Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΠΑΦΛΑΓΩΝ (26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ)

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΠΑΦΛΑΓΩΝ
(26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ)

Tοῦ π. Γ. Δορμπαράκη

.            «Ὁ ὅσιος Στυλιανὸς ἁγιάστηκε ἤδη ἀπὸ τὴ μήτρα τῆς μητέρας του καὶ ἔγινε κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔδωσε μάλιστα ὅ,τι περιουσία  εἶχε στοὺς πτωχοὺς καὶ ἀκολούθησε τὸν μοναχικὸ βίο, ξεπερνώντας ὅλους στὴν ἐπίπονη ἄσκηση καὶ τὴν σκληραγωγία. Ἔπειτα πῆγε στὴν ἔρημο, κι ἀφοῦ βρῆκε ἕνα σπήλαιο ὡς τόπο κατοικίας, δεχόταν τροφὴ ἀπὸ θεῖο ἄγγελο κι ἔγινε θεραπευτὴς ποικίλων ἀνιάτων παθῶν. Ὅταν κάποτε ὁ φθοροποιὸς θάνατος, προσβάλλοντας  νεογνά, ἔκανε ἄτεκνες αὐτὲς ποὺ εἶχαν γεννήσει, οἱ μητέρες ἐπικαλοῦνταν τὸ ὄνομα τοῦ ἁγίου καὶ φτιάχνοντας τὸ τίμιο εἰκόνισμά του ξαναγίνονταν καὶ πάλι ἱκανὲς πρὸς τεκνοποιία. Ὅταν πέθανε, τὸ σῶμα του κατατέθηκε στὴν χώρα τῶν Παφλαγόνων, ἐπιτελώντας πολλὲς ἰάσεις καὶ θαυματουργίες».

 .            Ὁ ὅσιος Στυλιανὸς εἶναι γνωστὸς ὡς προστάτης, κυρίως, τῶν παιδιῶν: τῶν νηπίων, τῶν βρεφῶν, τῶν νεογνῶν. «Ἑξαιρέτως νεογνῶν καὶ νηπίων καὶ βρεφῶν προστάτης ἐδείχθης θερμότατος». Τὸ ἰδιαίτερο αὐτὸ χάρισμά του ὡς πρὸς τὰ παιδιά, ὅπως σημειώνει τὸ συναξάρι του,  δὲν τοῦ δόθηκε αὐθαίρετα. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς φανέρωσε τὴ θέλησή Του νὰ θεραπεύονται τὰ παιδιὰ μέσῳ αὐτοῦ: ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός του γινόταν ἴαμα σ’ αὐτὰ καὶ στὶς μητέρες τους. «Ὁ Χριστὸς σὲ ἐμεγάλυνε, χάριτι πολλῇ, καὶ θείοις θαύμασι, καὶ νεογνῶν καὶ νηπίων ἀκέστορα (=θεραπευτή, σωτήρα), Πάτερ, τῷ κόσμῳ σὲ ἔδειξε». Ποιά ἡ αἰτία ποὺ πρέπει νὰ ἐννοήσουμε γιὰ τὸ χάρισμα αὐτό; Γιατί κατ᾽ ἐξοχὴν αὐτὸς νὰ θεωρεῖται ὁ εὐεργέτης τῶν παιδιῶν; Ἡ ἀπάντηση μᾶλλον σχετίζεται μὲ αὐτὸ ποὺ κατὰ κόρον θίγει ὁ ὑμνογράφος τῆς ἀκολουθίας του, ἐν προκειμένῳ ὁ μακαριστὸς γέροντας π. Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης: ὅτι ἁγιάστηκε ἤδη ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του. «Θεῷ ἀπὸ παιδὸς ἀνετέθη»· «ἠγίασε, Πάτερ,  σὲ ὁ Θεὸς μητρὸς ἐκ κοιλίας»· «ἁγιασθεὶς ἀπὸ μητρῴας νηδύος». Καὶ τοῦτο διότι ὁ Θεὸς προεῖδε, μέσα στὰ πλαίσια τῆς παγγνωσίας Του, τὴ θετικὴ πρὸς Αὐτὸν στάση του, ὁπότε τὸν χαρίτωσε μὲ πλούσια χαρίσματα καὶ σημεῖα. «Ἁπαλῶν ἐξ ὀνύχων σε ὁ Θεὸς προσελάβετο, προειδῶς τοῦ βίου σου τὴν χρηστότητα». Ἡ ἀπὸ τόσο νωρὶς κλήση του ἀπὸ τὸν Θεὸ μάλιστα κάνει τὸν ὑμνογράφο νὰ τὸν παραλληλίζει μὲ γιγάντια ἀπὸ τὸ παρελθὸν ἀναστήματα, ποὺ καὶ αὐτὰ εἶχαν κληθεῖ μὲ ἀντίστοιχο τρόπο: τὸν προφήτη Σαμουήλ, τὸν προφήτη Ἱερεμία, τὸν προφήτη καὶ Πρόδρομο τοῦ Κυρίου, Ἰωάννη τὸν Βαπτιστὴ («Σαμουὴλ ὡς ἔνθεος», «ὡς ὁ κλεινὸς Ἱερεμίας», «ὥσπερ ὁ μέγας Βαπτιστής»).
.            Ὁ περιορισμὸς ὅμως τῶν χαρισμάτων τοῦ μεγάλου Στυλιανοῦ μόνο στὸν κόσμο τῶν παιδιῶν θὰ ἦταν μία συρρίκνωση μὴ ἀληθινὴ τῆς θαυμαστῆς παρουσίας του στὴν Ἐκκλησία. Καὶ τοῦτο διότι ἡ Ἐκκλησία μας τὸν προβάλλει, πέρα ἀπὸ προστάτη τῶν παιδιῶν, καὶ εὐρύτερα ὡς ἕναν ἀπὸ τοὺς στύλους της, ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ στηρίγματά της: «στύλος ἄσειστος τῆς Ἐκκλησίας, Στυλιανέ, ἀνεδείχθης, μακάριε», κατὰ τὸ γνωστὸ ἀπολυτίκιό του. Χρειάζεται νὰ τὸ ἐξηγήσουμε. Ἡ Ἐκκλησία μας βεβαίως στηρίζεται στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ὁ Ὁποῖος ἀποτελεῖ τὸν θεμέλιο λίθο της, γι’  αὐτὸ καὶ ὡς θεοΐδρυτη «πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», ὅμως ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς θέλησε νὰ μαρτυρεῖται στὸν κόσμο καὶ νὰ στερεώνονται οἱ ἄνθρωποι καὶ μέσῳ τῶν πιστῶν Του. Ἐκεῖνος ἦταν ποὺ εἶπε ὅτι οἱ μαθητές Του θὰ ἀποτελοῦν τοὺς μάρτυρές Του στὸν κόσμο ὅλο, ὅπως καὶ ὅτι τὸ ὄνομά Του θὰ βλασφημεῖται ἢ ὄχι ἐξ αἰτίας τους. Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτή, ὁ πιστὸς ποὺ μὲ συνέπεια ἀκολουθεῖ τὸν Κύριο, σὰν τὸν ὅσιο Στυλιανὸ – «τῷ Χριστῷ ἠκολούθησας τελείῳ φρονήματι» – γίνεται καὶ αὐτὸς ἕνας στύλος τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὸ θέλημα τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ: οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νὰ στηρίζονται ἐπάνω του, βλέποντας σὰν σὲ διαφάνεια τὴν παρουσία Ἐκείνου.
.            Ποιό τὸ κύριο γνώρισμα τῆς ἁγιασμένης ζωῆς του, κατὰ τοὺς ὕμνους τῆς Ἐκκλησίας μας; Ὁ ἅγιος Στυλιανὸς «ἀξίως διέπρεψε ἠθῶν καθαρότητι καὶ ἀγῶσιν ἱεροῖς ἀρετῶν τελειότητος, ὥσπερ ἄγγελος». (Διέπρεψε στὴν καθαρότητα τῶν ἠθῶν καὶ στοὺς ἱεροὺς ἀγῶνες γιὰ νὰ ἀποκτήσει τὴν τελειότητα τῶν ἀρετῶν ὡς ἄγγελος). Κι αὐτὸ θὰ πεῖ ὅτι αὐτὸ ποὺ χαρακτήριζε τὴν ζωή του, ὥστε νὰ ζήσει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἦταν ἡ ἐγκράτεια. Ἐπανειλημμένως ἡ ἀκολουθία του ἀναφέρει ὅτι ὑπῆρξε «στήλη ἔμψυχος τῆς ἐγκρατείας», «τῆς ἐγκρατείας ἀληθὴς ὑποτύπωσις». Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι προβάλλεται «ὡς ἄσαρκος», «φθαρτῶν τὴν αἴσθησιν ὁλικῶς βδελυξάμενος», ζώντας σὲ ἕνα σπήλαιο καὶ τρεφόμενος ἀπὸ ἄγγελο τοῦ Θεοῦ. Μιλώντας ὅμως γιὰ ἐγκράτεια δὲν πρέπει νὰ τὴν ἐννοήσουμε μὲ ἔννοια αἱρετική: ὡς ἀποχὴ τῶν αἰσθητῶν ἀπὸ μίσος πρὸς αὐτὰ ἢ ὡς μία ἄρνηση γενικότερα πρὸς τὴ ζωή. Ἡ ἐγκράτεια, κατὰ τὴν πίστη μας, εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴ γοητεία ποὺ ἀσκεῖ ὁ κόσμος  στὸν ἄνθρωπο μέσῳ τῶν αἰσθήσεών του, διότι ἔχει προσανατολίσει ἐν ἀγάπῃ καὶ θείῳ ἔρωτι τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά του πρὸς τὸν Θεό. Ἡ ἐγκράτεια δηλαδὴ εἶναι μία γενικὴ ἀρετή, ποὺ χαρακτηρίζει ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. «Ὁ πιστὸς πάντα ἐγκρατεύεται».
.            Ποὺ σημαίνει: δν εναι δυνατν ν στραφε κάποιος πρς τν Θεό, ν ταυτοχρόνως δν καταβάλει προσπάθεια πεγκλωβισμο του π τν μαγνήτη τν παθν. «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν». Δὲν εἶναι δυνατόν, γιὰ παράδειγμα, νὰ εἶναι κανεὶς μὲ τὸν Θεό, νὰ ἀκολουθεῖ τὰ ἴχνη τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς νὰ θέλει νὰ νηστεύει. Ἡ νηστεία, ὡς στοιχεῖο ἐγκράτειας, δηλώνει τὸ ποῦ ἔχει ρίξει ὁ πιστὸς τὸ κέντρο βάρους τῆς ψυχῆς του. δυναμία νηστείας – ννοεται χωρς νὰ πάρχει ατρικς λόγος – σημαίνει τι ψυχ εναι «δεμένη» μ τ πράγματα το κόσμου τούτου καχι μ τν Χριστό.  Ἔτσι ἡ ἐγκράτεια κατανοεῖται πρωτίστως μὲ θετικὴ διάσταση. Γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε μία εἰκόνα: εἶναι σὰν τὸ ἐλατήριο ἐκεῖνο ποὺ συμπιεζόμενο, μπορεῖ νὰ φαίνεται ὅτι μικραίνει, μαζεύει ὅμως τεράστια ἐνέργεια. Κι ἡ ἐνέργεια αὐτὴ μπορεῖ νὰ δώσει μεγάλη ὤθηση πετάγματος. Ἡ ἐγκράτεια λοιπόν, ἀσκούμενη σωστὰ στὴν Ἐκκλησία, δίνει ἐκείνη τὴν τεράστια ἐνέργεια, προκειμένου κανεὶς νὰ «πετάξει», νὰ ἀκολουθήσει δηλαδὴ τὰ χνάρια τοῦ Χριστοῦ. Στὴν πραγματικότητα εἶναι τὸ «ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν» ποὺ εἶπε ὁ Κύριος, γιὰ νὰ γίνει κάποιος ἀκόλουθος καὶ μαθητής Του. «Κατεπλάγησαν τὴν σὴν ἀσκητικὴν διαγωγὴν οἱ ὁρῶντες σε, σοφέ, ἄσαρκον βίον ἐν σαρκὶ πολιτευόμενον ἔρωτι τῷ ἁγίῳ», θὰ σημειώσει γιὰ τὸν ἅγιο Στυλιανὸ ἐπὶ τοῦ θέματος ὁ ὑμνογράφος. Δηλαδή: Αὐτοὶ ποὺ σὲ ἔβλεπαν, σοφέ, νὰ ζεῖς ἀπὸ ἅγιο θεϊκὸ ἔρωτα ἄσαρκο βίο μέσα σὲ σάρκα, ἔμειναν ἔκπληκτοι γιὰ τὴν ἀσκητική σου διαγωγή. Εἴθε, μὲ τὶς πρεσβεῖες τοῦ ὁσίου μεγάλου Στυλιανοῦ, ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ δώσει νὰ ζοῦμε καὶ ἐμεῖς μὲ λίγη ἐγκράτεια, σ’  ἕναν κόσμο ποὺ ταλανίζεται μὲν ἀπὸ ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς κρίσεις, ἀλλὰ εἶναι βουτηγμένος κατὰ τὸ πλεῖστον στὶς διάφορες ἐμπαθεῖς ἡδονές.

ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: