«“ΟΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ ΟΥΤΟΙ ΠΙΘΗΚΟΙ” ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΑΦΑΙΡΕΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ, ΓΙΑΤΙ ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΕΙ ΕΥΚΟΛΩΣ ΗΤΤΑΤΑΙ»

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΕΛΠΙΔΟΣ
Βασ. Εὐτ. Νικοπούλου
Προέδρου Ἀρείου Πάγου ἐ.τ., Δ.Ν. 

.    Οἱ ὑπεύθυνοι ὄχι µόνο τῆς οἰκονοµικῆς κρίσεως, ἡ ὁποία µαστίζει σήµερα τὴ χώρα µας, ἀλλὰ κυρίως καὶ πρωτίστως τῆς πνευµατικῆς καὶ ἠθικῆς ἐξαθλίωσης τοῦ λαοῦ µας, τουτέστιν ο γχώριοι πολιτικοί, ο κατ τν λ. Παπαδιαµάντη «µετάβλητοι οτοι σχοινοβται, ο θίγγανοι, ο γελωτοποιο οτοι πίθηκοι», ο σαλτιµπάγκοι τς δηµόσιας ζως, κα ο πάτρωνές τους θύνοντες τς παγκοσµιοποίησης, προκειµένου νὰ ἐπιτύχουν τοὺς ἀνόµους καὶ ὀλεθρίους γιὰ τὸν τόπο µας σκοπούς τους, προσπαθοῦν νὰ ἀφαιρέσουν ἀπὸ τὸν πιστὸ λαό µας, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ τὴν ἐλπίδα, διότι γνωρίζουν καλς τι λας πο δν λπίζει, εκόλως ττται κα παραδίδεται. Γι᾽ αὐτὸ πρέπει ὅλοι µας, ἰδιαιτέρως ὅμως οἱ νέοι µας, νὰ «κατέχωµεν τὴν ὁµολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ» (Ἑβρ. ι´ 23) καὶ ἀκλόνητον καὶ ἀπαραµείωτον τὴν πίστη µἂς στὸν παντοκράτορα Κύριο ἠµῶν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος ὅσον οὔπω θὰ συντρίψει τοὺς ἐχθρούς µας «ὡς σκεύη κεραµέως».
.     Ἑποµένως ὁ λόγος περὶ ἐλπίδος, πάντοτε ἐπίκαιρος, σήµερα ἀποβαίνει ἀπολύτως ἀναγκαῖος, προκειµένου νὰ παραµείνουµε ἑδραῖοι στὴν πίστη µας καὶ νὰ διατηρήσουµε τὴν «ὁµολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ». Τὰ ὅσα ἀκολουθοῦν στὴ συνέχεια εἶναι προδηµοσίευση ἀπὸ τὰ ὅσα περὶ ἐλπίδος γράφονται στὸ ὑπὸ ἔκδοση βιβλίο µου µὲ τίτλο: «Παῦλος, ὁ ἡγέτης τῆς Χριστιανικῆς ἐπανάστασης»

.      … Στὴν τριλογία τῶν ἰδεῶν, ἡ ὁποία εἶναι χαραγµένη στὸ λάβαρο τῆς χριστιανικῆς ἐπανάστασης, ἀναφέρεται καὶ ἡ ἐλπίδα. «Νυνὶ δὲ µένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα» (Α´ Κορ. ιγ´ 13). Πῶς ἦταν δυνατὸν ὁ Χριστὸς νὰ ἔλθει στὸν κόσµο, χωρὶς νὰ φέρει τὴν ἐλπίδα. Ἂν ἡ πίστη εἶναι ἡ «ὑπόσταση τῶν ἐλπιζοµένων» (Ἑβρ. ιγ´ 1), ἡ ἐλπίδα εἶναι τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόµενο τῆς πίστης. Ἀπὸ φιλοσοφικὴ ἄποψη, ἡ ἐλπίδα διαφέρει ἀπὸ τὴν πίστη ὡς πρὸς τὸ στοιχεῖο τῆς ἀναµονῆς. Ἡ ἐλπίδα ἀπὸ φιλοσοφικὴ ἄποψη εἶναι ἡ ἀναµονὴ καὶ προσδοκία τῶν ἀγαθῶν, ἐνῶ ἡ πίστη εἶναι ἡ βεβαιότητα τῆς ἐπέλευσής τους. Τὰ ὅρια µἐταξύ τους πολλὲς φορὲς εἶναι δυσδιάκριτα. Κατὰ βάση ὅποιος πιστεύει ἀναγκαίως καὶ ἐλπίζει, κι ὅποιος ἐλπίζει ὁδηγεῖται ἀνεπιγνώτως στὴν πίστη. Ἡ ἐλπίδα εἶναι ἡ ἀµφίβολη πίστη, ἐνῶ ἡ πίστη εἶναι ἡ ἀναµφίβολη ἐλπίδα. Ἡ ἐλπίδα δὲν ἀντιβαίνει στὴ λογική, ὅπως συµβαίνει πολλὲς φορὲς µὲ τὴν πίστη. Ἡ πίστη δὲν συµβιβάζεται µὲ τὴν ἀµφιβολία, ἐνῶ ἡ ἐλπίδα δυσκολεύεται νὰ τὴν ὑπερβεῖ, παρ᾽ ὅλο ποὺ πολὺ τὸ ἐπιθυµεῖ. Ἡ ἐλπίδα περιέχει τὴν εὐχὴ τῆς πραγµατοποίησης τῶν ποθουµένων, ἡ πίστη περιέχει τὴν ἐκπλήρωση αὐτῆς τῆς εὐχῆς. Εἰδικότερα ἡ ἐλπίδα στὸν Θεὸ συγχέεται πολλὲς φορὲς πρὸς τὴν πίστη, διότι, ὅταν πιστεύουµε στὸ Θεό, δεχόµαστε a priori ὅτι ἡ ἐλπίδα µας εἶναι ἤδη µία πραγµατικότητα. Ἀκόµη καὶ αὐτὸς ὁ µέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος δυσκολεύεται νὰ διακρίνει µεταξὺ τῆς πίστης καὶ τῆς ἐλπίδας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ περίφηµο χωρίο τῆς πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολῆς (ι´ 23), ὅπου γράφει: «Καὶ λελουµένοι τὸ σῶµα ὕδατι καθαρῷ κατέχωµεν τὴν ὁµολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ· πιστὸς γὰρ ὁ ἐπαγγειλάµενος», διότι, ὅπως σχολιάζει ὁ Θεοδώρητος, «ὁµολογίαν δὲ τῆς ἐλπίδος τὸ πιστεύειν εἰς τὰ µέλλοντα ἀγαθά», γιὰ νὰ προσθέσει ἀκόµη πιὸ ἐµφαντικὰ ὁ Θεοφύλακτος «ἠλπίσαµεν γὰρ ἐν ἀρχῇ τῆς πίστεως ὅτι καὶ αὐτοὶ εἰς τὸν οὐρανὸν εἰσελευσόµεθα. Καὶ ὡµολογήσαµεν, ὅτε τὰς συνθῆκας τῆς πίστεως ἐποιούµεθα, εἰς ἀνάστασιν νεκρῶν πιστεύειν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».
.     Ὁ Παῦλος ἀναζητώντας τὶς καταβολὲς τῆς ἐλπίδας ἀνάγει αὐτὲς παραδόξως πως στὶς θλίψεις, παραδίδοντας τὴ γενεαλογία της ὡς ἑξῆς: «Οὐ µόνον δὲ ἀλλὰ καὶ καυχώµεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑποµονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑποµονὴ δοκιµήν, ἡ δὲ δοκιµὴ ἐλπίδα» (Ρωµ. ε´ 3-4). Ἡ ἐλπίδα λοιπὸν εἶναι τὸ ἀποτέλεσµα τῆς δοκιµασµένης ἀπὸ τὶς θλίψεις ὑποµονῆς. Σὲ τελευταία ἀνάλυση δὲν νοεῖται πίστη χωρὶς ἐλπίδα. Ὅποιος πιστεύει, ἐλπίζει. Ἀντίθετα, χωρὶς πίστη µπορεῖ θεωρητικῶς νὰ ὑπαρχει ἐλπίδα, µὲ τὴ διαφορὰ ὅμως ὅτι ἡ ἐλπίδα αὐτὴ θὰ εἶναι πάντοτε φρούδα. Ὁ ἄνθρωπος ὡς λογικὸ ὄν, δὲν µπορεῖ νὰ ζήσει χωρὶς ἐλπίδα. Μὲ τὴν ἐλπίδα ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νὰ διαλύσει τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ µέλλοντος. Ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ µέλλοντος, γι᾽ αὐτὸ ἐλπίζει. Χωρὶς ἐλπίδα ὁ ἄνθρωπος θὰ ἦταν δυστυχὴς κι ἀκόµη περισσότερο δὲν θὰ ἦταν κὰν ἄνθρωπος. Γι᾽ αὐτὸ τὸ µεγαλύτερο ψέµα ποὺ λέχθηκε ποτὲ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο εἶναι ὅτι δὲν αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη τῆς ἐλπίδας ποτὲ στὴ ζωή του.  Αὐτὴ τὴν αἴσθηση ἀποκόµισα, ὅταν διάβασα στὸν τάφο τοῦ Καζαντζάκη: «δὲν ἐλπίζω τίποτε». Εἶναι τὸ µεγαλύτερο ψέµα ποὺ θὰ µποροῦσε ποτὲ νὰ πεῖ ὁ ἄνθρωπος.
.    Δὲν εἶναι δὲ τυχαῖο ὅτι τὸ ψέµα αὐτό, τὸ τόσο µεγάλο καὶ τραγικὸ µαζί, τὸ εἶπε ὁ Καζαντζάκης. Διότι ἐξηγεῖται ψυχολογικὰ ὅτι ὁ ἄθεος φοβᾶται περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ µέλλοντος καί, ἐνῶ κατὰ βάθος ἐλπίζει σὲ πολλά, ἐν τούτοις προσποιεῖται πὼς δὲν ἐλπίζει σὲ τίποτε, γιὰ νὰ ἀποδείξει τάχα πὼς δὲν φοβᾶται. Ὁ ἄθεος ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι ἄθεος, µόνο καὶ µόνο ἐπειδὴ κατὰ βάθος φοβᾶται τὸν Θεό. Ἡ πίστη καὶ ἡ ἐλπίδα ἀπαιτοῦν µεγάλη ψυχικὴ ἀντοχή. Οἱ δυνατοὶ εἶναι στὴν πραγµατικότητα ἐκεῖνοι ποὺ πιστεύουν καὶ ἐλπίζουν. Αὐτὸ τελικῶς εἶναι τὸ µεγάλο µήνυµα ποὺ ἐκπέµπει ὁ µέγας ἀπόστολος Παῦλος στὸν κόσµο «διὰ τῆς ἐλπίδος», ὅτι δηλαδὴ ἡ ἐλπίδα στὸν Χριστὸ µᾶς δείχνει δυνατοὺς καὶ πάντως «οὐ καταισχύνει» (Ρωµ. ε´ 5). Ἐλπίζοντες ὄχι µόνο δὲν αἰσθανόµαστε ντροπιασµένοι, ἀλλὰ νιώθουµε πρὸ πάντων δυνατοί, ἐπειδὴ ἡ ἐλπίδα µας στὸν Χριστὸ ὑποστασιάζεται διὰ τῆς πίστεως καὶ ἀποβαίνει πάντοτε «βεβαῖα καὶ ἀκλινής» (Ἑβρ. ι´ 23).

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ», τ. 490, Ἰουν.-Ἰουλ. 2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»  

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: