Η ΜΗΤΕΡΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Κυρ. 09.12.12 Ἡ Σύλληψις τῆς ἁγίας Ἄννης)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡ. 09.12.12
 Ι´ ΛΟΥΚΑ ( Σύλληψις τς γίας ννης)

 Ἡ δὲ ἄνω Ἱερουσαλὴμ ἐλευθέρα ἐστίν, ἥτις ἐστὶν μήτηρ πάντων ἠμῶν ( Γαλ. δ´ 26)

 Τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη

α. Ἡ ὑπέρβαση τῆς στειρότητας τῆς ἁγίας Ἄννας, μητέρας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, διὰ τῆς ἐν πίστει στὸν Θεὸ προσευχῆς της, εἶναι ἡ αἰτία που ἡ Ἐκκλησία μας ἐπέλεξε σήμερα τὸ συγκεκριμένο ἀπὸ τὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀνάγνωσμα. Ὁ ἀπόστολος θυμίζει στοὺς Γαλάτες ὅτι ἀπὸ τὰ δύο τέκνα τοῦ Ἀβραὰμ –τὸν Ἰσμαὴλ ἀπὸ τὴ γόνιμη δούλη του Ἀγαρ καὶ τὸν Ἰσαὰκ ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη ἀλλὰ στείρα γυναίκα του Σάρρα– ἐκεῖνο ποῦ εὐλογήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἦταν ὁ γιὸς τῆς στείρας γυναίκας του, ἀπὸ τὴν ὁποία προῆλθε καὶ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ Ἰσραήλ. Κι αὐτὸ γιατί ἦταν ὁ καρπὸς τῆς ὑπόσχεσης τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς πίστεως τοῦ Ἀβραάμ. Ἀντιστοίχως λειτούργησε καὶ ἡ εὐλογία ποὺ δόθηκε στὴ στείρα Ἄννα: γέννησε τὴν Παναγία μας ποὺ ἦταν καὶ αὐτὴ ὁ καρπὸς τῆς πίστεως καὶ τῆς προσευχῆς τῶν γονέων της καὶ ἀναδείχθηκε ἡ γέφυρα δι᾽ ἧς κατέβη ὁ Θεὸς στὸν κόσμο ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα τὴ σωτηρία τοῦ σύμπαντος κόσμου.

β. 1. Δὲν θὰ σταθοῦμε σήμερα στὴν ἁγία Ἄννα καὶ στὸν ἅγιο Ἰωακείμ, τοὺς σεμνοὺς καὶ δικαίους αὐτοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν εὐλογημένη σχέση τῶν ὁποίων προῆλθε ἡ κατ᾽ ἐξοχὴν Κεχαριτωμένη θεόπαις Μαριάμ -ὅ,τι συνιστᾶ καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς σημερινῆς ἑορτῆς. Μολονότι ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει τὴν ἁγιότητα καὶ τὴ δικαιοσύνη τους, προκειμένου νὰ τονίσει βεβαίως τὸν ἐρχομὸ τοῦ Σωτήρα Χριστοῦ, ἐκεῖνο ποὺ θὰ μᾶς ἀπασχολήσει περισσότερο εἶναι ἡ θεολογικὴ ἀποτίμηση ποὺ κάνει στὸ ἀνάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιὰ τὴν ἀλληγορουμένη Σάρρα, στὸ πρόσωπο τῆς ὁποίας εἰκονίζεται ἡ ἄνω Ἱερουσαλήμ, δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἵδρυσε ὁ Χριστός, ἥτις ἐστὶν μήτηρ πάντων ἡμῶν.

2. Ἡ ἄνω Ἱερουσαλὴμ λοιπόν, ἡ Ἐκκλησία, εἶναι, κατὰ τὸν ἀπόστολο, ἡ Μητέρα ὅλων μας. Ὄχι μόνο μιᾶς ὁμάδας ἀνθρώπων ἢ ἑνὸς ἔθνους –αὐτὸ ποὺ τόνιζε ἡ ἐπίγειος Ἱερουσαλήμ: τὸ γένος τῶν Ἑβραίων– ἀλλὰ τοῦ κάθε ἀνθρώπου σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς γῆς (κι ἀκόμη: τῆς κάθε ἐποχῆς εἴτε τῆς παρελθούσας εἴτε τῆς παρούσας εἴτε κι αὐτῆς τῆς μέλλουσας. Κι αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ Μάνα αὐτὴ εἶναι ἡ ἴδια καὶ γιὰ τοὺς στὸν κόσμο τοῦτο ζῶντες: τὴ “στρατευομένη” λεγομένη Ἐκκλησία, καὶ γιὰ τοὺς κεκοιμημένους –τὴ “θριαμβεύουσα” ὀνομαζομένη.
.            Ποιά ἡ αἰτία γιὰ τὴν τεράστια αὐτὴ ἀγκαλιὰ μιᾶς Μάνας ποὺ ποτὲ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας τῆς ἀνθρωπότητος δὲν φάνηκε παρόμοια κι οὔτε ποτὲ θὰ φανεῖ; Ποῦ ἔγκειται δηλαδὴ ἡ ἀπόλυτη αὐτὴ μοναδικότητά της; Στὸ γεγονὸς ἀσφαλῶς ὅτι ἡ ἄνω αὐτὴ Ἱερουσαλὴμ συνιστᾶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὸς ἐστιν κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς Ἐκκλησίας. Ἐπειδὴ λοιπὸν ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ποὺ σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν καὶ μὲ τὴν ἐνσάρκωσή Του αὐτὴ προσέλαβε τὸν ἄνθρωπο μέσα στὸ σῶμα Του ὃ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία, γι᾽ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ τὸ σῶμα Του αὐτὸ ἔγινε ἡ Μάνα ὅλων. Πῶς ἀλλιῶς λοιπὸν θὰ χαρακτηριστεῖ αὐτὴ -ὁ τόπος στὸν ὁποῖο ἀναγεννᾶται ὁ ἄνθρωπος καὶ διανοίγονται οἱ ὀφθαλμοί του γιὰ νὰ δεῖ καὶ νὰ ζήσει τὴν ἀλήθεια αὐτὴ τῆς πατρότητας τοῦ Χριστοῦ- παρὰ μὲ τὴν ἱερὴ λέξη τῆς Μητέρας;
.            Μὲ ἄλλα λόγια ἡ Ἐκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ εἶναι Μητέρα μας, διότι προσφέροντας τὴν ἐν Χριστῷ γέννησή μας μᾶς κάνει νὰ ζοῦμε Αὐτὸν ὡς Πατέρα. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ κολυμβήθρα χαρακτηρίζεται ὡς ἡ κοιλιά τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ στῆθος τῆς θεωρεῖται κατ᾽ ἐξοχὴν τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, μὲ τὸ ὁποῖο τρεφόμαστε τὴν ἀληθινὴ τροφὴ – τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Δημιουργοῦ μας – καὶ στὸ ὁποῖο Τὸν παρακαλοῦμε νὰ μᾶς καταξιώνει μετὰ παρρησίας, ἀκατακρίτως, τολμᾶν ἐπικαλεῖσθαι Αὐτὸν Πατέρα. Πόσο ὄμορφα ἐκφράζει τὴν ἀλήθεια αὐτὴ μεταξὺ πολλῶν ἄλλων ἁγίων μας βεβαίως καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος ὅταν τονίζει: Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει τὸν Θεὸ Πατέρα, ἂν δὲν ἔχει τὴν Ἐκκλησία Μητέρα!

 3. Στὴν πραγματικότητα βέβαια οἱ ὄροι, οἱ λέξεις ἔχουν σημασία στὸν βαθμὸ ποὺ ἀποτελοῦν ὀχήματα ἐννοιῶν. Θέλουμε νὰ ποῦμε ὅτι εἴτε μιλᾶμε γιὰ τὸν Πατέρα εἴτε γιὰ τὴ Μητέρα καὶ τὰ τέκνα τους ἀναφερόμαστε ὄχι σὲ κάτι ἐξωτερικὸ καὶ ἐπιφανειακό, ἀλλὰ σὲ ὅ,τι παραπέμπει στὴ στενότερη καὶ οὐσιαστικότερη σχέση ποὺ ὑπάρχει: τὴ σχέση αἵματος, δηλαδὴ τὴν ὀργανικὴ καὶ σχεδὸν σχέση ταύτισης ποὺ ὑφίσταται μεταξὺ γονέων καὶ τέκνων. Ὁ πιστὸς δηλαδὴ μέσα στὴ Μάνα Ἐκκλησία ζεῖ ὡς Ἕνα μὲ τὸν Χριστὸ – ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός κατὰ τὸν ἀπόστολο – γι᾽ αὐτὸ καὶ τελικῶς ἢ Πατέρα πεῖ κανεὶς τὸν Χριστὸ ἢ Μητέρα του εἶναι τὸ ἴδιο. Μιλᾶμε ἄλλωστε γιὰ τὴν Ἐκκλησία ποὺ ὡς σῶμα Χριστοῦ εἶναι αὐτὸς ὁ Κύριος.  Ὁ Χριστὸς παρατεινόμενος εἰς τοὺς αἰῶνας εἶναι ἡ Ἐκκλησία, κατὰ τὴ γνωστὴ φράση ἐκκλησιαστικοῦ Πατέρα. Ἂν ὁ ἴδιος ὁ Κύριος – ἐκτός τοῦ ὅτι εἶναι ὁ Πατέρας μας – μᾶς εἶπε ὅτι καὶ ἐμεῖς γινόμαστε μητέρα Του καὶ ἀδέλφια Του, πολὺ περισσότερο δὲν ἰσχύει τοῦτο γιὰ τὴ μητρότητα Ἐκείνου ἀπέναντί μας; Μήτηρ μου καὶ ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου οὗτοί εἰσιν, οἱ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ ἀκούοντες καὶ τηροῦντες αὐτόν;

 4. Κι ἀκριβῶς τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ Κυρίου θέτουν τὶς προϋποθέσεις ὀρθῆς βίωσης ἀπὸ πλευρᾶς μας τῆς πατρότητας καὶ τῆς μητρότητας Αὐτοῦ, ὅπως καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του. Διότι ναὶ μὲν τὸ βάπτισμα συνιστᾶ τὴν ἐν Χριστῷ γέννησή μας, τὸ χρίσμα τὴν ἐν Χριστῷ κίνησή μας διὰ τῶν χαρισμάτων τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἡ Θεία Εὐχαριστία τὴν ἐν Κυρίῳ τροφή μας, ὅμως αὐτὰ δὲν λειτουργοῦν μαγικὰ καὶ αὐτόματα. Συνεργοὶ Θεοῦ ἐσμεν, ποὺ σημαίνει: ἂν κι ἐμεῖς δὲν ἀνταποκριθοῦμε στὶς δωρεὲς τῆς χάρης Του, ὄχι μόνον δὲν λειτουργοῦν αὐτὲς σωστά, ἀλλὰ γίνονται καὶ προσκόμματα καὶ πράγματα ἐπικίνδυνα γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή μας. Πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοὶ μὴ φέρον καρπὸν ἐκκόπτεται καὶ εἰς πῦρ βάλλεται σημειώνει ὁ Κύριος. Ἡ ἑνότητα μὲ τὸν Κύριό μας δόθηκε διὰ τοῦ βαπτίσματος, ἀλλὰ ἡ καρποφορία ἐξαρτᾶται καὶ ἀπὸ ἐμᾶς.
.            Οἱ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ ἀκούοντες καὶ τηροῦντες αὐτόν λοιπόν. Ἡ δική μας εὐθύνη γιὰ νὰ εἴμαστε παιδιὰ τῆς Μάνας Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Πατέρα Θεοῦ μας εἶναι νὰ βρισκόμαστε πάνω τὶς ἐντολές Του. Ὅσο γνωρίζουμε τὶς ἐντολές Του καὶ προπαντὸς προσπαθοῦμε νὰ τὶς τηροῦμε, τόσο περισσότερο καὶ ἡ υἱϊκὴ σχέση μας μαζί Του θὰ διατηρεῖται καὶ θὰ αὐξάνει. Διαφορετικά, μόνον ἡ ἐν Χριστῷ γέννησή μας διὰ τοῦ βαπτίσματος χωρὶς τὴ δική μας ἀνταπόκριση θὰ κατανοεῖται ὡς σφράγισμα ἑνὸς ἄδειου σακκιοῦ (Γέρων Παΐσιος). Κι ἐπειδὴ ὅλες οἱ ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ συγκεφαλαιώνονται στὴν πίστη σ᾽ Ἐκεῖνον καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο – αὕτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ Αὐτοῦ, ἵνα πιστεύσωμεν τῷ ὀνόματι τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους– συνεπῶς στὸν βαθμὸ ποὺ ἔχουμε τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη αὐτὴ ζοῦμε ὡς γνήσια τέκνα Του καὶ ὄχι ὡς νόθα ποὺ καπηλεύονται τὸ ἅγιο ὄνομά Του.

 γ. Δύο συμπεράσματα βγαίνουν κατὰ φυσικὸ τρόπο:

.           (α) Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἰδιαιτέρως οἱ ἐν Χριστῷ βαπτισμένοι καὶ μέλη συνεπῶς τῆς Μάνας Ἐκκλησίας, εἴμαστε μεταξύ μας ἀδέλφια. Δὲν εἶναι σχῆμα λόγου ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ κάθε χριστιανοῦ καὶ τοῦ κάθε ἀνθρώπου ὡς ἀδελφοῦ στὴν Ἐκκλησία μας. Ὅταν οἱ χριστιανοὶ ἐνεργείᾳ καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι δυνάμει βγαίνουμε ἀπὸ τὴν ἴδια κοιλιά αὐτῆς, τὴν κολυμβήθρα, κι ὅταν τὸν ἴδιο Θεὸ ἀναγνωρίζουμε ὡς Πατέρα, κι ἀκόμη: ὅταν ρέει στὶς φλέβες μας τὸ ἴδιο αἷμα τοῦ Κυρίου μας, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἄλλος χαρακτηρισμὸς ἀπὸ αὐτόν, δηλαδὴ τοῦ ἀδελφοῦ. Πάντες εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ.

 .           (β) Ἂν δὲν μπορεῖς νὰ ἔχεις τὸν Θεὸ Πατέρα χωρὶς νὰ ἔχεις τὴν Ἐκκλησία Μάνα, σημαίνει ὅτι διαγράφοντας γι διαφόρους λόγους τν κκλησία δυνατες ν σχετιστες ληθιν κα πραγματικ μ τν Θεό. Ἡ πρόχειρη δικαιολογία ὅτι οἱ κληρικοὶ δὲν ζοῦν πολλὲς φορὲς ὅπως πρέπει, εἶναι πιὰ παιδαριώδης: ἔχει τονιστεῖ ἐπαρκῶς καὶ ποικιλοτρόπως ὅτι οἱ κληρικοὶ συνιστοῦν καὶ αὐτοὶ μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὲν συγκροτοῦν αὐτοὶ τὴν Ἐκκλησία. Τυχὸν πτώση κάποιου ἢ κάποιων κληρικῶν, ἁπλῶν ἢ μεγαλοσχημόνων, δὲν ἐπηρεάζει τὸ εἶναι καὶ τὴ λειτουργία της, ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἁγία καὶ ἄμωμος λόγῳ τοῦ Χριστοῦ ὡς κεφαλῆς Της καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ὡς ψυχῆς της. Ὁπότε: μὴ πετροβολᾶμε τὴ Μάνα μας, ἂν θέλουμε νὰ ἔχουμε τὸν Πατέρα μας καὶ νὰ μὴ νιώθουμε ὀρφανοὶ κι ἐδῶ στὴ γῆ καὶ αἰωνίως. Τὸ ὅποιο πετροβόλημα μὲ ἄλλα λόγια γυρίζει τελικῶς πίσω, δηλαδὴ ἐπάνω στὰ κεφάλια μας.

ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: