Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΧΩΡΙΟΥ Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΧΩΡΙΟΥ
Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ (4 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ)

Τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη

  Ὡς φαεινόν σε φωστήρα, Πάτερ Σεραφείμ, γινώσκομεν
καὶ ἱεράρχην θεῖον τῆς σεπτῆς Ἐκκλησίας…

α. Τρεῖς πολὺ μεγάλες προσωπικότητες ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Τρεῖς ἁγίους ποὺ ὁ καθένας σφράγισε θὰ λέγαμε τὴν ἐποχή του εἴτε μὲ τὴ θεολογική του προσφορὰ εἴτε μὲ τὴν ἁγιασμένη βιοτὴ καὶ τὸ μαρτύριό του: τὸν ἅγιο Ἰωάννη Δαμασκηνό, τὸν θεολόγο τῶν εἰκόνων, αὐτὸν πάνω στὸν ὁποῖο βασίστηκε καὶ ἡ Ζ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, γιὰ νὰ δώσει ἀπάντηση στὴν αἵρεση τῆς εἰκονομαχίας, τὴν ἁγία μεγαλομάρτυρα Βαρβάρα, ποὺ ἡ ὁμολογία τῆς πίστεώς της στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ προκάλεσε καὶ τὸν ἴδιο τὸν πατέρα της, ἀπὸ τὸ μιαρὸ χέρι τοῦ ὁποίου ἔφυγε μαρτυρικὰ ἀπὸ τὴ ζωὴ αὐτή, τὸν ἅγιο ἱερομάρτυρα καὶ θαυματουργὸ Σεραφείμ, ἀρχιεπίσκοπο Φαναρίου καὶ Νεοχωρίου, τὸ  καύχημα τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἱεραρχῶν κατὰ τὸν ὑμνογράφο τῆς Ἐκκλησίας μας.  Στόν τελευταῖο ἰδιαιτέρως θὰ ἐπικεντρώσουμε σήμερα τὴν προσοχή μας, αὐτὸς θὰ εἶναι τὸ ἀντικείμενο τῆς ταπεινῆς ὁμιλίας μας.

β. 1. Δὲν θὰ ποῦμε δικά μας στοχαστικὰ λόγια πάνω στὸν ἅγιο ἱερομάρτυρα. Θεωροῦμε πιὸ ἐνδιαφέρον, πιὸ ἐπωφελὲς καὶ πιὸ  ἐκκλησιαστικὸ ἴσως νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ βήματα τοῦ καλοῦ ὑμνογράφου του, ἱερομονάχου Ἀναστασίου τοῦ Γορδίου, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ἔμπνευση καὶ τὴ χαριτόβρυτη γραφίδα του μᾶς δίνει τὴν ὅραση τοῦ βάθους τῆς ζωῆς τοῦ ἁγίου καὶ ὅσο ζοῦσε στὴ στρατευόμενη τοῦ κόσμου τούτου Ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ στὴ δόξα τοῦ Οὐρανοῦ.

Ποιά εἶναι ἡ εἰκόνα ποὺ μᾶς παρουσιαζει γιὰ τὸν ἅγιο Σεραφεὶμ ὁ ὑμνογράφος; Θὰ εἴμαστε κατ᾽ ἀνάγκην πολὺ ἐπιλεκτικοί:  Ὁ ἅγιος εἶναι τριπλὰ στεφανωμένος ἀπὸ τὸν Κύριο, στὸ ἅρμα τοῦ ὁποίου ἐντάχτηκε κι αὐτὸς μαζὶ μὲ τὸ πλῆθος τῶν ἄλλων ἁγίων καὶ μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Κύριος περιπολεῖ τὸν κόσμο γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου (Δοξαστικὸ τῶν αἴνων). Ποιό τὸ τριπλὸ στεφάνι του; (α) τὸ στεφάνι τῆς ἀσκητικῆς κατὰ Χριστὸν διαγωγῆς του, (β) τὸ στεφάνι τῆς ἱερωσύνης του, (γ) τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου τοῦ αἵματός του. Μέσα σ᾽ αὐτὸ τὸ στεφάνωμα βρίσκεται ὅλη ἡ ὀμορφιὰ τῆς ζωῆς τοῦ ἁγίου. Κατὰ πῶς τὸ λέει μάλιστα ὁ ἴδιος ὁ ὑμνογράφος:  Ἀπέκτησες τὴν ὀμορφιὰ τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἀσκητικούς σου κόπους καὶ χρίστηκες μὲ τὸ ἱερατικὸ χρίσμα, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀναδείχτηκες δοχεῖο τῆς ὑπέρφωτης ἁγίας Τριάδος, χάριν τῆς ὁποίας ἔχυσες καὶ τὸ αἷμα σου πρόθυμα, πανσέβαστε Σεραφείμ. Γι᾽ αὐτὸν τὸν λόγο καὶ ἔλαβες ἀπὸ αὐτὴν τρίπλοκο τὸ ἀμαράντινο στεφάνι καὶ ἔχεις παρρησία  νὰ πρεσβεύεις ὑπὲρ ἠμῶν ποὺ τιμοῦμε τὴν ἀεισέβαστη μνήμη σου ( Ἀσκητικοῖς πόνοις ὡραϊθείς, καὶ ἱερατικοῖς χρισθεὶς χρίσμασι, δοχεῖον τῆς ὑπερφώτου ἐδείχθης Τριάδος, ὑπὲρ ἧς καὶ τὸ αἷμά σου προθύμως ἐξέχεας, Σεραφεὶμ παναοίδιμε, διὸ καὶ παρ᾽ αὐτῆς τρίπλοκον τὸν ἀμαράντινον στέφανον ἔλαβες καὶ παρρησίαν ἔχεις πρεσβεύειν ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν τιμώντων τὴν ἀεισέβαστον μνήμην σου) (Δοξαστικὸ μικροῦ ἑσπερινοῦ).

Πράγματι, τὰ στοιχεῖα τῆς ζωῆς του ἐπιβεβαιώνουν ἀπολύτως τὰ τρία στεφάνια του:

 (α) ὁ ἅγιος  ἀφιερωμένος στὸν Θεὸ ἀπὸ βρέφους σὰν ἄλλος προφήτης  Σαμουήλ (ὠδὴ δ´) γεννήθηκε στὸ χωριὸ Μπαιζήλα τῆς Θεσσαλικῆς γῆς, ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ ἐναρέτους, τὸν Σωφρόνιο καὶ τὴ Μαρία, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνον φρόντισαν νὰ τὸν μορφώσουν μὲ τὴ θύραθεν λεγόμενη παιδεία, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὴν ἐκκλησιαστική. Τὰ γράμματα τοῦ Θεοῦ μάλιστα τόσο πολὺ κατένυξαν τὴν ἁγνὴ καρδιὰ τοῦ μικροῦ παιδιοῦ, ὥστε θέλησε νὰ ἀφιερωθεῖ πλήρως στὸν Θεό, γενόμενος μοναχὸς στὸ μοναστήρι τῆς Θεοτόκου  Κρύα Πηγή. Ἐκεῖ κατ᾽ ἐξοχὴν φάνηκε ἡ ἀσκητική του ἔφεση καὶ διαγωγή: ἀποδύθηκε σὲ μεγάλους ἀγῶνες, οἱ ὁποῖοι συγκεφαλαιώνονταν σὲ ὅ,τι ὑποσχέθηκε κατὰ τὴ μοναχική του κουρά: νὰ ζήσει δηλαδὴ ἐν παρθενίᾳ, ἐν ἀκτημοσύνῆ καὶ κυρίως ἐν ὑπακοῇ. Ὅ,τι μὲ ἄλλα λόγια ζοῦσε καὶ πρὸ τῆς ἐντάξεώς του στὸ μοναστήρι, τὸ ἴδιο, ἀλλὰ σὲ πολλαπλάσιο βαθμό, τὸ ἔκανε πράξη ζωῆς μέσα σὲ αὐτό. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ἀναμενόμενο καὶ προφανές: καθάρισε ὅσο ἦταν ἀνθρωπίνως δυνατὸ τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά του, καθιστάμενος ἔτσι  σκεῦος τοῦ ἁγίου Πνεύματος –   Σκεῦος ἀπετέλεσας σαυτὸν Πνεύματος  Ἁγίου, τρισμάκαρ, καθάρας σου τὴν ψυχήν, μὲ τὰ ἴδια τὰ λόγου τοῦ ἱερομονάχου Ἀναστασίου (στιχηρὸ προσόμοιο ἑσπερινοῦ) – ὁπότε  ἀνῆλθε στὸ Ὄρος τῆς ἀληθινῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ καὶ ἄστραψε στὴν καρδιά του τὸ προαιώνιο φῶς Ἐκείνου (Ἀνῆλθες, μακάριε, τῆς ἀληθοῦς, Πάτερ, γνώσεως εἰς Ὅρος καὶ ἤστραψε τὸ προαιώνιον φῶς τῇ καρδίᾳ σου) (ὠδὴ α´).

(β)  Ἡ λάμψη τῆς ζωῆς του δὲν ἔμεινε κρυφή.  Ἡ Ἐκκλησία μας διὰ τῶν ὀργάνων τῆς ἐπεσήμανε τὸν θησαυρὸ τῆς καρδιᾶς τοῦ ἁγίου καὶ τὸν κάλεσε στὸ ὑπερμέγιστο ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης καὶ τῆς ἀρχιερωσύνης, καθιστώντας τον ποιμένα τῆς ἐπαρχίας Φαναρίου καὶ Νεοχωρίου. Γιατί στεφανώθηκε ὅμως ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ ὡς ἱεράρχης; Διότι ἀφ᾽ ἑνὸς συνέχισε τὴν ἴδια ἀσκητικὴ ζωὴ καὶ ὡς ἀρχιερέας, ἀφ᾽ ἑτέρου ἀναλώθηκε ἐν ἀγάπῃ στὴ διακονία τοῦ ποιμνίου του.  Ὁ ὑμνογράφος του δὲν παύει νὰ τονίζει τὸν ἐν χάριτι πλούσιο λόγο τοῦ ἁγίου, μὲ τὸν ὁποῖο ἄρδευε στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ ζοῦσαν ὅλοι τότε τὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν του, ὅπως καὶ τὴν ἀδιάκοπη ὑπηρεσία ἀγάπης ποὺ τοὺς προσέφερε. Ἦταν  ὁ ποιμὴν ὁ καλός ποὺ  τὴν ψυχήν του ἔθετο ὑπὲρ τῶν προβάτων, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου.  Μὲ τὰ νάματα τῶν δογμάτων τοῦ Χριστοῦ, ἱερομάρτυς Σεραφείμ, ἄρδευσες ὅλη τὴν ποίμνη σου, καὶ ἔσπειρες σ᾽ αὐτὴν τὸν ἔνθεο σπόρο, ἐνῶ μὲ τὰ χρώματα τῶν ἀρετῶν τὴν ἐλάμπρυνες (Νάμασι Χριστοῦ οἰκείαν ποίμνην δογμάτων, ἱερομάρτυς, πᾶσαν ἤρδευσας, καὶ σπόρον τὸν ἔνθεον ταύτῃ ἐγεώργησας, καὶ ἀρετῶν τοῖς χρώμασι ταύτην ἐλάμπρυνας) (ὠδὴ η´).

.           Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἔνιωθε ὁ ἅγιος ὅτι πραγματοποιεῖ τὸ χάρισμα τῆς ἱερωσύνης του καὶ καταξιώνεται ὡς χριστιανὸς καὶ ἄνθρωπος ἦταν ὅταν τελοῦσε τὴ θεία Λειτουργία. Ποτ δν σταμάτησε ν λειτουργε κα ν προσφέρει τν ναίμακτη λατρεία, μέχρις του καὶ ὁ διος γινε θύμα, προσφερόμενο στν Θε δι το μαρτυρίου του, συνεχίζοντας συνεπς μὲ λλον τρόπο τ λατρευτική του ναφορ στν Κύριο καὶ προεκτείνοντάς την καὶ μετὰ τὸν θάνατό του ἐνώπιον τοῦ Θείου θυσιαστηρίου.  Ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπ᾽ αὐτοῦ εἶναι σαφής: Ὑπῆρξες ὑπηρέτης τῶν Μυστηρίου τοῦ Θεοῦ καὶ οἰκονόμος τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Σεραφείμ. Διότι πολλὲς φορὲς ἱερουργώντας τελοῦσες τὴν ἀναίμακτη θυσία κι ἀκόμη προσέφερες τὸν ἑαυτό σου στὸν Θεὸ σὰν καθαρὴ προσφορὰ μὲ τὸ γίνεις  θύμα καὶ θύτης (Ὑπουργὲ τῶν τοῦ Θεοῦ Μυστηρίων, καὶ οἰκονόμε τῆς χάριτος τοῦ Πνεύματος, σὺ γὰρ ἱερουργῶν πολλάκις, τὴν ἀναίμακτον θυσίαν ἐτέλεις, καὶ σαὐτὸν προσήγαγες τῷ Θεῶ ἱερεῖον ἄμωμον, θύμα καὶ θύτης γενόμενος, ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Σεραφείμ) (Λιτή). Καὶ ἀλλοῦ:  Προσέφερες, Πατέρα, τὴ θεία ἀναίμακτη θυσία, πρῶτα, κι ὕστερα προσέφερες τὸν ἑαυτό σου θυσία στὸν Κύριο, ὅπως ποθοῦσες, μὲ τὸ αἷμα σου (Τὴν θείαν, Πάτερ, προσέφερες ἀναίμακτον θυσίαν τὸ πρότερον, καὶ νῦν τὸ δεύτερον, σαὐτὸν θυσίαν προσήγαγες Κυρίω, ὡς ἐπόθεις διὰ τοῦ αἵματος) (ὠδὴ ϛ´).

 (γ) Κι ἀκριβῶς τὸ τελευταῖο τοῦτο ἐξηγεῖ καὶ τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου του.  Ὁ ἅγιος ἑτοιμασμένος σχεδὸν  ἐκ κοιλίας μητρός ἐπιθυμοῦσε νὰ δώσει καὶ τὴ ζωή του γιὰ τὸν Κύριο. Ὅ,τι ἦταν καὶ εἶναι φοβερὸ καὶ ἀπευκταῖο γιὰ τοὺς πολλούς: ὁ ἴδιος ὁ θάνατος, ἦταν ἐπιθυμητὸ καὶ ἀφορμὴ χαρᾶς γιὰ ἐκεῖνον. Ὄχι γιὰ λόγους ἀσφαλῶς ἀπελπισίας, ὄχι γιὰ λόγους κατάθλιψης, ἀλλὰ γιὰ λόγους ἀγάπης πρὸς τὸν Χριστό. Αὐτὸ δὲν λέει καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, φανερώνοντας τὴ χάρη ποὺ εἶχε, ὅτι  ἔχω τὴν ἐπιθυμίαν εἰς τὸ ἀναλύσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι; Αὐτὸ δὲν θέτει καὶ ὡς ὅριο ἁγιότητος ὁ μέγας Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, ὅταν σημειώνει ὅτι  ὁ ἀληθινὸς ἅγιος ἐπιθυμεῖ καθ᾽ ἡμέραν τὸν θάνατον;  Ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ λοιπὸν δὲν τρόμαζε μπροστὰ στὸν θάνατο. Τὸν θεωροῦσε γέφυρα ποὺ θὰ τὸν φέρει μία ὥρα γρηγορότερα στὸν ἀγαπημένο του Κύριο, ἀποδεικνύοντας ἔμπρακτα συνεπῶς ὅτι τὸ κέντρο βάρους τῆς ζωῆς του ἦταν Ἐκεῖνος.  Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὅταν ἦλθε αὐτὴ ἡ ὥρα, μὲ τρόπο πράγματι ἀπάνθρωπα σκληρὸ ἀπὸ τοὺς δαιμονοκίνητους Ἀγαρηνούς, ἀναγάλλιασε ἡ ψυχή του. Μὲ δραματικὴ ἔνταση καὶ λυρισμὸ ὑψηλό, ποὺ θυμίζει τὶς ἐπιστολὲς τοῦ μεγάλου ἀποστολικοῦ Πατέρα ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ θεοφόρου καθὼς ὁδηγεῖτο στὸ μαρτύριο,  ὁ ἐκκλησιαστικὸς ποιητὴς ἀναφέρει γιὰ τὸν ἅγιο Σεραφείμ:  ὅταν ἐλήφθη ἡ ἀπόφαση γιὰ θάνατο ἐναντίον σου ἀπὸ τὸν πρόεδρο τῆς πλάνης, Πάτερ Σεραφείμ, ἐσὺ μὲ χαρὰ ἔλεγες στοὺς ἀπίστους: τί ἀργοπορεῖτε, ἄφρονες, προκειμένου νὰ μὲ ὁδηγήσετε πράγματι στὸν Κύριο σὰν θύμα καὶ καθαρὴ θυσία; Βιάζομαι νὰ φθάσω στὸν Οὐρανό, γιὰ νὰ δοξάσω μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ( Ὅτε ἀπεφάνθη κατὰ σοῦ, παρὰ τοῦ τῆς πλάνης προέδρου, ἡ τελευτὴ Σεραφείμ, τότε χαίρων ἔλεγες, Πάτερ, τοῖς ἔξωθεν: τί βραδύνετε, ἄφρονες, προπέμπειν Κυρίῳ, θῦμα καὶ ἀμώμητον θυσίαν ὡς ἀληθῶς; Ἄνω γὰρ ἐπείγομαι φθᾶσαι, ὅπως σὺν Ἀγγέλοις δοξάσω Λόγον σὺν Πατρὶ καὶ Πνεῦμα Ἅγιον) (στιχηρὸ προσόμοιο Ἑσπερινοῦ).

.             Μὲ ψεύτικες κατηγορίες, ὅτι δηλαδὴ συμμετεῖχε στὶς ἐπαναστατικὲς ἐνέργειες τοῦ Λαρίσης Διονυσίου κατὰ τῶν Τούρκων, τὸν κτύπησαν βάναυσα, τοῦ ἔκοψαν τὴ μύτη σὲ λεπτὰ κομμάτια, κοκκινίζοντας ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ τὸν γύρω του χῶρο, τὸν ἔκλεισαν στὴ φυλακὴ ἀφήνοντας τὸν ἄσιτο καὶ χωρὶς νερό. Κι ὅταν τὸν ἔβγαλαν μετὰ ἀπὸ ἡμέρες, πιστεύοντας ὅτι τὸ φρόνημά του θὰ εἶχε καμφθεῖ, βρέθηκαν στὴν πιὸ μεγάλη ἔκπληξη: ὁ ἅγιος ἦταν περισσότερο θαρραλέος, περισσότερο ἀποφασισμένος ἀπὸ πρίν, μὲ διάθεση νὰ τοὺς μεταστρέψει στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ τὴν ἀληθινή.  Ἡ στάση του βεβαίως αὐτὴ ἐξῆψε πιὸ πολὺ τὴν ὀργὴ τῶν κριτῶν καὶ τυράννων του: διέταξαν νὰ ἁπλωθεῖ τὸ σῶμα του ἀπὸ τὶς ἄκρες τῶν χεριῶν καὶ τῶν ποδιῶν του, νὰ τοῦ βάλουν στὴν κοιλιὰ τεράστιο βάρος, νὰ τοῦ ξεσκίσουν τὶς σάρκες καὶ νὰ τοῦ δώσουν νὰ πιεῖ μίγμα ἀπὸ νερό, ξύδι καὶ ἄμμο. Κι ὅταν ἐκεῖνος ἀντὶ νὰ λυγίσει γιγάντωσε καὶ θέρίεψε μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς προκαλοῦσε λέγοντας νὰ συνεχίσουν τὴν προσφορὰ τῆς θυσίας του, δέχτηκε τὸ τελικὸ καὶ ἀποφασιστικὸ κτύπημα: τὸν ἀνασκολοπισμό του, τὸ σούβλισμά του, μὲ τὸ ὁποῖο καὶ ἄφησε τὴν τελευταία του πνοὴ ἐπὶ τῆς γῆς.

.            Τὸν ἄφησαν ἔτσι ἐκτεθειμένο, ὁπότε καὶ τοῦ ἔκοψαν τὴν τιμία κεφαλή, τὴν ὁποία μαζὶ μὲ ἄλλες ἄλλων μαρτύρων ἐπιδείκνυαν στοὺς ὑπόδουλους πρὸς ἐκφοβισμό. Καὶ ὢ τοῦ θαύματος!  Ἁλιεῖς τὴ νύκτα ἔβλεπαν πύρινο στύλο ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τοῦ ἁγίου (ὠδὴ ζ´), ἡ ὁποία μάλιστα  ἀπὸ τὴ θέση τοῦ πρὸς δυσμὰς προσανατολισμοῦ τῆς ἄλλαζε θέση, στρεφομένη πρὸς Ἀνατολας (ὠδὴ ε´). Τὸ θαῦμα ἦταν προφανές. Ἐν τέλει κάποιοι ἔκλεψαν τὴν κάρα του καὶ τὴν πούλησαν στὸ μοναστήρι του τῆς  Κρύας Πηγῆς Θεοτόκου, ποὺ ἔκτοτε, κατὰ τὸν συναξαριστή, τὴν κατέχει ὡς τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρό του.

2. Τριπλὸς στέφανος λοιπὸν γιὰ τὸν ἅγιο ἱερομάρτυρα. Κι εἶναι ἀκριβῶς τοῦτο ποὺ ἐξηγεῖ καὶ τὴ μεγάλη θέση του στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.  Συμβασιλεύει τῷ Χριστῷ ὁ ἅγιος, καὶ πάλι κατὰ τὸν ὑμνογράφο του (Λιτή), γενόμενος ἴδιος Σεραφείμ.  Παίζει κατὰ κάποιο τρόπο ὁ ἐκκλησιαστικὸς ποιητὴς μὲ τὸ ὄνομα τοῦ ἁγίου, γιὰ νὰ δηλώσει ἀκριβῶς ὅτι ὁ ἅγιος ἔγινε αὐτὸ ποὺ σημαίνει τὸ ὄνομά του: θρόνος Κυρίου μὲ διαρκῆ τὴ δοξολογία τοῦ ἁγίου ὀνόματός Του. Οἱ στίχοι στὸ συναξάρι του εἶναι ἀποκαλυπτικοί:  Ἀπῆρεν ἐκ γῆς καὶ Σεραφεὶμ τοῖς ἄνω, θρόνος Σεραφεὶμ Κυρίου ὅπως γένῃ (Ἔφυγε ἀπὸ τὴ γῆ πρὸς τὸν Οὐρανὸ ὁ Σεραφείμ, γιὰ νὰ γίνει σὰν τὰ Σεραφείμ: θρόνος Κυρίου).
.           Ἀλλὰ τὸ τριπλὸ στεφάνωμά του ἐξηγεῖ ἐπίσης καὶ τὴ δύναμη τῆς θαυματουργίας του.  Ὁ ἅγιος γενόμενος φανέρωση τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο, ὕπαρξη διάφανη ποὺ ἑξακτινώνει τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ, μεταφέρει ἀενάως τὴ δύναμη τῆς ἐνεργείας Ἐκείνου. Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ νὰ τὸν ἐπικαλεῖται καὶ νὰ μὴ βλέπει τὴ θαυμαστὴ παρουσία του.  Ἡ παρρησία τοῦ ἁγίου ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ παρρησία τῶν μεγάλων ἁγίων μαρτύρων ποὺ ξέρουμε, σὰν τῶν ἁγίων Γεωργίου, Δημητρίου, Βαρβάρας, Παρασκευῆς. Καὶ δὲν ἐνεργεῖ ἀσφαλῶς ἡ χάρη τοῦ ἁγίου μὲ θαυμαστὸ τρόπο μόνο στοὺς κατοίκους τῆς πατρίδος του καὶ τῆς ἐπισκοπῆς του, ἀλλὰ σὲ ὅλη τὴν  Ἑλλάδα καὶ σὲ ὅλον τὸν κόσμο. Ἀρκεῖ κανεὶς νὰ τὸν ἐπικαλεστεῖ ἐν πίστει.  Ὁ τῶν Ἀγράφων λαὸς καὶ ἡ  Ἑλλὰς πᾶσα ἐγκαυχῶνται, ὡς μυριάκις τοῦ κακοῦ λυτρούμενοι (Ὁ λαὸς τῶν Ἀγράφων καὶ ὅλη ἡ  Ἑλλάδα καυχῶνται, διότι ἄπειρες φορὲς λυτρώθηκαν ἀπὸ τὸ κακὸ) (Λιτή).  Οὐδεὶς ἐστιν οὐ λαμβάνων ψυχῆς τε καὶ σώματος τάχει τὴν ἴασιν (Κανεὶς δὲν ὑπάρχει ποὺ δὲν λαμβάνει γρήγορα ἀπὸ τὸν ἅγιο Σεραφεὶμ τὴν ἴαση καὶ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος) (ὠδὴ α´).
.            Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἀποκορυφώνεται κατὰ τὸν ὑμνογράφο μας ἡ θαυματουργία τοῦ ἁγίου εἶναι μὲ ὅ,τι προσφέρει ἡ τιμία κάρα του. Κατ᾽ ἐξοχὴν αὐτὴ ἔγινε ἡ πηγὴ τῶν ἰάσεων, τρόπον τινὰ μία νέα κολυμβήθρα Σιλωάμ, ὄντως ἰατρεῖο καὶ θεραπευτήριο μέγιστο, ἡ ὁποία σώζει μὲν ἀπὸ τὶς διάφορες παθήσεις, κυρίως ὅμως ἀπὸ τὶς λοιμικὲς νόσους, ἐνῶ λειτουργεῖ παράλληλα ὡς ἀνάχωμα γιὰ τὴν πλανεμένη πίστη τῶν Ἀγαρηνῶν.  Σεραφεὶμ παμμακάριστε, ἀνυμνοῦμε μὲ εὐσέβεια τὴν πανένδοξη καὶ θεόστεπτη κάρα σου, τὴν ὁποία ἔδωσες σὲ ἐμᾶς τὰ παιδιά σου γιὰ τὴν ἴαση τῶν δεινῶν μας παθῶν, ἐξαιρέτως ὅμως, Ἅγιε, γιὰ τὴν ἐκδίωξη τῆς φοβερῆς καὶ πολυφθορης λοιμικὴς νόσου (Σεραφεὶμ παμμακάριστε, εὐσεβῶς ἀνυμνοῦμέν σου, Κάραν τὴν πανένδοξον καὶ θεόστεπτον, ἣν τοῖς σοῖς τέκνοις ἡμῖν σοφέ, παρέσχες εἰς ἴασιν τῶν δεινῶν ἡμῶν παθῶν, ἐξαιρέτως δέ, Ἅγιε, πρὸς ἐκδίωξιν λοιμικῆς, τῆς δεινῆς καὶ πολυφθόρου) (στιχηρὸ Ἑσπερινοῦ).  Θραῦσον τὰ φρυάγματα τῆς Ἄγαρ, εὐχαῖς σου, Πάτερ) (ὠδὴ ε).

3. Τί ἦταν ἐκεῖνο ποὺ ὑπῆρξε ἡ αἰτία ὅλης αὐτῆς τῆς θαυμαστῆς πορείας τοῦ ἁγίου καὶ ὅλων τῶν θαυμασίων ποὺ ἐνεργεῖ; Ποιά ἡ θεμελιακὴ δύναμη, χωρὶς τὴν ὁποία δὲν θὰ γινόταν τίποτε στὴ ζωή του καὶ θὰ περνοῦσε κι αὐτὸς ἀπαρατήρητος σὰν ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλούς τοῦ κόσμου τούτου; Τίποτε περισσότερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἐπισημαίνουμε στὴ ζωὴ ὅλων τῶν ἁγίων καὶ συνεπῶν πιστῶν ἀνὰ τοὺς αἰῶνας: ἡ θερμὴ πίστη του καὶ ἀγάπη του πρὸς τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Ἂν ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ ἁγίασε, ἂν στεφανώθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ τόσο πολύ, ἂν μύρια θαύματα ἔγιναν καὶ γίνονται μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός του, ἂν ἄντεξε βεβαίως στὰ τόσα μαρτύρια, χωρὶς καθόλου νὰ δυσανασχετήσει ἀπέναντι στοὺς δημίους του, πολλῷ δὲ μᾶλλον νὰ τοὺς μισήσει καὶ στὸ παραμικρὸ – εἶναι συγκινητικὴ ἡ ἀναφορὰ τοῦ ὑμνογράφου στὸ σημεῖο αὐτὸ ὅτι ὁ ἅγιος ὁδηγεῖτο στὸ μαρτύριο σὰν τὸν Χριστό, σὰν ἀρνὶ ἄκακο καὶ σιωπηλὸ δηλαδή:   Ὁ μέγας τοῦ Χριστοῦ ἱερεύς τε καὶ θύτης, ὡς θύμα πρὸς σφαγὴν ἀπαγόμενος πάντως, οὐδ᾽ ὅλως ἐκραύγαζεν, οὔτε ἕλκουσιν ἤχθετο, ἐκμιμούμενος τὸν ὡς ἀμνὸν σιωπώντα πρὸς τὸν κείραντα καὶ ἑκουσίως παθόντα, Χριστὸν τὸν φιλάνθρωπον (κάθισμα Ὄρθρου) – ἦταν γιατί ἀκριβῶς ἡ καρδιά του ἦταν πυρωμένη ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη Ἐκείνου, ὁ  Ὁποῖος πρῶτος τὸν ἀγάπησε καὶ τοῦ ἔδωσε τὴ χάρη τῆς ἀντίστοιχης μὲ Αὐτὸν ἀγάπης. Ἐνδόξως ἤθλησας καὶ ἐξέχεας ἀφορήτως βασάνοις δι᾽ ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ τὸ αἷμά σου, παρ᾽ οὗ τὸ στέφος ἀπείληφας.  Σεραφείμ, τὸ σὸν αἷμα ἔχυσας θερμῶς δι᾽ ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, διὸ καὶ νῦν δοξάζει σε (στιχηρὰ Ἑσπερινοῦ).  Τὴν πίστιν ὡς ἄγκυραν, ἐλπίδα ὥσπερ θώρακα ἔχων, τὴν ἀγάπην, Θεοφόρε, βεβαίαν βάσιν, δι᾽ ἧς ἀνέδραμες χαίρων πρὸς Χριστόν (ὠδὴ ε´).

4. Δὲν θέλουμε νὰ μακρηγορήσουμε. Ἀλλὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔλθει κανεὶς σ᾽ ἐπαφὴ μὲ τὴ φωτεινὴ καὶ ὑψηλὴ καὶ μαρτυρικὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου καὶ νὰ μὴ κατανυχθεῖ στὴν καρδιὰ καὶ νὰ μὴ προκληθεῖ νὰ κάνει ἕνα ἀπὸ τὰ δύο ποὺ λέει γιὰ παρόμοιες περιπτώσεις ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος:

.               Πρῶτον: ἢ νὰ φύγει πληγωμένος μ᾽ ἕνα βέλος στὴν καρδιά, ὥστε στὸ μέτρο τοῦ δυνατοῦ νὰ κάνει στὴ δική του ζωὴ τὰ ἀντίστοιχα μὲ τὸν ἅγιο, δηλαδή:- νὰ γιγαντώσει τὴν πίστη του καὶ τὴν ὁμολογιακὴ τῆς πίστεως αὐτῆς διάθεσή του, εἰδικὰ σήμερα ποὺ ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ προκαλεῖται γιὰ μία ἀκόμη φορὰ καὶ ἀμφισβητεῖται ἀπὸ σύγχρονους νέους  Ἀγαρηνούς, οἱ ὁποῖοι νομίζουν ὅτι αὐτοὶ συνιστοῦν τοὺς κυριάρχους τῆς ζωῆς (τὸ παράδειγμα μάλιστα τοῦ ἁγίου δείχνει ὅτι ὅσο αὐτοὶ βάλλουν κατὰ τῆς πίστεως, τόσο αὐτὴ θεριεύει καὶ μεγαλουργεῖ, σὰν τὴν κάρα τοῦ ἁγίου ποὺ ἀποκοπεῖσα κατέφερε ἀποφασιστικὸ πλῆγμα κατὰ τῆς κεφαλῆς τοῦ ἰοβόλου δράκοντος διαβόλου (τὴν κάραν ἀφαιρεθείς, τοῦ πονηροῦ καὶ ἀρχεκάκου δράκοντος τὴν ἰοβόλον κεφαλὴν κατέαξας καὶ συνέτριψας) (Λιτή)
– ἔπειτα: εἴτε κληρικὸς εἶναι κανεὶς εἴτε λαϊκὸς πιστὸς νὰ νιώσει ὅτι τὸ μεγαλεῖο τῆς πίστεώς μας βρίσκεται κατ᾽ ἐξοχὴν στὸ μυστήριο τῆς Θείας Λειτουργίας, κατὰ τὸ παράδειγμα καὶ πάλι τοῦ ἁγίου, ὁ ὁποῖος προσέφερε ἀδιάκοπα ὅσο ζοῦσε τὴν ἀναίμακτη θυσία στὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ συνέχισε νὰ τὴν προσφέρει μὲ τὴν προσφορὰ τοῦ αἵματός του, εὑρισκόμενος πιὰ ὡς λειτουργὸς ἐνώπιον τοῦ ὑπερουρανίου θυσιαστηρίου, ποὺ σημαίνει ὅτι στὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας βρίσκουμε τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό μας
– κι ἀκόμη: νὰ συναισθανθοῦμε ὅτι πηγὴ τῶν πάντων στὴν πνευματικὴ ζωὴ εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό, ποὺ ἐκδηλώνεται ὡς ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο καὶ προϋποθέτει ζωὴ ἄσκησης καὶ ἐγκρατείας, ὥστε ὁ νοῦς καὶ οἱ αἰσθήσεις μας νὰ καθαρθοῦν μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, νὰ φωτιστοῦν ἀπὸ αὐτὴν καί, ἂν ἐπιτρέψει Ἐκεῖνος, νὰ φτάσουν νὰ ψηλαφήσουν ἔστω καὶ ἐπ᾽ ἐλάχιστον τὴ χαρισματικὴ θέωσή μας.

.           Δεύτερον, ἂν δὲν μπορεῖ κανεὶς λόγῳ ἀδυναμίας ἢ φόβου νὰ φύγει μὲ τὸ βέλος αὐτὸ τοῦ ἐνθουσιασμοῦ, ὥστε νὰ ἀποδυθεῖ σ᾽ ἕναν τέτοιο σωτήριο ἀγώνα γιὰ τὸν ἴδιο καὶ τοὺς συνανθρώπους του σὰν τὸν ἅγιο Σεραφείμ, τουλάχιστον νὰ σκύψει τὸ κεφάλι ἐν μετανοίᾳ, νὰ ὁμολογήσει τὴν πνευματική του ἔνδεια, νὰ ταπεινωθεῖ ἐκζητώντας τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου. Κι ἴσως τότε γίνει ἴλεως καὶ γι᾽ αὐτὸν ὁ Κύριος, λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε ὅτι θὰ φτάσει καὶ τὸν πρῶτο.

.             Εἴτε πάντως στὴ μία εἴτε στὴν ἄλλη περίπτωση ὁ ἅγιος ἐνεργεῖ χαρισματικά: συνιστᾶ ὅριο πάνω στὸ ὁποῖο κρίνεται ἡ ζωὴ καὶ ἡ συνείδησή μας. Κι αὐτὸ τελικῶς ἴσως εἶναι καὶ τὸ νόημα τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Σεραφεὶμ καὶ ὅλων τῶν ἁγίων.  Τιμὴ μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος δὲν λέει καὶ τὸ πατερικὸ λόγιο;

γ. Τιμώντας τὸν ἅγιο δὲν προσθέτουμε ἀπολύτως τίποτε στὴ δική του χάρη καὶ δόξα. Ἐμεῖς ἀντιθέτως στὸν βαθμὸ ποὺ τὸν τιμοῦμε αὐξανόμαστε πνευματικὰ καὶ ὡραϊζόμαστε ψυχικά. Ὅπως σημειώνει κι ὁ ποιητὴς ὑμνογράφος:  Οἱ πολύφωνες γλῶσσες τῶν ρητόρων ἂς κινηθοῦν πρὸς δοξολογία τοῦ μάρτυρα, ὄχι γιὰ νὰ προσθέσουν κάτι στὴ δόξα του, ἀλλὰ γιὰ νὰ καλλωπιστοῦν ἐκεῖνοι μὲ τὴ δοξολογία του (Ρητόρων γλῶσσαι πολύφωνοι, κινείσθωσαν πρὸς αἶνον τοῦ Μάρτυρος, οὐχ ἵνα πρόσθεσιν τῇ δόξῃ τούτου προσθήσωσιν, ἀλλὰ καλλωπισθῶσιν αὐτὸν δοξάζοντες) (ὠδὴ ϛ´). Κι αὐτὸ συμβαίνει διότι ἡ δοξολογικὴ ἀναφορά μας στὸν ἅγιο ἀποτελεῖ τελικῶς ἀναφορὰ καὶ δοξολογία τοῦ ἴδιου τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ μας, τοῦ χορηγοῦ κάθε καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ.

Ἂς εὐχηθοῦμε ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Σεραφείμ, ἀρχιεπίσκοπος Φαναρίου καὶ Νεοχωρίου ὁ θαυματουργός, νὰ εἶναι πάντοτε θερμὸς πρεσβευτής μας στὸν Κύριο, προκειμένου νὰ μᾶς δίδει τὴ χάρη νὰ ἀκολουθοῦμε τὰ μαρτυρικὰ βήματά του, βήματα βεβαίως τοῦ ἴδιου τοῦ ἐν σαρκὶ φανερωθέντος Θεοῦ μας. Ἀμήν.

 ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: