Ο «ΚΑΛΟΣ» ΜΑΓΟΣ ΑΠΕΘΑΝΕ; ΖΗΤΩ, Ο «ΚΑΛΟΣ» ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ!

Ο «ΚΑΛΟΣ» ΜΑΓΟΣ ΑΠΕΘΑΝΕ;
ΖΗΤΩ, Ο «ΚΑΛΟΣ» ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ!

Τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη

Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ  «ΔΙΑΛΟΓΟΣ»
(Ἰούλ. Σεπτ. 2011, ἀρ. τ. 65)

[Α´]

   .         Πάνω ἀπὸ μία δεκαετία, βομβαρδιζόμασταν, ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά μας, μὲ ὅλους τους δυνατοὺς τρόπους, ἀπὸ τὰ ΜΜΕ καὶ τὸ ἀδίστακτο μάρκετινγκ τῶν ἑκατοντάδων ἐνδιαφερομένων φορέων διεθνῶς, ἀλλὰ καὶ στὴν χώρα μας, μὲ τὸ προφὶλ τοῦ «καλοῦ» μάγου, μὲ πρωταγωνιστῆ τοῦ εἴδους τὸν ἥρωα τῆς J. Κ. Rowling νεαρὸ μάγο Χάρι Πότερ. Κι ἐνῶ ὁ «βομβαρδισμὸς» δὲν σταμάτησε ἀπὸ τὸ 1997 -μὲ τὴν κυκλοφορία τοῦ πρώτου βιβλίου- μέχρι τὸ 2011 -μὲ τὴν προβολὴ τοῦ 2ου μέρους τῆς ἕβδομης ταινίας-, οἱ συντελεστὲς αὐτῆς τῆς πρωτοφανοῦς στὰ χρονικὰ τῆς ἀνθρωπότητας παγκόσμιας πλύσης ἐγκεφάλου ἀπεφάσισαν ὅτι θὰ πρέπει νὰ συνεχιστεῖ ἡ «ἐπιχείρηση» εἰς τὸ διηνεκὲς μὲ τὴν δημιουργία, στὸ Orlando τῆς Florida1, ἀπὸ τὴ Warner Bros, σὲ συνεργασία μὲ τὴ Universal Studios, τοῦ «Πάρκου Διασκέδασης Χάρι Πότερ» (The Wizarding World of Harry Potter) -κάτι ἀντίστοιχο μὲ τὰ διάφορα Disney Lands-, ποὺ ἄνοιξε στὸ κοινὸ τὸ 2010 [1].
.         Ἐπειδὴ ὅμως, ὅσο καὶ καλοστημένο νὰ εἶναι ἀπὸ τὴ «Νέα Ἐποχὴ» ἕνα τέτοιο σενάριο, τὸ κοινὸ κάποτε ἀρχίζει νὰ κουράζεται, οἱ διεθνεῖς ἐγκέφαλοι γιὰ τὴν ὑποδούλωση τοῦ ἀνθρώπου ἔσπευσαν νὰ βροῦν τὸ ὑποκατάστατο· καὶ τὸ βρῆκαν στὸ «πρόσωπο» τοῦ βαμπίρ.
.         Σὲ παλαιότερο τεῦχος τοῦ «Διαλόγου» [2]εἴχαμε ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ θέμα τῶν βρυκολάκων, ἀπὸ τὴ «μεταφυσική» του ἢ μᾶλλον ἀπὸ τὴν ἀποκρυφιστική του πλευρὰ καὶ θὰ ἄξιζε νὰ μελετηθεῖ καὶ πάλι σοβαρὰ ἐκεῖνο τὸ ἄρθρο. Σήμερα ὅμως ἡ χιονοστιβάδα ποὺ λέγεται «βαμπιρισμὸς» καὶ ποὺ ἔχει κατακλύσει ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς μᾶς (φιλολογία, θέαμα, «τέχνη», παιχνίδι κ.ἄ., ἀκόμη καὶ τὴν πορνογραφία) καθιστᾶ τὴν ἐπαναφορά μας στὸ θέμα ἀπολύτως ἀναγκαία.
.         Ἀλλὰ ἂς δοῦμε πρῶτα τί εἶναι οἱ βρυκόλακες; Εἶναι, σύμφωνα μὲ τὴ λαϊκὴ ἀντιληψη, ὀντότητες ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸν τάφο τους, γιὰ νὰ πιοῦν τὸ αἷμα τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ δὲν μποροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς αὐτό; Τί πιστεύει ὁ λαός μας γιὰ τοὺς βρυκόλακες; Πρόκειται ἢ ὄχι γιὰ χθόνιες ὀντότητες; Τί λέει ἡ παράδοση γι᾽ αὐτούς, καὶ πῶς ἀντιμετωπίζει τὸ θέμα ἡ Ἐκκλησία μας;
.            Ὁ βρυκόλακας, βουρδούλακας, βαμπὶρ κ. ἄ. ἀποτελεῖ ἀναπόσπαστο κομμάτι τοῦ λαϊκοῦ θρύλου στὴν παγκόσμια μυθολογία. Κατὰ τὴν γνωστὴ συγγραφέα τοῦ εἴδους Κάρεν Τόμπσον (Karen Thompson) καὶ τὴν μελέτη της γιὰ τὴν μυθολογία τῶν βαμπίρ[3], ὁ βρυκόλακας ἀντιπροσωπεύει «ἕνα φάντασμα ποὺ ἔχει ἐπιβληθεῖ μέσῳ τὸν φόβου ἐδῶ καὶ ἀρκετοὺς αἰῶνες σχεδὸν σὲ ὅλο τὸν κόσμο».
.            Παρὰ τὶς ἀποστάσεις -τόπου καὶ ἐποχῆς- ποὺ χωρίζουν τοὺς διαφόρους πολιτισμούς, οἱ ἱστορίες ποὺ ἀφοροῦν στὰ βαμπὶρ εἶναι ἐντυπωσιακὰ ὁμοιόμορφες. Εἶναι ἐπίσης ἐνδιαφέρον ὅτι οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς περιγραφὲς ἐπιθέσεων βαμπὶρ προέρχονται ἀπὸ τὴν Κίνα, τὴν Ἑλλάδα καὶ τὰ σλαβικὰ ἔθνη. Κι αὐτὸ εἶναι ἀπορίας ἄξιο, καθόσον, ἐνῶ οἱ Σλάβοι γειτνιάζουν τοπικὰ μὲ τὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, ἡ Κίνα, τόσον ἐδαφικὰ ὅσο καὶ πολιτισμικά, ἀπέχει πολὺ ἀπὸ τὴν βαλκανικὴ χερσόνησο [4]. Ὁ βρυκόλακας ἀντικατοπτρίζει μεταξὺ ἄλλων, τὸν πρωτόγονο φόβο τοῦ μακρὰν τῆς Ἐκκλησίας ἀνθρώπου γιὰ τὸν θάνατο, τοὺς νεκροὺς καὶ τὴν ἀναζήτηση τῆς ἀθανασίας. Ὅλα αὐτὰ συγκλίνουν στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου, γιὰ νὰ μᾶς δώσουν τὴν σύγχρονη καὶ σχετικὰ περίπλοκη εἰκόνα τοῦ σημερινοῦ βαμπίρ.
.            Τὸ σημαντικότερο γεγονὸς γιὰ τὸν βρυκόλακα εἶναι ὅτι «ζεῖ» πέρα ἀπὸ τὸν φυσικὸ θάνατο, ἐνῶ οἱ μύθοι οἱ σχετικοὶ μὲ τὴν προέλευσή του ὑποδεικνύουν μία πολὺ ἰσχυρὴ σύνδεση μὲ τὸ σύμβολο τοῦ φιδιοῦ. Τὸ βαμπὶρ συνδέεται μὲ τοὺς ἀρχαίους μύθους τῆς γονιμότητας, καὶ λόγῳ τῆς συμβολικῆς σχέσης φιδιοῦ καὶ γονιμότητας, καὶ λόγῳ τῶν ζωικῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ βαμπὶρ ποὺ ἐπαναλαμβάνονται, ὅπως ὁ τρόπος τοῦ ὕπνου του, ἡ ἐπιστροφή του ἐκ νεκρῶν καὶ ἡ ἀνανέωσή του μέσῳ τῆς ἐπαφῆς του μὲ τὴν ζωή.
.            Δύο μύθοι ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν προέλευση τοῦ βαμπὶρ εἶναι παρόμοιοι καὶ εἶναι πιθανῶς παραλλαγὲς τοῦ ἴδιου λαογραφικοῦ μοτίβου. Ὁ πρῶτος σχετίζεται μὲ τὴν ἱστορία τῆς Λάμιας, τῆς βασίλισσας τῆς Λιβύης, ποὺ ἀγαπήθηκε ἀπὸ τὸν Δία, μὲ τὸ παιδὶ ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὴν ἕνωσή τους καὶ μὲ τὴν ζηλοτυπία τῆς Ἥρας ποὺ ἔκλεψε τὸ νήπιο. Ἡ Λάμια ἀποσύρθηκε σὲ μιὰ σπηλιὰ κι ἄρχισε νὰ περιπλανιέται τὶς νύχτες, κλέβοντας καὶ τρώγοντας τὰ νεογέννητα μωρά, ἐνῶ ἀργότερα οἱ προτιμήσεις της ἐπεκτάθηκαν στὴν ἀποπλάνηση νεαρῶν ἀνδρῶν, ποὺ τοὺς σκότωνε εἴτε κάνοντας ἔρωτα μέχρι θανάτου ἢ πίνοντας τὸ αἷμα τους. Ἡ μυθολογία τὴν περιγράφει μὲ σῶμα ἑρπετοῦ ἀπὸ τὴν μέση καὶ κάτω καὶ φτερά. Τὰ σύγχρονα θηλυκὰ βαμπὶρ συχνὰ παρουσιάζονται εἰκαστικὰ μὲ χλωμὸ δέρμα, κάτω ἄκρα ἑρπετοῦ, κόκκινη τριχοφυΐα, πράσινα μάτια καὶ φτερὰ δράκοντα.
.            Ὁ δεύτερος μύθος ἀφορᾶ στὴν Λίλιθ, τὴν ὑποτιθέμενη πρώτη σύζυγο τοῦ Ἀδάμ, ποὺ συναντοῦμε σὲ διάφορα ἀρχαῖα θρησκεύματα καὶ στὸν ἀποκρυφισμό. Ἡ Λίλιθ ἦταν θηλυκὸς δαίμονας στὴν μυθολογία τῶν λαῶν τῆς Μεσοποταμίας, ποὺ σχετιζόταν μὲ τὸν ἄνεμο καὶ ἐπιστεύετο ὅτι ἔβλαπτε τὰ παιδιά [5]. Ταλμοὺδ καὶ Μιντράς [6] ἐμφανίζουν τὴ Λίλιθ σὰ νυχτερινὸ δαίμονα, ποὺ ὅπως λέγεται δημιουργήθηκε ταυτόχρονα μὲ τὸν Ἀδάμ, ἀπὸ τὸν ἴδιο πηλὸ -ἑπομένως ἦταν ἴση του σὲ ὅλα- ἀλλὰ ἀρνήθηκε ὑπακοὴ στὸν Ἀδάμ, ἔβγαλε φτερὰ καὶ πέταξε μακριά του, ἀφοῦ πρῶτα πρόφερε τὸ τετραγράμματο, τὸ ἀπαγορευμένο ὄνομα τοῦ Θεοῦ.
.          Ἀναζητώντας τὴ Λίλιθ τὴν βρίσκουμε γιὰ πρώτη φορὰ σὲ ἀρχαῖα Σουμερικὰ μυστικιστικὰ γραπτὰ καὶ φυλαχτὰ ὡς Λιλλάκε, ποὺ εἶναι τὸ ἀπόκρυφο ὄνομα τῆς Θεᾶς Μπελίλι. Τὴν ξανασυναντᾶμε ὡς Μπααλὰτ -παράφραση τοῦ «Μπελίλι»- στοὺς Καϊνίτες[7] κι ἀργότερα, στὶς Ἑβραϊκὲς δοξασίες σὰν θηλυκὸ δαίμονα τῆς ἐρήμου. Ἡ πρώτη σοβαρὴ ἀναφορὰ τῆς Λίλιθ γίνεται στὸ Ἑβραϊκὸ Ταλμούδ. Στὰ Καμπαλιστικὰ γραπτὰ ἀναφέρεται κυρίως ὡς σύντροφος τοῦ Σαμαὴλ (τοῦ Σατανᾶ) καὶ ὡς ἡ θηλυκὴ ἔκφρασή του. Ἀναφέρεται ἐπίσης καὶ ὡς ἡ προσωποποίηση τοῦ πειρασμοῦ τῆς Ἐδὲμ καθὼς καὶ ὡς τὸ πρῶτο Succubus[8].
.            Συναντᾶμε τὴ Λίλιθ στὴ ζωγραφικὴ ἀπὸ τὸ Μεσαίωνα ἕως τὶς μέρες μας, ὅπου ἀναπαριστᾶται ὡς ὁ πειρασμὸς τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὕας, εἴτε σὰν φίδι μὲ γυναικεῖο κεφάλι, εἴτε καὶ σὰν γυναίκα ποὺ τοὺς προσφέρει τὸν καρπό.
.            Τὸν 19ο αἰώνα, ὁ Κὰρλ Γιοὺγκ (ψυχολόγος καὶ ἀποκρυφιστὴς) τὴν χρησιμοποιεῖ σὰν ἔκφραση καὶ προσωποποίηση τοῦ ἀρσενικοῦ ἄνιμους, τῆς δῆθεν θηλυκῆς πλευρᾶς τοῦ ἄνδρα, ποὺ βρίσκεται καταπιεσμένη. Τὸν ἴδιο αἰώνα, ἡ Λίλιθ ἀρχίζει νὰ μεταλλάσσεται, ἀπὸ πλάσμα δαιμονικὸ σὲ σύμβολο θηλυκότητας. Οἱ φεμινίστριες -κυρίως οἱ προερχόμενες ἀπὸ τὴ «Θεοσοφικὴ Ἐταιρία» τῆς Ε. Π. Μπλαβάτσκυ- τὴ λατρεύουν ὡς τὸ αὐθεντικὸ θηλυκὸ ἴνδαλμα ποὺ ἀπαρνεῖται ἀκόμα καὶ τὸν κῆπο τῆς Ἐδὲμ γιὰ χάρη τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας της· φυσικὰ ἡ δαιμονικὴ καὶ ἡ παιδοκτόνος πλευρά της παραμερίζονται τώρα καὶ ἀπορρίπτονται.
.            Τὰ νεοπαγανιστικὰ κινήματα (Wicca κ.α.) ἀποδέχονται τὴ Λίλιθ ὡς θεότητα-προστάτιδα τῆς σκοτεινῆς γυναικείας πλευρᾶς, ἀλλὰ καὶ τοῦ γυναικείου ἐρωτισμοῦ. Λατρεύεται ὅμως μέχρι τὶς μέρες μας καὶ ἀπὸ διάφορα σκοτεινὰ τάγματα μὲ τὴν ἀρχική της μορφή, ὡς ἀρχόντισσα τοῦ σκότους καὶ ὡς ἡ ἠγέτιδα τῶν ἄυλων βαμπὶρ (incubi καὶ succubi).
.            Τόσο ἡ Λάμια ὅσο καὶ ἡ Λίλιθ ἔχουν μία ἰσχυρὴ σχέση μὲ τὸ φίδι. Καὶ οἱ δύο ἀποπλανοῦσαν τὰ ἀρσενικὰ θύματά τους καὶ τὰ ὁδηγοῦσαν στὸν θάνατο. Σὲ μία ἀπὸ τὶς μεταφράσεις τῆς Βίβλου, συγκεκριμένα τὴν Vulgata[9], ἡ μετάφραση τοῦ ὀνόματος Λίλιθ εἶναι Λάμια[10]. Σὲ ἕνα καὶ μοναδικὸ στίχο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης[11] ἡ σχετικὴ ἀναφορὰ ἑρμηνεύεται ἀπὸ δυτικοὺς μεταφραστὲς κατὰ τρόπον ποὺ νὰ παραπέμπει στὴ Λίλιθ.
.            Στὴν ἐξάπλωση τοῦ μύθου τῶν βρυκολάκων φαίνεται πὼς εὐθύνονται, ἐκτὸς τῶν λαϊκῶν καὶ κάποιοι κληρικοί, ἁπλοὶ ἄνθρωποι τῆς ὑπαίθρου. Μέχρι τὸ Σχίσμα τοῦ 1054 μ.Χ. ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶχε συγκεκριμένη στάση στὸ ζήτημα αὐτό. Τελικὰ καὶ ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ παπισμὸς ἀποδέχθηκαν ὅτι τὰ περὶ βρυκολάκων συνιστοῦν διδασκαλίες περὶ δαιμονίων. Στὴν προσπαθειά της ἡ Ἐκκλησία νὰ ἐκριζώσει αὐτὴ τὴν εἰδωλολατρικὴ δεισιδαιμονία χρησιμοποίησε σὲ κάποιες περιπτώσεις ἐπιλεκτικά τοὺς ἐξορκισμοὺς καὶ τὰ ἁγιαστικά της μέσα, τὸν «ἁγιασμό», τὸ ἀντίδωρο καὶ τὸν Ἐσταυρωμένο. Ἂν καὶ σὲ κάποιες περιπτώσεις καὶ κληρικοὶ ἀναπαρήγαγαν τὸν μύθο γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν βρυκολάκων μὲ μελέτες καὶ συγγράμματα, κυρίως κατὰ τὸ διάστημα 1600-1800, ἀπὸ λόγιους μονάχους γράφτηκαν ἑκατοντάδες πραγματεῖες, στὶς ὁποῖες γινόταν ἀπόπειρα ἐκλογίκευσης τοῦ θέματος, ὅπως π.χ. ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ποὺ καταδικάζει στὸ Πηδάλιο ὅσους ἀσχολοῦνταν μὲ τέτοια θέματα.
.            Δύο ἱστορικὰ πρόσωπα φαίνεται νὰ εὐθύνονται γιὰ τὴν ἀναβίωση τοῦ μύθου γιὰ τοὺς νεκροζώντανους γύρω στοὺς 15ο καὶ 16ο αἰῶνες.
.         Πρῶτος ἀναφέρεται ὁ Βλὰντ ΙΙΙ, Πρίγκιπας τῆς Βλαχίας (1431-1476), ποὺ πέρασε στὴν ἱστορία καὶ ὡς Βλὰντ Τέπες Ντράκουλα (Vlad Tepes), δηλαδή, «Βλὰντ ὁ ἀνασκολοπιστῆς», γιὸς τοῦ Ντακοὺλ , ἡγεμόνας τῆς Βλαχίας, δημοφιλὴς ἥρωας στὴ Ρουμανία καὶ στὴ Μολδαβία, ποὺ «μετεξελίχθηκε» ἀπὸ τὸν Ἄγγλο μυθιστοριογράφο Μπρὰμ Στόουκερ , τὸ 1897, στὸν περιβόητο Κόμη Δράκουλα τῶν Καρπαθίων. Ὁ Στόουκερ ἐμπνεύστηκε ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ φιγούρα τοῦ κόμη τῆς Τρανσυλβανίας, ὁ ὁποῖος βέβαια δὲν ἦταν βαμπίρ, ἀλλὰ ἤρωας ἀγωνιστὴς κατὰ τῶν Τούρκων κατακτητῶν στὴν περιοχή. Οἱ προφανῶς σκληρὲς καὶ βάρβαρες μέθοδοι τῆς ἐποχῆς (ἀνασκολοπισμὸς-παλούκωμα κ.α.) ἦταν ὁ λόγος ποὺ ὁ Βλὰντ III᾽ ἔμεινε στὴν ἱστορία ὡς «ὁ ἀνασκολοπίστης Πρίγκιπας» (Kaziglu Bey)
.         Τὸ δεύτερο πρόσωπο ποὺ ἔδωσε τροφὴ στοὺς μύθους περὶ βρικολάκων εἶναι ἡ Ἐλίζαμπεθ Μπάθορυ (Countess Erzsebet Bathory de Ecsed), (1560-1614) -μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὶς πιὸ ἀριστοκρατικὲς οἰκογένειες τῆς Οὐγγαρίας-, μία γυναίκα ποὺ ἔμεινε στὴν ἱστορία ὡς ἡ «Ματωμένη Κόμισσα». Παντρεμένη μὲ τὸν κόμη Φέρεντς Ναντάσντυ, στρατιωτικό, ἀρκετὰ μεγαλύτερό τῆς, περιγράφεται ὡς μία ἐξαιρετικὰ ὄμορφη γυναίκα, ἡ ὁποία ὅμως ἔκρυβε ἕνα διεστραμμένο καὶ σαδιστικὸ χαρακτήρα[16]. Ὅταν ὁ ἄντρας της, ὡς στρατιωτικός, ἔλειπε ἀρκετὸ καιρὸ ἀπὸ τὴν συζυγικὴ ἑστία, ἡ Ἐλίζαμπεθ ἐκτόνωνε τὶς σαδιστικές της τάσεις πάνω στὶς ὑπηρέτριές της, κάτι ποὺ δὲν ἐθεωρεῖτο μεμπτὸ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ὅταν ἐπρόκειτο γιὰ τὸ σωφρονισμὸ ὑπηρετῶν καὶ εἰδικὰ ὅταν ἀφοροῦσε σὲ ἀνθρώπους κατώτερης κοινωνικῆς τάξης. Συμφωνα μάλιστα μὲ κάποιες πηγὲς ὁ ἴδιος ὁ κόμης «ἐκπαίδευσε» τὴν γυναίκα του στὴν «τέχνη» τῶν βασανιστηρίων καὶ σὲ σατανιστικὲς τελετουργίες. Ὅταν ὁ Ναντάστυ πέθανε, τὸ 1601 ἡ Ἐλίζαμπεθ συνέχισε, στὸ οἰκογενειακό της φέουδο κοντὰ στὴν Μπρατισλάβα, τὸ ἀγαπημένο της σπόρ, τὸν σαδισμὸ πάνω στὶς ὑπηρέτριές της, διανθισμένο μὲ πρακτικὲς ὁμοφυλοφιλίας. Καθὼς τὰ ἔργα της γίνονταν γνωστὰ στὴν τοπικὴ κοινωνία κι οἱ κάτοικοι ἀπέφευγαν νὰ στέλνουν τὶς κόρες τους νὰ μποῦν στὴν ὑπηρεσία της, ὁδηγήθηκε στὴ λύση τῆς ἀπαγωγῆς νεαρῶν κοριτσιῶν ἀπὸ τὶς οἰκογένειες τῶν χωρικῶν ποὺ ζοῦσαν γύρω ἀπὸ τὸ κάστρο/κολαστήριο.
.            Μὲ τὰ πρῶτα σημάδια γήρατος, ἡ Ἐλίζαμπεθ ξέφυγε ἀπὸ κάθε ὅριο. Κατέφυγε στὴ μαγεία, σκοτώνοντας νεαρὲς παρθένες, γιὰ νὰ κάνει μπάνιο στὸ αἷμα τους καὶ νὰ διατηρήσει, ὅπως πίστευε, τὴν νεότητα καὶ τὴν ὀμορφιά της. Ἡ ἀρχὴ τοῦ τέλους ἦλθε, ὅταν «ἔκανε τὸ λάθος» νὰ σκοτώσει δύο νεαρὲς ἀριστοκράτισσες. Ὁ βασιλιὰς Ματίας Β´, ἐξάδερφός της, ἔστειλε ἀντιπροσωπεία νὰ ξεκαθαρίσει τὰ συμβαίνοντα στὸ κάστρο Csejthe. Οἱ εἰκόνες ποὺ ἀντίκρισαν οἱ ἀπεσταλμένοι παραπέμπουν σὲ ἐφιαλτικὸ θέαμα, μὲ πτώματα παντοῦ, ὠχρὰ ἀπὸ τὴν ἀποστράγγιση τοῦ αἵματός τους. Ἡ κόμισσα συνελήφθη καὶ ὁδηγήθηκε σὲ δίκη. Οἱ κατηγορίες, βαρύτατες: φόνος, λυκανθρωπία, βαμπιρισμός, σαδισμός. Διαβάστηκε καὶ τὸ ἡμερολόγιό της, ὅπου εἶχε καταγράψει 850 θύματά της. Τέλος, ἐνῶ οἱ συνένοχές της δὲν ἀπέφυγαν τὸν θάνατο, ἐκείνη καταδικάστηκε σὲ ἐγκλεισμὸ στὸν πύργο της, ὅπου χτίστηκε ζωντανὴ καὶ πέθανε μετὰ 3 χρόνια.

 (Τέλος Α´ μέρους)

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

1. http://en.wikipedia.org/wikiArhe_Wizarding_World_ of_Harry_Potter

2. «Διάλογος», τ. 32, Ἀπρίλιος – Ἰούνιος 2003, σσ. 25-29.

3. http://kekrops.tripod.com/Mythology_Vampire.html

4. http://www.e-telescope.gr/el/mystery-and-strange/

5. http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%AF%CE% BB%CE%B9%CE%B8

6. Midrash: Μέθοδος βιβλικῆς ἑρμηνείας ἀπὸ τοὺς ἑβραίους ραββίνους. Ἀποτελεῖ τὴ ραββινικὴ παραδοση γιὰ τὴ συμπλήρωση τῶν «κενῶν» στὴ Βίβλο. Σχετίζεται καὶ μὲ τὴν αὐθαίρετη καμπαλιστικὴ ἑρμηνεία τῶν Γραφῶν.

7. Μερίδα τοῦ κινήματος τῶν Γνωστικῶν του 2ου μ.Χ. αἰώνα. Θεωροῦσαν τὸ Θεὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης κατώτερο ὂν καὶ τύραννο καὶ τιμοῦσαν τὸν Κάϊν ὡς τὸν κάτοχό της ἀληθινῆς γνώσης, ποὺ διὰ μέσου τῶν αἰώνων μεταδόθηκε σὲ ὅλους τους ἀποβλήτους της Ἁγίας Γραφῆς μέχρι τὸν Ἰούδα. Νομιμοποιοῦσαν τὴν ἀνηθικότητα, ἐρμηνεύοντας καὶ βιώνοντας τὴν εὐαγγελικὴ ἐλευθερία ὡς ἀκολασία.

8. Succubus (πλήθ.: succubi): Θηλυκὸς δαίμονας ποὺ πιστεύεται ὅτι ἐπισκέπτεται ἄντρες στὴ διάρκεια τοῦ ὕπνου καὶ προχωρεῖ σὲ σεξουαλικὴ ἐπαφὴ μαζί τους.

9. Ἡ λατινικὴ μετάφραση τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἔγινε στὸ τέλος τοῦ 4ου αἰώνα μ.Χ., ἐντολὴ τοῦ Πάπα Δάμασου Α᾽ καὶ υἱοθετήθηκε ἀπὸ τοὺς παπικούς.

10. http://www.etymonline.com/index.php?search=Bible +translations&searchmode=none

11. «ἐκεῖ ἐνόσσευσεν ἐχίνος, καὶ ἔσωσεν ἡ γῆ τὰ παιδία αὐτῆς μετὰ ἀσφαλείας, ἐκεῖ συνήντησαν ἔλαφοι καὶ εἶδον τὰ πρόσωπα ἀλλήλων…» (Ἠσαΐας ΛΔ᾽ 15).

12. http://www.youtube.com/watchον=6D3ssTsZdmI

13. http://www.livepedia.gr/content-providers/periskopio/ crypto/3386BRIKOLAKES.pdf

14. Βλὰντ ΙΙ, πατέρας τοῦ Βλὰντ III᾽, ὁ ἐπονομαζόμενος «Δράκος» (Dracul), μετὰ τὴν εἰσαγωγή του, τὸ 1431, στὸ «Τάγμα τοῦ Δράκου» (Order of the Dragon), ἱδρυθὲν ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα τῆς «Ἁγίας Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας» Σιγισμοῦνδο.

15. http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid= 395124

16. http://foititikospalmosistoria.blogspot.com/2010/12/ blop-Dost.html

 ΠΗΓΗ: egolpion.com

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: