ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

Θεὸς τὸ τεχθέν, ἡ δὲ μήτηρ Παρθένος!
Τί γὰρ μεῖζον ἄλλο καινὸν εἶδεν ἡ κτίσις;

Tοῦ  ρχιμ. Νικολάου Χατζηνικολάου
(Ν
ῦν Μητρ. Μεσογαίας)

Ἀπὸ τὸ Περιοδικ «Πειραϊκ κκλησία»

.         Σ λες σχεδν τς προφητεες, στ πολλ ποστολικ ναγνώσματα πο διαβάζονται στς ρες τν Χριστουγέννων κα στν σπερινό, διακρίνουμε δύο κεντρικς θεολογικς λήθειες, δύο λήθειες πο συνδέονται μία μ τ γεγονς κα δεύτερη μ τν τρόπο το μυστηρίου. πρώτη κρύβεται πίσω π τν εκόνα το βρέφους κα δεύτερη πιβεβαιώνεται π τ χαρακτηριστικὰ τῆς Θεοτόκου. ς τς δομε προσεκτικά.
.          Ἡ μία εναι τι Θες γίνεται νθρωπος. Δηλαδή, ατ τ βρέφος πο ντικρίζουμε ταπεινωμένο, περιφρονημένο, σ’ ατ τν ξευτελιστική, κενωτική, θ λέγαμε, κατάσταση, μέσα στ σπήλαιο, μέσα στὴν φάτνη, μέσα στ κρύο, μ συντροφι τ λογα ζα, ατ τ βρέφος εναι τέλειος Θεός. Δν εναι νας πλς νθρωπος, δν εναι κάποιος προφήτης, δν εναι νας πεσταλμένος το Θεο, δν εναι κάποιος σχεδν Θεός, δν εναι νας Θεός· εναι Θεός. Ατ λέγουν τ τροπάρια. Ατ πογραμμίζουν τ ναγνώσματα. Ατ εναι τ δόγμα τς νανθρωπήσεως το Θεο. Ατ εναι πρώτη λήθεια. Ατν τιμομε κατ τν μέρα τν Χριστουγέννων.
.         πάρχει μως κα μία δεύτερη μεγάλη δογματικ λήθεια· λήθεια τι κόρη ατ πο μφανίζεται στν εκονογραφία, στν μνογραφία, στ εαγγελικ ναγνώσματα, εναι παρθένος. Δηλαδ Κύριος γεννται, Θες ρχεται σ’ ατν τν κόσμο μέσα π παρθενικ μήτρα. Δν ρχεται δι τς φυσιολογικς δο, πως κάθε νθρωπος, δὲν συλλαμβάνεται «κ σπέρματος νδρός», λλ ρχεται μ’ ναν «ξένον» τρόπο· σπόρως κα παρθενικς.
.         σο κι ν ρθολογισμένη σκληροκαρδία τς ποχς μας σκανδαλίζεται π ατ τ γεγονός, λήθεια εναι τι Κύριος «τέχθη κ Παρθένου Μητρός». Γι ποιόν μως λόγο ν γεννηθε κ παρθένου; Τν δια πορία πο σως ταπεινς κι μες χουμε, τν δια πορία διατυπώνει κα κκλησία. Γι’ ατ συχν στος μνους τονίζεται ατς θαυμασμός, ατ κπληξη. « χώρητος παντ πς χωρήθη ν γαστρί;», «Μυστήριον ξένον ρ κα παράδοξον» κ.ο.κ. ο μνοι παλεύουν μ τν δέα τς παρθενικς Γεννήσεως. κκλησία, ν πορε μ τ μυστήριο, δν τ μφισβητε. Πιστεύει μόνο σ’ ατό. Ατ πίστη γενν κα σαφες παντήσεις, τόσο σχυρές, πο θ μς λεγε τι δν ταν δυνατν ν γεννηθε Κύριος π μ παρθενικ μήτρα. Δν πρχε λλος τρόπος. ς δομε ρισμένους λόγους πο πιβεβαιώνουν ατ τὴν θεολογικ λήθεια.
.         πρτος εναι μυστηριακς λόγος. πρεπε Θες ν λθει χι μ τος νόμους τς φύσεως, λλ μ περφυσικος τρόπους. «Νενίκηνται τς φύσεως ο ροι». Σίγουρα θ μποροσε ν ρχόταν Θες χωρς ν δημιουργήσει τὴν θεϊκ ποψία. ρχόμενος μως μέσα π τν παρθενικ μήτρα, ρχόταν μ’ ναν τρόπο πο σήμαινε τι τ πρτο στοιχεο πο κανε εναι ν καταργε ντελς τος νόμους τς φύσεως. νακαινίζει τ πάντα. Γενν λπίδες σ λα τ πίπεδα. Δν λθε μ φυσικ τρόπο. Συνεπς δημιουργε τὴν θεολογικ ποψία τι κάτι γίνεται. Παρ τατα, διος ωσφ δν ντιλαμβάνεται τ γεγονός, πως βεβαιώνει τ Εαγγέλιο (Ματθ. α´ 19). «Κατεπλάγη ωσφ τ πρ φύσιν θεωρν», παναλαμβάνει μνογράφος. δια Παναγία δν τ ποψιάστηκε τὴν στιγμ το εαγγελισμο (Λουκ. α´ 34). Μόνον ταν πετάγη στν προτροπ το γγέλου, τότε ρχισε ν καταλαβαίνει περίπου τ τί θ τς συμβε.
.         Δεύτερη ατία εναι νάγκη τς καθαρότητας. πρεπε Θες ν λθει μ’ ναν πεντακάθαρο, τν καθαρότερο τρόπο. χι μ’ ναν τρόπο ποος εναι πτωτικός, πως φυσικός. τρόπος τς συλλήψεως κα τς γεννήσεως το καθενός μας εσήχθησαν στν νθρώπινη φύση μετ τν πτώση. Ατ φαίνεται π τ τι μν σύλληψη εναι νήδονη, δηλαδ δονικς κανες συλλαμβάνεται, δ γέννηση πώδυνη, δηλαδ μ πόνους κανες γεννται. Ατς εναι λόγος πο κα στὴν γέννηση το Κυρίου, λλ κα στὴν γέννηση τς Θεοτόκου, πρόνοια το Θεο δωσε διάζοντα, μ δονικ χαρακτήρα. τσι Παναγία γεννήθηκε π γέρους, στείρους γονες, στε γέννησή της ν μν εναι ποτέλεσμα πιθυμίας, διαθέσεως πρς δον κα εχαρίστηση, λλ ν εναι ποτέλεσμα πόθου πρς παιδοποιία κα μόνον. ν ατ συνέβη μ τν Παναγία, πολ περισσότερο πρεπε ν συμβε γι τν Χριστό. Σκοπς λοιπν τς παρθενικς συλλήψεως κα γεννήσεως το Κυρίου εναι καθαρότητα, μ τν ποία πρεπε ν λθει πεντακάθαρος Θες σ’ ατν τν κόσμο.
.           Ἡ κ παρθένου γέννηση μως παραπέμπει κα στὴν δημιουργία το νθρώπου. Λέγουν ο Πατέρες τι, πως δμ πλάσθηκε π τν παρθενικ γ, δίχως σπέρμα νδρός, κατ μείζονα λόγο Νέος δάμ, νανθρωπήσας Κύριος, δν ταν δυνατν παρ ν προέλθει π παρθενικ γέννηση. Κα «σπερ δμ νευ γυναικς γυναίκα νεγκεν, οτω κα σήμερον παρθένος νευ νδρς νδρα τεκεν». Διαφορετικ πς θ ταν δυνατόν, ν Κύριος ταν ποκείμενος στος νόμους τς φύσεως περισσότερο π σο δάμ, ν μς παλλάξει π τν παίδευση κα τν σκλαβι τς μαρτίας, στν ποία ρχέγονος πατέρας μας μς ποδούλωσε;
.         Θ ναφέρω κα ναν λλο θεολογικ λόγο. ν δέχετο Κύριος ν γεννηθε κ σπέρματος νδρός, δηλαδ νθρώπου, θ εχε ποτάξει τὴν θεϊκή Του φύση στν νθρώπινη φύση. Δὲν συνέβη μως ατό. Κύριος λθε γι ν δώσει νέα ζω χι γι ν πάρει ζωή, ν μολυνθε π τς συνέπειες τς παλαις ζως. Δν ταν δυνατν διος ν εναι ποτέλεσμα σπέρματος νθρωπίνου, ν κληρονομήσει χαρακτηριστικ κάποιου πίγειου πατέρα. Δν ταν δυνατν ν πάρχει κυριαρχία νθρώπινη στν λευσή Του. πρεπε ν πάρχει κυριαρχία θεϊκ στν ρχομό Του, γιατί ατς θ περγάζετο τν ναγέννηση τν νθρώπων. ρχομός Του προκάλεσε τν πνευματικ γονιμοποίηση, τν ναγέννηση το νθρωπίνου γένους, τν ναγέννηση το προσώπου το καθενός μας.
.           Θ κλείσω κα μ’ ναν λλον μυστικ λόγο πο δν φαίνεται μ πρώτη ματι κα λίγο παινίχθην προηγουμένως. γέννηση το Κυρίου ρχεται ν σημάνει κα ν καθορίσει τος τρόπους τς δικς μας πνευματικς γεννήσεως. καθένας μας πρέπει ν πάρει τν Θε μέσα του κα ν Τν γεννήσει ξανά. Ατ σημαίνει ναγέννηση. Κα δν γεννομε τν Θεό, λλ μς γεννται Θες μέσα μας. Στ εαγγελικ νάγνωσμα τς Κυριακς πρ τς Χριστο Γεννήσεως λεγε παντο «βραμ γέννησε τν σαάκ, σακ γέννησε…» (Ματθ. α´ 2), νας γέννησε, λλος γέννησε κα καταλήγει εαγγελιστς «ακβ γέννησε τν ωσφ τν νδρα Μαρίας ξ ς γεννήθη ησος λεγόμενος Χριστς» (στ. 16). Τν Κύριο δν τν γέννησε κανείς, λλ Κύριος γεννήθηκε π τν Παναγία. Κα ν λους τοὺς γεννοσαν νδρες, Ατς γεννήθη κ τς Παρθένου. Εναι Μόνος πο ταν δύνατον ν γεννηθε π νδρα. Γι’ ατ γεννήθηκε χι π γυναίκα λλ π παρθένο «κ Πνεύματος γίου». τσι καθένας μας γι ν πιτρέψει τν Θε ν γεννηθε μέσα του πρέπει ν τ κάνει ατ μ τρόπο παρθενικ κα ν Πνεύματι γίω.
.         πάρχουν τρες προϋποθέσεις γι ν ζήσουμε σωτερικ Χριστούγεννα κα ν προκύψει π τὴν μήτρα τς πάρξεώς μας Θες στὴν ζωή μας. Εναι ο προϋποθέσεις πο κπηγάζουν π τ μητρικ διώματα τς Θεοτόκου: τν παρθενία, τ σπορον κα τ ειπάρθενον. Τ πρτο εναι τ σπιλον, καθαρότητα· ατ σημαίνει παρθενία. Τ δεύτερο εναι τ σπορον τς Παρθένου, τ τι δὲν δέχθηκε σπέρμα νδρός· ατ σημαίνει λιτότητα κα πλότητα. Κα τ τρίτο, τ ειπάρθενον τῆς Θεοτόκου, τι Παναγία γέννησε παρθενικς κα παρέμεινε παρθένος. κοιλιά της, μήτρα της δηλαδή, ταν γι μιὰ χρήση, τὴν θεϊκ χρήση τς Γεννήσεως το Κυρίου.
.         Κα δική μας κριβς μήτρα τς ζως κα τς πάρξεως δν εναι δυνατόν, δν ντέχεται ατό, ν γεννήσει τν Θε μ πτωτικος τρόπους, λλ πρέπει ν Τν γεννήσει, ν το πιτρέψει ν γεννηθε π μέσα της μ πνευματικος τρόπους. Γι’ ατ χρειάζεται τ πρτο πράγμα, παρθενικ καθαρότητα. ν δν πάρχει ατό, κτρωμα θ βγάλουμε. Θες δὲν θ προκύψει στὴν ζωή μας.
.         Τ δεύτερο, εναι λιτότητα κα πλότητα. Δν πρέπει ν Τν ναμείξουμε τν Θε μ τ σπέρμα το παχ αυτο μας μ τὴν λογική μας, μ τν ρθολογισμό μας, μ τ συναισθήματά μας, μ τ μιζέρια μας, μ τν τραχύτητα τς φύσης μας. Πρέπει ν βγε π μέσα μας, χι νθρώπινος Θεός, κατασκεύασμα δικό μας, λλ Θες δρο κα χάρις ν νανθρωπήσει στν καρδιά μας Θες πο ν εναι Θεός. Γιατί μες συχν θελοθρησκομε, μ δικούς μας ρρωστους τρόπους συλλαμβάνουμε τν Θε μέσα μας, μ θελήματα, μ πάθη, μ ρθολογισμό, μ ντονα συναισθήματα, μ προκαταλήψεις, μ φυσικούς, νοσηρούς, πτωτικος τρόπους. ντ ν πιστεύουμε στὴν θέωση το νθρώπου, προκρίνουμε μέσα μας χι τν νανθρωπήσαντα Θεό, λλ ναν ξανθρωπισμένο δικό μας θεό.
.         Κα τ τρίτο πο πρέπει ν χαρακτηρίζει τὴν ζωή μας εναι τ ειπάρθενο. πως ταν Παναγία. γέννηση το Θεο π μέσα μας ν μ νοθευτε, ν μ γεννάει «λλότρια» ψυχή μας. Ν μ δημιουργε γεννήσεις, λλ ν φιλοξενε τὴν μία γέννηση τς χάριτος.
.         λα ατ δν ποτελον περβολές. Εναι στοιχεα θεολογικ πο παγορεύουν τν τρόπο τς μυστικς πνευματικς ζως γι τν καθένα μας. ποτελε πρότυπο πνευματικς ζως. Μ’ ατν τν καθαρότητα, μ’ ατν τν λιτότητα κα μ’ ατν τὴν μονιμότητα κα σταθερότητα καλεται καθένας μας ν’ ποτελέσει μία μήτρα πνευματική, π τν ποία θ βγε διος Χριστός, θ μαρτυρηθε σ’ ατν τν κόσμο, φο προηγουμένως θ χει προκύψει ς χάρις κα ελογία κα στὴν δική μας τὴν ζωή.

 ΠHΓΗ: kantonopou’ s blog (ἀπὸ gonia.gr)

, , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: