ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ: ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΑΣ (Δ. Νατσιός) «Οἱ γκρεμιστὲς τῆς Παιδείας, τὸ πέτυχαν, μέσῳ τῆς ἀλλαγῆς τῶν βιβλίων Γλώσσας μὲ τὶς παρδαλὲς μεθόδους διδασκαλίας»

  λληνικ γλῶσσα: φαινόμενα μαδικς ψυχοπάθειας
Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

 «…ὅλα γίνονται στὴν Ἑλλάδα σὰ νὰ μᾶς κινεῖ ἕνα θανάσιμο μίσος γιὰ τὴ λαλιά μας. Τὸ κακὸ εἶναι τόσο μεγάλο, ποὺ μόνο σὰν φαινόμενο ὁμαδικῆς ψυχοπάθειας θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τὸ ἐξηγήσει». Γ. Σεφέρης

.                Ὅταν ἤμασταν σκλάβοι, χωρὶς σχολεῖα καὶ σχολές, κάτω ἀπὸ τὸν φρικτὸ ζυγὸ τῶν Τούρκων: «Οἱ Ἕλληνες πάσης τάξεως ἔτρεφαν πάντοτε διὰ τὰ γράμματα μεγαλυτέραν ἐκτίμησιν ἀπὸ κάθε ἄλλον λαόν. Διὰ τῶν σχολείων αὐτῶν ἐλάμβανον ἐπίγνωσιν οἱ νέοι τῆς ἱστορίας των, τῆς σπουδαιότητος τοῦ Ἔθνους των καὶ τῆς σημασίας ποὺ ἔχει ἡ ἐλευθερία διὰ τὴν ἀνάπτυξιν ἑνὸς λαοῦ καὶ ἰδίᾳ τοῦ Ἑλληνικοῦ». (Γ.Φίνλεϋ, «Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως», α´ τόμος, σελ. 29, ἔκδ. «Τολίδη»).
.                Τώρα ποὺ εἴμαστε «ἐλεύθεροι», μὲ σχολεῖα, δασκάλους καὶ βιβλία καὶ δὲν μᾶς «σκιάζει ἡ φοβέρα» τοῦ κατακτητῆ: «Σύμφωνα μὲ τὰ ἀποτελέσματα τῆς τακτικῆς ἔκθεσης τοῦ ΟΟΣΑ γιὰ τὶς ἱκανότητες τῶν 15χρονων μαθητῶν στὰ Μαθηματικά, τὶς Φυσικὲς Ἐπιστῆμες καὶ τὴν Ἀνάγνωση, ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται στὴν 42η θέση γιὰ τὸ 2012, ἐπὶ 65 χωρῶν συνολικά. Στὴν Εὐρώπη καταλαμβάνει τὴν τέταρτη, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ τέλος, θέση…».
.                Μάλιστα, ἡ μεγαλύτερη ὑστέρηση τῶν Ἑλλήνων μαθητῶν παρατηρεῖται στὴν μελέτη, ἀνάγνωση καὶ κατανόηση κειμένων, ἐν ὀλίγοις στὸ γλωσσικὸ μάθημα. Καὶ ἐπειδὴ ζοῦμε σὲ «σοβαρὸ» κράτος, ἀμέσως, καὶ ὄχι «ἄμεσα» ποὺ λένε οἱ ἀγράμματοι, λειτούργησαν τὰ ἀντανακλαστικά του πρὸς ἴασιν τοῦ νοσήματος: θὰ καθιερωθεῖ ἡ φράγκικη «λευκὴ ἑβδομάδα», θὰ συνεχιστεῖ, δηλαδὴ ἡ ἑβδομάδα τῆς Τυροφάγου, κατὰ τὴν ὁποία, σύμφωνα μὲ τοὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, καταναλώνουμε μόνον «λευκὰ» ἐδώδιμα. (Αὐγά, γάλατα, τυριά). Καλῶς εἰπώθηκε ὅτι, ἀφοῦ δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε ἐλευθερία τοῦ ἤθους σ’ αὐτὸν τόπο, ἔχουμε ἐλευθερία τῶν ἠθῶν. Οὔτε λίγο οὔτε πολύ, τὸ ὑπουργεῖο, πρώην ἐθνικῆς παιδείας, θὰ παρατείνει τὴν καρναβαλικὴ εὐωχία καὶ κραιπάλη καὶ κατὰ τὴν ἔναρξη τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. «Λαμπρὸ» τὸ μήνυμα στοὺς μαθητὲς καὶ στὶς οἰκογένειές τους, «φάγωμαν, πίωμεν», ἱκανοποίηση τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ βόσκηση τῶν παθῶν. Ἡ νηστεία, ἡ ἐγκράτεια, ἡ ὀλιγοδεΐα εἶναι ἀναχρονισμοί, δὲν ἁρμόζουν σὲ εὐρωπαϊκὴ χώρα. Ἀντὶ νὰ περάσουμε τὸ μήνυμα στοὺς νεότερους, ποὺ καὶ ἡ σωματική τους ἀκόμη ὑγεία κινδυνεύει ἐξ αἰτίας τοῦ διαιτολογίου τῆς ἀφθονίας ποὺ τοὺς ἐπέβαλαν οἱ παλαιότεροι, οἱ ὁποῖοι μαστίζονταν ἀπὸ τὸ σύμπλεγμα τοῦ πεινασμένου, τοῦ παιδιοῦ τῆς Κατοχῆς, ὅτι ἡ νηστεία, σήμερα ἰδίως, εἶναι «γαλήνη τῶν ψυχῶν, τῶν νέων παιδαγωγός, τῶν σωφρονούντων διδάσκαλος καὶ τροφὴ τῆς ψυχῆς» (ἅγιος Χρυσόστομος), διδάσκουμε τόν, κατὰ τὸν Κονδύλη, παρασιτικὸ καταναλωτισμό, τὸν αὐτοκαταστροφικὸ κορεσμό, τὴν ἡδονοθηρία.
.                Ἂς ἐπιστρέψουμε ὅμως στὴν ὀδυνηρὴ γιὰ μᾶς ἔκθεση τοῦ ΟΟΣΑ. Τὴν γλῶσσα μας, ποὺ ἄνθισε στὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου, μὲ τὰ πρῶτα πρῶτα Δόξα σοι, ποὺ στὰ φυλλώματά της κρύβει τὰ ἀρώματα τοῦ Ἄθω καὶ τῆς Πίνδου, τὴν γλῶσσα μας, ποὺ στάθηκε προσάναμμα καὶ ἐφώτισε ὅλη τὴν Οἰκουμένη, οἱ νέοι, οἱ μαθητές μας δὲν τὴν καταλαβαίνουν. Οἱ γκρεμιστὲς τῆς Παιδείας, τὸ πέτυχαν, μέσῳ τῆς ἀλλαγῆς τῶν βιβλίων Γλώσσας (τὸ 2006) μὲ τὶς παρδαλὲς μεθόδους διδασκαλίας, διὰ τῆς μετάλλαξης τοῦ δασκάλου σὲ ἐμψυχωτὴ μίας ὁμάδας ἀνηλίκων. Πῶς νὰ ἀγαπήσουν τὰ παιδιὰ τὴν Γλῶσσα μας καὶ νὰ νιώσουν τὴν ἀπόλαυση τῆς ἀνάγνωσης, ὅταν στὰ βιβλία Γλώσσας, τὰ ὁποία καθημερινὰ ξεφυλλίζουν, στὴν Ε´ καὶ ϛ´ Δημοτικοῦ, γιὰ παράδειγμα: (Ἡ ὅλη διαδικασία ξεκίνησε μὲ σοσιαλιστικὴ κυβέρνηση -τὸ 2003- καὶ ὁλοκληρώθηκε ἐπὶ δεξιᾶς -τὸ 2006- ἐνδιαμέσως ἄλλαξε καὶ ἡ στελέχωση τοῦ παιδαγωγικοῦ ἰνστιτούτου. Ἐκδιώχτηκαν τὰ σημιτόπαιδα καὶ προσλήφθηκαν τὰ «δικά μας παιδιά»). Ἐκπροσωποῦνται μὲ μόλις ἕνα (1) κείμενο πεζὸ ἢ ποίημα οἱ ἑξῆς μεγάλοι μας λογοτέχνες: Σολωμός, Παλαμᾶς, Ἐλύτης, Σεφέρης, Παπαντωνίου, Νιρβάνας, Ξενοπουλος καὶ ἀκόμη χειρότερα δὲν ὑπάρχει κανένα κείμενο οὔτε γιὰ δεῖγμα -σὲ ἀντίθεση μὲ προηγούμενες ἐκδόσεις- ἀπό τούς: Βαλαωρίτη, Καβάφη, Παπαδιαμάντη, Κόντογλου, Μαβίλη, Μυριβήλη, Κρυστάλλη, Καρκαβίτσα, Πολέμη, Κάλβο, Δροσίνη, Βάρναλη, Βιζυηνό, Ἄγρα, Ρώτα, Ψαθά, Σικελιανό, Ρίτσο, Βρεττάκο κ.α. Ἐξοστρακίστηκαν καὶ ἐξοβελίστηκαν ὅλοι οἱ μεγάλοι Ἕλληνες συγγραφεῖς καὶ μάλιστα σχεδὸν ὅλοι ὅσοι ἀπὸ αὐτοὺς τυγχάνουν καὶ οἱ πιὸ πολυμεταφρασμένοι, αὐτοὶ ποὺ διαβάζονται σήμερα ἀπὸ μικροὺς καὶ μεγάλους καὶ στὶς πιὸ ἀπίθανες γλῶσσες τοῦ κόσμου.
.                Ἀπουσιάζουν ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι συγγραφεῖς. Οἱ διδακτικότατοι καὶ ὡραιότατοι μύθοι τοῦ Αἰσώπου. Ἕνα ἔργο τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τῶν ὁποίων ἡ ἑορτὴ ἔγινε ἀργία… μήτηρ πάσης κακίας. (Ἀντὶ νὰ ἐκδοθεῖ μία «ἁπανταχοῦσα» τοῦ ὑπουργείου, ποὺ νὰ καθιστᾶ ὑποχρεωτικὸ τὸν ἐκκλησιασμὸ δασκάλων καὶ μαθητῶν, «ἐπιβραβεύεται» ἡ τεμπελιὰ καὶ ἡ ἀδιαφορία. Χίλιες φορές, νὰ κάνουμε μάθημα, παρὰ ἡ εὐτέλεια…).
.                Ἐκπαραθυρώθηκε τὸ ἄφθαστο δημοτικό μας τραγούδι, ἡ ἀπαράμιλλη ποίηση τῆς Πονεμένης Ρωμηοσύνης, «ἡ ἐκτρέφουσα καὶ συντηροῦσα τὸ ἐθνικὸν φρόνημα, τὸ τελεσφερώτατον ὄργανον τῆς ἐθνικῆς ἀγωγῆς» κατὰ τὸν μεγάλο μας λαογράφο Ν. Πολίτη. («Δημοτικὰ Τραγούδια», ἔκδ. «Γράμματα», σελ. 7). Ἔφυγαν τὰ σπουδαῖα, τὰ τιμαλφῆ τῆς λογοτεχνίας μας, προγραμμένοι οἱ μεγάλοι συγγραφεῖς, λογοκρίθηκαν οἱ ἄριστοι τοῦ Γένους, καὶ τί μπῆκε στὴν θέση τους; Ἄρθρα ἐφημερίδων, (ἀπὸ Βῆμα, Νέα, Ἐλευθεροτυπία καὶ Καθημερινή), μικρὲς ἀγγελίες, κείμενα ἀπὸ ἱστοσελίδες, συνταγὲς μαγειρικῆς (περίπου 30 σ’ ὅλα τὰ βιβλία τοῦ Δημοτικοῦ, ὅσα ἦταν περίπου τὰ δημοτικὰ τραγούδια), κείμενα τῆς συγγραφικῆς ὁμάδας, ἀνάξιες λόγου τιποτολογίες καὶ ἀτάλαντες μωρολογίες. Ἀφίσες,  ὁδηγίες χρήσης καφετιέρας καὶ κλιματιστικοῦ, στὴν ϛ´ Δημοτικοῦ. Κείμενα, δηλαδή, τῆς ἀγορᾶς… ἀγοραῖα κείμενα. (Χαχανίζουν τὰ παιδιὰ καὶ οἱ δάσκαλοι -ὅσοι βιώνουμε τὴν ἀσημαντότητα- βγαίνουμε μὲ σκυμμένο τὸ κεφάλι ἀπὸ τὴν τάξη, πελιδνοὶ καὶ ντροπιασμένοι.
.                Ἔφυγαν τὰ ὡραῖα κείμενα καὶ «ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὰ κείμενα καὶ τὶς παραδόσεις, ὁμοιάζει μὲ στήλην ἅλατος ὑπὸ βροχήν», θὰ πεῖ ὁ Ἀνδρέας Ἐμπειρίκος. Τρέχουν οἱ γονεῖς καὶ ἀγοράζουν τὶς ἐφημερίδες, ποὺ προσφέρουν τὰ παλιὰ Ἀναγνωστικὰ καὶ καλὰ κάνουν. Στὴν ἄκρη τὰ «περιοδικὰ ποικίλης ὕλης», τὰ νῦν βιβλία Γλώσσας, ἂς γευτοῦν τὰ παιδιὰ τὰ γλυκύφορα κατορθώματα τῶν μαϊστόρων τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου.  (Τὰ λέγαμε παλιὰ «Ἀναγνωστικά», γιατί μέσῳ τῶν βιβλίων αὐτῶν, δὲν μάθαιναν τὰ παιδιὰ ἀνάγνωση μόνο, αὐτὸ τελειώνει στὴν Α´ δημοτικοῦ, ἀλλὰ γινόταν καὶ ἀνάγνωση τοῦ ἐθνικοῦ μας πολιτισμοῦ, ἦταν ἀρωματισμένα μὲ Ἑλλάδα. Ὅλα τὰ Ἀναγνωστικά, μέχρι ἴσως καὶ  τὸ 2006, ἀπὸ γενέσεως τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, δίδασκαν τὰ δύο ἱερὰ ὀνόματα, Ἑλλὰς καὶ ἐλευθερία, καὶ πάντοτε μὲ σεβασμὸ στὴν πατρώα πίστη, τὴν ἑλληνοσώτειρα Ἐκκλησία μας. Καὶ ἡ συγγραφή τους ἀνατίθετο σ’ ὅ,τι καλύτερο διέθετε ἡ πατρίδα καὶ ὄχι σὲ Γραικύλους). Καὶ ἀντὶ νὰ κηρύξουν οἱ «ἁμαρτωλὲς» ΔΟΕ καὶ ΟΛΜΕ, τὰ συνδικαλιστικά μας ὄργανα, μία ἀπεργία διαρκείας, μὲ μοναδικὸ αἴτημα τὴν ἀλλαγὴ τῶν βιβλίων Γλώσσας, γιὰ νὰ ἀνακτήσουμε καὶ τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἐκτίμηση τοῦ λαοῦ, οἱ κηφῆνες ἀδιαφοροῦν. (Ἔχω διαγραφεῖ, μὲ αἴτησή μου, ἀπὸ τὴν ΔΟΕ. Παλιὸς συνδικαλιστής, μὲ παρουσία στὰ συνδικαλιστικὰ ὄργανα, μοῦ ἔλεγε γιὰ τὰ συνέδρια τῆς ΔΟΕ, ποὺ τὰ πραγματοποιοῦσε- καὶ μᾶλλον συνεχίζεται ἡ τακτικὴ- στὰ καλύτερα ξενοδοχεῖα τῆς Ἀθήνας ἢ σὲ ἡλιοχαρῆ νησιὰ τῆς πατρίδας, μὲ ἔξοδα τῶν κορόιδων, τῶν συναδέλφων, ποὺ πληρώνουν συνδρομὴ 30-40 εὐρὼ τὸν χρόνο. Γιατί δὲν συγκεντρώνονται σὲ κάποιο σχολικὸ ἀμφιθέατρο καὶ χωρὶς θέρμανση;).
.                Θέλω νὰ κλείσω τὸ κείμενο μὲ λόγια ἀπὸ καρδιᾶς. Δὲν γράφω ὅ,τι ξέρω, γράφω ὅ,τι ζῶ. Ντρέπομαι! ντρέπομαι,  γιατί μὲ τέτοια ἐξαίσια Παράδοση καὶ Ἱστορία, καταντήσαμε περιγελως, ὄχι τῶν ξένων, ἀλλὰ τῶν παιδιῶν μας, τῶν μαθητῶν μας. Γράφω, ὄχι γιὰ ἐπίδειξη, γράφω γιὰ τὴν πατρίδα μου. «Κι ὅσο ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου δὲν ἀγαπῶ ἄλλο τίποτας. Νάρθη ἕνας νὰ μοῦ εἰπῆ ὅτι θὰ πάγη ὀμπρὸς ἡ πατρίδα, στέργομαι νὰ μοῦ βγάλη καὶ τὰ δύο μου μάτια. Ὅτι ἂν εἶμαι στραβός, καὶ ἡ πατρίδα μου καλά, μὲ θρέφει. Ἂν εἶναι ἡ πατρίδα μου ἀχαμνά, δέκα μάτια νὰ χῶ, στραβὸς θὲ νὰ εἶμαι. Ὅτι σ’ αὐτείνη θὰ ζήσω, δὲν ἔχω σκοπόν, νὰ πάγω ἀλλοῦ». [Στρατηγὸς Μακρυγιάννης]

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: