Αρχείο για Ε

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΤΟ 2015

 

1

2

Διαφημίσεις

Σχολιάστε

Η ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἡ περιτομὴ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.               Ὀκτὼ μέρες μετὰ τὴ γέννησή του κάθε ἀρσενικὸ βρέφος ἔπρεπε, σύμφωνα μὲ ὅσα προέβλεπε ὁ Μωσαϊκὸς νόμος, νὰ περιτμηθεῖ. Αὐτὸ συνέβη καὶ μὲ τὸν νεογέννητο Κύριο Ἰησοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ τὴν πρώτη κάθε νέου ἔτους ἑορτάζουμε τὸ γεγονὸς τῆς περιτομῆς Του.
.               Στοὺς Ἰουδαίους ἡ περιτομὴ εἶχε τὴν ἔννοια τῆς ἀφιερώσεως τοῦ ἀνθρώπου στὸ Θεὸ καὶ ταυτόχρονα ἀποτελοῦσε βασικὸ διαχωριστικὸ γνώρισμά τους ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαούς. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς τέλειος Θεὸς δὲν εἶχε ἀνάγκη τῆς διαδικασίας τῆς περιτομῆς γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν ἀφιέρωσή Του στὸ Θεό. Στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ κατοικοῦσε «πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κολ. β´ 9), ὅπως γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Κι ὅμως, ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἔφθασε μέχρις αὐτοῦ τοῦ σημείου, νὰ δεχθεῖ τὴν περιτομὴ ποὺ προέβλεπε ὁ Νόμος. ­Συγκατάβαση τῆς ἀγάπης Του κι αὐτὴ ἡ ἀποδοχή, σὲ συνέχεια τῆς μεγάλης Του συγκαταβάσεως, αὐτῆς τῆς θείας ἐνανθρωπήσεώς Του, πρὸς εὐεργεσία καὶ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Αὐτὸ ψάλλει καὶ ἕνα σχετικὸ τροπάριο τῆς ἑορτῆς: «Συγκαταβαίνων ὁ Σωτήρ, τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων, κατεδέξατο ­σπαργάνων περιβολήν· οὐκ ἐβδελύξατο σαρκὸς τὴν περιτομήν…» (Στιχηρὸ ἰδιόμελο, ἦχος πλ. δ´). Δηλαδή: ­Συγκαταβαίνοντας ὁ Σωτήρας μας στὸ ἀνθρώπινο γένος, καταδέχθηκε νὰ φορέσει σπάργανα βρεφικά· καὶ δὲν ἀπαρνήθηκε μὲ ἀποστροφὴ τὴν περιτομὴ τῆς σαρκός. Ὕψιστη συγκατάβαση! Ἄπειρη φιλανθρωπία καὶ ἀγάπη! Δεχόμενος ὁ Κύριος τὴν περιτομὴ δέχεται ταυτόχρονα νὰ θεωρηθεῖ σὰν κάποιος ξένος, ὁ ὁποῖος διὰ τῆς περιτομῆς γίνεται δεκτὸς στὴ διαθήκη τοῦ Θεοῦ. Ποιός; Αὐτὸς ὁ Ὁποῖος πάντοτε ὑπῆρξε ὁ φυσικός, ὁ ἀγαπημένος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Δέχεται νὰ θεωρηθεῖ ἁμαρτωλός, ποὺ ἔχει ἀνάγκη νὰ ἀποθέσει τὸν ρύπο τῆς ἁμαρτίας του, Αὐτὸς ποὺ ἦταν ξένος πρὸς τὴν ἁμαρτία. Διὰ τῆς περιτομῆς Του κάνει ἀρχὴ τηρήσεως τῶν διατάξεων τοῦ Νόμου, ἔτσι ὥστε νὰ δεσμεύεται νὰ τὶς τηρήσει κατόπιν ὅλες, Αὐτὸς ὁ Ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ μᾶς χαρίσει τὴν ἐλευθερία.
.               Δεχόμενος ὁ Κύριος τὴν ἰουδαϊκὴ περιτομὴ οὐσιαστικὰ ἀποτρέπει δύο κατηγορίες ποὺ ἀφοροῦν στὸ πρόσωπό Του: Πρῶτα ἀπ’ ὅλα, ἀποστομώνει ὅλα τὰ ἐπιχειρήματα τῶν αἱρετικῶν ποὺ ἰσχυρίσθηκαν ἀργότερα ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν προσέλαβε ἀληθινὴ ἀνθρώπινη σάρκα, ἀλλὰ σαρκώθηκε κατὰ φαν­τασία. Μὲ τὴν περιτομή Του ὁ Κύριος ἀποδεικνύει περίτρανα τὸ πόσο ἀναληθὴς εἶναι ἕνας τέτοιος ἰσχυρισμός. Γιατὶ πῶς θὰ ἦταν σὲ θέση νὰ δεχθεῖ περιτομή, ἂν δὲν εἶχε λάβει πραγματικὴ ἀνθρώπινη σάρκα;
Καὶ δεύτερον, ἀποδεικνύει συκοφαν­τικὰ καὶ ψευδὴ ὅλα ὅσα Τὸν κατηγοροῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι γιὰ τὴ μὴ τήρηση τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Κι ἔτσι, Αὐτὸς ὁ Ὁποῖος ὅρισε καὶ παρέδωσε στοὺς ἀνθρώπους τὸ Νόμο, χάριν τῆς δικῆς μας σωτηρίας ἐκπληρώνει καὶ τηρεῖ ὅ,τι προβλέπει ὁ Νόμος.
Τηρεῖ τὸ Νόμο, ὑπόκειται στὶς διατάξεις του, ἀλλὰ ταυτόχρονα εἶναι Αὐτὸς ποὺ καὶ τὸν ὑπερβαίνει. Εἶναι Αὐτὸς ποὺ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὰ στενὰ ὅρια τοῦ Νόμου καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὸ χῶρο τῆς Χάριτος. Διότι ἐνῶ «ὁ νόμος διὰ Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο» (Ἰω. α´ 17).
.               Οἱ ἱεροὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας βλέπουν στὴν περιτομὴ τοῦ Κυρίου τὴν ἀχειροποίητη περιτομὴ τὴν ὁποία χαρίζει σ’ ἐμᾶς. Βλέπουν δηλαδή σ’ αὐτὴν τὸν τύπο τοῦ Μυστηρίου τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Ἔτσι, ὅπως μὲ τὴν περιτομὴ ἀπεκόπτετο ἕνα μέλος τοῦ σώματος, κατὰ ἀνάλογο τρόπο καὶ μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα ἀποκόπτουμε τὴν ἁμαρτία ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας.
Δὲν ἔχουν περάσει παρὰ ἐλάχιστες μόνο μέρες ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως, ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο.
Κι ὅμως, στὰ ἐλάχιστα γεγονότα ποὺ συμβαίνουν στὸ νεογέννητο Κύριο μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀνιχνεύσει τὸ ἄπειρο ἔλεός Του καὶ τὴν ἀπύθμενη ἀγάπη Του. Αὐτὸ συναισθάνεται κανείς, ἂν προσεγγίσει ἔστω καὶ λίγο τὸ γεγονὸς τῆς θείας περιτομῆς Του. Παντοῦ ἡ ἀγάπη Του. Παντοῦ ἡ θυσία Του. Παν­τοῦ ἡ ταπείνωσή Του, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἕως τὸ τέλος τοῦ βίου Του. Καὶ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει κατὰ τὶς πρῶτες ἡμέρες τῆς ζωῆς Του, νὰ χύσει δηλαδὴ τὶς πρῶτες σταγόνες τοῦ τιμίου Του Αἵματος κατὰ τὴν περιτομή Του, αὐτὸ θὰ συμβεῖ καὶ μερικὰ χρόνια ἀργότερα κατὰ τὸ τίμιο Πάθος Του, ὅπου θὰ τρέξει ἄφθονο τὸ πανάγιο Αἷμα Του ὑπὲρ τῆς σωτηρίας μας.
.               Ἂς δοξάσουμε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας. Ἂς Τὸν εὐχαριστήσουμε ἐκ καρδίας γιὰ τὴν ἄπειρη ἀγάπη Του καὶ τὴν ἀνεξιχνίαστη συγκατάβασή Του. Καὶ ἂς Τὸν παρακαλέσουμε νὰ μᾶς χαρίζει τὴν ἀποκοπή μας ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἔτσι ὥστε νὰ κατανοοῦμε βαθύτερα τὰ μεγαλεῖα τῆς ἀγάπης καὶ φιλαν­θρωπίας Του.

Σχολιάστε

Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ (π. Διον. Τάτσης) «Οἱ κληρικοί, οἱ μοναχοί καί ὁ πιστός λαός εἶναι σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τούς οἰκουμενιστές».

Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Τοῦ πρωτ. π. Διονυσίου Τάτση

.         Οἱ Οἰκουμενιστὲς στοχεύουν στήν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» χωρίς νά πολυσκέφτονται ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι σχεδόν ἀδύνατο, ὅσο οἱ ἑτερόδοξοι ἐμμένουν στίς αἱρετικές τους διδασκαλίες. Αὐτοί ὅμως ἐπιμένουν καί προσπαθοῦν μέ τή διατύπωση πολλῶν θεωριῶν νά ξεπεράσουν τά ἐμπόδια καί νά ἀμβλύνουν τίς δογματικές διαφορές. Τελικά ὅλες οἱ προσπάθειες καταλήγουν σέ ναυάγιο, γιατί δέν ὑπάρχει ἁγνή πρόθεση καί πραγματική μετάνοια.
.         Οἱ ἑτερόδοξοι ἀρνοῦνται ὅτι εἶναι αἱρετικοί, πού πρέπει νά ἐπιστρέψουν στή μία Ἐκκλησία. Παρόλη τήν κατά κόσμον σοφία τους, ἐπιμένουν στήν πλάνη καί τή διαστροφή τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνα πού δέχονται καί κατανοοῦν οἱ ἁπλοί πιστοί, οἱ θεολόγοι τά ἀναλύουν μέ τό δικό τους περήφανο μυαλό καί βγάζουν αἱρετικά συμπεράσματα. Σκέφτονται καί ξανασκέφτονται καί ἐμφανίζουν τό ἄσπρο μαῦρο, γιατί εἶναι παιδιά τοῦ σκότους. Ἔφτασαν στό σημεῖο νά δέχονται τόν πάπα ὡς ἡμίθεο καί νά ὑποκλίνονται μπροστά του. Ἐργάζονται γιά νά ὑποστηρίξουν τό ψέμα καί νά συσκοτίσουν τήν ἀλήθεια. Ἔχουν γίνει πειθαρχικά ὄργανα τοῦ διαβόλου, χωρίς νά τό συνειδητοποιοῦν. Καί ἀπό τήν ἄλλη ἐπιδιώκουν θεολογικούς διαλόγους, γιά νά παραπλανήσουν τούς Ὀρθοδόξους. Δυστυχῶς, βρίσκουν ἀνταπόκριση ἀπό μιά μικρή ὁμάδα «ὀρθοδόξων» θεολόγων καί γίνεται ὁ ὀλέθριος θόρυβος πώς τάχα πλησιάζει ἡ ἡμέρα τῆς ἕνωσης τῶν «ἐκκλησιῶν».
.         Ὁ οἰκουμενισμός εἶναι παναίρεση γιά πολλούς λόγους, ἀλλά κυρίως γιατί φρονεῖ «ὅτι ἡ ἀλήθεια ἔχει κατατμηθῆ καί ἀνά ἕνα τεμάχιον αὐτῆς κατέχει ἑκάστη τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καί ἑκάστη τῶν ἀνά τόν κόσμο θρησκειῶν, ἑπομένως δέ διά τῆς προσεγγίσεως καί συναρμογῆς τῶν τεμαχίων θά εὑρεθῆ ἡ ἀλήθεια ὁλόκληρος. Μέ αὐτάς τάς δογματικάς πεποιθήσεις καί μέ αὐτήν τήν σκοπιμότητα προωθεῖ ὁ οἰκουμενισμός τήν λεγομένην «ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν». Ἡ Ὀρθοδοξία ἀντιθέτως ἔχει τήν συνείδησιν – ἐπί τῇ βάσει τῆς θεοπνεύστου ἀποκαλύψεως τῶν Γραφῶν – ὅτι αὐτή εἶναι ἡ μία καί μόνη ἁγία καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλησία, «ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος, στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας (Α´ Τιμ. γ´ 15)», ὅπως τονίζεται στόν πρόλογο τοῦ βιβλίου τοῦ ἀείμνηστου μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου «Ἡ Ὀρθοδοξία ἔναντι τοῦ οἰκουμενισμοῦ», 1990, σελ. 10-11.
.         Οἱ Ὀρθόδοξοι συνεπῶς δέν ψάχνουμε νά βροῦμε τήν ἀλήθεια, «διότι ὑπάρχει πλήρης ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ καί φυλάσσεται ἀκεραία καί προσφέρεται ἀνόθευτος». Οἱ κληρικοί, οἱ μοναχοί καί ὁ πιστός λαός εἶναι σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τούς οἰκουμενιστές καί «οὐδόλως ἐγκρίνουν τάς οἰκουμενιστικάς ἐπισκέψεις, συναντήσεις, συζητήσεις, συμπροσευχάς, ἀνταλλαγάς δώρων, ἀσπασμούς καί λοιπάς φιλοφρονήσεις, εἰς τάς ὁποίας προβαίνουν καί πλειοδοτοῦν ἐν ἀγνοίᾳ των οἱ οἰκουμενισταί πατριάρχαι καί λοιποί ἐκκλησιαστικοί ταγοί οὐδέ προσυπογράφουν τά κείμενα καί τάς ὁμολογίας πού αὐτοί ὑπογράφουν» (ὅπ. παρ, σελ. 12).
.         Εἶναι καιρός νά καταπολεμηθεῖ ὁ οἰκουμενισμός, ὁ ὁποῖος γίνεται αἰτία μεγάλης ἀναταραχῆς στήν Ἐκκλησία καί μέ βεβαιότητα ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια τούς ὑποστηρικτές του.

ΠΗΓΗ: dtatsis.blogspot.gr

ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος» 26.12.2014

,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΟΝΟΣ, Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (καὶ οἱ δήμιοι τοῦ βίου μας) «Ὅσο ὑπῆρχαν Ἕλληνες, ἔμοιαζε πρωταρχικὴ καὶ αὐτονόητη γι’ αὐτοὺς ἡ ἀναζήτηση τῆς ὑπαρκτικῆς (ὄχι ἁπλῶς συμπεριφορικῆς) ἐλευθερίας: Νὰ ἐλευθερωθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὶς ἀναγκαιότητες ποὺ διέπουν τὴν ὕπαρξή του».

Ὁ χρόνος καὶ ἡ ἐλευθερία

Γράφει ὁ Χρ. Γιανναρᾶς

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 28.12.2014

.             Τελευταία Κυριακὴ τοῦ δέκατου τέταρτου χρόνου τῆς τρίτης μετὰ Χριστὸν χιλιετίας. Καὶ ὅπως ὅρισε μὲ ρεαλισμὸ ὁ Ἀριστοτέλης, «γερνᾶνε ὅλα μὲ τὸν χρόνο, δὲν φέρνει νιάτα οὔτε ὀμορφιὰ ὁ χρόνος, εἶναι μόνο αἴτιος φθορᾶς». Τὰ νιάτα ἐλπίζουν, οἱ ὥριμοι μελαγχολοῦν σὲ κάθε συμβατικὴ μέτρηση τοῦ χρόνου. Ὄχι ὁπωσδήποτε ἐπειδὴ ἡ ἡλικία μετράει τὴν ἀπόσταση ἀπὸ τὸν θάνατο. Αὐτός, ἔτσι κι ἀλλιῶς καιροφυλαχτεῖ γιὰ ὅλους στὴν κάθε στιγμὴ –«μόλις γεννιέται ὁ ἄνθρωπος, εἶναι καὶ ὥριμος νὰ πεθάνει». Σὲ ἄλλες ἐποχὲς ὁ πολιτισμὸς (ὁ κοινὸς τρόπος τοῦ βίου) εἶχε ἄξονα τὴν ἐναργῆ συνείδηση τῆς θνητότητας, τὴ «μνήμη θανάτου». Γιατί; Ἐπειδὴ γεννάει πλοτο ζως νάληψη τς εθύνης το χρόνου, εὐθύνης γιὰ τὴν ψηλάφηση «νοήματος» (αἰτίας καὶ σκοποῦ) τῆς ὕπαρξης καὶ τοῦ θανάτου. Σήμερα κοινς τρόπος πολιτισμς εναι μία πανικόβλητη (κα φελέστατη) προτροπάδην φυγ π τ πρόβλημα: ὁ Ἱστορικὸς Ὑλισμός, αὐτάρεσκος παλιμβαρβαρισμός, ἀφελέστατος στὸν πρωτογονισμό του.
.               νάληψη εθύνης πέναντι στ βραχύτητα το βίου κα στν γγύτητα το θανάτου, σως ν σημαίνει τ μόνη δυνατότητα λευθερίας π τν θάνατο. Ὁ θάνατος εναι ναπότρεπτη συνέπεια το «ατιατο» χαρακτήρα τς παρξής μας. Δὲν εἴμαστε οἱ αἴτιοι τῆς ὕπαρξής μας, δὲν ἐπιλέξαμε νὰ ὑπάρχουμε, ἡ αἰτία ποὺ ὑπάρχουμε εἶναι «ἀλλοῦ»: ἔξω ἀπὸ τὴ δική μας βούληση καὶ ἐνεργητικὴ δυνατότητα. Ὅμως ἡ διαχείριση τῆς (ἐρήμην μας) δεδομένης ὕπαρξής μας εἶναι πεδίο τῆς δικῆς μας, τοῦ καθενὸς εὐθύνης, τῆς δικῆς μας ἐλευθερίας.
.               Στ βοσκηματώδη «λογική» τοῦ στορικο λισμο (λογικ –γι ν μν ξεχνιόμαστε– το κ. Σαμαρᾶ, το κ. Τσίπρα κα λοιπν δημίων μας) λευθερία ρίζεται ς δυνατότητα νεμπόδιστων τομικν πιλογν: Εἰκόνα τῆς ἱστορικοϋλιστικῆς ἐλευθερίας εἶναι τὸ σοῦπερ μάρκετ καὶ προϋπόθεσή της ἡ ἐξασφαλισμένη καταναλωτικὴ εὐχέρεια. Ἡ ἐλευθερία ἐκλαμβάνεται σὰν ἀτομικὸ «δικαίωμα» δοτό – μᾶς παραχωρεῖται μὲ νόμους («ἀναγκαστοὺς κατὰ πάντων»). Γι’ αὐτὸ καὶ ἐπιδέχεται διεκδίκηση αὐτὴ ἡ ἐλευθερία: μὲ πορεῖες, καταλήψεις, βανδαλισμούς, ἀπεργίες «κοινωνικοῦ κόστους» (κατ’ εὐφημισμόν, μὲ «λαϊκοὺς ἀγῶνες»).
.               Δὲν ὑποψιάζεται ὁ Ἱστορικὸς Ὑλισμός, μαρξιστικὸς καὶ καπιταλιστικός, μίαν ἄλλη ἐκδοχὴ τῆς ἐλευθερίας, ποὺ ἀφορᾶ στὴν ὕπαρξη καὶ ὄχι στὴ νομικὰ ρυθμιζόμενη συμπεριφορὰ –στοχεύει νὰ ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸν θάνατο, ὄχι νὰ ψευτοπαρηγορήσει τὴ θνητότητα. Δὲν εἶναι κενολογία νὰ συζητᾶμε γιὰ ἐλευθερία ἀπὸ τὸν θάνατο; Ἡ μακραίωνη ἐμμονὴ τῶν ἀνθρώπων σὲ αὐτὸν τὸν προβληματισμὸ δὲν μοιάζει νηπιώδης. Ὁ θάνατος εἶναι δεδομένη ἀναγκαιότητα, ὅπως καὶ ἡ χρονικότητα καὶ ἡ φθορά. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἐπίγνωση-συνείδηση τῆς ὑπαρκτικῆς ἀναγκαιότητας, ἀλλὰ καὶ συνείδηση τοῦ ἐνδεχομένου ὑπαρκτικῆς ἐλευθερίας.
.               σο πρχαν λληνες, μοιαζε πρωταρχικ κα ατονόητη γι’ ατος ναζήτηση τς παρκτικς (χι πλς συμπεριφορικς) λευθερίας: Ν λευθερωθε νθρωπος π τς ναγκαιότητες πο διέπουν τν παρξή του: λογες νστικτώδεις νορμήσεις, παιτήσεις τομοκεντρικς κατασφάλισης κα αθυπαρξίας. Γι’ αὐτὸ καὶ λογάριαζαν οἱ Ἕλληνες πάντοτε ὡς ἄθλημα ἐλευθερίας τὴ σχέση, ὄχι τὴ χρήση, τὴ σχέση, ὄχι τὴ σύμβαση – ἄθλημα ἐλευθερίας ἦταν τὸ κατόρθωμα νὰ συγκροτεῖται «πόλις», νὰ λειτουργεῖ «βίος πολιτικός», νὰ ταυτίζεται τὸ ἀληθεύειν μὲ τὸ κοινωνεῖν.
.               Ὁ Ἱστορικὸς Ὑλισμὸς (κ. Σαμαρᾶς, κ. Τσίπρας καὶ λοιποὶ δήμιοι τοῦ βίου μας – γιὰ νὰ μὴν ξεχνιόμαστε) καταλαβαίνει ὡς πρόβλημα μόνο τὴν ἐφήμερη καὶ ὁπωσδήποτε ἀτελέσφορη συντήρηση τῆς ὕπαρξης, τὴν ὕπαρξη ὡς χρονικότητα, τὸν χρόνο ὡς συνάρτηση τοῦ θανάτου, τὸν θάνατο ὡς κατεξοχὴν ἀναγκαιότητα ποὺ διέπει τὴν αἰτιατὴ φαινομενικότητα. Ὅμως, δίχως τὰ ματογυάλια τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ, ἐμπειρικὰ πιστοποιοῦμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος, σὲ ἀντίθεση πρὸς τὰ ἄλογα ὑπαρκτά, ὑπάρχει καὶ γνωρίζεται ὡς σχέση, ὄχι ὡς φύση. Γνωρίζουμε τὸν κάθε ἄνθρωπο, ὄχι ὅταν ἁπλῶς πιστοποιοῦμε τὸ ἄτομο: μίαν ἀδιαφοροποίητη μονάδα τῆς ἀνθρώπινης φυσικῆς ὁμοείδειας (μονάδα ποὺ διαφοροποιεῖται μόνο ἀριθμητικὰ – σὰν ἀριθμὸς Δελτίου Ταυτότητας, Φορολογικοῦ Μητρώου κ.τ.ὅ.). Γνωρίζουμε τν κάθε νθρωπο ς νεργούμενη τερότητα: ὕπαρξη μοναδική, ἀνόμοια, ἀνεπανάληπτη – ἑτερότητα ὄχι ἁπλῶς μορφική, ἀλλὰ ἐνεργούμενη, δηλαδὴ συνεχῶς πραγματούμενη στὴν ἔκφραση (βλέμμα, χαμόγελο, χειρονομία, τόνος φωνῆς, κίνηση σώματος), ὅπως καὶ στὴν ἑτερότητα σκέψης, κρίσης, φαντασίας, ποιητικῆς (δημιουργικῆς) ἐνέργειας.
.               Τὴν ἐνεργούμενη ἑτερότητα-μοναδικότητα κάθε ἀνθρώπου τὴ γνωρίζουμε οἱ ἄνθρωποι χάρη σὲ ἕνα ἐπίσης ἐνέργημα μετοχῆς-μέθεξης στὴ γιγνόμενη ἑτερότητα τοῦ ἄλλου. Ὅσες βιογραφίες τοῦ Μότσαρτ ἢ τοῦ Βὰν Γκὸγκ κι ἂν διαβάσω, μόνο μὲ πληροφοροῦν γιὰ τὴν ἱστορική τους ὕπαρξη, οἱ πληροφορίες δὲν μοῦ «γνωρίζουν» τὴν ὑπαρκτική τους μοναδικότητα. Αὐτὴ τὴν ἀνακαλύπτω μόνο ἐνεργά: μετέχοντας στὰ ἐνεργήματά τους – στὴ μουσικὴ τοῦ Μότσαρτ, στὴ ζωγραφική του Βᾶν Γκόγκ.
.               Ὀνομάζουμε σχέση τὴν ἐνεργητικὴ μετοχὴ-μέθεξη στὴν ἐνεργούμενη ἑτερότητα τοῦ ἄλλου. Κα γνώση πο προσπορίζει σχέση εναι συνάρτηση τς λευθερίας πο κατορθώνουμε π τς ρμέμφυτες ναγκαιότητες πιβολς στν λλον, χρήσης το λλου.  [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: ἡ «σχέση», ὅπως παραπλανητικὰ ἀποκαλεῖται σήμερα ἡ ἐρωτική, χύδην καὶ ἀγοραία(!), ἐπιβεβαιώνει ἀκριβῶς αὐτό: Ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ σχέση, ἐπειδὴ ΑΚΡΙΒΩΣ δὲν ἐλευθερώνει «π τς ρμέμφυτες ναγκαιότητες πιβολς στν λλον, χρήσης το λλου». Ὁ ἄλλος εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἐφήμερο ἐργαλεῖο, ἕνα μέσον ἐξυπηρετήσεως ἄλλων σκοπῶν καὶ ἐπιδιώξεων, ἱκανοποιήσεως ἄλλων δυναστικῶν καὶ βρώμικων ἐπιθυμιῶν.] Ἡ ἐλευθερία ἔχει τὴ δυναμικὴ τῆς ὁλοκληρίας ποὺ ποτὲ δὲν ὁλοκληρώνεται, τῆς τελείωσης ποὺ ποτὲ δὲν τελειοῦται. Στὴ σχέση ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμὸ ξεκινάει ἀπὸ τὴν ἀνιδιοτέλεια, περνάει στὴν αὐταπάρνηση, κορυφώνεται στὴν ἐρωτικὴ αὐτοπροσφορά. Καὶ αὐτοὶ οἱ «ἐπαναβασμοὶ» ἀντιστοιχοῦν καὶ σὲ πρόοδο στὴ γνώση: ἡ «ὁλοκληρούμενη καὶ οὐδέποτε περατούμενη» πληρότητα τῆς γνώσης εἶναι ὁ ἔρωτας.
.               Μέχρις ἐδῶ μποροῦν ἴσως κάτι νὰ καταλαβαίνουν καὶ οἱ ἐγκλωβισμένοι στὸν πρωτογονισμὸ τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ. Ὅμως τὸ πῶς ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τὶς ὑπαρκτικὲς ἀναγκαιότητες τῆς φύσης μπορεῖ νὰ πραγματώνει τὴν ὕπαρξη στὴν ἐρωτικὴ δυναμική της σχέσης, ἐλεύθερη καὶ ἀπὸ τὸν θάνατο, εἶναι ἄλλο, δύσκολο μάθημα. Ἄλλο νὰ κατανοεῖς καὶ ἄλλο νὰ γνωρίζεις τὴν ἐλευθερία.

, , , ,

Σχολιάστε

«ΕΙΣΑΙ» Ο,ΤΙ ΑΝΑΖΗΤΑΣ (στὸ διαδίκτυο)

Εσαι ,τι «googlάρεις»

.               Ὑπάρχουν πράγματα ποὺ ὅλοι διστάζουν νὰ ἀποκαλύψουν ἀκόμη καὶ στὸν πιὸ δικό τους ἄνθρωπο. Μυστικά, ἀπορίες, φόβοι… Πράγματα ποὺ κανεὶς δὲν θέλει νὰ πεῖ φωναχτά. Ἀλλὰ οἱ περισσότεροι δὲν διστάζουν νὰ τὰ πληκτρολογήσουν. Κάπως ἔτσι, ἡ Γκούγκλ ξέρει ὅλα τὰ μυστικά μας.
.               Ἡ μηχανὴ ποὺ ἔχει γίνει τὸ συνώνυμο τῆς ἀναζήτησης στὴ ζωὴ τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, ἔχει γίνει σύμβουλος γιὰ σχέσεις, κρίσεις, συμπτώματα ἐγκυμοσύνης ἢ μυστικὰ γιὰ νὰ συνέλθει κανεὶς ἀπὸ ἕνα ἄγριο μεθύσι. Ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν χρηστῶν τοῦ διαδικτύου ἔχει ἀναζητήσει ἰατρικὲς συμβουλὲς στὸ ἴντερνετ. Καὶ ἂν πληκτρολογήσει κανεὶς «νιώθω μοναξιά», θὰ προκύψουν 100 ἑκατομμύρια ἀποτελέσματα.
.                 «Κάποιος εἶπε κάποτε ὅτι αὐτὸ ποὺ ψάχνεις εἶναι πολὺ πιὸ ἀποκαλυπτικὸ γιὰ ἐσένα, ἀπὸ τὶς πληροφορίες γιὰ τὸν ἑαυτό σου», εἶπε πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ ὁ Ἰταλὸς φιλόσοφος Λουτσιάνο Φλορίντι στὴν Telegraph. «Αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ ἡ Γκούγκλ καὶ οἱ ἄλλες μηχανὲς ἀναζήτησης κατάλαβαν πρὶν ἀπὸ πολὺ καιρό», συμπλήρωσε.
.               Στὸ σύνολό του, τὸ ἱστορικὸ τοῦ καθένα γιὰ τὶς ἀναζητήσεις ποὺ ἔχει στὴ Γκούγκλ διηγεῖται μία ἱστορία ὄχι μόνο γιὰ τὸ ποιὸς εἶναι, ἀλλὰ καὶ τί θέλει καὶ τί φοβᾶται. Γι᾽ αὐτὸ εἶναι τόσο ἐνδιαφέρουσες οἱ πληροφορίες γιὰ τὸ τί ἔψαξαν περισσότερο οἱ χρῆστες τῆς μηχανῆς ἀναζήτησης κάθε χρονιά. Φέτος γιὰ παράδειγμα, ἑκατομμύρια ἀναζήτησαν πληροφορίες γιὰ τὸ Ἰσλαμικὸ Κράτος, τὸν ἰὸ Ἐμπολα καὶ τὸν Ρόμπιν Γουίλιαμς, ὅπως ἔχει ἤδη ἀνακοινωθεῖ.
.               Ἀλλὰ ἀκόμη πιὸ μεγάλο ἐνδιαφέρον ἔχoυν οἱ ἄλλες ἀναζητήσεις ποὺ ἀποκαλύπτουν κάτι γιὰ τὸν κόσμο. Αὐτὰ ποὺ ὅλοι ἐμπιστευόμαστε στὴ Γκούγκλ καὶ δὲν τὰ λέμε σὲ κανέναν ἄλλον. Πράγματα ὅπως «πῶς νὰ ἐξαφανίσω τὶς ραγάδες», «πῶς νὰ ταξιδέψεις μόνος», «τί νὰ φορέσεις στὸ πρῶτο ραντεβού», ποὺ ὅλα ἦταν ἀνάμεσα στὶς πιὸ δημοφιλεῖς ἀναζητήσεις τῆς Γκούγκλ φέτος, σύμφωνα μὲ τὴν Washington Post.
.               Τὴν ὥρα ποὺ οἱ σχετικὲς λίστες τοῦ Facebook καὶ τοῦ Twitter γιὰ τὸ τί συζητήθηκε περισσότερο στὰ social media αὐτὴ τὴ χρονιὰ ἀποκαλύπτει τὰ ὅσα μοιραζόμαστε μὲ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο, οἱ ἀναζητήσεις τῆς Γκούγκλ δίνουν μία ἀποκαλυπτικὴ ματιά. Γιατί αὐτὴ ἡ μηχανὴ ἀναζήτησης δὲν ξέρει αὐτὸ ποὺ λέμε ὅτι εἴμαστε, ἀλλὰ ποιοὶ εἴμαστε πραγματικά.
.             Ἡ Γκούγκλ βέβαια δὲν εἶναι ἡ μόνη ἱστοσελίδα μὲ αὐτὴ τὴν παντοδυναμία. Κάθε φορὰ ποὺ ὁ καθένας μας μοιράζεται προσωπικὲς πληροφορίες μὲ μία ἱστοσελίδα, ἀκόμη καὶ χωρὶς νὰ δώσει σημασία, δίνει δεδομένα ποὺ μποροῦν νὰ διαμορφώσουν μία εὐρύτερη εἰκόνα γιὰ τὸ ποιὸς πραγματικὰ εἶναι ὁ χρήστης.
.             Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ κάθε ἰστοσελίδα ποὺ ἔχει κάποιου εἴδους ἀλγορίθμου ἐξατομίκευσης. Ὅσο τὸ Amazon, τὸ Netflix ἢ τὸ Facebook καταγράφουν τὴ συμπεριφορά μας στὶς ἰστοσελίδες τους καὶ προτείνουν νέα παπούτσια, ταινίες ἢ δημοσιεύσεις ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς ἀρέσουν, οὐσιαστικὰ βγάζουν συμπεράσματα γιὰ τὸ ποιοὶ εἴμαστε καὶ τί μᾶς ἐνδιαφέρει. Ἀλλὰ βέβαια, εἶναι πιθανὸ αὐτὰ τὰ συμπεράσματα νὰ διαφέρουν ἀπὸ αὐτὰ ποὺ βγάζει ὁ καθένας γιὰ τὸν ἑαυτό του.

 

ΠΗΓΗ: techit.gr

 

 

Σχολιάστε

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ χρόνος στὴ ζωὴ τοἀνθρώπου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἕνα πολὺ δύσκολο ἔτος γιὰ τοὺς περισσότερους Ἕλληνες τελειώνει καὶ ἕνα νέο ἔρχεται, ποὺ δὲν ἔχει τίποτε τὸ αἰσιόδοξο νὰ μᾶς πεῖ. Τὸ 2015 εἶναι τὰ συμβατικὰ χρόνια μετὰ τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ καὶ στὸν καθένα μας προστίθεται ἕνα ἔτος στὴν ἡλικία του. Αὐτὰ τὰ κοινότυπα μὲ ὁδήγησαν νὰ ἀναζητήσω στὴ βιβλιοθήκη μου στοιχεῖα γιὰ τὴν ἔννοια τοῦ χρόνου. Ὁ Πλάτωνας τὸν θεωρεῖ “μία κινούμενη εἰκόνα τῆς αἰωνιότητας” καὶ ὁ πραγματιστὴς Ἀριστοτέλης ὡς “τὸν ἀριθμὸ τῶν κινήσεων τοῦ παρόντος σὲ σχέση μὲ τὸ πρὶν καὶ τὸ μετά”. Ὁ Ἱερὸς Αὐγουστίνος τὸν ὁρίζει ὡς “τὸ παρὸν τῶν περασμένων πραγμάτων, ποὺ εἶναι ἡ μνήμη, τὸ παρὸν τῶν σημερινῶν πραγμάτων, ποὺ εἶναι τὰ ὅσα ἀντιλαμβανόμαστε μὲ τὶς αἰσθήσεις μας καὶ τὸ παρὸν τοῦ μέλλοντος ποὺ εἶναι ἡ προσδοκία”. Ἡ διδασκαλία τοῦ Αὐγουστίνου ἔχει ὡς κέντρο τῆς τὴ Γνωσιολογία, ποὺ ἕως καὶ σήμερα ἐπικρατεῖ στὴ Δυτικὴ Σκέψη, μὲ διάφορες μορφές. Εἶναι ὁ πρῶτος καὶ πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸν Ντεκάρτ, ποὺ τονίζει ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ἀμφιβάλλει γιὰ ὅλα καὶ προσθέτει: “Ἀμφιβάλλω, ἄρα ὑπάρχω”, ποὺ ταυτόχρονα σημαίνει ζῶ, σκέπτομαι, θέλω, ἄρα ὑπάρχω.
.             Σὲ ἕνα συμφωνοῦν φιλόσοφοι καὶ ἐπιστήμονες, ὅτι ὁ χρόνος εἶναι παράγοντας τῆς ὕλης καὶ ἑπομένως δὲν ὑπάρχει ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ ἡ ψυχή, ὡς ἄϋλη, εἶναι ἀθάνατη, αἰώνια. Ὁ ἄνθρωπος ζεῖ καὶ τὶς δύο καταστάσεις. Ὡς ὕλη γεννιέται, μεγαλώνει, ἀκμάζει καὶ μετὰ γερνᾶ καὶ πεθαίνει. Ὡς ψυχὴ μέσα του ἔχει τὴ σπίθα τῆς αἰωνιότητας καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν πιστεύει ὅτι θὰ πεθάνει. Αὐτὴ ἡ ἐσωτερικὴ πληροφορία ἀπὸ ὁρισμένους πνίγεται, ἢ περιθωριοποιεῖται καὶ κάνουν μία ζωὴ ἀνεύθυνη καὶ χωρὶς κανόνες, σὰν νὰ τελειώνει στὴ Γῆ ἡ ζωή. Ἀλλὰ ἡ χωρὶς τὴν ἐπίγνωση τῆς αἰωνιότητας ζωὴ ὁδηγεῖ στὸ παράλογο, ὅτι ζοῦμε χωρὶς σκοπό, χωρὶς νὰ ξέρουμε καὶ χωρὶς νὰ μποροῦμε νὰ ἐξηγήσουμε στὸν ἑαυτό μας, γιατί γεννηθήκαμε καὶ γιατί κοπιάζουμε, γιατί τὰ βάσανα καὶ οἱ πίκρες, γιατί οἱ ἐπιτυχίες καὶ οἱ ἀποτυχίες, γιατί τὰ γερατειὰ καὶ οἱ ἀρρώστιες.
.             Ὁ χρόνος, χωρὶς τὴν αἰωνιότητα, εἶναι γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἕνα φυσικὸ μέγεθος, ὅπως ὁ χῶρος. Καὶ μὲ αὐτὸν ἔχουν ἀσχοληθεῖ σημαντικοὶ ἐπιστήμονες, ὅπως οἱ Νεύτωνας, Λάϊμπνιτς καὶ Ἀϊνστάϊν. Προϋπόθεση τῆς αἰωνιότητας εἶναι ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ τρεῖς τους ἐπιδίωξαν νὰ μιλήσουν γιὰ τὸν Θεὸ μέσα ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη τους καὶ κατέληξαν σὲ σημαντικὰ συμπεράσματα, ποὺ ἀξίζει κανεὶς νὰ τὰ μελετήσει. Μὲ τὸ χρόνο ἔχει ἀσχοληθεῖ καὶ ὁ Χόκινγκ, ποὺ κινεῖται στὸ ἀδύνατο, ἐπιχειρώντας νὰ συνδέσει τὴ φυσική, μὲ τὴ μεταφυσικὴ καὶ τὸ ὑπερβατό. Ἐπίσης οἱ ἄθεοι Ντόκινς καὶ Χίτσενς μὲ τὰ βιβλία τους περισσότερο φασαρία κάνουν γιὰ νὰ βγάλουν χρήματα παρὰ λένε κάτι τὸ οὐσιαστικό, οὔτε βεβαίως μποροῦν νὰ τὸ ποῦν. Εἶναι ἐπιστήμονες, μόνο ποὺ δὲν κάνουν ἐπιστήμη, ἀλλἐπιχειροῦν νἐπιστημοποιήσουν τὴν ἀθεΐα τους.
.             Στοὺς ἄθεους ἐπιστήμονες ἀπαντᾶ ὁ Ὀνορὲ ντὲ Μπαλζὰκ (1799-1850), ποὺ δὲν ἦταν πιστός, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε νὰ ἀκούει ἢ νὰ διαβάζει ἀνοησίες. Στὸ ἔργο του “Τὸ μαγικὸ δέρμα” σημειώνει: “Τὸ κλειδὶ κάθε ἐπιστήμης εἶναι ἀσυζητητὶ τὸ σημεῖο τῆς ἀναζήτησης καὶ τῆς ἔρευνας. Τὸ μεγαλύτερο μέρος τῶν μεγάλων ἀνακαλύψεων τὸ ὀφείλουμε στὸ ΠΩΣ. Ἀλλὰ ἡ σοφία στὴ ζωὴ συνίσταται στὸ νὰ τίθεται τὸ ἐρώτημα ΓΙΑΤΙ”. Καὶ ὁ Χάϊντεγκερ, ὁ κατὰ τὸν σύγχρονο Γάλλο φιλόσοφο καὶ ἱστορικὸ Μαρσὲλ Γκοσὲ μεγαλύτερος “ἄθρησκος θεολόγος” τοῦ 20οῦ αἰώνα, παραδέχεται ὅτι ἡ ἐπιστήμη ἀγνοεῖ τὸ μόνο ἀληθινὸ ἐρώτημα, γιὰ τὸ Εἶναι, καὶ “γνωρίζει” τὸ πᾶν, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ βασικό, χωρὶς τὸ ὁποῖο δὲν ἐννοοῦνται τὰ ὑπόλοιπα
.             Στὴν Ἀνατολὴ γνωρίζουμε ὅτι ἡ Πίστη στὸν Θεὸ εἶναι δῶρο, δὲν εἶναι προϊὸν μίας λογικῆς μαθησιακῆς διεργασίας. Ὡς διδασκαλία εἶναι ὑπέρλογη, ἐλεύθερη καὶ προαιρετικὴ στὴν ἀποδοχή της. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς δὲν μακάρισε τοὺς διανοητές, τοὺς πλούσιους καὶ τοὺς ἰσχυρούς, ἀλλὰ τοὺς ταπεινόφρονες, τοὺς ἀδύναμους καὶ τὰ παιδιά. Τὸ Εὐαγγέλιό Του διαδόθηκε ἀπὸ τὰ “ἀσθενῆ τοῦ κόσμου” σὲ πεῖσμα τῶν ἐξουσιαστῶν. Αὐτὰ τὰ “ἀσθενῆ” εἶναι τὸ ὅπλο τοῦ “Ἀρνίου” καὶ ὅσοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἐκπροσωποῦν τὸν Χριστὸ στὴ Γῆ καὶ συμπεριφέρονται μὲ κοσμικὸ τρόπο, μὲ ἰδιοτέλεια, φαρισαϊκὰ καὶ ἔχουν φτιάξει στὰ μέτρα τους τὴ διδασκαλία Του δὲν ἔχουν καμία σχέση μαζί Του, εἶναι οὐσιαστικὰ ἀρνητές Του καὶ Τὸν δυσφημοῦν.
.             Πίστη καὶ Ἐπιστήμη ἔχουν ὡς ἀντικείμενο τὸν χρόνο, ἀλλὰ σὲ δύο ἐπίπεδα παράλληλα, ποὺ πουθενὰ δὲν τέμνονται. Ὁ ἐπιστήμων μπορεῖ νὰ πιστεύει καὶ ὁ πιστὸς νὰ εἶναι ἐπιστήμων, ἀλλὰ ἡ Ἐπιστήμη δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν Πίστη. Ὅταν ἡ Ἐπιστήμη γίνεται ἐργαλεῖο τῆς ἰδεολογίας καὶ μπαίνει στὸ χῶρο τῆς Πίστης, γίνεται ὑλιστικὴ θρησκεία. Τέτοια ἦταν ἡ τρομοκρατία στὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση καὶ ἡ ἀθεΐα στὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, ὅπως τὴν περιγράφει γλαφυρὰ ὁ Μπερντιάγεφ. Καὶ ὅταν ἡ θρησκεία, διὰ τῶν ἐκπροσώπων της, ἐπιβάλλει στὴν ἐπιστήμη τὸ δόγμα (;) της γιὰ τοὺς φυσικοὺς νόμους γίνεται τυραννία, τύπου Ἱερᾶς Ἐξέτασης. Καὶ οἱ δύο περιπτώσεις ὁδήγησαν σὲ ἑκατόμβες ἀθώων θυμάτων.
.             Χρόνος καὶ αἰωνιότητα. ἄνθρωπος πρέπει νὰ χρησιμοποιεῖ τὸ χρόνο ὡς προστάδιο τῆς αἰωνιότητας, ἀλλιῶς ὑποβιβάζεται σὲ ἕνα μηχανισμὸ ὁρισμένων ὑλικῶν ποὺ λειτουργεῖ γιὰ κάποια χρόνια. Πράγματι, ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σηκώσει ψηλὰ τὸ βλέμμα του γιὰ νὰ δεῖ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ὁρατοῦ σύμπαντος, ἂν δὲν μπορεῖ νὰ ἀντικρίσει τὴν ὡραιότητα τῆς φύσης, ἂν δὲν διακρίνει τὴ διαφορά του ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔμβια ὄντα, ἂν δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι εἶναι “ ὁ Μικρὸς καὶ Μέγας”, κατὰ τὸν ποιητή, ἂν δὲν ἔχει ἐπίγνωση τοῦ προσωρινοῦ τῆς ζωῆς του, τότε ἐπιλέγει τὴ χοϊκὴ ζωή, στὴν ὁποία “τὰ πάντα ἐπιτρέπονται”, ὅπως ἔγραψε ὁ Ντοστογιέφσκι. Ὅμως δὲν εἶναι φτιαγμένος γιὰ μία τέτοια ζωή.-

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ 2015

,

Σχολιάστε

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ- Β´(Συνέδριο)

Σχολιάστε