ΔΙΚΑΙΟΣ ΕΠΑΙΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ’21

Δίκαιος ἔπαινος στούς ἥρωες τοῦ ’21

Ὁμιλία τοῦ Προηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου
Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου
(Δημαρχεῖο Ἀμαρουσίου, Κυριακή 20 Μαρτίου 2011)

ς μή βρέξει ποτέ
τό σύννεφον, καί νεμος
σκληρός ς μή σκορπίσει
τό χμα τό μακάριον
πού σς σκεπάζει.
γνήσια τέκνα τς λλάδος
τέκνα ψυχαί πού πέσατε
ες τόν γώνα νδρείως,
τάγμα κλεκτν ρώων,
καύχημα νέον.
(Ἀνδρέας Κάλβος)

.      Ατό τό λαμπρό καύχημα, τό τάγμα τν κλεκτν ρώων το 1821 τιμομε σήμερα, καί τούς ποδίδουμε τόν δίκαιο καί πηγαο παινο καί τήν πειρη εγνωμοσύνη μας. ποδίδουμε τόν δίκαιο παινο σ’ ατούς πού γέννησαν μέ τό αμα τους καί μέ τό δάκρυ τς ψυχς τους τήν λευτεριά τς ερς μας γς, τς ελογημένης μας πατρίδος. Σ’ ατούς πού πραν τά πλα καί παναστάτησαν νάντια στόν ζυγό το θωμανο κατακτητ.
.    Καί τούς ποδίδουμε τόν δίκαιο ατό παινο σήμερα, πού, ντίθετα μέ τήν εχή το ποιητ νδρέα Κάλβου, «σύννεφα σκοτεινά καί νεμοι σκληροί» πειλον μέ τόν τρόπο τους νά σκορπίσουν «τό χμα τό μακάριον πού τούς σκεπάζει».
.        Εναι τά σκοτεινά σύννεφα τς ποτέλειας, τς ξενομανίας, το ραγιαδισμο καί το γραικυλισμο. Εναι καταιγίδα το θρησκευτικο καί θνικο ποχρωματισμο, τς στορικς λλοίωσης καί παραχάραξης, τς παραγραφς καί τς λησμοσύνης. Εναι ο σκληροί νεμοι το φησυχασμο, τς εμάρειας, τς εδαιμονίας, τς νεσης, τς εζωΐας καί τς σφάλειας.
.            Εναι τό σύνδρομο το δθεν κσυγχρονισμο καί τς ψευτοδιανόησης, πού χει λλοτριώσει τήν λεγόμενη «πνευματική γεσία» το τόπου μας καί τήν δηγε στήν ρνηση το στορικο μας παρελθόντος, στήν πώλεια τς στορικς μας μνήμης καί τς θνικς μας ατοσυνειδησίας, στήν παξίωση τν ρχν καί τν δανικν το γένους μας, στήν μαύρωση κόμη καί ατν τν διων τν ρώων καί τν μαρτύρων τς φυλς μας.
.            Ἐμες, μως, δέν παύουμε νά τό βροντοφωνάζουμε καί νά τό διακηρύττουμε πρός πσα κατεύθυνση τι εμαστε περήφανοι καί δοξάζουμε τόν Πανάγαθο Τριαδικό Θεό μας, πού ν τ πείρ εσπλαγχνί Του εδόκησε νά γεννηθομε σ’ ατή τήν ελογημένη Πατρίδα, τήν λλάδα μας, τήν τόσο δοξασμένη μά καί τόσο πονεμένη. Νά γεννηθομε λληνες καί ρθόδοξοι, Ρωμηοί, σέ μιά Πατρίδα, πού κάθε σπιθαμή τς γς της εναι ποτισμένη μέ τά ερά αματα πολυάριθμων μαρτύρων, ερομαρτύρων καί θνομαρτύρων. Σέ μία γιασμένη γ πού τήν προστατεύει Κυρία μας Θεοτόκος καί τήν περιφρουρον νέφη γίων. Εμαστε ετυχισμένοι καί περήφανοι πού γεννηθήκαμε σέ μία χώρα ρώων καί γίων καί φέρουμε στούς μους μας τήν πολύτιμη, μά καί βαρειά κληρονομιά πού διέσωσαν καί μς μετέφεραν μέ τό μαρτυρικό τους αμα.
.         Τό μαρτυρικό τους αἷμα, πού ἔχει ποτίσει κάθε γωνιά τῆς Πατρίδας μας, κάθε χωριό… καί πόλη, κάθε κορυφή καί κάθε λαγκαδιά καί πού τούς καθιστᾶ ἀκοίμητους φρουρούς καί προστάτες τῶν συνόρων μας καί τῆς ἐλευθερίας μας. «Τούτων τά πνεύματα ς νέφος μν δε περίκεινται καί τν στέων ατν ο τύμβοι τά ρια τς πατρίδος γς φυλάττουσι, τά δέ ατν τίμια αματα τς λευθερίας μν τό δένδρον ρδεύουσιν», διαβάζουμε στήν ἐπιμνημόσυνη Δέηση ὑπέρ τῶν ἐν πολέμῳ πεσόντων.
.       Αὐτούς τούς ἥρωες τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἀνεξαρτησίας τοῦ γένους μας, τούς μάρτυρες τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος, τούς ὑπερασπιστές τῶν ἐθνικῶν μας δικαίων καί ἰδανικῶν τιμοῦμε σήμερα καί τούς ἀποδίδουμε τόν δίκαιο καί ἐπιβεβλημένο ἔπαινο καί εὐγνωμοσύνη. Ἡ ἀπόδοση φόρου τιμῆς στούς ἀγωνιστές τοῦ 1821 ἐκτός ἀπό ἐκδήλωση ἐθνικῆς εὐγνωμοσύνης εἶναι ταυτόχρονα καί μιά πράξη πού ἔχει σκοπό τήν ἐνθάρρυνση ὅλων μας καί ἰδιαίτερα τῶν νέων μας γιά παρόμοιους ἀγῶνες καί θυσίες, ἄν χρειασθεῖ.
.         Τιμώντας τούς συντελεστές καί πρωτεργάτες το θνικο θαύματος το 1821 δέν πρέπει νά λησμονομε τι τό θαμα ατό εναι ποτέλεσμα πίστεως στόν Θεό, πού γγυται τήν πιτυχῆ κβαση το μεγάλου καί τολμηρο γχειρήματος τς ποτινάξεως το τουρκικο ζυγο.
.         «Παιδιά μου, πρέπει νά φυλάξετε τήν πίστιν σας καί νά τήν στερεώσετε», προέτρεπε ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τούς νέους, «διότι ταν πιάσαμεν τά ρματα, επαμεν πρτα πέρ πίστεως καί πειτα πέρ πατρίδος».
.           Καί κατά τήν μακρά περίοδο τῆς τουρκοκρατίας ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἦταν αὐτή πού κράτησε ὄρθιο τό Γένος, πού φρόντισε γιά τήν ἐκπαίδευση τῶν ἑλληνοπαίδων, πού ἔθρεψε γενιές καί γενιές μέ τήν πίστη καί τήν προσμονή τῆς ποθητῆς ὥρας τῆς λευτεριᾶς, πού ἐκποίησε ἀκόμη καί τά ἱερά της κειμήλια γιά τήν οἰκονομική ὑποστήριξη τοῦ ἀγώνα, πού προσέφερε ὡς θυσία πλειάδα νεομαρτύρων, ἱερομαρτύρων καί ἐθνομαρτύρων στόν βωμό τῆς ἀνεξαρτησίας τοῦ νέου ἑλληνισμοῦ.
.        Τό αἱματοβαμμένο ράσο, οἱ ταπεινοί παπάδες καί οἱ καλόγεροι ἦταν τό σύμβολο τοῦ ἀδούλωτου φρονήματος καί τοῦ ἀγώνα γιά τήν ἀποτίναξη τοῦ ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ. Τά μοναστήρια καί οἱ ἐκκλησιές ἦταν τά κέντρα τῆς παιδείας, τά κέντρα τοῦ συντονισμοῦ, τά κέντρα φύλαξης πολεμικοῦ ὑλικοῦ, τά κέντρα τοῦ ἔνοπλου ἀγώνα. Ἦταν ἡ ἴδια ἡ καρδιά τῆς σταυρικῆς πορείας, τοῦ Γολγοθᾶ τῶν Ἑλλήνων πρός τήν ἐθνική τους ἀνάσταση.
.         «Ατά τά μοναστήρια ταν τά πρτα προπύργια τς πανάστασής μας –μαρτυρεῖ ὁ Στρατηγός Μακρυγιάννηςτι κε ταν ο τσεμπιχανέδες μας κι λα τά ναγκαα το πολέμου, τ’ ταν παράμερον καί μυστήριο πό τούς Τούρκους. Καί θυσίασαν ο καημένοι ο καλόγεροι, καί σκοτώθηκαν ο περισσότεροι ες τόν γώνα».
.        Ἡ ζωὴ τοῦ Ἕλληνα ἔχει ζυμωθεῖ μέ τὴν πατρογονική πίστη του, τὴν ἁγία Ὀρθοδοξία, τήν «περιβεβλημένη ς πορφύραν κα βύσσον» τά αἵματα τῶν μαρτύρων προγόνων του. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού ὅλοι οἱ δαίμονες τῆς κολάσεως ξεχύθηκαν νά ξεριζώσουν αὐτή τήν πίστη ἀπό τήν ψυχή τοῦ Ἕλληνα. Πόλεμος κατά τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Κλήρου, ἀθεϊστικές καί ὑλιστικές θεωρίες (ἀκόμη καί ἕνωση ἀθέων ἱδρύεται αὐτό τό διάστημα ἐπισήμως στήν Ἀθήνα!), εἰρωνεία τῆς εὐσέβειας καί κάθε ἄλλο ἀντίθεο σχέδιο μπῆκε σ᾿ ἐφαρμογή.
.        Σέ ὅλους αὐτούς τούς ἀρνησιπάτριδες καί τούς γραικύλους τήν ἀπάντηση τήν δίνει μία ἀπό τίς ἡρωικώτερες καί εὐγενέστερες μορφές τοῦ ἀγώνα, ὁ Στρατηγός Μακρυγιάννης: «…καὶ βρίζουν, οἱ πουλημένοι [Ἕλληνες] εἰς τοὺς ξένους, καὶ τοὺς παπάδες μας, ὁποῦ τοὺς ζυγίζουν ἄναντρους καὶ ἀπόλεμους. Ἐμεῖς τοὺς παπάδες τοὺς εἴχαμε μαζὶ εἰς κάθε μετερίζι, εἰς κάθε πόνον καὶ δυστυχίαν. Ὄχι μόνον διὰ νὰ βλογᾶνε τὰ ὅπλα τὰ ἱερά, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ μὲ ντουφέκι καὶ γιαταγάνι, πολεμώντας ὡσὰν λεοντάρια. Ντροπὴ Ἕλληνες».
.         Ἡ φωνή τοῦ Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη ἀντηχεῖ καί σήμερα εὐθύβολη καί στεντόρεια: «ντροπή Ἕλληνες»!!! Ντροπή στούς ἀρνητές τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος, ντροπή στούς παραχαράκτες τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ντροπή στούς ἀλλοτριωτές τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης, ντροπή στούς βιαστές τῆς ἐθνικῆς μας συνειδήσεως. «Ντροπή Ἕλληνες», φωνάζει ὁ Μακρυγιάννης στούς ξεθεμελιωτές τῆς ἐθνικῆς μας συνοχῆς, στούς ὁδοστρωτῆρες τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητος, πού ἀδηφάγα καί μανιακά δέν σταματοῦν νά ξηλώνουν, νά ἀποκαθηλώνουν, νά γκρεμίζουν, νά ἀποσυνθέτουν θεσμούς, ἀξίες, σύμβολα, ἀρχές, ἰδέες, ἰδανικά μέ ὅποιο μέσο διαθέτουν καί μποροῦν νά χρησιμοποιήσουν, σχολικά βιβλία, ΜΜΕ, διαλέξεις, ντοκυμανταίρ (ὅπως τό ἐπαίσχυντο προσφάτως προβαλλόμενο ἀπό τόν τηλεοπτικό σταθμό τοῦ ΣΚΑΪ) καί ὁ,τιδήποτε ἄλλο, ἀπό ὅποια θέση κι ἄν κατέχουν, εἴτε ὀνομάζονται Δραγώνα, εἴτε Ρεπούση, εἴτε Βερέμης, εἴτε Τατσόπουλος, εἴτε ὅπως ἀλλιῶς ὀνομάζονται.
.        Ἕνα, λοιπόν, ἀπό τά ἀντίθεα καί ἀνθελληνικά σχέδια πού ἐφαρμόζονται στίς μέρες μας εἶναι ἡ παραχάραξη τῆς ἱστορίας μας καί ἡ συνολική ἀποδόμηση τῆς ἐθνικῆς μας παιδείας. Πρόκειται γιά μία ἐνορχηστρωμένη προσπάθεια, πού ἐκτυλίσσεται ἀπροκάλυπτα καί μέ ταχεῖς ρυθμούς καί εἶχε ὡς πρόσφατο «θύμα» της τήν ἐθνική μας παλιγγενεσία γιά τήν ἀποτίναξη τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ, τήν ἐπέτειο τῆς ὁποίας τιμοῦμε σέ λίγες ἡμέρες.
.         δοστρωτήρας το φελληνισμο πειλε νά σοπεδώσει καί νά ναιρέσει κόμη καί τά ατονόητα: τόν θναρχικό ρόλο καί τήν πολύπλευρη προσφορά τς ρθοδόξου κκλησίας στόν γώνα το 1821, τόν πόθο καί τόν γώνα γιά τήν λευθερία λων τν λληνν, νεξαρτήτως κοινωνικς προελεύσεως, τό φρόνημα, τό θος καί τήν θυσία τν γωνιστν, κόμη καί ατή τήν βαρβαρότητα το κατακτητ καί τίς συνθκες καταπίεσης τν πόδουλων λλήνων!
.       Ἐπιχειρεῖ νά παραποιήσει τόν χαρακτήρα τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, ὁ ὁποῖος ἦταν καθαρά ἐθνικοαπελευθερωτικός καί ὄχι ταξικός ἤ κοινωνικός, ὅπως κατά συρροήν προπαγανδίζεται στίς μέρες μας. Τόν ἐθνικοαπελευθερωτικό αὐτό χαρακτήρα τοῦ ἀγώνα τοῦ ’21 ἐπιβεβαιώνει ὁ ἴδιος ἀρχιστράτηγός του, ὁ θρυλικός Γέρος τοῦ Μοριᾶ, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πού δήλωνε: «Σν μία βροχ ρθε σ λους μας πιθυμία τς λευθερίας κα λοι, κα ο κληρικο κα ο προεστο κα ο καπεταναοι κα ο γραμματισμένοι κα ο μποροι, λοι συμφωνήσαμε στν διο σκοπ κα κάναμε τν πανάσταση… πανάστασις δική μας δν μοιάζει μ καμμίαν π σας γίνονται τν σήμερον ες τν Ερώπην. Τς Ερώπης α παναστάσεις ναντίον τν διοικήσεών τους εναι μφύλιος πόλεμος· δικός μας πόλεμος το πλέον δίκαιος, τον θνος μ λλον θνος».
.         Ὁ σύγχρονος ὁδοστρωτήρας τοῦ ἀφελληνισμοῦ ἐπιχειρεῖ νά ἀκυρώσει ἀκόμη καί τίς ἐπιλογές, τίς ἐπιθυμίες καί τίς ἀποφάσεις τοῦ ἴδιου τοῦ λαοῦ, πού ἔκανε τήν ἐπανάσταση καί πού διεκήρυσσε στήν πρώτη Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου τό 1826 ὅτι « λαός τς λλάδος λαβε τά πλα καί δέν ζητε διά τν πλων παρά τήν λαμπρότητα τς το Χριστο κκλησίας, ποία μετά το ερο ατς κλήρου κατεδιώκετο καί κατεφρονετο πό τν Τούρκων». Καί στήν Ἐθνοσυνέλευση τῆς Τροιζήνας τό 1827 διεκήρυττε, ἐπίσης, ὅτι «ς χριστιανοί οτε το, οτε εναι δυνατόν νά πειθαρχήσωμεν δεσποζόμενοι πό τούς θρησκομανες Μωαμεθανούς, ο ποοι κατέσχιζαν καί κατεπάτουν τάς γίας εκόνας, κατεδάφιζαν τούς ερούς ναούς, κατεφρόνουν τό ερατεον, βρίζοντες τό θεον νομα το ησο, το Τιμίου Σταυρο καί μς βίαζον νά γίνωμεν θύματα τς μαχαίρας των, ποθνήσκοντες χριστιανοί νά ζήσωμεν Τορκοι, ρνηταί το Χριστο καί παδοί το Μωάμεθ. Πολεμομεν πρός τούς χθρούς το Κυρίου μας».
.        Ἀλλά καί στά πρῶτα Συντάγματα τῶν Ἐθνοσυνελεύσεων τῆς Ἐπιδαύρου, τοῦ Ἄστρους καί τῆς Τροιζήνας οἱ Ἕλληνες διεκήρυσσαν: «σοι ατόχθονες κάτοικοι τς πικράτειας τς λλάδος πιστεύουσιν ες Χριστόν εσί λληνες».
.         Ὁ σύγχρονος ὁδοστρωτήρας τοῦ ἀφελληνισμοῦ μέ μανιώδη ὁρμή ἐπιχειρεῖ νά ἀκυρώσει τήν ἀνδρειοσύνη καί μαρτυρική προσφορά τῶν ἀγωνιστῶν καί τῶν ἐθνομαρτύρων τοῦ Γένους μας τούς ὁποίους δικαίως καί ἐπιβεβλημένα τιμοῦμε καί ἐπαινοῦμε σήμερα. Νά παραγράψει ἀπό τίς μνῆμες τῶν Νεοελλήνων τήν φλογερή πίστη, τήν λεβεντιά, τόν πόθο γιά τήν ἐλευθερία τόσων καί τόσων ἐπώνυμων καί ἀνώνυμων πού ἀφιέρωσαν τήν ζωή τους στόν μεγάλο καί ἱερό σκοπό τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους, πού πάσχισαν καί μόχθησαν νά κρατήσουν ζωντανή τήν ψυχή τοῦ βασανισμένου ραγιᾶ, νά κρατήσουν ζωντανή τήν πίστη του, τήν γλώσσα του, τήν ἐθνική του συνείδηση.
.         Ἐπιχειρεῖ νά ἀπαξιώσει καί νά ξεριζώσει ἀπό τήν μνήμη τῶν Νεοελλήνων πατριάρχες, ἐπισκόπους, παπάδες, καλογήρους, δασκάλους τοῦ Γένους, ἐμπόρους, ἀρματωλούς, κλέφτες, ὁπλαρχηγούς, καπεταναίους, πλοιάρχους καί πυρπολητές, ἡρωϊκές κόρες καί μητέρες, ὅλους ὅσοι ἀποτέλεσαν τήν θεία ἐκείνη «παρεμβολή τς παρατάξεως Κυρίου» καί τοῦ Γένους, ἄνθρωποι μέ πίστη στόν Θεό, ἡ ὁποία τούς ὅπλιζε μέ ὑπομονή, μέ θάρρος, μέ εὐψυχία, μέ ἐλπίδα, μέ πνεῦμα θυσίας, αὐτά πού ἦταν «τά μόνα φοβερά πλα ες χείρας λαο πολεμοντος πρός πόκτησιν τς λευθερίας του», ὅπως τόνιζε χαρακτηριστικά ὁ μάρτυρας τῆς ἐλευθερίας Ἀθανάσιος Διάκος.
.        Ἐπιχειρεῖ, ἡ σύγχρονη λαίλαπα τοῦ ἀφελληνισμοῦ, νά ἀπαξιώσει καί νά ἀμαυρώσει κορυφαῖα ἀναστήματα τοῦ πνεύματος καί λογίους τῶν γραμμάτων ὅπως εἶναι ὁ Γεννάδιος Σχολάριος, ὁ ἱδρυτής τῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ὁ μαρτυρικός Πατριάρχης Ἅγιος Γρηγόριος Ε΄, ὁ Εὐγένιος Βούλγαρης, ὁ Οἰκονόμος ἐξ Οἰκονόμων, ὁ Ρήγας Φεραῖος, ὁ «φωτιστής τῶν σκλάβων» Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἱτωλός, ἡγέτες τοῦ ἑλληνισμοῦ, ὅπως εἶναι ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός, ὁ Νικόλαος Σκουφᾶς, ὁ Ἀθανάσιος Τσακάλωφ καί ὁ Ἐμμανουήλ Ξάνθος πού ἵδρυσαν τήν Φιλική Ἑταιρεία, δημογέροντες καί ἐπικεφαλῆς τῶν ἑλληνικῶν κοινοτήτων, συντονιστές τοῦ ἀγώνα, πολιτικούς ὅπως οἱ Μαυρομιχάληδες, οἱ Δελληγιάννηδες, ὁ Ἀνδρέας Ζαΐμης, ὁ Κουντουριώτης, ὁ Μαυροκορδάτος.
.          Ἀτρόμητους καί ἀνυπότακτους πολεμιστές, πού ἀρνοῦνταν νά συμβιβαστοῦν μέ τίς ἐντολές τοῦ κατακτητῆ, ἥρωες τῆς κλεφτουριᾶς, πού ἀγωνίστηκαν ἐπάνω στίς ἐπάλξεις τῶν βουνῶν καί τῆς ἐλευθερίας. Ὁπλαρχηγούς, καπεταναίους, ἀτρόμητους ἀγωνιστές, ὅπως εἶναι ὁ θρυλικός Γέρος τοῦ Μοριᾶ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης, ὁ Παπαφλέσσας, ὁ Ἀθανάσιος Διάκος, ὁ Σαμουήλ, ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος, οἱ Μποτσαραῖοι, ὁ Κωνσταντῖνος Κανάρης, ὁ Μακρυγιάννης, ὁ Ἐμμανουήλ Παππᾶς, ὁ Καρατάσος, ὁ Γεωργάκης Ὀλύμπιος, οἱ Ὑψηλάντες, ὁ Ἀνδρέας Μιαούλης, ὁ Βισβίζης, οἱ Τζαβελαῖοι, ὁ Νικηταρᾶς, ἀλλά καί οἱ πρίν ἀπό αὐτούς Κατσαντώνης, Σταθᾶς, Νικοτσάρας, παπα-Βλαχάβας καί τόσοι ἄλλοι.
.        Ἄνδρες, γυναῖκες καί παιδιά, νέοι καί γέροι, δίνουν ὁ καθένας τόν δικό του ἀγώνα, κατά τίς δυνάμεις του, πού ξεπερνᾶ κατά πολύ κάθε προσδοκία καί ὑπολογισμό, καί ὁριοθετεῖ ἕνα νέο θαῦμα στήν ἀνθρώπινη ἱστορία, ἕνα θαῦμα ἀνδρείας, γενναιότητας, αὐτοθυσίας.
.         Οἱ Ἑλληνίδες γυναῖκες γράφουν τή δική τους θαυμαστή ἱστορία. “Θαυμάζω τές γυνακες μας καί στ’ νομά τους μνέω…”, γράφει ὁ Ἐθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός, ὑποκλινόμενος μπροστά στίς ἡρωΐδες τοῦ ’21 πού δέν ὑπολείπονται σέ κατορθώματα. Θρεμμένες μέ τόν προγονικό πόθο τῆς λευτεριᾶς, πνιγμένες ἀπό τό βρόχο τῆς μακραίωνης τουρκικῆς σκλαβιᾶς, μέ λαβωμένη στά στήθη τήν ἐθνική περηφάνεια, πονοῦν, ἀντιδροῦν, ἀποφασίζουν.
.        Σάν σύζυγοι, στάθηκαν τό ἠθικό στήριγμα τῶν ἀνδρῶν τους. Μοιράστηκαν μαζί τους τίς ἀμέτρητες θυσίες τοῦ πολύχρονου ξεσηκωμοῦ. Μπαρουτοκαπνισμένες, ματωμένες, μέ τό καριοφίλι στό χέρι, ζωσμένες φυσεκλίκια, πολέμησαν δίπλα στούς ἄνδρες τους, στή στεριά, στό βουνό, στή θάλασσα. Πολέμησαν παντοῦ μ’ ἄφθαστη ἀνδρειοσύνη, μέ ἐπιδεξιότητα, μέ τόλμη καί θυσία ὑπεράνθρωπη.
.         Σάν μάνες, βάσταξαν ψηλά τή δάδα τῶν ἰδανικῶν τῆς Φυλῆς καί μεταλαμπαδέψανε τή φλόγα στή συνείδηση τῶν παιδιῶν τους. Στρατιά ὁλόκληρη οἱ ἡρωΐδες. Ἐπώνυμες, ἀρχόντισσες, καπετάνισσες καί ἄσημες, ἄγνωστες, πού πῆραν ὅμως τούς τίτλους τῆς τιμῆς καί τά μετάλλια τῆς θυσίας ἀπ’ τούς καπνούς τῆς μάχης.
.          Ἡ Μαντώ Μαυρογένους, ἡ ἀρχόντισσα τῆς Μυκόνου, προσφέρει τήν τεράστια περιουσία της καί τή ζωή της ὁλόκληρη στίς ἀνάγκες τοῦ ἀγώνα, γιά νά πεθάνει ἀργότερα στήν ἐλεύθερη Πάρο, πάμπτωχη καί ἀδικημένη· ἡ θρυλική Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, ἡ ἀτρόμητη καπετάνισσα, πού γνωρίζει νά πολεμάει, νά διοικεῖ, νά ἐμψυχώνει· ἡ καπετάνισσα Δόμνα Βισβίζη, ἀπό τήν Αἶνο τῆς Θράκης, πού σκοτώνεται ὁ ἄνδρας της πολεμώντας κι’ ἐκείνη σκουπίζει τά μάτια της μέ τήν ἄκρη τῆς μαύρης μαντηλοδεσιᾶς της κι’ ἀλύγιστη ἀπό τόν πόνο δηλώνει: ν νδρας μου ταν βουλή το Θεο νά χαθε, τό μπρίκι του δέν θά μείνει χωρίς καπετάνιο. Θά τό κουμαντάρω γώ! Βάζω ρκο πάνω στό λείψανό του πώς θά κρατήσω τή στερνή παραγγελιά του. Κι’ μποτες καί το λόγου μου νά πάω πό τόν διο θάνατο”.
.         Κι’ ἔπειτα ἡ Κρουστάλλω τοῦ Δούκα καί ἡ Δέσποινα Ἀρφανῆ ἀπό τά Ψαρά, ἡ Μαρία καί ἡ Ἀνθούσα Δασκαλογιάννη οἱ Κρητικοποῦλες, ἡ Ἀλεφάντω ἀπό τό Γαλαξίδι, θρεμμένες ὅλες μέ τῆς θάλασσας τό κύμα τό ἁλμυρό. Ἡ Μόσχω Τζαβέλαινα, ἡ γυναίκα τοῦ Λάμπρου, ἡ Χάιδω, ἡ κόρη τοῦ Γιαννάκη Σέχου, ἡ Δέσπω Μπότσαρη, ἡ Λένω Μπότσαρη, καί οἱ ἄλλες ἀξιοθαύμαστες Σουλιώτισσες πού προτίμησαν τόν θάνατο ἀπό τήν ἀτιμασμένη ζωή. Ἡ Χρυσάιδω ἡ Μεσολογγίτισσα, ἡ γυναίκα τοῦ Μήτρου Δεληγιώργη, πού κατά τόν κίνδυνο τῆς μάχης προκάλεσε τόν ἄνδρα της νά τήν σκοτώσει ὁ ἴδιος ἄν κινδυνέψει νά πέσει στά χέρια τῶν Τούρκων. Ἡ Βασίλω, ἡ γυναίκα τοῦ Κίτσου Τζαβέλα, ἡ Χρυσάνθη Βορίλα, ἡ Χρυσάιδω Καραβαγγέλη, ἡ Γυφτογιάννενα, κόρη τοῦ Κουβαρᾶ, πού εἶχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «ν καταλάβω τά δύσκολα θά βαστήξω κι να βόλι γιά τό κεφάλι μου. Σκλάβα στούς ραπάδες το μπραήμ δέ θά πέσω…». Κι’ οἱ Μανιάτισσες. Μιά ἀπ’ ὅλες τους παίρνει τό θάρρος ν’ ἀντιταχθεῖ στόν Μαυρομιχάλη, πού ἀπαίτησε νά φύγουν γιά νά σωθοῦν: «Σωστά τά λές, Καπετάνιε, μά στόχησες πώς εμαστε Μανιάτισσες! Δέν πμε πουθενά! δ θά μείνουμε νά πολεμήσουμε!». Κι’ ἔμειναν καί ἀνδραγάθησαν στή μάχη τῆς Βέργας.
.         Σουλιώτισσες, Μανιάτισσες, Μεσολογγίτισσες, γυναῖκες τῶν νησιῶν καί τῆς στεριᾶς. Κάθε γωνιά τῆς Ἑλληνικῆς γῆς ἔχει νά διηγεῖται πῶς τοῦτες οἱ γυναῖκες τρόμαξαν τή φύση καί στάθηκαν στόν ἀγώνα πολύτιμες.
.         Τό βαθύτερο νόημα καί ἡ οὐσία τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 εἶναι αὐτό πού βάλλεται κατ’ ἐξοχήν στίς μέρες μας καί ἀπειλεῖται ἀπό τήν λαίλαπα τοῦ σύγχρονου ἀφελληνισμοῦ. Γιατί τό Εἰκοσιένα δέν εἶναι ἕνας ἁπλός χιλιομετρικός λίθος στό δρόμο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Εἶναι μιά ἀφετηρία, ἕνα ξεκίνημα, μιά ἐθνική παλιγγενεσία. Ἕνας θεμελιώδης ὅρος δημιουργίας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, πού μᾶς ζητεῖ νά τοῦ ἀφιερώσουμε τόσο τό συναίσθημα ὅσο καί τή γνώση μας. Γιά τόν σημερινό Ἕλληνα πρέπει νά στέκει τόσο ψηλά, ὥστε νά ἀγγίζει τή σφαίρα τοῦ μύθου. Νά γίνει θρύλος, ἐθνικό μνημεῖο, σύμβολο τῆς ἀγωνιστικῆς ἰδέας, πού συμπυκνώνει καί ἐκφράζει ὅλους μαζί τούς ἀγῶνες καί τά κλέη, ἀπό τότε πού ὑπάρχει συνείδηση ἑλληνική.
.          Ἀλλά τό Εἰκοσιένα δέν ἦταν μόνο ἡ μεγάλη πολεμική ἐποποιΐα, πού ξανάφερε, δειλή ἔστω καί ἀκρωτηριασμένη, τήν πρώτη ἑλληνική ἀνεξάρτητη παρουσία στό νεότερο πολιτικό χάρτη τῆς Εὐρώπης, παρά τίς ἀλχημεῖες τῆς διεθνοῦς διπλωματίας καί τούς μικροϋπολογισμούς καί τίς συμφεροντολογικές προκαταλήψεις τῶν Μεγάλων Δυνάμεων. Ἦταν συγχρόνως καί τό ἱστορικό αἴτιο γιά ἕνα πλῆθος συνέπειες καί ἐπιδράσεις, πού προσδιορίζουν ἀποφασιστικά τή σύσταση καί τή ζωή τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ. Ἦταν μιά μεγάλη ἑλληνική πράξη, πού σφράγισε τή μοίρα ὄχι μόνο τῶν δημιουργῶν της ἀλλά καί ὅλων τῶν ἐπιγόνων τους γιά πάντα. Ἦταν ἀγώνας, πού ὄχι μόνο στηρίζεται στό ἱστορικό παρελθόν μας καί τό δικαιώνει, ἀλλά προβάλλεται καί στό παρόν καί στό μέλλον μας γιά νά τό ἐπηρεάσει βαθύτατα.
.         Τό Εἰκοσιένα συνδέει δυναμικά καί ὁλοκληρωμένα τόν Νέο Ἑλληνισμό μέ τό δοξασμένο ἱστορικό παρελθόν του. Ἀποκαθιστᾶ, ἀναμφίβολα, κατά τρόπο ὁριστικό καί τελεσίδικο, τήν ἑλληνική ἱστορική συνέχεια. Μιά συνέχεια πού ἐξελίσσεται μέ ἀνάλογη λαμπρότητα καί ἡρωισμό μέ τόν Μακεδονικό Ἀγώνα τοῦ 1903-1904, τούς Βαλκανικούς πολέμους τοῦ 1912-1913 καί τήν ἐποποιΐα τοῦ 1940-1.
.        Εἶναι ὁ προαιώνιος καί διαχρονικός πόθος τῶν Ἑλλήνων γιά ἐλευθερία καί ἐθνική ἀνεξαρτησία πού νικᾶ κάθε κατακτητή, ὑπερπηδᾶ κάθε ἐμπόδιο, παρακάμπτει κάθε ἀντιξοότητα, παραβλέπει στρατιωτικά καί ἀριθμητικά μεγέθη καί καταλήγει σέ νικηφόρα ἀποτελέσματα χάρη στήν θεόσδοτη ἀνδρειοσύνη τῆς ψυχῆς τῶν Ἑλλήνων. Τήν περιγράφει εὐφυέστατα καί χαρακτηριστικά ὁ Ἄγγελος Τερζάκης στήν Ἑλληνική Ἐποποιΐα τοῦ 1940-1941, ὅπου πολέμησε καί ὡς ἔφεδρος ἀνθυπολοχαγός: «…Δέν ξεραν (ο κατακτητές) πώς στή στεγνή καί μάλαγη τούτη χώρα πού ρθαν, παράγεται πό τά πανάρχαια χρόνια να ξύ πού λειώνει κάθε λπος, βάζει σέ σκληρή δοκιμασία κάθε στόμφο, κάθε κομπασμό καί λαζονεία: Τό πνεμα το κριτικο λέγχου» (γγελος Τερζάκης, Ἡ Ἑλληνική Ἐποποιΐα τοῦ 1940-1941).
.         Ἄς ξέρουν οἱ ἀρχιτέκτονες τῆς Νέας Τάξης πραγμάτων, πού κρίνουν μόνο μέ τό μυαλό καί τά νούμερα, ὅτι « τύχη μς χει πάντοτε λίγους. τι ρχή καί τέλος, παλαιόθεν καί ς τώρα, λα τά θεριά πολεμον νά μς φνε καί δέ μπορονε. Τρνε πό μς καί μένει καί μαγιά». (Μακρυγιάννης)
.           «Μακάριος» λοιπόν « λαός γινώσκων λαλαγμόν», ὅπως λέγει ὁ Ψαλμός (Ψαλμ. Πη΄ (πθ΄), 1-5). Χαρά δηλαδή στό λαό πού ξέρει νά γιορτάζει τά μεγάλα γεγονότα τῆς Ἱστορίας του. Νά μεθᾶ ἡ ψυχή του ἀπό ἐθνική ὑπερηφάνεια. Νά κάνει ἆσμα καί παιᾶνα τούς ἡρωϊσμούς καί τίς θυσίες τῆς ψυχῆς του. Νά διδάσκει τήν ἀνδρεία καί τή φιλοπατρία τῶν προγόνων του καί νά φρονηματίζει τίς γενεές πού ἔρχονται. Ὁ λαός αὐτός δέν χάνεται ἀπό τό πρόσωπο τῆς γῆς. Διότι ἔχει προορισμό στή ζωή καί ἔχει νά ἐπιτελέσει ἔργο στήν Ἱστορία. Ἔργο ὄχι πολεμικό, ὄχι ἔργο κατακτητικό, ἀλλά ἔργο εἰρηνικό καί ἐκπολιτιστικό, ἔργο «μεγάλης δέας».
.      Ἔχουμε, λοιπόν, οἱ πάντες ὑποχρέωση νά τιμοῦμε καί νά σεβόμαστε τούς ἥρωές μας καί τήν Ἱστορία μας, ἀδιάσπαστη καί συνεχῆ διά μέσου τῶν αἰώνων, ὥστε νά ἐπιβιώσουμε ὡς Ἔθνος μέσα στήν χοάνη τῆς παγκοσμιοποιήσεως.
.          Ἐπιβάλλεται σθεναρή καί ἄκαμπτη ἀντίσταση σέ ὅλα τά ἐπίπεδα καί πρός κάθε κατεύθυνση. Ἀντίσταση στόν ἀφελληνισμό καί στήν παραχάραξη τῆς ἱστορίας μας, ἀντίσταση στήν περιθωριοποίηση καί τόν ὑποβιβασμό τῶν ἀρχῶν τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος μας, ἀντίσταση στήν ποδηγέτηση καί τόν ἔλεγχο τῶν ἐπιλογῶν καί τῆς συνειδήσεώς μας, ἀντίσταση στούς σχεδιασμούς καί τίς ἐπιβολές τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων καί τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ἀντίσταση στήν νέα ἠλεκτρονική φυλακή μέσῳ τῆς κάρτας τοῦ πολίτη καί τῶν ὑπολοίπων ἠλεκτρονικῶν καρτῶν, τίς ὁποίες ἀρνούμεθα νά παραλάβουμε. Ἀντίσταση παντί σθένει καί πάσῃ δυνάμει. Ἀντίσταση μέχρις ἐσχάτων.
.         Ἀντίσταση ὀργανωμένη καί ὄχι ἐπιφανειακή, πού θά στηρίζεται στόν προσωπικό μας ἁγιασμό καί τόν ἀναβαπτισμό μας, στά νάματα τῆς παραδόσεώς μας. Ἀντίσταση ὀργανωμένη σέ προσωπικό, οἰκογενειακό, ἐπαγγελματικό καί κοινωνικό ἐπίπεδο.
.          Ἄς κάνουμε τά σπίτια μας νέα κρυφά σχολειά κι ἄς γαλουχήσουμε τά παιδιά μας μέ τίς παραδόσεις τοῦ γένους μας ὑποκαθιστώντας ἐμεῖς τήν πλημμελῆ σχολική ἐκπαίδευση πού τούς παρέχεται. Νά προβάλουμε στά παιδιά μας τά πρότυπα τῶν ἁγίων καί τῶν ἡρώων μας, νά τούς ἐμπνεύσουμε τήν φιλοπατρία, νά τούς διδάξουμε σωστά τήν γλώσσα μας καί τήν ἱστορία μας.
.         Νά γίνουμε οἱ ἴδιοι φορεῖς καί μεταλαμπαδευτές αὐτῆς τῆς παραδόσεως μέ συνέπεια καί εὐσυνειδησία στόν χῶρο ἐργασίας μας, στόν κοινωνικό μας περίγυρο καί σέ ὁποιαδήποτε ἄλλη εὐκαιρία μᾶς παρέχεται.
.        Νά δραστηριοποιηθοῦμε μαχητικά καί ἀγωνιστικά δίνοντας ἀνά πᾶσα στιγμή μαρτυρία ὀρθοδοξίας καί ἑλληνισμοῦ. Νά καταστήσουμε σαφές σέ ὅλους αὐτούς πού κατεργάζονται τήν ὑπονόμευση τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος μας ὅτι θά μᾶς βροῦν ἀπέναντί τους ἀκλόνητους καί ἀμετακίνητους. Νά γνωρίζουν ὅτι ἡ νίκη, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τῆς Κυρίας μας Θεοτόκου καί τῶν Ἁγίων μας, θά εἶναι δική μας.
.          Ἄς μήν ξεχνᾶμε τό δίδαγμα πού μᾶς δίνει ἡ ἱστορία τοῦ Γένους μας, μέ τά λόγια τοῦ ἐθνομάρτυρος Κυπριανοῦ, ἀρχιεπισκόπου Κύπρου (1756-1821), πού ἀπαντᾶ στόν Τοῦρκο Κιουτσούκ Μεχμέτ, ὁ ὁποῖος ἀπειλεῖ πώς θά ξεπαστρέψει ὅλους τούς Ρωμηούς ἀπό ὁλόκληρο τόν κόσμο, ἐκφρασμένο ποιητικά ἀπό τόν ἐθνικό ποιητή τῆς Κύπρου, Βασίλη Μιχαηλίδη, σέ ἐλεύθερη διασκευή:«Κιουτσούκ Μεχμέτ:

—“ Ἐπίσκοπε, ἐγώ τήν γνώμη μου ποτέ δέν τήν ἀλλάζω,
κι ὅσα κι ἄν πεῖς, μή θαρρευτεῖς ὅτι θά σέ πιστέψω˙
ἔχω στό νοῦ μου, ἐπίσκοπε, νά σφάξω, νά κρεμάσω,
κι ἄν ἠμπορῶ ἀπ’ τούς Ρωμηούς τήν Κύπρο νά παστρέψω.
Κι ἀκόμα κι ἄν ἐμπόρεγα τόν κόσμο νά γυρίσω,
θέ νά σφάξω τούς Ρωμηούς, ψυχή νά μήν ἀφήσω”.
»Ἐπίσκοπος Κυπριανός:
—“ Ἡ Ρωμιοσύνη εἶν’ φυλή συνόκαιρη τοῦ κόσμου,
κανένας δέν ἐβρέθηκε γιά νά τήν ἐξαλείψει,
κανένας, γιατί σκέπει την ἀπ΄ τά ὕψη ὁ Θεός μου.
Ἡ Ρωμιοσύνη θέ νά χαθεῖ, ὅταν ὁ κόσμος λείψει.
Σφάξε μας ὅλους κι ἄς γενεῖ τό αἷμα μας αὐλάκι,
Κάμε τόν κόσμο μακελλειό καί τούς Ρωμηούς σφαχτάρια,
μά γνώριζε πώς, σάν κοπεῖ ἡ λεύκα ἡ δροσερή,
τριγύρω της πετάγονται τριακόσια παρακλάδια.
Τό ἄροτρο ὀργώνοντας θαρρεῖ τή γῆ πώς τρώει,
μά τό ἴδιο πάντα τρώγεται, τό ἴδιο καταλυέται”.»
Ἡ Ρωμιοσύνη ἔν’ φυλή συνόκαιρη τοῦ κόσμου,
κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἰξηλείψη,
κανένας γιατί σκέπει την πού τ’ ἅψη ὁ Θεός μου.
Ἡ Ρωμιοσύνη ἔν’ νά χαθῆ, ὄντας ὁ κόσμος λείψη.
(Βασίλης Μιχαηλίδης, Κύπρος)

ΠΗΓΗ: «Ὀρθόδοξο Παρατηρητήριο»

 

, , , , , , , , , , , , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: