Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Ἡ συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν διάσωση τοῦ Γένους

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           ΟἝλληνες εἶναι βέβαιο ὅτι μετἀπὸ μία περίοδο 400 χρόνων σκληρότατης δουλείας, δὲν θὰ εἶχαν προχωρήσει στὴν ἀπελευθέρωσή τους, τὸ 1821, ἂν δὲν εἶχαν συνειδητοποιήσει καὶ διατηρήσει τὴν ταυτότητα καἰδιοπροσωπία τους μέσα ἀπὸ τὴν Παιδεία, τὴν ὁποία τοὺς προσέφερε Ἐκκλησία, μὲ τοὺς διδασκάλους τοῦ Γένους.
.           Μὲ αὐτὴν τὴν Παιδεία, ποὺ ξεκινοῦσε μὲ τὴν Ὀκτώηχο, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Μηναῖο τοῦ ὀλιγογράμματου παπᾶ ἢ ἱερομόναχου καὶ ἔφτανε στὶς Σχολὲς τοῦ Γένους μὲ τοὺς ὀνομαστοὺς καὶ φωτισμένους δασκάλους τους, τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος ξεπέρασε τὴν μακραίωνη βασανιστικὴ δοκιμασία καὶ ἀντιμετώπισε μὲ ἐπιτυχία τοὺς διωγμοὺς τοῦ ἀλλοθρήσκου τυράννου, μὲ τοὺς ὁποίους ἐπιχείρησε νὰ τὸν ἐξισλαμίσει ξεριζώνοντας τὴν ἐθνική του ταυτότητα, τὴν πίστη καὶ τὴν γλώσσα του. Μὲ τὴν βοήθεια τῆς Πίστεως καὶ τῆς Παιδείας ποὺ προσέφερε ἡ Ἐκκλησία ὄχι μόνο δὲν ἔσβησε τὸ Γένος, ἀλλὰ γιγαντώθηκε, ἀπελευθερώθηκε, ἀναπτύχθηκε.
.           Χαρακτηριστικὴ γιὰ τὴν συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν διάσωση τοῦ Γένους, στὴν μετὰ τὴν Ἅλωση κι ἕως τὸ 1821 περίοδο τῆς δουλείας εἶναι ἡ γραφὴ τοῦ Σπ. Ζαμπελίου: «Μὴ γὰρ κατεδαπάνησε ἡ ὀθωμανικὴ αἰχμαλωσία πᾶσαν τοῦ Γένους ἐσωτερικὴν ζωτικότητα; μὴ γὰρ ἐν ἡμῖν ἐσβέσθη τὸ θεῖον τῆς ἐλευθερίας πῦρ; μὴ γὰρ καὶ θρήσκευμα καὶ ἐθνισμὸς καὶ παλιγγενεσίας ἐλπίδες ὁλοτελῶς ἐξέπνευσαν; μὴ γὰρ ἡ Ἑλλὰς ἀπέθανε, τὸ ὄνομά της ἐξηλείφθη, τὸ μνημόσυνόν της ἐξέλιπε διὰ παντός; Ὄχι! Ἐπληρώθησαν τὰ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Σοφίᾳ προφητικὰ ρήματα τοῦ Γενναδίου περὶ ἡμετέρας φυλῆς! Ὁ Κύριος εὐσπλαγχνίσθη  ἐπ᾽ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε! Καὶ προσελθὼν ἤψατο τῆς χειρὸς καὶ εἶπε· νεανίσκε σοὶ λέγω ἐγέρθητι! Καὶ ἰδοὺ ἡ Ἑλλὰς ἐν ψαλμωδίαις καὶ δοξολογίαις ἐκ τῶν βυζαντινῶν ἐρειπίων ἀνηγέρθη! Εὐηγγελίσθη τὴν ἡμέραν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἀλαλαζούσης αὐτῆς τῆς Χριστιανωσύνης! Ἡ Ἑλλὰς ἐπρόσφερε εἰς ὁλοκαύτωσιν τὸν ἀγαπητόν της ἀμνὸν τὴν ἡμέραν τῆς θείας Ἀναστάσεως, τὴν δὲ καθημαγμένην ἐκείνην μεσαιωνικὴν σημαίαν ἐχαιρέτησαν ἀδελφικῶς πάντες οἱ νεώτεροι λαοί! Ὄχι! Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐθνικότης ἀνέζησεν ἐν τῷ σημείῳ τοῦ Σταυροῦ! Ἡ Ἑλλὰς ἀνέπνευσε ἐν βροντῇ μάχης καὶ βοῇ πολέμου!« ( Σπ. Ζαμπελίου «Ἄσματα Δημοτικά τῆς Ἑλλάδος», Κέρκυρα, Τύπ. Ἑρμῆς, 1852, σελ. 585).
.           Οἱ δυνάμεις τοῦ πνεύματος εἶναι καθοριστικὲς γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἔθνους τόνισε ἐξ ἄλλου σὲ ὁμιλία του ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς Παιδείας  κ. Γ. Μπαμπινιώτης: «Οἱ δυνάμεις τοῦ πνεύματος – ἡ γλῶσσα, ἡ πίστη, ἡ παράδοση, ἡ παιδεία – εἶναι καθοριστικὲς στοὺς μεγάλους Ἀγῶνες ἑνὸς Ἔθνους καὶ πὼς οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματος μετασχηματίζονται σὲ δυνάμεις ἐθνικοῦ παλμοῦ, πάθους, ἀγωνιστικότητας καὶ θυσίας γιὰ τὴν διεκδίκηση τῆς ἐλευθερίας, ὅπως συνέβη μὲ τὴν ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 καὶ μὲ τὸ ἔπος τοῦ ᾽40». ( Ἀπὸ τὸν πανηγυρικὸ στὸ Πανεπιστήμιο τῶν Ἀθηνῶν στὶς 23 Μαρτίου 2001).
.           Γιὰ τὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Παιδεία, διὰ τῆς ὁποίας συνέβαλε στὴν σωτηρία καὶ στὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους μίλησε καὶ ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κυρὸς Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 1935: «Τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας ὑπὲρ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας ὑπῆρξε ἀληθῶς ὑπέρτερο θαυμασμοῦ, ἔργο μοναδικὸ ἐν τῇ ἱστορίᾶ, ὅμοιο τοῦ ὁποίου οὐδεμία ἄλλη Ἐκκλησία ἔχει νὰ ἐπιδείξη. Διότι οὐδεὶς ἄλλος λαὸς συνεδέθη τόσο στενῶς μετὰ τῆς Ἐκκλησίας ὅσον ὁ Ἑλληνικός, ὅθεν ἡ Ἐκκλησία συνεμερίσθη τὰς τύχας αὐτοῦ, τὴν χαρὰν καὶ τὰς θλίψεις του, τὰς εὐτυχεῖς τῶν μεγαλουργιῶν του καὶ τὰς δυστυχεῖς ἡμέρας τῶν ἱστορικῶν περιπετειῶν του. Διὰ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας προελήφθη ἡ ἀφομοίωσις τῶν δουλωθέντων Ἑλλήνων πρὸς τοὺς κατακτητάς, δι᾽ αὐτῆς διεσώθησαν ἡ θρησκεία καὶ αἱ παραδόσεις αὐτῶν, ἡ γλώσσα καὶ ἡ ἐθνικὴ συνείδησις. Ἡ δὲ διάσωσις αὔτη ἀποτελεῖ ἓν τῶν θαυμασιωτέρων γεγονότων τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, τοῦ ὁποίου κύριος παράγων ὑπῆρξε ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ ὑπ᾽ αὐτῆς ὑποστηριχθεῖσα παιδεία. Βεβαίως οἱ ἔνδοξοι ἥρωες, οἱ διεξαγαγόντες τὸν σκληρὸν καὶ μακρόν, ἀλλὰ ἔνδοξον καὶ πολυύμνητον ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας ἀγώνα, τοῦ ὁποίου τὴν ἐπέτειον σήμερον ἐορτάζομεν, ἦσαν ἄγευστοι παιδείας, εἶχον ὅμως ἀνατραφῆ ἐν μέσῳ τοῦ ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς παιδείας ἀπαυγάζοντος ἀνεσπέρου φωτός, ἐν μέσῳ τῶν θρησκευτικῶν καὶ ἐθνικῶν  παραδόσεων· ἐξ αὐτῶν ἐνεπνέοντο καὶ ὑπ᾽ αὐτῶν ἐκινοῦντο εἰς τὸν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος ἀγώνα. Τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς ἥρωας, εἰς τοὺς ἀοιδίμους Ἐθνάρχας καὶ τοὺς ὑποστηρικτὰς τῆς Παιδείας, τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς γνωστοὺς καὶ εἰς τοὺς ἀφανεῖς Διδασκάλους τοῦ Γένους!».
.        Κατὰ τὴν περίοδο τῆς τυραννίας στὸν ἀλλόθρησκο δυνάστη δὲν ὑπῆρξε μορφωμένος κληρικὸς ποὺ νὰ μὴ συνέστησε στοὺς ὑπόδουλους Ἕλληνες τὴν ἀνάπτυξη τῆς Παιδείας καὶ τὴν δημιουργία σχολείων. Στὴν Ε´ διδαχή του ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς (γεννήθηκε τὸ 1711 στὸν Ταξιάρχη Αἰτωλίας καὶ δολοφονήθηκε μὲ ἀπαγχονισμὸ ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1779) συνιστοῦσε: «Νὰ σπουδάζετε καὶ ἐσεῖς ἀδελφοί μου, νὰ μανθάνετε γράμματα ὅσον ἠμπορεῖτε. Καὶ ἂν δὲν ἐμάθετε, οἱ πατέρες, νὰ σπουδάζετε, τὰ παιδιά σας νὰ μανθάνουν τὰ ἑλληνικά, διότι καὶ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι εἰς τὴν ἑλληνική. Καὶ ἂν δὲν σπουδάσεις ἑλληνικά, ἀδελφέ μου, δὲν ἠμπορεῖς νὰ καταλάβης ἐκεῖνα ὁπού ὁμολογεῖ ἡ Ἐκκλησία μας. Καλύτερον ἀδελφέ μου νὰ ἔχης ἑλληνικὸ σχολεῖο εἰς τὴν χώρα σου, παρὰ νὰ ἔχης βρύσες καὶ ποτάμια· καὶ ὡσὰν μάθης τὸ παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται ἄνθρωπος. Τὸ σχολεῖο ἀνοίγει τὶς Ἐκκλησίες· τὸ σχολεῖο ἀνοίγει τὰ μοναστήρια».
.        Γιὰ τὴν σπουδαιότητα τῆς μαθήσεως ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος (γεννήθηκε στὰ 1721 στὸ χωριὸ Κῶστο τῆς Πάρου καὶ πέθανε τὸ 1813)  ἔγραψε μεταξὺ ἄλλων: «Δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε πὼς εἶναι φυσικὸς ὁ πόθος τοῦ ἀνθρώπου νὰ μάθει καὶ ἀξιωματικὴ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Ἀριστοτέλη, ἡ λέγουσα, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι “τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται”. Ἀλλὰ σφάλλουν ὅσοι τὴν ψυχὴ τοὺς τὴν μετροῦν ὡσὰν ἕνα πράγμα εὐκαταφρόνητο καὶ λίγης ἢ καὶ οὐδεμιᾶς τιμῆς ἄξιο… Οἱ ἔχοντες τὴν ἔξω σοφία πολλοὶ ὠφέλησαν τὴν Ἐκκλησία. Καὶ πάλιν ἄλλοι αὐτὴν μεταχειριζόμενοι ἐκ τοῦ ἐναντίου, πολλὴ βλάβη καὶ ταραχὴ προξένησαν στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὥστε ἡ ἔξω σοφία, δὲν εἶναι ἀπὸ τὴν δική της φύση, οὔτε κακὴ οὔτε καλή. Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν μεταχείριση αὐτῶν ποὺ τὴν χρησιμοποιοῦν γίνεται ἢ καλὴ ἢ κακή».
.      Ὁ Νεόφυτος Δούκας (γεννήθηκε τὸ 1760 στὰ Ἄνω Σουδενὰ τοῦ Ζαγορίου στὴν Ἤπειρο καὶ ἀπέθανε τὸ 1845) σὲ ἐπιστολή του πρὸς τοὺς ἁπανταχοῦ συμπατριῶτες του ἐκφράζει τὴν ἐπιθυμία νὰ γυρίσει καὶ νὰ πεθάνει στὴν πατρίδα του καὶ ταυτόχρονα τοὺς παρακαλεῖ νὰ ὀργανώσουν σχολεῖο Ἑλληνικό, γιὰ νὰ προκόψουν τὰ παιδιά τους καὶ νὰ γίνουν πλουσιότερα καὶ εὐτυχέστερα. Καὶ ὁ Εὐγένιος Γιαννούλης ὁ Αἰτωλὸς (γεννήθηκε περὶ τὸ 1597 στὸ Μέγα Δένδρο τῆς Αἰτωλίας καὶ πέθανε τὸ 1862 στὴν Μονὴ τῆς ἁγίας Παρασκευῆς Ἀγράφων) ἐλέγχει μὲ πολὺ αὐστηρὸ τρόπο τὸν μαθητή του Γρηγόριο Μάνεση, ποὺ ἀμέλησε τὸ ἔργο τοῦ δασκάλου: «Ἐγὼ δὲν σὲ ἔπεμψα αὐτοῦ νὰ γεροντεύης καὶ νὰ ἀκολουθᾶς Μητροπολίτας, ἀλλὰ νὰ διδάσκης καὶ νὰ δείχνης γράμματα ὁπού τοὺς καιροὺς αὐτοὺς πανταχοῦ ἐχάθηκαν… Ἐπικατάρατος λέγει ἐν τῇ θείᾳ Γραφῇ πᾶς ὁ ποιῶν τὸ ἔργον Κυρίου ἀμελῶς καὶ ἀφωρισμένος ἐκ Θεοῦ. Ἐπάνελθε γοῦν καὶ ἐπιλαβοῦ τῆς παιδεύσεως καὶ ἂν ἐγήρασες κατὰ τὸ παρὸν καὶ δὲν δύνασαι εὐκόλως νὰ ὑπηρετῆς σχολεῖον, θέσε ἀντί σοῦ τὸν δοκιμώτερόν σου μαθητὴν νὰ δείχνη αὐτοῦ τὰ γράμματα καὶ νὰ παιδεύη τοὺς ἀπαιδεύτους, διὰ νὰ δοξάζηται ὁ Θεὸς καὶ οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ ἅγιοι καὶ μετὰ Θεὸν ὁ ἄρχων ἐκεῖνος ὁπού ἔδωκεν τὰ ἔξοδα”.
.      Γιὰ τὴν φροντίδα τῆς Παιδείας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία στὴν Τραπεζούντα καὶ γενικότερα στὸν Πόντο κατὰ τὴν περίοδο τῆς δουλείας γράφει ὁ Ἐπαμεινώδας Θ. Κυριακίδης στὸ ἔργο τοῦ ” Βιογραφίαι τῶν ἐκ Τραπεζοῦντος καὶ τῆς περὶ αὐτὴν χώρας ἀπὸ τῆς ἁλώσεως μέχρις ἠμῶν ἀκμασάντων λογίων” ( Ἔκδ. Πάρ. Λεώνη, Ἀθῆναι, 1897, σελ. 53 κ.ε.): «Κατὰ τὸν 17ο αἰώνα τὸ δένδρον τῆς Παιδείας ἀνεβλάστανε καὶ οἱ καρποὶ ἐξ αὐτοῦ ἀφθονώτατοι προανηγγέλλοντο. Ἀνὰ τὴν χώραν ἡ παιδεία προήγετο καὶ ἄνδρες γνώσεων πολλῶν ἐγκρατεῖς ἤρξαντο πανταχόθεν τῆς Τραπεζουσίας χώρας νὰ ἀναφαίνωνται. Καὶ δὲν συνεστήθησαν μὲν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς σχολαὶ συστηματικαί, ἀλλὰ διδάσκαλοι οἴκοι καὶ ἐπὶ τῷ αὐτῷ διδάσκοντες ἀναφαίνονται ἱκανοὶ καὶ οἱ παρ᾽ αὐτοῖς παιδευόμενοι ἄλλους ἔπειτα ἐπαίδευον. Ὀτε αἴφνης βίαιος κλονισμὸς συνταράττει τὸ τέως ἤρεμον καὶ γαληνιαῖον τοῦτο ἔδαφος· δυνάσται ἐπιτόπιοι τυραννίαν ἐπιβάλλουσι· διοίκησις ἀσθενεστέρα ἐν ἀμφιβόλῳ τῶν κατοίκων τὴν ζωὴν τίθησιν· ἐν αὐτῇ τῇ Τραπεζοῦντι δύο τῶν ἐναπομεινάντων ναῶν, ὁ τῆς ἁγίας Σοφίας καὶ ὁ τοῦ ἁγίου Φιλίππου, ὅστις καὶ ἐχρησίμευεν ὡς Μητροπολιτικὸς τῆς Τραπεζοῦντος Ναός, παρ᾽ ὅλας τῆς ἀρχῆς τὰς ἐνεργείας καὶ τῶν χριστιανῶν τὰς διαμαρτυρίας διαρπάζονται· ἐξομώσεις ἀθρόαι ἐπιβάλλονται· καὶ βίος ἐν γένει ἀβίωτος καὶ κινδύνων πλήρης διαδέχεται τὴν τέως σχετικὴν γαλήνην. Ἀλλ’ ἡ παιδεία οὐδένα πλέον διέτρεχε κίνδυνον, διότι βαθυτάτας τὸ καλλίκαρπον αὐτῆς δένδρον εἶχε τὰς ρίζας καὶ ἐκ τῶν κλάδων αὐτῆς λαμβάνοντες οἱ τὴν βίαν φεύγοντες δενδρύλλια ἀλλαχοῦ μεταφυτεύουσι πολλά. Ἐν ταῖς μοναῖς ἰδίως ταῖς ὑπερκειμέναις σκηνοὶ ἀκινδύνως καὶ σταθερῶς. Ἀπηλλαγμένη ἐκεῖ φόβων καὶ πρόσφορον εὑροῦσα τὸ ἔδαφος ἀγλαωτάτους ἀποφέρει καρπούς. Κατὰ τὴν μακρὰν καὶ ὀδυνηρὰν ταύτην περίοδον, λέγει ὁ Παρανίκας, οἱ λειτουργοί τῆς Ἐκκλησίας ἦσαν ὁδηγοὶ καὶ ποιμένες τοῦ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀγραμμάτου ποιμνίου, αἱ δὲ ἱεραὶ μοναὶ καὶ τὰ θυσιαστήρια τῆς χάριτος ἐγένοντο τὰ καταγώγια τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἱκανότητος· ἐνίοτε φυτώρια τῶν γραμμάτων καὶ οἱ κευθμῶνες (κρυφοὶ τόποι, κρυψῶνες) πολλῶν θησαυρῶν τῶν ἀρχαίων προγόνων ἡμῶν».
.        Ἡ Ἐκκλησία διέσωσε τὴν γλῶσσα τοῦ Γένους καὶ συνέβαλε  στὴν ἀπελευθέρωση, τὸ 1821. Τώρα ὅμως ἀκούγονται φωνὲς ἀνησυχίας γιὰ τὸ μέλλον της. Ὁ Γ. Ράλλης εἶχε παραδεχθεῖ ὅτι ἦταν λάθος ποὺ κατὰ τὴν μεταρρύθμιση ἐπὶ ὑπουργίας του στὸ Ὑπ. Παιδείας περιελήφθη στὰ διδακτικὰ βιβλία τοῦ Γυμνασίου μόνο ἡ μετάφραση χωρὶς τὴν συμπαράθεση καὶ τοῦ ἀρχαίου κειμένου. Ὅπως παραδέχθηκε ὅτι ἦταν λάθος ποὺ δὲν προβλέφθηκε ἡ διδασκαλία ἀπὸ τὸ πρωτότυπο ἁπλῶν κειμένων τῆς κοινῆς π.χ. περικοπὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπίλεκτα κείμενα μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τὸ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου “Πρὸς τοὺς νέους ὅπως ἂν ἐκ τῶν ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων” καὶ παραλείφθηκαν λογοτεχνικὰ κείμενα, ὅπως λ.χ. τοῦ Παπαδιαμάντη, ἀπὸ τὰ Νεοελληνικὰ Ἀναγνώσματα τοῦ Γυμνασίου.

.         Ὁ καθηγητὴς Π. Β. Πάσχος ἔγραψε: « Τὰ παιδιά μας, ἀπὸ τὸ Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, ἴσαμε τὸ Πανεπιστήμιο φτωχαίνουν καὶ κουτσαίνουν γλωσσικὰ κι ἔχουν σὲ τέτοιο σημεῖο ἀλαλία καὶ ἀφωνία, ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ οἰκοδομήσεις ἐπάνω τους κάτι ἀξιόλογο ἀπὸ τὴν ἄποψη τῶν ἀπαραιτήτων εἰδικῶν γνώσεων καὶ τῆς παιδείας γενικότερα…Δὲν γεννᾶται, φυσικά, ζήτημα νὰ δυνηθοῦν νὰ κατανοήσουν οἱ φοιτητές μας τὰ ὑμνολογικὰ ἢ ἁγιολογικὰ κείμενα (ποὺ θὰ χρειαστεῖ νὰ διδάξουν  αὔριο στὰ σχολεῖα τους) ἀφοῦ ἀγνοοῦν τὴν στέρεη βασικὴ δομὴ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς, τὴν γραμματική της, τὸ συντακτικό της, κανόνες τονισμοῦ, συλλαβισμοῦ κ.λπ.». Καὶ προτρέπει ὁ κ. Πάσχος «νὰ ἀνασκουμπωθοῦμε, ἀμέσως ἀπὸ σήμερα, γι᾽ ἀγῶνες τίμιους, γιὰ  νὰ ξανακερδίσουμε τὴν γλῶσσα καὶ τὴν ψυχή μας». (Π. Β. Πάσχου “Ἀδελφοὶ συνέλληνες”, Ἔκδ. Νομ. Αὐτοδ. Κοζάνης &”Ἁρμός”, 2002, σελ. 377).
.          Ἀπαισιόδοξος καὶ ὁ φιλόλογος καὶ συγγραφέας κ. Σαρ. Καργάκος. Στὸ βιβλίο του «Ἀλαλία, ἤτοι τὸ σύγχρονο γλωσσικό μας πανόραμα» σημειώνει ὅτι ἐξακολουθεῖ νὰ γράφει στὸ ἐθνικὸ – πολυτονικό, ὅπως σημειώνει, σύστημα ὀρθογραφίας καὶ ὄχι στὸ κρατικὸ – μονοτονικό, γιατί αὐτό, κατὰ τὴν ἄποψή του, ἀποτελεῖ “πράξη ἀντίστασης στὴ γλωσσική μας κατολίσθηση”. Στὸν πρόλογο τοῦ ἴδιου βιβλίου γράφει  τὴν φράση τοῦ Λένιν: «Ἂν θέλεις νὰ ἐξαφανίσεις ἕνα λαό, ἐξαφάνισε τὴ γλῶσσα του». Καὶ προσθέτει ὁ κ. Καργάκος προφητικὰ στὸ συγκεκριμένο βιβλίο του, ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 2005: «Τὸ ζοῦμε τώρα. Ἂν δὲν ἀντισταθοῦμε ἐμεῖς οἱ συγγραφεῖς μὲ ὅ,τι μποροῦμε, θὰ χαθοῦμε. Καὶ θὰ εἶναι ἀργά, ὅταν θὰ ποῦμε τὸ στίχο τοῦ Νεκράσωφ: “Συγγραφεῖς, ἀδέλφια μου, στὸ πεπρωμένο μας κάτι μοιραῖο ὑπάρχει”. Ἡ Ἑλλάς, ὡς πνευματικὴ οὐσία, θὰ εἶναι νεκρή. Θὰ ἔχει γίνει ξένη περιουσία καὶ ὅσοι Ἕλληνες ἀπομείνουν, θὰ καταντήσουν νομάδες τοῦ κόσμου, σὰν τοὺς λογίους ποὺ ἔφυγαν στὴ Δύση μετὰ τὴν ἔλευση τῆς τότε σκλαβιᾶς”.
.        Στὰ χρόνια ποὺ κύλησαν ἀπὸ τὸ 2005 τὰ πράγματα ἔχουν γίνει πολὺ χειρότερα ὡς πρὸς τὴν Γλῶσσα καὶ τὴν Παιδεία. Εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι ἐνῶ μὲ βάση τὰ στοιχεῖα τῆς ΟΥΝΕΣΚΟ στὴν Ἑλλάδα τὸ 97,2% ἔχουν  τελειώσει τὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση καὶ γνωρίζουν νὰ διαβάζουν καὶ νὰ γράφουν, σύμφωνα μὲ τὰ ἴδια στοιχεῖα, πάνω ἀπὸ τὸν μισὸ πληθυσμὸ τῆς χώρας δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ μελετήσει ἕνα σοβαρὸ μυθιστόρημα, δὲν μπορεῖ νὰ συντάξει ἕνα μέσου μεγέθους κείμενο, νὰ κάνει βασικοὺς μαθηματικοὺς ὑπολογισμοὺς καὶ νὰ ἐργασθεῖ σὲ ἁπλὲς ἐργασίες σὲ ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστή.
.       Χαρακτηριστικὸ τῆς παρακμῆς τῆς κοινωνίας μας εἶναι τὰ ὅσα ἔχουν περάσει τὰ Πανεπιστήμιά μας. Σήμερα, ναὶ σήμερα, οἱ πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι καὶ φοιτητὲς ἀσχολοῦνται πάντα καὶ μόνο μὲ τὸν τρόπο τῆς διοίκησης καὶ τῆς διαρρύθμισης τῆς ἐκπαίδευσης καὶ ὄχι μὲ τὴν οὐσία τῆς Παιδείας, ποὺ εἶναι τὸ ἦθος καὶ ἡ δεοντολογία τῆς κάθε Ἐπιστήμης. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς παρακμῆς τῆς δικῆς μας Παιδείας, ποὺ διδάσκεται σὲ ὅλο τὸν κόσμο, καὶ τοῦ μαρασμοῦ τῶν Ἀρχῶν καὶ τῶν Ἀξιῶν μας εἶναι ὁ φοιτητὴς νὰ μὴ νιώθει τὸ βάρος τῆς Παράδοσης ποὺ κουβαλάει, νὰ μὴν αἰσθάνεται δέος μέσα στὶς αἴθουσες, στὰ ἐργαστήρια, στὰ σπουδαστήρια, στὶς βιβλιοθῆκες, νὰ μὴν ἐπιθυμεῖ τὴν γνώση, νὰ μὴν σέβεται τὴν περιουσία ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ἡ Πατρίδα, νὰ καταντᾶ μηδενιστής.  Τώρα λοιπὸν εἶναι ἡ εὐκαιρία νὰ δοῦμε τὴν Παιδεία μας στὴν οὐσία της. Μόνο ἂν ἀποκτήσουμε ἐπίγνωση αὐτῆς καὶ τὴν ἐκτιμήσουμε μποροῦμε νὰ ξεπεράσουμε τὴν κρίση ποὺ μᾶς μαστίζει.

ΠΗΓΗ: news247.gr

 

, , , , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: