Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΟΝ ΘΩΜΑ–1

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΟΝ ΘΩΜΑ

[Α´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ (†) Στεργίου Σάκκου,
Καθηγ. Παν/μίου Θεσ/νίκης

«Ἀληθῶς ἀνέστη ὁ Κύριος», 
ἐκδ. «Λυδία», Θεσσ. 2007, σελ. 91-93

Καθολικὴ ἡ ἀπιστία

.          «Τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον» (Ἰω. κ´ 19). Ὁ Κύριος σ’ αὐτή του τὴν ἐμφάνιση πιστοποιεῖ στοὺς μαθητές του τὴν Ἀνάστασή του, συγχρόνως ὅμως τοὺς ὁπλίζει μ’ ἕνα δικαίωμα ἀναφαίρετο, τὸ δικαίωμα νὰ συγχωροῦν τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ τὴν ὥρα αὐτὴ λείπει ἀπὸ ἀνάμεσά τους ὁ Θωμᾶς. Ὅταν ἐπιστρέφει, στὴ συνταρακτικὴ πληροφορία τῶν μαθητῶν «ἑωράκαμεν τὸν Κύριον» παίρνει στάση ἐντελῶς ἀρνητική. Θέτει ὡς ὅρο γιὰ νὰ πιστέψει ἕνα τεκμήριο πολὺ ὀρθολογιστικό· «ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω» (Ἰω. κ´ 25). Ὁ Θωμᾶς ἀπαιτεῖ ὄχι ἁπλῶς νὰ δεῖ τὶς πληγὲς τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ νὰ βάλει καὶ τὸ ἴδιο του τὸ δάχτυλο, γιὰ νὰ ψηλαφήσει τὰ σημάδια τῶν πληγῶν του. Καὶ δὲν ἀρκεῖται μόνο στὴν ἁφὴ τοῦ δαχτύλου του, ἀλλὰ ζητᾶ ν’ ἀγγίξει τὶς πληγὲς μὲ ὁλόκληρη τὴν παλάμη του, γιὰ νὰ σιγουρευτεῖ ἀπόλυτα.
.          Πολλοὶ ταυτίζουν αὐτὴ τὴν ἀπιστία τοῦ Θωμᾶ μὲ τὴν ἁμαρτωλὴ ἀπιστία τῶν συγχρόνων ἀπίστων. Γι’ αὐτό, θεωροῦν τὴν ἀπιστία τοῦ μαθητῆ ὡς πτώση του καὶ τὸν ὀνομάζουν ἄπιστο, ἀποδίδοντας στὸ χαρακτηρισμὸ αὐτὸ σαφῶς ἁμαρτωλὴ σημασία. Μάλιστα διάφορα ἀπόκρυφα τῆς ἀρχαιότητας ἢ σύγχρονα λογοτεχνικὰ ἔργα παρουσιάζουν τὸν Θωμᾶ νὰ κλαίει, μετανιωμένος γιὰ τὴν ἀπιστία του.
.          Ὅλα αὐτά, βέβαια, εἶναι παρανοήσεις ἀνθρώπων oἱ ὁποῖοι οὔτε τὸ βαθύτερο νόημα αὐτῆς τῆς ἀπιστίας ἀντιλήφθηκαν καλὰ οὔτε καὶ τὶς λεπτομέρειες τῆς Ἀναστάσεως κατανόησαν. Διότι τὸ πνεῦμα τῶν εὐαγγελιστῶν εἶναι ὅτι ὅλοι οἱ μαθητὲς καὶ οἱ μαθήτριες τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἄπιστοι ἀπέναντι στὴν Ἀνάσταση. Αὐτὸ φαίνεται ξεκάθαρα ἀπὸ τὰ παρακάτω περιστατικά:
.          Πρὶν ἀκόμη σταυρωθεῖ ὁ Κύριος, ὁρίζει μελλοντικὴ συνάντηση μὲ τοὺς μαθητές του· «μετὰ τὸ ἐγερθῆναι με προάξω ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν» (Μάρκ. ιδ´ 28). Ἐπίσης, ὁ ἄγγελος τοῦ μνήματος καὶ ὁ ἀναστημένος Κύριος παραγγέλλουν μὲ τὶς μυροφόρες στοὺς μαθητὲς «ἴνα ἀπέλθωσιν εἰς τὴν Γαλιλαίαν» (Ματθ. κη´10). Ἀλλὰ οἱ μαθητὲς δὲν τὶς πιστεύουν καὶ δὲν ἐκτελοῦν τὴν πρόσκληση. Ἔτσι ὁ Ἰησοῦς ἀναγκάζεται νὰ τοὺς συναντήσει ἐκεῖ ποὺ τοὺς εἶχε ἀφήσει πρὶν ἀπὸ τὴ σύλληψή του, στὰ Ἱεροσόλυμα. Κι ὅταν οἱ ἀπόστολοι πληροφοροῦνται ἀπὸ τὴν Μαρία τὴν Μαγδαληνή, τὴν Ἰωάννα, τὴν Μαρία τὴν μητέρα τοῦ Ἰακώβου κι ἀπὸ τὶς ἄλλες μυροφόρες ὅτι εἶδαν τὸν Κύριο ἀναστημένο, «ἐφάνησαν ἐνώπιον αὐτῶν ὡσεὶ λῆρος τὸ ρήματα αὐτῶν, καὶ ἠπίστουν αὐταῖς» (Λουκ. κδ´11).
.          Ἄπιστοι ἀποδεικνύονται καὶ οἱ δύο μαθητὲς ποὺ πορεύονταν πρὸς Ἐμμαούς. Ὕστερα ἀπὸ τόσες εἰδήσεις ποὺ ἄκουσαν γιὰ τὴν Ἀνάσταση, περίλυποι ἐγκαταλείπουν τὴ συντροφιά τους καὶ ἀπελπισμένοι πλέον ὁμολογοῦν στὸν ἄγνωστο συνοδοιπόρο τοὺς- «ἠμεῖς δὲ ἠλπίζομεν ὅτι αὐτός ἔστιν ὁ μέλλων λυτροῦσθαι τὸν Ἰσραὴλ» (Λουκ. κδ´21). Ἐλπίζαμε· τώρα ὄχι, διότι ὅλες οἱ ἐλπίδες μας διαψεύστηκαν.
.          Την ἴδια νοοτροπία συναντοῦμε καὶ στὶς μυροφόρες. Παρὰ τὶς προρρήσεις τοῦ Ἰησοῦ ὅτι «τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται» (Ματθ. κ´ 19), ἔρχονται στὸ μνῆμα μὲ μύρα, πρωὶ-πρωί, γιὰ νὰ ἐκτελέσουν τὰ νεκρικὰ ἔθιμα τῆς ἐποχῆς τους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Advertisements

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: