KAI TOY ΓΛΥΠΤΗ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΤΟΥ ΓΛΕΙΦΤΗ

Καὶ τοῦ γλύπτη συνώνυμο τοῦ γλείφτη

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς 

«Ὅπου γλώσσα πατρὶς» (Ἐλύτης)

.          Εἶναι ἀποδεκτὸ ἀπ’ ὅλους ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι πλούσια, ἀρχοντική. «Ἐδῶ καὶ 3.000 χρόνια ὁ ἴδιος λαὸς στὴν ἴδια γῆ ἐξακολουθεῖ νὰ ὁμιλεῖ τὴν ἴδια γλώσσα», ὅπως ἔλεγε ὁ Ἐλύτης. Εἶναι μία γλώσσα ὄμορφη, μὲ πολύμορφο, πολύχρωμο καὶ πολυδύναμο λεξιλόγιο, ποὺ καλύπτει ὅλες τὶς ἀποχρώσεις τοῦ λόγου. Εἶναι ἡ μόνη γλώσσα στὴν ὁποία ἡ λέξη «ξένος» δὲν σημαίνει «ἐχθρός», ἀλλὰ «φίλος» («Ξένιος Ζεύς»). Ἀπ’ αὐτὴν τὴν γλώσσα γεννήθηκε καὶ ἡ λέξη «φιλότιμο», ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδοθεῖ σὲ καμμιὰ ἄλλη γλώσσα. «Γιὰ ἕνα φιλότιμο», λέμε κι ἐννοοῦμε ψυχικὰ ἀθλήματα ἀπροσμέτρητα καὶ κακουργήματα δυσπερίγραπτα. «Πῶς νὰ ἐξηγήσεις στοὺς Εὐρωπαίους», γράφει ὁ Αὐστριακὸς Λαυρέντιος Γκεμερέυ, στὸ πολύκροτο βιβλίο του «Ἡ δύση τῆς Δύσεως», «ὅτι ἡ λέξη τιμή, ὅταν συνδέεται μὲ τὴν φιλία, χάνει τὴν οἰκονομική της χροιά, ἐπειδὴ ἔγινε φιλότιμο; Πῶς νὰ τὰ πεῖς στοὺς Εὐρωπαίους ὅλα αὐτά, ἀφοῦ δὲν ἔχουν φιλότιμο;».
.          Καὶ τὴν γλώσσα αὐτὴ τὴν διαφύλαξε κυρίως ὁ λαός, ποὺ ὅταν κάθεται στὸ τραπέζι τρώει «ψωμί», ἐνῶ στὸν Ἑσπερινὸ θὰ πάει τοὺς «ἄρτους», γιὰ νὰ γίνει «ἀρτοκλασία». Ἦρθαν, ὅμως, οἱ διανοούμενοι τῶν σαλονιῶν καὶ κάπου στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ‘70 ἔκοψαν σύρριζα τὴν βασιλικὴ φλέβα, ποὺ ζωογονοῦσε τὸν ὕστερο λόγο μὲ τὸν ἀρχαῖο. Ἡ γλώσσα αἴφνης κατάντησε διαπιστευτήριο «προοδευτισμοῦ». Στήθηκε ἕνα γλωσσικὸ «γκέτο» καὶ χιλιάδες λέξεις «ποινικοποιήθηκαν», διότι «μύριζαν» «συντηρητισμό». Θεωρήθηκαν «παρακρατικές». Ἔτσι φτάσαμε σὲ γλωσσικὰ ἐκτρώματα τοῦ τύπου «ἡ συναυλία θὰ γίνει στὶς 18 τοῦ Ἰούνη». Ὅμοιες προγραφὲς εἴχαμε καὶ μὲ λέξεις, ποὺ ἦταν ὕποπτες γιὰ λανθάνουσα ἐθνικοφροσύνη. Λέξεις ὅπως πατριώτης, ἔθνος, Ὀρθόδοξος, ἀπέκτησαν ἀρνητικὴ σημασία καὶ ταυτίστηκαν μὲ τὸν φανατισμὸ καὶ τὴν μισαλλοδοξία. Ἀκόμη καὶ σήμερα, ἂν τολμήσεις καὶ μιλήσεις γιὰ πατριωτισμό, οἱ ἐνεδρεύοντες ἡμιμαθεῖς τῆς προοδομανίας, ἀναρριπίζουν τὴν ἐτικέτα τοῦ ἐθνικισμοῦ.
.          Ἦρθε καὶ ἐκείνη ἡ κατάργηση τῶν τόνων καὶ τῶν πνευμάτων ἀπὸ καμμιὰ δεκαριὰ νυσταλέους «ἐθνοπατέρες» καὶ «ἐθνομητέρες», στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’80, καὶ φτάσαμε στὸν σημερινὸ πτωματώδη νεοελληνικὸ λόγο. «Ὅταν οἱ ἐχθροί σου θὰ ἔχουν ξεμάθει τὴν ὀρθογραφία τους, νὰ ξέρεις ὅτι ἡ νίκη πλησιάζει, ἔλεγε Ρῶσος γλωσσολόγος. Ἡ ὀρθογραφία ὡς σημαντικὴ καὶ καίρια παράμετρος τοῦ γλωσσικοῦ μαθήματος, ἰδίως στὶς μικρὲς τάξεις τοῦ δημοτικοῦ, καταργήθηκε. Τὶς συνέπειες τὶς βιώνουμε. Ἡ ἀνορθογραφία εἶναι ὁ κανόνας. Κάτι παρόμοιο ἰσχύει καὶ μὲ τὴν πάλαι ποτὲ καλλιγραφία.
.          Ὅλος, ὅμως, αὐτὸς ὁ ἐθελότυφλος φανατισμὸς καὶ ἡ ἀσχετοσύνη διοχετεύτηκε στὴν ἐκπαίδευση μὲ τραγικὰ ἀποτελέσματα. Ἀντὶ ἡ ἐκπαίδευση νὰ γίνει θύλακος ἀντιστάσεως στὴν γλωσσικὴ ἐκμβαρβάρωση, ἀπέβη σιγὰ-σιγὰ συντελεστής της. Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καταργήθηκαν στὴν μέση ἐκπαίδευση, διότι παρέπεμπαν, κατὰ τοὺς «ἐκδημοτικιστές», στὴν ὀπερετικὴ καθαρεύουσα τῶν Ἀπριλιανῶν. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὴν γραμματικὴ τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, ἡ ὁποία ἀποσύρθηκε, διότι καταπίεζε ψυχολογικὰ «τὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ». Ἀφοῦ χαντακώθηκε γλωσσικὰ μία ὁλόκληρη γενιὰ μαθητῶν, ἐπανῆλθαν ἀμφότερα-ἀρχαῖα καὶ γραμματικὴ-στὸ σχολεῖο. (Καὶ γιὰ νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς, ὅσοι δάσκαλοι ἢ φιλόλογοι φοιτήσαμε καὶ ἀποφοιτήσαμε τὴν δεκαετία τοῦ ’80 καὶ ἐντεῦθεν, ὑστεροῦμε σὲ γνώσεις- καὶ σὲ ἦθος-ἀπὸ τοὺς παλαιότερους. Εἴμαστε «προϊόντα» τῆς ἀκαδημαϊκῆς μετριοκρατίας καὶ τῆς λογικῆς τῆς ἥσσονος προσπαθείας, ὅπως ἐλέχθη ἐπιτυχῶς). Κι ἂν στὸ δημοτικὸ σχολεῖο κάποιοι δάσκαλοι, παραβαίνοντας τὶς ἄνωθεν ἐντολές, διδάσκαμε τὴν γραμματικὴ καὶ ἀναθέταμε, παρὰ τὶς σχετικὲς ἀπαγορεύσεις, κατ’οἶκον σχολικὲς ἐργασίες, ἡ κατάργηση τῶν ἀρχαίων ἦταν ἐγκληματική.
.       (Πρὶν ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια «ἔδινα» στὴν θεολογικὴ σχολὴ τοῦ ΑΠΘ ἀρχαῖα ἑλληνικά. Ἀγανακτισμένη ἡ διδάσκουσα καθηγήτρια, κατηγοροῦσε τὴν πανάθλια ἐκπαίδευση γιὰ τὸ τραγικὸ ἐπίπεδο τῶν φοιτητῶν, καὶ μάλιστα πρωτοετῶν μὲ νωπὴ ἀκόμη τὴν διδασκαλία τῶν ἀρχαίων). Ὁ πρωτομάστορας τῆς (Κακιᾶς) δημοτικῆς ὁ Ψυχάρης ἔλεγε: «Γράφω τὴν κοινὴ γλώσσα τοῦ λαοῦ. Ὅταν ἡ δημοτική μας γλώσσα δὲν ἔχει μία λέξη ποὺ μᾶς χρειάζεται, τὴν παίρνω ἀπὸ τὴν ἀρχαία καὶ προσπαθῶ, ὅσο εἶναι δυνατό, νὰ τὴν ταιριάσω στὴ γραμματική. Ἔτσι ἔκαμαν ὅλα τὰ ἔθνη τοῦ κόσμου, ἔτσι θὰ κάμουμε καὶ ἐμεῖς». [Ὁ Ψυχάρης μᾶλλον περισσότερο κακὸ ἔκανε παρὰ καλό. Ἡ γλώσσα ποὺ πρότεινε ἦταν ἕνα ἀνύπαρκτο λαϊκὸ ἰδίωμα, ποὺ προφανῶς ὀνομάστηκε «ἡ καθαρεύουσα» τοῦ Ψυχάρη]. Ἡ λεγομένη δημοτικὴ δὲν νοεῖται αὐτοδύναμη, ξεκομμένη ἀπὸ τὴν ἀρχαία. Αὐτὸς ὁ ψευτολαϊκότροπος δημοτικισμὸς μᾶς φόρτωσε ἐκεῖνα τὰ ἀμίμητα: Ἰούνη, Γιούλη, δημόσιου, ἄμεσα (ἀντὶ ἀμέσως), κύρια (ἀντὶ κυρίως), προηγούμενα (ἀντὶ προηγουμένως), ἑπόμενα, ὁμολογούμενα, ἀντικατάσταση, δηλαδή, τοῦ ἐπιρρήματος ἀπ’ τὸ ἐπίθετο. Πειραματίστηκαν οἱ «καυσοκαλυβίτες» τῆς παιδείας, ἀπέκοψαν τὸν ὀμφάλιο λῶρο, ποὺ συνέδεε τὴν ἀρχαία μὲ τὴν νέα γλώσσα, καὶ ἔτσι «οἱ μαθητὲς θὰ θεωροῦν σὲ λίγα χρόνια τὴν μουσικὴ ὡς θηλυκὸ τοῦ μουσακά, τὸν Ἕλληνα συνώνυμο τοῦ σέλινου καὶ τὸν γλύπτη συνώνυμο τοῦ γλείφτη, θὰ συγχέουν τὴν δημοκρατία μὲ τὴν δημοπρασία, τὴν ἀλήθεια μὲ τὴν εὐήθεια (=βλακεία), τὸν πολίτη μὲ τὸν ἀλήτη». (Καργάκος, «Ἀλαλία», σελ. 68).
.          Ἤδη οἱ λέξεις ἐργασία, σύνταξη, ἐφάπαξ, ἀσφάλεια, ἔχουν σχεδὸν προγραφεῖ ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῶν σαλταδόρων τῆς πολιτικῆς. ντικαθίστανται π δυσνόητους νεολογισμούς, γι ν κρύψουν γκλήματα. Εἶναι ἡ τακτικὴ τῆς «Νέας Τάξης». Ἂς προστεθεῖ καὶ ἡ περιρρέουσα γλωσσικὴ ἡμιμάθεια καὶ ἡ ἀποκοπή μας ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα γλωσσικὰ κοιτάσματα ποὺ ἐπέτειναν τὴν …ἀγλωσσία
.          Καὶ αὐτὴ ἡ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν ἀρχαία γλώσσα προλείανε τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν «Νέα Ὁμιλία» τοῦ Ὄργουελ. «Κάποιος ποὺ θὰ ἔχει ἀνατραφεῖ μόνο μὲ τὴν Νέα Ὁμιλία δὲν θὰ ξέρει ὅτι κάποτε ἡ λέξη “ἴσοι”, εἶχε τὴν δευτερεύουσα σημασία «πολιτικῶς ἴσοι» ἢ ὅτι ἡ λέξη «ἐλεύθερος» κάποτε σήμαινε «πολιτικῶς ἐλεύθερος». («1984». Σελ. 307)
.          Σήμερα ξεβράζονται οἱ ἐπιπτώσεις τῆς γλωσσικῆς κακοδιδασκαλίας, «ἀκουμποῦν» ἀκόμη καὶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ θὰ ἀναλάβουν τὸν ἐπίμοχθο καὶ κρίσιμο λειτούργημα τῆς ἐκμάθησης στοὺς μικροὺς μαθητές. Πῶς νὰ ἐξηγηθεῖ ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξης παγκόσμιος ἀπὸ τὸ «πάγκος» καὶ «ὀσμή», ὅπως ἔγραψε δάσκαλος ἐξεταζόμενος γιὰ τὴν εἴσοδό του στὴν ἐκπαίδευση;

ΣΥΜΠΛ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: 1. Νὰ μὴ λησμονεῖται ὅτι πλῆθος «προοδομανῶν» ἐκτρέφεται μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἐπιδιώκει τὴν “μετάφραση” καὶ ἀντικατάσταση τῶν λειτουργικῶν κειμένων.

2. Νὰ μὴ λησμονεῖται ὅτι καλὰ τὰ λέμε ἀλλὰ μετὰ τὴν ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ τῆς γλώσσας μας μὲ τὸ μονοτονικό, ΧΑΘΗΚΕ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΣ. «Ὅπου γλώσσα πατρὶς» (Ἐλύτης) ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΔΗΘΕΝ ΚΟΣΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΒΑΛΛΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ τοῦ «πολυτονικοῦ», δηλ. τῆς «ΓΛΩΣΣΙΚΗΣ ΜΑΣ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑΣ». Πολλοὶ κραυγάζουν ἢ θρηνοῦν γιὰ τὶς ΑΞΙΕΣ καὶ τὰ ΤΙΜΑΛΦΗ τοῦ Γένους ἀλλὰ δὲν τοὺς καίγεται καρφάκι ΝΑ ΤΗΡΗΣΟΥΝ μὲ κάποια ἐπὶ τέλους εὐσυνειδησία καὶ μὲ κάποιο μικρὸ ΚΟΣΤΟΣ κάποιες ἀπὸ αὐτές. Εἶναι καὶ αὐτὸ σύμπτωμα ἢ μᾶλλον ΑΙΤΙΟ τῆς ΚΡΙΣΕΩΣ. Μόνο λίγοι θαρραλέοι ἀπέμειναν, ὅπως ὁ Δημήτρης ἀπὸ τὸ Κιλκίς!

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: