Η ΒΑΒΕΛ (ΤΩΝ ΚΡΥΠΤΩΝΥΜΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΕΝΔΕΔΥΜΕΝΩΝ ΛΕΞΕΩΝ)

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν Βαβέλ ἐννοιῶν, λέξεων, ὀνομάτων κ.λπ, τὴν ὁποία εὐστοχότατα ἐπισημαίνει ὁ Στάθης στὸ κατωτέρω ἄρθρο του, ἐπιδιώκεται ἀπὸ ξενέρωτους θεολογικοὺς κύκλους ἡ προώθηση τῆς «μεταφράσεως» τῶν λειτουργικῶν κειμένων. Ἔτσι ὥστε μέσα στὴν ἀντάρα τοῦ ψεύδους καὶ τὴν γενικὴ ἀσυνεννοησία, τὴν ὑποκρισία τῶν προσεκτικὰ ἐπιλεγμένων διατυπώσεων καὶ τὴν ἀμφισημία ἄλλων ὅρων καὶ «παρενδεδυμένων» λέξεων (προϊόντων μὲ τὴν σειρά τους παρενδυτικῶν [transvestire!] ἀντιλήψεων) νὰ χάσουμε τ᾽ αὐγὰ καὶ τὰ πασχάλια καὶ στὴν ἐκκλησιαστικὴ -λειτουργικὴ γλῶσσα.

 ΒΑΒΕΛ
τοῦ ΣΤΑΘΗ Σ.

(19.V.2011)

.    Ὁμιλοῦμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες περὶ «συναίνεσης». Ὁμιλεῖ γιὰ «συναίνεση» ὁ Παπανδρέου, ὁμιλεῖ γιὰ «συναίνεση» ἡ Τρόικα, ὁμιλεῖ γιὰ «συναίνεση» κι ἕνα μέρος τοῦ Τύπου, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἐννοεῖται ἀλλὰ καὶ ὑποδεικνύεται, ἂν δὲν ὑπαγορεύεται, ἡ ὑποταγὴ ἑνὸς μέρους σὲ ἕνα ἄλλο. Ὅταν ἄλλο διακηρύσσεται καὶ ἄλλο ἐπιδιώκεται, δὲν ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ κάποιο εἶδος διαστροφῆς τῶν λέξεων, ἀλλὰ μὲ ἁπλὴ κυβερνητικὴ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων. Δὲν εἶναι λοξίες οἱ λέξεις, λαοπλάνα εἶναι ἡ ἐξουσία.
.   Τὸ φαινόμενο εἶναι εὐρύτερο. Αἴφνης ὁ Καντάφι, λόγου χάριν, κατηγορεῖται γιὰ «ἐγκλήματα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητος», ἤτοι δολοφονίες ἀμάχων, δηλαδὴ γιὰ τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ποὺ κάνουν καὶ οἱ «σύμμαχοι» ποὺ ἔχουν ἐπέμβει στὴ χώρα του. Ατ χρήση τν ννοιν κα τν λέξεων σν ν χουν δύο πρόσωπα πως ανς – μως μον-ζυγ δικά μας κα τ δύο, χει κάνει τ ψέμα εκολο καὶ τὸν ἔλεγχο τῆς πολιτικῆς σχεδὸν ἀδύνατον…
.   Ζοῦμε σὲ μία κοινωνία στὴν ὁποίαν ὁ δημόσιος λόγος (καὶ διάλογος) εἶναι ἀπὸ χέρι ὑπονομευμένος. Διότι ρολογία του συντίθεται κυρίως π κατ συνθήκη ψεύδη, π ψευδεπίγραφες ννοιες κι π παρενδεδυμένες λέξεις.
.    Ἡ κυρίαρχη ἰδεολογία ἔχει ἐπιβάλει στερεότυπα ποὺ λλα λένε κι λλα ννοον, εὐφημισμοὺς ἀλλὰ καὶ δυσωνυμίες, μ ποτέλεσμα μία βαβλ συνεννοησίας κα κατ συνέπειαν ποκολοκύνθωσης σ μαζικ κλίμακα– μωραίνει τὸ σύστημα οὓς βούλεται ἀπολέσαι.
.  Ἐπὶ παραδείγματι: λέμε «προσωπικὰ δεδομένα». Δὲν ὑπάρχουν «προσωπικὰ δεδομένα», ὑπάρχει γενικὸ φακέλλωμα, στὸ ὁποῖον ἔχουν πρόσβαση οἱ πάντες: ἀστυνομία, μυστικὲς ὑπηρεσίες, τράπεζες, διαφημιστικὲς ἑταιρεῖες, ἀσφαλιστικὲς τοιαῦτες καὶ πᾶς τὶς ὅστις τυγχάνει ἐνδιαφερόμενος.
.    Λέμε, «ἀνθρώπινα δικαιώματα». Δὲν ὑπάρχουν παρὰ ὡς πρόσχημα προπαγάνδας καὶ «ἀνθρωπιστικῶν ἐπεμβάσεων» – ἄλλος ἕνας ὅρος κι αὐτὸς λούφας καὶ παραλλαγῆς κάτω ἀπ᾽ τὸν ὁποῖον κρύβονται ὁ ἰμπεριαλισμὸς καὶ ἡ ἀποικιοκρατία.
.   Τὰ «ἀνθρώπινα δικαιώματα» στὴν ἐργασία δὲν ὑπάρχουν· στὴν ὑγεία, ἀργοπεθαίνουν· στὴν ἀσφάλιση, ἔχουν πάρει σύνταξη – μειωμένη κι ἀτιμωτική. Στὴν ἐκπαίδευση, σβήνουν καὶ στὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου, τυλίγονται σὲ μία κόλλα χαρτὶ ἀπὸ τὸ πλεῖστον τῶν ΜΜΕ καὶ βεβαίως ἀπὸ τὸ ὑπερόπλο τῆς τηλεόρασης.
.   Λέμε: «ἐλεύθερη ἀγορὰ» καὶ (θὰ ἔπρεπε νὰ) ἐννοοῦμε τὸ σκλάβωμα τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ οὔτε ἡ ἴδια ἡ ἀγορὰ εἶναι «ἐλεύθερη», αἰχμάλωτη εἶναι τῆς μὴ πραγματικῆς οἰκονομίας, τοῦ τραπεζικοῦ συστήματος καὶ τῶν ὑπερεθνικῶν μεγάλων ἑταιρειῶν. Τῶν μονοπωλίων καὶ τῶν τράστ.
.     Λέμε: «ἀπελευθέρωση τῆς ἐργασίας» καὶ συμβαίνει ἀποθηρίωση τοῦ κεφαλαίου. Πρόκειται γιὰ τὴν προοδευτικὴ κι ἐν τέλει ὁριστικὴ κατάργηση τῶν ἐργατικῶν κατακτήσεων ἑνὸς αἰώνα – τοῦ τρομεροῦ 20οῦ Αἰώνα. Πρόκειται γιὰ τὴν κατάλυση τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἐργασίας, τῆς τέχνης ποὺ αὐτὸς ὁ πολιτισμὸς παρήγαγε καθὼς καὶ τῶν ἐλπίδων ποὺ γέννησε γιὰ μία ἀνθρωπότητα ἀνθρωπιστική. Διαδικασία πού μὲ τὴν σειρά της συνοδεύεται ἀπὸ πλῆθος ἀντίστοιχων τραβεστὶ νεολογισμῶν, ὅπως ἡ «εὐέλικτη ἐργασία», οἱ «ἀπασχολήσιμοι», ἡ «διαχείριση ἀνθρώπινου δυναμικοῦ» κι ἄλλα πονηρὰ παρόμοια.
.    ρολογίες τς πλάκας κα τς ποκρισίας, ἡ σημειολογία μίας ἐξουσίας ποὺ μεταλλάσσει τὶς (ἀστικὲς ἔστω) δημοκρατίες σὲ τυραννίδες. Κλισὲ ποὺ ἔχουν ἀναχθεῖ σὲ φετὶχ τῆς μαζικῆς μας ἀποβλάκωσης. Μὲ τὰ ὁποῖα οἱ ἄνθρωποι σκέφτονται χωρὶς κὰν νὰ τὸ συνειδητοποιοῦν, ἔτσι μὲ τὴν δύναμη τῆς ἀδράνειας. «Ἀνταγωνισμός». Λένε «ἀνταγωνισμὸς» ὡς νὰ ἐπρόκειτο γιὰ τὸ πλαίσιο τοῦ ὑγιῶς ἐπιχειρεῖν, ἐνῶ πρόκειται γιὰ τὸν νόμο τῆς ζούγκλας, ὅπου ὁ ἰσχυρότερος τρώει τὸν ἀσθενέστερο, ὥσπου ὁ κάθε κλάδος τῆς οἰκονομίας (ἐθνικῆς καὶ διεθνικῆς) νὰ μονοπωληθεῖ.
.    Λένε ὅτι ὁ ἀνταγωνισμὸς ρίχνει τὶς τιμὲς – βεβαίως! μέχρι νὰ ὁδηγήσει στὸ μονοπώλιο, ὅποτε θὰ τὶς αὐξάνει μόνο του πλέον τὸ τέρας τράστ κατὰ τὸ δοκοῦν.
.  Λένε «κρατισμὸς» καὶ μέμφονται τὸ κράτος αὐτοὶ ποὺ τὸ ἔχουν στὰ χέρια τους, πλουτίζουν ἀπ᾽ αὐτό, κρατικοδίαιτοι καὶ διαπλεκόμενοι, ἐνῶ ταυτοχρόνως τὸ ξεχαρβαλώνουν καὶ τὸ κάνουν σὰν τὰ μοῦτρα τους: δυσλειτουργικὸ γιὰ τὸν λαό, ἀντιπαραγωγικὸ γιὰ τὸ ἐπιχειρεῖν καὶ ἐχθρικὸ γιὰ ὅσους δὲν εἶναι πελάτες τῆς κομματοκρατίας.
.     «Λαϊκισμὸς» – ἡ αἴσχιστη μομφὴ κατὰ τοῦ ἴδιου τοῦ λαοῦ ἀπὸ τοὺς ποπουλιστὲς καὶ τοὺς δημαγωγοὺς ποὺ τὸν λεηλατοῦν καὶ τὸν καταδυναστεύουν -τὸ «κάτσε καλὰ» ἐναντίον ὅσων δὲν ἔχουν γίνει ἀκόμα φυτά, θύματα τῆς προπαγάνδας τους.
.     Μὲ κορυφαῖον τὸν «ἐκσυγχρονισμὸ» ποὺ σημαίνει ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο: τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἐργαζομένων, αὐτῶν ποὺ παράγουν τὸν πλοῦτο, στὴν ἐποχὴ τοῦ Ντίκενς, στὸ μεροδούλι-μεροφάι, στὸ μὰμ-κακὰ-καὶ νάνι.
.     Χέρι-χέρι, διαφήμιση καὶ προπαγάνδα στὴ σύγχρονη Βαβὲλ ἄλλα λένε καὶ ἄλλα ἐννοοῦν.
.     Λένε «πολυπολιτισμὸς» κι ἐννοοῦν τὴ δημιουργία χρήσιμων καὶ προσοδοφόρων γκέτο μέσα στὶς πόλεις. Λένε «αὐτοπροσδιορισμὸς» κι ἀνοίγουν τὴν πόρτα γιὰ τὸν διαμελισμὸ χωρῶν καὶ τὸν διχασμὸ λαῶν. Μιλᾶμε γιὰ Μὴ-Κυβερνητικὲς Ὀργανώσεις ποὺ ὅμως λαμβάνουν κυβερνητικὲς χρηματοδοτήσεις.
.   Λένε «πολιτικὴ ὀρθότης» καὶ στὸ ὄνομά της ἔχουν ἐξαπολύσει τὴν πιὸ ἰταμὴ ἀλλὰ καὶ ἀποτελεσματικὴ ἰδεολογικὴ τρομοκρατία ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης. Ὁ καθένας, ἂν εἶναι ἀντιιμπεριαλιστὴς μπορεῖ νὰ κατηγορηθεῖ γιὰ ἀντιαμερικανισμό. Ἂν εἶναι πατριώτης γιὰ ἐθνικισμό. Ἂν εἶναι ἀντισιωνιστής, γιὰ ἀντισημιτισμό. Ἂν ξέρει πέντε γράμματα, γιὰ ἀρχαιολαγνεία καὶ προγονοπληξία.
.    Μία ὀργουελιανὴ βαβέλ, μία διαρκὴς καφκικὴ δίκη προθέσεων καὶ ἰδεῶν -οἱ ἄνθρωποι ἔχουν καθιερώσει τὰ «ἐγκλήματα γνώμης» – τὰ ὀνομάζουν «ἐγκλήματα μίσους» κι ὅποιον πάρει ὁ χάρος (λὲς κι εἶναι, λόγου χάριν, κακὸ νὰ μισεῖς τὸν ναζισμό). Ἐπ᾽ αὐτοῦ μάλιστα ἐξομοιώνουν τὸν κομμουνισμὸ μὲ τὸν φασισμὸ καὶ τρέχα γύρευε νὰ βρεῖς ὀκτάωρο, Πικάσο καὶ Ἰησοῦ Χριστό.
.    Ὅμως τὸ μεγάλο τους ἐπίτευγμα εἶναι τὸ «διαίρει καὶ βασίλευε», ἤγουν ξιοποίηση τν παθολογιν.
.    Κάθε τάξη, κλάδος, κατάσταση ἔχει τὴν παθολογία της, οἱ γιατροί, οἱ γεωργοί, οἱ δημοσιογράφοι, ὁ δημόσιος τομέας. Ἡ ἀνάδειξη ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες Δυνατοὺς αὐτῶν τῶν παθολογιῶν σὲ γενικὸ χαρακτηριστικὸ τῆς κάθε τάξης (π.χ. «οἱ γιατροὶ τὰ παίρνουν», «οἱ γεωργοὶ τεμπελιάζουν» καὶ τὰ λοιπὰ) τὶς ἀπονομιμοποιεῖ στὴ συνείδηση τῶν ἄλλων, τὶς ξεφτιλίζει καὶ τὶς καθιστᾶ εὐάλωτες στὶς ὀρέξεις τῶν… «ἐλίτ». Ὁπού «ἐλὶτ» εἶναι μία ἀκόμη κρυπτωνυμία τῆς ἀστικῆς τάξης, τῶν ἐξ αὐτῆς λαμόγιων καὶ «νταβατζήδων».
.    Τέλος, τὸ πιὸ ὀχληρὸ ἀλλὰ καὶ πιὸ ἐπικίνδυνο μὲ ὅλο αὐτὸ τὸ ἔπος τῆς ἀμερικανιᾶς στὴ σημειολογία ποὺ ἐλέγχει τὴν κοινωνία εἶναι ὅτι υἱοθετήθηκε (μάλιστα μὲ τὴν εὐήθεια καὶ τὸν ζῆλο τοῦ νεοφώτιστου) ἀπὸ ἕνα μεγάλο μέρος τῆς μὴ κομμουνιστικῆς ἀριστερᾶς· ποὺ κατέστησε ἔτσι ἑαυτὴν παρακολούθημα τῶν νεοφιλελεύθερων ἐπιλογῶν, εἴτε αὐτὲς ἐκφράζονταν ὑπὸ τὴ δορὰ μιᾶς τάχα σοσιαλιστικῆς ρητορικῆς, εἴτε ἀπὸ τὶς ὑπαγορεύσεις τῶν λύκων αὐτοπροσώπως καὶ φόρα παρτίδα.
.     Δῶστε σὲ ὁρισμένους ἀριστεροὺς ὅρους ὅπως «φαντασιακό», «ἡ ἀλήθεια τοῦ ἄλλου», «ἀφήγηση» (ἀντὶ γιὰ ἱστορία), «ναστοχασμς» [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Αὐτὴ ἡ λεξούλα εἶναι περιπόθητη καὶ μεταξὺ ἐπιλέκτων ἐκπροσώπων τοῦ θεολογικοῦ στερεώματος! Πάνω της στήνουν μιὰ ὁλόκληρη ἐργολαβία κατεδαφίσεως τῶν πατροπαραδότων καὶ εἰσαγωγῆς καινοτομιῶν πάσης φύσεως καὶ α-φύσεως…!]   καὶ πάρτε τους τὴν ψυχή! Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς ἔκαναν – τοὺς πῆραν τὴν ψυχή!
.   Ὅπως καὶ νά ᾽χει, ἕνα τέταρτο τοῦ αἰώνα ἀβάσταχτης ἐλαφρότητας περὶ τὸ «τίς βούλεται ἀγορεύειν» στὴν ἀγορὰ καὶ στὸν δημόσιο βίο, ἴσως ἡ βλάβη νά ᾽ναι πλέον ἀνήκεστος…
.    Ἂν ὄχι, θὰ τὸ δοῦμε στοὺς δρόμους.
.     Ἂν ἀνθίσει ξανὰ ἡ ποίηση τῶν ἀνθρώπων, θὰ ἀνθίσει στοὺς δρόμους -στὰ σαλόνια πλέον τελεῖται μόνον ἡ νεκρώσιμος ἀκολουθία ὅσων ζωγραφίσαν κάποτε στὴ ζωὴ μας μία «Κυριακή», μία «σχόλη». Διότι, ταν νας πρωθυπουργς βαφτίζει τ ξεπούλημα «κμηδενισμ τς συμμετοχς το Δημοσίου», τότε ο λέξεις πο βγαίνουν π᾽ τ στόμα του χουν φορέσει μαρες κουκολες κα σκοτώνουν – τ λογική, τς λπίδες, λλ κα τς ποιες πιθανότητες γι μία στρατηγικ συνεννόησης…

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» (enet.gr)

Διαφήμιση

, , , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: