ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ. «Ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ …»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη 

 «Ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ
τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ»

 .         Ὁ ἀπόστολος Παῦλος συχνὰ στὶς ἐπιστολές του προβάλλει τὰ προσωπικά του βιώματα ἀπὸ τὴν σχέση του μὲ τὸν Χριστὸ – ἀφ᾽ ὅτου Ἐκεῖνος τὸν ἐλέησε καὶ τὸν κάλεσε ὡς ἀπόστολό Του – προκειμένου νὰ διδάξει καὶ νὰ καθοδηγήσει τοὺς πιστοὺς καὶ τοὺς μαθητές του στοὺς ὁποίους ἀπευθύνεται.  Ὁ λόγος του δὲν εἶναι ἕνας ξερὸς δασκαλίστικος λόγος, γιατί θὰ σημειώσει ἀλλοῦ ὅτι δὲν εἶναι ὁ ἴδιος ἕνας ἁπλὸς παιδαγωγός, ἀλλὰ ὁ πατέρας ποὺ πονάει μέχρις ὅτου δεῖ νὰ γεννιέται στὶς καρδιὲς τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν ὁ Σωτήρας Χριστός. Στὸν Χριστὸ πάντοτε παραπέμπει, Ἐκεῖνον προβάλλει ὡς τὸν μοναδικὸ Σωτήρα τῶν ἀνθρώπων, κι ἐπιβεβαιώνει τὴν σωτηριώδη ἐνέργεια τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸ τί Αὐτὸς ἔφερε στὴν δική του ζωή: νὰ φύγει ἀπὸ τὴν δουλεία τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, ὁ ὁποῖος βεβαίως λειτουργοῦσε παιδαγωγικὰ μέχρις ὅτου ἔλθει ὁ Χριστός, καὶ νὰ ζεῖ μέσα στὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἐλευθερία τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴν τὴν ἀλήθεια ποὺ συνιστᾶ προσωπικό του βίωμα προβάλλει καὶ στὴν ἐπιστολή του πρὸς Γαλάτας. Συνεχόμενος ἀπὸ τὴν ἀγωνία γιὰ τὴν σωτηρία τους, μπροστὰ στὸν κίνδυνο ἀλλοιώσεως τοῦ εὐαγγελίου ποὺ τοὺς κήρυξε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαιοχριστιανούς, μαρτυρεῖ:  «ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ». Ἡ τωρινὴ σωματική μου ζωὴ εἶναι ζωὴ βασισμένη στὴν πίστη μου στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἀγάπησε καὶ πέθανε ἑκούσια γιὰ χάρη μου.

 1.  Ὁ ἀπόστολος εἶναι σαφής:  «τὰ ἀρχαῖα παρῆλθε. Ἰδοὺ γέγονε καινὰ τὰ πάντα».  Ἡ ζωὴ ποὺ ζεῖ τώρα, ἀφ᾽ ὅτου γνώρισε τὸν Χριστό, εἶναι μία ζωὴ διαγραφῆς καὶ ὑπέρβασης τοῦ παρελθόντος. Ὅ,τι συνιστοῦσε ζωή του στὸ παρελθόν, ὅ,τι εἶχε θεωρήσει ὡς κάτι σημαντικό, ἀκόμη κι ὁ ἴδιος ὁ Μωσαϊκὸς Νόμος, ὁ δοσμένος στοὺς Ἰουδαίους ἀπὸ τὸν Θεό, αὐτὸ ἔχει πιὰ νεκρωθεῖ. Μπροστὰ στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ζωὴ μὲ Ἐκεῖνον, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ σκοπὸς ὅλων, τὰ πάντα θεωροῦνται ἕνα τίποτε. Θὰ τὸ πεῖ μὲ ἔνταση σὲ ἄλλο σημεῖο: Ὅλα τὰ θεωρῶ σκουπίδια, προκειμένου νὰ κερδίσω τὸν Χριστό.   Ἡγοῦμαι πάντα σκύβαλα εἶναι, ἵνα Χριστὸν κερδήσω.  Ἡ ζωή του πιὰ βασίζεται στὴν πίστη του στὸν Χριστό.  Ὁ Χριστὸς εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ τὸν ἀγάπησε, προσέφερε τὴν ζωή Του γιὰ τὸν ἴδιο, ὁ ἴδιος βιώνει τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ὡς συσταύρωση μὲ Αὐτόν, συνεπῶς ἔχοντας σχέση ταυτίσεως μὲ Ἐκεῖνον.  Χριστῷ συνεσταύρωμαι. Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός.

 2. Δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα ἀτομικὸ βίωμα τοῦ ἀποστόλου. Κάτι τέτοιο πιθανὸν νὰ μὴ μᾶς ἐνδιέφερε. Αὐτὸ ποὺ μαρτυρεῖ ἐκφράζει τὸ βίωμα κάθε πιστοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ βαπτίζεται ἐν Χριστῷ καὶ γίνεται μέλος Ἐκείνου.  Ὁ κάθε πιστὸς δηλαδὴ εἶναι ὀργανικὰ δεμένος μὲ τὸν Κύριο, ὡς τὸ μέλος ἔναντι τοῦ σώματος καὶ τῆς κεφαλῆς. Τὸ βάπτισμα συνιστᾶ τὴν χαρισματικὴ στιγμὴ τῆς ἐνσωματώσεως τοῦ ἀνθρώπου στὸν Χριστό, διὰ τοῦ βαπτίσματος  πεθαίνει ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος καὶ γεννιέται ὁ νέος ὁ ἐν Χριστῷ, ὁπότε κάθε πιστὸς πιὰ ἀποτελεῖ καὶ μία προέκταση τοῦ Χριστοῦ, κλαδὶ στὸ δένδρο Ἐκείνου, κατὰ τὴν εἰκόνα ποὺ ὁ Ἴδιος μᾶς ἀπεκάλυψε.
.           Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. Αὐτὸ ποὺ λέει λοιπὸν ὁ ἀπόστολος ἐκφράζει τὸ ἐκκλησιαστικό του βίωμα: ὅτι ζεῖ μέσα στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Νιώθει ταυτισμένος μὲ τὸν Κύριο, ἕνα μὲ Αὐτόν, γιατί αὐτὴν τὴν χάρη ἔδωσε καὶ δίνει ὁ Κύριος καὶ  γι᾽ αὐτὸ ἀκριβῶς ἦλθε στὸν κόσμο:  ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, μὲ Ἐκεῖνον καὶ μεταξύ τους.  Ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ αὐτοὶ ἐν ἐμοί.
.           Κι ἴσως πρέπει νὰ σημειώσουμε ἐδῶ τὴ βλασφημία κάποιων ψυχολόγων, οἱ ὁποῖοι, μὴ ἔχοντας προφανῶς συνείδηση τοῦ τί λένε, θεωροῦν τὴν ταύτιση αὐτὴ τοῦ χριστιανοῦ μὲ τὸν Χριστὸ ὡς ψυχολογικὸ ἐνδιάμεσο, προκειμένου νὰ προχωρήσουν στὴν ἀπόκτηση τῆς δικῆς τους ταυτότητας. Πρόκειται γιὰ τὸ λεγόμενο φαινόμενο τοῦ ψυχολογισμοῦ, κατὰ τὸ ὁποῖο τὰ πάντα κρίνονται μὲ κριτήρια ψυχολογικῶν ἀρχῶν, συνεπῶς μὲ κριτήρια ἀνθρώπινα. Ἀλλὰ τοῦτο δὲν συνιστᾶ ἀκριβῶς βλασφημία; Ἀκόμη δηλαδὴ καὶ τὰ πνευματικὰ γεγονότα νὰ προσεγγίζονται κάτω ἀπὸ τὸν ὁλοκληρωτισμὸ ἀνθρωπίνων ἀρχῶν;  Ὁ πνευματικὸς πάντα ἀνακρίνει, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος,  αὐτὸς δὲ ὑπ᾽ οὐδενὸς ἀνακρίνεται. Ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μπορεῖ νὰ βάλει στὸ  μικροσκόπιο τοῦ περιορισμένου ἀνθρωπίνου νοῦ ὅ,τι ἀποτελεῖ ἐνέργεια καὶ χάρη τοῦ Θεοῦ;  «Τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου ἢ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο»; Συνεπῶς ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Χριστὸ ἔχει χαρακτήρα μυστηριακό, προσφέρεται ὡς χάρη Θεοῦ στόν  ἄνθρωπο ποὺ βαπτίζεται καὶ χρίεται, κι ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα ἀρχίζει ἡ πνευματικὴ ζωὴ διακρατήσεως καὶ αὐξήσεως τῆς χάρης αὐτῆς.

 3. Κι ἀκριβῶς ὁ ἀπόστολος ἔρχεται νὰ μᾶς διευκρινίσει τὰ στοιχεῖα τοῦ μυστηριακοῦ καὶ πνευματικοῦ αὐτοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βιώματός του: (1) ἡ ἑνότητα μὲ τὸν Χριστὸ προϋποθέτει τὸν θάνατο τοῦ ἐγώ, κάτι ποὺ ἐξηγεῖ τὸ τί σημαίνει συσταύρωση μὲ τὸν Χριστό.  «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, λέει,  ζῆ ἐν ἐμοὶ Χριστός». Δὲν μπορεῖ δηλαδὴ κανείς, ἔστω κι ἂν εἶναι βαπτισμένος, νὰ παραμένει ἐν Χριστῷ, ἐφ᾽ ὅσον τὸ  ἐγώ του εἶναι ζωντανὸ καὶ ἐνεργό. Καὶ τί σημαίνει  ἐγώ; Ὄχι βεβαίως τὴ συναίσθηση τῆς ἀτομικότητάς μας, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἐξηγεῖ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: τὴ φιλαυτία καὶ τὸν ἐγωϊσμό, συνεπῶς τὴν ἴδια τὴν ἁμαρτία. Τὸ  ἐγώ ἐν προκειμένῳ ταυτίζεται μὲ τὸ ἁμαρτωλὸ φρόνημα καὶ ὅ,τι ἔχει ὡς παρακλάδια: τὴν φιληδονία, τὴν φιλαργυρία, τὴν φιλοδοξία. Ἔτσι δὲν μπορεῖ νὰ συνυπάρχει ὁ Χριστὸς μὲ τὴν ἁμαρτία. Πρέπει νὰ πεθάνει τὸ ἁμαρτωλὸ φρόνημα, ὁ παλαιός, ὅπως εἴπαμε, ἄνθρωπος, γιὰ νὰ φανερωθεῖ ὁ νέος ἐν Χριστῷ, ποὺ κύρια γνωρίσματα ἔχει τὴν ἐγκράτεια, τὴν προσφορὰ ἐν ἀγάπῃ στόν  συνάνθρωπο, τὴν ταπείνωση.

(2) ἡ ἑνότητα μὲ τὸν Χριστὸ βιώνεται πάντοτε νῦν, τώρα. Αὐτὸ ποὺ ζῶ τώρα, λέει ὁ ἀπόστολος. Ὄχι μόνο μὲ τὴν ἔννοια τῆς ὑπέρβασης καὶ τῆς διαγραφῆς τοῦ παρελθόντος – τὸ ἐξηγήσαμε παραπάνω – ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἔννοια τῆς ὑπέρβασης τοῦ πειρασμοῦ τοῦ μέλλοντος. Μὲ ἄλλα λόγια ὁ χριστιανὸς τὴ χριστιανικότητά του τὴν ζεῖ στὸ ἐδῶ καὶ στὸ τώρα. Τὸ τώρα τοῦ δίνει ὡς εὐλογία ὁ Θεὸς γιὰ νὰ ἐργάζεται τὴ μετάνοιά του –  «ἔδωκα χρόνον ἵνα μετανοήσῃ», λέει τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ στὴν Ἀποκάλυψη – κι ὄχι τὸ χθὲς ἢ τὸ αὔριο. Ἄλλωστε τὸ χθὲς παρῆλθε, ἐνῶ τὸ αὔριο εἶναι ἄδηλο, ἂν θὰ ἔλθει.  «Μὴ μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον», λέγει ὁ Κύριος.  «Ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς». Τὸ τώρα λοιπὸν εἶναι τὸ πεδίο τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα, αὐτὸ ποὺ ὁ Κύριος προσφέρει γιὰ νὰ φανερώσει κανεὶς τοὺς καρποὺς τῆς ὀργανικῆς σχέσεώς του μὲ Ἐκεῖνον.

  .           Καὶ (3) ἡ ἑνότητα μὲ τὸν Κύριο βιώνεται  ἐν σαρκί. Κανεὶς δὲν μπορεῖ δηλαδὴ νὰ εἶναι χριστιανὸς ἔξω ἀπὸ τὸ σῶμα του ἢ παραθεωρώντας τὸ σῶμα του. Ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη κατανοεῖται μὲ τρόπο ψυχοσωματικό, συνεπῶς μία χριστιανικὴ ζωὴ ἐκτὸς σώματος δὲν συνιστᾶ χριστιανικὴ ζωή. Ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς γίνεται ἄνθρωπος, προσλαμβάνοντας σῶμα καὶ ψυχή, αὐτὸ σημαίνει ὅτι κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερβεῖ τὴ βάση αὐτή. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ σωματικότητα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ ἀποτελοῦσε καὶ ἀποτελεῖ γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας τὸ καίριο κριτήριο ὀρθῆς πίστεως.  «Πᾶς μὴ ὁμολογῶν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἐστίν», βροντοφωνάζει ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης. Ἔτσι ἀφ᾽ ἑνὸς κατανοεῖ κανεὶς τὴν ἐπιμονὴ τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὴ συμμετοχὴ τοῦ σώματος στὴν πνευματικὴ ζωή, μὲ τὶς διάφορες νηστεῖες, τὶς γονυκλισίες, τὴν ἐν γένει ἐγκράτεια, προκειμένου νὰ καταπολεμηθεῖ τὸ ἁμαρτωλὸ φρόνημά της ὡς στροφὴ πρὸς τὰ πάθη, ἀφ᾽ἑτέρου δὲν γίνεται ἀποδεκτὴ μία πνευματικότητα  ἐξωσωματικῶν  ἐμπειριῶν. Οἱ διάφορες  ἐξωσωματικές  ἐμπειρίες, ἐκεῖνες ποὺ ὅπως εἴπαμε παραθεωροῦν τὸ ἀνθρώπινο σῶμα γιὰ νὰ παραπέμψουν σὲ κάποια εἴδη  πνευματικῆς ζωῆς, δὲν ἐντάσσονται μέσα στὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, γι᾽ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζονται μὲ μεγάλη ἐπιφύλαξη καὶ προσοχή.
.           Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γιὰ μία ἀκόμη φορὰ καταθέτει τὸν ἑαυτό του καὶ μᾶς καλεῖ νὰ τὸν μιμηθοῦμε. Νὰ τὸν μιμηθοῦμε ὄχι μὲ τὴν ἔννοια νὰ ἀναζητήσουμε κάτι ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς, ἀλλὰ νὰ ζήσουμε αὐτὸ ποὺ ἤδη μᾶς ἔχει δοθεῖ διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος. Κάποτε πρέπει νὰ πιστέψουμε στὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ ἐμᾶς καὶ στὴν ἤδη ἐγγύτητά Του πρὸς τὸν καθένα μας. Ἡ χριστιανικὴ ζωὴ εἶναι ζωὴ ποὺ μᾶς ἀνήκει, ἀρκεῖ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι τὸ ἐγώ μας, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐξηγήσαμε,  εἶναι καὶ τὸ κεντρικὸ πρόβλημα, ποὺ δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ζήσουμε αὐτὸ ποὺ εἴμαστε: μέλη Χριστοῦ.

 ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: