Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ -1 «Ἕνα περίεργο καὶ ὕποπτο μέτωπο ἐναντίον τῆς ἄμυνας τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀποφεύγεται συστηματικὰ ἡ ὁριοθέτηση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ἡ ἀντιπαράθεση. Κρύβεται μία διαφορετικὴ ἀντίληψη περὶ τῆς μοναδικότητας τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας.… Οἱ νεαροὶ θεολόγοι μας ἐκπαιδεύονται σὲ ἕνα “οὐδέτερο” πνεῦμα.».

π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ (+)

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΣΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΧΩΡΕΣ
[Α´]

Ἔκδοση τῆς Πανελλήνιας Ἕνωσης Γονέων
γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πολιτισμοῦ,
τῆς Οἰκογενείας καὶ τοῦ Ἀτόμου (ΠΕΓ)
ΑΘΗΝΑ 1998

 Δίνουμε στὴν δημοσιότητα μία συγκλονιστικὴ ἐπιστολή, ἀληθινὰ πολύτιμη πνευματικὴ παρακαταθήκη, ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος στὸ θέμα τῆς Θρησκευτικῆς Ἐκπαιδεύσεως. Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ποὺ γράφτηκε σὲ ἀνύποπτο χρόνο, πρέπει νὰ προβληματίσει ὅλους μας. Ὄχι μόνο ἐν ὄψει τῆς ἐπικείμενης ἀναθεώρησης τοῦ Συντάγματος στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ γενικώτερα.

 Πρὸς πρόσωπα κατέχοντα θέσεις εὐθύνης στὴν πνευματική, κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ ζωὴ τοῦ εὐρύτερου ὀρθόδοξου χώρου.

.               Μακροχρόνια ἔρευνα καὶ ἐντατικὴ ἐνασχόληση σὲ θέματα ὁριοθετήσεως τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, αἱρέσεων καὶ παραθρησκευτικῶν ὁμάδων μὲ ὁδήγησαν σὲ ὁρισμένα βασικὰ συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα θεωρῶ χρέος μου νὰ γνωστοποιήσω, ἰδιαίτερα σὲ πρόσωπα ποὺ κατέχουν θέσεις εὐθύνης γιὰ τὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας στὸν εὐρύτερο ὀρθόδοξο χῶρο καὶ σὲ ὑπευθύνους παράγοντες γιὰ τὴν πολιτική, κοινωνικὴ καὶ πολιτιστικὴ ὑπόσταση καὶ ζωὴ τῶν ὀρθοδόξων λαῶν, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νὰ συμβάλουν στὸ πνευματικὸ-πολιτιστικὸ γίγνεσθαι τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης.
.               Στὴν ἐποχή μας συντελοῦνται κοσμογονικὲς ἀλλαγές· πολιτικὰ καὶ ἰδεολογικὰ συστήματα καταρρέουν. Ἐπιτεύγματα, στὰ ὁποῖα ἄνθρωποι καὶ λαοὶ εἶχαν στηρίξει μεσσιανικὲς ἐλπίδες γιὰ λύση ὅλων τῶν προβλημάτων τοῦ ἀνθρώπου ὁδηγοῦν σὲ τρομακτικὰ ἀδιέξοδα. Πνευματικὲς ἀξίες ἐγκαταλείπονται. Ἀπὸ παντοῦ προβάλλεται ἡ ἀνάγκη ἀλλαγῆς τοῦ «μοντέλου», τοῦ τρόπου ἑρμηνείας τοῦ κόσμου..               Γιὰ τὴν πλήρωση τοῦ ἰδεολογικοῦ κενοῦ ποὺ δημιουργεῖται, προσφέρονται ἑκατοντάδες ὁμάδες, αἱρετικές, γκουρουϊστικές, ἀποκρυφιστικές, νεογνωστικὲς καὶ ποικίλες ψυχολατρεῖες ποὺ προβάλλουν τὶς «λύσεις» τους. Μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς προβάλλουν καθολικὴ ἀπαίτηση στὴν κοινωνία μας, συμπλέκονται μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ ἔχουν ἤδη δημιουργήσει μία παγκόσμια οἰκονομικο-πολιτικὴ αὐτοκρατορία.
.               Οἱ ὁμάδες αὐτὲς ὑπόσχονται στὴν ἀνθρωπότητα μία «Χρυσὴ Ἐποχή». Μὲ τὶς ποικίλες τεχνικές τους, μὲ ἐσωτεριστικὲς μεθοδεύσεις ὑπόσχονται τὴν δημιουργία μίας «νέας φυλῆς», ἡ ὁποία θὰ ὁδηγήσει στὸν ἐπιδιωκόμενο «μετασχηματισμὸ» τοῦ κόσμου. Ὁ δρόμος γιὰ τὶς νέες τάσεις εἶναι σήμερα ὅσο ποτὲ ἀνοικτός. Κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἡ χριστιανικὴ πίστη δὲν προσδιορίζει πλέον βασικοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς μας, ὅπως εἶναι ἡ παιδεία, ἡ νομοθεσία, ἡ πολιτική, ἡ λογοτεχνία, ἡ μουσικὴ κ.ο.κ.
.               Ο τομες ατοὶ ποχρωματίζονται θρησκευτικ κα διαβρώνονται λο κα περισσότερο π τν τάση τς λεγομένης «Νέας ποχς», ποποσκοπε στ σύγκλιση θρησκειν κα πολιτισμν, μ βάση τν λιστικ θεώρηση τν πάντων, ἡ ποία κυρώνει τ μήνυμα τς ν Χριστῷ λπίδας καὶ λόκληρο τν πολιτισμό μας.
.               Οἱ ὑπεύθυνοι παράγοντες τῆς πνευματικῆς, πολιτικῆς καὶ πολιτιστικῆς ζωῆς στὶς ὀρθόδοξες χῶρες δὲν φαίνεται νὰ ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὸν κίνδυνο σὲ ὅλη τὴν ἔκτασή του καὶ τὶς καταστροφικὲς συνέπειες ἀπὸ τὴν ἐπικράτηση τῶν νέων τάσεων. Ἡ Ὀρθοδοξία, μέσα ἀπὸ τὸν πνευματικό της πλοῦτο θὰ ἠδύνατο νὰ προσφέρει τὶς λύσεις στὰ ἀδιέξοδα τοῦ καιροῦ μας, ὥστε νὰ καταστοῦν περιττὲς οἱ «προσφορὲς» τῶν ποικίλων παραθρησκευτικῶν ὁμάδων. Ὅμως, ἀντὶ γι᾽ αὐτό, οἱ ὀρθόδοξες χῶρες ἔγιναν γιὰ τὶς ὁμάδες αὐτὲς «ἱεραποστολικὸς ἀγρός». Οἱ ἄνθρωποι ποὺ βρίσκονται σὲ θέσεις εὐθύνης δὲν γνωρίζουν σχεδὸν καθόλου τὸ πρόβλημα. Οἱ περισσότεροι μένουν ἀνυποψίαστοι γιὰ τὴν σοβαρότητα τοῦ κινδύνου. Ὅμως ἐκεῖνοι ποὺ παρακολουθοῦν προσεκτικὰ τὶς ἐξελίξεις στὸ παγκόσμιο θρησκευτικὸ καὶ κοσμοθεωριακὸ σκηνικό, γνωρίζουν ὅτι σήμερα ἡ κκλησία βρίσκεται μπροστ σ παρόμοια πειλή, πως πρωτοχριστιανικὴ κκλησία, ἡ ποία κινδύνευσε ν διαβρωθεῖ π τ κύμα το γνωστικισμο.
.               Γνωρίζουμε ὅτι καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴ τῶν χριστιανῶν ἀπολογητῶν ἦταν ἕνας καιρὸς ριζικῆς ἀλλαγῆς. Τὸ ἐθνικὸ πνεῦμα καὶ οἱ ποικίλες θεότητες ἔπρεπε νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ ἔδαφος. Ποικίλες τάσεις καὶ κοσμοθεωρίες πάσχιζαν νὰ καταλάβουν τὸ κενὸ ποὺ ἐδημιουργεῖτο.
.               Οἱ χριστιανοὶ ἀπολογηταὶ καὶ οἱ μετέπειτα πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐδέχθησαν τὴν ποικίλη ἰδεολογικὴ πρόκληση, πρόσφεραν λύσεις στὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ὁριοθέτησαν τὴν Ὀρθοδοξία, ὥστε οἱ πιστοὶ νὰ ἔχουν ἕνα σταθερὸ «μέτρο» καὶ σημεῖο ἀναφορᾶς, ποὺ νὰ τοὺς προφυλάσσει ἀπὸ τὴ σύγχυση καὶ τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ ἄκρατου συγκρητισμοῦ.
.               Οἱ χριστιανοὶ ἀπολογητὲς προσδιόρισαν τὴν χριστιανικὴ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἔγιναν οἱ θεμελιωτὲς τοῦ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Πάνω στὴν ἴδια ἀντίληψη γιὰ τὸν ἄνθρωπο θεμελιώνεται ἀκόμη καὶ σήμερα ὁλόκληρος ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός. Πάνω στὴ χριστιανικὴ ἀνθρωπολογία, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος στὴν ἐπιλογή του καὶ ἑπομένως ὑπεύθυνος γιὰ τὶς πράξεις του. Ἡ ννοια τς εθύνης γι τν συνάνθρωπο κα γι τ κοινωνικ σύνολο, πο κατοχυρώνεται σὲ λα τὰ λεύθερα Συντάγματα, στηρίζεται στν χριστιανικὴ ντίληψη γι τν νθρωπο.

 .               Οἱ ποικίλες παραθρησκευτικὲς ἐξωευρωπαϊκὲς καὶ ἐξωχριστιανικὲς ὁμάδες προβάλλουν σήμερα διαφορετικὴ ἀνθρωπολογία καὶ ἀπειλοῦν τὰ θεμέλια της κοινωνίας μας. Ἡ μόνη δυνατότητα ἀντιμετωπίσεως αὐτοῦ τοῦ κινδύνου βρίσκεται καὶ πάλι στὴν ἀπολογητική τῆς Ἐκκλησίας μας.
.               Ἀλλά διαπιστώνουμε ὅτι σήμερα ἡ ἀπολογητική μας διακονία περιθωριοποιεῖται. Ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν βασικῶν συνεργατῶν τῆς Ἐκκλησίας ἀγνοοῦν τὰ στοιχεῖα ποὺ προσδιορίζουν τὶς ποικίλες κοσμοθεωριακὲς τάσεις, οἱ ὁποῖες ἀπειλοῦν ἀκόμη καὶ τὴ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ἰσορροπία τῶν νεαρῶν κυρίως θυμάτων τους.
.               Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία πὼς πολλοὶ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας δραστηριοποιοῦνται σὲ ποικίλους τομεῖς καὶ συντελοῦν στὴν ἀντιμετώπιση βιοτικῶν ἀναγκῶν καὶ κοινωνικῶν προβλημάτων. Ἀλλὰ δὲν κάνουν τίποτε τὸ γενναῖο γιὰ νὰ προφυλάξουν ἀνυποψίαστους νέους, ποὺ πέφτουν θύματα καθημερινῶν μεθοδεύσεων καὶ παγίδων ἀπὸ μέρους παραθρησκευτικῶν ὁμάδων καὶ ὁδηγοῦνται σὲ ἀπόλυτη ἐξάρτηση ἀπὸ ποικίλα ψυχοναρκωτικά.
.               Ἡ μόνη ἁρμόδια, νὰ προσφέρει οὐσιαστικὴ βοήθεια γιὰ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἐλευθερία ἀπὸ τέτοιου εἴδους ἐξαρτήσεις, εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Γιατί μόνο αὐτὴ εἶναι ἱκανὴ νὰ δώσει πραγματικὴ λύση στὰ ὑπαρξιακὰ κενά, ποὺ ὁδηγοῦν σὲ τέτοιου εἴδους ἀναζητήσεις καὶ νὰ ἐντάξει στὴν ἐν Χριστῷ κοινωνία καὶ στὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, ἡ ὁποία καταξιώνει τὸν ἄνθρωπο, ἐπειδὴ ἀνταποκρίνεται στὴν ἀληθινὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ προσδιορίζει τὴν ὑπαρξιακή του ταυτότητα.
.               Γιὰ νὰ προσφερθεῖ ὅμως αὐτή, εἶναι ἀνάγκη νὰ γνωρίζουμε περισσότερα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς. Πρέπει νὰ ξέρουμε τὴν προέλευσή τους, τὰ εἰδικὰ προβλήματα καὶ τὶς εἰδικὲς ἀνάγκες τους.
.               Ὅλα αὐτὰ προσφέρει ἡ ἀπολογητικὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία πρέπει νὰ ξαναβρεῖ τὸ ἀληθινό της περιεχόμενο καὶ τὴ βασικὴ θέση ποὺ τῆς ἀνήκει δίπλα ἀπὸ τὴν λατρευτικὴ ζωή, τὸ κήρυγμα καὶ τὴν κοινωνία ἀγάπης στὰ πλαίσια τῆς ὅλης ζωῆς καὶ δραστηριότητας τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας.
.               Ἡ ἀπολογητική της Ἐκκλησίας μας ὀφείλει σήμερα ὅσο ποτὲ ἄλλοτε νὰ ἀποτελέσει ἰδιαίτερο μέλημα στὴν προσπάθεια γιὰ μία εὐρύτερη μόρφωση καὶ προετοιμασία τῶν μελλοντικῶν στελεχῶν τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως διαπιστώνουμε πὼς αὐτὴ τὴ θέση δὲν τὴν συμμερίζονται οἱ παράγοντες ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἐκπαίδευση τῶν θεολόγων μας.
.               Μεταξύ πολλν καδημαϊκν θεολόγων, κυριαρχεῖ να πνεμα πο στρέφεται ναντίον τς κκλησιαστικς πολογητικς. Στ χρο τν θεολογικν μας Σχολν ψώνεται να περίεργο καὶ ποπτο μέτωπο ναντίον τς μυνας τς κκλησίας μας. ποφεύγεται συστηματικὰ ἡ ριοθέτηση τς ρθοδόξου πίστεως καὶ ἡ ντιπαράθεση.
.               Τόσο ἡ ὁριοθέτηση, ὅσο καὶ ἡ ἀντιπαράθεση ἀξιολογοῦνται ἀρνητικά, διότι, δῆθεν, ἰδεολογικοποιοῦν τὴν πίστη. Ἡ πολογητικ διακονία δν χει πλέον νὰ ντιμετωπίσει μόνο τν πολεμικὴ π μέρους τν ποικίλων αρέσεων, τς παραθρησκείας καὶ π μέρους τν νθρώπων το κόσμου τούτου, πρέπει νὰ ντιμετωπίσει κα τν ναντίωση τν νθρώπων μέσα π τν κκλησία. [Σχ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: …!!!!!! Καὶ αὐτὰ τὰ ἐπισημαίνει ὁ μακαριστὸς π. Ἀντώνιος πρὸ εἰκοσαετίας. Τί θὰ ἔγραφε σήμερα;]
.               πάρχει μως κα κάτι περισσότερο νησυχητικ σ᾽ ατ τν πόθεση. Πίσω π τν ρνητικ στάση κρύβεται μία διαφορετικὴ ντίληψη περ τς μοναδικότητας τς Χριστιανικς κκλησίας κα τς ν Χριστ σωτηρίας.
.               Κατὰ τὴν ἀντίληψη αὐτή, ὁ Χριστὸς εἶναι μὲν «ἡ ὁδός», ἀλλὰ αὐτὴ τὴν ὁδὸ μποροῦν νὰ τὴν βαδίσουν καὶ ἄνθρωποι ἐκτὸς τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ ὁδηγεῖ τοὺς ἀκαδημαϊκοὺς αὐτοὺς θεολόγους, ὅταν ὁμιλοῦν γιὰ τὶς διάφορες ἐξωχριστιανικὲς θρησκεῖες, νὰ μὴ τὸ κάνουν μὲ κριτικὸ πνεῦμα, οὔτε νὰ καταβάλουν προσπάθεια ὁριοθετήσεως τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Ἔτσι οἱ νεαροὶ θεολόγοι μας ἐκπαιδεύονται σὲ ἕνα «οὐδέτερο» πνεῦμα.
.               Αὐτό τὸ οὐδέτερο πνεῦμα τὸ ὁποῖο σήμερα ὀνομάζεται «ἐπιστημονικὸ» ἢ «ἀντικειμενικότητα», καλλιεργήθηκε ἀπὸ ἀκαδημαϊκοὺς θεολόγους πολὺ πρὶν ἐμφανισθοῦν οἱ διάφορες ἀποκρυφιστικές, γκουρουϊστικές, νεογνωστικὲς ὁμάδες καὶ ψυχολατρεῖες. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ ἐκπαιδευτικὰ ἐγχειρίδια γιὰ τοὺς θεολόγους φοιτητὲς κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Ὄχι ἡ ὁριοθέτηση ἢ ἡ ἀντιπαράθεση, ἀλλὰ ἡ ἀναζήτηση «κοινῶν σημείων» καὶ «κοινοῦ θρησκευτικοῦ ἐδάφους» βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρο τῶν ἐνδιαφερόντων τῆς ἀκαδημαϊκῆς μας θεολογίας, ἄσχετα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν καὶ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις.
.                 Σύμφωνα μὲ τὴ νέα τάση ἀκαδημαϊκῶν μας θεολόγων, εἰσάγεται νέα Χριστολογία καὶ νέα Ἐκκλησιολογία. Γίνεται ἔμμεση ἀντιπαραβολὴ ἀνάμεσα στὴν «κατεστημένη» ἢ «ἱστορικὴ Ἐκκλησία», προφανῶς μὲ τὴν «πνευματικὴ Ἐκκλησία», στὴν ὁποία ἀνήκουν δῆθεν καὶ οἱ ὀπαδοὶ ἐξωχριστιανικῶν θρησκειῶν. Ὁ Χριστὸς λογίζεται παντοῦ, «κοιμᾶται» τὴν νύκτα τῶν θρησκειῶν. Δὲν χρειάζεται κανεὶς νὰ ἐνταχθεῖ στὴν «ἱστορικὴ Ἐκκλησία», γιὰ νὰ γίνει μέτοχος τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δηλαδὴ τῆς σωτηρίας.
.               Μ ατ τν τοποθέτηση γίνεται κατανοητ γιατί μεταξκαδημαϊκν μας θεολόγων κυριαρχε τάση ντικαταστήσεως τς θεολογίας μ τ θρησκειολογία, πράγμα πο σημαίνει λοκληρωτικ μετατόπιση το πεδίου. Στὸ πίκεντρο δν τίθεται πλέον Θεία ποκάλυψη, λλ τ θρησκευτικ φαινόμενο, θρησκευτικ παράδοση, θρησκευτικὴ μπειρία, τ πνεμα τς θρησκείας. τσι γίνεται λόγος γι διαφορετικς θρησκευτικς παραδόσεις ἢ μπειρίες, ποὺ προσδιορίζονται ἐντελῶς ἐνδοκοσμικά, γιὰ διάφορες θρησκεῖες ποὺ ὅλες κινοῦνται στὸ ἴδιο ἔδαφος (προσδιορίζονται ψυχολογικὰ) καὶ πρέπει νὰ ἀξιολογοῦνται ὡς «ἴσες καὶ ὅμοιες».
.                Ἡ τάση αὐτὴ ἀκυρώνει τὸ ἔργο τοῦ θεολόγου καὶ τὸν μεταβάλλει σὲ θρησκειολόγο καὶ μάλιστα μὲ τὴν ἔννοια ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐκφράζει θέση, οὔτε νὰ προβαίνει σὲ ἀντιπαράθεση, ἀλλὰ ν μένει «ντικειμενικς παρατηρητής», δηλαδὴ νὰ ἐγκαταλείπει κάθε σταθερὸ καὶ ἐκ τῶν προτέρων προσδιορισμένο πνευματικὸ ἔδαφος.
.               Αὐτὴ ἡ τάση «πέρασε» στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Εὐρώπη κατὰ τὸν περασμένο αἰώνα μὲ τὴν παρουσία Ἰνδῶν γκουροὺ στὸ «Κοινοβούλιο τῶν Θρησκειῶν» (Σικάγο 1893) καὶ μὲ τὴ Θεοσοφία τῆς Ε. Π. Μπλαβάτσκυ. Στὴ χώρα μας ἀκούγονται σήμερα ἐπίσημες φωνές, τὸ ποιμαντικὸ τμῆμα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς νὰ μετονομαστεῖ σὲ θρησκειολογικὸ καὶ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ θρησκειολογικὸ μάθημα. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἡ ποιμαντικὴ τῆς Ἐκκλησίας μας δέχεται ἐπίθεση ἀπὸ τοὺς ὑπεύθυνους λειτουργοὺς τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/09/15/ἡ-θρησκευτικὴ-ἐκπαίδευση2/

ΠΗΓΗ: egolpion.com

, , , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: