«ΞΑΣΤΕΡΩΝΕΙ Ο ΝΟΥΣ» μὲ τὴν “εὐχή”

Ἀπόσπασμα συνομιλίας τοῦ συγγραφέως Ἐμμ. Μελινοῦ
μὲ τὸν καθηγούμενο τῆς Μονῆς Καρακάλλου Ἁγ. Ὄρους
Ἀρχιμανδρίτη π. Φιλόθεο.

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» (dimokratianews.gr)

24f098_21.             […] Ὅπως μᾶς λέγει ὁ θεῖος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, «Ἰησοῦ ὀνόματι, μάστιζε πολεμίους». Αὐτὸ τὸ ὄνομα ἔχει πολλὴ δύναμη. Ἀπὸ τὰ παλαιότερα χρόνια καὶ ἰδιαίτερα στὶς ἡμέρες μας -ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε συνήθως θολωμένο νοῦ καὶ δὲν μποροῦμε νὰ συγκρατοῦμε πολλὰ λόγια- αὐτὴ ἡ προσευχὴ εἶναι στὰ μέτρα ὅλων. Μᾶς τὴν ἔχει δώσει ὁ Θεὸς σὰν ἕνα μεγάλο δῶρο, νὰ μποροῦμε νὰ τὴ χρησιμοποιοῦμε. Ἔχει τέτοια δύναμη αὐτὴ ἡ προσευχὴ -αὐτὰ τὰ λίγα λόγια μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ τὸ παντοδύναμο- ποὺ τρέμει ὁ πονηρός. Ἡ εὐχὴ βοηθᾶ τὸν ἄνθρωπο, τὸν ξεθολώνει ἀπὸ τὴ ζάλη τῶν λογισμῶν, τὸν ἐλευθερώνει ἀπὸ τὴν πάλη μὲ τὸν πονηρό. Πρέπει νὰ καταβάλλουμε ἐπίμονη προσπάθεια, γιὰ νὰ συγκεντρώνουμε τὸν νοῦ μας στὴν προσευχὴν αὐτή. Σιγὰ σιγά, μὲ τὴν ἐπανάληψή της, ἀρχίζει νὰ ἐλευθερώνεται ὁ νοῦς ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία ποὺ τοῦ δημιουργεῖ ὁ πονηρὸς στοὺς λογισμούς του, ποὺ τὸν μπλέκει μὲ τὴν πανουργία του. Σιγὰ σιγὰ ξεθολώνει, ἀρχίζει νὰ ἐνθαρρύνεται, μέσα τοῦ νιώθει μία παρηγοριά, μίαν αἴσθηση χαρᾶς, μίαν αἴσθηση εἰρήνης, μίαν αἴσθηση πίστεως, ὑπομονῆς, καρτερίας. Δημιουργοῦνται μέσα του -μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ- κάποια βιώματα ἐνθαρρυντικά, καθὼς ἐπικαλεῖται τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἀρχίζει νὰ τὸν παρηγορεῖ. […] Σιγά- σιγὰ ἐλευθερώνεται ὁ νοῦς, ξαστερώνει! Ἡ ψυχὴ γεμίζει θάρρος κι ἐλπίδα. Ξεκαθαρίζει τὸ τοπίο τῆς καρδιᾶς τοῦ προσευχομένου. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἐνδυναμώνεται, χαριτώνεται. Ὅσο, μάλιστα, περισσότερο ἐργάζεται τὴν εὐχή, γίνεται πιὸ ἐλεύθερος, νιώθει καλύτερα τοὺς ἐμπεριστάτους συνανθρώπους. Εἶναι φάρμακον ἡ εὐχή, δραστικὸ καὶ σωτήριο! Τὸ συνιστῶ μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς μου. Εἶν’ ἐξυγιαντικό, θεραπευτικόν… Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν εὐχὴ σιγὰ σιγὰ ἐλευθερώνεται, σὺν τῷ χρόνῳ ἀποθεραπεύεται. Ἡ εὐχὴ εἶναι πνευματικὴ ὑγεία, δύναμη, θεία βοήθεια, ἐλευθερία, ὅλα τὰ καλά!

 – Μ.Μ.: Γέροντα, κι ἂν ἀκόμη ὁ νοῦς δὲν εἶναι συγκεντρωμένος -καθὼς λέγεται ἡ εὐχὴ- πάλι ὑπάρχει εὐλογία· ἔτσι δὲν εἶναι;

– Ἀρχιμ. Φ.Κς: Ἀκριβῶς ὅπως τὸ εἴπατε· ἄν, παρ’ ἐλπίδα, ὁ νοῦς δὲν εἶναι συγκεντρωμένος, ἡ συνοπτικὴ αὐτὴ προσευχὴ ἔχει τὴν αὐτενέργειά της καὶ δυναμώνει τὸν προσευχόμενον. Ἂς τὸ δοῦμε κάπως πρακτικά: Σ’ ἐμπόλεμη περίοδο, νύκτα, ὁ σκοπὸς ἀκούει ἀπὸ ἀπέναντί του νὰ ἔρχονται οἱ ἐχθροί. Δὲν τοὺς βλέπει· ὅμως, πυροβολώντας πρὸς τὴν πλευρά τους, τοὺς αἰφνιδιάζει καὶ τοὺς πανικοβάλλει. Σταματοῦν, κάπως φοβοῦνται νὰ προχωρήσουν. Εἴδατε ποὺ ὑπάρχει ἀποτέλεσμα, ἀκόμη καὶ ἂν τὰ πυρὰ δὲν βρίσκουν στόχο; Πολὺ περισσότερο, βέβαια, ὅταν πηγαίνουν στὸν στόχο τους. Γιὰ νὰ τὸ μεταφέρουμε στὴν ὁρολογία τῆς μονολόγιστης εὐχῆς, ἐὰν κατὰ τὴν ἐπίκληση τοῦ θείου ἐλέους ὁ νοῦς εἶναι ἀπολύτως εὐθυγραμμισμένος, τότε τ’ ἀποτελέσματα εἶναι ἄριστα. Ἀξίζει ὁ «κόπος» νὰ προσπαθεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ δίνεται ψυχῇ καὶ σώματι στὴν προσευχὴν αὐτήν. Ἄλλωστε τὰ καλὰ κόποις κτῶνται καὶ πόνοις κατορθοῦνται. Μᾶς συνιστοῦν οἱ ἅγιοι Πατέρες νὰ κοπιάζουμε γι’ αὐτό· ἀξίζει πέρα γιὰ πέρα… Ἄλλος δρόμος ἀπὸ τὴν προσευχὴ δὲν ὑπάρχει. Αὐτὴ μᾶς ἐξασφαλίζει τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν Κύριο καὶ Θεό μας καὶ δι’ αὐτῆς μπαίνουμε καλύτερα στὸ νόημα τῆς μυστηριακῆς ζωῆς.
.            Βέβαια, ἐδῶ πρέπει νὰ γενικεύσω. Μιλήσαμε γιὰ τὴ μονολόγιστη προσευχή. Ὅμως ὅλα τὰ εἴδη τῆς προσευχῆς ἔχουν τὴν ἀξία καὶ τὴ σημασία τους. Ἀπὸ τὴν Κυριακὴ προσευχὴ «Πάτερ ἠμῶν…» μέχρι τὶς διάφορες ἀκολουθίες, τὸ Ἀπόδειπνο, τὴν Παράκληση καὶ τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας, τὸ Μεσονυκτικό, τὸ Ψαλτήρι -τόσα καὶ τόσα- ὑπάρχει μεγάλη ποικιλία καὶ δυνατότητα. Σᾶς πληροφορῶ ὅτι πολλοὶ μὴ ρασοφόροι ἀδελφοὶ -ἔγγαμοι, μὲ τὶς ὑποχρεώσεις τοὺς κ.λπ.- συναγωνίζονται τοὺς μοναχοὺς στὴ νυκτερινὴ προσευχή! Ὅπως μὲ πληροφοροῦν στὴν ἐξομολόγηση, ἀρχίζουν τὰ μεσάνυκτα κανόνα καὶ κοιμοῦνται τὶς πρωινὲς ὧρες! Περίπου ὅπως οἱ μοναχοί… Θαυμάζω ποὺ ὑπάρχουν τέτοιοι ἀγωνισταὶ στὸν κόσμο. Ὅσοι προσεύχονται τὴ νύκτα βρίσκουν μεγάλην ὠφέλεια, διότι τὰ πονηρὰ πνεύματα νύκτα κυρίως δουλεύουν καὶ αὐτά. Οἱ μάγοι, οἱ σατανισταί, νύκτα δροῦν. Τότε πρέπει πολὺ περισσότερο ν’ ἀγωνίζεται ὁ πιστός. Βέβαια, ὁ πονηρὸς δὲν κάθεται μὲ δεμένα χέρια. Στὸν ἀγρυπνοῦντα προσπαθεῖ νὰ φέρει ὑπνηλία, ραθυμία, σκοτισμὸ τοῦ νοός, χίλια δύο ἐμπόδια. Χρειάζεται μεγάλος ἀγώνας καὶ πολλὴ προσπάθεια.

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: