ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΑΓΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑ Σ᾽ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ; (ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ «ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ» ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ: «Οἱ παραβιάσεις τοῦ Συντάγματος εἶναι σχεδὸν καθημερινὲς μὲ αὐτουργοὺς ὅλα σχεδὸν τὰ συντεταγμένα ὄργανα τοῦ Κράτους».) [Τοῦ Βασ. Νικοπούλου, πρ. ἐ.τ. Ἀρείου Πάγου]

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
ΤΟΥ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Γράφει ὁ κ. Βασίλειος Νικόπουλος
Πρόεδρος ἐ.τ. Ἀρείου Πάγου

Περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
ἀρ. τ. 502, Ὀκτωβριος 2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.           Τὸ Σύνταγμα, ὡς γνωστόν, εἶναι ὁ ὑπέρτατος νόμος μὲ τὸν ὁποῖο ὀργανώνεται πολιτειακῶς ἕνας συγκεκριμένος λαός, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ σὲ ὁρισμένη χώρα. Δικαίως λοιπὸν ὁ νόμος αὐτὸς ἀξιώνει τὸν σεβασμὸ ἀπὸ ὅλους καὶ πρωτίστως ἀπὸ τὸ Κράτος, τὸ ὁποῖο ὀφείλει τὴν ὕπαρξή του σ’ αὐτόν. Δυστυχῶς τὸν τελευταῖο καιρὸ ὁ σεβασμὸς ὅλων μας, καὶ εἰδικότερα τοῦ ἰδίου τοῦ Κράτους πρὸς τὸ Σύνταγμά μας, καθίσταται ὁλοένα καὶ πιὸ ἐλλειμματικός. Τὴν εὐθύνη γιὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ ἐθνικὸ ἔλλειμμα φέρουμε ὅλοι μας ὡς Ἕλληνες, πρωτίστως ὅμως τὸ Κράτος!
.           Κι αὐτὸ ἐπειδὴ σήμερα, δυστυχῶς, τὸ Σύνταγμα παραβιάζεται ἐκ μέρους τοῦ Κράτους μὲ τέτοια καὶ τόση εὐκολία, ὥστε δύσκολα, χωρὶς ὑπερβολή, μπορεῖ νὰ ὑποδείξει ἔστω καὶ μία διάταξή του, ποὺ νὰ μὴν ἔχει παραβιαστεῖ ἔστω καὶ μία φορά! Οἱ παραβιάσεις μάλιστα τοῦ Συντάγματος εἶναι σχεδὸν καθημερινὲς μὲ αὐτουργοὺς ὅλα σχεδὸν τὰ συντεταγμένα ὄργανα τοῦ Κράτους, καὶ τῶν τριῶν ἐξουσιῶν αὐτοῦ. Καὶ εἶναι λίαν ἀνησυχητικὸ τὸ φαινόμενο τῆς παραβιάσεως τοῦ Συντάγματος, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ ἀπὸ τὴν ἐξουσία ἐκείνη, ἐννοοῦμε τὴν Δικαστική, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ Σύνταγμα ἔχει τὴν ὑποχρέωση νὰ ἐλέγχει τὴν συνταγματικότητα τῶν νόμων. Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖο πρέπει πρωτίστως νὰ προβληματίζει ὅλους μας εἶναι ἡ εὐκολία μὲ τὴν ὁποία παραβιάζεται τὸ Σύνταγμα καὶ συνακόλουθα ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο τὶς περισσότερες φορὲς εἶναι ὠμός, ἀπροκάλυπτος καὶ βεβαίως προκλητικός, τουλάχιστον τὰ τελευταῖα δύο χρόνια! Διότι πράγματι ἡ ἔκταση καὶ ἡ ἔνταση τῆς παραβιάσεως τοῦ Συντάγματος τὰ δύο τελευταῖα αὐτὰ χρόνια εἶναι τόση καὶ τέτοια, ὥστε ἀναρωτιέται κανεὶς ἂν ὑπάρχει Σύνταγμα σ’ αὐτὴ τὴν Χώρα!

.           Οἱ ἀπαρχὲς τῆς ἀπροκάλυπτης αὐτῆς ἀσέβειας πρὸς τὸ Σύνταγμά μας ἀνάγονται στὶς ἀρχὲς τῆς μεταπολιτεύσεως, μὲ τὴν πανηγυρικὴ κατὰ τὰ ἄλλα εἴσοδό μας στν νεπαισθήτως τότε, συνετς κα ταπεινοφρόνως καλούμενη Ερωπαϊκ Οκονομικ Κοινότητα, τν μετέπειτα ν πιγνώσει λαζονικς κα οτοπιστικς μεταλλαχθεσα σ Ερωπαϊκνωση. Τότε καταφέρθηκε τὸ πρῶτο βαρύτατο πλῆγμα κατὰ τοῦ Ἐθνικοῦ μας Συντάγματος, μὲ τὴν ἀπαράδεκτη γιὰ ἕνα ἀνεξάρτητο καὶ ἐλεύθερο Κράτος ἀπαίτηση μιᾶς ἁπλῆς οἰκονομικῆς κοινότητας, ἑνὸς δηλαδὴ διεθνοῦ «κονσόρτσιουμ», ἡ ὁποία δὲν διέθετε κρατικὴ ὀντότητα, ὅπως οἱ «ντιρεκτίβες» τῆς ὑπερισχύουν τῶν διατάξεων τοῦ ἐθνικοῦ μας Συντάγματος! Αὐτὴ ἦταν ἡ πρώτη ἀπροκάλυπτη «ἐπίθεση» τῆς ἀποκαλουμένης Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως κατὰ τοῦ Ἐθνικοῦ μας Συντάγματος, τὴν ὁποία ὄχι μόνο δεχθήκαμε τότε ἀδιαμαρτύρητα καὶ βεβαίως ἀδιαπραγμάτευτα, ἀλλὰ καὶ πανηγυρίσαμε ὡς… ἐθνικὴ κατάκτηση, ἀσεβοῦντες ἔτσι κατὰ τοῦ Συντάγματός μας! Καμία πολύτως διαμαρτυρία π κανένα, οτε κόμη καὶ π τ δικαστήρια τς Χώρας, τὰ ποα δν τόλμησαν ν κηρύξουν ντισυνταγματικ τν «ντιρεκτιβικ» ατ ρύθμιση, ἡ ὁποία δυστυχῶς ἐπέφερε τὴν πρώτη μεγάλη σεισμικὴ ὄντως ρωγμὴ στὸ Ἐθνικό μας Σύνταγμα. Δυστυχῶς φαίνεται ὅτι τὰ δικαστήριά μας δὲν μπόρεσαν νὰ συνειδητοποιήσουν τὴν μεγάλη ἀποστολή τους πρὸς ἔλεγχον τῆς συνταγματικότητας τῶν ἐνεργειῶν τῶν ἄλλων δύο συντεταγμένων ἐξουσιῶν τοῦ Κράτους, διότι κατέχονται ἀπὸ ἀδικαιολόγητο δέος μπροστὰ στὴν ὑψηλὴ ὄντως αὐτὴ ἀποστολή τους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ φόβο ἀπέναντι στὶς δύο ἄλλες ἰσότιμες δῆθεν πρὸς αὐτὴ κρατικὲς ἐξουσίες, οἱ ὁποῖες ὅμως στὴν πραγματικότητα συμπεριφέρονται ἀπέναντί της ὡσὰν αὐτὴ νὰ εἶναι θεραπαινίδα τους, πρς πιβεβαίωση τς ντισυνταγματικς γενικότερον νοοτροπίας π τν ποία κενες διέπονται! Ἡ δεύτερη, εὐτυχῶς, ἐν ἀποπείρᾳ αὐτὴ τὴ φορά, προσπάθεια τῆς αὐτοαποκαλουμένης Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως πλέον καταλύσεως καὶ ὄχι ἁπλῶς ἀθετήσεως ὁρισμένων διατάξεων τοῦ ἐθνικοῦ μας Συντάγματος, ἐκδηλώθηκε μὲ τὴ σχεδιαζομένη ἐπιβολὴ στὰ κράτη μέλη της δικοῦ της ἑνιαίου συντάγματος, τὸ ὁποῖο θὰ καταργοῦσε ὅλα τὰ ἐθνικὰ συντάγματα τῶν χωρῶν μελῶν, ἐντελῶς ξένου πρὸς τὶς ἐθνικὲς ἰδιαιτερότητες τῶν λαῶν τῆς γηραιᾶς Ἠπείρου, καὶ εἰδικότερα «τοῦ ὅλως ἰδιάζοντος Ἑλληνικοῦ Λαοῦ». Εὐτυχῶς ὅμως, χάρη στὴν σθεναρὴ ἀντίσταση τῶν λαῶν ὁρισμένων εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, ἡ προσπάθεια αὐτὴ ἀπέτυχε, χωρὶς ὅμως αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι καὶ ἐγκαταλείφθηκε.
.           Ἀντιθέτως, μάλιστα, συνεχίστηκε μὲ ἄλλους συγκεκαλυμμένους καὶ παραπλανητικοὺς τρόπους, ὅπως αὐτὸν τῆς καλουμένης «Συνθήκης τῆς Λισαβώνας», τὴν ὁποία μὲ ἀκατανόητη ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια ψήφισε καὶ ἡ Ἑλλάδα. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, στὰ πλαίσια πλέον τῆς «παγκοσμιοποιήσεως», τὴν ὁποία ὑπηρετεῖ δουλικῶς στὸν εὐρωπαϊκὸ χῶρο, προσπάθησε, καὶ μέχρι ἑνὸς σημείου τὸ πέτυχε, νὰ θέσει ὑπὸ «εὐρωπαϊκὸ» κλοιὸ τὰ «Ἐθνικὰ συντάγματα τῶν κρατῶν μελῶν της, παρὰ τὴν δεδηλωμένη ἀντίθετη βούληση τῶν λαῶν τους». Τὸ ζήτημα ὅμως τῆς ψηφίσεως ἑνιαίου εὐρωπαϊκοῦ συντάγματος, πέρα ἀπὸ τὸ κατακτητικὸ καὶ ἰσοπεδωτικὸ πνεῦμα ποῦ χαρακτήριζε τὸ σχέδιο ἐκεῖνο, ἐμφανίζει καὶ τοῦτο τὸ συνταγματικὸ παράδοξο, τὸ ὁποῖο πρέπει ἰδιαιτέρως νὰ προσεχθεῖ: Τὸ Σύνταγμα, ὡς γνωστόν, «συντάσσει», ὀργανώνει δηλαδή, πολιτειακῶς ἕνα συγκεκριμένο λαό, ὅπερ σημαίνει ὅτι ὁ οὕτω πολιτειακῶς συντασσόμενος λαὸς ἀποκτᾶ κρατικὴ ὀντότητα. Αὐτὸ νομικῶς ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς ἀναδείξεως ἀποκλειστικῶς ὑπὸ τοῦ ὑπὸ πολιτειακὴ σύνταξη λαοῦ μιᾶς ἀντιπροσωπευτικῆς του βουλῆς, τῆς νομικῶς καλουμένης «συντακτικῆς» βουλῆς, ἡ ὁποία καταρτίζει καὶ ἐν συνεχείᾳ ψηφίζει τὸ σύνταγμα τοῦ νέου αὐτοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖο εἶναι προϊόν τῆς οὕτως ἐκφρασθείσης λαϊκῆς βουλήσεως. Στὴν προκειμένη περίπτωση συνέβη τὸ ἑξῆς τραγελαφικό: Μι οκονομικ «ερωπαϊκὴ ργάνωση», ἡ ποία ατοαποκαλεται «Ερωπαϊκνωση», ἡ ποία στερεται ἡ δια κρατικς ποστάσεως κα δν γνωρίζει τί εδους «νομικ» νεόπλασμα εναι, θέλησε νὰ πιβάλει στὰ δη πολιτειακς δ κα αἰῶνες ργανωμένα κράτη μέλη της να δικό της Σύνταγμα, τὸ ὁποῖο συνέταξαν κάποιοι διορισμένοι ἀπὸ τὴν ἴδια «οἰκονομολόγοι καὶ τεχνοκράτες», χωρὶς οἱ λαοὶ τῶν κρατῶν μελῶν της νὰ ἀναδείξουν προηγουμένως μιὰ κοινὴ εὐρωπαϊκὴ «συντακτικὴ» συνέλευση, ἡ ὁποία θὰ κατάρτιζε καὶ στὴν συνέχεια θὰ ψήφιζε «Σύνταγμα», μὲ τὸ ὁποῖο θὰ «συντάσσονταν» σὲ ἑνιαῖο εὐρωπαϊκὸ Κράτος οἱ ἐπιθυμοῦντες τοῦτο εὐρωπαϊκοὶ λαοί. Τὸ δὲ παραδοξότερον ὅλων εἶναι ὅτι μὲ τὸ σύνταγμα ποὺ πρότεινε ἐκείνη, δηλαδὴ ἡ μὲ περίσσεια ἀλαζονεία ὡς Κράτος συμπεριφερομένη «Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση», μὲ τὸν νομικῶς ἀπαράδεκτο αὐτὸν τρόπο, δὲν ἐσκοπεῖτο ἡ πολιτειακὴ ὀργάνωση τῆς Εὐρώπης σὲ ἑνιαία κρατικὴ ὀντότητα, προφανῶς ἐπειδὴ γνώριζαν «οἱ τεχνοκρατούμενοι» ἐγκέφαλοί της ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι καὶ θὰ εἶναι μιὰ κραυγαλέα οὐτοπία, ὅμοια τῆς ὁποίας δὲν γνώρισε ποτὲ ὁ κόσμος. σκοπός της βεβαίως, πιβαλλόμενος νωθεν π τ σκοτειν κέντρα τς παγκοσμιοποιήσεως, ταν νὰ λώσει συνταγματικς τος ερωπαϊκος λαος μ τν λοσχερ κατάργηση τν θνικν τους Συνταγμάτων. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν τῶν τραγελαφικῶν νομικῶν κατασκευασμάτων, ἦταν ἀπολύτως φυσικὸ οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης, σὲ ὅσους τουλάχιστον δόθηκε ἡ εὐκαιρία, νὰ ἀπορρίψουν ὡς ἀπαράδεκτο τὸ σχέδιο ἐκεῖνο τοῦ καλουμένου ἑνιαίου εὐρωπαϊκοῦ Συντάγματος. Ἡ Ἑλλάδα πάντως, μὲ τὶς δουλόφρονες καὶ ὑποτακτικὲς Κυβερνήσεις της, διέκειτο φανερὰ ὑπὲρ τοῦ συνταγματικοῦ ἐκείνου νεοπλάσματος, ἀποδεικνύοντας ἔτσι γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν παντελῆ λλειψη σεβασμο πο τν κατέχει ς Κράτος πρς τὸ διο τ Σύνταγμά της.

(Συνεχίζεται)

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: