ΙΗΣΟΥ ΕΠΙΣΤΑΤΑ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ
(Λουκ. ιζ´ 12-19)

«Ἰησοῦ ἐπιστάτα ἐλέησον ἡμᾶς».

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ
ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΑΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ»
τοῦ Ἀρχιμ. Εὑσεβίου Κόκκορη
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2010
β´ἔκδ., σελ. 35

.       Ἡ εἰκόνα ποὺ μᾶς παρουσιάζει τὸ ἀνάγνωσμα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, εἶναι εἰκόνα φρίκης καὶ ἀπογνώσεως, γιὰ τὰ δεδομένα μάλιστα τῶν χρόνων, ποὺ ἐδίδαξε ὁ Ἰησοῦς τὰ «ρήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς» (Ἰωάν. Ϛ´ 68). Ἡ κοινωνία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἐπειδὴ ἡ ἀρρώστια τῆς λέπρα ἦταν μεταδοτικὴ καὶ ἀθεράπευτη, ἀπεμάκρυνε τοὺς ἀσθενεῖς ἀπὸ γονεῖς, ἀδέλφια, παιδιά, συγγενεῖς καὶ φίλους καὶ τοὺς ἐξόριζε μόνους καὶ ἀβοήθητους, σὲ κάποια ἔρημη κοιλάδα. Ἡ κατάστασή τους ἦταν τραγική: ζωντανὰ πτώματα, ὑπάρξεις μυριοβασανισμένες, φρικαλέα σώματα, παραμορφωμένα ἀπὸ τὴ μάστιγα τῆς ἀσθένειας. Μὲ τὰ πρόσωπα καταπληγιασμένα, μὲ τὰ μέλη τοῦ σώματος ξερὰ καὶ σκελετωμένα, ὑψώνουν οἱ δέκα λεπροὶ τῆς σημερ. εὐαγγελ. περικοπῆς τὴ γεμάτη συμπάθεια καὶ οἶκτο κλαυθμυρίζουσα, βραχνή, καὶ ἱκετευτικὴ φωνή τους στοὺς περαστικούς.
.      Καὶ νά, συμπτωματικὰ ἐπληροφορήθησαν οἱ δέκα λεπροί, πὼς θὰ περνοῦσε ἀπὸ τὴν περιοχή τους ὁ θεραπευτὴς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων Ἰησοῦς. Ἐπιστρατεύουν ὅσες δυνάμεις τοὺς εἶχαν ἐναπομείνει, μόλις τὸν ἀντίκρυσαν ἀπὸ μακρυὰ μὲ τὴ συνοδεία του καὶ ἐφώναζαν ἀπεγνωσμένα, προφέροντας τὸ ὑπὲρ πᾶν Ὄνομα, νὰ τοὺς ἐλεήσει: «Ἰησοῦ, ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς».

ΤΟ ΥΠΕΡ ΠΑΝ ΟΝΟΜΑ

.      Κύριε, Ἰησοῦ, ἄλλη δύναμη, ἄλλη παρηγοριά, ἄλλη ἐλπίδα σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ στὸν ἄλλο δὲν ἔχουμε ἐκτὸς ἀπὸ ἐσένα, πού, ὅπως ἀκοῦμε καὶ μαθαίνουμε, εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Μαζὶ ὅμως μὲ τὴν φωνὴ τῶν λεπρῶν, ἂς τὸν ἐπικαλεσθοῦμε κι ἐμεῖς ὡς χριστιανοί, γιὰ νὰ μᾶς θεραπεύσει ἀπὸ τὴ λέπρα τῆς ἁμαρτίας, λέγοντάς του: «Ἰησοῦ». Ὄνομα θεοδίδακτο, ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ τὸ προσέφερε καὶ τὸ ἐναπέθεσε σὰν ἀμαράντινο κρίνο μέσα στὸ ἀνθοδοχεῖο τῆς Παναγίας καὶ τῆς εἶπε, ὅτι θὰ γεννήσει ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ θὰ φέρει Υἱόν, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα θὰ εἶναι ΙΗΣΟΥΣ.
.       Εἰς αὐτὸ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, «πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων» (Φιλιπ. β´ 10). Μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα εὐφραίνονται Ἄγγελοι καὶ ψάλλουν τὸ «δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ» (Λουκ. β´14). Μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα ἐκβάλλονται δαιμόνια καὶ ἀσθενεῖς θεραπεύονται. Σὺ μᾶς εἶπες Κύριε, «ἐάν τι αἰτήσητε ἐν τῷ ὀνόματί μου ἐγὼ ποιήσω» (Ἰωάν. ιδ´ 14). Οἱ Ἀπόστολοι ἐπικαλούμενοι τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ θαυματουργοῦσαν. Λέγει ὁ Πέτρος στὸν χωλό, ποὺ συνάντησε στὰ προπύλαια τοῦ Ναοῦ: «Ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι˙ ὃ δὲ ἔχω τοῦτο σοὶ δίδωμι ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου ἔγειρε καὶ περιπάτει» (Πράξ. γ´6). Μετὰ ὁ τυφλὸς Βαρτιμαῖος ἀνέκραξε μὲ πίστη: «Ἰησοῦ Υἱὲ Δαβὶδ ἐλέησόν με» καὶ ἔλαβε τὸ ζητούμενο. Μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα παρουσίασε ὁ Ἄγγελος στὶς μυροφόρες τὴν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ (Ματθ. κα´51). Τέλος, μὲ αὐτὸ τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα ἀπεκαλύφθη στὸ Σαοὺλ γιὰ νὰ τὸν μετατρέψει σὲ κοσμοκήρυκα καὶ οἰκουμενικὸ διδάσκαλο.
.      Μὲ τὴν ἐπίκληση αὐτοῦ τοῦ ὀνόματος καὶ τὴν πανσθενῆ προσταγὴ τοῦ Ἰησοῦ, ἐθεραπεύθησαν καὶ οἱ δέκα λεπροί. Τὴν εὐχάριστη αὐτὴν ἔκπληξη ἔρχεται ὅμως νὰ ἐπισκιάσει ἡ ἀγνωμοσύνη τῶν ἐννέα θεραπευθέντων, ἀφοῦ μόνον ὁ ἕνας καὶ αὐτὸς «ἀλλοεθνὴς» ἐπέστρεψε, ὅταν διέγνωσε τὴ θεραπεία του, γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη του, ἔστω μὲ ἕνα: «Εὐχαριστῶ». Δικαίως ὁ Ἰησοῦς ἐξέφρασε τὴν ἀπορία του καὶ τὴν πικρία του γιὰ τὴν ἀγνωμοσύνη τῶν ἐννέα, ποὺ μετὰ τὴν θεραπεία ἔτρεξαν στοὺς συγγενεῖς τους, στὶς μητέρες τους καὶ στὰ παιδιά τους, ἐλησμόνησαν ὅμως τὸν εὐεργέτην τους. Καὶ ἡ ἀπορία τοῦ Ἰησοῦ: «οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; Οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;»

ΟΙ ΕΝΝΕΑ ΚΑΙ Ο ΕΝΑΣ

.      Αὐτή, δυστυχῶς ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἡ ἀναλογία σὲ ποσοστὰ καὶ ἀκόμη μεγαλύτερη σὲ ἀγνωμοσύνη, ὅσο οἱ ἄνθρωποι θὰ εἶναι ἀτομιστὲς καὶ συμφεροντολόγοι. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς ὅμως, παρὰ τὴν ἀγνωμοσύνη τῶν ἀνθρώπων, δὲν ἔπαψε νὰ μᾶς εὐεργετεῖ ποικιλοτρόπως. «Ἀνατέλλει τὸν ἥλιο ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους» (Ματθ. ε´ 45). Τὸν σωματικὸ πόνο, ὅπως διδάσκει τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἑρμηνεύουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς γιὰ παιδαγωγία. Θεραπεύει πάντοτε τὰ πνευματικὰ νοσήματα τῆς ψυχῆς, ἐφ’ ὅσον σπεύδουμε στὴν πρόσκλησή του, ποὺ μᾶς καλεῖ μὲ τὸ «δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. ια´ 28). Μᾶς προφυλάσσει ὁ Κύριος, ἐφ’ ὅσον σπεύσουμε κοντά του, ἀπὸ τὴν πολυκέφαλη ἁμαρτία ποὺ δημιουργεῖ ἀσθένειες τῆς ψυχῆς πνευματικὴ λέπρα καὶ καρκίνο.
.     Αὐτὲς οἱ ἀρρώστιες, δὲν ζημιώνουν μόνο γιὰ λίγο χρόνο τὸ σῶμα μας, ἀλλὰ ταλαιπωροῦν τὸν ἄνθρωπο στὴν παροῦσα ζωὴ καὶ τὸ πλέον ἐπώδυνον, θὰ μᾶς βασανίζουν καὶ στὴν αἰωνιότητα. Μᾶς ἀπαλλάσσει δὲ ὁ Κύριος ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας διὰ τῆς Μετανοίας. Τότε ὁμοιάζουμε μὲ τὸν Θεό, ὅταν εὐεργετοῦμε τοὺς ἀγνώμονες καὶ κακούς.

ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΓΝΩΜΟΝΕΣ

.      Ἂς καθρεφτίσουμε τὸν ἑαυτόν μας κι ἐμεῖς σήμερα στὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας, τὸ τόσο συγκλονιστικὸ καὶ διδακτικό, ἀναλογιζόμενοι τὶς τόσες ἄπειρες εὐεργεσίες καὶ δωρεὲς τοῦ Θεοῦ. Ἂν θέλαμε, ὄχι νὰ τὶς ἀναπτύξουμε ἀλλὰ ἁπλῶς νὰ τὶς κατονομάσουμε, θὰ ἔπρεπε νὰ γεμίσουμε πολλὰ βιβλία.

Ἂς ἀναλογισθοῦμε δὲ τὴν ἀχαριστία μας, διότι δὲν ξέρω πόσες φορὲς τοῦ ἔχομε πεῖ εὐχαριστῶ γιὰ τὶς τόσες δωρεές του. Μᾶς ἔχει δώσει π.χ. τὰ μάτια, ὄχι βεβαίως γιὰ νὰ περιεργαζόμαστε τὴν ἁμαρτία, ἀλλὰ γιὰ νὰ θαυμάζουμε τὸ κάλλος τῆς δημιουργίας, νὰ ἐπικοινωνοῦμε μὲ τὰ προσφιλῆ μας πρόσωπα καὶ νὰ ἀντικρύζουμε τὴ σταυρωμένη τοῦ ἀγάπη, διὰ τὴν ὁποία ἀενάως θὰ πρέπει νὰ τὸν εὐγνωμονοῦμε. Κι ἐμεῖς, ἀγνώμονες καὶ ἀχάριστοι, δὲν ξέρω ἂν τοῦ ἔχουμε πεῖ ἕνα εὐχαριστῶ. Τί ὡραῖο πράγμα εἶναι ἐπίσης, ἡ εὐγνωμοσύνη μας νὰ ἐπεκτείνεται καὶ στοὺς ἀνθρώπους, νὰ εἴμαστε εὐγνώμονες σὲ γονεῖς καὶ διδασκάλους, ἀφοῦ, κατὰ τὴ σοφία τῶν προγόνων μας, στοὺς γονεῖς χρεωστοῦμε «τὸ ζῆν» καὶ στοὺς διδασκάλους «τὸ εὖ ζῆν». Εὐγνώμονες ἐπίσης νὰ εἴμαστε σὲ Κληρικοὺς καὶ Πνευματικούς μας Πατέρες, χωρὶς νὰ εἴμαστε καθόλου προσωπολάτρες καὶ δουλοπρεπεῖς, διότι ἄλλο εὐγνωμοσύνη καὶ ἄλλο δουλοπρέπεια.

Εὐγνώμονες τέλος σὲ ὅλους τοὺς ἔντιμους πολίτες, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ποὺ ἐργάζονται ἀφανῶς σὲ Νοσοκομεῖα, Δημόσιες ὑπηρεσίες καὶ σὲ κάθε τίμια ἐργασία. Διότι μόνο μὲ τὴν εὐγένεια, τὸ χριστιανικὸ ἦθος, τὴν εὐχαριστία καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη, ἐπιτελοῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ποὺ μᾶς παραγγέλλει διὰ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «ἀπόδοτε οὖν πᾶσι τὰς ὀφειλάς… τῷ τὴν τιμὴν τὴν τιμὴν μηδενὶ μηδὲν ὀφείλετε εἰ μὴ τὸ ἀγαπᾶν ἀλλήλους» (Ρωμ. ιγ´ 7). Μόνον τότε προάγονται τὰ ἄτομα, μεγαλουργοῦν οἱ Πολιτισμοὶ καὶ δοξάζεται τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος.

 

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: