Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [Α´]

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [Α´]
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργ. Παπαδημητρίου,
Χημικοῦ- Ἱστορ. Ἐρευνητοῦ
«ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
Ἔκδ. Ἱ. Κοινοβίου Ἁγ. Νικοδήμου Ἀγιορείτου,
Γουμένισσα 2005 (σελ. 99-108)


.            Οἱ ἑορτασμοὶ τῆς ἐπετείου τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, πέραν τῶν πανηγυρισμῶν, τῶν παρελάσεων καὶ τῶν ὁμιλιῶν, ἀποτελοῦν καὶ ἀφορμὴ γιὰ μιὰ ἐθνικὴ περισυλλογή, μὲ σκοπὸ τὴν ἐξαγωγὴ χρήσιμων διδαγμάτων. Εἶναι ἀνάγκη νὰ τονώσουμε τὴν ἐθνική μας μνήμη μὲ ὅ,τι ἀληθινὸ ἀπὸ τὴν ἱστορία τῆς προεπαναστατικῆς περιόδου, τῆς περιόδου τοῦ Ἀγώνα καὶ τῶν χρόνων ἀμέσως μετὰ ἀπὸ αὐτόν. Γιατὶ ἄν φθάσουμε στὴν κατάργηση τῆς ἐθνικῆς μνήμης, τῆς συνέχειας τῆς σχέσεως αἰτίου καὶ αἰτιατοῦ, ὁδεύουμε τότε -συστρατευμένοι καὶ μὲ τὴν ἀνθούσα Παγκοσμιοποίηση καὶ τὴν «πολυπολιτισμικότητα»- μπροστὰ σὲ μὴ ἀναστρέψιμες ὀδυνηρὲς καταστάσεις, καταστρεπτικὲς γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ τοῦτο γιατὶ ὁ Ἀγώνας τοῦ ’21 ἀποτελεῖ τὸ σημαντικότερο κεφάλαιο τῆς νεώτερης ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους. Ἡ λέξη «κεφάλαιο» χρησιμοποιεῖται ἐδῶ μὲ διπλὴ σημασία: Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ἐννοεῖται ἡ ἱστορικὴ στιγμὴ στὴ ζωὴ τῶν Ἑλλήνων ποὺ ξεσηκώθηκαν ἐναντίον τῶν Τούρκων καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο ὑπενθυμίζεται ὅτι γιὰ μᾶς τοὺς μεταγενεστέρους ἡ στιγμὴ ἐκείνη μένει ἔξω ἀπὸ τὴν δικὴ μας ζωὴ, ἐφόσον δὲν ζοῦμε, βέβαια, ἐκεῖνον τὸν Ἀγώνα, ἀλλὰ ὅμως ἐξακολουθοῦμε νὰ τὸν μελετοῦμε. Δὲν ἔχουμε τὴν ἐμπειρία τοῦ ’21, ἀλλὰ μόνο τὴν γνώση ποὺ μᾶς δίδει ἡ μελέτη. Ἀλλὰ ἡ γνώση αὐτὴ εἶναι ἔμμεση, ὅταν διαβάζουμε τὴν ἐξιστόρηση γεγονότων ἀπὸ ἱστορικοὺς καὶ τὶς σχέσεις καθὼς καὶ τὶς κρίσεις τους πάνω στὰ γεγονότα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Καὶ ἡ κρίση τους πρέπει νὰ εἶναι δίκαιη, γιὰ νὰ εἶναι διδακτικὴ στὶς γενιὲς ποὺ ἔρχονται.
.             Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὅλοι οἱ μελετητὲς συμφωνοῦν ὅτι ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὑπῆρξε ἡ πλέον θαυμαστὴ καὶ συγκλονιστικὴ ἐποποιΐα τοῦ Γένους καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἱστορίας τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους Καὶ ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια καὶ ἐρευνᾶ κανεὶς γραμμένα καὶ ἄγραφα γεγονότα, θαυμάζει τὸ πῶς κάτω ἀπὸ τὶς χειρότερες συνθῆκες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ξετινάχθηκε ἀπὸ τὴν τέφρα του ἕνας Δαβὶδ γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει ἕναν Γολιάθ, συναποτελούμενο ἀπὸ τὸ κατεστημένο τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τῆς εποχῆς καὶ τὴν πανίσχυρη Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Παρὰ ταῦτα, ἔπειτα ἀπὸ θυσίες, ἡρωϊσμούς, ὁλοκαυτώματα, δάκρυα, ἀλλὰ καὶ ἀθλιότητες, μικρότητες, ἐμφύλιες διαμάχες, δημιουργήθηκε μετὰ ἀπὸ ἑπτὰ χρόνια ἕνα καχεκτικό, ἔστω, ἀμάλγαμα, τὸ πρῶτο ἑλληνικὸ κράτος. Πρὸς ὅλους ἐκείνους τοὺς γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους συντελεστὲς τῆς ἐθνικῆς μας παλιγγενεσίας, πρέπει οἱ γενιὲς ποὺ πέρασαν, ἡ δική μας κι αὐτὲς ποὺ θὰ ἔρθουν, νὰ εἶναι εὐγνώμονες, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τυχὸν σφάλματα ποὺ διέπραξαν ὁρισμένοι ἀπὸ αὐτούς. Ἄς μὴ ξεχνοῦμε ὅτι οἱ ἀγωνιστὲς δὲν εἶχαν ἕνα ἐθνικὸ κέντρο νὰ τοὺς καθοδηγεῖ καὶ ὅτι ἀγωνίζονταν νὰ ἀποτινάξουν αἰώνων κληρονομημένο ζυγό.
.          Στὴ συγγραφὴ τῆς ἱστορίας τοῦ ’21 ἔχουν δημιουργηθεῖ οὐσιαστικὰ τρεῖς τάσεις. Κατὰ τὴν πρώτη, ἡ ἱστορία τοῦ ’21 εἶναι αὐτὴ ποὺ διδασκόταν παλαιότερα στὰ σχολεῖα, ἀποσπάσματα τῆς ὁποίας συνυφασμένα μὲ συναισθηματισμοὺς καὶ ἐξάρσεις πατριωτισμοῦ ἀποτελοῦν τὴν θεμελιακὴ δομὴ των πανηγυρικῶν λόγων ποὺ ἐκφωνοῦνται κατὰ τοὺς ἑορτασμοὺς τῆς ἐπετείου, ποὺ κάποτε -δυστυχῶς- εἶναι τελείως τυπικοί. Σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση ὅμως δὲν μπορεῖ νά γίνει καὶ ἀλλιῶς. Ἔτσι, στοὺς πανηγυρισμοὺς -ἀπὸ τὴν θετικὴ πλευρὰ τοῦ Ἀγώνα- κατονομάζονται τὰ ἡρωϊκὰ κατορθώματα, οἱ προσωπικὲς ἐπιτυχίες ἀγωνιστῶν, καθὼς καὶ οἱ ἧττες καὶ οἱ βιαιοπραγίες τῶν Ὀθωμανῶν. Γίνεται μία ὡραιοποίηση ἤ καὶ συγκάλυψη σκιερῶν γεγονότων -ἀναπόφευκτων στὶς ἐπαναστάσεις- καὶ ἐξυμνοῦνται πάντοτε συγκεκριμένα πρόσωπα, ἐνῶ ἀποφεύγονται μεγάλες ἀναφορὲς σὲ δευτεραγωνιστές, σὲ φιλέλληνες καὶ σὲ ἄλλα συγκυριακὰ γεγονότα ποὺ ἔδρασαν καθοριστικὰ στὴν πορεία τοῦ ἑπταετοῦς ἐκείνου τιτάνιου ἀγώνα. Καθοριστικὰ συγκυριακὰ γεγονότα ἦσαν π.χ. ἡ αὐτοκτονία (Αὔγουστος 1822) τοῦ Ἄγγλου ὑπουργοῦ ἐξωτερικῶν Κάσλραιη (Castlereagh) καί, συνεπείᾳ τούτου, ἡ ἀλλαγὴ τῆς ἀγγλικῆς πολιτικῆς, ποὺ ὁδήγησε λίγο ἀργότερα στὴ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου (Ὀκτώβριος 1827).
.        Οἱ ἱστοριογράφοι αὐτῆς τῆς σχολῆς-τάσης προσπαθοῦν νὰ παρουσιάσουν ὅτι κατὰ τὴν Ἐπανάσταση μόνοι μας ἤ σχεδὸν μόνοι μας κάναμε τὸ πᾶν καὶ ὅτι δὲν χρωστᾶμε σὲ κανέναν τίποτε! Θεωροῦν ἀντεθνικὸ νὰ ἀναφερθοῦν καὶ στὰ μελανὰ σημεῖα τοῦ Ἀγώνα καὶ διαιωνίζουν μύθους γύρω ἀπὸ πρόσωπα καὶ καταστάσεις, ποὺ ὅταν μὲ τὴν ἔκδοση νέων βιβλίων -μὲ στοιχεῖα τεκμηριωμένα- ἀνατρέπονται, δημιουργεῖται ἕνα κενὸ ποὺ κάνει τὸν ἀναγνώστη νὰ ἀμφιβάλει καὶ γιὰ τὴν ἀλήθεια ἄλλων περιστατικῶν τοῦ Ἀγώνα τοῦ ’21. Ἐπίσης, ἀφήνουν σκόπιμα ἄγραφες -«λευκὲς» σελίδες τοῦ μεγάλου ξεσηκωμοῦ, γιὰ νὰ μὴν ἀναφερθοῦν ὁρισμένα ἄθλια γεγονότα.
.       Ἡ δεύτερη τάση στὴν ἱστοριογραφία προσπαθεῖ νὰ ἑρμηνεύσει τὰ γεγονότα τοῦ ’21 μὲ «φακοὺς» τῆς ἐποχῆς μας, καὶ μάλιστα μὲ προκατάληψη, λόγῳ ἰδεολογικῆς τοποθετήσεως τῶν συγγραφέων. Αὐτοὶ οἱ «ρεβιζιονιστὲς» (ἀναθεωρητὲς) τῆς ἱστορίας ζητοῦν τὴν ἐκμηδένιση τοῦ ρόλου καὶ τῆς προσφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας στὸν Ἀγώνα καὶ ἔπειτα ἀναμασοῦν καὶ ὑποστηρίζουν τὴν παλαιὰ θεωρία περὶ «ταξικοῦ» ἀγώνα. Γράφουν π.χ. ὅτι ὁ Πατριάρχης ἦταν τουρκολάτρης, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶχε συμβιβασθεῖ μὲ τὸ ὀθωμανικὸ κατεστημένο, ὅτι δὲν ὑπῆρξε «Κρυφὸ Σχολειό», ὅτι ἡ Ἐπανάσταση ἔγινε ἀπὸ φτωχοὺς ποὺ ἐξεγέρθηκαν ἐναντίον τῶν κοτζαμπάσηδων καὶ τοῦ Κλήρου, γιατὶ αἴτημα τοῦ λαοῦ ἦταν ἡ ἀνατροπὴ τῶν ντόπιων τυράννων του καὶ τὸ πέρασμα στὰ χέρια του τῶν ἀγαθῶν, ποὺ μέχρι τότε αὐτοὶ ἀποκλειστικὰ ἀπολάμβαναν κ.λπ. Οὐδεμία ἀμφιβολία ὑπάρχει ὅτι ἐδῶ ἐπιχειρεῖται ὁ παραλληλισμὸς τοῦ ’21 μὲ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Βεβαίως, ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἀναπτέρωσε τὶς ἐλπίδες κάθε καταπιεσμένου λαοῦ γιὰ ἀποτίναξη τοῦ ζυγοῦ του, ἀλλὰ ἐκεῖ ξεσηκώθηκε μιὰ μερίδα λαοῦ ἐναντίον μιᾶς ἄλλης, ἐνῶ σ’ ἐμᾶς ἐπρόκειτο γιὰ τὸν ξεσηκωμὸ ὅλου τοῦ ἔθνους ἐναντίον ἑνὸς ἀλλοδαποῦ τυράννου καὶ δὲν ἐπρόκειτο περὶ ταξικοῦ πολέμου.
.       Θὰ πρέπει νὰ ἀντιπαρέλθει κανεὶς τὰ ὅσα γράφουν μερικοὶ γιὰ νὰ μειώσουν -καὶ εἰ δυνατὸν νὰ χαρακτηρίσουν ὡς ἀρνητικὴ- τὴ συμμετοχὴ καὶ τὴν προσφορὰ τοῦ Κλήρου στὸν Ἀγώνα. Εἶναι, βέβαια, παγκοίνως γνωστὴ ἡ προσφορὰ αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ καὶ οὔτε εἶναι σωστὸ νὰ ἀποσιωποῦμε τὴν φωνὴ ἐκ τοῦ τάφου 11 Πατριαρχῶν, 100 ἐπισκόπων καὶ 6.000 ἄλλων κληρικῶν, ποὺ θυσιάσθηκαν κατὰ τὰ χρόνια τὴς σκλαβιᾶς. Ὅμως αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ ἐξοβελίσουν τὴη Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ Ἀγώνα τοῦ ’21 θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίσουν καὶ κάτι ἄλλο, τὸ ὁποῖο κάνει τὴν προσφορὰ της ἀκόμη μεγαλύτερη! Ὅτι, δηλαδή, γιὰ τὸν κληρικὸ τὸ πατριωτικὸ συναίσθημα εἶναι βαθὺ καὶ ἰσχυρό, χωρίς ὅμως νὰ εἶναι καὶ τὸ κορυφαῖο ἀπὸ τὰ συναισθήματά του. Γιατὶ ὑπεράνω τῆς πατρίδας καὶ τῶν ἄλλων ἐπίγειων ἀγαθῶν εἶναι ὁ Θεός, ποὺ μᾶς ἔδωσε καὶ τὴν πατρίδα. Ἔρχονται ὅμως στιγμὲς ποὺ ὁ κληρικὸς καλεῖται, ἀπὸ τὴ συνείδησή του, νὰ κάνει τὴν ὑπέρβαση καὶ νὰ «κενώσει» τὸν ἑαυτό του πρωτοστατώντας στοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνες τῆς πατρίδας του. Κι αὐτὴ τὴν ὑπέρβαση τὴν ἔκανε κανόνα του τὸ ἑλληνικὸ ράσο κατὰ τὸν Ἀγώνα γιὰ τὴν ἐθνικὴ μας ἀνεξαρτησία κι ἔκανε πράξη τὸ «συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ» (Ἑβρ. ια´ 25).
.       Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἐπικεντρώνουν τὰ βέλη τους οἱ ἱστοριογράφοι αὐτῆς τῆς τάσης εἶναι ὁ ἀφορισμὸς ποὺ ἐξέδωσε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε´ κατὰ τοῦ Ὑψηλάντη καὶ τοῦ Σούτσου καὶ μέσῳ αὐτῶν ἐναντίον ὅσων κινήθηκαν (στὶς ἀρχὲς τῆς Ἐπαναστάσεως) κατὰ τοῦ κατακτητῆ. Αὐτό, βέβαια, εἶναι ἀληθινό. Ὁ Πατριάρχης -ὅπως καὶ ὁ Καποδίστριας- γνώριζε ὅτι τὴν περίοδο ἐκείνη τὸ διεθνὲς κλίμα ἦταν δυσμενὲς γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Γνώριζε τί εἶχε τραβήξει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν ἐκδήλωση ἄκαιρων ἐπαναστάσεων, ὅπως π.χ. τοῦ παπα-Βλαχάβα, τοῦ ἐπισκόπου Τρίκκης Διονύσιου, («Σκυλόσοφου»), καὶ κυρίως ὅσα ἀκολούθησαν ἀπὸ τὰ «Ὀρλωφικὰ» καὶ μετά, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ δύο ἦσαν ἐπιφυλακτικοὶ γιὰ τὸν χρόνο ἐκδηλώσεως τῆς Ἐπαναστάσεως. Τὸ ὅτι ὁ Πατριάρχης πιέσθηκε νὰ τὴν ἀποκηρύξει εἶναι γεγονός. Ὅπως ἐπίσης εἶναι γεγονὸς ὅτι ὅταν τοῦ προτάθηκε νὰ φύγει γιὰ νὰ σωθεῖ, τὸ ἀρνήθηκε λέγοντας ἐκεῖνα τὰ ἀνεπανάληπτα λόγια: «Μὲ προτρέπετε εἰς φυγήν. Μάχαιρα θὰ διέλθῃ τὰς ρύμας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν λοιπῶν πόλεων καὶ ἐπαρχιῶν… Οὐχί. Ἐγὼ διὰ τοῦτο εἶμαι Πατριάρχης, ὅπως σώσω τὸ ἔθνος μου, οὐχὶ δὲ ὅπως ἀπωλεσθῇ τοῦτο διὰ τῆς χειρὸς τῶν Γενιτσάρων. Ὁ θάνατός μου ἴσως ἐπιφέρει μεγαλυτέραν ὠφέλειαν, παρὰ ἡ ζωή μου…». Καὶ πράγματι παρέμεινε, καὶ γνωρίζουμε τὸ οἰκτρὸ τέλος του. Ὅμως ὁ θάνατος τοῦ Πατριάρχη καὶ τῶν μετ’ αὐτοῦ ἀναιρεθέντων ἔγινε μπούμερανγκ γιὰ τοὺς Τούρκους, γιατὶ ἐξήγειρε τὴ χριστιανικὴ Εὐρώπη καὶ δημιούργησε ἕνα ὑγιὲς φιλελληνικὸ κλίμα.
.       Εἶναι ὅμως ἄξιο προσοχῆς ὅτι ἡ ὅποια πλαστογράφηση τῆς ἱστορίας τοῦ 1821 ἀπὸ ἀριστεροὺς διανοούμενους τοποθετεῖται χρονικὰ μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς Ὀκτωβριανῆς Ρωσσικῆς Ἐπανάστασης. Ἀπὸ τότε ἄρχισε νὰ σπείρεται ἡ ἀμφιβολία γιὰ ὁρισμένα γεγονότα καὶ νὰ καταβάλλεται προσπάθεια νὰ «ἀδειάσουν» ἀπὸ τὴν Ἑλλληνικὴ Ἐπανάσταση τὸ ἰδεολογικό της περιεχόμενο. Ἡ ἰδεολογικὴ καὶ πολιτικὴ προκατάληψη αὐτῆς τῆς τάσης ἔφθασε νὰ ἀμφισβητεῖ πασίγνωστα γεγονότα, ποὺ γράφθηκαν, ὅταν ἀκόμη ζοῦσαν οἱ πρωτεργάτες τοῦ μεγάλου ξεσηκωμοῦ. Ἐν ὀνόματι δῆθεν ἑνὸς ρεαλισμοῦ καὶ μιᾶς ἀπομυθοποίησης προσώπων καὶ γεγονότων, τὴν γεγονοτογραφία τῶν ἱστοριογράφων αὐτῶν τὴν διαπερνᾶ μιὰ -ὄχι χωρὶς σκοπιμότητα- ἰσοπεδωτικὴ τάση.

συνεχίζεται

Στοιχειοθεσία : ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

, , , , , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: