«ΤΗΣ ΝΕΡΑΤΖΙΩΤΙΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ» [Δ´]


 «ΤΗΣ ΝΕΡΑΤΖΙΩΤΙΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ» [Δ´]

τοῦ Ἀθανασίου Κοτταδάκη
(Ἀπὸ τὸ «Συναξάρι τοῦ 20οῦ αἰώνα»,
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1989)

Μέρος Α:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/08/21/«τῆς-νερατζιώτισσας-π-ἀθ-χαμ-α´/

Μέρος Β:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/08/22/«τῆς-νερατζιώτισσας-π-ἀθ-χαμ-β´/

 Μέρος Γ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/08/25/«τῆς-νερατζιώτισσας-π-ἀθ-χαμ-γ´/ 

.      Σ’ αὐτὸ τὸ Ἡσυχαστήριο θὰ εὐλογήσει ὁ Θεὸς νὰ συνεχίσει τὴν δράση του γόνιμα γιὰ τέσσερα ἀκόμη χρόνια. Μὲ ἀγρυπνίες, προσευχές, ἐξομολογήσεις, διδαχές… θὰ θεμελιώσει γερὰ τὴν μικρὴ μοναχική του ἀδελφότητα, θ’ ἀρχίσει νὰ τὴν ἀναδείχνει πόλο ἕλξεως πολλῶν ψυχῶν, ἀλλὰ διαισθανόμενος ἐπερχόμενο καὶ τὸ δικό του μακάριο τέλος μὲ μία λειτουργικὴ ἔνταση καὶ πυκνὴ θεία Κοινωνία θὰ ἑτοιμάσει τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τοῦτο τὸν κόσμο. Γιατί τὰ πράγματα δὲν θ’ ἀργοῦσαν νὰ δείξουν, πὼς ἡ πάντα φιλάσθενη κράση του δὲν θ’ ἄντεχε γιὰ πολύ. Τὸ ἐκπληκτικὸ ἐδῶ εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς τὸν ἀγαποῦσε τόσο πολύ, ποὺ ἔστειλε τὸν δικό του νὰ τοῦ ἐπιβεβαιώσει αὐτὴ τὴν προορατικὴ αἴσθηση τῆς ἐπερχόμενης λήξης τῆς θητείας σὲ τούτη τὴ γῆ. Τέλη τῆς ἄνοιξης τοῦ 1967 θὰ τὸν ἐπισκεφτεῖ στὸ Ἡσυχαστήριο ὁ πνευματικός του, ὁ Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος. Περιχαρὴς ὁ Ἀθανάσιος καθὼς θὰ τὸν ἀντικρίσει θὰ ἀναφωνήσει: «Εὐχαριστῶ τὸν Κύριο ποὺ σ’ ἔστειλε, ἀδελφέ μου, νὰ ἐξομολογηθῶ». Ὁ Φιλόθεος τότε θὰ τοῦ ἀπαντήσει: «Ἀδελφέ, Ἀθανάσιε, σοῦ φέρνω μήνυμα χαρᾶς, μήνυμα ἀγγελικό, μήνυμα Κυρίου, νὰ ἑτοιμασθεῖς, διότι ὁ Κύριος θὰ σὲ πάρει». Κι ὁ πάτερ Ἀθανάσιος θὰ σηκώσει τὰ χέρια πλήρης χαρᾶς καὶ θὰ ἀναφωνήσει: «Πῶς νὰ εὐχαριστήσω τὸν Κύριο γι’ αὐτὸ τὸ χαρμόσυνο μήνυμα, ἀδελφέ». Κατόπιν θ’ ἀνοιχτεῖ ἕνας διάλογος κι ἕνας λόγος ἀνάμεσα στοὺς δύο ἄνδρες γιὰ τὴ συστηματικὴ προετοιμασία τοῦ τέλους καὶ τὰ σημεῖα ποὺ πρέπει νὰ τύχουν ἰδιαίτερης προσοχῆς τὶς ἔσχατες ὧρες. Κι ἂν εἶπα ὅτι εἶναι ἐκπληκτικὴ ἡ συγκεκριμένη ἐπιβεβαίωση τοῦ ἐπερχομένου τέλους ἀπὸ τοὺς δύο ἅγιους ἄνδρες, τί πρέπει νὰ πῶ ὅτι εἶναι αὐτὸς ὁ διάλογος γιὰ τὶς τελευταῖες λεπτομέρειες τῆς καλῆς ἐξόδου! Παράξενα πράγματα, ἀγγέλματα κι ἐπιβεβαιώσεις θανάτου σὲ μία παραφορὰ χαρᾶς! Κανένας πόνος, καμιὰ ἀπελπισία! Μεγάλη προσδοκία κι ἀκόμη πιὸ μεγάλη ἐλπίδα, ζωντανὴ βεβαιότητα γιὰ τὸ νέο κόσμο τοῦ Κυρίου τους. Καὶ πῶς νὰ μὴν κάνουν τέτοια συζήτηση οἱ δυὸ αὐτοὶ ἅγιοι ποὺ μποροῦσαν νὰ ἐπιβεβαιώσουν μὲ τὴν ζωὴ τους τὸν λόγο τοῦ Παύλου, «ἐμοὶ γὰρ τὸ ζεῖν Χριστὸς καὶ τὸ ἀποθανεῖν κέρδος» καὶ πῶς νὰ μὴ σκιρτοῦν, ὅπως ἐκεῖνος ἀπὸ «τὴν ἐπιθυμίαν… εἰς τὸ ἀναλύσαι καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι»; (Φιλιπ. α´, 21, 23).
.      Ἔτσι καὶ ἔγινε, αὐτὸς ποὺ χρόνια τώρα δὲν ἄφηνε νὰ παίρνει κανεὶς εἴδηση τοὺς πόνους ποὺ ὑπέφερε τὸ ἀσθενικὸ κορμί του καὶ σήκωνε ἀγόγγυστα τὸν «σκόλοπα» τῆς δικῆς του σάρκας ἀρχὲς καλοκαιριοῦ τοῦ ’67 δὲν αἰσθανόταν καθόλου καλὰ καὶ μεταφέρθηκε στὸν «Εὐαγγελισμό». Δὲν εἶναι τόσο ὅτι ἡ νόσος τοῦ πάρκινσον τελευταία εἶχε ἐπιδεινωθεῖ, ὅσο ὅτι εἶχε προσβληθεῖ ἀπὸ μία οὐρολοίμωξη, κι αὐτὸ ἦταν πολὺ ἀνησυχητικό. Καὶ πράγματι δυὸ μέρες μετὰ τῆς Παναγίας, 17 Αὐγούστου 1967, ἕνα πνευμονικὸ οἴδημα θὰ τὸν περάσει στὸ μακάριο τέλος. Μέσα σὲ μίαν ἀτμόσφαιρα γαλήνης καὶ βαθιᾶς χριστιανικῆς ἀγάπης οἱ μοναχὲς τοῦ Ἡσυχαστηρίου του, ἀκοίμητες εἰκοσιτετράωρα ὁλόκληρα στὸ προσκέφαλό του πάνω ἀπὸ δυὸ μῆνες μαζὶ μὲ εὐλαβεῖς ἀδελφές τοῦ «Εὐαγγελισμοῦ» θὰ τὸν φροντίσουν στὶς ἔσχατες ὧρες του, θὰ τὸν συνοδεύσουν ὣς τὸ κατώφλι τῆς κατάπαυσης τοῦ Κυρίου του.

 .       Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία θὰ τελεστεῖ ἀπὸ τὸν πρώην Ἀττικῆς καὶ Ἀθηνῶν Ἰάκωβο καὶ τοὺς Μητροπολίτες Πειραιῶς καὶ Ὕδρας Χρυσόστομο καὶ Ἰερόθεο ἀντίστοιχα, ἐνῶ θὰ συμπροσεύχονται κοντὰ τους γύρω στοὺς ἑβδομήντα κληρικοὶ καὶ μοναχοί, ὁ ἡγούμενος τῆς Ἁγίας Λαύρας καὶ ἀμέτρητο πλῆθος πιστῶν, ἀπὸ κεῖνο ποὺ τόσο τὸν ἀγάπησε καὶ μὲ ἀφοσίωση τὸν εἶχε ἀκολουθήσει στὴν ζωή του. Μπρὸς στὸ ἅγιο σκήνωμά του στὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς θὰ θυμηθεῖ τὴν πρώτη γνωριμία καὶ τὴν σύσταση, τοῦ Αἰγιαλείας Τιμοθέου γιὰ τὰ ὀρθρίσματα κοντὰ σ’ αὐτὸν τὸν ἅγιο ἄνδρα, θὰ ἐξάρει τὸ ταπεινό του φρόνημα, τὴν πραότητα, τὴν γλυκύτητα τοῦ προσώπου του γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς, τὴν «ἐν ἀγάπῃ» πολλῇ αὐταπάρνησή του γιὰ τοὺς ἀνθρώπους… τὴν ὅλη λαμπρὴ βιοτὴ αὐτοῦ τοῦ «ἐκ τῶν ἀσθενῶν… καὶ τῶν μὴ ὄντων», ποὺ ἀνασταίνει συχνὰ ὁ Θεός, γιὰ νὰ τὰ ἀναδείχνει «ἰσχυρότερα τῶν ἀνθρώπων» καὶ νὰ καταργεῖ αὐτὰ ποὺ κομπάζουν ὡς «ὄντα». Γεμάτος συγκίνηση ὁ ἅγιος Ὕδρας, καθὼς θὰ προσεύχεται πλάι στὸν Γέροντα ποὺ «κοιμόταν» γαλήνιος, θὰ φέρνει στὸ νοῦ τοῦ τὰ λόγια ποὺ τοῦ εἶχε πεῖ, ὅταν πρὶν λίγες μέρες, ἀρχιμανδρίτης ἀκόμη, τὸν εἶχε ἐπισκεφτεῖ στὸν «Εὐαγγελισμό». «Νὰ ἑτοιμάζεσαι γιὰ τὸν Γολγοθά», τοῦ εἶχε πεῖ τότε ὁ πάτερ Ἀθανάσιος προορατικά, κι ἐννοοῦσε προφανῶς τὸ σταυρικὸ μαρτύριο τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος ποὺ σὲ λίγο θ’ ἀναδεχόταν ὁ Ἰερόθεος. Λίγες μέρες πιὸ μπροστὰ τὸν εἶχε ἐπισκεφτεῖ καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος A΄ (Κοτσώνης), ποὺ ὡς ἔσκυψε ν’ ἀσπαστεῖ τὸ χέρι τοῦ πάπα-Θανάση, τὸν ἄκουσε νὰ τοῦ ἀπευθύνει τοῦτο τὸν χαιρετισμό: «Δὲν μπόρεσα νὰ Σᾶς στείλω εὐχές, ἀλλὰ τὸ τηλεγράφημα στὸν οὐρανὸ τὸ ἔστειλα». Καὶ καθένας καταλαβαίνει πὼς ἐννοοῦσε τὴν προσευχή.

.       Εἶναι, λοιπόν, νὰ μὴν παρατηρήσει κανεὶς ἐδῶ τώρα ὅτι, «μακάριοι οἱ νεκροὶ οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες… ἵνα ἀναπαύσωνται ἀπὸ τῶν κόπων αὐτῶν· τὰ γὰρ ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτῶν» (Ἀποκ. ιδ΄, 13).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: