ΕΙΣ ΤΟΝ ΒΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ [Α´] «Καὶ σήμερα ποὺ φαίνεται ὅτι ὑπάρχει δημοκρατία, οἱ πραγματικὰ εὐσεβεῖς μυστηριωδῶς μισοῦνται καὶ διώκονται»

Μοναχοῦ Ἀρσενίου Βατοπαιδινοῦ
Εἰς τὸν Βίον
τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου [Α´]

.         Ἀπὸ κάθε πιστὸ ὁ Ἅγιος Γεώργιος καὶ ὁ Ἅγιος Δημήτριος θεωροῦνται στύλοι τῆς Ἐκκλησίας πάνω στὴν ὑπερφυῆ μαρτυρία τῶν ὁποίων στηρίχθηκαν οἱ πρῶτοι Χριστιανοί, ἀλλὰ καὶ οἱ ὁποῖοι μέχρι σήμερα δὲν ἔπαψαν νὰ προστατεύουν τοὺς εὐσεβεῖς καὶ κάθε ἐπικαλούμενο τὸ ὄνομά τους.
.         Πρὶν τὸ ἔτος 313 μ.Χ., κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἀναγνώρισε καὶ προστάτεψε τοὺς Χριστιανούς, ἡ θεία διδασκαλία τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ ἐδιώκετο· καὶ εἶναι πράγμα παράδοξο, διότι ὄχι μόνο τότε, ἀλλὰ κα σήμερα πο φαίνεται τι πάρχει δημοκρατία, ο πραγματικ εσεβες μυστηριωδς μισονται κα διώκονται.
.         Ποιά διδασκαλία ἢ ποιά φιλοσοφία ὑπῆρξε τόσο σαφής, ὥστε νὰ ἐντέλλεται νὰ ἀγαπᾶμε ὄχι μόνο ὅσους μᾶς ἀγαποῦν, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τοὺς ἐχθρούς; Κι ἂν ἀγαπᾶμε τοὺς ἐχθρούς, πόσο μᾶλλον τοὺς φίλους; Ἡ διδασκαλία αὐτὴ ἐφαρμοσμένη ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο, τοῦ δίνει τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι παγκόσμιος, ἀφοῦ ἀγαπᾶ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.
.         Πόσο ἀκίνδυνους ἔχει καταστήσει τοὺς πραγματικοὺς Χριστιανοὺς αὐτὴ ἡ ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ, ἐφ᾽ ὅσον ὁ ἐπ’ ἀληθείᾳ τηρητὴς τῶν ἐντολῶν Του, εἶναι ὑποχρεωμένος, ἀγαπώντας τοὺς ἐχθρούς, νὰ ἀγαπᾶ τοὺς πάντες; Κι μως ατο ο τόσο κίνδυνοι νθρωποι το Θεο, πο στν πραγματικότητα εναι εεργέτες τν λαν ς φίλοι Θεο, διώχθηκαν σν ν ταν ο πι πικίνδυνοι ληστές, σν ν ταν παρουσία τους, καταστροφ το κόσμου. Κι ατο σν κακα ρνι πορεύονταν στν θυσία.

.         Τὸ μυστήριο αὐτὸ τὸ ἔζησε πρῶτος ὁ Δημιουργὸς τοῦ κόσμου, ποὺ ἀπὸ ἄπειρη εὐσπλαγχνία ἔγινε ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ χωριστεῖ τὴν θεότητά Του –τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἀνθρωπος– ὁ Ὁποῖος ὄχι μόνο ἦταν ἀκίνδυνος, ἀλλὰ λόγῳ τῆς δυνάμεώς Του ὡς Δημιουργὸς καὶ ἀπόλυτη Ἀγάπη, ὑπῆρξε μόνο εὐεργέτης! Ποιό ἀληθινὰ εἶναι τὸ μυστήριο αὐτὸ ποὺ ἐκδηλώνεται σὰν ἄσπονδο μίσος ἕως μυρίων θανάτων, ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν μέσα τους τὴν ἄφατη ἀγάπη γιὰ ὅλους τους ἀνθρώπους;
.         «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσι τὰ καλὰ ὑμῶν ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν Πατέρα ἡμῶν τὸν ἐν τοῖς Οὐρανοῖς». Τὸ ἀπρόσιτο φῶς ποὺ κατοικοῦσε στὴν καρδιὰ καὶ στὸ σῶμα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ, ἔλαμψε παντοδύναμα καὶ παντοκρατορικά, ὄχι μόνο ὅταν δημιούργησε τὸν κόσμο, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο ὅταν συγχώρεσε τοὺς σταυρωτές Του. Κατὰ τὴν δυσκολότερη στιγμὴ τῆς γήϊνης ὑπάρξεώς Του, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐφαρμόσει μόνο τὴν δικαιοσύνη Του, Ἐκεῖνος εἶπε: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους· δὲν γνωρίζουν τί κάνουν». Ἀπὸ αὐτὴ τὴν διάθεσή του νὰ πάθει ἑκουσίως, προέκυψε ὅτι ἔχει τὴν θεϊκὴ δύναμη ἀγκαλιάζοντας τοὺς σταυρωτές Του, στὴν οὐσία, νὰ ἀγκαλιάσει ὅλη τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἐφ᾽ ὅσον συγχωρῶ σημαίνει ὅτι βρίσκομαι στὸν ἴδιο χῶρο μαζὶ μὲ ὅλους ὅσους συν-χωρῶ. Καὶ ἐπειδὴ ἡ συγχώρηση εἶναι καρδιακὸ συναίσθημα, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς, εἶχε μέσα στὴν καρδιά Του –ἐκεῖ ἀπ’ ὅπου πηγάζει τὸ θεϊκὸ φῶς Του– ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.
.         Ἄραγε, αὐτὴ ἡ δυσκατόρθωτη γιὰ τοὺς κοινοὺς θνητοὺς πράξη, ἀφοροῦσε μόνο τὸν παντοδύναμο Ἰησοῦ καὶ μόνο Αὐτὸς κατόρθωσε νὰ ἀγαπήσει ἕως θανάτου τοὺς ἐχθρούς Του; Εἶναι σαφὲς πὼς ὄχι, διότι ἀναφέρεται ὅτι «ὅσοι ἔλαβον Αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα Αὐτοῦ». Ὅλα τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, εἶναι υἱοὶ φωτὸς καὶ διὰ τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ φωτός, κατορθώνουν τὰ ἴδια ἔργα ποὺ ἐργάστηκε ὁ Πατέρας τους στὴν γῆ.
.         Ὁ Ἅγιος μεγαλομάρτυς Γεώργιος ἔζησε 300 περίπου χρόνια μετὰ τὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ στὴν γῆ. Λίγο πρν παύσουν ο διωγμο τν Χριστιανν, βίωσε τ βυσσαλέο μίσος, πο εναι ποκύημα τς παραλόγου περηφανείας, γι ν φανε γι μία κόμη φορ στν γ τι ο νθρωποι, ν θέλουν, μπορον ν πιλέγουν ο διοι τν πανάληψη τς πιλογς το πρώτου δάμ, ταν περήφανα θέλησε ν γίνει Θες νευ το δημιουργο Θεο, ὅταν ἀντὶ νὰ δεχθεῖ μὲ εὐγνωμοσύνη τὶς ἀκτίνες τοῦ θεϊκοῦ φωτός, θεώρησε ὅτι μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ ἴδιος «φῶς» πράγμα ποὺ εἶναι ἴδιο μόνο τοῦ Δημιουργοῦ.
.         Δὲν ἦταν ὅμως πρῶτος ὁ ἄνθρωπος ποὺ συνέλαβε τὴν παράλογη σκέψη ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρχει σὰν Θεὸς ἄνευ τοῦ δημιουργοῦ Θεοῦ. Πιὸ πρίν, μέρος τῶν νοερῶν Οὐσιῶν ποὺ μετεῖχαν –κατὰ χάριν καὶ δωρεάν– στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ, ἀκολούθησαν μὲ τὴν θέλησή τους τὴν παράλογη σκέψη καὶ ὁρμὴ νὰ ἀντικαταστήσουν τὸν Θεό. Εἶδαν τὸ κάλλος καὶ τὴν ὀμορφιὰ τοῦ φωτός, μὲ τὸ ὁποῖο ἦσαν στολισμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀντὶ νὰ θαυμάσουν τὸν δωρεοδότη Θεό, θαύμασαν τὸν ἑαυτό τους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀπομακρυνθεῖ λυπημένο τὸ Ἅγιο ἐκεῖνο καὶ γλυκύτατο φῶς. Καὶ στὶς νοερὲς αὐτὲς καὶ λογικὲς δυνάμεις, ποὺ ἀπὸ φῶς ἔγιναν σκότος, νὰ ἔχει μείνει ἄκρατη ἡ ἐπιθυμία νὰ δοξάζονται σὰν Θεοί, στὴν θέση τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ δέρνουν ἀλύπητα ὅλη τὴν οἰκουμένη μέχρι σήμερα, δημιουργώντας πλῆθος φανταστικῶν θεῶν ἀλλὰ καὶ φιλοσοφικῶν ἰδεῶν, πίσω ἀπὸ τὰ ὁποία κρύβονται, προκειμένου νὰ ἐκπληρώνουν –ἔστω καὶ γιὰ λίγο– ἀπατώντας τοὺς λαούς, τὸ ἄκρατο πάθος τους νὰ λατρεύονται σὰν Θεοί. περήφανη πιθυμία τν φιλοδόξων νθρώπων ταυτίζεται μ τν περήφανη διάθεση τν πονηρν πνευμάτων ν δοξάζονται. νεκπλήρωτη ατ πιθυμία ξεσπάει σν μίσος κα χθρα ναντίον σων δν ποδίδουν σ’ ατος τν δόξα πο πιθυμον. Πιὸ ἰσχυρὸ γίνεται τὸ μίσος καὶ ἡ ἔχθρα, ὅταν παρουσιάζεται κάποια σημαντικὴ προσωπικότητα ποὺ τιμᾶται ἀντ’ αὐτῶν λόγῳ τῆς ἠθικῆς της ἀξίας ἀλλὰ καὶ τῆς σημαντικότητάς της, πράγμα ποὺ συνέβη στὸν ἴδιο τὸν Κύριο, ὅταν ἀκόμα καὶ ὁ Πιλάτος γνώριζε ὅτι πάντως «διὰ φθόνον παρέδωκαν Αὐτόν».
.         Αὐτὴ ἦταν ἡ στάση καὶ ἡ θέση τῶν περισσοτέρων Ρωμαίων αὐτοκρατόρων, καὶ ὄχι μόνο. Μεθυσμένοι ἀπὸ τὴν γήϊνη ἐξουσία καὶ δόξα, ἀπατήθηκαν, θεώρησαν τοὺς ἑαυτούς τους θεούς, ξεχνώντας ὅτι καὶ αὐτοὶ ἦσαν θνητοὶ ὀλιγοχρόνιοι ἄνθρωποι. Λάτρευαν δὲ σὰν θεούς, ὄχι τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ μόνο δημιουργό, ὁ ὁποῖος προκειμένου νὰ σώσει τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ αὐτὴ τὴν μέγιστη ἐπιθανάτια ἀπάτη, ἔγινε καὶ ἄνθρωπος, ἀλλὰ λάτρευαν τὶς πονηρὲς καὶ ταλαιπωρημένες αὐτὲς νοερὲς οὐσίες καὶ δυνάμεις, οἱ ὁποῖες γκρεμισμένες μαζὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση στὴν ταλαίπωρη αὐτὴ γῆ, ἐπιθυμοῦν ἄκρατα νὰ λατρεύονται σὰν θεοί. Ἀπὸ ὅσους ὅμως γνώρισαν τὸν ἀληθινὸ Θεό, ὄχι μόνο δὲν λατρεύονται, ἀλλὰ καὶ ἐμπαίζονται καὶ ἔτσι ἐξηγεῖται –ἀπὸ μέρους– γιατί τόσο μίσος ἐναντίον τῶν υἱῶν τοῦ φωτός.
.         Οἱ Ἅγιοι μαρτυροῦν τὴν Ἀλήθεια μὲ τὰ ἔργα, τὰ λόγια, τὴν παρουσία, τὴν ἀγάπη τους. Ἀναγνωρίζουν καὶ λατρεύουν ταπεινὰ καὶ εὐγνωμόνως τὸν Δημιουργό τους, πράγμα ποὺ δὲν δέχονται οὔτε οἱ πονηροὶ δαίμονες, οὔτε ὅσοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους παραμένουν ἀμετανόητοι στὴ μοναξιὰ τῆς αὐτοθεώσεώς τους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/24/εἰς-τὸν-βίον-τοῦ-ἁγ-γεωργίου-2/

ΠΗΓΗ: VatopaidiFriend 2011

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: