Ο “ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ” ΑΝΘΡΩΠΟΣ: «Ἐγὼ δὲν ἔχω ἐξομολογηθεῖ ποτὲ στὴ ζωή μου, διότι δὲν ἔχω ἁμαρτίες»!)

Ποιός εἶναι ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος;

 Ἀρχιμ. Ἐφραὶμ Βατοπαιδινὸς

(Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία
στὴν Ἄλμπα Ἰούλια  τῆς Ρουμανίας τὸ 2004)

.          Θέλω σήμερα, νὰ θίξω στὴν ἀγάπη σας ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖο ἴσως τὸ ἔχετε ξανακούσει, ἴσως τὸ ἔχετε διαβάσει, ἀλλὰ ἴσως καὶ δὲν τὸ ἔχετε σκεφθεῖ ποτέ.
.          Ξεκινῶ μὲ μία ἐρώτηση. Ποιός εἶναι ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος; Σήμερα ὑπάρχει μία μεγάλη παρεξήγηση γιὰ τὸ ποιὸς εἶναι ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος. Πολλὲς φορὲς ἀκούω, ὅτι πνευματικὸς ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀσχολεῖται μὲ τὰ γράμματα καὶ τὶς τέχνες, τὴν μουσική, τὴν ζωγραφική, τὴν ἀκαδημαϊκὴ γνώση, μὲ μία καλαισθητικὴ εἰκόνα ἑνὸς τοπίου. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἔχουν τὴν θέση τους, εἶναι ἀξιόλογοι, ἀλλὰ νομίζω ὅτι εἶναι λάθος νὰ λέγονται “πνευματικοὶ ἀνθρωποι”. Μποροῦσαν νὰ λέγονται, ὁτιδήποτε ἄλλο, ἐκτὸς ἀπὸ πνευματικοὶ ἄνθρωποι.
.          Ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος, σύμφωνα μὲ τὸν ὁρισμὸ τῶν ἁγίων Πατέρων, εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος, εἶναι «πεπληρωμένος», δηλαδὴ γεμάτος, μὲ Πνεῦμα Ἅγιο. Αὐτὸς εἶναι ἀληθινὰ καὶ οὐσιαστικὰ ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος. Εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος, ἐντασσόμενος στὴν Ἐκκλησία, ἀκολουθεῖ πιστὰ τὶς ὑποθῆκες τῶν ἁγίων Πατέρων, τηρώντας τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ μας, ποὺ δόθηκαν διὰ μέσου τοῦ Εὐαγγελίου· εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος, ἀναπνέει συνεχῶς τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος· «μνημονευτέον τοῦ Θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον».
.          Προτιμότερη τῆς ἀναπνοῆς εἶναι ἡ προσευχή. Ἐκεῖνος, ποὺ κάνει ἕνα σταυρὸ κάθε βράδυ, δὲν ἔχει μάθει νὰ προσεύχεται. Ἡ προσευχή, ὅπως γράφουν οἱ ἅγιοι Πατέρες, εἶναι τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν. Γι’ αὐτό, ἐκεῖνος, ποὺ θέλει νὰ γίνει πνευματικὸς ἄνθρωπος, πρέπει νὰ ἀναπνέει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, κατὰ ἕνα τρόπο, συνεχῆ καὶ ἀδιάλειπτο. Πρέπει νὰ μάθει, τὰ μυστικὰ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Καὶ θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς εἶναι ἡ προσευχή. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἁγίους, τοὺς στύλους καὶ οἰκουμενικοὺς διδασκάλους τῆς Ὀρθοδοξίας, λέγει τὸ ἑξῆς. Γιὰ νὰ καταλάβεις πόσο ἀγαπᾶ κάποιος τὸν Θεό, μὴν τὸν ρωτήσεις εὐθέως, ἂν ἀγαπᾶ τὸν Θεό. Ρώτησέ τον, μὲ ἕναν ἔμμεσο τρόπο, πόση ὥρα προσεύχεσαι; Ἀπὸ τὴν ἀπάντηση ποὺ θὰ σοῦ δώσει, θὰ καταλάβεις κατὰ πόσον καὶ μέχρι πόσο, ἀγαπᾶ τὸν Θεό.
.          Αὐτὸ εἶναι ποὺ λείπει σήμερα ἀπὸ  πολλοὺς χριστιανούς! Καθησυχάζουν τὴν συνείδησή τους, κάνοντας ἕνα σταυρὸ κάθε βράδυ, καὶ ἂν θυμηθοῦν, καὶ τὸ πρωί. Πηγαίνουν καὶ στὴν Ἐκκλησία, ὅποτε θυμηθοῦν, ὅταν ἔχουν κάποιο μνημόσυνο ἢ κάποιο γάμο ἑνὸς συγγενοῦς τους, ἤ, κάποια βάπτιση  ἐνός  φίλου  τους.  Τότε  παρευρίσκονται  στὸν Ναό, καὶ παρουσιάζονται, ὡς θρησκευόμενοι ἄνθρωποι· ὅτι εἶναι ἄνθρωποι ποὺ ἀγαποῦν τὴν Ἐκκλησία. Πόσο ὑστεροῦν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ λένε, ὅτι ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ λησμονοῦν νὰ κάνουν τὴν καρδιά τους, ναὸ τοῦ Θεοῦ; Καὶ γίνεται ἡ καρδιά μας ναὸς τοῦ Θεοῦ, ἐὰν ἐργαζόμαστε τὴν πνευματικὴ ζωή, ποὺ εἶναι «ὁ θερισμὸς» τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· ἐὰν σπείρουμε, στὸ χωράφι τῆς ζωῆς μας, τὸν πόθο τοῦ Θεοῦ, τὸν θεῖο ἔρωτα, τὴν ἀφοσίωση στὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ντολς το Χριστο δν εναι δέσμευση, δν εναι στέρηση τς λευθερίας μας, λλ εναι φάρμακα γι τν πνευματική μας θεραπεία. Πρέπει ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ γίνει ἀληθινὰ πνευματικός, νὰ συνειδητοποιήσει τὶς πολλὲς ἐλλείψεις ποὺ ἔχει, τὰ πολλὰ λάθη ποὺ κάνει, τὶς πολλὲς ἁμαρτίες ποὺ διέπραξε· πρέπει νὰ περάσει ὁπωσδήποτε ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως. πνευματικς νθρωπος, πρέπει ν βλέπει συνεχς κα νποπτεύει τ νοήματα τς καρδίας του κα τς διαθέσεις του, ἐὰν εναι βυθισμένες στ ποτήρι τς «ν Χριστ» ζως.
.           Πόσο λυπήθηκα, ὅταν συνάντησα στὸ Ἅγιον Ὅρος ἕναν ἄνθρωπο, πολὺ ἀξιόλογο κοινωνικά, ὁ ὁποῖος βοηθοῦσε ἀρκετοὺς συμπολίτες του· ἦταν μεγάλος ἐπιχειρηματίας. Ὅταν ἦλθε στὴ Μονή μας, κάθισα νὰ μιλήσω λίγο μαζί του. Τοῦ εἶπα ὅτι τώρα ποὺ ἦλθες στὸ Ἅγιον Ὄρος πρέπει νὰ ἐξομολογηθεῖς. Καὶ μοῦ ἀπαντᾶ: «Ἐγὼ δὲν ἔχω ἐξομολογηθεῖ ποτὲ στὴ ζωή μου, διότι δὲν ἔχω ἁμαρτίες». Καὶ ἄρχισε ὁ δυστυχὴς νὰ μοῦ ἀπαριθμεῖ τὶς ἀρετές του. Ὅτι «ἐγὼ εἶμαι ὁ καλύτερος ἄνθρωπος, ποὺ ὑπάρχει στὸν κόσμο, καὶ ὅπου πάω μὲ σέβονται.  Ὅταν πάω σὲ διάφορους δημοσίους χώρους στέκονται οἱ ἄνθρωποι καὶ μὲ εὐλαβοῦνται· μὲ ἐκτιμᾶ ὅλος ὁ κόσμος». Καὶ ἄρχισε νὰ συγκινεῖται καὶ νὰ κλαίει καὶ νὰ μοῦ λέει, «σὰν ἐμένα δὲν ὑπάρχει ἄλλος ἄνθρωπος στὸ κόσμο». Δὲν σᾶς κρύβω ὅτι λυπήθηκα πάρα πολύ. Τοῦ μίλησα μετά, ἐπίτηδες λίγο αὐστηρά, καὶ τοῦ εἶπα ὅτι, ἐσὺ ἀδελφέ μου, ξέρεις πῶς εἶσαι; Ἔχεις δεῖ κάποιον ποὺ ἔπαθε ἐγκεφαλικὸ καὶ ἔχει ἡμιπληγία, καὶ τὸ μισό του σῶμα δὲν τὸ αἰσθάνεται; Καὶ πολλὲς φορὲς τὸν τρυποῦν μὲ τὴ βελόνα καὶ δὲν τὸ καταλαβαίνει;  Ἔτσι καὶ σύ, πάσχεις ἀπὸ μία πνευματικὴ ἀναισθησία. Ἄρχισε νὰ μὲ βλέπει μὲ ἀπορία· μὲ κοίταζε μὲ κάποια πρωτόγνωρα αἰσθήματα γι’ αὐτόν, καὶ μετά, μέσα στὴ  ἀπορία ποὺ μὲ κοίταζε, τοῦ λέω· θὰ σὲ ἐρωτήσω μερικὲς ἐρωτήσεις καὶ νὰ μοῦ ἀπαντήσεις εἰλικρινά. Λές, ὅτι, δὲν ἔκανες ἁμαρτίες στὴ ζωή σου. Πόσες ἐκτρώσεις ἔκανες στὴ ζωή σου; Μόλις τοῦ τὸ εἶπα κατάλαβα ὅτι τὸν ἔπιασε ἕνας ἱδρώτας, μία ἐσωτερικὴ ἀνησυχία, καὶ ἄρχισε νὰ εἶναι σκεπτικός. Καὶ μέσα στὴ σκέψη  καὶ τὴ λύπη του, μοῦ ἀπάντησε ὅτι, «στὴ ζωή μου ἔκανα δώδεκα ἐκτρώσεις». Ἔκανες δώδεκα φόνους.  Και εἶσαι ἐσὺ ὁ φονιὰς τῶν παιδιῶν σου. Μόνο γι’ αὐτό, μόνο γι’ αὐτὴ τὴν ἁμαρτία, ἔπρεπε νὰ ζεῖς σὲ μία συνεχῆ μετάνοια, σὲ μία συνεχῆ ταπείνωση, ὄχι νὰ διαφημίζεις τὸν ἑαυτό σου, ἀλλὰ «ἐν τῷ κρυπτῷ», νὰ ζητᾶς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
.          Πραγματικά, ἐπειδὴ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν καλὴ ὕλη, δὲν σᾶς ἀποκρύπτω, ὅτι, ἐξομολογήθηκε μόλις τοῦ εἴπαμε καὶ τοῦ ἀναλύσαμε, τί σημαίνει ἁμαρτία, ἐγκολπώθηκε ὅλη τὴ διδασκαλία ποὺ τοῦ δώσαμε, καὶ σήμερα, συνεχίζει νὰ βοηθᾶ τοὺς συμπολίτες του, ἀλλά, ὑπὸ μία ἄλλη θεώρηση. Ξέρει τί σημαίνει ἁμαρτία, ξέρει τί σημαίνει τακτικὸς ἐκκλησιασμός, ξέρει τί σημαίνει προσευχή. Κάθε μέρα, ἔχει «τυπικὸ» καὶ σηκώνεται ἀπὸ τὶς 5.30 μέχρι τὶς 6.30, καὶ νὰ προσεύχεται μία ὥρα μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ. Τὸ βράδυ, πρὶν νὰ κοιμηθεῖ, κάνει τὸ Ἀπόδειπνο μὲ τοὺς Χαιρετισμούς, καὶ κάνει μισὴ ὥρα εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ. Ἔρχεται στὸ Ἅγιον Ὅρος, καὶ ὅταν συναντώμεθα, κλαίει συνεχῶς. Δὲν κλαίει ἀπὸ συναισθηματισμό, ἢ ἀπὸ κατάθλιψη, ἀλλά, ἀπὸ τὸν πόθο τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχει στὴν καρδιά του. Λέει: «πῶς πέρασα τόσα χρόνια μέσα στὴν τύφλωση, μέσα στὴν ἄγνοια, ποὺ ἔκανα τὶς “ἐλεημοσύνες” καὶ ἐκόμπαζα, καὶ μοῦ ἄρεσε νὰ μὲ χειροκροτοῦν, νὰ μὲ ἐπαινοῦν, νὰ μὲ σέβονται; Ὅμως, μέσα μου εδα τι, εμαι νας κενς νθρωπος, χωρς πνευματικ προζύμι, χωρς πνευματικὴ σορροπία, λλγόμουν κα φερόμουνπ τ πάθη τς περηφάνειας, τς νθρωπαρέσκειας, κα συνεχς, βλεπα τν αυτό μου κα τν καμάρωνα, τι μουν καλύτερος νθρωπος».
.          Ὅταν μέσα μας, ἀρχίζει νὰ κατασκηνώνει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ πρῶτο ποὺ μᾶς διδάσκει καὶ μᾶς κατηχεῖ, εἶναι νὰ γνωρίσομε τὴν δική μας ἀσθένεια, νὰ γνωρίζομε τὰ δικά μας λάθη, νὰ γνωρίζομε, μὲ πᾶσαν ἀκρίβεια, τὶς ἀπροσεξίες ποὺ κάναμε καὶ ποὺ κάνομε, καὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ εἴμαστε αὐστηροὶ στὸν ἑαυτό μας καὶ ἐπιεικεῖς στοὺς ἄλλους. Πραγματικά, ὁ νθρωπος πο δέχεται τ Πνεμα τὸ γιο, δέχεται ατ τὴν χάρη τόσο ντονα, ποὺ γαπ τος νθρώπους πως εναι, καὶ χι πως θέλει ατς ν εναι. χει σημασία, ν νόματι το Χριστο, ν δεχόμαστε λους τος νθρώπους πως εναι, διότι ὁ Χριστὸς μᾶς λέγει: «εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ἡμᾶς ποία ὑμῖν χάρις ἐστι; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσι». Διότι ὁ ἐμπαθὴς ἄνθρωπος, ὁ ἁμαρτωλός, αὐτὸ κάνει. Ἀγαπᾶ αὐτὸν ποὺ τὸν ἀγαπᾶ. Ἐκτιμᾶ αὐτὸν ποὺ τὸν ἐκτιμᾶ. Ἀλλά, πρέπει νὰ ξέρομε ὅτι, ἡ ἐμπαθὴς ἐκτίμηση καὶ ἡ ἐμπαθὴς ἀγάπη, εἶναι ἀπολύτως, ἔκφραση τοῦ ἐγωισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ὅ,τι ὁ ἄνθρωπος κάνει, δρᾶ καὶ ἐργάζεται, ὑλοποιώντας τὸν ἐγωισμό του, αὐτός, ἀποτυγχάνει στὴ ζωή του, διότι τὰ ἔργα ἐξωτερικὰ μπορεῖ νὰ φαίνονται καλά, ἀλλὰ εἶναι πρὸς τὸ «θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις», καὶ ὁ Θεός, δὲν παίρνει τίποτε ἀπὸ αὐτά.

.          Γι’ αὐτὸ σήμερα, τὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι μπερδεμένοι, τὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι συγχυσμένοι, καὶ δὲν ἔχουν τὴν εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ, μέσα τους, εἶναι γιατί δὲν ἐργάζονται, κατὰ τρόπο Πατερικό, τὴν πνευματικὴ ζωή, ἀλλά, τὴν ἐργάζονται κατὰ τρόπον ἰδιόρρυθμο, δηλ. ὅπως ὁ καθένας νομίζει καὶ ἐκτιμήσει, τί εἶναι ἡ πνευματικὴ ζωή. Αὐτὸ ὅμως εἶναι μεγάλο λάθος. Ἂς πάρουμε μία εἰδικότητα, σ’ αὐτὴ τὴν ζωή, πάνω στὰ ὑλικὰ καὶ κτιστὰ πράγματα. Ποτὲ δὲν  αὐτοσχεδιάζουμε,  ἀλλὰ ἀκολουθοῦμε  τὶς  ὑποδείξεις τοῦ εἰδήμονος, διδασκάλου καὶ καθηγητοῦ (δηλ. αὐτοῦ ποὺ γνωρίζει). Τότε, ἂν ἀκολουθήσουμε, τὶς ὑποδείξεις καὶ τὶς κατευθύνσεις, τοῦ εἰδικοῦ ἐπιστήμονα, τότε θὰ πάρουμε καὶ τὸ βραβεῖο, τότε θὰ πάρουμε καὶ τὴν γραπτὴ βεβαίωση, ὅτι, ἔχουμε αὐτὸ τὸν τίτλο, καὶ τότε θὰ μᾶς ἀποδεχθοῦν καὶ οἱ ἄνθρωποι, ὅτι, ἔχουμε αὐτὴ τὴν εἰδικότητα. Ἐὰν σ’ αὐτά, τὰ κτιστὰ πράγματα, ἀπαιτοῦνται τέτοιες προϋποθέσεις, γιὰ νὰ μπορέσομε νὰ γίνομε ἀποδεκτοί, πολὺ περισσότερο, στὴν πνευματικὴ ζωή, ποὺ εἶναι ὅπως εἶπα προηγουμένως, τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν.

ΠΗΓΗ: pemptousia.gr 

, , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: