ΚΑΛΟ “ΠΟΔΑΡΙΚΟ” (!) ΜΕ ΑΝΔΡΕΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Καθηγ. ΚΟΓΚΟΥΛΗ

Καλὸ «ποδαρικὸ» στὸ Νέο Ἔτος μὲ μιὰ ἀνδρεία Ἐπιστολὴ τοῦ Καθηγ. κ. Ἰω. Κογκούλη. Ἐπιστολὴ ἡ ὁποία μἐ ἁπλότητα, σαφήνεια, κοσμιότητα, σοβαρότητα καὶ θάρρος ἀπαντᾶ στὶς ἀνιστόρητες καὶ κακόπιστες αἰτιάσεις τῆς «γνωστῆς» κ. Ρεπούση ἐπὶ τῆς Ἐγκυκλίου «Πρὸς τὸν Λαό» τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας.
Ἀλλὰ καὶ τέτοια μέρα θὰ ἄξιζε νὰ ὑποδειχθεῖ στοὺς Ἀλάστορες νὰ διαβάσουν λίγες σελίδες ἀπὸ ὁποιοδήποτε Λόγο τοῦ σήμερα ἑορταζομένου Μ. Βασιλείου μήπως καὶ ξεστραβωθοῦν, μήπως καὶ δοῦν καθαρὸ οὐρανό μακρυὰ ἀπὸ τὰ σκοτάδια τῶν μπουντρουμιῶν ὅπου συνωστίζονται παγιδευμένοι ἀπὸ ληγμένες ἰδεοληψίες, μήπως καὶ ἀναπνεύσουν καθαρὸ ἀέρα καὶ ὀξυγωνωθεῖ ὀ συνωστισμένος τους ἐγκέφαλος. Μακάρι.

πιστολ το καθηγητοῦ ωάννου Κογκούλη στ «Βμα»
γιὰ τὸ ἄρθρο τῆς Ρεπούση

(Ὁ κ. Ἰωάννης Β. Κογκούλης εἶναι Προκοσμήτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Παν/μίου Θεσσαλονίκης)

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ – ΤΜΗΜΑ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ
ΤΟΜΕΑΣ: ΛΑΤΡΕΙΑΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ
___________________________________________________________________________

Καθηγητής: Ἰωάννης Β. Κογκούλης

Θεσσαλονίκη 29-12-2010

Πρὸς τὸν Διευθυντὴ τῆς Ἐφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ»
κ. Παντελῆ Ι. Καψῆ
Μιχαλακοπούλου 80
Ἀθήνα 11528

Κύριε Διευθυντὰ

Τὴν Κυριακὴ 26 Δεκεμβρίου 2010, στὴ σελίδα Α24 τῆς ἔγκριτης ἐφημερίδας σας, μεταξὺ τῶν ἀπόψεων γιὰ τὸ σχετικὸ μὲ τὴν οἰκονομικὴ κρίση κείμενο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τὴν Ἑλλάδος «Πρὸς τὸ λαό», φιλοξενήσατε τὴν ἄποψη  τῆς Ἀναπληρώτριας Καθηγήτριας Ἱστορίας καὶ Ἱστορικῆς Ἐκπαίδευσης στὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κας Μαρίας Ρεπούση, μὲ τὸν τίτλο «ἀποσιωπήσεις τῆς διακήρυξης».
Σχετικὰ μὲ τὸ θέμα αὐτὸ θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ κάμω τὶς παρακάτω παρατηρήσεις (Θέλω νὰ πιστεύω πώς, στὸ ὄνομα τοῦ δημοκρατικοῦ διαλόγου καὶ τῆς σφαιρικῆς ἐνημέρωσης τῶν ἀναγνωστῶν σας καὶ μάλιστα ὅσων εἶναι μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας, θὰ τὶς ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΤΕ).

α) Ἡ κα Μ. Ρεπούση στὸ ἐν λόγῳ κείμενο θεωρεῖ τὴν παρέμβαση τῆς Ἐκκλησίας πολιτικὴ καὶ τὴν χαρακτηρίζει ὡς ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴν ἀποστολή της, στὴν ὁποία ἁρμόζει μόνο ἡ σιωπή! Ἕνας θεσμὸς δηλαδὴ δύο χιλιάδων ἐτῶν θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἀμίλητος καὶ ἀμέτοχος μπροστὰ στὸ πνευματικὸ καὶ κοινωνικὸ γίγνεσθαι τῆς πατρίδας μας, τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ πολίτες αὐτῆς τῆς χώρας στὴν πλειοψηφία τους εἶναι καὶ μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ περιμένουν ἀπ’ αὐτὴν λόγο εὐθύνης καὶ παραμυθίας. Καὶ μάλιστα δεδομένου ὅτι, ὡς γνωστόν, ἡ Ἐκκλησία ἔσωσε τόσο τὸ Γένος μας  ὅσο καὶ τοὺς βαλκανικοὺς γενικότερα λαοὺς ἀπὸ τὸν ἐκμουσουλμανισμό, ὅπως παλαιότερα ἀπὸ τὸν ἐκλατινισμό, καὶ ποὺ σήμερα οἱ πάντες συμφωνοῦν πὼς ἡ κρίση, ἡ ὁποία μαστίζει τὴν κοινωνία μας, εἶναι πρώτιστα ἠθικὴ καὶ μετὰ οἰκονομική.
Ἡ Ἐκκλησία ἀσφαλῶς καὶ δὲν πρέπει νὰ πολιτικολογεῖ. Ὀφείλει ὅμως νὰ πολιτεύεται καὶ νὰ ἑρμηνεύει τὰ γεγονότα ἐκεῖνα ποὺ ἀφοροῦν στὴ ζωὴ τοῦ πολίτη καὶ πιστοῦ τῆς ἐποχῆς μας. Καὶ τοῦτο διότι ἀγκαλιάζει τὸν ἄνθρωπο ὡς σύνολο, ὡς πρόσωπο καὶ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ἑπομένως ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸ ἔργο της ὑπερασπίζεται τὴν ἀνθρώπινη ζωὴ ἀπέναντι σὲ κάθε σύστημα ὀργανωμένης ἀνευθυνότητας καὶ συλλογικῆς ἀπληστίας τῶν, χωρὶς ἠθικοὺς φραγμούς, πιστευόντων γιὰ τὸν ἑαυτό τους στὴν ἐγκόσμια ἀθανασία διεθνῶν καὶ ντόπιων ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΩΝ.
Στὴ βάση αὐτὴ μὲ τὸν ἐμπνευσμένο καὶ ἀγαπητικό της λόγο πρὸς τὸν ἑλληνικὸ λαὸ ἡ Ἐκκλησία ἐκθέτει τὴν πραγματικότητα ποὺ βιώνουμε ὅλοι, κάνει πρὸς ἔπαινόν της τὴν αὐτοκριτική της καὶ προτείνει λύσεις γιὰ τὴν ὑπέρβαση τοῦ κοινωνικοῦ φόβου καὶ τῆς ψυχολογικῆς καταπίεσης ποὺ μᾶς ἐπιβάλλει καὶ συντηρεῖ τὸ οἰκονομικὸ ἄγος.

β) Ἄδικα ἐπίσης, κατὰ τὴ γνώμη μας, ἡ κα Μ. Ρεπούση θεωρεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία «εἶναι μία ἀντιδραστικὴ δύναμη ποὺ συντάσσεται σὲ πολλὲς περιπτώσεις μὲ τὴν ὀπισθοδρόμηση». Καὶ τοῦτο διότι, ἀντιτιθέμενη ἡ Ἐκκλησία σ’ ἕνα σχολεῖο μὲ τὴ μορφὴ Σύγχρονου Ψηφιακοῦ Φροντιστηρίου παροχῆς χρησιμοθηρικῶν γνώσεων, ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν, κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, «ὑγιαίνουσαν» διδασκαλία, τὴν ἀνόθευτη Παιδεία τῶν Νεοελλήνων, τὴν μόρφωσή τους-καὶ ὄχι ἁπλῶς τὴν ἐκπαίδευσή τους- τὴν προσφερόμενη, μέσα στὸ πλαίσιο τοῦ παιδαγωγοῦντος σχολείου, μὲ ἄριστα κείμενα καὶ καλοὺς δασκάλους ὑψηλοῦ ἐπιπέδου. Ἡ Ἐκκλησία πονάει καὶ παλεύει γιὰ τὸν ἐνάρετο βίο καὶ τὸ ἀκηλίδωτο ἦθος, τὴν πνευματικὴ θωράκιση καὶ τὴν φωτισμένη πορεία στὸν γεμάτο πειρασμούς, δυσκολίες καὶ ἀντιξοότητες κόσμο μας.
Ἂν αὐτὸ εἶναι ὀπισθοδρόμηση τότε ἔχουμε χάσει δυστυχῶς τὸ νόημα τῶν λέξεων, λησμονοῦντες ὅτι ὀπισθοδρομικὸς εἶναι ὅποιος στὸ ὄνομα τοῦ προοδευτισμοῦ παίζει μὲ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν μας, τὰ παγιδεύει στὶς κομματικὲς περιχαρακώσεις καὶ τὰ φανατίζει μὲ στεῖρες ἰδεοληψίες. Ὀπισθοδρομικὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ αὐθαίρετα ἀγωνίζεται γιὰ τὴν «Ἀποκαθήλωση» τῆς Ἑλληνορθόδοξα προσανατολισμένης Παιδείας, χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τοῦ κάθε νέου καὶ ἐνθαρρύνει μία «Παιδεία» ἀνερμάτιστη καὶ ξεκομμένη ἐν πολλοῖς ἀπὸ τὶς πολιτισμικές μας ἀξίες καὶ τὴν δοκιμασμένη παράδοσή μας.

Σὲ κάθε ὅμως περίπτωση εἶναι τραγικὸ καὶ ἀντιδημοκρατικό, τὴ στιγμὴ ποὺ καὶ ὁ τελευταῖος πολίτης ἔχει λόγο γιὰ τὴν ποιότητα τῆς Παιδείας στὸν τόπο μας, ἡ κα Μ. Ρεπούση νὰ μιλᾶ γιὰ «ὀρθόδοξη προπαγάνδα στὰ σχολεῖα» καὶ νὰ διερωτᾶται γιατί ἡ Πολιτεία ἐπιτρέπει στὴν Ἐκκλησία «νὰ παρεμβαίνει στὴν Ἐκπαίδευση». Ποιός ὅμως στὶς μέρες μας ἀπαγορεύει τὴν ἔκθεση ἀπόψεων γιὰ ὁποιοδήποτε θέμα καὶ πολὺ περισσότερο γιὰ τὴν Ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας; Πότε ἐπίσης ἡ Ἐκκλησία, κατ’ ἐξοχὴν θεσμὸς Πολιτισμοῦ καὶ Παιδείας, ἀνέβαλε, ἐμπόδισε ἢ ἐπέβαλε μία ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθμιση, τὴ στιγμὴ ποὺ τὴν εὐθύνη αὐτὴ τὴν ἔχει ἡ Πολιτεία; Γιατί, ἀλήθεια, θέλουμε τὴν Ἐκκλησία νὰ μὴ ἔχει φωνὴ στὴν ἐπιχειρούμενη ἀπίσχναση τοῦ Γένους, τὸν εὐτελισμὸ τοῦ ἀνθρώπου, τὴν γενικευμένη ἐμπορευματοποίηση προσώπων καὶ πραγμάτων, τὴν ὑποδούλωση τῶν λαῶν; Καὶ αὐτὸ τὴ στιγμὴ πού, ὅπως προαναφέρθηκε, οἱ καλά, ἀντικειμενικὰ καὶ ἀπροκατάληπτα ἐνημερωμένοι ἱστορικοὶ ὁμολογοῦν ὅτι ἡ Ἐκκλησία σὲ δύσκολες περιόδους τῆς ἱστορίας μὲ θυσίες, μαρτύριο καὶ αἷμα, κράτησε τὸ Γένος μας ὄρθιο, τὴν γλώσσα μας ζωντανὴ καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά μας ἀκέραιη;

γ) Ἀποκορύφωμα τῆς ἀπαξιωτικῆς πρὸς τὴν Ἐκκλησία στάσης τῆς κας Μ. Ρεπούση εἶναι ἡ κατακλείδα τοῦ κειμένου της, ὅπου διερωτᾶται: (ἡ Ἐκκλησία) «δὲν μᾶς ἀπάντησε ἐπίσης γιατί δὲν συμμετέχει κι ἐκείνη, ὅπως ὅλοι, στὴν βελτίωση τῶν δημοσίων οἰκονομικῶν της χώρας. Ποῦ εἶναι, ἀλήθεια τὸ κρασὶ καὶ τὸ λάδι της;». Δν μπορε μως ν μ γνωρίζει κα Μ. Ρεπούση ς στορικς τι τ πι πολλ Νοσοκομεα κα λλα δρύματα στν θήνα εναι κτισμένα σ κτήματα τς κκλησίας. τι πίσης πάρχουν συμβάσεις μεταξ Πολιτείας κα κκλησίας, σύμφωνα μ τς ποες πρώτη φείλει ν πληρώνει τος μισθος τν ερέων λόγῳ κριβς τν ς νω παραχωρήσεων τς δεύτερης. Τ περ «μεγάλου διοκτήτη» κα «φοροασυλίας» τς κκλησίας εναι καρπς νεύθυνης προπαγάνδας. Εναι νας μύθος πο κάθε τόσο ναπαράγεται γι λόγους ντυπωσιασμο κα σκοπιμότητας. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία καὶ τοὺς φόρους της πληρώνει, καὶ ἡ ὅποια περιουσία της ποὺ δικαιοῦται νὰ ἔχει χάριν τοῦ λαοῦ, ἐν πολλοῖς λεηλατήθηκε, καταπατήθηκε ἢ παραμένει δεσμευμένη ἢ καὶ ἀναξιοποίητη συχνά, λόγῳ μικρῆς ἀξίας. Ὀφείλει ἐπίσης ἡ κα Μ. Ρεπούση νὰ γνωρίζει ὅτι στὶς μέρες μας, καὶ τὸ ξέρει καλὰ αὐτὸ ἡ Πολιτεία, ἡ Ἐκκλησία τόσο στὴν Ἀθήνα, ὅσο καὶ στὴν περιφέρεια συντηρεῖ καθημερινὰ χιλιάδες ἀνθρώπων, ἀνεξάρτητα ἀπὸ θρησκεία καὶ πολιτικὰ πιστεύω, μὲ φαγητὸ καὶ ἄλλες εἰσφορές.
Ατ σφαλς κα πολλ λλα, κυρίως δ συμβολ στν κοινωνικ συνοχ κα τν ψυχικ ρεμία το λαο μας, εναι «τ κρασ κα τ λάδι» τς κκλησίας. Ατ τ λάδι κα τ κρασ τ ντλε π τ ζω το σαρκωθέντος, σταυρωθέντος κα ναστάντος Χριστο, π τν προφητικ λόγο το Εαγγελίου κα τν γιοπνευματικ μπειρία τν Πατέρων της.
Ὅποιος μελετᾶ τὸ Εὐαγγέλιο γνωρίζει ὅτι ὁ Χριστός, ὅταν ἔλεγε τὶς παραβολές, εἶχε ὑπ᾽ ὄψιν του τὴν κοινωνικο-οἰκονομικὴ πραγματικότητα τῆς ἐποχῆς του. Στὴν Κυριακὴ δὲ προσευχή, τὸ «Πάτερ ἠμῶν», μεταξὺ τῶν ἄλλων κάνει λόγο καὶ γιὰ τὸν «ἄρτον τὸν ἐπιούσιον». Αὐτὸ δείχνει τὴ σοβαρότητα μὲ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία ἀντιμετωπίζει ὅ, τι ἀφορᾶ τὴν πνευματικὴ καὶ τὴν ὑλικὴ διάσταση τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, χωρὶς μανιχαϊκὲς ἀντιλήψεις καὶ κοντόθωρες προσεγγίσεις. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε ἔχει τὸ δικαίωμα ἀλλὰ καὶ τὴν ὑποχρέωση νὰ μιλᾶ, ὑπερασπιζόμενη μὲ τὸν ἀξιακό της λόγο τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ τὴν ἐλευθερία τῶν ἀνθρώπων.
Ὁ καθένας βεβαίως μπορεῖ νὰ ἀσκήσει κριτικὴ στὴν Ἐκκλησία.Ἐκεῖνο ποὺ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνει, ἐφ᾽ ὅσον ἔχουμε Δημοκρατία, εἶναι ἡ φίμωση τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί ἀκριβῶς εἶναι θεσμὸς ζωντανός, λαϊκὸς καὶ ἱστορικός. Εἶναι θεσμὸς ποὺ ὑπηρετεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία.

Μὲ τιμὴ
Ἰωάννης Β. Κογκούλης
Καθηγητὴς, Προκοσμήτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς
τοῦ Ἀριστοτελείου Παν/μίου Θεσσαλονίκης

 

Κοινοποίηση: Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος Κύριο ΙΕΡΩΝΥΜΟ.
………………..Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
………………..Ἔντυπα καὶ ἠλεκτρονικὰ μέσα ἐνημέρωσης.

ΠΗΓΗ: http://www.zoiforos.gr

 

, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: