ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΝΕΟΓΕΝΙΤΣΑΡΩΝ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ “ΝΕΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ” «Εἶναι ἀντιεπιστημονικό, ἀντιπαιδαγωγικό, παράνομο, ἀντισυνταγματικό, ἀλλοιώνει καὶ τελικὰ ἐκμηδενίζει τὴ θρησκευτικὴ πίστη τῶν παιδιῶν μὲ τὴ μέθοδο τῆς πολτοποίησης τῶν θρησκειῶν».

Ἡρακλῆς Ρεράκης:
«Στόχος τοῦ νέου πιλοτικοῦ Προγράμματος Σπουδῶν
γιὰ τὰ Θρησκευτικὰ

εἶναι νὰ καλλιεργήσει ὁ μαθητὴς
μία νέα κοσμικὴ θρησκευτικὴ συνείδηση»

Ἡ εἰσήγηση τοῦ Καθηγητῆ κ. Ἡρακλῆ Ρεράκη μὲ θέμα: «Ἡ Ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἱεραποστολὴ καὶ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν», ἡ ὁποία ἔγινε στὰ πλαίσια τοῦ 18oυ Συνεδρίου Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς τοῦ Πανελληνίου Χριστιανικοῦ Ὁμίλου Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς (Ἀράχωβα 23-25 Αὐγούστου 2013)

Ἀπό τὸ περιοδικὸ «Ἱεραποστολικὸς Ταχυδρόμος»,
τεῦχος 123, Ἰούλ. – Αὔγ. – Σεπτ. 2013

.             Τὸν τελευταῖο καιρὸ καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὸ 2011, καὶ ἐνῶ βρισκόμαστε ὡς λαὸς σὲ μία βαθύτατη προσωπική, πνευματική, κοινωνική, πολιτισμικὴ καὶ οἰκονομικὴ κρίση, γινόμαστε μάρτυρες ἑνὸς πνευματικοῦ ἐγκλήματος ποὺ ἐπιχειρεῖται στὴ χώρα μας καὶ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν προσπάθεια νόθευσης καὶ ἀποδόμησης τῆς πίστεως τῶν Ἑλλήνων ὀρθοδόξων μαθητῶν, μέσα ἀπὸ τὸ μεθοδευμένο γὶ΄αὐτὸ τὸ σκοπὸ Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν μὲ τὴ σφραγίδα καὶ τὴν ἔγκριση τῆς πρώην Ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Διαμαντοπούλου.
.             Τὸ νέο Πρόγραμμα συντάχτηκε, ἐν κρυπτῷ, ἀπὸ μία ὁμάδα θεολόγων, χωρὶς τὴν ἐνημέρωση καὶ τὴ σύμπραξη τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν καὶ τῶν θεολογικῶν Ἑνώσεων, καὶ ἀπὸ τότε ἐφαρμόζεται πιλοτικὰ σὲ περίπου (150) Δημοτικὰ καὶ Γυμνάσια τῆς χώρας.
.             Μὲ τὸ Πρόγραμμα αὐτὸ καταστρατηγεῖται ἡ θρησκευτικὴ ἐλευθερία τῶν μαθητῶν καὶ ἐπιβάλλεται σ᾽ αὐτούς, ἐλέῳ ἐξουσίας, νὰ μὴν διδάσκονται πλέον τὴν ὀρθόδοξη πίστη τους, ἀλλὰ νὰ διδάσκονται ἀπὸ τὴν Τρίτη Τάξη Δημοτικοῦ σὲ κάθε διδακτικὴ ἑνότητα ὅλες μαζὶ τὶς θρησκεῖες: (6) ἀνατολικὲς Θρησκεῖες καὶ (1) χριστιανικὴ σὲ (3) ἐκδοχές, τὴν Ὀρθοδοξία, τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό, μία πολυθρησκειακὴ ἢ πανθρησκειακὴ δηλαδὴ διδασκαλία.
.             Τὰ κείμενα ποὺ ἀκολουθοῦν εἶναι μερικὲς μόνο ἀπὸ τὶς θέσεις τοῦ Νέου Προγράμματος Σπουδῶν (ΠΣ) καὶ τοῦ Ὁδηγοῦ τοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ (ΟΕ) ποὺ δείχνουν τὸν τρόπο καὶ τὸ μέγεθος ποὺ μεθοδεύεται καὶ διενεργεῖται ἡ ἀποδόμηση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν (ΜτΘ):
.             «Μὲ τὸ νέο ΠΣ γιὰ πρώτη φορὰ ἐπιχειρεῖται ἡ διδασκαλία τῶν θρησκειῶν στὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση. Στὸ νέο ΠΣ παραμένει ὁ Χριστιανισμός, ἐνῶ σταδιακὰ ἐπιχειρεῖται ἡ προσέγγιση ἄλλων ἕξι θρησκειῶν: τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ Ἰσλάμ, τοῦ Ἰνδουισμοῦ, τοῦ Βουδισμοῦ, τοῦ Ταοϊσμοῦ καὶ τοῦ Κομφουκιανισμοῦ»1. Τὸ νέο μοντέλο τοῦ ΜτΘ θεμελιώνεται στὴ «γνώση γύρω καὶ μέσα ἀπὸ τὶς Θρησκεῖες»2. Σὲ αὐτὴ τὴ νέα προοπτική του, «τὸ ΠΣ ἐπιτρέπει στὸ ΜτΘ νὰ ὑπηρετήσει τὴ μετάβαση τοῦ μαθητῆ ἀπὸ τὸ γράμμα στὸ πνεῦμα τῶν θρησκειῶν, δηλαδὴ στὸ ὑπαρξιακό, λατρευτικό, κοινωνικὸ καὶ πολιτισμικὸ»3.
.             Τὸ νέο Πρόγραμμα ἀντὶ νὰ συμβάλλει στὴν ὁλοκλήρωση τῆς προσωπικότητας τοῦ μαθητῆ, σχεδιάζει τὸ διχασμό της, ἀφοῦ στοχός του εἶναι νὰ καλλιεργήσει ὁ μαθητὴς στὸ σχολεῖο μία νέα κοσμικὴ θρησκευτικὴ συνείδηση καὶ μία νέα πνευματικότητα, διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν γονέων του.
.             Ἀναφέρεται λοιπὸν ὅτι «ἄλλο πράγμα εἶναι ἡ “ἀνάπτυξη θρησκευτικῆς συνείδησης” ὡς παιδαγωγικὸς σκοπὸς τῆς Ἐκπαίδευσης καὶ ἄλλο μὲ βάση θρησκευτικὰ ἢ ἐκκλησιαστικὰ κριτήρια»4.
.             «Ἐντὸς τοῦ συνθετικοῦ πλαισίου διαμόρφωσης τῆς μὴ ὁμολογιακῆς θρησκευτικῆς ἐκπαίδευσης ξεκίνησαν προσπάθειες γιὰ εἰσαγωγὴ περισσότερων στοιχείων ποὺ νὰ εὐνοοῦν τὴν πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν, ἐννοώντας βέβαια τὴν “πνευματικότητα” σὲ μία εὐρύτερα ἀνθρωπιστικὴ διάσταση καὶ μὲ κανένα τρόπο ταυτίζοντας τὴν ἀποκλειστικὰ μὲ τὴν χριστιανικὴ πνευματικότητα»5. Ἐπισημαίνεται ὅτι μὲ τὸ νέο Πρόγραμμα δὲν διδάσκονται ἁπλῶς οἱ θρησκεῖες πληροφοριακὰ στὸ μαθητὴ γιὰ τὸ πῶς καὶ τί πιστεύουν δηλαδὴ οἱ διάφοροι λαοί, ὅπως γινόταν μέχρι τώρα στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο, ἀλλά επιδιωκεται ἡ βιωματικὴ ἐνσυναίσθηση καὶ ἀποδοχὴ τοῦ πνεύματος καὶ τῶν ἀρχῶν ὅλων μαζὶ τῶν θρησκειῶν: «Σὲ αὐτὴ τὴ νέα προοπτική του, τὸ ΠΣ ἐπιτρέπει στὸ ΜτΘ νὰ ὑπηρετήσει τὴ μετάβαση τοῦ μαθητῆ ἀπὸ τὸ γράμμα στὸ πνεῦμα τῶν θρησκειῶν, δηλαδὴ στὸ ὑπαρξιακό, λατρευτικό, κοινωνικὸ καὶ πολιτισμικὸ ἀξιακό τους ἀντίκρισμα»6.

•             Ὁ ΟΕ ἀναφέρει ἀκόμη ὅτι ὁ μαθητὴς ὁδηγεῖται «στὴν πνευματικὴ καὶ ὑπαρξιακὴ ἀλήθεια ποὺ κομίζουν οἱ θρησκεῖες»7. Ἡ γνώση τῶν θρησκειῶν καθοδηγεῖ τοὺς μαθητὲς σὲ «μία κριτικὴ ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς τους συνείδησης μὲ γνώσεις, ἀξίες καὶ στάσεις ποὺ παρέχει γιὰ τὶς θρησκεῖες». Οἱ μαθητὲς διεκδικοῦν τὴν ἀλήθεια, χωρὶς «νὰ διαποτίζονται σὲ μία θρησκευτικὴ ἄποψη»8. Τοὺς προσφέρονται, κατὰ τὸ Νέο ΠΣ «εὐκαιρίες νὰ μελετήσουν καὶ νὰ στοχαστοῦν διαφορετικὲς θρησκευτικὲς καὶ φιλοσοφικὲς θεωρήσεις»9.
•              Τὸ νέο Πρόγραμμα συμβάλλει ἔτσι ὥστε νὰ ὁδηγήσει τὸ μαθητὴ στὴν ἄρνηση τῆς προσωπικῆς θρησκευτικῆς του ἀλήθειας καὶ παράδοσης, χαρακτηρίζοντάς την ὡς λανθάνουσα ἢ μερικῶς ἀρθρωμένη καὶ βοηθώντας τον νὰ μετακινηθεῖ, μέσα ἀπὸ τὴ γνώση τῶν ἄλλων θρησκευτικῶν καὶ κοσμικῶν παραδόσεων, στὴν ἄρνηση τῆς δικῆς του:
•              Στόχος τοῦ Προγράμματος εἶναι «νὰ ἀφυπνίσει τὴν ἀντίληψη τοῦ μαθητῆ, ὥστε νὰ συνειδητοποιήσει τὶς θρησκευτικὲς προκατανοήσεις του, δηλαδὴ τὴ λανθάνουσα ἢ μερικῶς ἀρθρωμένη θρησκευτική του παράδοση. Νὰ τὸν βοηθήσει νὰ μετακινηθεῖ ἀπὸ τὶς προκατανοήσεις του καὶ νὰ διαλεχθεῖ μὲ τὶς ἀφηγήσεις καὶ τὸν λόγο βασικῶν θρησκευτικῶν ἀλλὰ καὶ κοσμικῶν παραδόσεων ποὺ ἀρνοῦνται τὴ θρησκευτικὴ ἀλήθεια» 10.
.               Ταυτόχρονα τὸ ΠΣ σχεδιάζει νὰ διδάσκονται οἱ μαθητὲς διάφορες κακοδοξίες, ὅπως, γιὰ παράδειγμα, ὅτι οἱ διάφοροι ἀρχηγοὶ τῶν θρησκειῶν εἶναι ἅγιοι: «ἅγιοι ἄνθρωποι στὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου: Βούδας, Κομφούκιος, Μωάμεθ, Βισνοὺ (Κρίσνα), Δαλάι Λάμα, Γκάντι καὶ πολλὰ ἄλλα πρόσωπα ἱστορικὰ καὶ μυθικὰ»11.
.               Περιλαμβάνει ἐπίσης ἀπαράδεκτες καὶ ἀντορθόδοξες προτροπὲς πρὸς τὸ μαθητή, ὅπως ὅτι πρέπει νὰ χειραφετηθεῖ ἀπὸ τὸ θρησκευτικό του παρελθόν, δηλαδὴ τὴν παράδοσή του, ὅταν γνωρίζουμε τὴν παραγγελία τοῦ Ἀπ. Παύλου ποὺ εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἔφερε τὸν Χριστιανισμὸ στὴν Ἑλλάδα: «Ἄρα ἀδελφοί, στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε διὰ ἐπιστολῆς ἡμῶν»12 καὶ ὅταν εἶναι δεδομένο ὅτι γιὰ τὸν ὀρθόδοξο χριστιανὸ ἡ πίστη του βασίζεται στὴν Παράδοση: Τὰ πάντα, λέει τὸ νέο ΠΣ, μπαίνουν σὲ μία διαδικασία κριτικῆς γιὰ «νὰ διαμορφώσει ὁ μαθητὴς τὴ δική του ἄποψη, ἀλλὰ καὶ ἀντὶ-ἄποψη». Καμιὰ ἀπόδειξη δὲν γίνεται ἀποδεκτὴ “ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ”. Τίποτε δὲν θεωρεῖται δεδομένο, καμιὰ ἐξουσία δὲν εἶναι ὑπεράνω κριτικῆς. Ὁ μαθητὴς ἐπιβεβαιώνει ὅτι ἡ ἐπιστήμη τολμᾶ, ἐπινοεῖ καὶ ἐλευθερώνει. Πάνω καὶ πέρα ἀπὸ τὴν κατανόηση ὑπάρχει ἕνα ἐνδιαφέρον τοῦ κάθε μαθητῆ γιὰ μία ἀναζήτηση αὐτοῦ ποὺ ὁρίζεται ὡς “χειραφέτηση”. Οἱ ἄνθρωποι πρέπει νὰ εἶναι ἐλεύθεροι, νὰ διαμορφώνουν τὶς δικές τους γνῶμες. Ἡ γνώση εἶναι ἀληθινή, ὅταν μᾶς ἐλευθερώνει ἀπὸ ὅ,τι ὀνομάζεται “πρόσδεση στὸ παρελθόν”. Χωρὶς αὐτὸ τὸ χειραφετικὸ ἐνδιαφέρον οἱ “ἀλήθειες” ὁποιασδήποτε γνώσης λειτουργοῦν στατικὰ καὶ ἐνδεχομένως χρησιμοποιοῦνται γιὰ ποικιλότροπη χειραγώγηση»13.
.                Μ τ νέο ΠΣ γίνεται κόμη συστηματικ μεθόδευση γι ν υοθετηθε π τος μαθητς ντίληψη τι θρησκεία τους δν εναι τίποτα λλο π μία λογικ ννοια, μία νθρώπινη πινόηση, να λογικ δημιούργημα, ὅπως συμβαίνει μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες, καθ᾽ ὅσον ἀφ᾽ ἑνὸς δὲν διδάσκεται ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν πίστη τους, ὅτι δηλαδὴ πρόκειται γιὰ τὴ μοναδικὴ Ἀποκάλυψη καὶ φανέρωση τοῦ Θεοῦ Λόγου ἐν σαρκὶ στὸν κόσμο καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου διαρκῶς μειώνεται, διαστρεβλώνεται καὶ ἰσοπεδώνεται ἡ πίστη τους, θεωρούμενη ὡς μία θρησκεία μὲ καθαρὰ ἀνθρώπινα καὶ ὀρθολογικὰ χαρακτηριστικά, ἔτσι ὅπως τὴν ἤθελε καὶ τὴ διακήρυξε ὁ ἀποδομημένος πλέον στὴν Εὐρώπη διαφωτισμός.
.          Ταυτόχρονα ἐκθειάζονται μόνον μὲ νεστορειανικὸ τρόπο τὰ κοινωνικὰ καὶ ἀνθρώπινα χαρακτηριστικὰ τῶν θρησκειῶν, μία ἀπὸ τὶς ὁποῖες φυσικὰ θεωρεῖται καὶ ἡ Ὀρθόδοξη πίστη! : Τὸ ΜτΘ «θεμελιώνεται στὴ σχέση του μὲ τὸ λόγο καὶ τὴν ἑρμηνεία του» καὶ «στοχεύει νὰ οἰκοδομήσει λογικὰ τὴ θρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν καὶ τῶν ἐφήβων»14. «Μία σύγχρονη ἀντίληψη γιὰ τὸ ΜτΘ καλεῖται νὰ ἑστιάσει τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ μαθητῆ στὴν ἀνθρώπινη διάσταση τῶν θρησκειῶν»15.

.                 Μέσα ἀπὸ συγκεκριμένα παραδείγματα διαπιστώνει κανεὶς τὴ σκοπιμότητα τοῦ νέου Προγράμματος:

 Στὴν ἑνότητα μὲ τίτλο: «Κυριακή, Μία σημαντικὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας», οἱ μαθητὲς τῆς Γ´ Δημοτικοῦ μαθαίνουν γιὰ τὴν Κυριακὴ τὰ παρακάτω διαθρησκειακὰ καὶ πανθρησκειακὰ διδάγματα, μ τ ποα ξισώνεται στ συνείδησή τους μέρα ορτασμο τς ναστάσεως το Χριστο μ λες τς σημαντικς ορταστικς μέρες τν Θρησκειν, ἐνῶ ταυτόχρονα ἰσοπεδώνονται καὶ ἐξισώνεται ὁ Σταυρὸς καὶ τὰ σύμβολα τῆς πίστεώς τους μὲ τὰ σύμβολα τῶν Θρησκειῶν:

• «Ἡ Κυριακὴ τῶν Χριστιανῶν: Στὸ χριστιανικὸ ναὸ (ἡ καμπάνα, ὁ ναός, τὰ κεριά, οἱ εἰκόνες, ὁ Σταυρός).
• Τὸ Σάββατο τῶν Ἑβραίων: Στὴ συναγωγὴ (ραββίνος, τορά, κεριά, μενορά, κιπά, τεφιλίν).
• Ἡ Παρασκευὴ τῶν Μουσουλμάνων: Στὸ Τζαμὶ ἢ Τέμενος (Κοράνιο, μιναρές, μουεζίνης, χατίπης, ἰμάμης, νίψεις προσώπου, χεριῶν καὶ ποδιῶν, βγάλσιμο παπουτσιῶν, μάσμπαχ, κατεύθυνση προσευχῆς, κήρυγμα).
• Σύμβολα θρησκειῶν τοῦ κόσμου: Ὁ σταυρός, ὁ ἰχθύς, ἡ ἄμπελος, ὁ πέλεκυς, τὸ ἄστρο τοῦ Δαβίδ, ἡ Μενορά, ἡ ἡμισέληνος, τὸ ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ, ἡ Σβάστικα, (Ἰνδουϊσμὸς – Τζαϊνισμός), τὸ γὶν καὶ τὸ γιανγκ, τὸ ὤμ, ὁ τροχὸς τῆς διδασκαλίας τοῦ Βούδα (ντάρμα), ὁ λωτός, τὸ σύμβολο τῆς μὴ βίας (ἀχίμζα)»16.

.                Ὁ ΟΕ ἀναφέρει ἐπίσης γιὰ τὸ πῶς τὸ νέο Πρόγραμμα ὁραματίζεται τὸ διδάσκαλο τῶν Θρησκευτικῶν: «Δὲν ὑφίσταται καμιὰ ἰδιαίτερη θρησκευτικοῦ χαρακτήρα προϋπόθεση γιὰ νὰ διδάξει ἕνας δάσκαλος τὸ ΜτΘ. Μᾶλλον ἀπευκταῖες θὰ πρέπει νὰ θεωροῦνται τέτοιες προδιαθέσεις. Ἕνας ἄθρησκος ἢ ἀγνωστικιστὴς ἢ ἀδιάφορος μπορεῖ νὰ διδάξει μὲ ἐπιτυχία τὸ ΜτΘ, ὅπως καὶ ἕνας θρησκευόμενος. Ἀντίθετα, ἕνας ζηλωτὴς θρησκευόμενος ἔχει μᾶλλον ἐξασφαλισμένη τὴν ἀποτυχία»17.  «Οἱ δάσκαλοι στὰ σχολεῖα τῆς σύγχρονης πολυπολιτισμικῆς κοινωνίας εἶναι σημαντικό, κατὰ τὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία, νὰ ἀποστασιοποιοῦνται κατὰ τὸ δυνατὸν ἀπὸ τὴ θρησκεία στὴν ὁποία ἐνδεχομένως ἀνήκουν εἴτε πατροπαράδοτα εἴτε ἀπὸ ἐπιλογὴ»18.
.              Ὁ σεβαστὸς Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Ἀρχιμ. π. Γεώργιος Καψάνης σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο ἀναφέρει γιὰ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν: «Τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν δημιουργεῖ δικαιολογημένα ἀντιδράσεις. Τὸ νέο μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δὲν ἔχει πιὰ Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ χαρακτήρα, δὲν βοηθεῖ τοὺς μαθητὰς νὰ γνωρίσουν τὴν Χριστιανική τους Πίστι, δὲν οἰκοδομεῖ τὴν θρησκευτική, τὴν ἐθνικὴ καὶ τὴν πολιτισμικὴ ταυτότητα τῶν ἑλληνοπαίδων. Αὐτὸς ὁ ἰδιότυπος νεοβαρλααμιτισμὸς ἐπιβάλλεται ἀπὸ μία μερίδα θεολόγων, οἱ ὁποῖοι δείχνουν πὼς ἐχθρεύονται τὴν ἡσυχαστικὴ θεολογία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τὴν μαρτυρικὴ Ὀρθοδοξία τῶν Νεομαρτύρων, τὴν ἀσκητικὴ παιδεία τῶν Κολλυβάδων, τὴν ἁπλοϊκὴ πίστι τῶν ἀγωνιστῶν τῆς Παλιγγενεσίας τοῦ 1821. Οἱ θεολόγοι αὐτοὶ δὲν κατανοοῦν ὅτι ἀντιστρατεύονται τὸν λόγο τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων, ὁ ὁποῖος δὲν ἀναγνωρίζει ἄλλες ὁδοὺς σωτηρίας πλὴν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ».

•             Ὅπως διαπιστώνουμε ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ παραθέσαμε τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν χι μόνο δν ναπτύσσει τ θρησκευτικ συνείδηση τν μαθητν, πως ρίζει τ Σύνταγμα (ἄρθρ. 16), χι μόνο δν βοηθ τος μαθητς ν χουν πίστη στ γνήσια στοιχεα τς ρθόδοξης χριστιανικς παράδοσης πως ρίζει κπαιδευτικς Νόμος 1566 το 1985 λλ ντίθετα πιδιώκει ν δημιουργήσει μία νέα γενι γενιτσάρων ς πρς τν ρθόδοξη πίστη. Εἶναι ἀντιεπιστημονικό, ἀντιπαιδαγωγικό, παράνομο, ἀντισυνταγματικό, ἀλλοιώνει καὶ τελικὰ ἐκμηδενίζει τὴ θρησκευτικὴ πίστη τῶν παιδιῶν μὲ τὴ μέθοδο τῆς πολτοποίησης τῶν θρησκειῶν καὶ τῆς διδασκαλίας τους στοὺς μαθητές. Σημαντικὸ εἶναι νὰ δεῖ κανεὶς κατὰ πόσον ἔχουν δικαίωμα κάποιοι θεολόγοι, ὀπαδοὶ καὶ συνοδοιπόροι τῆς ρεπούσειας γραμμῆς γιὰ τὸ θέμα τῆς θρησκευτικότητας τῶν παιδιῶν, νὰ πειραματίζονται παράνομα καὶ ἀντισυνταγματικὰ μὲ τὴ θρησκευτικὴ πίστη τῶν παιδιῶν καὶ νὰ προτείνουν νὰ διδάσκονται οἱ μικροὶ μαθητὲς ἀλλότριες θρησκευτικὲς πίστεις, φιλοσοφικὲς θεωρίες καὶ κακοδοξίες, ἀντίθετες μὲ τὴν πίστη τους στο ὄνομα τοῦ πλουραλισμοῦ καὶ τῆς πολυπολιτισμικότητας. Αὐτὸ τὸ ΠΣ περιλαμβάνει στοιχεῖα προσηλυτισμοῦ, κατήχησης καὶ προβολῆς τῶν τοῦ πνεύματος καὶ τῶν ἀξιῶν ποὺ προσφέρουν οἱ Θρησκεῖες. Φτάνει μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ προτείνει νὰ διδάσκονται τὰ ὀρθόδοξα παιδιὰ ἀκόμη καὶ γιὰ ἐλπίδα λύτρωσης καὶ σωτηρίας στὶς Θρησκεῖες: «οἱ θρησκεῖες εἶναι πηγὴ ἐλπίδας γιὰ σωτηρία» 19, ὅταν γιὰ τὴν πίστη μας ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μοναδικὸς σωτήρας καὶ λυτρωτής.
.            Ἡ διδασκαλία ξένων πρὸς τὰ παιδιὰ Θρησκειῶν μὲ τὴν παράλληλη μείωση τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς τους, τὴν ὁποία χαρακτηρίζουν ὡς μονοφωνικὴ καὶ κατηχητική, πραγματοποιεῖται στὸ νέο ΠΣ, χωρὶς τὴ σύμφωνη γνώμη τῶν γονέων τῶν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἑκουσίως ὁδήγησαν τὰ παιδιά τους στὸ βάπτισμά τους στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, προσδιορίζοντας ἔτσι τὴ θρησκευτική τους δέσμευση καὶ ποὺ ἔχουν ἐπίσης τὴν εὐθύνη, κατὰ τὴν εὐρωπαϊκὴ νομοθεσία γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς τους συνείδησης.
.                  Πέρα ἀπὸ αὐτά, τὸ Πρόγραμμα αὐτο εἶναι ἀνεφάρμοστο ἀπὸ πλευρᾶς παιδαγωγικῆς ἐπιστήμης, διότι βασικὸς κανόνας κάθε γνώσης εἶναι ὅτι τὰ παιδιὰ στὴ διαδικασία τῆς μάθησης πρέπει ἀπαραίτητα νὰ ἔχουν προηγούμενες πολιτισμικὲς γνώσεις καὶ ἐμπειρίες σχετικὲς μὲ τὶς διδασκαλίες ποὺ διδάσκονται.Τὰ παιδιὰ στὴν προκειμένη περίπτωση, ὅμως, δὲν ἔχουν καμιὰ προηγούμενη γνώση γιὰ τὶς ἄγνωστες καὶ πρωτάκουστες γι’ αὐτὰ θρησκεῖες. Τὸ πνευματικό τους ἐπιπεδο ἐπίσης, ἔχει ὡς προηγούμενες ἐμπειρίες καὶ παραστάσεις μόνο ἐκεῖνες τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀνταποκριθεῖ σὲ τέτοιες πολυποίκιλες γνώσεις, ἀξίες καὶ βιώματα τῶν (8) ἐπιπρόσθετων ταυτόχρονα σὲ κάθε διδακτικὴ ἑνότητα διδασκόμενων θρησκειῶν.

.             Θεωροῦμε ὅτι τὸ νέο ΠΣ, ἔτσι ὅπως εἶναι δομημένο γιὰ νὰ διδάσκει (9) θρησκευτικὲς ἐκδοχὲς μαζὶ πιδιώκει ν δημιουργήσει να θρησκευόμενο πο ν μν πιστεύει στν να ληθιν Τριαδικ Θε τν γίων Πατέρων καὶ διδασκάλων τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεώς μας καὶ στὴ μία Ἁγία καὶ Καθολικὴ Ἐκκλησία του καὶ νὰ μὴν ὁμολογεῖ τὸ Ἕνα Βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ἀλλὰ νὰ ἀποδομήσει σταδιακὰ τὴ μία αὐτὴ πίστη μὲ τὴν ἰσότιμη παρουσίαση καὶ διδασκαλία ὅλων τῶν Θρησκειῶν καὶ τῶν Θεῶν, μὲ τὴν ἀβάσιμη καὶ ἀντιεκκλησιαστικὴ πρόφαση ὅτι ἔτσι οἱ μαθητὲς μποροῦν νὰ γίνουν πλουραλιστὲς στὴ ζωὴ καὶ τὴ συμπεριφορά τους καὶ νὰ σέβονται τὴν ἑτερότητα. Αὐτὴ ἡ πολτοποιημένη πολυθρησκειακὴ διδασκαλία, ὅμως, δὲν υἱοθετήθηκε ποτὲ ἕως τώρα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική μας παράδοση ὡς διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ζωῆς καὶ εἶναι ἀπολύτως βέβαιο ὅτι τὸ μόνο ποὺ θὰ καλλιεργήσει στὰ παιδιὰ εἶναι ἡ σύγχυση φρενῶν. Εἶναι ἐπίσης σίγουρο ὅτι προξενεῖ ἀνυπολόγιστη ζημιὰ στὴν ἀκεραιότητα τῆς πνευματικότητάς τους, τραυματίζοντας ἢ θέτοντας σὲ ἀμφισβήτηση τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεώς τους καὶ ταυτόχρονα μειώνοντας θανάσιμα τὸ μέλλον τῆς ἐσωτερικῆς καὶ ἐξωτερικῆς Ὀρθοδόξου Ἱεραποστολῆς, ὡς χρέους τοῦ κάθε Χριστιανοῦ. Ἂν δὲν διδάσκονται οἱ ὀρθόδοξοι νέοι μας συστηματικὰ καὶ μεθοδικὰ τὴν ἀλήθεια τῆς ὀρθόδοξης πίστεώς τους, πῶς θὰ μπορέσουν ἀργότερα νὰ τὴν μαρτυρήσουν, νὰ τὴν ὁμολογήσουν καὶ νὰ τὴ διδάξουν σὲ ὅλα τὰ ἔθνη, ὅπως ἐντέλλεται ὁ Χριστός20;
.           Γιὰ ὅλα τὰ παραπάνω, καλοῦμε καὶ παρακαλοῦμε, γιὰ μία ἀκόμη φορά, τὴν μὲν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ ἀντιμετωπίσει, μὲ βάση τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ μόνον καὶ ὄχι μὲ ἄλλες σκοπιμότητες καὶ μὲ τὴ δέουσα μελέτη, προσοχὴ καὶ σοβαρότητα αὐτὸ τὸ θέμα, τὸ δὲ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων νὰ ἀποσύρει ἄμεσα τὸ Πιλοτικὸ Πρόγραμμα τῶν Θρησκευτικῶν, διότι μεθοδεύει τὴν ἀλλοίωση καὶ τὴν ἀλλοτρίωση τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης τῆς νέας γενιᾶς τῶν Ἑλλήνων, τραυματίζοντας ταυτόχρονα καὶ τὴν πολιτισμικὴ καὶ τὴν ἠθικὴ καὶ τὴν κοινωνική τους ταυτότητα ποὺ ἐξαρτᾶται καὶ προσδιορίζεται τὰ μέγιστα ἀπὸ τὸν ὀρθόδοξο χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν.

Ἡρακλῆς Ρεράκης
Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς
τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

————————————————————————–

Ὑποσημειώσεις

1 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, Ὁδηγὸς Ἐκπαιδευτικοῦ, σ. 27.

2 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, σ. 12.

3 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, σ. 22.

4 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, Ὁδηγὸς Ἐκπαιδευτικοῦ, σ. 273

5 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, Ὁδηγὸς Ἐκπαιδευτικοῦ, σ. 13.

6 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, σ. 22.

7 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, σ. 98.

8 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, σ.13.

9 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, Ὁδηγὸς Ἐκπαιδευτικοῦ, σ. 15.

10 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, Ὁδηγὸς Ἐκπαιδευτικοῦ, σ. 101 -102.

11 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, σ. 57.

12 Β´ Θεσσαλ., 2,15.

13 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, σ. 21.

14 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, σ. 21.

15 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, σ.18.

16 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, σ. 31.

17 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, Ὁδηγὸς Ἐκπαιδευτικοῦ, σ. 268

18 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, Ὁδηγὸς Ἐκπαιδευτικοῦ, σ. 267.

19 Νέο Πιλοτικὸ Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, σ.

20 Ματθ. 28,19-20: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν». 

ΠΗΓΗ: Ζωηφόρος/ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ»

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: