«ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ! ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΜΠΡΟΣΤΑΡΗ»

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Ἡ κρίση μᾶς κρίνει καὶ μᾶς ἀποδείχνει ἐλάχιστα σοβαρούς. Μς πρε τριάντα χτ λόκληρα χρόνια γι ν καταλάβουμε». Γιὰ νὰ καταλάβουμε δηλαδὴ ὅτι ἐκχωρήσαμε τὰ πνευματικά μας πρωτοτόκια ΑΝΤΙ ΠΙΝΑΚΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΗΣ ΦΑΚΗΣ.
.      Διαπιστώσεις αὐτογνωσίας ἄραγε; Μακάρι! γιὰ νὰ παραχθοῦν ἀγαθοὶ καρποὶ ἀλλαγῆς. Ἴσως τότε ἀρχίσει νὰ ἀχνοφέγγει, τότε ποὺ θὰ ἀρχίσουμε νὰ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ, ὅτι τὰ ἰδεολογικὰ σκουπίδια τῆς τελευταίας τριακονταπενταετίας 
μπάζωσαν τὶς συνειδήσεις μας (π.χ. νομιμοποίηση τῶν ἀμβλώσεων καὶ μεθοδευμένη ἀποσυναρμολόγηση τοῦ Σχολείου), τὰ ἄφθονα ψυχο-ἐξαρτησιογόνα (π.χ. «διακοποδάνεια»…!ἀδρανοποίησαν τὶς πνευματικὲς ἀντιστάσεις μας, μαζὶ μὲ τὰ ἑξαπτέρυγά τους, κάτι θεολογικὰ ὑποπροϊόντα (π.χ. γλοιώδεις συμπροσευχές, ἀλαζονικὲς μεταπατερικότητες, ξενέρωτες μεταφράσεις λειτουργικῶν κειμένων, “τραβεστὶ” μάθημα Θρησκευτικῶν), ὑποπροϊόντα τὰ ὁποῖα εἰσέβαλαν συμπλεγματικῶς στὴν θεολογία καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή.
.       Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Ἂς εὐχηθοῦμε ὅμως νὰ μὴ μᾶς πάρει ἄλλα τριάντα ὀκτὼ χρόνια… γιὰ νὰ μετανοήσουμε!

.          Ὅσο δὲ γιὰ τὸν ἐκκλησιαστικὸ μπροστάρη ἀνιχνευτή, ποὺ ἀναφέρεται στὸ ἄρθρο κατωτέρω, μήπως ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς δὲν ὑπῆρξε ΜΠΡΟΣΤΑΡΗΣ τῆς πνευματικῆς καὶ ἐθνικῆς παλιγγενεσίας; Συνεπῶς ΑΓΙΟΙ μᾶς χρειάζονται. Τοὺς θέλουμε; Ἢ προτιμοῦμε τοὺς μεταπατερικοὺς μεσσίες;

Πότε ἀνασταίνονται νεκροὶ

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

.          Ζοῦμε πολυώδυνη κρίση, μᾶς κρίνουν τὰ γεγονότα. Κρίνεται τ τί χτίσαμε τόσα χρόνια, τί κράτος, ποις σχέσεις κοινωνίας τν ναγκν, ποι παιδεία κα κατ κεφαλν καλλιέργεια, τί στόχους βάλαμε στν προσωπικ κα στν κοινή μας ζωή.
.           Ἡ κρίση μᾶς κρίνει καὶ μᾶς ἀποδείχνει ἐλάχιστα σοβαρούς, σαφῶς ἐπιπόλαιους καὶ κοντόφθαλμους, γιὰ βουλιμικὲς ἀποκλειστικὰ προτεραιότητες πρωτόγονα ἐγωκεντρικές. Δεκαετίες τώρα, ἀποδεχθήκαμε, ἡδονικὰ καὶ ἀπερίσκεπτα, σὰν πρώτιστο στόχο καὶ περιεχόμενο ζωῆς, τὴν κατανάλωση. Ἡ χαρὰ τῆς προσωπικῆς δημιουργίας, ἡ σπουδὴ καὶ ἡ γνώση, ἡ ἀξιολόγηση τῆς ἀνθρώπινης ποιότητας, ἡ ἐκλογὴ ἀρχόντων τῆς πατρίδας, ὅλα ὑποτάχθηκαν στὸν ἕνα καὶ μοναδικὸ στόχο (καὶ νόημα) τοῦ βίου: τὴ μεγιστοποίηση τῆς καταναλωτικῆς εὐχέρειας, τὴ διευρυμένη βουλιμικὴ ἀπόλαυση.
.          Δουλεύαμε γιὰ τὸν μισθὸ ἢ γιὰ τὸ περισσότερο κέρδος. Σπουδάζαμε γιὰ τὸ «χαρτὶ» καὶ τὴ «θεσούλα» ποὺ θὰ μᾶς ἐξασφάλιζε. Καυχόμασταν ὄχι γιὰ φιλίες, ἀλλὰ γιὰ «διασυνδέσεις» καὶ «βύσματα». Ψηφίζαμε μὲ κριτήριο ποιὸς θὰ μᾶς ἐξασφαλίσει τὶς περισσότερες παροχὲς δίχως κρίση καὶ ἀξιολόγηση. Ἔτσι φτιάξαμε μία κοινωνία λληλοσπαρασσόμενων συμφερόντων. Ἕνα κράτος ποὺ σιτίζει τοὺς ὑπαλλήλους του καὶ βασανίζει τὴν κοινωνία, κράτος παράνοιας, ἐντελῶς ἀνίκανο καὶ ἀνυπόληπτο. να κπαιδευτικ σύστημα πο κπαιδεύει στν γλωσσία, στν κρισία, στς πρακτικς τν κβιαστικν παιτήσεων κα τς δονς τν βανδαλισμν. Ἕνα πολιτικὸ σύστημα ἀπολύτως αὐτονομημένο ἀπὸ τὶς κοινωνικὲς ἀνάγκες, σύστημα διαπλοκῆς τῆς φαυλότητας μὲ τὴ θρασύτερη καὶ ἀναιδέστερη ἀνικανότητα.
.          Τὸ συναρπαστικό, γιὰ τὸν ψύχραιμο παρατηρητή, εἶναι ὅτι στὸ κοινωνικὸ πεδίο οἱ στόχοι, τὸ ἦθος, ἡ διάκριση ποιοτήτων (παράγοντες ἀνυπότακτοι στὴν ἀντικειμενοποίηση) ἀποδείχνονται οἱ κυρίως συντελεστὲς ἐπιτυχίας ἢ ἀποτυχίας τῶν πιὸ πρακτικῶν – ὑλικῶν πτυχῶν τοῦ βίου: τῆς οἰκονομίας, τῆς παραγωγικότητας, τῆς ὀργανωτικῆς ἀπόδοσης. H ἰδεολογία τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ (μπαϊράκι τοῦ Μαρξισμοῦ ἀλλὰ καὶ «αὐτοσυνειδησία» τοῦ Καπιταλισμοῦ) διαψεύδεται παταγωδῶς στὰ «ὑλιστικότερα» πεδία τοῦ συλλογικοῦ βίου – χωρὶς βεβαίως νὰ πτοοῦνται, ἔστω κατ’ ἐλάχιστον, οἱ ἐμπορευόμενοι τὸ ἀφελὲς ἰδεολόγημα. Τ τί χτίσαμε στς δεκαετίες τς μεταπολίτευσης, ποιὰν ἀντίληψη γιὰ τὴν παιδεία καὶ τὴν ἀνθρωπιά, ποιὰ σχέση κράτους καὶ κοινωνίας, ποιὰν αἴσθηση πατρίδας, ποιὰ κριτήρια ἀξιολόγησης ποιοτήτων, δίνουν καρπος πόγνωσης σήμερα στ πεδίο τς οκονομίας, τς πολιτικς, τς κρατικς ργάνωσης: Ζομε τ χρεοκοπία τς οκονομίας, τ διάλυση το κράτους, τν ξευτελιστικ κατάρρευση το πολιτικο συστήματος. Γιατί λειψε «κάθε νόημα» τς παρξης κα τς συνύπαρξης.
.          Μς πρε τριάντα χτ λόκληρα χρόνια γι ν καταλάβουμε τι «προοδευτικς κσυγχρονισμς» κα «διεθνιστικς» πατριδομηδενισμός, «ποδόμηση» κα «μεταμοντερνισμς» σο κι ν γοήτευσαν μία λιμασμένη γι δημοσιότητα «διανόηση», ταν πλς κα μόνο γυαλιστερς φοσκες. (Συμβολικ τ νόματα στοχοθεσίας στν Παιδεία τν κυριν Ρεπούση κα Δραγώνα, καθς διέπρεψαν μ τ N.Δ. πρώτη, μ τ ΠAΣOK δεύτερη, κα σήμερα πλαισιώνουν τν κ. Φώτη Κουβέλη). Ο σταθερὲς τῆς λληνικς «εγένειας» (πολιτισμικς καταγωγς κα παράδοσης πο «ποχρεώνει»), τς ναφορς στόχων κα πράξεων σ ξονα «νοήματος» κα σ μέτρο «λήθειας», λειτούργησαν, παράγοντας κοινωνικ συνοχ κα τερότητα πρότασης πολιτισμο, π τν ποχ τν Προσωκρατικν, σως ς τ Γενι το ’30. Κα λοιδορήθηκαν ατς ο σταθερές, χλευάστηκαν, μυκτηρίστηκαν στ μεταπολίτευση, γι ν δηγηθομε στ βυσσαλέο κενό, που βυθιζόμαστε νέλπιδα σήμερα.

.          Κακὰ τὰ ψέματα: Ναί, ὀφείλουμε χάριτες στὴ χούντα τοῦ ’67 – ’74 ποὺ γελοιοποίησε τελεσίδικα τὸ ἰδεολόγημα τοῦ Ἑλληνοχριστιανισμοῦ: μᾶς ἀπάλλαξε ἀπὸ μία κούφια, χιλιοφθαρμένη καὶ μόνο ρητορική, ἐπίσημη κρατικὴ ἰδεολογία. Εἶναι ὅμως ἐγκληματικὸ νὰ ξεχνᾶμε πὼς ὅσο ἐπιδερμικὰ ψυχολογικὸς κι ἂν εἶχε καταντήσει ὁ ἑλληνορθόδοξος πατριωτισμός, ἦταν αὐτὸς ποὺ γέννησε τὴν ἔκπληξη στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου τὸ ’40, ἀτσάλωσε τὸ λαϊκὸ κουράγιο γιὰ νὰ ἀντέξει τὸν ἐφιάλτη τῆς καταστροφῆς στὴ Μικρασία, χάρισε «φρόνημα» στοὺς Ἕλληνες γιὰ νὰ διπλασιάσουν τὴν ἀπελεύθερη γῆ τους μὲ τοὺς πολέμους τοῦ 1912 – 13. «Πράγμα τζιβαϊρικόν, πολυτίμητο», ποὺ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης, ὅσο κι ἂν σκουριάσει καὶ παραφθαρεῖ, δὲν τὸ ἀτιμάζεις καὶ τὸ πετᾶς, ἐσὺ ὁ φωτισμένος. Τὸ καθαρίζεις ἀπὸ τὶς παρασιτικὲς ψευτιὲς καὶ τὴν ἰδιοτέλεια, ἀποκαθιστᾶς τὴν ἀλήθειά του, τὸν ἐμπειρικό του πλοῦτο. «Ὅτι ὁ ἄνθρωπος κάνει τὰ φῶτα, ὄχι τὰ φῶτα τὸν ἄνθρωπο». Ὁ ἄνθρωπος ψευτίζει τὴν πίστη, τὸ ἄθλημα τῆς ἐμπιστοσύνης, τῆς αὐθυπέρβασης, καὶ τὴν ἀλλοτριώνει σὲ ἰδεολόγημα, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος καὶ τὴν ξαναβρίσκει, τὴν ξεχώνει χαμένη κάτω ἀπὸ τόνους σκουριᾶς, μονόπετρο τοῦ ἀρραβώνα τς ἀνάστασης.
.          Ἴσως λίγοι πιά, ἀλλὰ πάρχουν κόμα λληνες (γεννήματα τς πάτριας γῆς, δηλαδ τς λληνίδας γλώσσας κα εσέβειας) πο καταλαβαίνουν τ «μέγιστον μάθημα»: νὰ ξεχωρίζουν τὸ σιτάρι ἀπὸ τὸ ἄχυρο. Ν εσαι λληνας δν εναι θνικότητα, φοκλορικ διαιτερότητα, βαλκανικ παρχιωτίλα, κρατικ κακομοιριά. Εναι πιλογή. Ἕλληνας, τώρα πιά, δὲν γεννιέσαι, γίνεσαι, ὅπως καὶ ἐρωτευμένος δὲν δηλώνεις, φαίνεσαι. Ἡ ἑλληνικότητα εἶναι ἔρωτας, τὸν κατακτᾶς, δὲν σοῦ δίνεται ἐπὶ πληρωμῇ, ὅπως τὰ ὑπουργεῖα σὲ ὑπαλλήλους τῶν «ἀγορῶν». Ὅποιος ξεχωρίζει τὸ σιτάρι ἀπὸ τὸ ἄχυρο, ρωτεύεται «νόημα» πο φωτίζει τ ανιγμα τς παρξης κα τ σκάνδαλο τ νυπόφορο τοῦ θανάτου, «νόημα» σαρκωμένο στ γλώσσα, στν Τέχνη, στ θος, σ θεσμος πηρετικος τν σχέσεων κοινωνίας.
.          Ἀναζητᾶμε πρωθυπουργό, χαρισματικὸ ἡγέτη, ἱκανὸ νὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ τὸν ἐφιάλτη τῆς κρίσης στὸ ξέφωτο τῆς ἐλπίδας. Μοιάζει παραδοξολόγημα (ὅπως κάθε ἐκρηκτικῆς γονιμότητας ἀλήθεια), ἀλλὰ ἂν τὸ πρῶτο εἶναι νὰ ξαναβρεῖ ἐφαλτήριο γιὰ καινούργιο πατριωτικὸ ἅλμα ἡ ἑλλαδικὴ κοινωνία, τότε χρειαζόμαστε κκλησιαστικ μπροστάρη νιχνευτή: Νὰ μᾶς δείξει τὴ μετάβαση ἀπὸ τὰ ἰδεολογήματα στὴν ἐρωτικὴ ἐμπειρία, ἀπὸ τὰ «ἐκσυγχρονιστικὰ» δῆθεν στὴν πίστη – ἐμπιστοσύνη. Δὲν ἔχουμε πολιτικούς, γιατί δὲν ἔχουμε μπροστάρηδες στὴν πίστη, ἡγέτες ἐκκλησιαστικοῦ ρεαλισμοῦ, ὄχι θρησκειοποιημένων ψυχολογημάτων.
.          Μ θρησκευτικς παπαρδέλες κα φελιμιστικ κτιβισμ δν νασταίνονται νεκροί.

 ΠΗΓΗ: kathimerini.gr 

, , , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: