ΑΛΛΟ ΣΥΜΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ! «Ὁ ἐφιάλτης ποὺ ζοῦμε στὴν Ἑλλάδα σήμερα δὲν εἶναι “συμφορὰ” ἢ “κρίση” ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα κοινωνικῶν στυγερῶν ἐγκλημάτων μὲ ἐπώνυμους γνωστοὺς τοῖς πᾶσι, φυσικοὺς καὶ ἠθικοὺς αὐτουργούς».

Ἄλλο συμφορὰ καὶ ἄλλο κακούργημα

 Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ 

.         Σὲ μίαν ἀναπάντεχη συμφορὰ (σεισμό, φωτιά, πλημμύρα, λοιμό, ξενικὴ εἰσβολὴ καὶ κατοχὴ) οἱ ἄνθρωποι σφίγγουμε τὰ δόντια καὶ ὑπομένουμε. Ξυπνᾶνε ἀπρόσμενες δυνάμεις ἀντοχῆς, τὸ ἔνστικτο τῆς αὐτοσυντήρησης ἀποδείχνεται πολυμήχανο. Ὄχι ἀνώδυνα οὔτε χωρὶς θύματα – ἡ συμφορὰ ἔχει κόστος ἀνθρώπινες ζωές, εἶναι πάντοτε ἀπειλὴ θανάτου. Ἀλλὰ ἔχει τὴν «λογικὴ» ὅτι ξεπερνάει τὶς δυνατότητές μας νὰ τὴν ἀποτρέψουμε, γι’ αὐτὸ καὶ χαλυβδώνει τὸ πεῖσμα μας, ἡ ψυχὴ ἀντιστέκεται.
.         Ἡ ἀνεργία δὲν εἶναι συμφορά. Ὅταν ξεπερνάει τὰ ὅρια τῆς παροδικῆς συγκυρίας καὶ ἀδρανοποιεῖ τὸ ἕνα τέταρτο τοῦ παραγωγικοῦ δυναμικοῦ τῆς χώρας, εἶναι πολιτικὸ κακούργημα, κακουργεῖ τὴν κοινωνία. Τὸ κακούργημα ἔχει αὐτουργούς, φυσικοὺς καὶ ἠθικούς. Εἶναι οἱ διαχειριστὲς τῆς ἐξουσίας ποὺ κατάστρεψαν τὴν οἰκονομία ἀπὸ στυγνὴ ἰδιοτέλεια ἢ ἐγκληματικὴ ἀνικανότητα. Ὑπερχρέωσαν ἐξωφρενικὰ τὴ χώρα, σπατάλησαν τὰ εἰσοδήματά της, τὸν ὅποιο πλοῦτο της. Μόνο γιὰ νὰ συντηρήσουν τὸ πελατειακὸ κράτος, τὸ ἀπολυταρχικὸ καθεστὼς τῆς κομματοκρατίας.
.         Σήμερα στν λλάδα οἱ παίτιοι γι τν φιαλτικὴ νεργία, προκλητικ καὶ πιδεικτικὰ τιμώρητοι, συνεχίζουν νὰ ἀσκοῦν ἐξουσία (οἱ ἴδιοι ἢ τὰ κόμματα ποὺ τοὺς παρήγαγαν), τὴν ὥρα ποὺ ἑκατομμύρια θυμάτων τους καταστρέφονται ψυχικά. Οἱ τρεῖς πρῶτοι μῆνες μετὰ τὴν ἀπόλυση, ἀντέχονται. Μετά, ἡ ψυχικὴ διάλυση τοῦ ἀνέργου εἶναι μαρτύριο. Ἡ λέξη μαρτύριο κυριολεκτεῖ. Σπάνια ὁ ἄνθρωπος βγαίνει ψυχικὰ καὶ σωματικὰ ἀλώβητος ἀπὸ μακρὰ περίοδο ἀνεργίας. Εἶναι σὰν νὰ τὸν φυλάκισαν καὶ τὸν βασάνισαν φριχτὰ «κατὰ λάθος». Ἀπὸ δικαστικὴ πλάνη ἢ ξαστόχημα τῶν διωκτικῶν ἀρχῶν.
.         Τὸ διο καὶ ἡ περφορολόγηση το πολίτη. Δν εναι συμφορά. Ὅταν ὁδηγεῖ τεράστιο ποσοστὸ τοῦ πληθυσμοῦ στὰ ὅρια τῆς λιμοκτονίας, ρημάζει τὶς ἀποταμιεύσεις τοῦ μόχθου, νεκρώνει τὴ χαρὰ τῆς παραγωγικῆς δημιουργίας, εἶναι πολιτικὸ κακούργημα, κακουργεῖ τὴν κοινωνία. Ἔγκλημα ἐν ψυχρῷ, ἐκ προθέσεως. Ἀνατρέπει τὸν σχεδιασμὸ καὶ προγραμματισμὸ τῆς μιᾶς καὶ μοναδικῆς ζωῆς ποὺ ἔχει νὰ ζήσει ὁ ἄνθρωπος, τὶς σκοποθεσίες καὶ τὰ ὄνειρα γιὰ τοὺς καρποὺς τῶν μόχθων του, μπολιάζει ἀνίατα τὴν ψυχὴ μὲ τὴν πίκρα ὅτι ἡ ἴδια του ἡ πατρίδα τὸν ἐξαπάτησε, τὸν καταλήστεψε, ἔπνιξε τὴ ζωή του στὴ μιζέρια.
.         Θεσπίζονται φορολογικοὶ συντελεστὲς σαδιστικῆς ἐξουθένωσης τοῦ πολίτη καὶ ἐπιπλέον: μείωση δραματικὴ ἢ καὶ κατάργηση τοῦ ποσοστοῦ ἀφορολόγητου εἰσοδήματος. Ἐξωφρενικῆς αὐθαιρεσίας χαράτσια. «Ἔκτακτες» εἰσφορὲς ποὺ τακτὰ ἐπαναλαμβάνονται. Εἰσφορὲς καταναγκαστικῆς «ἀλληλεγγύης». Τέλη ἀκίνητης περιουσίας. Δημοτικὰ τέλη. Ὑπέρογκο εἰδικὸ τέλος ποὺ προσδιορίζεται ὄχι ἀπὸ τὸ εἰσόδημα ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἐμβαδὸν τῆς κατοικίας καὶ εἰσπράττεται ἐκβιαστικὰ μαζὶ μὲ τὴν ἀξία τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος. Ἀναρίθμητοι κεφαλικοὶ φόροι γιὰ κάθε συναλλαγὴ τοῦ πολίτη μὲ τὸ δημόσιο.
.         Ἡ αθαίρετη περφορολόγηση δρύει ντιπαλότητα κράτους κα πολίτη. ποτίθεται τι τ κράτος, ἡ ργανωτικὴ ρθρωση κα λειτουργία τς συλλογικότητας, συστήθηκε γι ν κοινωνεται χρεία, νὰ πηρετε τ κράτος, μ τς πηρεσίες του κα τος θεσμούς του, τν νάγκη το πολίτη, το κάθε πολίτη. Στὸ καθεστὼς τῆς ἑλλαδικῆς κομματοκρατίας ἡ ὀργανωτικὴ ἄρθρωση καὶ λειτουργία τῆς συλλογικότητας ὑπηρετοῦν τοὺς κατέχοντες τὴν ἐξουσία, τὶς κομματικὲς συντεχνέις, ὄχι τὸν πολίτη. Ὁ πολίτης εἶναι τὸ θύμα τοῦ κράτους, τὸ κράτος ὁ ἀντίπαλος, ὁ ἐχθρὸς καὶ τύραννος τοῦ πολίτη. Ὅπου καὶ ὅπως μπορεῖ ὁ πολίτης θὰ προσπαθήσει νὰ ἀποφύγει τὴ θυματοποίηση, νὰ ξεγελάσει τὸ κράτος, νὰ παρακάμψει τὶς παρεμβάσεις τοῦ κράτους στὴ ζωή του. Νὰ φοροδιαφύγει.
.        Ἡ ἀνίατη ἀντιπαλότητα κράτους-πολίτη εἶναι ἀποτέλεσμα πολιτικῆς ἀδικοπραγίας, μὲ αὐτουργοὺς μόνο καὶ ἀποκλειστικὰ τοὺς διαχειριστὲς τοῦ κράτους, τοὺς ἐπαγγελματίες τῆς ἐξουσίας. Ἐξουσιάζουν καταπατώντας καὶ ἀκυρώνοντας κάθε σύμβαση (συμβόλαιο, σύνταγμα) ποὺ ρυθμίζει τὶς σχέσεις πολίτη καὶ κράτους. Ἡ φορολόγηση τοῦ πολίτη, ὅπως καὶ ἡ μισθοδοσία τοῦ δημόσιου λειτουργοῦ καὶ ἡ συνταξιοδότησή του ἔχουν τὴ λογικὴ καὶ τὸν χαρακτήρα συνθήκης, συμβολαίου ποὺ δεσμεύει ἀμοιβαία τοὺς συμβαλλομένους. Τὸ κράτος ἀναλαμβάνει τὴν ὑποχρέωση νὰ παρέχει στὸν πολίτη περίθαλψη, ἐκπαίδευση, συγκοινωνίες, ἔννομη τάξη, κ. τ. ο., ὁ πολίτης ἀντιπαρέχει στὸ κράτος μέρος τῶν ἐσόδων ἀπὸ τὴν ἐργασία του γιὰ νὰ συντηροῦνται οἱ κρατικὲς λειτουργίες. ταν τ κράτος θετε τς ποχρεώσεις πο μ συμβόλαιο νέλαβε, νῶ ξαναγκάζει, μ τ βία (δικαστικ καστυνομική), τν πολίτη σ μονομερ τήρηση τν δικν του ποχρεώσεων, αθαίρετα διογκωμένων κα πολλαπλασιασμένων, λλοτριώνει τ κοινωνικ γεγονς σὲ πιχώρια ζούγκλα.
.         Οἱ κομματάνθρωποι ποὺ διαχειρίζονται τὸ κράτος (εἶναι βλασφημία νὰ τοὺς ἀποκαλοῦμε πολιτικοὺς) κακουργοῦν τὴν κοινωνία μὲ τὴν πάγια τακτικὴ κλοπῆς, καταλήστευσης τῶν ἀσφαλιστικῶν ταμείων, τῶν προμηθειῶν ὑγειονομικοῦ ὑλικοῦ, ἐξοπλιστικῶν προγραμμάτων – ἀναρίθμητων ἀναλόγων κοινωνικῶν χρήσεων τοῦ φόρου ποὺ καταβάλλουν οἱ πολίτες. Μειώνουν οἱ κομματάνθρωποι μισθοὺς δημόσιων λειτουργῶν, δηλαδὴ συμφωνημένη ἀμοιβὴ γιὰ παροχὴ ὑπηρεσιῶν στὸ δημόσιο, ἀθετοῦν συμβόλαιο σὰν κοινοὶ ἀπατεῶνες. Πετσοκόβουν συντάξεις, ὄχι προνοιακές, συντάξεις ἀνταποδοτικές, δηλαδὴ κλέβουν κατατεθειμένα σὲ διάρκεια δεκαετιῶν χρήματα πολιτῶν, ποὺ τὰ ἐμπιστεύτηκαν οἱ λειτουργοὶ τοῦ κράτους στὸν ἐργοδότη τους γιὰ τὴν ἀποταμιευτικὴ ἀξιοποίησή τους.
.         Ἐλάχιστα, ἁπλῶς ἐνδεικτικὰ τὰ παραδείγματα ἰχνογραφοῦν τν φιάλτη πο ζομε στν λλάδα σήμερα κα πο δν πρόκειται γι «συμφορ» γι «κρίση» λλ γι τὸ ποτέλεσμα κοινωνικν στυγερν γκλημάτων μὲ πώνυμους γνωστος τος πᾶσι, φυσικος καὶ θικος ατουργούς. Οἱ πολίτες βυθίζονται κάθε μέρα καὶ πιὸ βαθειὰ στὸν ἐφιάλτη, στὸν ἴλιγγο τοῦ ἀδιεξόδου καὶ τῆς ἀπόγνωσης, ἐνῶ οἱ ἔνοχοι αὐτουργίας τῶν κακουργημάτων ζοῦν μὲ προκλητική, σκανδαλώδη πλουταλαζονεία – ὅσοι δὲν συνεχίζουν νὰ ἀπολαμβάνουν θώκους ἐξουσίας ὡς ἀνταμοιβὴ ἐξευτελιστικῆς κομματικῆς εἱλωτείας.
.           Δὲν ζοῦμε συμφορά, δοκιμασία, ἀτύχημα, ζοῦμε συντελεσμένο κακούργημα. Ὅσο περισσότεροι πολίτες τὸ συνειδητοποιοῦν τόσο πληθύνονται οἱ πιθανότητες νὰ γεννηθεῖ ἡ ἐλπίδα. Ἡ μία καὶ μόνη ρεαλιστικὴ ἐλπίδα: Νὰ συντριβεῖ ὣς τὰ θεμέλια τὸ σημερινὸ κομματικὸ σύστημα καὶ συνωδὰ τὸ πελατειακὸ κράτος τῶν ἐμπορευομένων τὴν ἐξουσία. Νὰ προκηρυχθοῦν ἐκλογὲς γιὰ Συντακτικὴ Ἐθνοσυνέλευση, γιὰ καινούργιο Σύνταγμα. Μὲ τοὺς δωσιλόγους στερημένους κάθε πολιτικὸ δικαίωμα.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 23.09.12

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: