«Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΠΙΑ ΠΑΡΑ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΙΜΩΡΗΣΕΙ» (Συνέντευξη-καταπέλτης Β. Μαρκεζίνη ἐφ᾽ ὅλης τῆς ὕλης) [Β´]

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/09/11/ἡ-κατάσταση-θὰ-γίνει-ἀκόμη-χειρότερη/

Ποιά εἶναι ἡ γνώμη σας γιὰ τὴν τάση φιλελευθεροποιήσεως ποὺ βλέπομε νὰ ἐμφανίζεται στὴν Βόρεια Ἀφρικὴ καὶ τὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ ποὺ καμμιὰ φορὰ ἀποκαλεῖται «ἡ Ἀραβικὴ Ἄνοιξη»;

.         Τὸ ἐρώτημά σας εἶναι ἐνδιαφέρον, ἀλλ’ ἐξαιρετικὰ δύσκολο νὰ ἀπαντηθεῖ σὲ μικρὸ σχετικὰ χῶρο καὶ ὑπὸ μορφὴ μίας συνολικῆς ἀπαντήσεως. Θὰ προτιμοῦσα, λοιπόν, ν’ ἀρχίσω μὲ μερικὲς ἐπιγραμματικὰ διατυπωμένες σκέψεις καὶ μετὰ πᾶμε τὴν συζήτηση ἕνα βῆμα πιὸ πέρα.
.          Πρῶτον, ἡ φράση «Ἀραβικὴ Ἄνοιξη» εἶναι καὶ ἐπιγραμματικὴ καὶ αἰσιόδοξη. Καὶ γιὰ τοὺς δύο αὐτοὺς λόγους εἶναι ὅμως, ἂν ὄχι ἐσφαλμένη, σίγουρα πρόωρη καὶ ὑπεραπλουστευτική.
.          Ἡ φράση παραεῖναι αἰσιόδοξη γιατί, ἂν καὶ ἡ κατάσταση εἶναι σχετικὰ ἤρεμη στὴν Τυνησία καὶ στὶς δυτικότερα αὐτῆς χῶρες, εἶναι πολὺ νωρὶς νὰ αἰσθανόμεθα σίγουροι γιὰ τὸ πῶς θὰ ἐξελιχθεῖ στὴν Αἴγυπτο, στὴν Συρία καὶ τὴν Ἰορδανία.
.          Περαιτέρω, ἡ φράση πάσχει ἀπὸ τὸ ὅτι εἶναι ὑπεραπλουστευτική. Τοῦτο, ὅπως ὑπαινίχθηκα, ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι δὲν κάνει σαφεῖς διαχωρισμοὺς μεταξὺ τῶν διαφόρων χωρῶν, ποὺ παρουσιάζουν διαφορετικὰ χαρακτηριστικά, διαφορετικοὺς κινδύνους καί, ὡς ἐκ τούτου, ἔχουν διαφορετικὲς προοπτικές.
.          Δεύτερον, οἱ πιὸ ἐπικίνδυνες καὶ ἀπρόβλεπτες καταστάσεις βρίσκονται στὸ Μπαχρέιν, στὴν Ὑεμένη καὶ στὴν Σαουδικὴ Ἀραβία (ποὺ σπάνια συζητεῖται σὲ λεπτομέρεια, ἀλλὰ ποὺ παραμένει τὸ πιὸ εὐαίσθητο σημεῖο τοῦ πάζλ).
.          Τρίτον, σ’ αὐτὲς τὶς χῶρες, ἀλλὰ καὶ στὴν Συρία, ἡ διαμάχη δὲν ἀφορᾶ στὴν ἐπικράτηση δημοκρατικώτερων τάσεων καὶ ὁμάδων ἀλλὰ ἀντιπροσωπεύει μία μάχη «μέσῳ ἀντιπροσώπων» (proxy war) μεταξὺ τῆς Ἀμερικῆς καὶ τοῦ Δυτικοῦ κόσμου ἀφ᾽ ἑνός, καὶ τοῦ Ἰρὰν ἀφ᾽ ἑτέρου. Γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ἀλλοιῶς: ὁ Ἰρανικὸς κίνδυνος ἔχει μεταστραφεῖ τελευταία ἀπὸ «κίνδυνο πυρηνικῶν ἐξοπλισμῶν» σὲ «κίνδυνο ἐπεκτάσεως τῆς Ἰρανικῆς σφαίρας ἐπιρροῆς» σὲ ὅλη τὴν Μέση Ἀνατολὴ μὲ κύριο στόχο τὴν ἀποσταθεροποίηση τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας. Ἡ μάχη ποὺ δίδεται στὴν Συρία αὐτὴ τὴν στιγμὴ ἀποτελεῖ προέκταση αὐτοῦ τοῦ φαινομένου.
.          Τέταρτον, ἡ ἐξάπλωση τῆς Ἰρανικῆς ἐπιρροῆς στὴν περιοχὴ θὰ μεγαλώσει ἀνάλογα μὲ τὸ πῶς θὰ ἐξελιχθοῦν τὰ γεγονότα στὸ Ἰράκ. Ἐδῶ, εἴτε παρατείνουν τὴν στρατιωτικὴ παραμονή τους οἱ Ἀμερικανοὶ πέραν τοῦ τέλους τοῦ ἔτους, μὲ μεγάλες δυνάμεις εἴτε διατηρήσουν συμβολικὴ μόνο παρουσία μερικῶν χιλιάδων ἀνδρῶν, βέβαιο εἶναι ὅτι θὰ χάσουν. Γιατί μία τέτοια παράταση παραμονῆς στὸ Ἰράκ, ἰδίως σὲ προεκλογικὴ γιὰ τὴν Ἀμερικὴ περίοδο, θὰ βλάψει τὸν Πρόεδρο Ὀμπάμα ἀλλὰ οὔτε καὶ θὰ μπορέσει στρατιωτικὰ νὰ σταματήσει τὴν αὔξηση βιαίων ἐπεισοδίων στὴν χώρα. Ἀντιθέτως, κάτι τέτοιο θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιταχύνει τὴν διάσπαση αὐτῆς τῆς χώρας καί, μὲ τὴν σειρά του, νὰ προκαλέσει Τουρκικὴ ἐπίθεση ἢ καὶ προσάρτηση μέρους τουλάχιστον τοῦ Κουρδικοῦ τμήματος τῆς χώρας. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ἄλλωστε, ὅτι οἱ τουρκικοὶ βομβαρδισμοὶ στὸ Βόρειο Ἰρὰκ εἶναι πλέον καθημερινὸ φαινόμενο.
.          Πέμπτον, ἄγνωστο παραμένει τὸ ἀποτέλεσμα, ποὺ θὰ ἔχουν ὅλες αὐτὲς οἱ διαφορετικὲς συρράξεις πάνω στὸ Ἰσραήλ. Ἐπὶ τοῦ παρόντος, ἀρκεῖ κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι ἡ χώρα αὐτὴ ἀντιμετωπίζει τὸ ἐνδεχόμενο νὰ μεταβληθεῖ ἄρδην ἡ γεωστρατηγικὴ κατάσταση τῆς περιοχῆς, ποὺ ἐπὶ δεκαετίες τῆς ἐπέτρεπε νὰ ὑπολογίζει στὴν ἀνεκτικότητα ἂν ὄχι καὶ βοήθεια τῆς Αἰγύπτου, τὴν παθητικὴ στάση τῆς Ἰορδανίας καὶ σ’ ἕνα ἀβέβαιο ἀλλὰ σχετικὰ ἐλεγχόμενο καθεστὼς στὴν Συρία (ἐξαιρουμένης, βεβαίως, τῆς δραστηριότητας τῆς Χεζμπολάχ). Ὅλα αὐτὰ τὰ προβλήματα ὑπάρχουν παράλληλα μὲ τὸ ἄλυτο Παλαιστινιακὸ πρόβλημα.

 Χρήσιμα καὶ ἐνδιαφέροντα ὅλ’ αὐτά, ἀλλά, ὅπως εἴπατε, πρέπει νὰ τὰ δοῦμε καὶ ἀπὸ Ἑλληνικῆς σκοπιᾶς. Ἤ, γιὰ νὰ τὸ πῶ ἀλλοιῶς, πῶς ὅλ’ αὐτὰ πῶς μεταφράζονται στὴν Ἑλληνικὴ πραγματικότητα;

 .          Γιὰ νὰ ἀπαντήσομε σωστὰ σ’ αὐτὴ τὴν ἐρώτηση, νομίζω ὅτι πρέπει πρῶτα ἀπ’ ὅλα νὰ δοῦμε πῶς αὐτὲς οἱ ἐξελίξεις ἐπηρέασαν τὶς θέσεις καὶ τὶς δυνατότητες δύο χωρῶν, ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ μέλλον μας. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ Ἀμερική, ἡ δεύτερη εἶναι ἡ Τουρκία.

 Ἀμερικὴ

.          Ἐκ πρώτης (μόνο) ὄψεως ἡ Ἀμερικὴ βγαίνει κερδισμένη ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἔκρηξη τῶν κρίσεων στὴ Βόρεια Ἀφρικὴ καὶ τὴν Μέση Ἀνατολή. Ἔτσι βλέπει τὸν παλιό της ἐχθρό, τὸν Συνταγματάρχη Καντάφι, νὰ ὁδεύει πρὸς τὸ τέλος του. Ἐλπίζει, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ εἶναι βέβαιη, ὅτι ἡ ἴδια τύχη ἀναμένει τὸν Πρόεδρο Ἄσσαντ τῆς Συρίας. Μέχρις στιγμῆς πέρασε ὁμαλὰ τὴν κρίση τῆς Αἰγύπτου. Παρὰ τοὺς ἐλλοχεύοντες κινδύνους, ἐλπίζει, ὅτι καὶ ἡ Σαουδικὴ Ἀραβία ἔχει μπεῖ, ἔστω καὶ μὲ ἀργότερους ρυθμούς, στὸν δρόμο τῆς ἐκδημοκρατικοποιήσεως. Οἱ σχέσεις της μὲ τὴν Ρωσία καὶ τὴν Τουρκία τῆς δίδουν ἐλπίδες, ὅτι μπορεῖ νὰ κουμαντάρει τὸ Ἰράν μέχρις ὅτου – ἐλπίζει – καὶ αὐτὸ καταρρεύσει ἐκ τῶν ἔσω. Ἡ Ἰορδανία δείχνει, ὅτι ἀπέφυγε – πρὸς τὸ παρὸν – ἀνοικτὴ κρίση χάρη στὶς ἔγκαιρες πολιτικὲς ἀντιδράσεις τοῦ Βασιλέως της. Ἡ Ἀμερική, ἐπίσης, πιστεύει ὅτι κατόρθωσε ἀκόμη καὶ τὸ Ἰσραὴλ νὰ μισο-τιθασσεύσει, χωρὶς βεβαίως, ἀκόμη νὰ τὸ ἔχει πείσει νὰ κάνει σοβαρὰ βήματα μπροστὰ στὸ θέμα τῆς εἰρήνης μὲ τοὺς Παλαιστινίους. ὅλ’ αὐτὰ καθ᾽ὃν χρόνον ἡ ἀποχώρηση ἀπὸ τὸ Ἀφγανιστὰν ἔχει γίνει δεκτὴ στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας, χωρὶς κανεὶς νὰ ὁμιλεῖ ἀνοικτὰ περὶ νέου Βιετνάμ. Ἂν δὲν ἦταν γιὰ τὰ ἀπίστευτα οἰκονομικὰ χάλια, ποὺ πολλαπλοὶ πόλεμοι καὶ ἡ ἐσωτερικὴ ἀπληστία τῶν Ἀμερικανικῶν στρατιωτικῶν καὶ οἰκονομικῶν κατεστημένων, ὁ χαρισματικὸς Πρόεδρος τῶν ΗΠΑ θὰ εἶχε κάθε λόγο νὰ προσβλέπει στὶς ἐπερχόμενες ἐκλογὲς μὲ αἰσιοδοξία. Καί, ὅμως, τὰ πράγματα δὲν εἶναι ὅσο ρόδινα ὑποδηλοῖ ἡ ἀνωτέρω εἰκόνα.
.          Βεβαίως τὸν Καντάφι – ξεχνώντας ἀνθρωπιστικὲς ἀρχὲς ποὺ ἐπικαλοῦνται ἐπιλεκτικὰ μόνον ὅποτε τοὺς βολεύει – Ἄγγλοι καὶ Ἀμερικανοὶ τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ τὴν ἀπομόνωση, ποὺ εἶχε περιπέσει λόγῳ τῶν ὁπλισμῶν μαζικῆς καταστροφῆς ποὺ εἶχε. Ἡ δημόσια ἐξήγηση ποὺ δόθηκε ἦταν ὅτι «λογικεύθηκε» καὶ δέχθηκε νὰ καταστρέψει τὰ ὅπλα του. Ὁ πραγματικὸς λόγος ἦταν ὁ συνηθισμένος: ἡ οἰκονομικὴ λαιμαργία τῶν πετρελαϊκῶν ἑταιρειῶν – πρωτίστως τῆς ΒP. Ἡ ἐκκεντρικὴ βαρβαρότης τοῦ δεσπότη οὐδόλως θὰ ἐπανήρχετο στὴν προσοχὴ τοῦ κοινοῦ, ἂν δὲν ἐξαπλωνόταν ἀναπάντεχα καὶ στὴν χώρα του ἡ γενικὴ ἀναταραχὴ ποὺ ξέσπασε σ’ ὅλη τὴν Βόρεια Ἀφρική, αἰφνιδιάζοντας – ὡς πάντα συμβαίνει– τὶς καλοπληρωμένες ἀλλὰ ὄχι καλὰ πληροφορημένες κατασκοπευτικὲς ὑπηρεσίες τῶν Δυτικῶν δυνάμεων.
.          Ἡ Δύση ἔπρεπε νὰ ἀντιδράσει, ἀλλὰ μὲ τί ἀφορμή; Οἱ ἀδίστακτες ἀντιδημοκρατικὲς τάσεις τοῦ Καντάφι ἔπρεπε νὰ ξανα-ἀνασυρθοῦν στὴν ἐπιφάνεια, καὶ μιὰ καὶ ἡ Ἀμερικὴ δὲν εἶχε πλέον τὴν δύναμη –οἰκονομικὴ καὶ ψυχική– νὰ ἀναλάβει τὴν ἡγεσία τοῦ ἰδιότυπου πολέμου, τὸ ΝΑΤΟ καὶ ὁ ἀναζητῶν διεθνῆ ρόλο καὶ θαυμασμὸ Πρόεδρος Σαρκοζύ ἀνέλαβαν τὸ δαπανηρὸ (στρατιωτικὰ καὶ διπλωματικὰ) ἔργο νὰ ἀνατρέψουν τὸν βάρβαρο δεσπότη. Ἡ στρατιωτικὴ νίκη εἰς βάρος τοῦ … βεδουίνου ποὺ ζοῦσε σὲ μία τέντα χρειάσθηκε καιρό, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε παρὰ νὰ ἦταν, στὸ τέλος, ἀναπόφευκτη. Κατάντια ὅλ’ αὐτὰ βέβαια, ἀλλὰ ἔπρεπε νὰ γίνουν, ὥστε ἡ Δύση νὰ βρεθεῖ στὸ πλευρὸ «τῶν καλῶν» καί, ταυτόχρονα, νὰ μὴ χάσει τὸ ποιοτικὰ ἐξαίρετο Λιβυκὸ πετρέλαιο! Πάλι, ὅμως, ἡ σκέψη τῶν Δυτικῶν περιορίσθηκε κυρίως στὴν πρώτη κίνηση. Τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ τί θὰ ἀκολουθήσει τὴν πτώση τοῦ «διεφθαρμένου» δικτάτορα, δεδομένου ὅτι ἡ χώρα του εἶναι πολλαπλῶς διαιρεμένη, θὰ ἔπρεπε νὰ αὐτοσχεσιασθεῖ μετά. Μόλις τώρα, λοιπόν, ρχίζουν ν σκέπτονται ατ τ προβλήματα ο νιδιοτελες νικητές, κα ο σοφώτεροι μεταξ ατν ν διερωτνται – ρθς – πς θ τελείωσει ατ περιπέτεια.

.          Ἡ ἴδια, ἀλλὰ σὲ ἔκταση πιὸ μεγάλη, ἀνησυχία ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν Αἴγυπτο, ὅπου τὸ Ἀμερικανικὸ κατεστημένο παρακολούθησε καὶ ἐδῶ μὲ ἀναποφασιστικότητα τὸ αἰγυπτιακὸ στρατιωτικὸ καθεστὼς νὰ ὀργανώνει ἔντεχνα μία δῆθεν … λαϊκὴ ἐπανάσταση. Οἱ λαοί, ὅπως παντοῦ στὸν κόσμο, εἶναι καλοὶ καὶ ἄρα ἀθῶοι. Ἔτσι καὶ σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση δὲν κατάλαβαν πόσο ἄλλοι τοὺς χρησιμοποίησαν γιὰ τοὺς δικούς των σκοπούς. ξ σου νδιαφέρον εναι τ γεγονός, τι σχεδν κανες στν διεθν τύπο δν σχολίασε πόσο μικρ ποσοστ το συνόλου το Αγυπτιακο λαο βγκε πράγματι στος δρόμους.
 .        Ὅλ’ αὐτὰ δείχνουν, ὅτι ἡ κρίση δὲν πέρασε, ὅτι ὁ λαὸς δὲν ἠρέμησε, ὅτι τὸ μουσουλμανικὸ στοιχεῖο παραμένει ἰσχυρὸ στὴν Αἴγυπτο, ἰδίως στὸν Νότο. Οὔτε ἀποδεικνύουν αὐτὰ τὰ γεγονότα, ὅτι ὁ στρατὸς δὲν θὰ κάνει μία μέρα ὁ ἴδιος ἀπότομη στροφὴ πρὸς ἰσλαμικὲς τοποθετήσεις γιὰ νὰ διασώσει τὰ δικά του προνόμια. Κοντολογίς, εἴμεθα στὴν ἀρχὴ τῆς δεύτερης πράξης αὐτῆς τῆς τραγωδίας καὶ μᾶς μένουν ἀκόμη ὄχι μία, ἀλλὰ δύο ἢ τρεῖς. Οἱ μόνοι, ποὺ ἔχουν καταλάβει αὐτὸ τὸ δράμα εἶναι οἱ Ἑβραῖοι καί, κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη, μιὰ καὶ ἀνησυχοῦν ἐξ ἴσου μὲ τὸ τί θὰ συμβεῖ, ὅταν ἡ Συρία τοῦ Ἄσσαντ καταρρεύσει. Σίγουρα περιμένουν τὴν στιγμή, ποὺ θὰ ἀπαντήσουν μὲ τὸν δικό τους τρόπο στὸν Πρόεδρο Ὀμπάμα, καὶ – φοβοῦμαι – ἀλλοιῶς στοὺς ἐχθρούς τῆς γειτονιᾶς τους.
.          Γιὰ τὸ κολοσσιαῖο δίλημμα ποὺ ἀκόμη παραμένει στὸ Ἰρὰκ γιὰ τοὺς Ἀμερικανοὺς μίλησα ἤδη. Μεγαλύτερο, ὅμως, ἀκόμη εἶναι τὸ δράμα, ποὺ οἱ ἴδιοι δημιούργησαν, τονώνοντας τὴν αὐτοπεποίθηση καὶ τὶς φιλοδοξίες τῶν Τούρκων πιστεύοντας ὅτι (α) εἶναι καὶ θὰ παραμείνουν πιστοί των φίλοι καὶ (β) ὅτι ὡς κράτος ὁδεύουν πρὸς τὴν δημοκρατία.

 Τουρκία- Ἑλλὰς

 .          Ἡ λέξις κρίση στὰ Κινεζικὰ ἀπαρτίζεται ἀπὸ δύο ἰδεογράμματα: τὸ ἕνα ὑποδηλοῖ πρόβλημα, τὸ ἄλλο εὐκαιρία. Θὰ ἤθελα νὰ πιστεύω ὅτι καὶ τὰ δύο ἰσχύουν γιὰ τὴν Χώρα μας. Φοβοῦμαι, ὅμως, ὅτι τὰ πράγματα θὰ δείξουν πὼς ἡ πρώτη λέξη ἁρμόζει σὲ μᾶς. Ἡ δεύτερη θὰ βγεῖ σωστὴ γιὰ τὴν γείτονα! Ἐξηγοῦμαι.
.          Ἡ Τουρκία αὐτὴ τὴν στιγμὴ περιτριγυρίζεται ἀπὸ προβληματικὲς χῶρες καὶ ἔθνη: Συρία, Κοῦρδοι, Ἀρμένιοι, Ἰσραήλ, Τεχεράνη (μὲ τὴν ὁποία ἔχει ἰδιότυπη συμμαχία), Ἕλληνες, τοῦ χεριοῦ της μέν, φίλοι μὲ τὸ σημερινὸ καθεστὼς ἀμφίβολον. Τουρκικ θεωρία περ «μηδενικν προβλημάτων μ τς γειτονικς περιοχς» χει γίνει μύθος, χωρς ν στηρίζεται σ πιστευτ δεδομένα. Κανείς, μως, δν ξετάζει κα κθέτει, πς ατ ξέλιξη πονομεύει σοβαρ τ νεο-θωμανικ οκοδόμημα, τ ποο κατασκεύασαν ο Τορκοι θεωρητικο – κυρίως ὁ κ. Νταβούτογλου – γιὰ νὰ στηρίξουν τὸν σύγχρονο Τουρκικὸ ἐπεκτατισμό. Λάθος αὐτό. Μεγάλο λάθος.
.          Καί, ὅμως, τὴν Τουρκία συνεχίζουν νὰ «κορτάρουν» ὅλες οἱ μεγάλες δυνάμεις τοῦ κόσμου, γιατί βλέπουν πὼς νεο-θωμανισμς κτίσθηκε ντλώντας δύναμη π να μακρ (λλ περβολικ ραιοποιημένο) παρελθόν, βασίζεται σ μία ριστη διπλωματία, χει τελειοποιήσει τὸν πολυγαμισμ στν ξωτερικ πολιτικ στ κρον ἄωτον τς πολιτικς νηθικότητας, κα κατευθύνεται π πολιτικος πο σ ατοπεποίθηση, φαντασία, γεωγραφικ πληστία, κα μ διστακτικότητα περβαίνουν ,τι μπορε ν βρε κανες στν διεθν πολιτικ σκηνή.
.          Μὲ αὐτὰ τὰ προικιά, λοιπὸν οἱ Τοῦρκοι ἔχουν ἀποκτήσει ρόλο στὴν Λιβυκὴ κρίση, κρατοῦν στενὲς σχέσεις μὲ τὴν νέα Αἴγυπτο (πράγμα πού, μεταξὺ ἄλλων, δυσκολεύει κι ἐμᾶς στὸ θέμα τῆς ὁριοθετήσεως τῆς ΑΟΖ), συμπαρίστανται στὸ Ἰρὰν καί, ὅμως, ἔχουν πείσει τοὺς Ἀμερικανοὺς ὅτι μόνον αὐτοὶ μποροῦν νὰ λύσουν ὅλα τὰ προβλήματα τῆς Μέση Ἀνατολῆς. Ὅσες χῶρες τοὺς προκαλοῦν προβληματάκια, εἴτε τὶς ὑβρίζουν σκαιὰ εἴτε δὲν τὶς ἀναγνωρίζουν. Ἀναφέρομαι, βεβαίως, στὴν Κύπρο.
.          Σ’ αὐτὸ τὸ σκηνικὸ κινούμενοι, οἱ Τοῦρκοι βγαίνουν κερδισμένοι ἀπὸ τὴν παροῦσα ἀβεβαιότητα στὴν περιοχὴ καὶ εμαι βέβαιος, τι τοιμάζονται ν μς καταφέρουν κάποιο βαρ χτύπημα, ν κα ταν ρχίσουν ο Κυπριακς γεωτρήσεις στ Κυπριακσραηλιν ΑΟΖ. Οἱ διαρρέουσες κατὰ καιροὺς Ἀμερικανικὲς δηλώσεις, ὅτι οἱ ΗΠΑ δὲν θὰ ἀνεχθοῦν Τουρκικὲς ἐπεμβάσεις στὶς «νόμιμες» Κυπριακὲς ἐνέργειες εἶναι, κατὰ τὴν γνώμη μου, ἀμφίβολης ἀξίας.
.          Βεβαίως, ἂν αὐτὲς οἱ δηλώσεις ὄντως ἀντιπροσωπεύουν τὴν παροῦσα Ἀμερικανικὴ σκέψη, τότε ἀποτελοῦν κάτι τι τὸ σοβαρό, καί, γιὰ τοὺς Ἑλληνοκυπρίους, εὐπρόσδεκτο γεγονός. Τονίζω ὅμως τὸ ἂν γιατί (α) ἡ Ἀμερικανικὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ ἐκφράζεται κατὰ τρόπο «πολυφωνικό», δηλαδὴ διαφορετικά, ἐξωτερικεύοντας τὰ συγκρουόμενα πολιτικά, στρατιωτικά, οἰκονομικὰ καὶ κατασκοπευτικὰ συμφέροντα τῆς χώρας καὶ (β) γιατί, ὅ,τι καὶ ἂν διακηρύσσει σήμερα ἡ Ἀμερική, μπορεῖ πάντα αὔριο νὰ ἀλλάξει γνώμη, ἰδίως ἂν ἡ κρίση ἐνταθεῖ καὶ ἡ Τουρκικὴ ἡγεσία δείξει –ὡς ἐγὼ πιστεύω ὅτι εἶναι λίαν πιθανό–μεγαλύτερη ἀδιαλλαξία ἀλλὰ καὶ διπλωματικὴ προετοιμασία καὶ διορατικότητα ἀπὸ τὴν Ἀμερικανική. Γιατί ἡ ἱστορία τὸ ἀποδεικνύει σαφέστατα, ὅτι αὐτὸς ποὺ κερδίζει μία σύγκρουση – στρατιωτικὴ ἢ μὴ – δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔχει τὰ καλλίτερα καὶ περισσότερα ὄπλα, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ εἶναι πιὸ ἀποφασισμένος νὰ χρησιμοποιήσει ὅ,τι ἔχει, μέχρις ὅτου ἐπέμβει τὸ περίφημο (καὶ συνήθως ἀναποφάσιστο) Συμβούλιο Ἀσφαλείας, γιὰ νὰ σταματήσει τὴν σύγκρουση.
.     Τὴν στιγμὴ αὐτή, αὐτὸ ποὺ θὰ κρίνει, τί εἴδους τελικὴ «εἰρήνη» θὰ ἐπιτευχθεῖ, θὰ ἐξαρτηθεῖ σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀπὸ (α) τὸ πόσο εἰλικρινὴς εἶναι ἡ ὑποστήριξη φίλων καὶ (β) τί ἐδάφη, νησιὰ ἢ ἄλλα πλεοντεκτήματα ἔχουν ἀποκτήσει οἱ ἀντιμαχόμενοι κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ἐπιχειρήσεων. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι μπορεῖ νὰ καταστεῖ ἀναγκαῖο γιὰ τὴν Ἑλλάδα νὰ ἀνοίξει καὶ δεύτερο μέτωπο ἐπιχειρήσεων, ἂν αὐτὸ διευκολύνει τὴν ἀπόκτηση διαπραγματευτικῶν πλεονεκτημάτων.

 Καὶ ἡ Χώρα μου ποῦ στέκει σ᾽ ὅλα αὐτά;

.          Ἡ διπλωματικὴ γλώσσα ἀπαιτεῖ νὰ πῶ, ὅπως εἶπε πρόσφατα ἕνας φίλος δημοσιογράφος στὸ «Βῆμα», ὅτι εἶναι καλὰ προετοιμασμένη ἤ, ἐν πάσῃ περιπτώσει, πιὸ καλὰ ἑτοιμασμένη ἀπὸ ὅ,τι ἦταν γιὰ τὰ Ἴμια. Αὐτὴ ἡ δεύτερη ἐκδοχὴ δὲν μοῦ ἀρέσει μιὰ καὶ στὴν κρίση τῶν Ἰμίων δὲν μπορούσαμε νὰ εἴχαμε μεγαλύτερη ἔλλειψη συντονισμοῦ μεταξὺ πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν. Ἐπὶ πλέον, παρὰ τὰ ὅσα ἔχουν γραφεῖ, προσωπικὰ δὲν ἔχω πεισθεῖ ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν ἐγνώριζαν τὴν ἐπικείμενη κατάληψη τῶν μικρῶν Ἰμίων ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ποὺ ἀπετέλεσε τὴν ἀρχὴ τοῦ τέλους αὐτοῦ τοῦ τραγικοῦ ἐπεισοδίου γιὰ τὴν Χώρα μας καὶ ὁδήγησε, μέσῳ Μαδρίτης καὶ Ἐλσίνκι –τραγικὲς γιὰ μένα στιγμὲς τῆς σύγχρονης Ἑλληνικῆς διπλωματικῆς ἱστορίας, μὲ τὶς ὁποῖες συνδέονται καὶ ὁ κ. Σημίτης καὶ ὁ κ Πάγκαλος καὶ ὁ κ. Παπανδρέου– στὴν δημιουργία τῶν «γκρίζων ζωνῶν», ποὺ ἀκόμη μᾶς παιδεύουν.
.          Νὰ προσθέσομε τότε τὴν ἐλαφρῶς διαφαινόμενη Ἀμερικανικὴ ὑποστήριξη, περὶ τῆς ὁποίας ἤδη ἐγένετο λόγος; Ἴσως, ἀλλὰ μὲ τὶς σοβαρὲς ἐπιφυλάξεις ποὺ ἀνέφερα ἀνωτέρω, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν βεβαιότητα, ὅτι κα ν κόμη ο μερικανο φανον, τι μς ποστηρίζουν στν ρχ ποιασδήποτε διενέξεως – χι βέβαια γιατί μς γαπνε λλ γιατί ταιρεία πο κάνει τς γεωτρήσεις εναι δική τους κα ναμένουν ν τος ποφέρει πολλ κέρδη – πάλι θ στραφον πρς τν Τουρκία, καὶ ἂν ἀκόμη ἀντετάχθησαν πολεμικὰ πρὸς αὐτὴν στὴν ἀρχὴ τῆς ὅποιας ρήξεως, γιὰ νὰ ξανα-ἀνακτήσουν γέφυρες μὲ αὐτήν, ὅταν ἀρχίσουν οἱ διαπραγματεύσεις τερματισμοῦ τῆς συγκρούσεως στὰ Ἡνωμένα Ἔθνη.
.          Ὅλα αὐτά, λοιπόν, μᾶς ἀφήνουν μὲ μία μόνον πηγὴ συγκρατημένης αἰσιοδοξίας – τὴν ἐγγύηση τῶν Ἰσραηλινῶν ἐνόπλων δυνάμεων – ἂν ὄντως αὐτὴ ἔχει δοθεῖ. Διότι αὐτὲς μόνες, μὲ δύο λόγια, εἶναι οἱ μόνες ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ ἀνακηρύξομε καὶ ἐμεῖς τὴν ΑΟΖ μας, μαζὶ μὲ τοὺς Κυπρίους καὶ Ἰσραηλινούς. Κάτι τέτοιο, μως, θ ταν θεωρητικ δυνατό, μόνο φ᾽ ὅσον τ σραλ παραμένει πεπεισμένο, τι ο σχέσεις του μ τν Τουρκία δν μπορον ν βελτιωθον, ς διαφαίνεται π το παρόντος, παρ τς λλεπάλληλες προσπάθειες τς Κυρίας Κλίντον.

.          Ατή, μως, βάσις οκοδομήσεως ξωτερικς πολιτικς, ξαίρετη μεσοπροθέσμως, δν εναι σφαλς γι τν λλάδα μακροπροθέσμως, δεδομένου τι εναι φυσικό, ργ γρήγορα, μία μεγάλη δύναμη πως τ σραλ ν «τ βρε» στ τέλος μ μία ξ σου μεγάλη (σχεδν) γειτονεύουσα δύναμη, δηλαδ τν Τουρκία.

 .          Ἡ δυσχέρεια, ποὺ ἀντιμετωπίζω μὲ αὐτὸ τὸ ἐνδεχόμενο, ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι τὸ πολυγαμικὸ παιχνίδι τὸ παίζουν ὅλες οἱ κυβερνήσεις ἐκτὸς τῶν … «ἐξηρτημένων». Σὲ μία τέτοια κίνηση, ἐμεῖς πῶς θὰ ἀπαντούσαμε σὲ μία τέτοια μεταβολή, ἰδίως ἐὰν ἐν τῷ μεταξὺ εἴχαμε χάσει τὴν παραδοσιακὴ ἐμπιστοσύνη ποὺ μᾶς ἔχουν οἱ Ἄραβες, λόγῳ τῆς στενῆς συμμαχίας μὲ τὸ Ἰσραήλ, μιὰ καὶ εμαστε συνήθιστοι στν πρακτικὴ τῆς πολυγαμικς πολιτικς, ποὺ θὰ μᾶς ἐπέτρεπε νὰ διατηροῦμε καλὲς σχέσεις καὶ μὲ τὸ Ἰσραὴλ καὶ μὲ τὸν Ἀραβικὸ κόσμο; Εὐτυχῶς, ὅμως, ἡ ἀπάντηση, ποὺ μοῦ λείπει, δὲν ἀπαιτεῖται αὐτὴ τὴν στιγμή!
.          Περιττὸν νὰ προσθέσω, ὅτι ἀναφέρω τὰ ἀνωτέρω, μόνον γιατί γίνεται αὐτὸ τὸν καιρὸ συχνὴ μνεία στὸν Τύπο περὶ ἀμερικανικῆς στατιωτικῆς ἀντιδράσεως σὲ τυχὸν τουρκικὴ χρήση βίας. Κατὰ τὴν γνώμη, ὅμως, κάλλιστον ὅλων παραμένει ἡ ὀρθὴ διπλωματικὴ προετοιμασία γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ ἕνα τέτοιο ἐνδεχόμενο, διὰ τῆς προσθήκης σὲ ὑπάρχοντες ὑποστηρικτὲς καὶ ἄλλων νεωτέρων, ὥστε ὁ κίνδυνος διπλωματικῆς ἀπομονώσεως νὰ ἀποφευχθεῖ. Ἡ συνετή, ὅμως, ἀλλὰ συνάμα ὀρθολογιστικὴ προσέγγιση αὐτοῦ τοῦ θέματος δὲν σημαίνει, ὅτι αὐτὸ ποὺ διακυβεύεται στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο εἶναι ἐξαιρετικὰ σημαντικό, ὥστε νὰ ἀπαιτεῖ παράλληλα μὲ τὴ διπλωματικὴ προετοιμασία καὶ προσεκτικὴ μελέτη τῆς στρατιωτικῆς πλευρᾶς τοῦ προβλήματος.

  Μᾶς παρουσιάσατε πολλὲς καὶ διάφορες πτυχὲς τῆς «Ἀραβικῆς κρίσεως» καὶ μᾶς ὑποδείξατε πλευρές, ποὺ ἐφάπτονται τῶν ἑλληνικῶν προβλημάτων. Ἂν σᾶς ζητοῦσα, τώρα, νὰ μᾶς διατυπώσετε πῶς, ὡς διανοούμενος, νομίζετε, ὅτι πρέπει νὰ προσεγγίζουμε αὐτὰ τὰ θέματα, γιὰ νὰ ἐκτιμοῦμε καθημερινὰ τί συνέπειες ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχει γιὰ μᾶς αὐτὸ τὸ συνεχῶς ἐναλασσόμενο τοπίο. Τί θὰ μᾶς συμβουλεύατε;

 .          Θὰ ἄρχιζα μὲ μία διάκριση, ἐρωτώντας ποῖος ζητεῖ τὴν συμβουλή μου;
.          Ἕνας ἀναλυτής, ποὺ συμβουλεύει μία κυβέρνηση, πρέπει νὰ συγκεντρώνει τὴν προσοχή του στοὺς κινδύνους καὶ τὶς εὐκαιρίες ποὺ ἡ ἐξεταζομένη γεωπολιτικὴ κρίση δημιουργεῖ γιὰ τὴν χώρα ποὺ τὸν συμβουλεύεται.
.          Ὁ ἀναλυτής, ποὺ συμβουλεύει ἕνα κόμμα, ἔχει ὑποχρέωση νὰ προσπαθήσει νὰ μαντεύσει τὶς πολιτικὲς ἐπιπτώσεις, ποὺ μπορεῖ αὐτὴ ἡ κρίση νὰ ἔχει γιὰ τὸ κόμμα του καὶ τὸν ἀρχηγό του, ἀνάλογα μὲ τὸ πῶς θὰ ἐξελιχθεῖ καὶ ἀναλόγως νὰ προετοιμάσει τὶς ἐνδεχόμενες κομματικὲς καὶ ἐκλογικὲς ἀντιδράσεις, ὥστε νὰ μὴ βρεθεῖ ὁ ἀρχηγὸς τοῦ κόμματος αἰφνιδιασμένος ἢ χάνοντας τὴν πρωτοβουλία ἀντιδράσεων.
.          Τέλος, ὁ θεωρητικὸς καὶ ἀνεξάρτητος ἐρευνητὴς πρέπει νὰ συγκεντρώσει τὰ ἀποδεδειγμένα στοιχεῖα, νὰ σταθμίσει αὐτά, ποὺ παραμένουν ἀσαφῆ, καὶ μετὰ νὰ ἐπιχειρήσει ὅσο μπορεῖ πιὸ πρωτότυπη ἀνάλυση τῶν δεδομένων καὶ τοῦτο γιὰ δύο λόγους.
.          Πρῶτον, γιατί ὡς πρωτότυπος ἐπιστήμων πρέπει νὰ ἀποφεύγει ὅσο μπορεῖ τὸν πειρασμὸ νὰ ἐπαναλαμβάνει τετριμμένες ἀναλύσεις, ἰδίως δημοσιογραφικὲς ἁπλουστεύσεις. Δεύτερον, γιατί σ περιπτώσεις μεγάλων κρίσεων τ πρόβλετο γίνεται κανών. Γιὰ νὰ δεῖ, ὅμως, κανεὶς καὶ νὰ ἐκτιμήσει ὀρθὰ αὐτὸ ποὺ ἐξ ὁρισμοῦ εἶναι ἀπρόβλεπτο, χρειάζεται φαντασία, πείρα καὶ θάρρος.
.          Φαντασία, γιὰ νὰ πλησιάσει αὐτό, ποὺ οὔτε διαφαίνεται. Πείρα, ποὺ νὰ τοῦ ἐπιτρέψει νὰ ἀναλύσει ὀρθὰ ὄχι μόνον τὰ δεδομένα γεγονότα ἀλλὰ καὶ τὴν ψυχολογία τὴν ἀνθρώπινη, τόσο τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς παρούσης κρίσεως, ὅσο καὶ τῶν χαρακτηριστικῶν τῆς φυλῆς των. Θάρρος, τέλος, ἀπαιτεῖται, γιατί μιᾶς καὶ γίνει ἡ σύνθεση, ποὺ ἀνέφερα καὶ καταλήξει στὸ ἀποτέλεσμά του, ὁ πραγματικὸς ἐρευνητὴς πρέπει νὰ εἶναι καὶ ἕτοιμος νὰ δεχθεῖ, ὅτι μπορεῖ νὰ πέσει ἔξω. Κάτι τέτοιο, ὅμως, δὲν πρέπει νὰ τὸν ἀπασχολεῖ. Γιατί μόνο αὐτός, ποὺ εἶναι ἕτοιμος νὰ πάρει ρίσκα στὴν ζωή, μπορεῖ νὰ βγεῖ καὶ δικαιωμένος, ὅταν προβλέπει πράγματα ποὺ οἱ πολλοὶ οὔτε κὰν μποροῦν νὰ φαντασθοῦν.
.          Τὶς ἀνωτέρω ἰδέες τὶς προσφέρω ὡς τροφὴ γιὰ περαιτέρω λογισμὸ καὶ ὄχι ὡς ἀμετάκλητες ἀρχές. Ἐπὶ πλέον, δὲν σημαίνουν ὅτι οἱ τρεῖς ἀνωτέρω- ἀναφερθέντες παρατηρητὲς κατ᾽ ἀνάγκην θὰ καταλήξουν σὲ διαφορετικὰ συμπεράσματα. Ἁπλῶς ἀποδέχομαι τὸ ἐνδεχομένο διαφορετικῶν ἀξιολογήσεων, δεδομένου τοῦ διαφορετικοῦ σημείου, ἀπ’ ὅπου ἕκαστος ξεκινᾶ τὴν προσπάθειά του. Ἰδεατά, ὅμως, ὁ συνδυασμὸς ὅλων αὐτῶν τῶν σκέψεων θὰ μᾶς δώσει τελικὰ τὴν θεωρητικὰ πιὸ πλήρη ἀνάλυση τοῦ προβλήματος.

 Νὰ πᾶμε τώρα στὴν ἠθικὴ κρίση, ποὺ ξέρω, ὅτι θεωρεῖτε καὶ τὴν πιὸ καίρια; Ποιές ἀπὸ τὶς συνέπειές της σᾶς ἐνοχλοῦν περισσότερο;

.          Ἡ ἠθικὴ κρίση μαστίζει τὴν Χώρα, κατὰ τὴν γνώμη μου, ὅσο ποτὲ στὴν ἱστορία της. Τὸ φαινόμενο ἀκουμπάει, γιὰ λόγους ποὺ ἐξήγησα ἀνωτέρω (ἀλλὰ καὶ γιὰ πολλοὺς ἄλλους ποὺ θὰ ἀφήσομε γιὰ ἄλλη συνέντευξη), καὶ μεγάλο τμῆμα –ὄχι, ὅμως, ὅλο– τῶν ΜΜΕ, τοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους, τοὺς ἐργατοπατέρες, τοὺς δικαστές. κύριος νοχος, μως, εναι πολιτικς κόσμος τς μεταπολιτεύσεως πού, μ λίγες ξαιρέσεις, χρειάζεται ν ποχωρήσει θελούσια μετ π «δαγκωτ μαύρισμα» στς προσεχες κλογές.
.          Καὶ κλογς πλησιάζουν, γιατί εναι ναπόφευκτες. Τὸ εἶπα αὐτὸ στὸ χριστουγεννιάτικο φύλλο τοῦ «Ἐλεύθερου Τύπου» καὶ μάλιστα, τὶς συνέστησα παρ’ ὅλο ποὺ ἤξερα -καὶ γνωρίζω- πόσο τρομάζουν μερικούς. Ἀλλὰ τὸ ἔγραψα τότε καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνω τώρα, καὶ γιατί πιστεύω ὅτι αὐξάνουν οἱ πιθανότητες νὰ μᾶς δώσουν «καθαρὴ» λύση ἀλλὰ καὶ γιατί, καὶ ἂν ἀκόμη αὐτὸ δὲν συμβεῖ, μία νέα –ἐλπίζω πολιτικὰ ἀνανεωμένη Βουλὴ – θὰ διευκόλυνε τὶς πιθανότητες συνεργασίας κάποιου εἴδους ἐφ᾽ ὅσον ἀπαρτίζετο ἐν πολλοῖς ἀπὸ νέα πρόσωπα πού, ἐπαναλαμβάνω, χρειαζόμεθα ἐπειγόντως.
.          Ἐν ὄψει τῶν ἀνωτέρω, ἐκφράζω ἀνεπυφύλακτα τὴν γενικὴ καθημερινῶς αὐξανόμενη δυσαρέσκεια μὲ τὶς πολιτικὲς αὐτῆς τῆς διχασμένης κυβερνήσεως. Γιατί ὅμως μία τέτοια αὐστηρὴ καταδίκη; Ἰδοὺ τρεῖς γενικοὶ λόγοι.

 Γελοιοποίηση τῆς Χώρας στὸ ἐξωτερικό.

.          Ἡ κυβέρνηση καί, μάλιστα, ὁ ἴδιος ὁ Πρωθυπουργὸς κατ᾽ ἐπανάληψιν ἀναφέρθηκε στὶς ἑλληνικὲς συνήθειες καὶ στὴν ἀναποτελεσματικότητα τῶν ἑλληνικῶν ὑπηρεσίων (πχ, τῆς Στατιστικῆς καὶ Φορολογικῆς Ὑπηρεσίας). Στὴν ἀρχή, οἱ ξένοι τὸν πίστευαν, ἰδίως γιατί δὲν ἦταν δύσκολο νὰ ἀμφισβητήσει κανεὶς τὴν ἀναποτελεσματικότητα καὶ ἀναβλητικότητηα τῆς δεύτερης – κυρίως– κυβέρνησης Καραμανλῆ. Τὸν τελευταῖο χρόνο, ὅμως, ἡ εἰκόνα τῆς πατρίδας μας στὸ ἐξωτερικὸ ἔχει ματαβληθεῖ σὲ τραγικὴ καὶ ἕνας λόγος, ποὺ ἔχουμε κατέβει πάρα κάτω στὴν ἐκτίμηση τῶν ξένων, εἶναι γιατί πι δν μς πιστεύουν σ ,τι ποσχόμεθα. Νὰ πῶς διατύπωσε τὴν ἴδια σκέψη ἡ Καθημερινὴ τὶς 20 Αὐγούστου αὐτοῦ τοῦ ἔτους: «Ἡ κυβέρνηση ἀνέλαβε τὸν περάσμενο Ἰούλιο νὰ μειώσει τὶς δαπάνες καὶ νὰ προχωρήσει τὶς μεταρρυθμίσεις καὶ ἰδιωτικοποιήσεις, γιὰ τὶς ὁποῖες δεσμεύθηκε. Τίποτα τέτοιο δὲν συμβαίνει. Οἱ συγχωνεύσεις μαζὶ μὲ τὴν μείωση προσωπικοῦ πᾶνε ὅλο καὶ πιὸ πίσω ὅπως καὶ τὸ ἑνιαῖο μισθολόγιο, τὸ ἄνοιγμα τῶν κλειστῶν ἐπαγγελμάτων καὶ πολλὰ ἄλλα μέτρα… Σύντομα οἱ ἑταῖροι καὶ δανειστές μας θὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι, παρὰ τὸ δεύτερο πακέτο διάσωσης, τὸ ἑλληνικὸ πολιτικὸ σύστημα καὶ ὁ κρατικὸς μηχανισμὸς λειτουργοῦν σὰν νὰ μὴ συμβαίνει τίποτα. Ἡ ὑπομονή τους ἐξαντλεῖται, ἐνῶ ἡ ἐπιδείνωση τῆς διεθνοῦς κρίσης κάνει τὴν κατάσταση πολὺ ἐπικίνδυνη.»

 Ἡ ἐσωτερικὴ ἀπογοήτευση

.       Μικρο κα μεσαοι γωνιον ν τ βγάλουν πέρα οκονομικά. Κάποτε ὅλοι αὐτοὶ πίστευαν στὴν κυβερνητικὴ «πιπίλα», ὅτι «διεφαίνετο φῶς στὸ τέλος τῆς σήραγγας». Τώρα, λοι γνωρίζουν, τι κυβέρνηση ψεύδεται δυνατε ν βρε λύσεις κα καταφεύγει σ μ πιστευτς προβλέψεις. Μετὰ τὴν ἀνακοίνωση, ὅτι τὸ χρέος μεγαλώνει, τὸ ΑΕΠ μειώνεται καὶ θὰ συνεχίζει νὰ παρουσιάζει σημαντικὴ πτώση στὸ ἄμεσο μέλλον, νέα μέτρα ἴσως θὰ πρέπει νὰ ἀνακοινωθοῦν σύντομα, εἶναι ἀμφίβολο ἂν θὰ μποῦμε στὶς ἀγορὲς τὸ 2012, δὲν μποροῦμε πλέον νὰ μιλᾶμε γιὰ σήραγγες! εκόνα πο μς ταιριάζει εναι νας μόλις διαφαινόμενος λεκτρικς διακόπτης στν τοχο νς μισοφωτισμένου δωματίου. Ὅσο κατευθυνόμεθα πρὸς τὸν διακόπτη γιὰ νὰ ἀνάψομε τὸ φῶς, τόσο ὁ διακόπτης ἀπομακρύνεται … μόνος του! Σὲ ἐξήγηση τοῦ δυσεξηγήτου φαινομένου, ἡ πρωθυπουργικὴ προπαγάνδα ἐντείνεται, ὁ πειθήνιος Τύπος κάνει ὅ,τι μπορεῖ νὰ μᾶς πείσει ὅτι ὅλα θὰ πᾶνε καλά, ἀλλὰ κανεὶς πλέον δὲν πιστεύει. Γιατί τὰ ψέμματα πιὰ ἀναγνωρίζονται ἀπὸ μακρυά. Ἡ ἀνικανότης, ἡ ἔλλειψη συντονισμοῦ – τὸ φόρτε τὸ Πρωθυπουργοῦ – διαφαίνονται παντοῦ, ἐνῶ ἡ λαϊκὴ πρόθεση νὰ τὸν «συγχωρέσει», τουλάχιστο προσωπικὰ μιὰ καί, ἐν ἀντιθέσει μὲ τὸν προκάτοχό του στὸ Μαξίμου, αὐτὸς τουλάχιστον τρέχει, ταξιδεύει, καί, γενικά, προσπαθεῖ, δὲν ὑπάρχει πιά. Πρωθυπουργς διος χει πι ταυτισθε μ τν καταστροφ κα ο δημοσκοπήσεις τ δείχνουν μ μμονή. Γιατί;
.          Γιατί δὲν εἶναι μόνο οἱ στερήσεις, ποὺ κάνανε τὸ κόσμο νὰ ὑποφέρει. Εἶναι καὶ τὸ γεγονός, ὅτι βλέπουν ὅσους πιστεύουν ὅτι «τὰ φάγανε» νὰ μένουν ἀτιμώρητοι. Βλέπουν ὅτι ἀλλεπάλληλες ὑποσχέσεις γιὰ κάθαρση εἶναι λόγια του ἀέρα. Βλέπουν τὰ κόμματα νὰ καλύπτει τὸ ἕνα τὸ ἄλλο – «μὴ διώξεις τὸν Α´ ὑπουργό μου (ἐκτὸς ἂν ἀνήκει στὸ ἀπώτερο παρελθὸν) καὶ ἐγώ, μὲ τὴν σειρά μου, δὲν θὰ πειράξω τὸν δικό σου Β.» Ἡ ἠθικὴ ἀποχαύνωση ἔχει λοιπὸν φτάσει στὸ ὑπέρτατο βαθμό.
.          Καί, ὅμως, στὴν ὑποπτευόμενη ἀπάτη πρέπει νὰ προσθέσομε ὑποκρισία. Μιὰ καὶ ὑπάρχουν καὶ ἁμαρτωλοὶ (ἢ καὶ ἁμαρτωλὲς) ποὺ στὴν σταδιοδρομία τους προσωποποίησαν τὸ κομματικὸ καὶ πελατειακὸ σύστημα ὅσο λίγοι καί ὅμως τώρα μᾶς λένε «ἄλλαξα καὶ γι᾽ αὐτό σοῦ ξαναζητῶ τὴν ψῆφο σου». Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἴδιοι ποὺ ζητοῦν κυβέρνηση συνεργασίας, ὥστε νὰ τρυπώσουν κάπου καὶ οἱ ἴδιοι καὶ νὰ ἐπιβιώσουν πολιτικά, ἀφοῦ αἰσθάνονται τὴν λαϊκὴ ἀντιπάθεια ποὺ στρέφεται προσωπικὰ ἐναντίον τους.
.          Ο προπηλακισμοί, ποὺ γίνονται ὅλο καὶ περισσότερο συχνά, δὲν εἶναι, κατὰ τὴν γνώμη μου, πράγματα οὔτε Ἑλληνικὰ οὔτε σύμφωνα μὲ τὸ δημοκρατικὸ αἴσθημα. Εἶναι, ὅμως, ἀντιδράσεις ποὺ κάποιος πρέπει τουλάχιστον νὰ προσπαθήσει νὰ τὶς καταλάβει καὶ ὄχι ἁπλῶς, χωρὶς σκέψη, νὰ τὶς ἐπιρρίψει στὸν κ. Τσίπρα. Γιατί, στὴν οὐσία, εναι σύμπτωμα βαθεις πελπισίας, μαύρης γωνίας, γιατί αὐτὴ ἡ κυβέρνηση – καὶ ἡ προηγούμενη βεβαίως, γιατί καὶ αὐτὴν δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε – στέρησαν σὲ πολλοὺς ὄχι μόνο τὰ πρὸς τὸ ζῆν, ὄχι μόνο τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, ἀλλὰ καὶ τ ναφαίρετο κα θαυμάσιο δρο ν τρέφει κανες νειρα γι τ μέλλον. Γιατί τὸν ἄνθρωπο, ποὺ τοῦ ἀποστερεῖς τὸ δικαίωμα νὰ ὀνειρεύεται, οὐσιαστικὰ τὸν σκοτώνεις. Γιὰ μένα, μόνον ἔτσι ἐξηγεῖται τὸ ἄνευ προηγουμένου στὰ ἑλληνικὰ χρονικὰ φαινόμενο, δεκάδες χιλιάδες μὴ πολιτικοποιημένοι πολίτες νὰ στέκονται στὴν πλατεία Συντάγματος καὶ νὰ μουτζώνουν τό…Κοινοβούλιο! Ὁ Ἕλληνας μπορεῖ στὰ τελευταῖα δύο, πέντε, δέκα χρόνια νὰ ἄκουσε ἀπύθμενες ἀνοησίες, ἀλλὰ τὰ λογικά του δὲν τὰ ἔχασε ἀκόμη. Ξέρει κόμη ν ξεχωρίζει τος πατενες κα δν μένει πι παρ ν βρεθεῖ  τρόπος ν τος τιμωρήσει.
.          Ἀλλά δὲν εἶναι μόνο οἱ μικροὶ καὶ συνταξιοῦχοι ποὺ αἰσθάνονται ἐγκαταλελειμμένοι. Ἀκόμη καὶ οἱ μικρο-ἀστοὶ ἀλλὰ καὶ οἱ μεγαλο-ἀστοί, ἐκ φύσεως νωθροί, ὅσον ἀφορᾶ πολιτικὲς διαμαρτυρίες ἢ καὶ ὀπορτουνιστές, ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα τῆς ψήφου, ἀρχίζουν νὰ δυσανασχετοῦν καὶ νὰ τὸ μισοδείχνουν. Γιατί, ἀρχίζουν καὶ αὐτοὶ νὰ βλέπουν τὴν ἀνεργία νὰ ἀνεβαίνει καὶ νὰ πλήττει τὸν ἰδιωτικὸ τομέα καί, ὅμως, παρακολουθοῦν τοὺς πολιτικοὺς τῆς κυβερνήσεως –ἀλλὰ ἴσως καὶ ἄλλων κομμάτων– νὰ σαστίζουν μπροστὰ στὴν ἰδέα νὰ ἀπολυθεῖ ἕνας, ἔστω ἕνας, ὑπεράριθμος ὑπάλληλος τοῦ εὐρύτερου δημοσίου τομέα.
.          Ἀσυνέπεια, ψέμα, προπαγάνδα, φτώχεια, αὐξανόμενες διαφορὲς πλούτου, καμμία προσπάθεια νὰ προσελκυσθοῦν οἱ πλούσιοι μὲ φορολογικὰ κίνητρα ἀλλὰ -καὶ κυρίως- μὲ τὴν καθιέρωση ἑνὸς σταθεροῦ φορολογικοῦ καθεστῶτος, ἀντὶ μὲ κενὰ λόγια – «φέρτε πίσω τὰ λεφτά σας».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 

ΠΗΓΗ: «Ἀντίβαρο»

, , , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: