ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΣΠΟΥΔΑΜΑΤΑ (Τί γιορτάζουμε τὰ Θεοφάνεια; «τὴν φανέρωση τοῦ Χριστοῦ στοὺς Τρεῖς Μάγους»)

Γράμματα, σπουδάματα

   Τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ

Τί γιορτάζουμε τὰ Θεοφάνεια;
«τὴν φανέρωση τοῦ Χριστοῦ στοὺς Τρεῖς Μάγους»!!!!!!!

.           ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:  Μᾶς ἀποπροσανατολίζουν μὲ τὰ σπρέντ καὶ τὸ PSI καὶ ἀπὸ κάτω συνεχίζουν νὰ ὑπονομεύουν μὲ δολιότητα τὴν αὐτοσυνειδησία μας. «Ὣς πότε ἄραγε θὰ ἀνεχόμαστε νὰ εἰσπνέουν οἱ μαθητές μας τὶς ἀναθυμιάσεις καὶ νὰ παιδαγωγοῦνται στὴν εὐτέλεια, τὴν χυδαιότητα, τὴν ἀφιλοπατρία καὶ τὴν ἐκκλησιομαχία;»
.          Οἱ Ντενεκέδες τῆς Ἁλλοτριώσεως μὲ τὰ βρωμερά τους χέρια, βουτηγμένα στοὺς ὑπονόμους τῆς «Νέας Κουλτούρας» δὲν ἔχουν οὔτε τὸ ἐπιστημονικὸ θάρρος νὰ γράψουν στὰ σιχαμερὰ βιβλία τους τὴν ἱστορία τῶν Χριστουγέννων, ὅπως εἶναι γνωστή ἀπὸ τὶς Πηγές. Καὶ οἱ Γελοῖοι Καλλικάντζαροι τῆς Ἀλλοτριώσεως νομίζουν πὼς «γελοιοποιώντας» τὴν κατάπτυστα παρεφθαρμένη Διήγηση τῶν Θεοφανείων πετυχαίνουν νὰ ὑποβαθμίσουν τὸ Μυστήριο τοῦ Θεοῦ.

.         Σὰν κι αὐτοὺς ἔχουν περάσει πολλοί. Καὶ ἴσως «καλύτεροι». Ἀλλὰ τοὺς κατάπιε ἡ σκουπιδιάρα τῆς Ἱστορίας. Λοιπόν, καὶ στὰ δικά τους (τῶν νεωτέρων )! 

.         Τί γιορτάζουμε τὰ Θεοφάνεια; Καὶ ἕνα μικρὸ παιδί, τοῦ Δημοτικοῦ, θὰ σοῦ ἀπαντήσει: τὴν βάπτιση τοῦ Χριστοῦ. Ἐξ ἄλλου τὸ ἀπολυτίκιο τῆς μεγάλης δεσποτικῆς ἑορτῆς εἶναι ἀπὸ τὰ λίγα, ποὺ σχεδὸν ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, γνωρίζουμε. Εἶναι ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐξαίσια καὶ μελίφθογγα τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ ἐντυπώνονται στὴ μνήμη μας «ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων». «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις…». λοι, πλν νός: το πουργείου δι βίου μάθειας.

.          Ἐξηγῶ. Παιδιὰ τοῦ Γυμνασίου, παρέδωσαν, (καὶ μοῦ τὸ ἐνεχείρισε), στὸν πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱερᾶς Μητρόπολης Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου π. Ἐπιφάνιο, ἕνα βιβλίο-περιοδικὸ ποικίλης ὕλης, μὲ τίτλο «Τὸ βιβλίο τῶν Νέων τῆς Εὐρώπης». Οἱ μαθητὲς κατήγγειλαν ἀπρέπειες, ποὺ περιέχει τὸ ἐν λόγῳ κουρελούργημα. (Ὑπάρχουν, εὐτυχῶς, καὶ παιδιὰ ποὺ δὲν νοιάζονται μόνο γιὰ τὸ τελευταίας γενιᾶς κινητό). Τὸ «βιβλίο τῶν Νέων» εἶναι ἕνα εἶδος πολυσέλιδου ἡμερολογίου, τὸ ὁποῖο χορηγεῖται στοὺς μαθητὲς τῆς Ε.Ε., γιὰ ὄγδοη χρονιά. Στὶς πρῶτες σελίδες περιέχει καὶ μήνυμα τῆς ὑπουργοῦ, πρώην ἐθνικῆς Παιδείας, (θ μς ξηγήσει ποτέ, γιατί πάλειψε τν λέξη «θνικς» π τν τίτλο το πουργείου;) κ. Ἄννας Διαμαντοπούλου. Στὸ κείμενό της γράφει ὅτι τὸ «βιβλίο… εἶναι μία ἀξιόλογη πνευματικὴ πύλη τῶν νέων τῆς Εὐρώπης καὶ στοχεύει στὴν διαμόρφωση μιᾶς ἑνιαίας ἀντίληψης γιὰ τὴ ζωὴ τῶν νέων, κυρίως στὸ πεδίο τῆς σχολικῆς γνώσης, καὶ στὴν ἀνάδειξη μιᾶς νεανικῆς κουλτούρας, ποὺ θὰ ἐνδυναμώσει καὶ θὰ ἐμπεδώσει στὶς νέες γενιὲς τῶν Εὐρωπαϊκῶν λαῶν τὸ ὅραμα τῆς Εἰρήνης καὶ τῆς Προόδου σὲ κοινὲς παρακαταθῆκες».
.          Πρν σχολιάσω μως τς παφλάζουσες σημαντολογίες τῆς ὑπουργοῦ καὶ γιὰ νὰ ἐμπεδώσουμε κι ἐμεῖς τὸ προοδευτικὸ ὅραμά της, περὶ ἑνιαίας ἀντίληψης καὶ κοινῆς παρακαταθήκης τῶν νέων τῆς Εὐρώπης, παραπέμπω, στὸν μήνα Ἰανουάριο τοῦ βιβλίου-ἡμερολογίου, τὴν ἕκτη ἡμέρα, ποὺ γιορτάζουμε τὰ ἅγια Φῶτα. Ἀνοίγω, λοιπόν, τὴν νεανικὴ «πνευματικὴ πύλη» καὶ διαβάζω: «6 Ἰανουαρίου: Τ Θεοφάνεια, πο τυμολογικ σημαίνουν τὴν φανέρωση το Θεο, εναι μία Χριστιανικ γιορτ κατ τν ποία τιμομε κα θυμόμαστε τὴν φανέρωση το Χριστο στος Τρες Σοφος Μάγους (μερικὲς φορὲς ἀναφέρονται καὶ ὡς βασιλιάδες. Σὲ πολλὲς κουλτοῦρες ὑπάρχει ἡ παράδοση νὰ τρῶνε ἕνα κέικ σὲ σχῆμα βασιλιά)». Ατ εναι, λοιπόν, «κοιν παρακαταθήκη» τν νέων, ποία ξεκιν μ τν στρέβλωση ( βλασφημία) το χριστιανικο μηνύματος, μ τ μαγάρισμα το ρθόδοξου δόγματος.

.          Καὶ αὐτὲς οἱ πνευματικὲς καθαρσίες δὲν περιορίζονται μόνον σὲ χαζοχαρούμενα, ἄχρηστα ἔντυπα (πόσα λεφτ λήθεια σπαταλήθηκαν, π τ αμα το λαο μας, γι ν διακινηθε ατ τ σκουπίδι;), ἀλλὰ παρεισέφρησαν καὶ στὰ κρίσιμα βιβλία γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ. Στὸ βιβλίο Γλώσσας τῆς Ε´ Δημοτικοῦ, β’ τεῦχος, στὴν ἑνότητα γιὰ τὰ Χριστούγεννα, σημειώνεται καὶ πάλι γιὰ τὰ Θεοφάνεια: «Στὴν χώρα μας ρίχνουμε τὸν σταυρὸ στὴν θάλασσα γιὰ νὰ τὸν πιάσει ὁ καλύτερος καὶ γρηγορότερος κολυμβητὴς», καὶ τέλος. π τν φανέρωση το Χριστο σ τρες Μάγους  κα τά…βασιλικ κέικ («Θέ μου, τί βλέπομεν στς μέρες μας», ς θ λεγε Μακρυγιάννης), δ, πιφάνεια το Σωτρος, γινε γώνας κολύμβησης.
.         Θέλω, μιᾶς καὶ εἴμαστε στὶς παραμονὲς τῶν Χριστουγέννων, νὰ τονίσω κάποια καίρια ἀπευθυνόμενος κυρίως σὲ συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν «καλὴ ἀνησυχία» τοῦ Γέροντος Παϊσίου, γιὰ τὰ ὅσα φρικιαστικὰ συμβαίνουν στὴν πολύπαθη ἐκπαίδευση. ς πότε ραγε θ νεχόμαστε ν εσπνέουν ο μαθητές μας τς ναθυμιάσεις κα ν παιδαγωγονται στν ετέλεια, τν χυδαιότητα, τν φιλοπατρία κα τν κκλησιομαχία; Ἂς ἀποτινάξουμε ἐπιτέλους ἀπὸ πάνω μας τὰ μπάζα τῆς θολοκουλτούρας, τὰ τὰ ἄθεα γράμματα, ποὺ ἁπλώθηκαν, σὰν σάβανα, πάνω ἀπὸ τὴν πατρίδα μας. Θέλουν δὲν θέλουν τὰ «εὐρωψώνια τοῦ πολυπολιτισμοῦ», τὸ Γένος ὀφείλει τὴν ταυτότητά του στὴν Ἐκκλησία. Ἡ συχνότατη ἐπωδὸς τοῦ Μακρυγιάννη, «πίστη καὶ πατρίδα μου», ἦταν γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ μᾶς παρέδωσαν αὐτὸν τὸν Τόπο, ὡς «τζιβαϊρικὸν πολυτίμητο», ἕνα δίδυμο, ἀλλὰ ἀδιαίρετο χρέος ἱστορικῆς ὑπάρξεως.
.          Γι’ αὐτὰ καὶ τὰ «πεπυρωμένα βέλη τῶν πονηρῶν» στρέφονται κατὰ τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας.
.        Παρενθέτω τὴν ἑξῆς προφητικὴ ἐπισήμανση τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, ἤδη ἀπὸ τὸ 1984: «Ἀπὸ πολλὰ χρόνια τώρα γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια διαρκῶς αὐξανομένη νὰ πολεμηθεῖ ἡ πίστη. Ν βγε π τ λληνικ σχολεα Χριστός. Νὰ διαστρεβλωθεῖ ἡ ἱστορία μας. Ν ετελισθε σημασία τν μεγάλων ορτν τν Χριστουγέννων κα το Πάσχα πο τόσο ζε λαός μας. Ν παύσει ρθόδοξος κκλησία ν εναι ψυχ το Γένους μας. Ν καταντήσουν τ παιδιά μας εκολη λεία κάθε νοητο φανερο θηρίου». Τὸ σιωπηλὸ καὶ ἡσύχιο περιβόλι τῆς Παναγίας ἔκρουσε τὸν κώδωνα ἀπὸ παλιά. Εναι γνωστ πς κάθε προσπάθεια λλοίωσης το θνικο μας προσώπου κδηλώνεται, ς πιχείρηση χωρισμο τς ζως π τν παράδοση κα τν πίστη μας. Καταρρέουμε, ὅταν «ἡ ἀλήθεια τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ζωῆς μας νοθεύεται». Μ τ βιβλίο στορίας ξεβράστηκε νοθεία. Τ πουλα μως χτυπήματα δίνονται μέσῳ τν «ναγνωστικν».
.         Εἶναι δυνατὸν δάσκαλος, μὲ στοιχειώδη πνευματικὴ ἐντιμότητα, νὰ διδάξει τὰ Χριστούγεννα, στὴν Ε´ Δημοτικοῦ ποὺ διδάσκω, μὲ κείμενα τοῦ τύπου «Φρικαντέλα ἡ μάγισσα ποὺ μισοῦσε τὰ κάλαντα»; Νὰ διαβάζει ὁ δάσκαλος φράσεις, ὅπως: «Σκασμός, σπουπιδόπαιδα! ν δν σταματήσετε ν λέτε τ κάλαντα θ τ μετανιώσετε πικρά!» (σέλ. 26, β´ τεῦχος γλώσσας). Ἢ παρακάτω, στὴ σελίδα 30, ἄλλο τρισάθλιο κείμενο, γιὰ «μαγεῖες, μαγικὰ ραβδιὰ καὶ μαγικὰ σύνεργα»;
.        Τί δουλει χουν ο μαγεες κα ο κρανιοκενες παλαβομάρες το κάθε τυχάρπαστου ρυπαρογράφου, μ τν γέννηση το Σωτρος Χριστο; Προφανῶς οἱ ἄνθρωποι ἐζήλωσαν τὴν «δόξα», ἐκείνης τῆς λοξῆς Ἀγγλίδας, ποὺ ἔγινε ζάπλουτη μὲ τὶς παρανοϊκὲς ἀσυναρτησίες  τοῦ «Χάρυ Πότερ», τὸ ὁποῖο ἀπροκάλυπτα ἀποτελεῖ ἐγχειρίδιο μαγείας. Ἤ, κατὰ πᾶσα πιθανότητα, εἶναι αἰχμάλωτοι ἰνδουϊστικῶν φιλοσοφιῶν, μὲ τοὺς γκουρού, τὴν γιόγκα καὶ λοιπούς…ἐσωτερισμούς, ποὺ τοὺς νερουλίασαν τὸν νοῦ. Δὲν ἐξηγεῖται ἀλλιῶς ἡ ἐμμονή τους σὲ τέτοια κείμενα.
.           Στὸ Ἀνθολόγιο τῶν Ε-Ϛ´ Δημοτικοῦ, στὴ σελίδα 85, φιλοξενεῖται κείμενο μὲ τίτλο: «Ἡ καρδιὰ ἑνὸς ποντικοῦ», κάποιου Ἄγγλου συγγραφέα. Διαβάζω τὴν εἰσαγωγή: «Τὶς μάγισσες σήμερα δὲν τῆς ξεχωρίζεις. Εἶναι συνηθισμένες γυναῖκες, γι’ αὐτὸ καὶ μποροῦν νὰ κυκλοφοροῦν ἀπαρατήρητες ἀνάμεσά μας. Σκοπός τους εἶναι νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ παιδιά. Ἔτσι, λοιπόν, μεταμόρφωσαν σὲ ποντίκι τὸ μικρὸ πρωταγωνιστὴ τοῦ μυθιστορήματος…». Καὶ στὸ κείμενο τὰ 11χρονα παιδιὰ διαβάζουν φράσεις ἐξόχου παιδαγωγικῆς ἀξίας, ὅπως: «Ἕνα βράδυ ἡ γιαγιά μου κάπνιζε τὸ μαῦρος της ποῦρο, ἐνῶ ἐγὼ μισοκοιμόμουν μακάρια στὴ ζεστὴ ἀγκαλιά της». Πούρα ποὺ τὰ καπνίζουν γιαγιάδες, μάγισσες, ποντίκια, ἕνας κόσμος καταθλιπτικός, ἐρεβώδης, τὸ Νέο Σχολεῖο τους. φυγε π’ τ σχολει Θεάνθρωπος κα μπκε θηριάνθρωπος.

.          Τί κάνουμε; Ἐδῶ θέλει «ἀγῶνες πατρικούς», φωτιὰ καὶ τσεκούρι. Δν διδάσκουμε τίποτε π «ραδιενεργ πόβλητα» τν βιβλίων, δν θ γίνουμε συνεργο στ γκλημα. Ἂς προστρέξουμε στὴν βρυσομάνα, στὸ ριζιμιὸ λιθάρι τοῦ Γένους, τὴν παράδοσή μας. Ἔχουμε κείμενα ποὺ «μοσχοβολοῦν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο» (Κόντογλου). Πέρασαν λογοτέχνες, πο μαστόρεψαν κπάγλου κάλλους κείμενα γι τ Δωδεκαήμερο. Εὔκολα βρίσκονται, ἂς τὰ προσφέρουμε στὰ παιδιά, μακριὰ ἀπὸ τὶς τάξεις τὰ δηλητήρια. «Ἄφετε τὰ παιδία…».
.            Τς κοινς κουλτορες κα παρακαταθκες, ς τς διδάξει κ. Διαμαντοπούλου στ δικά της βλαστάρια. Βιώνουμε ἤδη τὰ ἐπίχειρα αὐτοῦ τοῦ νεφελώδους προοδευτισμοῦ καὶ τοῦ ἀβασάνιστου ἐξευρωπαϊσμοῦ. Ὑπάρχουν καὶ πνευματικοὶ νόμοι… Ἡ «οἰκονομία» τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀπελευθέρωσε, πρὶν ἀπὸ 200 περίπου χρόνια ἀπὸ τὴν σκλαβιά. Ἡ οἰκονομία τῶν σημερινῶν θεομάχων, μᾶς ὑποδουλώνει καὶ πάλι, καταστρέφοντας ἀδίστακτα καὶ τὸ μέλλον τοῦ τόπου.  Ὅπως λέει καὶ ὁ Παλαμᾶς

«Δὲ θέλω ἐγὼ καινούργια, ξένα δῶρα,
παλιὰ δικά μου πλούτη σου ζητῶ».

, , , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: