ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ [Γ´] (Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου)

Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ [Γ´]
Tοῦ Μητροπoλίτου  Ναυπάκτου Ἱεροθέου
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο:“Οἱ Δεσποτικὲς Ἑορτές”, Κεφ. Α7, 
Ἐκδόσεις Ἱ. Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου)

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/08/06/οἱ-θεολογικὲς-άλήθειες-τῆς-μεταμορφ/
Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/08/06/οἱ-θεολογικὲς-ἀλήθειες-τῆς-μεταμ-β´/

Θ´ Ἡ φανέρωση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ

.       Ὅπως τὴν στιγμὴ τῆς Βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει ἐμφάνιση καὶ ἀποκάλυψη τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἔτσι καὶ τὴν στιγμὴ τῆς Μεταμορφώσεώς Του πάνω στὸ Θαβὼρ ἀποκαλύπτεται ὁ Τριαδικὸς Θεός. Τὸ Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ποὺ ἐνηνθρώπησε, ἔλαμψε ἐνώπιον τῶν Μαθητῶν καὶ φανέρωσε τὴν δόξα τῆς θεότητός Του. Ὁ Πατὴρ ἐπιβεβαίωσε ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός Του ὁ ἀγαπητός, καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἦταν ἡ νεφέλη φωτεινὴ ποὺ ἐπισκίασε τοὺς Μαθητάς.
.       Ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι φῶς, ἀφοῦ τὸ φῶς εἶναι ἡ λάμψη τῆς θεότητος, ἡ ὅραση τῆς Χάριτος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Στὰ τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας ψάλλεται: “φῶς ὁ Πατήρ, φῶς ὁ Λόγος, φῶς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα”. Τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔλαμψε ὡς ὁ ἥλιος, ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἦταν πολὺ δυνατὴ θεωρία φωτός, γι᾽ αὐτό, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τότε ἀκριβῶς δὲν μπόρεσαν νὰ ἀντέξουν οἱ Μαθητὲς καὶ ἔπεσαν στὴν γῆ, καὶ ἡ νεφέλη, ποὺ ἦταν ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἦταν φωτεινή. Ὅλα ἐκφράζουν τὴν δόξα τῆς θεότητος.
.       Στὸν μεγαλύτερο βαθμὸ θεοπτίας ἀκούστηκε ἡ φωνὴ τοῦ Πατρός: “οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα” (Ματθ. ιζ´ 5). Ὅταν ἀναλύσαμε τὴν Βάπτιση τοῦ Χριστοῦ, εἴδαμε ἐκεῖ τί σημαίνει αὐτὴ ἡ ἐπιβεβαίωση τοῦ Πατρός. Ἐδῶ πρέπει νὰ παραθέσουμε τὴν ἄποψη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ὅτι ὁ Πατὴρ δείχνει τὴν μεγάλη Του ἀγάπη πρὸς τὸν κατὰ φύσιν Υἱό Του, τὸν μονογενῆ. Ἡ ἀγάπη τοῦ Πατρὸς εἶναι τριπλῆ, πρῶτον, ἐπειδὴ εἶναι Υἱὸς καὶ κάθε πατέρας ἀγαπᾶ τὸ παιδί του, δεύτερον, γιατί εἶναι ἀγαπητὸς καὶ τρίτον, γιατί εὐδόκησε σὲ αὐτόν.
.       Ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς δείχνει ἀκόμη καὶ ὅτι στὸ ὄρος Θαβὼρ ὑπάρχει καὶ ὅραση καὶ ἀκοή. Στὴν πραγματικότητα, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος Θεολόγος, κατὰ τὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀποκάλυψή Του, ὅλες οἱ αἰσθήσεις τοῦ ἀνθρώπου γίνονται μία αἴσθηση, ἑνοποιοῦνται. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ ὅραση εἶναι ἀκοή, καὶ ἡ ἀκοὴ εἶναι ὅραση, καὶ ἡ ὅραση καὶ ἀκοὴ εἶναι γεύση καὶ αἴσθηση κλπ. Τὴν ὥρα τῆς θεοπτίας ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι διεσπασμένος, ἀφοῦ ἡ διάσπαση εἶναι χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου. Ὅμως, ὅταν ὁ ἄνθρωπος φθάση στὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ, βλέπει τὸν Θεὸ διὰ τῆς θεώσεώς του.
.       Κατὰ τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν ἁγιορείτη συνήθως ἡ ὅραση εἶναι ἀξιοπιστοτέρα τῆς ἀκοῆς. Πρῶτα ἀκούει κανεὶς κάτι καὶ στὴν συνέχεια προχωρεῖ καὶ στὴν ὅρασή του. Ἐδῶ, ὅμως, συνέβη τὸ ἀντίθετο. Οἱ Μαθητὲς εἶδαν τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν συνέχεια ἀκολούθησε καὶ ἡ ἐπιβεβαίωση διὰ τῆς ἀκοῆς.
.       Ἐξηγώντας ὁ ἅγιος Νικόδημος αὐτὸ τὸ γεγονός, λέγει ὅτι ἐδῶ φαίνεται ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Συνήθως στὴν Παλαιὰ Διαθήκη περισσότερο ἐνεργοῦσαν τὰ ἐνεργούμενα διὰ τῆς ἀκοῆς, ἀφοῦ οἱ Προφῆτες φανέρωναν τὰ μέλλοντα διὰ τῆς προρρήσεως καὶ τῶν προφητειῶν. Καὶ συνήθως πρῶτα ἄκουγαν γιὰ τὸν Θεὸ καὶ στὴν συνέχεια ἔβλεπαν, ὅπως ἄλλωστε ὁμολογεῖ ὁ δίκαιος Ἰώβ: “Ἀκοὴν μὲν ὠτὸς ἤκουόν σου τὸ πρότερον, νυνὶ δὲ ὁ ὀφθαλμός μου ἑώρακέ Σε” (Ἰώβ, ΜΒ´  5). Στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὅμως, γίνεται τὸ ἀντίθετο. Συνήθως προηγεῖται ἡ ὅραση καὶ ἀκολουθεῖ ἡ ἀκοή. Καὶ αὐτὸ εἶναι φυσικό, γιατί στὴν Παλαιὰ Διαθήκη κηρυττόταν ἡ ἔλευση τοῦ Μεσσίου, ὅταν ὅμως ἦλθε ὁ σαρκωθεὶς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τότε προηγεῖται ἡ ὅραση, ἀφοῦ τὸν ἔβλεπαν καὶ ἀκολουθοῦσε ἡ ἐπιβεβαίωση.
.       Αὐτὸ συμβαίνει στὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ πνευματικὴ ζωή. Ὅταν βρισκόμαστε στὸ στάδιο τῆς καθάρσεως, ποὺ οὐσιαστικὰ ὑπενθυμίζει τὸν τρόπο ζωῆς ποὺ συνιστᾶ ὁ νόμος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀκοῦμε γιὰ τὸν Θεό. Ὅταν φθάνουμε ὅμως στὸν φωτισμὸ τοῦ νοὸς καὶ τὴν θέωση, μὲ τὴν μυστηριακὴ ζωὴ καὶ τὴν μέθεξη τῆς φωτιστικῆς καὶ θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, τότε βλέπουμε τὸν Θεό.
.       Ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ λέγωνται συγκαταβατικὰ καὶ μέσα στὰ πλαίσια ὅτι, ὅταν ὁ θεούμενος φθάνη στὴν θέωση, τότε ἑνοποιοῦνται ὅλες οἱ ψυχοσωματικὲς δυνάμεις.
.       Ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἐξέρχεται μέσα ἀπὸ τὴν φωτεινὴ νεφέλη, πράγμα τὸ ὁποῖο δείχνει τὸ ὁμοούσιο τοῦ Πατρὸς μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, καὶ βεβαίως τὸ ὁμοούσιο τῶν τριῶν θείων ὑποστάσεων. Ἡ ἐμφάνιση τῆς φωτεινῆς νεφέλης συνδέεται ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ἀποκαλυπτικὴ ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Αὐτὸς ποὺ καθοδηγοῦσε τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη.
.       Στὸ βιβλίο τῆς Ἐξόδου λέγεται ὅτι ὁ Θεὸς ὁδηγοῦσε τὸν Ἰσραηλιτικὸ λαὸ στὴν πορεία του ἀπὸ τὴν γῆ τῆς Αἰγύπτου στὴν γῆ τῆς ἐπαγγελίας, φωτίζοντάς τον τὴν νύκτα μὲ τὸ πῦρ καὶ σκεπάζοντάς τους τὴν ἡμέρα μὲ τὴν νεφέλη, “ὁ δὲ Θεὸς ἡγεῖτο αὐτῶν ἡμέρας μὲν ἐν στύλῳ νεφέλης, δεῖξαι αὐτοῖς τὴν ὁδόν, τὴν δὲ νύκτα, ἐν στύλῳ πυρὸς” (Ἐξ. ΙΓ´ 21).
.       Ἐπάνω στὸ Θαβὼρ ἔχουμε καὶ τὸ φῶς καὶ τὴν νεφέλη. Φῶς εἶναι ὁ Χριστός, ἀφοῦ ἔλαμψε τὸ πρόσωπό Του ὡς ὁ ἥλιος, καὶ νεφέλη εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Μὲ αὐτὴν τὴν ἀλήθεια δὲν πρέπει κανεὶς νὰ ἐννοήση ὅτι ἄλλο εἶναι τὸ ἔργο τοῦ Υἱοῦ καὶ ἄλλο τὸ ἔργο τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὅτι ἡ οἰκονομία τοῦ Υἱοῦ γίνεται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν οἰκονομία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἄλλωστε, εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ δημιουργία καὶ ἡ ἀναδημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κόσμου εἶναι κοινὴ ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
.       Πάντως, ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ ὑπογραμμισθῆ εἶναι ὅτι στ Θαβρ χουμε μφάνιση κα ποκάλυψη το Τριαδικο Θεο. κκλησιαστικ κα πνευματικ ζω εναι μέθεξη τς κτίστου Χάριτος το Θεο στν νθρώπινη φύση το Λόγου. Ὅταν κοινωνοῦμε τῶν ἀχράντων μυστηρίων, κοινωνοῦμε τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ καὶ μετέχουμε τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

 Ι´ Ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας στὸ Θαβὼρ

.       Στὸ ὄρος Θαβὼρ ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ ὑπάρχουν πέντε πρόσωπα. Πλησίον τοῦ Χριστοῦ εἶναι δύο ἐξέχοντα πρόσωπα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ Προφήτης Μωϋσῆς καὶ ὁ Προφήτης Ἠλίας, καθὼς καὶ οἱ τρεῖς Μαθητές, ὁ Πέτρος, ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης. Οἱ πρῶτοι εἶναι ἐκπρόσωποι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, καὶ συγκεκριμένα τοῦ Νόμου (Μωϋσῆς) καὶ τῶν Προφητῶν (Ἠλίας), καὶ οἱ Ἀπόστολοι εἶναι ἐκπρόσωποι τῆς Καινῆς Διαθήκης.
.       Οἱ Μαθητὲς γνώριζαν ὅτι τὰ ἐμφανισθέντα πρόσωπα ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἦταν ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας ἀπὸ δύο κυρίως αἴτια.
.       Πρῶτον, ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Δηλαδὴ ἀναγνώρισαν τοὺς θεόπτες ἄνδρες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐπειδὴ βρίσκονταν μέσα στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ. Ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ ἀποκαλύπτει ὅλα τὰ μέλλοντα, πολὺ περισσότερο ἀποκαλύπτει τὰ παρόντα καὶ ἐνεστῶτα.
.       Δεύτερον, γνωρίστηκαν ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους οἱ θεόπτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀπὸ τὴν συζήτηση ποὺ εἶχαν μὲ τὸν Χριστό. Ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς γράφει: “καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας, μετ᾽ αὐτοῦ συλλαλοῦντες” (Ματθ. ιζ´ 3). Χαρακτηριστικὸς εἶναι ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, ὁ ὁποῖος μᾶς παρουσιάζει καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς συζητήσεως: “Καὶ ἰδοὺ ἄνδρες δύο συνελάλουν αὐτῷ, οἵτινες ἦσαν Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας, οἳ ὀφθέντες ἐν δόξῃ ἔλεγον περὶ τὴν ἔξοδον αὐτοῦ ἣν ἔμελλε πληροῦν ἐν Ἱερουσαλὴμ” (Λουκ. θ´ 30-31). Οἱ ἀποκαλυφθέντες, ἐκείνη τὴν ὥρα, ἄνδρες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μιλοῦσαν γιὰ τὸ Πάθος τοῦ Χριστοῦ. Δεδομένου ὅτι Μεταμόρφωση το Χριστο γινε κατ τν διάρκεια τς προσευχς, ἀφοῦ λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς “καὶ ἐγένετο ἐν τῷ προσεύχεσθαι αὐτὸν τὸ εἶδος τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἕτερον…” (Λουκ. θ´ 29), καὶ ὅτι ἡ συνομιλία τῶν δύο ἀνδρῶν μὲ τὸν Χριστὸ ἀναφερόταν στὸ Πάθος, ἐξάγεται ὅτι τ γεγονς ατ συνδέεται στεν μ τν προσευχ το Κυρίου στν Γεθσημαν, ὅταν ζητοῦσε νὰ ἀποφύγη τὸ πικρὸ ποτήριο τοῦ θανάτου.
.       Ὁ ἱερὸς Θεοφύλακτος λέγει ὅτι οἱ Μαθητὲς κατάλαβαν τοὺς Προφήτας αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ θὰ ἔλεγαν στὸν Χριστό, καὶ οἱ ὁποῖοι θὰ ἦταν σχετικοὶ μὲ ἐκεῖνα ποὺ προεφήτευσαν, ὅσο ζοῦσαν. Ἴσως ὁ Μωϋσῆς θὰ ἔλεγε: “Σὺ εἶ, οὗ προετύπωσα τὸ πάθος ἐγώ, σφάξας τὸν ἀμνὸν καὶ τὸ πάσχα τελέσας”. Καὶ ὁ Ἠλίας θὰ ἔλεγε: “Σὺ εἶ, οὗ τὴν ἀνάστασιν προετύπωσα ἐν τῷ τῆς χήρας υἱῷ”. Ὁ Μωϋσῆς μιλοῦσε γιὰ τὴν προτύπωση τοῦ Πάθους τοῦ Χριστοῦ, τοῦ χριστιανικοῦ πάσχα, ἐνῶ ὁ Ἠλίας γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

ΙΑ´ Γιατί ἐμφανίσθηκαν οἱ δύο αὐτοὶ Προφῆτες 

.       Εἶναι γνωστὸν ἀπὸ τὴν πατερικὴ παράδοση ὅτι τῆς θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ μετέχουν ὅσοι βρίσκονται σὲ κατάσταση θεοπτίας, γιατί ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ σὲ ἀκαθάρτους ἀνθρώπους εἶναι κόλαση καὶ καταδίκη. Ἔτσι, καὶ κατὰ τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ, ἐμφανίζεται ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, ὄχι μόνο γιατί εἶναι ἐκπρόσωποι τοῦ νόμου καὶ τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀλλὰ γιατί καὶ οἱ δύο ὑπῆρξαν θεόπτες κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς τους.
.       Στὸ ὄρος Σινᾶ ὁ Μωϋσῆς εἶδε τὴν δόξα τοῦ ἀσάρκου Λόγου, ὁ ὁποῖος τοῦ παρέδωσε τὸν Νόμο, τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ἀλλὰ καὶ πρὶν ἀπὸ αὐτὸ εἶδε τὴν ἄλλη καταπληκτικὴ θεωρία ποὺ δήλωνε τὴν σάρκωση τοῦ Λόγου, δηλαδὴ τὴν θεωρία τῆς καταφλεγομένης καὶ μὴ κατακαιομένης βάτου. Ἄλλοτε σὲ μία δύσκολη στιγμὴ τῆς ζωῆς του ὁ Μωϋσῆς ζήτησε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ τοῦ ἀποκαλυφθῆ καὶ νὰ φανερώση τὸν Ἑαυτό Του. Καὶ ὅταν ὁ Θεὸς τοῦ ἀνήγγειλε ὅτι θὰ ἀποκαλυφθῆ, τοῦ εἶπε νὰ εἰσέλθη σὲ ἕνα βράχο (πέτρα), καὶ καθὼς πέρασε ἔκρυψε τὴν ὀπὴ τοῦ βράχου, γιὰ νὰ μὴ δῆ τὸ πρόσωπό Του, ἀλλὰ τὰ ὀπίσθια. (Ἐξ. ΛΓ´ 12-23). Καὶ αὐτὴ ἡ ἀποκάλυψη δηλώνει τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ.
.       Ἀλλὰ καὶ ὁ Προφήτης Ἠλίας ἀξιώθηκε νὰ δῆ τὸν ἄσαρκο Λόγο, μὲ τὴν μορφὴ τῆς λεπτῆς αὔρας. Ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ δὲν ἔγινε μὲ τὴν μορφὴ τοῦ ἀέρος, τοῦ σεισμοῦ καὶ τοῦ πυρός, ἀλλὰ μὲ τὴν λεπτὴ φωνὴ αὔρας. “Καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς, κἀκεῖ Κύριος”. Ὅταν ἄκουσε ὁ Προφήτης Ἠλίας τὴν φωνὴ τῆς λεπτῆς αὔρας, κάλυψε τὸ πρόσωπό του μὲ τὴν μηλωτή, καὶ ἀφοῦ βγῆκε ἀπὸ τὸ σπήλαιο, στάθηκε κάτω ἀπὸ αὐτὸ (Γ´ Βασ. ΙΘ´ 11-13). Καὶ ἡ θεοπτία αὐτὴ εἶχε σχέση μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, γιατί μὲ τὴν ἐνανθρώπησή Του ὁ Θεὸς παρουσίασε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν φιλανθρωπία Του.
.       Ὑπάρχει ὅμως τεράστια διαφορὰ μεταξὺ τῆς θεοπτίας ποὺ εἶχαν οἱ δύο Προφῆτες κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ζωῆς τους, ἀπὸ τὴν θεοπτία ποὺ εἶχαν στὸ ὄρος Θαβώρ. Τότε ἦταν θεωρία τοῦ ἀσάρκου Λόγου, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐκρύβησαν στὴν πέτρα καὶ τὸ σπήλαιο, ἐνῶ τώρα βλέπουν τὸν ἐνσαρκωμένο Λόγο. Τότε τὸ Σινᾶ καιγόταν ἕως τὸν οὐρανό, ὑπῆρχε δὲ σκοτάδι, γνόφος καὶ θύελλα, καὶ μεγάλη φωνὴ (Δευτ. Δ´ 11), ποὺ ἐκφράζουν τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἐνῶ στὸ Θαβὼρ ὅλα ἦταν λαμπρὰ καὶ φωτεινά, ἐξαστράπτοντα ἀπὸ τὸ ἀπρόσιτο φῶς τῆς θεότητος, δεῖγμα ὅτι ἦταν ἀνώτερο τὸ φῶς ἀπὸ τὸν νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
.       Ὁ ἱερὸς Θεοφύλακτος παρουσιάζει πολὺ ἐκφραστικὰ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ἐμφανίστηκαν οἱ θεόπτες ἄνδρες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Πρῶτον, γι ν ποδειχθ τι Χριστς εναι Κύριος το Νόμου κα τν Προφητν. Δεύτερον, γι ν φαν τι κυριεύει ζώντων κα νεκρν, ἀφοῦ ὁ Μωϋσῆς ἦταν νομοθέτης καὶ πέθανε, ἐνῶ ὁ Ἠλίας ἦταν Προφήτης καὶ ἀκόμη ζοῦσε, ἀφοῦ ἡρπάγη μὲ ἅρμα στὸν οὐρανό. Τρίτον, γι ν φαν καλ τι Χριστς χι μόνο δν ταν ντίθετος μ τν νόμο, λλ οτε ντίθεος, διαφορετικ ο μεγάλοι ατο θεόπτες νδρες δν θ μιλοσαν μαζί Του. Τέταρτον, γι ν λύση τν ποψία μερικν τι Ατς εναι λίας πο περίμεναν κάποιος λλος Προφήτης. Καὶ πέμπτον, γι ν διδάξη τος Μαθητάς Του ν μιμηθον τος μεγάλους ατος νδρας, δηλαδὴ νὰ εἶναι πραεῖς, ὅπως ὁ Μωϋσῆς, καὶ ζηλωτές, ἄκαμπτοι καὶ νὰ κινδυνεύουν, ὅταν χρειασθῆ γιὰ τὴν ἀλήθεια, ὅπως ὁ Προφήτης Ἠλίας.
.       Οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας στέκονταν μὲ εὐλάβεια καὶ σεβασμὸ πλησίον τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἱερὸς Κοσμᾶς ὁ Μελωδὸς στὸν Κανόνα τῆς Ἑορτῆς γράφει: “ἱεροπρεπῶς ἑστῶτες Μωϋσῆς τε καὶ Ἠλίας ἐν ὄρει Θαβώρ, τῆς θείας χαρακτήρα τρανῶς ὑποστάσεως βλέποντες Χριστὸν ἐν Πατρῴα ἐξαστράψαντα δόξῃ ἀνέμελπον…”. Οἱ Προφῆτες ἔβλεπαν στὸ ὄρος Θαβὼρ τὸν σεσαρκωμένο Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ μέσα στὴν θεωρία γνώρισαν ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶχε τὸν χαρακτήρα τῆς ὑποστάσεως τοῦ Πατρός, δηλαδὴ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ Πατρός. Γι᾽ αὐτὸν τὸν λόγο καὶ στέκονταν ἱεροπρεπῶς καὶ δουλικῶς.
.       Κατὰ τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, ὁ Μωϋσῆς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη στεκόταν ὡς ἀρχιερεὺς μεταξύ του Ὢρ καὶ τοῦ Ἀαρών, γιὰ νὰ νικήση ὁ Ἰσραηλιτικὸς λαός, καὶ ὁ Ἠλίας ὡς ἀρχιερεὺς τοῦ Θεοῦ θανάτωσε τοὺς ἱερεῖς τοῦ Βάαλ καὶ ὁλοκαύτωσε τὴν θυσία. Αὐτοί, λοιπόν, οἱ δύο ἀρχιερεῖς τοῦ Θεοῦ στέκονται τώρα στὸ Θαβὼρ ὡς ἱερεῖς καὶ δοῦλοι, ἔχοντες στὸ μέσον τὸν Μέγα ἀρχιερέα Χριστό, ποὺ ἑτοιμάζεται γιὰ τὴν μεγάλη θυσία.
.       Αὐτὸ τὸ “ἱεροπρεπῶς” καὶ “δουλικῶς” ὑπενθυμίζει καὶ τὴν μεγάλη διαφορὰ ποὺ ὑπῆρχε καὶ ὑπάρχει μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Προφητῶν. Ὁ Χριστὸς ποιεῖ τὴν θέωση, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ἀφοῦ εἶναι κατὰ φύσιν Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ θεοποιεῖ τοὺς ἀνθρώπους, ἐνῶ οἱ Προφῆτες πάσχουν στὴν θέωση, δηλαδὴ γίνονται κατὰ χάριν καὶ κατὰ μέθεξιν θεοί. Μὲ ἄλλα λόγια ὁ Χριστὸς εἶναι αὐτόφωτος ἥλιος, ἐνῶ αὐτοὶ ἑτερόφωτα ἀστέρια.
.       Πρέπει νὰ σημειώσουμε καὶ μία ἄλλη λεπτομέρεια, ποὺ ὅμως δείχνει κάτι βαθύτερο καὶ οὐσιαστικότερο. Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἀναφέρει ὅτι “ἐν τῷ γενέσθαι τὴν φωνὴν (τοῦ πατρός, Οὗτός ἐστιν…) εὑρέθη ὁ Ἰησοῦς μόνος” (Λουκ. θ´36). Δηλαδή, μὲ τὴν ἀκοὴ τῆς φωνῆς ἐξαφανίσθηκαν οἱ δύο Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ παρέμεινε μόνος ὁ Χριστός. Κατὰ τὸν ἱερὸ Θεοφύλακτο, αὐτὸ ἔγινε γιὰ νὰ μὴ νομίση κανεὶς ὅτι ἡ φωνὴ αὐτὴ ἔγινε γιὰ τὸν Μωϋσῆ καὶ τὸν Ἠλία, ἀλλὰ μόνο γιὰ τὸν Χριστό. Δὲν ἔπρεπε νὰ γίνη καμμιὰ σύγχυση μεταξὺ αὐτῶν τῶν προσώπων. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ κέντρο τῶν οὐρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , , , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: