Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [Β´]

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [B´]
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργ. Παπαδημητρίου,
Χημικοῦ- Ἱστορ. Ἐρευνητοῦ
«ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
Ἔκδ. Ἱ. Κοινοβίου Ἁγ. Νικοδήμου Ἀγιορείτου,
Γουμένισσα 2005 (σελ. 99-108)

Μέρος Α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/24/ἡ-ἀλήθεια-στὴν-ἐθνική-μας-ἱστορία/

.           Μία τρίτη τάση -γιὰ τὴν ἀντικειμενικότερη προσέγγιση τῆς νεώτερης ἱστορίας μας- θὰ ἀπέφευγε τὴν παράθεση μικρῶν ἀποσπασμάτων ἀπὸ τὴ βιβλιογραφία, ποὺ ὑποστηρίζουν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο τὶς θέσεις τοῦ συγγραφέα. Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση π.χ. μπορεῖ νὰ παρουσιάζεται ἀπὸ κάποιους ὅτι ἔτυχε τῆς ἠθικῆς ὑποστήριξης μόνο τῆς Ρωσσίας, αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι ἀλήθεια, ἀφοῦ κατὰ καιροὺς ὅλες οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ἦσαν ἐναντίον της. Ἡ στάση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ἄλλαξε κατὰ καιροὺς ἀνάλογα μὲ τὰ συμφέροντα τῆς κάθε μιᾶς. Π.χ. ὅταν ἡ Μαύρη Θάλασσα , μετὰ τὶς νίκες καὶ τὶς Συνθῆκες τοῦ 1774 καὶ τοῦ 1792, ἔπαυσε νὰ ἀποτελεῖ «ὀθωμανικὴ λίμνη» καὶ ἡ Ρωσσία βρῆκε ἔξοδο στὶς θερμὲς θάλασσες, τὸ ἐνδιαφέρον της γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἔκτοτε ἦταν μόνο θεωρητικό. Ἐν τούτοις, ἐδῶ διαστρεβλώνεται ἡ Ἱστορία κατὰ τρόπο μανιχαϊκό.
.          Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν παρουσίαση τῶν Ἑλλήνων ὡς «καλῶν» καὶ τῶν Τούρκων ὡς «κακῶν», βάζοντας ὅλους τοὺς Τούρκους -ἀπὸ τοὺς διαχειριστὲς τῆς σκληρῆς ὀθωμανικῆς διοίκησης μέχρι τοὺς ἀδιάφορους καὶ ἐν πολλοῖς ἀγαθοὺς χωρικοὺς- στὸ ἴδιο καλάθι. Στὰ πάμπολλα παραδείγματα στρεβλῆς προσεγγίσεως τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21 τοποθετεῖται καὶ ἡ εὐκολία μεὲ τὴν ὁποία ρίπτεται βέβαια στὴν πυρὰ -καὶ δικαίως- ὁ Μέττερνιχ καὶ ἡ αὐστριακὴ πολιτικὴ, ἐνῶ στὴν ἴδια σχεδὸν μοίρα θὰ ἔπρεπε νὰ βρίσκεται καὶ ἡ πανούργα ἀγγλικὴ πολιτικὴ. Ὁ χῶρος ὅμως δὲν ἐπιτρέπει τὴν παράθεση ἄλλων παραδειγμάτων ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν μονομερή, ὑστερόβουλη καὶ μεροληπτικὴ συγγραφὴ ἱστοριῶν τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21.
.       Φρονοῦμε ὅτι τὰ ἱστορικὰ γεγονότα πρέπει νὰ ἀποδίδονται ὡς ἔχουν καὶ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀντικειμενικὰ. Τὰ σχόλια ὅμως ἐπ’ αὐτῶν νὰ εἶναι ἐλεύθερα, ἐξαρτώμενα, ἀσφαλῶς, ἀπὸ τὶς δεξιότητες τοῦ συγγραφέα καὶ ἀπὸ τὴν κοσμοθεωριακὴ καὶ πολιτικὴ του τοποθέτηση. Ἀνεξάρτητα ὅμως ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ θεωρία τοῦ σύγχρονου Ἰάπωνα διανοητῆ Φουκουγιάμα (Fukuyama) γιὰ τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας ὁδήγησε μερικοὺς νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι στὸ μέλλον ἀντὶ γιὰ Ἱστορία θὰ μιλᾶμε γιὰ οἰκονομία, ἡ Ἱστορία θὰ συνυπάρχει μὲ τὸν ἄνθρωπο, γιατὶ αὐτὸς τὴν γράφει. Βεβαίως κάτι πού, μεταξὺ τῶν ἄλλων, διδάσκει ἡ Ἱστορία εἶναι ὅτι δὲν ὑπάρχει μία καί μόνη ἀλήθεια, καὶ γι’ αὐτὸ κανένας ἱστορικὸς δὲν εἶναι αὐθεντία. Τὰ ἱστορικὰ γεγονότα, ὅμως, εἶναι ἱερά. Καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἀποκρύπτονται, οὔτε παραμορφώνονται, οὔτε ὡραιοποιοῦνται.
.         Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως τὶς ἐθνικὲς ἱστορίες τῶν κρατῶν, φρονοῦμε ὅτι πρέπει νὰ γράφονται μὲ τέτοιο τρόπο ποὺ νὰ διδάσκουν τὶς ἐπερχόμενες γενιὲς ὄχι μόνον γιὰ τὶς επιτυχίες τῶν προγόνων τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ σφάλματά τους, ὥστε νὰ ἀποφεύγονται αὐτὰ στὸ μέλλον. Ἐξάλλου, ἀποτελεῖ ἐθνικὴ ἐπιταγὴ νὰ μαθαίνουμε τὰ δυσάρεστα ἱστορικὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, π.χ. τὴ διχόνοια μεταξὺ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἡγετῶν του (βλέπε 1821, 1914-1918, κ.ἄ.). Καὶ πάντοτε, βέβαια, ἡ ἱστοριογραφία μας νὰ μένει μακριὰ ἀπὸ παραποιήσεις, ἀποκρύψεις καὶ ὡραιοποιήσεις γνωστῶν γεγονότων. Ἐξυπακούεται, βέβαια, ὅτι δὲν γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἐγκληματικὴ πλαστογράφηση καὶ τὶς πολιτικὲς καὶ ἱδεολογικὲς σκοπιμότητες, ποὺ δὲν ἔχουν θέση στὰ βιβλία τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, ἄν θέλουμε οἱ νέοι μας νὰ διδαχθοῦν τὴν ἀληθινὴ ἱστορία καὶ παράδοση τοῦ Γένους.
.           Ἕνα ἄλλο θέμα στὴν ἐθνική μας ἱστορία εἶναι ἡ συνεχὴς προβολὴ ὁρισμένων πορσωπικοτήτων καὶ ἡ παρασιώπηση καὶ παραμονὴ στὴν ἀφάνεια τῶν δευτεραγωνιστῶν, ποὺ ἔδρασαν συγχρόνως ἤ παράλληλα μὲ τοὺς ἐθνικούς μας ἥρωες, Πολὺς λόγος π.χ. γίνεται γιὰ τὸν Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’, καὶ ὀρθότατα. Ἦταν ἡ κεφαλὴ τοῦ Γένους. Τὸν ἐθρήνησε ὅλος ὁ χριστιανικὸς κόσμος τῆς ἐποχῆς του. Καὶ μὲ τὸν τραγικό του θάνατο πρόσφερε -ὅπως γράψαμε ἤδη- καὶ προσφέρει καὶ σήμερα πολλὰ στὴν ἐθνικὴ μνήμη, περισσότερα ἀπὸ ὅσα εἶχε προσφέρει πρὶν ἀπὸ τὴν θυσία του. Ἄς μὴ λησμονοῦμε ὅμως ὅτι τὴν ἴδια μέρα ποὺ μαρτυροῦσε ὁ Πατριάρχης, ἀπαγχονίζονταν καὶ οἱ Μητροπολίτες Νικομηδείας Ἀθανάσιος, Ἐφέσου Διονύσιος, καὶ Ἀγχιάλου Εὐγένιος. Ἐνῶ λίγες μέρς ἀργότερα (3 Μαΐου 1821) ἀποκεφαλιζόταν ὁ Μηροπολίτης Μυριουπόλεως καὶ τὴν ἑπομένη ὁ Θεσσαλονίκης Ἰωσήφ, ὁ Δέρκων Γρηγόριος, ὁ Ἀδριανουπόλεως Δωρόθεος, ὁ Τυρνάβου Ἰωαννίκιος καὶ ὁ πρώην Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Κύριλλος Ϛ’. Γι’ αὐτὲς ὅμως τὶς ἡρωϊκὲς ψυχὲς σπάνια μιλᾶμε! Ὅπως, ἀντίθετα, ὑπάρχει -ἀπὸ ὁρισμένους κύκλους- κατακραυγὴ ἐναντίον τοῦ Πατριάρχη, ἐπειδὴ ὑπέγραψε τὸν ἀφορισμό, ἐνῶ εἶναι γνωστὲς οἱ συνθῆκες ὑπὸ τὶς ὁποῖες τὸν ὑπέγραψε· οὔτε καὶ ἀναφέρεται ὅτι τὸν συνυπέγραψε καὶ ὁ παρεπιδημῶν τότε στὴν Κωνσταντινούπολη Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Πολύκαρπος -μὲ τὴν ἔκφραση «συναποφαίνεται», παραπλεύρως, τῆς ὑπογραφῆς του- καθὼς καὶ ὁλόκληρη ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου. Ὅμως, μόνο ὁ Πατριάρχης ἔχει ὅλη τὴν κατακραυγὴ τῶν σύγχρονων ἀναθεωηρητῶν τῆς ἱστορίας μας, γιατὶ αὐτὸς ποὺ ἔγινε θρύλος… «ἔπρεπε νὰ ἐξουδετερωθεῖ»!
.       Οὐδείς, βέβαια, διαφωνεῖ στὸ ὅτι δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχουν «λευκὲς» σελίδες, στην ἱστορία μας. Ἔτσι, θὰ πρέπει νὰ ἀναφέρεται καὶ ὄχι ν’ ἀποκρύπτεται, π.χ. ἡ κατασπατάληση τῶν ἐθνικῶν δανείων τῶν πρώτων χρόνων τῆς Επαναστάσεως στὶς ἐσωτερικὲς διαμάχες, ἀντὶ νὰ χρησιμοποιηθοῦν γιὰ τὴν προμήθεια πολεμικοῦ ὑλικοῦ, γιὰ τὴν ὁποία εἶχαν συναφθεῖ! Χρειάζεται ὅμως ἰδιαίτερη προσοχὴ καὶ στὶς «γκρίζες» σελίδες τῆς ἱστορίας μας, γιατὶ αὐτὲς προσφέρονται γιὰ πολὺ διαφορετικὲς ἀναγνώσεις…
.         Ἔχουν μεγάλη εὐθύνη -ἔναντι τοῦ μέλλοντος αὐτοῦ τοῦ τόπου- ὅσοι γράφουν τῆν νεότερη ἱστορία ποὺ προορίζεται γιὰ τοὺς νέους μας. Ἡ ἱστορία πρέπει νὰ γράφεται μὲ ρεαλισμό, ἀλλὰ καὶ μὲ εἰλικρίνεια, γιὰ νὰ διδάσκει καὶ νὰ φρονηματίζει. Ὅταν πχ. γράφεται κάτι γιὰ τὸν ἐθνικὸ διχασμό, νὰ ἀφήνεται νὰ ἐννοηθεῖ τὸ κακὸ ποὺ προέκυψε συνέπειᾳ  τοῦ διχασμοῦ καὶ ποιὰ ἐνδεχομένως θα ἦσαν τὰ ἐθνικά μας «κέρδη», ἄν δὲν ὑπῆρχε ὁ διχασμός. Ἔν τούτοις δὲν πρέπει νὰ βλέπουμε μόνο τὰ λίγα ἤ τὰ πολλὰ δένδρα, ἀλλὰ ὁλόκληρο τὸ δάσος, γιὰ νὰ διδάσκονται οἱ νέοι μας ἀπὸ τὰ πολλὰ θετικά, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ ὁσαδήποτε καὶ ὁποιαδήποτε λάθη τῶν προγόνων τους. Αὐτὰ τὰ λάθη γεννοῦν Ἱστορία, καὶ κατὰ μία ἄποψη ἡ Ἱστορία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ μιὰ… καταγραφὴ λαθῶν.
.       Τέλος, ἐπειδὴ στὴν ἱστοριογραφία ὑπεισέρχεται ἀναπόφευκτα ὁ προσωπικὸς παράγοντας, ἀπαιτεῖται τόσον ἡ ἰσχυρὴ τεκμηρίωση ὅσο καὶ κάποια ἐπιφυλακτικότητα, γιὰ τὰ γεγονότα ποὺ δὲν μποροῦν -ἐπὶ τοῦ παρόντος- νὰ τεκμηριωθοῦν πλήρως.
.        Τὸ ἐθνικό μας συμφέρον ἀπαιτεῖ τὴν πλήρη ἀλήθεια στὴν ἱστορία μας. Μόνον ἔτσι θὰ προχωροῦμε στὴν ἐθνικὴ αὐτογνωσία, ποὺ μᾶς εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητη στοὺς καιροὺς ποὺ ἔρχονται…

Στοιχειοθεσία : ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: