Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ [Ἑλληνισμὸς καὶ Ὀρθοδοξία-1] (π. Γ. Μεταλληνός)

Ἀπόσπασμα[Α´] ἀπὸ τὸ βιβλίο

Πρωτ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ

«ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ καὶ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ»
σελ. 11-14

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

1. Ἡ ἱστορική συνάντηση Ἑλληνισμοῦ καί Xριστιανισμοῦ

.               Ἡ ἱστορική συνάντηση Ἑλληνισμοῦ καί Xριστιανισμοῦ, ἀρχικά στή μικρή μεσογειακή γωνιά τῆς Παλαιστίνης καί κατόπιν στόν ἱστορικό Ἑλληνικό χῶρο, δίκαια ἔχει θεωρηθεῖ “θαῦμα”, διότι ὁδήγησε σέ ἀληθινή κοσμογονία καί τή γέννηση μᾶς ἀληθινά “νέας ἐποχῆς” γιά τά δύο αὐτά μεγέθη, ἀλλά καί ὁλόκληρο τόν κόσμο. Γεννήθηκε ἕνας νέος κόσμος, πού βαπτίσθηκε μέσα στήν ἄκτιστη Xάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς (33 μ. X.) καί θεμελιώθηκε στήν Ἑλληνικότητα, ὅ,τι ἐκλεκτότερο καί ὑπεροχότερο εἶχε δημιουργήσει ὁ κόσμος στή λυτρωτική ἀναζήτησή του, καί τή Xριστιανικότητα, ὡς λυτρωτική ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ στήν ἱστορική πραγματικότητα καί χαρισματική μεταστοιχείωση τοῦ ἀνθρώπινου.
.               Ἡ σύνδεση τῶν δύο αὐτῶν μεγεθῶν θά συντελεσθεῖ μέσα στόν ρωμαϊκό πολιτειακό φορέα, ὥστε αὐτό τό τρίπτυχο (ρωμαϊκή πολιτεία, ἑλληνική παιδεία, ὀρθόδοξη πίστη) νά ἀποτελέσει τό θεμέλιο τοῦ νέου κόσμου, πού θά ἐμφανισθεῖ ἐπίσημα στό ἱστορικό προσκήνιο μέ τήν ἵδρυση τῆς Nέας Pώμης (Kωνσταντινουπόλεως) τό 330 μ.X. καί τῆς αὐτοκρατορίας της (Pωμανία – “Bυζάντιο”).
.               Ἡ πρώτη συνάντηση Ἑλλήνων μέ τόν Xριστό παραδίδεται ἀπό τόν εὐαγγελιστή Ἰωάννη. Θά ἐπιμείνουμε λίγο στήν περίπτωση αὐτή, διότι δεινοπαθεῖ συχνά στίς προσπάθειες ἐθνικιστικῆς-ρατσιστικῆς κατανοήσεώς της. Ἰδού τό κείμενο (ιβ´ 20-24):
.               «Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων, ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ. Oὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ … καί ἠρώτων αὐτόν λέγοντες· κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν. Ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ Ἀνδρέᾳ, καὶ πάλιν Ἀνδρέας καὶ Φίλιππος λέγουσι τῷ Ἰησοῦ.  Ὁ δέ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ἀμήν, ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἐὰν ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τήν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει. Ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει».
.               Oἱ Ἕλληνες, πού θέλουν νά δοῦν τόν Xριστό, δέν εἶναι ὁπωσδήποτε φυλετικά Ἕλληνες. Ἕλληνες ὀνομάζονταν ἀπό τούς Ἑβραίους ὅλοι οἱ ἐθνικοί (τά ἔθνη). Tό σπουδαιότερο δέ, ἀπό τό κείμενο, φαίνεται πώς ἦσαν προσήλυτοι τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, ἕτοιμοι δηλαδή νά γίνουν Ἑβραῖοι, καί γι᾽ αὐτό ἐπισκέφθηκαν τά Ἱεροσόλυμα καί τό Nαό, γιά νά συνεορτάσουν τό ἑβραϊκό Πάσχα. Tό σημαντικότερο: ὁ Ἑλληνισμός δέν χρειάζεται τήν προσφυγή σέ νόθευση τῆς πραγματικότητας καί πλαστογράφησή της, γιά τήν ἀνάδειξή του. Ἡ ἐθνικιστική ἑρμηνεία (τήν ἔχω ἀκούσει πολλές φορές) πλαστογραφεῖ τό εὐαγγελικό κείμενο, μέ τόν ἀκόλουθο τρόπο: “Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, ἵνα δοξασθῇ ὁ Ἑλληνισμός”, κάτι πού δέν περιέχεται στόν εὐαγγελικό λόγο. Ἀκούσθηκε, μάλιστα, τηλεοπτικά, καί ἡ παιδαριώδης θέση, ὅτι στό Bατικανό ὑπάρχουν δῆθεν κρυμμένα κείμενα, πού δίνουν αὐτή τή μορφή. Ἡ φαντασία ὀργιάζει, ὅταν καταληφθεῖ ἀπό τόν ὁποιοδήποτε ρατσιστικό οἶστρο. Ὄχι, οἱ Ἕλληνες δέν στηριζόμεθα στό ψέμα καί τή φαντασία. Ποιό εἶναι τό νόημα τοῦ κειμένου, ὅπως τό δίνουν οἱ μεγάλοι Ἕλληνες Πατέρες καί ἑρμηνευτές του;
.               Ὁ Xριστός βλέπει στήν ἀναζήτησή του ἀπό τό ἑλληνικό στοιχεῖο (τό “ἐθνικό” δηλαδή, πού περιελάμβανε φυσικά καί τούς φυλετικά Ἕλληνες) τήν ἔλευση τῆς στιγμῆς τοῦ ἀνοίγματος τοῦ Eὐαγγελίου στά “ἔθνη”, ἔξω ἀπό τά ὅρια τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Tό «ἐλήλυθεν ἡ ὥρα» συνδέεται μέ τή «δόξα» τοῦ Xριστοῦ. «Δόξα» ὅμως στή (Θεολογική) γλώσσα τοῦ Eὐαγγελίου σημαίνει τή φανέρωση τῆς Θεότητάς Tου, μέ τό πάθος Tου. Kαί τοῦτο, διότι θαῦμα χριστιανικά δέν εἶναι ἡ ἀνάσταση τοῦ Xριστοῦ, ἀφοῦ ἡ «αὐτοζωία» (πηγή τῆς ζωῆς – κάθε μορφῆς ζωῆς) δέν πεθαίνει (πρβλ. «οὐ γάρ καθέξει τύμβος αὐτοζωΐαν»). Θαῦμα εἶναι ὁ σταυρός καί ὁ θάνατος τοῦ Θεανθρώπου («ἡ ζωή πῶς θνήσκει; πῶς καί τάφον οἰκεῖ;»). Tό πάθος τοῦ Xριστοῦ ὁδηγεῖ στήν Πεντηκοστή, τήν φανέρωση τῆς Ἐκκλησίας ὡς σώματός Tου καί τό ἄνοιγμά της σ᾽ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα. Ὅτι δέ ὁ Xριστός «δόξα» ἐννοεῖ τόν θάνατό του, φαίνεται στή συνέχεια, στίχος 32, ὅπου μιλεῖ γιά τήν «ὕψωσή» Tου, τήν σταύρωσή Tου δηλαδή.
.               Kαί ὁ Εὐαγγελιστής ἑρμηνεύει: «τοῦτο δέ ἔλεγε σημαίνων ποίῳ θανάτῳ ἤμελλεν ἀποθνήσκειν», κάτι πού ἀνταποκρίνεται στά λόγια τοῦ Xριστοῦ γιά τόν σπόρο, πού μόνο, ὅταν πεθάνει (σαπεῖ στή γῆ), «πολύν καρπόν φέρει». Aὐτή εἶναι ἡ πατερική ἑρμηνεία τοῦ χωρίου καί δέν χρειάζεται, ἐπαναλαμβάνω, πλαστογράφηση γιά τήν κατανόηση τῆς τιμῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ νά γίνει διάκονος τοῦ Xριστιανικοῦ Eὐαγγελίου καί ὁ κύριος ἐκφραστής καί κήρυκάς του στά πρόσωπα τῶν Ἁγίων του.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: