«ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ
π. Μιχαὴλ Σπ. Καρδαμάκη (+)
[Β´]

«Ἀεὶ μένει μυστήριον»

σελ. 100 κ. ἑξ.

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.        Ἡ παράχρηση ἢ ἰδεολογικοποίηση-θρησκευτικοποίηση τῆς εὐαγγελικῆς ζωῆς εἶναι ἡ ἀπόρριψη τοῦ μυστικοῦ βάθους καὶ τῆς ἐσχατολογικῆς προοπτικῆς τῶν ἁγίων μυστηρίων καὶ τῆς κρυμμένης ἁγιότητας, γεγονότα θαυμαστὰ ποὺ στολίζουν τὴ χριστιανικὴ Ἐκκλησία. Καὶ τότε ἀγωνιοῦμε γιὰ τὸν ἐκσυγχρονισμὸ ἢ τὴν ἐπικαιρότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μαρτυρίας, ποὺ νομίζουμε ὅτι κατορθώνεται μὲ τὴν καταπονοῦσα δραστηριότητα, τὴν προβαλλόμενη πολυπραγμοσύνη, τὴν ἐπίπλαστη μεγαλοπρέπεια, τὴν ἀνυποψίαστη ἐκκοσμίκευση, ἐφευρέσεις ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἄγνοια τοῦ γεγονότος ὅτι, δηλαδή, ὅταν τὰ πράγματα κοινωνικοποιοῦνται χάνουν τὴν ὀμορφιά τους. Ὅταν ὁ σταυρὸς γίνεται θριαμβολογία, μεταβάλλεται σὲ σύμβολο, ὅταν ἡ ἁγιότητα ἐπιδεικνύεται, ἀλλοτριώνεται ἀπὸ τὴ δύναμή της, ὅταν τὸ ἐκκλησιαστικὸ μυστήριο ἀπογυμνώνεται ἀπὸ τὸ χριστιανικὸ μυστήριο καταντᾶ πολιτισμός, ὅταν οἱ ἀπόκρυφοι θησαυροὶ τῆς καρδιᾶς ἐκτίθενται στὴν ἀγορά, μεταβάλλονται σὲ ἄχυρα.

«Διὸ οὐκ ἐκκακοῦμεν, ἀλλ’ εἰ καὶ ὁ ἔξω ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται, ἀλλ’ ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ τῇ ἡμέρᾳ… μὴ σκοπούντων ἡμῶν τὰ βλεπόμενα, ἀλλὰ τὰ μὴ βλεπόμενα· τὰ γὰρ βλεπόμενα πρόσκαιρα, τὰ δὲ μὴ βλεπόμενα αἰώνια».

 .        Ἡ οὐσιώδης ἀνθρωπολογικὴ συνέπεια τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ καταστροφὴ τῆς ἑνότητας τοῦ ἀνθρώπου, ἡ σχάση τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου σὲ ἔξω καὶ ἔσω ἄνθρωπο, ἡ ἀντιπαλότητα μεταξύ τους καὶ ἡ ἀντικατάσταση τοῦ ἔσω ἀπὸ τὸν ἔξω ἄνθρωπο. Ὁ Χριστιανός, μέτοχος τῆς τραγικότητας αὐτῆς τῆς σχάσεως, ἀγωνίζεται, γενικώτερα, νὰ κατορθώσει τὴν ἑνότητα ἐξωτερικοῦ κόσμου καὶ κόσμου τῆς ἐσωτερικότητας. Ὁ μεγάλος πειρασμὸς γιὰ τὸν ἄνθρωπο κάθε ἐποχῆς, εἶναι νὰ ταυτίζει τὴν ζωὴ μὲ τὸν κόσμο τῶν ἐξωτερικῶν πραγματικοτήτων, ἐκποιώντας χάρη τούτου τοὺς κρυμμένους θησαυροὺς τῆς καρδιᾶς του. Εἶναι ὁ πειρασμὸς στὸν ὁποῖο ὑπέκυψε ἡ ἰουδαία γυναίκα ποὺ ὀδυνᾶται γιατί

«ἔχασε ὅλα τὰ ἐσωτερικὰ πλούτη της ἐπειδὴ θέλησε νὰ ἀποκτήσει τὰ ἐξωτερικὰ ἀγαθά».

Ἐπιθυμώντας, ὅπως ἡ Εὔα (Γεν. γ´6)

«τὰ ὁρατὰ ἀγαθὰ ἔχασε τὶς ἀόρατες ἀρετές της».

.      Πρῶτοι οἱ Χριστιανοὶ ὀφείλουν νὰ γνωρίζουν ὅτι

«ὁ θησαυρὸς τοῦ ταπεινόφρονος ἔσωθεν αὐτοῦ ἐστιν, ὅς ἐστιν ὁ Κύριος»

ἐπειδή,

«ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν».

.       Ἕνας θησαυρὸς ποὺ φυλάσσεται ἐναρέτως στὴν καρδιὰ καὶ πλουτίζει μυστικῶς τὴν ἱστορία. «Ὁ Θεός, ὁ κρυμμένος Θεός, ἂν ὑπέστη φανερά τὸν θάνατο στὴ σάρκα, ἀνασταίνει μυστικὰ τὴν κάθε σάρκα. Κι Ἐκεῖνος, πρῶτος Ἐκεῖνος, δὲν μπορεῖ νὰ δράσει στὴν Ἱστορία παρὰ μὲ “σχεδὸν ἀόρατο τρόπο”, διὰ μέσου τῶν ἄγνωστων, τῶν κρυμμένων ἁγίων, τῶν πτωχῶν, τῶν ἀνώνυμων δικαίων, τῶν ταπεινῶν, τῶν ἄθεων, τῶν τρελλῶν τοῦ Χριστοῦ, ποὺ γίνονται διάφανοι στὸ Ἄγνωστο καὶ ὕστερα γίνονται κοινωνοὶ στὸ φοβερὸ σταυρό Του καὶ στὴν μυστηριώδη Του Ἀνάσταση».

 .       Τὸ ἔργο τῶν κοινωνῶν τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως, τῶν Χριστιανῶν, εἶναι ἡ Προφητεία. Καὶ τοῦτο σημαίνει ὄχι μίαν ἀγωνιώδη προσπάθεια περὶ τὸ νόημα ἢ τὴν τραγωδία τῆς ἱστορίας, στὸν ἀπεκκλησιασμό της, ἀλλὰ τὴ φανέρωση τῆς ὡραίας μορφῆς τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος διὰ τῆς ὀμορφιᾶς τοῦ σώζει τὴν ἱστορία ἀπὸ τὸ δαιμονικὸ ἢ τὴν ἀσχήμια της. Οἱ Χριστιανοὶ εἶναι οἱ προφῆτες τῆς παρουσίας καὶ τῆς δράσεως τοῦ Χριστοῦ, μὲ «σχεδὸν ἀόρατο τρόπο», προφῆτες δηλαδὴ τῆς κρυμμένης ἀλλὰ καὶ πανσθενουργοῦ ἁγιότητάς Του, ποὺ εἶναι ἡ ἄφθαρτη ὀμορφιὰ τῶν προσώπων καὶ τῶν πραγμάτων. Ἂν ὁ διάβολος εἶναι ἡ ἀσχημία, ὡς πατέρας τοῦ ψεύδους καὶ τοῦ μίσους, ὁ Θεὸς μας εἶναι ἡ ὀμορφιά, ὡς ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ἀγάπη, τὸ ἐντὸς ἡμῶν κάλλος, πρὸς τὸ ὁποῖον καλούμαστε νὰ ὁμοιωθοῦμε. Ὁ Φ. Ντοστογιέφσκυ, ποὺ εἶχε πεῖ, καὶ ἀξίζει νὰ τὸ ἐπαναλάβουμε, ὅτι

«τὸν κόσμο θὰ τὸν σώσει ἡ ὀμορφιὰ»

καὶ ἐννοοῦσε ἀκριβῶς

«τὴν ἀπόλυτα ὡραία μορφὴ τοῦ Χριστοῦ, στὴν ὁποία συνδυάζονται ἁρμονικὰ ἡ ὀμορφιά, ἡ ἀλήθεια καὶ τὸ ἀγαθό».

«εἶχε ἤδη προφητεύσει ὅτι ὁ ἄνθρωπος θὰ ἔχανε ἀκόμη καὶ τὴν ἐξωτερική του μορφή, ἂν ἔχανε τὴν πίστη του στὴ στενὴ σχέση καὶ ὁμοιότητά του μὲ τὸν Θεό». «Οἱ ἄθεοι», γράφει, «δὲν ἔχουν καμιὰ ὀμορφιὰ μήτε καὶ ποὺ τὴ θέλουνε. Ὅλοι τους εἶναι νεκροί, μόνο ποὺ ὁ ἄνθρωπος καυχιέται γιὰ τὸ θάνατό του κι οὔτε σκέπτεται νὰ στραφεῖ πρὸς τὴν μοναδικὴ Ἀλήθεια· ἡ ζωὴ χωρὶς Θεὸ εἶναι μαρτύριο».

, , , , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: