Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-4 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)

Ἀρχιμ. Βασιλείου
Καθηγουμένου Ἱ. Μονῆς Σταυρονικήτα
(νῦν Προηγουμένου Ἱ. Μ. Ἰβήρων)

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ

ἐκδ. «ΔΟΜΟΣ», Ἀθῆναι 1990

[Δ´]

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/02/ἡ-παραβολὴ-τοῦ-ἀσώτου-υἱοῦ1/
Β´Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/02/ἡ-παραβολὴ-τοῦ-ἀσώτου-υἱοῦ2/

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/02/ἡ-παραβολὴ-τοῦ-ἀσώτου-υἱοῦ3/

Ἐπιστροφὴ ποὺ σὲ ἐλευθερώνει (σελ. 19-22)

.           Ὁ νεώτερος υἱὸς σκεφτόταν νὰ ζητήση νὰ μείνη στὸ σπίτι «ὡς εἷς τῶν μισθίων». Αὐτὸ ἂν τοῦ δινόταν, θὰ ἦταν ἤδη παράδεισος μέγας γι᾽ αὐτόν. Θὰ βρισκόταν σὲ δρόσο Ἀερμών. Ὅμως ὁ Θεὸς Πατέρας τὸν κάνει τὸ κεντρικὸ πρόσωπο καὶ τὴν ἀφορμὴ τοῦ μεγάλου πανηγυριοῦ. Καὶ αὐτὸ τὸν καταπλήττει καὶ τὸν κατακαίει. Ὁ Θεὸς καταδικάζει μὲ τὸ πλῆθος τῆς ἀγάπης Του. Καὶ νοιώθεις ἀνάξιος γι᾽ Αὐτήν. Ἀποτραβιέσαι στὴ θέση τοῦ δούλου, ποὺ σοῦ ταιριάζει, σοῦ ὑπεραρκεῖ, σὲ ἀναπαύει. Δὲν ἀναπαύει ὅμως τὸν Θεό, ποὺ τόσο ἀγαπᾶ, ποὺ τόσο συγχωρεῖ, ποὺ σὲ συνθλίβει, σὲ λιώνει μὲ τὴν ἀγάπη Του τὴν ἄμετρη. Καὶ κλαῖς ἀπὸ χαρὰ γιὰ τὸ θαῦμα τοῦτο. Καὶ τὸ κλάμα φανερώνει τὴν πλησμονὴ τῆς ἀγαλλιάσεως.
.           Γι᾽ αὐτὸ οἱ Ἅγιοι, τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ὀνομάζουν τὸν ἑαυτό τους δοῦλο Χριστοῦ. Καὶ νοιώθουν ὅτι αὐτὸ ξεπερνᾶ τὴν ἀξία τους καὶ τοὺς πλημμυρίζει μὲ τιμή. Τὸ ἄλλο, τὸ νὰ γίνεται παιδὶ κατὰ χάρη καὶ τὸ κεντρικὸ πρόσωπο τοῦ πανηγυριοῦ, ὁπού θύεται ὁ μόσχος ὁ σιτευτός, αὐτὸ ξεπερνᾶ τὶς ἀνθρώπινες προσδοκίες· ὑπαγορεύεται καὶ πραγματοποιεῖται μόνο ἀπὸ τὴν ἀπερινόητη καὶ ἄφατη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός.
.           Ἐξουθενώνει τὸν ἑαυτό του καὶ δοξάζεται. Δὲν βλέπει ἀνθρώπινα τὴ δόξα ποὺ θὰ ἀκολουθήση. Μένει μόνο στὴν ἐξουθένωση. Τοῦ ἀρκεῖ νὰ εἶναι στὸ σπίτι τοῦ Πατρός. «Ἐξελεξάμην παραρριπτεῖσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ μου μᾶλλον ἢ οἰκεῖν με ἐν σκηνώμασιν ἁμαρτωλῶν». Δὲν ζητᾶ χαρίσματα –αὐτὸ γίνεται ἐκ βαθέων– γι᾽ αὐτὸ τοῦ δίδονται ὅλα.
.           Ὅταν ζητᾶς κάτι μικρό, ἕνα ἐρίφιο, δὲν παίρνεις τίποτε. Ὅταν δὲν ζητᾶς τίποτε –οὔτε νὰ γίνης δοῦλος– τὰ παίρνεις ὅλα.
.           Ἐπειδὴ εἶναι ἀληθινὴ ἡ μετάνοιά του, ἤδη τὸν ἔβαλε στὸν Παράδεισο· διαιτᾶται σὲ χαρὰ ποὺ ἀκατάπαυστα αὐξάνει. Αὐτὸ τὸ ξέρει ὁ πατέρας. Γι᾽ αὐτὸ θύει τὸν μόσχο τὸν σιτευτό. Ἐνδύει τὴ χαρὰ μὲ τὴ χαρά. Τὸν υἱὸ τὸν ἄξιο τοῦ πατέρα μὲ τὴ στολὴ τὴν πρώτη. Αὐτὸ γίνεται αὐθόρμητα. Ὅπως ἀπὸ τὸν τάφο τῆς σκοτεινῆς γῆς, ὁ σπόρος ποὺ πεθαίνει, προχωρεῖ φυσιολογικὰ καὶ φτάνει στὴν ἀνθοφορία –«ἡ γῆ αὐτομάτη καρποφορεῖ»– ἔτσι ἀπὸ τὴ συντετριμμένη καρδιὰ τοῦ ταλαιπωρημένου, τοῦ χαμένου γιοῦ, ἀνατέλλουν τὰ πάμφωτα χαρίσματα καὶ τὸν ντύνουν. Τὸν περιβάλλει τὸ φῶς ὡς ἱμάτιον στολὴ πρώτη καὶ ἀνέγγιχτη.
.           Ἀλλιῶς –ἂν δὲν εἶχε αὐτὴ τὴ διαλυτικὴ τῶν πάντων συντριβὴ– δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀνθέξη καὶ τὰ ἐλάχιστα χαρίσματα, θὰ τοῦ κάνανε κακό. Θὰ τὰ πέταγε πέρα. Καὶ ὁ ἴδιος θὰ πεταγόταν ἔξω ἀπὸ τὴ μοναδικὴ χαρά, τὴν πανήγυρη τῆς ἀγάπης· ὅπως ἔκαμε ὁ πρεσβύτερος υἱός.
.           «Καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾽ ὑμῶν». Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τοῦ πάρη τούτη τὴ χαρά, νὰ τοῦ τὴν ἀφαιρέση, νὰ τὴν ἀπομακρύνη. Γιατί πηγάζει ἀπὸ μέσα του, ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, εἶναι ὁ Χριστὸς ποὺ ζῆ μέσα του. Δὲν ζῆ πιὰ αὐτός.

 Ἐπιστροφὴ ποὺ σὲ πνίγει

.           Μία διαφορετικὴ ἐπιστροφή, ὄχι θεϊκὴ ἐν ταπεινώσει καὶ ἐξουθενώσει –ποὺ εἶναι γεννητικὴ τῆς ἀφθάρτου δόξης– ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴ λογικὴ καὶ τὴ στάση τοῦ πρεσβύτερου υἱοῦ, ποὺ δὲν εἶναι ἐπιστροφὴ ἀλλὰ περιπλοκὴ χειρότερη τῶν πραγμάτων, θὰ ἦταν κάπως ἔτσι:
.           Λοιπόν, πατέρα, γυρίζω νὰ τὰ συζητήσωμε, νὰ δοῦμε τὰ πράγματα ψύχραιμα. Νὰ δοῦμε σὲ τί φταῖς καὶ σὲ τί φταίω. Νὰ βροῦμε ἕναν τρόπο συμβιώσεως.
.           Ὄχι ὅτι δὲν μπορῶ νὰ ζήσω μακριὰ ἀπὸ σένα. Μπορῶ κάλλιστα, ἀλλὰ εἶπα, μιὰ καὶ εἶσαι πατέρας μου, νὰ γυρίσω. Τώρα ὅμως πρέπει νὰ προσέξωμε, γιὰ νὰ μὴν ἐπαναληφθοῦν τὰ ἴδια. Γιατί ἂν δὲν ἔδινες ἀφορμὴ μὲ τὴ συμπεριφορά σου, δὲν εἶμαι ἀνόητος νὰ σηκωνόμουνα νὰ ἔφευγα στὰ καλὰ καθούμενα.
.           Λοιπόν, τί λὲς τώρα; Ὑπάρχει τρόπος συμβιώσεως, ναὶ ἢ ὄχι;
.           Καὶ μὴν κρατήσης κακία. Ἀλλὰ νὰ τὰ ξεχάσης ὅλα. Καὶ νὰ μοῦ βάλης τὴν πρώτη στολή, γιὰ νὰ μὴ νοιώθω μειωμένος ἀπέναντι τῶν ἄλλων.
.           Γιὰ πανηγύρι χαρᾶς δὲν τοῦ κάνει λόγο, γιατί αὐτὴ ἡ λογικὴ δὲν ἔχει σχέση μὲ καμιὰ χαρά. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρρώστια, τὰ ράκη τῆς πεπτωκυίας φύσεως, ὄχι ἡ στολὴ τῆς πρώτης καινῆς κτίσεως. Αὐτὴ εἶναι ἡ κόλασι τῆς «δικαιοσύνης».
.           Ὑπάρχει παραμονὴ στὸ σπίτι ποὺ εἶναι περιπλάνηση σὲ χώρα μακρινή. Ὑπάρχει ἐπιστροφὴ ποὺ εἶναι μεγαλύτερη ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ σπίτι.

Ε´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/02/ἡ-παραβολὴ-τοῦ-ἀσώτου-υἱοῦ5/

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: