Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΤΥΦΛΩΝ 2 «Οἱ τυφλοὶ ἄνθρωποι εἶδαν ὅ,τι δὲν μπόρεσαν νὰ δοῦν οἱ Φαρισαῖοι, οἱ γραμματεῖς κι οἱ ἄρχοντες τοῦ λαοῦ».

γίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ἡ θεραπεία τῶν δύο τυφλῶν (Κυριακὴ Ζ´Ματθαίου,
Ματθ. θ´  27-35[2
]

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Ὁμιλίες Δ´ – Κυριακοδρόμιο», ἐκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/21/ἡ-θεραπεία-τῶν-δύο-τυφλῶν-1-θεέ-μου-ἄδ/

.              Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο περιγράφει ἕνα περιστατικὸ ἀπὸ τὰ πολλά, ποὺ ὁ Θεὸς χτυπάει τὴν πόρτα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου κι ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀνοίγει κι ἀφήνει τὸν Κύριο νὰ περάσει. Ὁ Θεὸς θαυματουργεῖ σὲ ὁτιδήποτε κάνει. Ὅπου κι ἂν βρίσκεται, θαυματουργεῖ. Μπροστά Του ὅλοι οἱ νόμοι, φυσικοὶ καὶ ἀνθρώπινοι, ἀποσύρονται, ὅπως τὰ σύννεφα μπροστὰ στὸν ἥλιο. Μόνο ἡ δύναμή Του παραμένει, ἡ σοφία κι ἡ ἀγάπη Του – καὶ τότε ὅλα εἶναι ὑπέροχα, γλυκύτατα καὶ πανένδοξα.
.              Μέσα στὸ σκότος, ὅπου ζοῦσαν οἱ εἰδωλολάτρες Γαδαρηνοί, ὁ Κύριος δὲΝ βρῆκε πίστη στοὺς ἀνθρώπους, ἀκόμα καὶ μετὰ τὸ μεγάλο θαῦμα ποὺ ἔκανε θεραπεύοντας τοὺς δύο δαιμονιζόμενους. Μετὰ ὅμως ἀκολούθησαν διάφορα περιστατικά, τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο, ὅπου ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ συνάντησε τὴΝ μεγάλη πίστη τῶν ἀνθρώπων. Περιστατικὰ ὅπου ὁ Κύριος κρούει κι οἱ ἄνθρωποι ἀνοίγουν πρόθυμα τὴν πόρτα τῆς ψυχῆς τους καὶ τοῦ δίνουν τὴν εὐκαιρία νὰ θαυματουργήσει. κε πο συναντιέται πίστη μ τν γάπη, γεννιέται τ θαμα.
.               Ἡ πίστη φάνηκε πρῶτα στοὺς ἀνθρώπους ποὺ κουβάλησαν τὸν παραλυτικὸ καὶ τὸν κατέβασαν μπροστὰ στὸΝ Χριστὸ ἀπὸ τὴν ὀροφὴ τοῦ σπιτιοῦ. «Καὶ ἰδὼν Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπε τῷ παραλυτικῷ· θάρσει, τέκνον ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου…ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκον σου» (Ματθ. θ´ 2, 6). Δὲν εἶναι γεμάτα ἀγάπη τὰ λόγια αὐτά; «Καὶ ἐγερθεὶς ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ» (θ´9). Δὲν εἶναι ἕνα θαῦμα αὐτό, ποὺ προέκυψε ἀπὸ πίστη κι ἀγάπη; Μετὰ ἀπ᾽ αὐτὸ ἔχουμε τὴ γυναίκα ποὺ ὑπέφερε δώδεκα χρόνια ἀπὸ αἱμορραγία. Μὲ μεγάλη πίστη ἄγγιξε ἁπλὰ τὸ ἱμάτιό Του καὶ εἶπε μέσα της: «Ἐὰν μόνον ἅψωμαι τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, σωθήσομαι» (Ματθ. θ´ 21). Αὐτὴ εἶναι πίστη. Κι ὁ Κύριος της εἶπε: «θάρσει, θύγατερ· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε» (Ματθ. θ´ 22). Λόγια ἀληθινῆς ἀγάπης! «καὶ ἐσώθη ἡ γυνὴ ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης» (αὐτόθι). Κι αὐτὸ τὸ θαῦμα γεννήθηκε ἀπὸ πίστη κι ἀγάπη.
.              Ἔχουμε ἔπειτα τὸν Ἰάειρο, ποὺ πῆγε περίλυπος στὸν Ἰησοῦ καὶ τοῦ εἶπε: «Ἡ θυγάτηρ μου ἄρτι ἐτελεύτησεν· ἀλλὰ ἐλθὼν ἐπίθες τὴν χεῖρά σου ἐπ᾽ αὐτὴν καὶ ζήσεται» (Ματθ. θ´18). Ἀκούμπησε μόνο τὰ χέρια Σου πάνω της καὶ θὰ ζήσει! Αὐτὴ ἦταν μία πίστη ποὺ δὲν εἶχε τὸν παραμικρὸ δισταγμό, τὴν παραμικρὴ ἀμφιβολία. Κι ὁ Κύριος πῆγε, «ἐκράτησε τῆς χειρὸς αὐτῆς, καὶ ἠγέρθη τὸ κοράσιον» (Ματθ. θ´ 25). Αὐτὴ εἶναι ἀγάπη πραγματικὴ ἑνὸς φίλου, ἑνὸς θεραπευτῆ. Τὴν κράτησε ἀπὸ τὸ χέρι κι αὐτὴ ἀναστήθηκε. Ἦταν κι αὐτὸ ἕνα θαῦμα ποὺ προῆλθε ἀπὸ πίστη κι ἀγάπη.
.              Μετὰ ἀπὸ τὰ θαυμαστὰ αὐτὰ περιστατικά, ὅπου συναντιοῦνται ἡ πίστη τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο μᾶς περιγράφει κι ἄλλο ἕνα παρόμοιο περιστατικό.

 * * *

.            «Καὶ παράγοντι ἐκεῖθεν τῷ Ἰησοῦ ἠκολούθησαν αὐτῷ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαβὶδ» (Ματθ. θ´ 27). Ἀπὸ ποῦ ἐρχόταν ὁ Ἰησοῦς; Ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ Ἰαείρου, ὅπου εἶχε ἀναστήσει τὸ νεκρὸ κορίτσι. Οἱ δύο τυφλοὶ ἄκουσαν πὼς ὁ Κύριος περνοῦσε ἀπὸ κεῖ καὶ τὸν ἀκολούθησαν κραυγάζοντας καὶ ζητώντας τὴν εὐσπλαχνία Του. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο εἶχε ζητήσει τὸ ἔλεός Του ὁ τυφλὸς στὴν Ἱεριχώ. Καθόταν στὴν ἄκρη τοῦ δρόμου καὶ ζητιάνευε «καὶ ἀκούσας ὅτι Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ἐστιν, ἤρξατο κράζειν καὶ λέγειν· υἱὲ Δαβὶδ Ἰησοῦ, ἐλέησόν με» (Μάρκ. ι´ 47). Τὸ ἴδιο ἔκαναν κι οἱ δύο τυφλοί. Ἄκουσαν ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τοὺς ὁδηγοῦσαν πὼς περνοῦσε ἀπὸ κεῖ ὁ θαυματουργὸς Ἰησοῦς, ξέχασαν τὴν ἐπαιτεία τους, καθὼς καὶ ὁτιδήποτε ἄλλο κι ἄρχισαν ἀμέσως νὰ τὸν ἀκολουθοῦν καὶ νὰ φωνάζουν. Ἦταν κι αὐτοὶ τέκνα τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ φίλου τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀξιώθηκε κάποτε νὰ δεῖ τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Οἱ ταλαίπωροι αὐτοὶ ἄνθρωποι ὅμως δὲν εἶχαν μάτια γιὰ νὰ δοῦν τὴν δημιουργία τοῦ Θεοῦ.
.              Γιατί οἱ τυφλοὶ ἀποκαλοῦσαν τὸν Ἰησοῦ, «Υἱὸ τοῦ Δαβίδ»; Ἐπειδὴ στὸ Ἰσραὴλ ὁ τίτλος αὐτὸς ἦταν ὁ πιὸ τιμητικὸς ἀπ᾽ ὅλους. Ὁ βασιλιὰς Δαβὶδ ἀποτελοῦσε τὸ πρότυπο γιὰ ὅλους τοὺς βασιλιάδες τοῦ Ἰσραήλ. Κι ὅπως κάθε δίκαιος ἄνθρωπος ὀνομαζόταν «τέκνο τοῦ Ἀβραάμ», ἔτσι καὶ κάθε δίκαιος ἡγέτης ὀνομαζόταν «υἱὸς τοῦ Δαβίδ». Ὁ Χριστὸς εἶχε ἀληθινὴ ἐξουσία καὶ δύναμη, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ Ἐκεῖνον φυσικά, ὅπως ἡ ἀνάσα. Τὸ ὅτι οἱ Ἰσραηλίτες συνήθιζαν ν᾽ ἀποκαλοῦν τοὺς μακρινοὺς ἀπογόνους τοῦ Δαβὶδ «τέκνα τοῦ Δαβίδ», φαίνεται καθαρὰ σὲ πολλὰ σημεῖα τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Εἶναι πιθανὸ ἐπίσης οἱ δύο τυφλοὶ νὰ σκέφτονταν πὼς ὁ Ἰησοῦς ἦταν ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας καὶ γι᾽ αὐτὸ τὸν ὀνόμαζαν Υἱὸ Δαβίδ. Ὅλος ὁ λαὸς περίμενε τὸνν Μεσσία ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ πίστευαν ὅλοι πὼς θὰ προερχόταν ἀπὸ τὸν οἶκο Δαβίδ. «Καὶ δώσει αὐτῷ Κύριος ὁ Θεὸς τὸν θρόνον Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ» (Λουκ. α´ 32), ἀπεκάλυψε ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ στὴν Παναγία Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀρχάγγελος χρησιμοποίησε τὴν κοινὴ γλῶσσα τοῦ λαοῦ, γι᾽ αὐτὸ καὶ ὀνόμασε τὸν Δαβὶδ πατέρα τοῦ Ἰησοῦ, μ᾽ ὅλο ποὺ λίγο νωρίτερα τὸν εἶχε ὀνομάσει Υἱὸ τοῦ Ὑψίστου, δηλαδὴ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ.

 [Ὁ ὅσιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος λέει στὸ Λόγο 56: «Ὅποιος προσεύχεται σαρκικὰ καὶ δὲν ἔχει πνευματικὴ αἴσθηση, εἶναι σὰν τὸν τυφλὸ ποὺ κράζει: “Υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησόν με!” Ἕνας ἄλλος τυφλὸς ὅμως, μὲ τὸ ποὺ ἔλαβε τὸ φῶς του καὶ εἶδε τὸν Κύριο, δὲν τὸν ὀνόμασε Υἱὸ Δαβίδ, ἀλλὰ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ (βλ. Ἰωάν. θ´ 35, 38)].

.               Δὲν εἶναι κι αὐτὴ μία φοβερὴ κατηγορία ἐνάντια στοὺς σκοτισμένους Φαρισαίους καὶ τοὺς γραμματεῖς, ποῦ ὀνόμαζαν τὸ Χριστὸ βλάσφημο κι ἁμαρτωλό; Προσέξτε πῶς τοὺς ντροπιάζει ὁ Κύριος μὲ κείνους ποὺ οἱ ἴδιοι ὑποτιμοῦσαν καὶ τοὺς λογαρίαζαν κατώτερούς τους. Κι ἐννοῶ τοὺς εἰδωλολάτρες καὶ τοὺς τυφλούς, ἀκόμα καὶ τοὺς δαίμονες! Ἐνῶ οἱ ἴδιοι, τυφλωμένοι ἀπὸ τὴ ματαιότητα, δὲν μποροῦσαν νὰ δοῦν τὸν Χριστὸ παρὰ μόνο ὡς ἕνα βλάσφημο κι ἁμαρτωλό, ὁ εἰδωλολάτρης ἑκατόνταρχος ἀπέδωσε τὴν δύναμή Του στὴν θεότητά Του (βλ. Ματθ. η´ 5-13)· οἱ δαίμονες στὰ Γάδαρα τὸν ὀνόμασαν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ (Ματθ. η´ 29) κι οἱ τυφλοὶ τὸν εἶδαν μὲ τὸ πνεῦμα τους ὡς Υἱὸ τοῦ Δαβὶδ (Ματθ. θ´ 27). Οἱ εἰδωλολάτρες εἶδαν στὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, ἐνῶ οἱ «σοφοὶ» ἄρχοντες τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ ἦταν ἀνίκανοι νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν. Ο τυφλοὶ νθρωποι εδαν ,τι δν μπόρεσαν ν δον ο Φαρισαοι, ο γραμματες κι οἱ ρχοντες το λαο.
.              Οἱ τυφλοὶ ἀκολουθοῦσαν τὸν Χριστὸ καὶ κραύγαζαν, Ἐκεῖνος ὅμως δὲν γύρισε νὰ τοὺς δεῖ. Γιατί; Πρῶτον, γιὰ ν᾽ αὐξήσει τὴν δίψα τους γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὴν πίστη τους σ᾽ Ἐκεῖνον. Δεύτερον, γιὰ ν᾽ ἀκούσουν πολλοὶ τὶς κραυγές τους καὶ νὰ πέσουν κι οἱ ἴδιοι σὲ περισυλλογή, νὰ δοκιμαστεῖ ἡ πίστη τους. Τρίτον, γιὰ νὰ δείξει τὴν ταπείνωσή Του. Ἤθελε μ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο ν᾽ ἀποφύγει τὴν δόξα τῶν ἀνθρώπων. Ἂν ἔκανε τὸ θαῦμα στὴ μέση τοῦ δρόμου, μπροστὰ στὸ πλῆθος, ὅλοι θὰ τὸν ἐγκωμίαζαν. Γι᾽ αὐτὸ καὶ προτίμησε νὰ τοὺς θεραπεύσει μέσα σὲ σπίτι, μπροστὰ σὲ μία χούφτα μάρτυρες. Τί σοφία, πόση ταπείνωση! Ἤξερε πολὺ καλὰ πὼς «οὐ γὰρ ἐστι κρυπτὸν ὃ ἐὰν μὴ φανερωθῇ» (Μάρκ. δ´ 22). Ὅσο πιὸ καλὰ κρύβεται τὸ καλὸ ἔργο, τόσο εὐκολότερα θ᾽ ἀποκαλυφθεῖ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΠΗΓΗ: ALOPSIS.GR

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: