ΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΨΗΦΙΣΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ. «Πρέπει στὶς ἐπερχόμενες ἐκλογὲς νὰ διαπομπευτοῦν οἱ ὀρδὲς τῶν λαφυραγωγῶν, οἱ ἀπομυζητῆρες τῶν κόπων τοῦ λαοῦ, οἱ πολύχρωμες κουρελοῦδες. “Ξερριζῶστε αὐτὰ τὰ φαρμακερὰ βρωμοχόρταρα”». (Δ. Νατσιός)

Τί δὲν θὰ ψηφίσουμε στὶς ἐπερχόμενες ἐκλογὲς

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός,
Δάσκαλος –Κιλκίς

.         Ταλαντοῦχος τῆς πένας, δεινὸς σαρκαστὴς καὶ «ἀδέσποτος» τῆς νεοελληνικῆς πνευματικῆς ζωῆς, ὁ Ἐμμανουὴλ Ροϊδης, μᾶς ἄφησε στὰ κείμενά του – «κλαυσιγελώτων» θὰ ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι – καὶ μία παραστατικὴ ἐξεικόνιση τοῦ ἑλληνικοῦ κομματισμοῦ.
.         Γράφει: «Οἱ Ἕλληνες διαιροῦνται εἰς τρεῖς κατηγορίας: α) εἰς συμπολιτευομένους, ἤτοι ἔχοντας κοχλιάριον νὰ βυθίζωσιν εἰς τὴν χύτραν τὸν προϋπολογισμοῦ, β) εἰς ἀντιπολιτευομένους, ἤτοι μὴ ἔχοντας κοχλιάριον (= κουτάλι) καὶ ζητοῦντας παντὶ τρόπῳ νὰ λάβωσι τοιοῦτον, γ) εἰς ἐργαζομένους, ἤτοι (= δηλαδὴ) οὔτε ἔχοντας κοχλιάριον οὔτε ζητοῦντας, ἀλλ’ ἐπιφορτισμένους νὰ γεμίζωσι τὴν χύτραν διὰ τοῦ ἱδρῶτος αὐτῶν». («Τὰ Ἀνθελληνικά», ἐκδ. «Ροές»).
.         Ἐκλογές, λοιπόν. Ἀλλὰ τί ἐκλογές; Ἐν μέσῳ πολέμου. «Πόλεμο τῆς γενιᾶς του» δὲν ὀνόμασε τὴν κρίση ὁ θλιβερὸς δημαγωγὸς τοῦ ΠΑΣΟΚ; Καὶ ἐπειδὴ «πόλεμος πάντων μὲν πατήρ, πάντων δὲ βασιλεύς», ὁ πόλεμος, κατὰ τὸν Ἡράκλειτο, εἶναι δημιουργικὴ πηγὴ ἀξιῶν, οἱ«πολεμικὲς ἐκλογὲς» τῆς 6ης Μαΐου εἶναι μία λαμπρὴ εὐκαιρία νὰ ποδοπατηθεῖ καὶ νὰ ἐξαφανιστεῖ ἡ ἄρχουσα, διεφθαρμένη, ὑποκριτικὴ καὶ ἀνίκανη, τάξη ἀπὸ ἐμᾶς, τοὺς ἐσαεὶ κοχλιαροφόρους πολίτες. Τουλάχιστον σ’ αὐτὲς τὶς ἐκλογὲς γνωρίζουμε τί δὲν θὰ ψηφίσουμε.
.      Ἐπειδὴ χρωστᾶμε σ’ ὅσους πέρασαν, θὰ ᾽ρθοῦνε, θὰ περάσουν, στοὺς ἀγέννητους καὶ σ’ αὐτοὺς ποὺ μᾶς παρέδωσαν, μὲ τὸ αἷμα καὶ τὸν τίμιο ἱδρώτα τους, τὴν Ἑλλάδα, ποὺ εἶχε καμάρι της τὰ Εἰκονοστάσια τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἡρώων της, πρέπει στὶς ἐπερχόμενες ἐκλογὲς νὰ διαπομπευτοῦν οἱ ὀρδὲς τῶν λαφυραγωγῶν, οἱ ἀπομυζητῆρες τῶν κόπων τοῦ λαοῦ, οἱ πολύχρωμες κουρελοῦδες, τὰ κόμματα ἐξουσίας καὶ παραεξουσίας.
.        Ποιοί κυβέρνησαν τὸν τόπο ἀπὸ τὸ 1981 κυρίως καὶ ἐντεῦθεν; Τὸ ΠΑΣΟΚ, ἡ ΝΔ (ἐσχάτως μαζὶ μὲ τὸν καρατζαφέρειο τυχοδιωκτισμὸ) καὶ οἱ ἀριστεροί. Οἱ ἀριστεροὶ ποὺ μετὰ τὸ ’90 καὶ τὴν πτώση τοῦ ὑπαρκτοῦ, περιστρέφονται γύρω ἀπὸ τὸν ἄταφο νεκρό, τὸν σοσιαλισμό, ποὺ κανεὶς δὲν τολμάει νὰ θάψει, ἐλπίζοντας ἴσως στὸ θαῦμα τῆς νεκροφάνειας. Ἀρκετοὶ ἀρνήθηκαν νὰ παραδεχτοῦν πὼς αὐτὸ ποὺ εἶχαν ἐκλάβει σὰν ἐνσάρκωση τῆς Ἰδέας καὶ τοῦ ἀφιέρωσαν τὴν μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη ζωή τους, ἀποδείχτηκε ὄχι ἁπλῶς πελώριο φιάσκο – «πουκάμισο ἀδειανὸ» – ἀλλὰ σωστὴ τερατογονία. Αὐτοὶ -καὶ εἶναι βαθύτατα ἀνθρώπινο-, γιὰ νὰ συνεχίσει νὰ ἔχει νόημα ἡ ζωή τους, παρέμειναν καὶ πυκώνουν τὶς τάξεις τοῦ ΚΚΕ. Μὲ τὴν ἴδια ἀόριστη, ξύλινη καὶ ἀμήχανη πολλὲς φορὲς γλώσσα, ἐπιμένουν στὴν ἰδεοπενία τους, ἐλπίζουν στὰ ἀποκαΐδια τῶν συνθημάτων τους. Εἶναι παρελθόν.
.        Οἱ περισσότεροι, ὅσοι αὐτοπροσδιορίζονται, μὲ τὸ ἐν εἴδει φωτοστεφάνου ἐπίθετο, ἀριστεροὶ (ἢ προοδευτικοὶ) ἀνήκουν στοὺς λιμασμένους γιὰ χρῆμα, μεγάλη ζωὴ καὶ δόξα Γραικύλους τῆς σήμερον, ποὺ ἀναρριχήθηκαν «σαλιγκαροειδῶς». Γνωστὸ τὸ ἀνέκδοτο γιὰ τὸν σαλίγκαρο ποὺ βρέθηκε στὴ σκεπὴ τοῦ ὑψηλότερου μεγάρου τῆς πρωτεύουσας. Πῶς βρέθηκες ἐσὺ ἐδῶ πάνω; Τὸν ρωτοῦν. Καὶ ἐκεῖνος ἐξομολογεῖται: Ἕρποντας, γλείφοντας καὶ μὲ τὰ κέρατά μου!…
.        Αὐτοὶ ἔγιναν συνδικαλιστές, καθηγητὲς Πανεπιστημίου, πολιτευτὲς τοῦ ΠΑΣΟΚ, μεγαλοστελέχη τῆς δημόσιας διοίκησης, «διανοούμενοι», μαγαρίζοντας μὲ τὶς τιποτένιες ἰδεοληψίες τους τὰ πάντα. Κατέστρεψαν τὴν Παιδεία, μετατρέποντας τὰ σχολεῖα σὲ ἐκκολαπτήρια κουκουλοφορίας, ἀποκόπτοντας ταυτόχρονα τὶς ρίζες ποὺ ἄρδευαν τὸ σχολεῖο μὲ τὰ ζωηφόρα νάματα τῆς ἐξόχου παράδοσής μας, κατασπίλωσαν καὶ συκοφάντησαν τὴν μάνα τοῦ λαοῦ μας, τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, γιὰ νὰ χαθεῖ ὁ ἐσωτερικὸς ἔλεγχος, νὰ καταντήσουν ὅλοι εἰκόνα καὶ ὁμοίωση δική τους. (Πρὶν ἀπὸ τὸν κοινωνικὸ ἐκφαυλισμό, τὸ ἠθικὸ δίλημμα ἦταν «κλέβω ἢ δὲν κλέβω». Τὰ τελευταῖα χρόνια, μετὰ τὸ «προοδευτικὸ» μπάζωμα τῆς συνείδησης, τὸ δίλημμα εἶναι «θὰ μὲ πιάσουν ἢ δὲν θὰ μὲ πιάσουν». Ἡ διαφορὰ εἶναι τεράστια). Μετέτρεψαν τὴν πατρίδα μας σὲ ἀνθρώπινη χωματερή, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι κάποτε ἀπὸ τοὺς λαθρομετανάστες θὰ ἐξασφαλίζουν τὴν εἴσοδό τους στὴν Βουλή. Πράκτορες προδοτικῶν ἰδεῶν καὶ εἰσπράκτορες τῶν γενναίων ἐπιχορηγήσεων. ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ καὶ ἐκεῖνο τὸ οἰκολογικὸ ἀπόστημα στοιβάζουν τὴν κυρίαρχη τάξη τῆς πατρίδας. (Καὶ ἀναφέρομαι στὴν κορυφή, στοὺς ἐπαΐοντες, στοὺς δανειοσυντήρητους θολοκουλτουριάρηδες τοῦ Κολωνακίου τύπου Ρεπούση καὶ Τατσόπουλου καὶ ὄχι στοὺς ἁπλοὺς ψηφοφόρους – κοχλιαροφόρους τους). Καὶ τὸ νοσηρὸ φαινόμενο, «Χρυσὴ Αὐγή», σ’ αὐτοὺς ὀφείλεται, γιὰ νὰ δυσφημιστεῖ ἡ χώρα μας. Ἡ Ἀστυνομία εἶναι καθηλωμένη. Τρέμουν οἱ ἀστυνομικοὶ μὴν τοὺς βρεῖ κανένα κακὸ καὶ τοὺς κατασπαράξουν οἱ ἐπαγγελματίες ἀριστεροὶ τῶν ΜΚΟ. (Πότε θὰ μάθουμε πόσα ἑκατομμύρια καὶ ποιοί οἱ «ὑπερασπιστὲς τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» ποὺ τὰ ροκάνισαν;).
.          Πρὶν καταπιαστῶ μὲ τὰ δύο κομματικὰ «παχνιὰ» ποὺ μετέτρεψαν τὴν πολιτικὴ ἀπὸ ἄσκηση θυσίας σὲ ἄσκηση ληστείας, παραθέτω τὸν περίφημο ὁρισμὸ-μαστίγωμα τῶν κομμάτων ἀπὸ τὸν Παπαδιαμάντη: «Ἡ γενεαλογία τῆς πολιτικῆς εἶναι συνεχὴς καὶ γνήσια κατὰ τοὺς προγόνους. Ἡ ἀργία ἐγέννησε τὴν πενίαν. Ἡ πενία ἔτεκε τὴν πείναν. Ἡ πείνα παρήγαγε τὴν ὄρεξιν. Ἡ ὄρεξις ἐγέννησε τὴν αὐθαιρεσίαν. Ἡ αὐθαιρεσία ἐγέννησε τὴν ληστείαν. Ἡ ληστεία ἐγέννησε τὴν πολιτικήν. Ἰδοὺ ἡ αὐθεντικὴ καταγωγὴ τοῦ τέρατος τούτου. Τότε καὶ τώρα πάντοτε ἡ αὐτή. Τότε διὰ τῆς βίας, τώρα διὰ τοῦ δόλου καὶ διὰ τῆς …βίας. Πάντοτε ἀμετάβλητοι οἱ σχοινοβᾶται οὗτοι οἱ Ἀθίγγανοι, οἱ γελωτοποιοὶ οὗτοι πίθηκοι (καλῶ δὲ οὕτω τοὺς λεγόμενους πολιτικούς). Μαῦροι χαλκεῖς κατασκευάζοντες δεσμὰ διὰ τοὺς λαοὺς ἐν τῇ βαθυζόφῳ σκοτίᾳ τοῦ αἰωνίου ἐργαστηρίων των…». (ἔκδ. «Βαλέτας», Δ, 134). Ὅλο τὸ συνονθύλευμα τῶν μετρίων καὶ τῶν ἀθλίων, ποὺ μώρανε τὴν ζύμη καὶ ἀλλοίωσε τὸ φύραμα, ἐπιζητᾶ τὴν συνενοχή μας στὸ διαρκὲς ἔγκλημα. Νὰ νομιμοποιήσουμε μὲ τὶς κάλπες καὶ τὴν ψῆφο μας τὴν καταστροφὴ τῆς πατρίδας μας, τοῦ ἐξευτελισμοῦ τοῦ λαοῦ μας. Καὶ ἐν πρώτοις, ἡ ΝΔ τοῦ κ. Σαμαρᾶ. (Ὁμολογῶ «ἐν συντριβῇ καὶ μετανοίᾳ» ὅτι ἔσπευσα νὰ τὸν ψηφίσω στὶς κομματικὲς ἐκλογές, γιὰ νὰ μὴν ἐκλεγεῖ ἡ κυρία Ντόρα. Λάθος. Καλύτερα τὸ γνήσιο, ὁ ἀπροκάλυπτος νεοταξικὸς κανιβαλισμός, παρὰ τὸ κακέκτυπο, κρυμμένο κάτω ἀπὸ τὸ κέλυφος τῆς δῆθεν ἀντίστασης στὰ Μνημόνια, καρυκευμένο μὲ πατριωτικὲς κορῶνες). Γιατί νὰ ψηφίσουμε τὴν ΝΔ ἢ τὸ ΠΑΣΟΚ; Γιὰ νὰ τὸ ἐκλάβουν οἱ «ἑταῖροι» καὶ τὸ ΔΝΤ ὡς ἐπιβράβευση τῶν ληστρικῶν μέτρων; Γιὰ ποιό μετεκλογικὸ χάος μιλοῦν, ὅταν βιώνουμε ἤδη τὸ χάος καὶ τὰ ἐρείπια; Ἀκοῦμε ὅτι οἱ Εὐρωπαῖοι θὰ χαροῦν μὲ τὴν ἀνάδειξη τῶν «δύο» σὲ κυβερνητικὴ συμμαχία. Μὰ αὐτὸ ἀρκεῖ γιὰ νὰ μὴν τοὺς ψηφίσουμε. Οἱ σοφοί μας πρόγονοι ἔλεγαν: «Ἐπαινούμενος γὰρ ὑπὸ τῶν ἐναντίων ἀγωνιῶ μή τι κακὸν εἴργασμαι», ὅταν σὲ ἐπαινοῦν καὶ χαίρονται οἱ ἐχθροί σου, πρέπει νὰ ἀγωνιᾶς, νὰ σκέφτεσαι τί κακὸ πράττεις. Γιὰ ποιὰ ἀνανέωση ὁμιλοῦν, ὅταν οἱ νέας ἐσοδείας ὑποψήφιοι εἶναι ἢ πορφυρογέννητοι γόνοι κομματικῶν δεινοσαύρων ἢ ἄβουλα κομματικὰ μειράκια; Ποιὸς πιστεύει τὶς πομφολυγώδεις μεγαλοστομίες καὶ ἀερολογίες τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ κόμματος ποὺ ὑπῆρξε ἀπὸ τὸ ᾽81 ἡ «νόσος τῆς πόλεως»; Τοῦ κόμματος ποὺ ἐξέθρεψε ὅλα τὰ κοινωνικὰ ἀποβράσματα, τοὺς καταχραστὲς καὶ τοὺς λωποδύτες; Γιατί νὰ ψηφίσουμε τὰ κόμματα ποὺ μᾶς φτύνουν κατάμουτρα, τιμώντας μὲ τὴν συμπερίληψή τους στὰ ψηφοδέλτια, ὀνόματα ὅπως Παπακωνσταντίνου, Μ. Βαρβιτσιώτης, Διαμαντοπούλου, Μπουμποῦκος, Πρωτόπαπας ἢ Σηφουνάκης καὶ πολλῶν ἄλλων δημοπιθήκων; Γι’ αὐτὰ τὰ δύο κόμματα, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὰ ἐνσαρκώνουν, ἰσχύει αὐτὸ ποὺ ἔγραφε ὁ Φώτης Κόντογλου, πρὶν ἀπὸ 50 περίπου χρόνια, καὶ περιέχονται στὸ θαυμάσιο βιβλίο του «Μυστικὰ Ἄνθη», σελίδα 338:
.   «Τίμια ἀδέρφια μου, Ἕλληνες καθαρογεννημένοι, ξερριζῶστε αὐτὰ τὰ φαρμακερὰ βρωμοχόρταρα… Καθαρίστε ἀπὸ τὴν πνευματικὴ πανούκλα τὴν δυστυχισμένη τὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ δουλέψουνε οἱ ἄξιοι δουλευτάδες. Τὰ σκουλήκια, γιὰ νὰ σώσουνε τὴν τιποτένια ὕπαρξή τους, δὲν ἀφήνουνε καμμία ἄξια ψυχὴ νὰ ὀρθοποδήσει, ἀπὸ συμφέρον κι ἀπὸ φθόνο. Ὅλοι τοῦτοι οἱ πνευματικοὶ σαλταδόροι ἔχουνε πιάσει τὰ πόστα, ὅλα τὰ πόστα, κι ἡ δύναμή τους εἶναι ἡ ἱερὴ συμμαχία ποὺ ἔχουνε κάνει μεταξύ τους, ἐνῶ ὁ καθένας εἶναι σὰν μία μυτζήθρα ποὺ παριστάνει τὸ κάστρο. Ἀλλὰ εἶναι δεμένοι μεταξύ τους, ὅπως εἶναι οἱ κάμπιες κολλημένες ἡ μία στὸν πισινό τῆς ἄλλης. Μόλις τὶς χωρίσει κανένας ψοφᾶνε. Ἔτσι πρέπει νὰ γίνει μ’ αὐτοὺς τοὺς νεκροθάφτες κάθε ἀξίας, τὶς ἀνθρωποκάμπιες ποὺ μαραζώνουνε τὸ πνευματικὸ ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας…».

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: