Αρχείο για Δεκεμβρίου 2010

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ

ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ

Τοῦ Γιώργου Κύρτσου

(ἀπόσπασμα δημοσιεύματος)

Κακὸ προηγούμενο

Στὸ Μαξίμου φοβοῦνται τὴν ἐπανάληψη τῆς σύγκρoυσης μεταξὺ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ·Καὶ τῆς κυβέρνησης τοῦ ΠAΣOΚ πoυ πραγματοηοιήθηκε τὴν περίοδο τοῦ σημιτικοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ. Τότε ἡ ἀντιπαράθεση ἀναπτύχθηκε γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῶν κινδύνων τῆς παγκοσμιοποίησης γιὰ τὴν ἐθνική, πολιτισμική μας ταυτότητα, μὲ ἀφορμὴ τὸ θέμα τῶν  ταυτοτήτων.
Σήμερα τὸ πεδίο σύγκρουσης εἶναι μεγαλύτερο καί πιὸ ἐπικίνδυνο, ἀπὸ πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ἄποψη. Μὲ τὸ πολυσυζητημένο φυλλάδιο ἡ Ἱερὰ Σύνοδος θέτει τὴν κυβέρνηση Παπανδρέου πρὸ τῶν κοινωνικῶν καὶ ἐθνικῶν εὐθυνῶν της. Διαφωνεῖ μὲ μία πολιτικὴ ποὺ ὁδηγεῖ ἑκατομμύρια ἀνθρώπους στὸ οἰκονομικὸ καὶ τὸ κοινωνικὸ περιθώριο καὶ θέτει ζητήματα γιὰ τὰ ξένα κέντρα ἀποφάσεων ποὺ προσδιορίζουν τὴν πολιτικὴ τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης. πως προκύπτει π τ ξαιρετικ σημαντικ κκλησιαστικ κείμενο, οἱ ἱεράρχες καταλήγουν στὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ διαπραγμάτευση μεταξὺ τῶν ξένων κέντρων ἀποφάσεων καὶ τῆς κυβέρνησης Παπανδρέου δὲν περιορίζεται σὲ ζητήματα οἰκονομικῆς πολιτικῆς ἀλλὰ ἀφορᾶ καὶ θέματα μεγάλης ἐθνικῆς καὶ κοινωνικῆς σημασίας.

Εὐάλωτη ἐξουσία

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος παρεμβαίνει σὲ μία περίοδο κατὰ τὴν ὁποία ἡ κυβέρνηση Παπανδρέου ἐμφανίζεται πολιτικὰ εὐάλωτη. Εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ ἐφαρμόζει μία πολιτικὴ μὲ μεγάλο κοινωνικὸ κόστος, ἡ ὁποία στηρίζεται στὸ δόγμα τῆς περιωρισμένης ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας γιὰ λόγους οἰκοvομικῆς ἀνάγκης, τὸ ὁποῖο ἔχει περιγράψει ὁ ἴδιος ὁ πρωθυπουργὸς κ. Παπανδρέου.
Ὁ προβληματισμὸς ποὺ ἀναπτύσσουν δημόσια οἱ ἱεράρχες μεγαλώνει τὴν κοινωνικὴ δυσαρέσκεια μὲ τὴν κυβερνητικὴ πολιτικὴ καὶ εἶναι πιθανὸ νὰ ὁδηγήσει σὲ μεγαλύτερη πολιτική, ἐκλογικὴ φθορὰ τῆς κυβερνητικῆς παράταξης. Εἶναι λογικό, λοιπόν, νὰ περιμένουμε ὅτι ἡ κυβέρνηση θὰ ἐπιχειρήσει νὰ χαράξει γραμμὴ πολιτικῆς ἄμυνας ἀσκώντας κριτικὴ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἀξιοποιώντας τὶς ἐσωτερικές της ἀντιθέσεις καὶ κινητοποιώντας τὶς διαθέσιμες ἀριστερὲς πολιτικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐφεδρεῖες.

ΠΗΓΗ: ἐφημ.: «Citypress», 21.12.10

 

, ,

Σχολιάστε

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ, ΓΙΝΕ ΝΕΚΡΟΣ

Ἀδελφὸς παρέβαλε τῷ Ἀββᾷ Μακαρίῳ  τῷ Αἰγυπτίῳ καὶ λέγει αὐτῷ·
–Ἀββᾶ εἰπέ μοι ρῆμα πῶς σωθῶ·
(πές μου πῶς νὰ σωθῶ)
καὶ λέγει γέρων·
– ὕπαγε εἰς τὸ μνημεῖον καὶ ὕβρισον τοὺς νεκρούς·
ἀπελθὼν οὖν ὁ ἀδελφός, ὕβρισε καὶ ἐλίθασε
(πετροβόλησε)· καὶ ἐλθὼν ἀπήγγειλε τῷ γέροντι· καὶ λέγει αὐτῷ·
–οὐδέν σοι ἐλάλησαν;
ὁ δὲ ἔφη ·
–οὐχί·
λέγει αὐτῷ ὁ γέρων·
–ὕπαγε πάλιν αὔριον καὶ δόξασον αὐτούς·
(τίμησέ τους μέ λόγους)
ἀπελθὼν οὖν ὁ ἀδελφός, ἐδόξασεν αὐτούς, λέγων· ἀπόστολοι ἅγιοι καὶ δίκαιοι·καὶ ἦλθε πρὸς τὸν γέροντα καὶ εἶπεν αὐτῷ·
–ἐδόξασα·
καὶ λέγει αὐτῷ·
–οὐδέν σοι ἀπεκρίθησαν;
ἔφη ὁ ἀδελφός·
–οὐχί·
λέγει αὐτῷ ὁ γέρων·
–οἶδας πόσα ἠτίμασας αὐτοὺς καὶ οὐδέν σοι ἀπεκρίθησαν καὶ πόσα ἐδόξασας αὐτοὺς καὶ οὐδέν σοι ἐλάλησαν· οὕτω καὶ σὺ ἐὰν θέλῃς σωθῆναι, γενοῦ νεκρός· μήτε τὴν ἀδικίαν τῶν ἀνθρώπων, μήτε τὴν δόξαν αὐτῶν λογίσῃ, ὡς οἱ νεκροί· καὶ δύνασαι σωθῆναι.

ΠΗΓΗ: Τὸ Γεροντικὸν

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΑΦΟΡΜΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΣΥΓΧΥΣΕΩΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΙΣΑΑΚ

 

Δυό ὁρατές ἀφορμές γιά πνευματική σύγχυση
Τοῦ πρωτ. π. Ἰωάννου Φωτοπούλου

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ μόλις ἐκδοθὲν βιβλίο του:
«ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ – Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΑΓΙΟΣ»
(ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»)

[βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/15/ἀββᾶς-ἰσαὰκ-ὁ-σύρος/]

Ἡ πλήρης καί παντελής ἀπουσία τῆς ἀκτίστου Χάριτος στό Δυτικό κόσμο καί τή θεολογία του καί ὁ συνακόλουθος ὀρθολογισμός τῶν ποικίλων θεολόγων καί ἐρευνητῶν δημιούργησε ἕνα χάος, μιά σύγχυση, ἕνα σκοτάδι στή σκέψη καί τήν πίστη ὅλων τῶν χριστιανῶν τῆς Δύσεως. Ὅλοι οἱ ἐνδιαφερόμενοι σοβαρά γιά τήν πίστη καί τή χριστιανική ζωή μπολιάστηκαν μέ διαρκεῖς ἀμφιβολίες γιά τήν Kαινή Διαθήκη, τήν ἀλήθεια καί τή γνησιότητα τῶν βιβλίων της, γιά τή συνέχεια, τήν καθαρότητα καί τήν ὀρθότητα τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως, γιά τήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, γιά τή γνησιότητα τῶν πατερικῶν κειμένων, τήν ὀρθή πίστη τῶν Πατέρων ἀκόμη καί γιά τήν …ὕπαρξη κάποιων ἀπό αὐτούς! Δυστυχῶς αὐτή ἡ φοβερή σύγχυση μεταφέρθηκε καί στόν ὀρθόδοξο χῶρο ἀπό κάποιους θεολόγους-καθηγητές τῶν Πανεπιστημίων καί ἄλλους θεολογοῦντες διανοουμένους, πού ἐμβάλλουν αὐτές τίς «ἐπιστημονικές» ἀμφιβολίες στίς καρδιές τῶν φοιτητῶν καί ὄχι μόνον. Βιβλία ἀμφιβόλου ὀρθοδοξίας σκορπίστηκαν παντοῦ. Kύκλοι θεολογούντων, περιοδικά, ἐκπομπές, συνέδρια, ἐπιτροπές δηλητηριάζουν μέ μικρές, προσεκτικές δόσεις τήν ὀρθόδοξη συνείδηση. Ἐνσπείρουν δισταγμό ὡς πρός τήν πλήρη καί ἀπόλυτη ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας, τῶν Ὅρων καί τῶν Kανόνων τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων. Δείγματα αὐτῆς τῆς ἀσεβοῦς «ἐπιστημονικῆς» προσεγγίσεως εἶναι ἡ ἄποψη ὅτι τά ἀρεοπαγιτικά συγγράμματα εἶναι νόθα καί νεοπλατωνικά, ὅτι τά κείμενα τοῦ ἁγίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου εἶναι μεσσαλιανά, καί γενικά ἡ ἀπόδοση ὀρθοδόξων συγγραμμάτων στή γραφίδα αἱρετικῶν, ἐνῷ ἔχει γίνει τῆς μόδας ἡ ἀνάμειξη τῆς ὀρθοδόξου πνευματικότητος μέ ποικίλες αἱρετικές, ἑτερόδοξες καί ἑτερόθρησκες «πνευματικότητες».
Τέτοιου εἴδους προσεγγίσεις φαίνεται νά εὐνοεῖ καί τό βιβλίο τοῦ Pώσου ἀρχιεπισκόπου Βολοκολάμσκ Ἱλαρίωνος Ἀλφέγιεφ: «Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος, ὁ πνευματικός του κόσμος», Ἐκδόσεις Ἀκρίτας, 2005. Ἀπ᾽ αὐτό τό βιβλίο ὁ ἀναγνώστης «μαθαίνει» νά ἀμφιβάλλει γιά τό πρόσωπο τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ, γιά τή γνησιότητα τῶν κειμένων του, γιά …ὅλα! Σχεδόν παράλληλα μέ τό βιβλίο τοῦ ἐπισκόπου Ἱλαρίωνος ἐκδίδεται ἀπό τήν Ἱ. Μονή Προφήτου Ἡλιού Θήρας ἡ σειρά «Ἰσαάκ τοῦ Σύρου Ἀσκητικά», ἡ ὁποία περιλαμβάνει κείμενα μεταφρασμένα ἀπό τά συριακά, πού φέρονται ὡς ἔργα τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ. Αὐτά σέ συνδυασμό μέ τό βιβλίο τοῦ Ἀλφέγιεφ δημιουργοῦν μεγάλη πνευματική σύγχυση διά τῆς ὁποίας γίνεται ἡ ψυχή ἕρμαιο τοῦ διαβόλου. Ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ:

Ἔθος γὰρ ἔχει ἡ σύγχυσις ἀφαιρεῖν τὴν γεῦσιν τῆς συνέσεως καὶ τῆς κατανοήσεως καὶ σκυλεῦσαι τὰ νοήματα τὰ ἐν αὐτοῖς, καθάπερ βδέλλα ἡ συμπίνουσα τὴν ζωὴν τῶν σωμάτων… Kαὶ γὰρ ὄχημα διαβόλου… πρέπει ὀνομάζεσθαι τὴν σύγχυσιν. Διότι ὁ Σατανᾶς κατὰ τὴν ὁμοίωσιν τοῦ ἡνιόχου ἔθος ἔχει ἀεὶ ἐπιβαίνειν τῷ νῷ, καὶ λαμβάνειν τὸ ἄθροισμα μετ᾽ αὐτοῦ τῶν παθῶν καὶ εἰσέρχεσθαι εἰς τὴν ταλαίπωρον ψυχήν, καὶ καταποντίζειν αὐτὴν ἐν συγχύσει.

Ἡ σύγχυση ἔχει σάν συνήθειά της νά ἀφαιρεῖ τή γεύση τῆς συνέσεως καί τῆς κατανοήσεως καί νά λεηλατεῖ τά νοήματα πού ὑπάρχουν σέ κάθε πνευματική ἀνάγνωση, ὅπως ἡ βδέλλα, πού ἀπομυζᾶ τή ζωή ἀπό τά σώματα… Kαί πρέπει ὄχημα τοῦ διαβόλου νά ὀνομάζεται ἡ σύγχυση, γιατί ὁ Σατανᾶς σάν ἡνίοχος συνηθίζει νά ἐπιβαίνει στό νοῦ, νά παίρνει μαζί του τό ἄθροισμα τῶν παθῶν, νά μπαίνει μέσα στήν ταλαίπωρη ψυχή καί νά τήν καταποντίζει μέσα στή σύγχυση.

Μέ τήν ταπεινή αὐτή ἐργασία μας προσπαθοῦμε νά διαλύσουμε τή δαιμονική σύγχυση, τή φοβερή ἀχλύ πού δημιουργήθηκε στό νοῦ τῶν ἀναγνωστῶν ἀπό τά βιβλία αὐτά καί ἀπό τή σχετική φιλολογία πού ἀφορᾶ στό πρόσωπο τοῦ «θεοφόρου φιλοσόφου» ἀββᾶ Ἰσαάκ· νά θεραπεύσουμε τά δήγματα τῆς βλασφημίας πού δηλητηρίασαν τίς ψυχές πολλῶν ὀρθοδόξων κατά τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος ἀποκαλεῖται νεστοριανός ἀκόμα –φεῦ– καί ἀπό ἐπισκόπους καί ἁγιορεῖτες ἱερομονάχους· νά ἐπανορθώσουμε τήν ἀδικία πού κάμουν στόν Ἅγιο οἱ ἐπιπόλαιοι καί χθόνιοι οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι κάμουν τά πάντα γιά νά τόν οἰκειοποιηθοῦν καί νά τόν παρουσιάσουν σάν ἀδογματικό, σάν κάποιο sui generis Ἅγιο ὑπεράνω δογματικῶν φραγμῶν καί «ἐκκλησιῶν»· νά διασφαλίσουμε τό ἁγιοπνευματικό μήνυμα τοῦ Ἁγίου πρός κάθε κατεύθυνση, τήν κλήση του πρός κάθε ἄνθρωπο νά ζήσει ἐν Χριστῷ καί ἐν τῇ Μιᾷ, Kαθολικῇ, Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, γιά νά ἀπολαύσει τά αἰώνια ἀγαθά τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

, ,

Σχολιάστε

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ

ΣΗΜ. «Χρ. Βιβλ.»: Ἐπειδὴ φαίνεται νὰ ἔρχεται ἡ ὥρα γιὰ τὴν «τελικὴ» ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μὲ αἰχμὴ τὴν περιβόητη περιουσία της καὶ τὴν μισθοδοσία τοῦ Ἱ. Κλήρου καὶ ἐμπροσθοφυλακὴ προπαγάνδας τὰ «παπαγαλάκια», ἀξίζει νὰ παρουσιάζεται τὸ θέμα στὶς ἀληθινές του διαστάσεις γιὰ σφαιρικὴ ἐνημέρωση.
Κατωτέρω παρουσιάζονται ἀποσπάσματα ἑνὸς ἐνδιαφέροντος ἄρθρου, σχετικοῦ μὲ τὸ θέμα αὐτό.

Κατὰ καιροὺς καὶ μὲ διάφορες ἀφορμές, εἴτε αὐτὲς εἶναι οἰκονομικὴ κρίση εἴτε σκάνδαλα Ἱερέων ὑπαρκτὰ ἢ ἀνύπαρκτα, ἐπανέρχεται συχνὰ – πυκνὰ στὴν ἐπικαιρότητα ἡ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία καὶ ἡ ἀπὸ τὸ κράτος μισθοδοσία τῶν Ἱερέων.
Ἔτσι ἐμφανίζονται διάφοροι «εἰδήμονες» στὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης κραυγάζοντες γιὰ τὸ πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ Πολιτεία νὰ ἀνέχεται τὴν Ἐκκλησία νὰ διαθέτει τεράστια ἀκίνητη περιουσία καὶ νὰ μὴ τὴν κατάσχει πρὸς ὄφελος τῶν πολιτῶν. Ἢ πῶς ἀνέχεται ἐξ ἴσου ἡ Πολιτεία νὰ ἀμοίβει αὐτὴ τοὺς Ἱερεῖς ἀντὶ νὰ τὸ πράττει αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν τεράστια κατ’ αὐτοὺς περιουσία της. Καὶ τὸ κερασάκι στὴν τούρτα ἀπὸ τοὺς παραπάνω κραυγάζοντες «εἰδήμονες»: Ὁ χωρισμὸς Ἐκκλησίας καὶ κράτους.
Βέβαια, ὅπως ἀποδείξαμε, μὲ ἀδιάσειστα καὶ κάθε ἄλλο παρὰ Ἐκκλησιαστικὰ ντοκουμέντα στὸ ἄρθρο μας: «Βατοπαίδι καὶ Ἐκκλησιαστικὴ Περιουσία» , ἡ Ἐκκλησία μόνο τεράστια ἀκίνητη περιουσία δὲν διαθέτει.
Καθ’ ὅμοιο τρόπο λοιπὸν καὶ στὸ παρὸν ἄρθρο μὲ σπάνια ντοκουμέντα θὰ ἀπομυθοποιήσουμε ὅλα αὐτὰ τὰ κακόβουλα ποὺ ἀκούγονται γιὰ τὴν μισθοδοσία τῶν Ἱερέων ἀπὸ τὸ κράτος.
Κατ’ ἀρχὰς ὀφείλουμε νὰ δοῦμε πῶς ἀμείβονταν ἐπὶ χρόνια οἱ Ἱερεῖς καὶ ἂν αὐτὸ γινόταν ἢ ὄχι ἐσαεὶ ἀπὸ τὸ κράτος, οὕτως ὥστε νὰ διαλύσουμε τὸν πρῶτο μύθο ποὺ λέγεται κατὰ κόρον, πὼς οἱ Ἱερεῖς ἀμείβονταν πάντα ἀπὸ τὸ κράτος.

Η ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ

Ἐπί χρόνια λοιπὸν ἡ μισθοδοσία τῶν Ἱερέων κάθε ἄλλο παρὰ γινόταν ἀπὸ τὸ κράτος. Διότι τὸ «βάρος» αὐτὸ τὸ εἶχαν ἀναλάβει οἱ ἐνορίες. Ὑπῆρχαν βέβαια καὶ Ἱερεῖς – συνήθως σὲ ἀγροτικὲς περιοχὲς – οἱ ὁποῖοι ἀμείβονταν σὲ εἶδος δηλαδὴ ἀπὸ τὰ προϊόντα ποὺ τοὺς ἔφερναν οἱ πιστοί. Κατάλοιπο λοιπὸν τοῦ παραπάνω τρόπου ἀμοιβῆς τῶν Ἱερέων εἶναι νὰ δίνεται καὶ σήμερα ἀπὸ τὸν πιστὸ ἕνα συμβολικὸ ποσὸ στὸν Ἱερέα, ὅταν τελεῖ κάποια ἱεροπραξία.
Καιρὸς ὅμως νὰ ἀποδείξουμε τοὺς ἰσχυρισμούς μας – περὶ τῆς ἀμοιβῆς τῶν Ἱερέων ἀπὸ τοὺς πιστοὺς – μὲ ντοκουμέντα καὶ μάλιστα ἐπίσημα καὶ ὄχι μὲ λόγια τοῦ ἀέρα ποὺ ἀρέσκονται πολλοί.
Τὸ πρῶτο μας ντοκουμέντο τὸ ὁποῖο παραθέτουμε εὐθὺς ἀμέσως, προέρχεται ἀπὸ τὸ ἐπίσημο δελτίο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδας «Ἐκκλησία», ἀριθμὸς φύλλου 44 – 45, Σάββατο 11 Νοεμβρίου 1939.
Στὸ φύλλο αὐτὸ καὶ μὲ τὸν τίτλο «Τυχηρὰ καὶ δικαιώματα» ὁ Ταλαντίου Προκόπιος δημοσιεύει ἕνα φωτισμένο πράγματι ἄρθρο γιὰ τὸ ποιά πρέπει νὰ εἶναι ἡ ὀρθὴ καὶ σύμφωνα μὲ τὴν χριστιανικὴ ἀντίληψη ἀμοιβὴ τῶν κληρικῶν, ἐπειδὴ εἶχαν παρατηρηθεῖ κάποια δυσάρεστα καὶ λυπηρὰ γεγονότα ἐκ μέρους κάποιων Ἱερέων οἱ ὁποῖοι ἔβλεπαν δυστυχῶς ἐμπορικὰ τὸ ζήτημα αὐτό.
Ἔτσι μεταξὺ ἄλλων γράφει ὁ Ταλαντίου Προκόπιος: « Οὐδεὶς δύναται νὰ ἀμφισβητήση ὅτι ὁ Ἱερὸς Κλῆρος δικαιοῦται τῆς ἐκ μέρους τῶν πιστῶν συντηρήσεως αὐτοῦ καὶ ὅτι ἡ συντήρησις τοῦ Ἱ. Κλήρου εἶναι καθῆκον τῶν πιστῶν ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας …» Καὶ λίγο πιὸ κάτω ὁμοίως: « Ἡ συντήρησις τοῦ Ἱ. Κλήρου εἶναι καθῆκον γενικὸν τῶν πιστῶν. Πάντες ὑποχρεοῦνται, ὅπως εἰσφέρωσι…»
(…)
Δυστυχῶς ὅμως ὁ πιὸ πάνω τρόπος ἀμοιβῆς τῶν Ἱερέων εἶχε καὶ τὰ τρωτά του. Γιατί, ὅπως σημειώνει ὁ Ταλαντίου Προκόπιος, ἀτυχῶς κάποιοι Ἱερεῖς δὲν στέκονταν στὸ ὕψος τῆς ἀποστολῆς τους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παρατηροῦνται θλιβερὰ φαινόμενα.
(…)
Εὐτυχῶς ὅλα αὐτὰ ἐξέλιπον, ὅταν ἀνέλαβε τὸ κράτος νὰ μισθοδοτεῖ τοὺς Ἱερεῖς. ΜΕ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΚΟΝΔΥΛΙΑ; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ; Τὸ πῶς καὶ τὸ πότε θὰ τὸ δοῦμε εὐθὺς ἀμέσως.

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΝΑ ΜΙΣΘΟΔΟΤΕΙ ΤΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ

Ἀπὸ τὴν 1 Ὀκτωβρίου 1945 οἱ ἐνοριακοὶ Ναοὶ ἀπαλλάσσονται ἀπὸ τὴν ὑποχρέωση τῆς καταβολῆς τῆς μισθοδοσίας τῶν Ἱερέων, γιατί ἀναλαμβάνει πλέον ἡ Πολιτεία τὴν μισθοδοσία αὐτῶν, κατόπιν συμφωνίας ποὺ ἐπῆλθε μεταξὺ αὐτῆς καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται εὐθὺς ἀμέσως εἶναι: Τὰ κονδύλια ποὺ θὰ χρειαστοῦν γιὰ τὴν ἀμοιβὴ τῶν κληρικῶν τὰ ἀναλαμβάνει ἐξ ὁλοκλήρου τὸ κράτος, ἰδιαίτερα σὲ μία περίοδο ποὺ μόλις ἡ Ἑλλάδα εἶχε ἐξέλθει ἀπὸ ἕνα καταστροφικὸ πόλεμο καὶ παντοῦ κείτονταν ἐρείπια, τὰ ὁποῖα ἔπρεπε ἐπειγόντως νὰ ἀνοικοδομηθοῦν, γιὰ νὰ βαδίσει καὶ πάλι τὸν δρόμο τῆς προόδου; Ὄχι βέβαια; Τὰ κονδύλια γιὰ τὴν μισθοδοσία τῶν Ἱερέων, τὰ ἀναλαμβάνει πάλι ἡ Ἐκκλησία – μέσῳ τοῦ ὀβολοῦ τῶν πιστῶν τέκνων της βέβαια – διότι ὑποχρεοῦται ὁ κάθε ἐνοριακὸς Ναὸς νὰ καταβάλει εἰσφορὰ 25% ἐπὶ τῶν ἀκαθαρίστων εἰσπράξεων στὴν οἰκεία Οἰκονομικὴ Ἐφορία. Ἔτσι τὰ Ἐκκλησιαστικὰ Συμβούλια ἦταν ὑποχρεωμένα ἀνὰ τρίμηνο νὰ καταβάλουν στὸ Δημόσιο Ταμεῖο τὴν εἰσφορὰ τοῦ 25% ἐπὶ τῶν ἀκαθαρίστων εἰσπράξεων, ἀλλιῶς ὑπῆρχε ὁ κίνδυνος νὰ μὴ πληρωθοῦν οὔτε οἱ μισθοὶ οὔτε οἱ συντάξεις ὅσων Ἱερέων δὲν κατέβαλαν ἢ ἀπέκρυπταν τὴν ἀντίστοιχη εἰσφορά.
(…)
Προϊόντος του χρόνου ἡ ἀπόδοση τῆς εἰσφορᾶς τοῦ 25% στὸ Δημόσιο ἔγινε 35%, ἡ ὁποία εἰσπράττονταν ἀνελλιπῶς ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια μέχρι τῆς πρόσφατης κατάργησής της τὸ 2004.
Ἄξιον προσοχῆς καὶ παρατηρήσεως εἶναι, πὼς ὅλα αὐτὰ τὰ συναπτὰ ἔτη ἡ Ἐκκλησία ἐκτός της εἰσφορᾶς τοῦ 25% καὶ μετέπειτα 35%, ἀπέδιδε καὶ ἀποδίδει στὸ κράτος καί:
Φόρο ἀπὸ τὶς εἰσπράξεις ἐνοικίων διαφόρων οἰκημάτων καὶ ἀγρῶν ποὺ ἔχει στὴν κατοχή της.
Φόρο μεγάλης ἀκίνητης περιουσίας. Γιὰ τὸ 2008 καὶ 2009 ποὺ “μπῆκε” τὸ ΕΤΑΚ (φόρος ἀντικειμενικῆς ἀξίας) ἀπέδωσε τὸ 1 τοῖς χιλίοις καὶ γιὰ τὸ 2010 θὰ ἀποδώσει 3 τοῖς χιλίοις.
Ἄξιον προσοχῆς καὶ παρατηρήσεως ἐπίσης εἶναι, πὼς ὅταν τὸ Κράτος πῆρε τὸ 1949 γιὰ ΤΡΙΤΗ ΦΟΡΑ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Περιουσία, ΣΥΜΦΩΝΗΣΕ ΝΑ ΕΠΙΒΑΡΥΝΘΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ. Περισσότερα μπορεῖ νὰ δεῖ ὁ ἀναγνώστης στὸ ἄρθρο μας «Βατοπαίδι καὶ Ἐκκλησιαστικὴ Περιουσία».
(…)

ΤΟ «ΚΕΡΑΣΑΚΙ» ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΤΑ

Ὅπως εἴπαμε καὶ στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου μας οἱ διάφοροι «εἰδήμονες» κραυγάζουν γιὰ τὸ χωρισμὸ Ἐκκλησίας καὶ κράτους πιστεύοντας πὼς ἔτσι θὰ πληγεῖ ἡ Ἐκκλησία. Τὸ πόσο γελασμένοι εἶναι ὅλοι αὐτοὶ οἱ κύριοι εἶναι περιττὸ νὰ τὸ ποῦμε. Ἡ Ἐκκλησία οὔτε ἔπαθε ποτὲ τίποτα οὔτε καὶ ἂν γίνει ὁ χωρισμὸς πρόκειται νὰ πάθει τίποτε. Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ ἀγάπη τῶν πιστῶν παιδιῶν της, ποὺ δὲν θὰ τὴν ἀφήσουν νὰ πάθει τὸ παραμικρό.
Ἄλλωστε λίγο Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία νὰ ἤξερε κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς «εἰδήμονες», δὲν θὰ τὰ ἔλεγε αὐτά. Γιατί ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς ἱδρύσεως τοῦ Νεοελληνικοῦ κράτους καὶ τῆς συμπορεύσεώς του μὲ τὴν Ἐκκλησία δὲν ἦταν λίγες οἱ φορὲς ποὺ ἐπενέβη στὰ ἐσωτερικά της.
(…)
Τέλος κάτι ποὺ ἀγνοοῦν ὅλοι αὐτοὶ οἱ «εἰδήμονες» καὶ τὸ ὁποῖο δὲν τὸ ἀναφέρουμε ὑπὸ τύπον ἀπειλῆς ἢ πρόκλησης σὲ αὐτοὺς τοὺς δύσκολους οἰκονομικοὺς καιροὺς ποὺ καλούμαστε νὰ διαβιώσουμε, ἀλλὰ σὰν κάτι ποὺ φυσιολογικὰ θὰ γίνει βάσει τῆς νομιμότητας: Ἂν ἐπέλθει χωρισμὸς Ἐκκλησίας – Κράτους, τότε τὸ Κράτος εἶναι ὑποχρεωμένο νὰ ἀποδώσει πίσω τὴν δημευθεῖσα ὑπ’ αὐτοῦ Ἐκκλησιαστικὴ Περιουσία. Περιττὸ βέβαια νὰ ἀναφέρουμε τί τεράστιο κονδύλι θὰ εἶναι ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀντέξει ἡ χειμαζομένη Οἰκονομία μας.

ΠΗΓΗ: http://antiairetikos.blogspot.com/2010/04/blog-post_26.html
καὶ http://anavaseis.blogspot.com/

 

,

Σχολιάστε

Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΡΘΩΤΗ ΣΗΜΕΡΑ; (π. Μωϋσέως Ἁγιορείτου)

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ μόλις ἐκδοθὲν βιβλίο
τοῦ Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου:
«Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΡΘΩΤΗ ΣΗΜΕΡΑ;»,
σειρά: «ΑΘΩΝΙΚΑ ΑΝΘΗ» τ. 14,
© ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2010

Ὅλοι οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι οἱ «καλῶς τόν ἀγῶνα τελέσαντες καί τήν πίστιν τηρήσαντες». Οἱ ἅγιοι εἶναι οἱ καλλίνικοι ἀγωνιστές καί οἱ ἀπτόητοι ὁμολογητές. Αὐτοί πού τούς ἐπισκέφθηκε τό Ἅγιο Πνεῦμα καί τούς χαρίτωσε. Δέν εἶναι ἁπλά οἱ καλοί, οἱ καλωσυνάτοι, οἱ εὐγενεῖς, οἱ χαμογελαστοί, οἱ ἠθικοί, ἀλλά οἱ εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι αὐτοί πού παραμένουν πάντοτε ἀδιάσπαστα ἑνωμένοι μέ τόν Χριστό, πού τόν φανερώνουν στόν κόσμο καί ὁδηγοῦν τόν κόσμο στόν Χριστό. Οἱ ἅγιοι μᾶς διαβεβαιώνουν ὅτι τό εὐαγγέλιο εἶναι ἐφικτό καί πραγματοποιήσιμο σέ ὅλους τούς αἰῶνες καί μποροῦμε κι ἐμεῖς, ἄν τό θελήσουμε καί ἀγωνισθοῦμε, νά ἑνωθοῦμε μέ τόν Χριστό. Οἱ ἅγιοι δεχόμενοι τόν Χριστό στή ζωή τους ἀνεπιφύλακτα χριστοποιοῦνται, γίνονται χριστοφόροι, χριστοειδεῖς. Ἔτσι αὐτόν μαρτυροῦν, ὁμολογοῦν, κηρύττουν, παρουσιάζουν παντοῦ καί πάντοτε. Δέν μποροῦν νά ζήσουν δίχως τόν Χριστό. Γι’ αὐτούς εἶναι τό πᾶν.
Συχνά-πυκνά μᾶς δίνονται διάφορες εὐκαιρίες νά ὁμολογήσουμε κι ἐμεῖς τόν Χριστό. Ἄλλοτε τό κάνουμε ἀμέσως κι εὐχάριστα, ἄλλοτε μέ δυσκολία καί ἄλλοτε, ἀπό φόβο ἤ ντροπή, καθόλου. Ὁ ἀληθινά πιστός ὁμολογεῖ πάντοτε τόν Χριστό ἄφοβα, γιατί συνεχῶς ζεῖ σέ μετάνοια καί μέ ταπείνωση. Αἰσθάνεται ἀδύναμος, ἀλλά ἐμπιστεύεται πλήρως τόν Χριστό κι ἐνδυναμώνεται πλούσια. Ὁμολογεῖ τόν Χριστό πού ζεῖ μέσα του. Μερικές φορές, δυσκολευόμαστε νά ὁμολογήσουμε τόν Χριστό καί στά πολύ κοντινά καί ἀγαπητά μας πρόσωπα. Τότε, κατά τό Εὐαγγέλιο, γίνονται «ἐχθροί τοῦ ἀνθρώπου οἱ oἰκιακοί αὐτοῦ». Συμβαίνει οἱ δικοί μας ἄνθρωποι νά μή μᾶς κατανοοῦν, ἀλλά κι ἐμεῖς νά μή κάνουμε καμία προσπάθεια νά τούς μιλήσουμε διακριτικά γιά τόν Χριστό. Ἤ μερικές φορές πᾶμε στό ἀντίθετο ἄκρο. Νά τούς μιλᾶμε τόσο πολύ γιά τόν Χριστό, πού στό τέλος νά τούς κουράσουμε, νά τούς μπουχτίσουμε, νά τούς καταπιέσουμε, ὥστε νά μή θέλουν οὔτε ν’ ἀκούσουν γιά τόν Χριστό. Δέν μποροῦμε ποτέ νά πιέσουμε, νά ἐξουσιάσουμε, ν’ ἀπειλήσουμε κάποιον, ἀκόμη καί τόν πιό δικό μας ἄνθρωπο, ν’ ἀκολουθήσει τόν Χριστό.
Ὁ Χριστός εἶναι ἐλευθερία καί ἀγάπη. Προσκαλεῖ, δέν ἀπαιτεῖ κι ἐκβιάζει. Καλούμεθα νά ἐμπνεύσουμε τούς ἀνθρώπους στήν ἀγάπη πρός τόν Χριστό. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐτοφυλακισμένος στά ἰσχυρά δεσμά τοῦ «ἐγώ», πάσχει ἀπό ἐγωϊσμό, ἀτομισμό, ἐγωπάθεια καί ὑπερηφάνεια δυσκολεύεται ν’ ἀγαπήσει τούς ἄλλους, πολύ περισσότερο τόν Θεό. Ἔτσι ἀδυνατεῖ καί νά τόν ὁμολογήσει ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων. Ὅποιος δέν ὁμολογεῖ σημαίνει ὅτι δέν ἀγαπᾶ. Ὅποιος δέν ἀγαπᾶ αὐτοκαταδικάζεται σέ μιά παγερή μοναξιά, πού θ’ ἀρχίσει σέ αὐτή τή ζωή καί θά συνεχισθεῖ στήν αἰώνια. Ὁ ἐγωϊστής φίλαυτος τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τήν αἰσθάνεται ὡς φωτιά, δέν τήν ἀντέχει, δέν τήν θέλει, τόν ἐνοχλεῖ, τόν καίει.

 

, , ,

Σχολιάστε

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΘΑ ΕΧΕΙ ΛΟΓΟ ΚΑΙ ΑΠΟΨΗ, ΘΕΛΕΤΕ-ΔΕΝ ΘΕΛΕΤΕ

Λάβρος ἦταν γιὰ ἀκόμη μία φορὰ σήμερα στὴν πρωινὴ ἐκπομπὴ «Καλημέρα» τοῦ τηλεοπτικοῦ σταθμοῦ ΑΛΤΕΡ, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμος. Ὁ Μητροπολίτης Ἄνθιμος ἀπαντώντας σὲ δημοσιογράφο τοῦ πάνελ ποὺ ἀνέφερε, ὅτι ἡ Ἐκκλησία κάνει ἔργο μὲ χρήματα τοῦ Κράτους, τόνισε: «Ατ πο λέτε εναι ψέματα, ἡ Ἐκκλησία κάνει ἔργο μὲ τὸν ὀβολὸ καὶ τὸ ὑστέρημα τοῦ πιστοῦ ἀπὸ τὰ φιλόπτωχα. Πόσες φορὲς πήγατε στὴν Ἐκκλησία καὶ βάλατε χρήματα στὸ φιλόπτωχο ταμεῖο, ἀλλὰ δὲν νομίζω ὅτι τὸ κάνατε γιατί ἐὰν τὸ εἴχατε κάνει θὰ τὸ ξέρατε».
Σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ἐκπομπῆς ὁ δυναμικὸς Ἱεράρχης, ὑπογράμμισε ὅτι «οἱ πολιτικοὶ καὶ μερικοὶ δημοσιογράφοι δὲν ξέρουν τὸν παλμὸ τῶν φτωχῶν ἀνθρώπων, ἐμεῖς θὰ εἴμαστε πάντοτε κοντὰ στοὺς φτωχούς». «Θὰ πουλήσουμε ἀκόμα καὶ Ἐκκλησίες, διότι τοὺς χριστιανούς μας δὲν θὰ τοὺς ἀφήσουμε νὰ φτάσουν στὴν ἐξαθλίωση, ποὺ κάποιοι ἄλλοι τοὺς ὁδήγησαν», προσέθεσε χαρακτηριστικὰ ὁ κ. Ἄνθιμος.
Ἐν συνεχείᾳ ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως, τόνισε: «Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἡ ἄποψή σας, κκλησία θ χει λόγο κα θ χει ποψη, θέλετε δν θέλετε!»

ΠΗΓΗ: romfea.gr

ΣΧΟΛΙΟ  «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛ.»:  Ἡ κρίση δείχνει νὰ ἀνασύρει κρυμμένες δυνάμεις καὶ νὰ ἐμψυχώνει ἀντὶ νὰ ἀποκαρδιώνει. Μήπως πρόκειται γιὰ τὰ προανακρούσματα τῆς ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΕΩΣ τοῦ ἐλληνορθόδοξου «αἵματος» μὲ τὶς δυνάμεις τῆς ἀλλοτριώσεως; Οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ.

 

, , ,

Σχολιάστε

ΕΝΟΧΛΗΘΗΚΑΝ

«Ἔντονες ἀντιδράσεις στοὺς κόλπους τῆς ἱεραρχίας τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας ἔχει προκαλέσει φυλλάδιο ποὺ διανεμήθηκε τὴν Κυριακή στοὺς ὀρθοδόξους ναούς, καθώς περιέχει πρωτοφανεῖς πολιτικές θέσεις καὶ χαρακτηρισμούς, ἐνῶ ἐπιτίθεται τόσο στοὺς πολιτικοὺς ὅσο καὶ στοὺς πολίτες». (ἐφημ «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», 20.12.10)

ΣΧΟΛΙΟ «Χριστ. Βιβλ.»: Ἡ διανομὴ συσσιτίου σὲ «δικοὺς καὶ ξένους» ἢ ἡ ἠθικὴ καὶ ψυχικὴ στήριξη τῶν ἀνθρώπων νὰ τὰ βγάλουν πέρα μέσα στὶς πρωτοφανεῖς συνθῆκες, ποὺ προκάλεσε τὸ πολιτικὸ κατεστημένο, δὲν εἶναι πράξεις πολιτικές. Ἡ διακήρυξη ὅμως ἀληθειῶν εἶναι πολιτικὴ πράξη. Τοὺς ἐνοχλεῖ, ἂν δὲν τοὺς πανικοβάλλει, ὁ λόγος. Ὅπως καὶ ὁ λόγος τοῦ Χρυσοστόμου τότε θορύβησε τὴν κακουργία τῆς Εὐδοξίας καὶ τὸν αὐταρχικὸ ἱστό της, ποὺ κατατρομοκρατημένη ἐξόρισε τὸν Ἅγιο Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως Ἰωάννη. Γιὰ νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὸν ἐλεγκτικὸ λόγο τῆς ἀληθείας, ποὺ τῆς ἐπέρριπτε ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ εὐθύνες γιὰ ΑΔΙΚΙΕΣ σὲ φτωχοὺς ἀνθρώπους.

ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ, ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ.

 

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΟ

Τὸ σφράγισμα μὲ μικροτσίπ βρίσκεται σὲ πλήρη ἐφαρμογή!

Δεῖτε στὸ βίντεο, ποὺ ἀκολουθεῖ,
πῶς σὲ κάποιες χῶρες προωθεῖται ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ μικροτσίπ σὲ ἀνθρώπους.

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2010/12/blog-post_5559.html#ixzz18aVo9FkR

 

, , ,

Σχολιάστε

Ο «ΤΡΕΛΛΟΣ» ΜΗΤΡ. ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΗΝ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ

Σήμερα, Κυριακὴ 19 Δεκεμβρίου στὸ Συνεδριακὸ Κέντρο τῆς Δημητσάνας, κατάμεστο ἀπὸ τὸν λαὸ καὶ τοὺς ἄρχοντες, ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Ἱερεμίας μὲ ἀρκετοὺς ἱερεῖς καὶ μοναχοὺς ἔκανε τὴν ὁρκομωσία τοῦ νέου Δημάρχου Γορτυνίας κ. Ἰωάννου Γιαννοπούλου. Μετὰ τὴν ὀλιγόλεπτη προσφώνηση τοῦ Μητροπολίτου στὸν νέο Δήμαρχο, ἡ ὁποία χειροκροτήθηκε ἀπὸ τὸ πλῆθος, ἕνα σημαῖνον μέλος, περιφρονώντας τὴν παρουσία τοῦ ἱεροῦ κλήρου, ὁμίλησε καὶ εἶπε ὅτι δὲν χρειαζόμασταν τοὺς ἱερεῖς, γιατί κατὰ τὸν κανονισμὸ δὲν προβλέπεται ἡ παρουσία τοῦ ἀρχιερέως καὶ τῶν ἱερέων σὲ ὁρκομωσία.
Τὰ περιφρονητικὰ γιὰ τὸν ἱερὸ κλῆρο αὐτὰ λόγια, λεχθέντα μάλιστα σὲ ἐπίσημη στιγμὴ καὶ ἐνώπιον τόσου πλήθους, ἐξόργισαν τὸν Μητροπολίτη κ. Ἱερεμία, ὁ ὁποῖος μὲ ὀξύτητα πράγματι καὶ μὲ θυμὸ ἐπιτέθηκε στὸν ὑβριστὴ καὶ μὲ ἰσχυρὰ τὴν φωνὴ τοῦ εἶπε: «Αὐτὸ σὲ πείραξε, κύριε, ἐσένα, ἡ παρουσία τῶν ἱερέων; Ἐμεῖς οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἀγωνιστήκαμε γιὰ νὰ ὑπάρχει ἐλεύθερη πατρίδα καὶ νὰ κινεῖσαι ἐσὺ ἐλεύθερος. Καὶ λέγονται αὐτὰ τὰ λόγια, χριστιανοί, ἐδῶ στὴν Δημητσάνα, τὸν τόπο γέννησης τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου, ποὺ κρεμάστηκε γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν πατρίδα; Ντροπὴ σὲ μερικοὺς καὶ πάλι ντροπή τους, ποὺ βάλθηκαν νὰ κάνουν τὴν Ἑλλάδα μας ἄθεη. Δὲν θὰ τοὺς ἀφήσουμε. Ἐγώ, ἐδῶ ποὺ ἦλθα, ἐμπνέομαι ἀπὸ τὸ σχοινὶ τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου καὶ θέλω νὰ γίνω ἀγωνιστής, θέλω νὰ γίνω τρελλὸς γιὰ τὴν πίστη τὴν ἁγία. Ν ξέρετε κα ν μάθετε τι δ στν Δημητσάνα χετε να τρελλ Δεσπότη, πο δν θ μείνει παθς σ νθρωπάκια κα σ νάνους, πο θέλουν ν τ βάλουν μ τν για πίστη μας κα ν ξεριζώσουν τν γάπη μας στν Χριστ κα τν Παναγία, ποὺ μᾶς ἄφησαν ὡς προίκα οἱ πατέρες μας. Ἐγὼ εἶμαι τέκνον ἥρωος ἀλβανικῶν ὀρέων καὶ δὲν σκοτώθηκε παλλικάρι 25 ἐτῶν στὰ ἀλβανικὰ βουνὰ ὁ πατέρας μου, γιὰ νά ᾽ρχεται αὐτὸς ὁ κύριος νὰ περιφρονεῖ ἐδῶ δημόσια τὸν ἱερὸ κλῆρο. Ἀφοῦ λοιπόν, κατὰ τὰ λόγια τοῦ κυρίου αὐτοῦ, γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν ἄκουσα κανένα ἀπὸ σᾶς νὰ διαμαρτυρηθεῖ, ἀφοῦ δὲν χρειάζονται οἱ ἱερεῖς στὴν ὁρκομωσία, διαμαρτύρομαι καὶ ἐξέρχομαι ἀπὸ τὴν αἴθουσα καὶ δίνω ἐντολὴ σὲ ὅλους τους ἱερεῖς καὶ τοὺς μοναχοὺς νὰ φύγουν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ τὴν αἴθουσα». Καὶ ἀπευθυνόμενος στοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς μοναχοὺς εἶπε: «Ἐμπρός, ἐμπρός! Πατέρες ὅλοι νὰ φύγουμε, ἀφοῦ μᾶς περιφρονοῦν». Τότε ὅλο τὸ πλῆθος ἠλεκτρίστηκε ἀπὸ τὴν σκηνὴ καὶ ἀπὸ τοὺς πονετικοὺς καὶ ἔντονους λόγους τοῦ Δεσπότη καὶ διαμαρτυρήθηκε λέγοντας νὰ βγεῖ ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσα αὐτὸς ποὺ εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια καὶ ὄχι ὁ Δεσπότης μας.

Καὶ ὅλοι οἱ πρώην Δήμαρχοι καὶ οἱ ἄρχοντες καὶ ὁ νέος Δήμαρχος καὶ ὁ λαὸς ἔπεσαν ἐπάνω στὸν Δεσπότη καὶ τοῦ ζητοῦσαν συγγνώμη γιὰ τὸ συμβὰν καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μὴν ἐξέλθει ἀπὸ τὴν αἴθουσα αὐτὸς καὶ οἱ κληρικοί.

Ἡ σκηνὴ ἦταν πολὺ ταραχώδης καὶ ἐντυπωσιακὴ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ μὲ λόγια. Τελικὰ ὁ κ. Ἱερεμίας κάμφθηκε ἀπὸ τὸν γλυκὸ λόγο τοῦ πρώην Δημάρχου Δημητσάνης κ. Ἀναστασίου Βλάχου, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε: «Σεβασμιώτατε, ἐπικαλοῦμαι τὰ τέσσερα χρόνια τῆς ἄριστης συνεργασίας μας καὶ σᾶς παρακαλῶ νὰ ξεχάσετε τὸν προσβλητικὸ λόγο ἐναντίον τῶν ἱερέων, ποὺ εἰπώθηκε, καὶ νὰ μείνετε καὶ ἐσεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς στὴν αἴθουσα».

Στὴν συνέχεια ὁμίλησαν ὁ κ. Δήμαρχος καὶ οἱ ἐπίσημοι. Ὅλοι τους στὸν πρόλογο τῆς προσλαλιᾶς τοὺς ζητοῦσαν συγγνώμη ἀπὸ τὸν Δεσπότη γιὰ τὸ συμβάν. Ὁ ἴδιος ὁ Δεσπότης, ὅπως ἀκούσαμε καὶ διαπιστώσαμε, ἦταν ἤρεμος ψυχικὰ καὶ χαρούμενος, γιατί ἀπὸ τὸ συμβὰν βεβαιώθηκε ὅτι στὴν Γορτυνία μὲ ἕδρα τὴν Δημητσάνα καταπνίγονται ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν λαὸ καὶ τοὺς ἄρχοντές του οἱ ἀκουόμενες ἀθεϊστικὲς ἰδέες.

ΠΗΓΗ: romfea.gr

ΣΧΟΛΙΟ «Χ.Β.»: Μὲ τὴν μαχητική του στάση ὁ Σεβ. Γόρτυνος τσάκισε τὴν κρούστα τῆς κατεστημένης ἠττοπαθείας καὶ τίμησε τὰ ἀντρειωμένα βουνὰ τῆς Γορτυνίας. Μιὰ ἡττοπάθεια κι ἕνας ἔνοχος ἐφησυχασμὸς ἔχουν φέρει τὴν πατρίδα μας στὸ σημερινὸ χάλι. Μιὰ μειοψηφία ἐπιτηδείων ἀσυνειδήτων καὶ θρασυδείλων καὶ μαχητικῶν ξυλοσχιστῶν ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν ἔχουν μονοπωλήσει τὴν παραγωγὴ ἰδεῶν καὶ ἀντιλήψεων καὶ ἔχουν ἐγκαταστήσει «φάσμα» (φάντασμα) ἀδιεξόδου στοὺς πολλοὺς ἄβουλους βολεμένους. Νά ὅμως ποὺ μὲ ψυχωμένους ἐπὶ κεφαλῆς ἀνοίγουν μικρὲς χαραμάδες ἐλπίδας. Γιὰ τὸν Θεὸ ἀδιέξοδα δὲν ὑπάρχουν. Μήπως ὁ Θεὸς ἐμποδίστηκε νὰ ἀναδείξει ἀπὸ τὸ «πουθενὰ» τὸν Μωυσῆ καὶ νὰ σώσει τὸν λαό Του ἀπὸ τὴν πικρὴ δουλεία στὸν Φαραώ;

Καὶ παρεμπιπτόντως, ὅποιος ἔχει λίγο νοῦ μπορεῖ εὔκολα νὰ βρεῖ τὶς ἀναλογίες καὶ ὁμοιότητες τῶν φαραωνικῶν μεθοδεύσεων (σκληρή, ἀπάνθρωπη δουλειά [σημειωτέον ὅτι ἡ λέξη προέρχεται ἀπὸ τὴν “δουλεία”], ἀπαγόρευση γεννήσεων, ἐπιβολὴ ἀπελπισίας κ.λπ.) μὲ τὶς τροϊκανικές !!!

«Ζητεῖται ΜΩΥΣΗΣ»!


 

 

 

, , ,

Σχολιάστε

H ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ

Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἕλλαδος, ἡ ὁποία συνῆλθε στὴν τακτικὴ Συνεδρία της ἀπὸ 5ης – 8ης Ὀκτωβρίου τ.ἔ., αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ ἀπευθυνθεῖ στὸ πλήρωμά της, στὸ λαὸ τοῦ θεοῦ, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε καλοπροαίρετο ἄνθρωπο, γιὰ νὰ μιλήσει μὲ τὴ γλώσσα τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ἀγάπης.
Οἱ ἡμέρες ποὺ ζοῦμε εἶναι δύσκολες καὶ κρίσιμες. Περνᾶμε ὡς χώρα μιὰ δεινὴ οἰκονομικὴ κρίση ποὺ δημιουργεῖ στοὺς πολλοὺς ἀνασφάλεια καὶ φόβο. Δὲν γνωρίζουμε τί εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔρχεται τὴν ἑπόμενη μέρα. Ἡ χώρα μας φαίνεται νὰ μὴν εἶναι πλέον ἐλεύθερη ἀλλὰ νὰ διοικεῖται ἐπὶ τῆς οὐσίας ἀπὸ τοὺς δανειστές μας. Γνωρίζουμε ὅτι πολλοὶ περιμένετε ἀπὸ τὴν ποιμαίνουσα Ἐκκλησία νὰ μιλήσει καὶ νὰ τοποθετηθεῖ πάνω στὰ γεγονότα ποὺ παρακολουθοῦμε.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν πατρίδα μας εἶναι πρωτόγνωρο καὶ συνταρακτικό. Μαζὶ μὲ τὴν πνευματική, κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ κρίση συμβαδίζει καὶ ἡ πάσης φύσεως ἀνατροπή. Πρόκειται γιὰ προσπάθεια ἐκρίζωσης καὶ ἐκθεμελίωσης πολλῶν παραδεδομένων, τὰ ὁποῖα ὣς τώρα θεωροῦνταν αὐτονόητα γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ τόπου μας. Ἀπὸ κοινωνικῆς πλευρᾶς ἐπιχειρεῖται μιὰ ἀνατροπὴ δεδομένων καὶ δικαιωμάτων καὶ μάλιστα μὲ ἕνα πρωτοφανὲς ἐπιχείρημα. Τὰ ἀπαιτοῦν τὰ μέτρα αὐτὰ οἱ δανειστές μας. Δηλώνουμε δηλαδὴ ὅτι εἴμαστε μιὰ χώρα ὑπὸ κατοχὴν καὶ ἐκτελοῦμε ἐντολὲς τῶν κυριάρχων – δανειστῶν μας. Τὸ ἐρώτημα, τὸ ὁποῖο γεννᾶται, εἶναι ἐὰν οἱ ἀπαιτήσεις τους ἀφοροῦν μόνον σὲ οἰκονομικὰ καὶ ἀσφαλιστικὰ θέματα ἡ ἀφοροῦν καὶ στὴν πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ φυσιογνωμία τῆς Πατρίδος μας.
Μπροστὰ στὴν κατάσταση αὐτὴ ὁ κάθε λογικὸς ἄνθρωπος διερωτᾶται: Γιατί δὲν πήραμε νωρίτερα ὅλα αὐτα τὰ δύσκολα μέτρα, ποὺ σήμερα χαρακτηρίζονται ἀναγκαῖα. Ὅλες αὐτὲς τὶς παθογένειες τῆς κοινωνίας καὶ τῆς οἰκονομίας ποὺ σήμερα ἐπιχειροῦμε μὲ βίαιο τρόπο νὰ ἀλλάξουμε, γιατί δὲν τὶς ἀλλάξαμε στὴν ὥρα τους; Γιατί ἔπρεπε νὰ φθάσουμε ὣς ἐδῶ; Τὰ πρόσωπα στὴν πολιτικὴ σκηνὴ τοῦ τόπου μας εἶναι, ἐδῶ καὶ δεκαετίες, τὰ ἴδια. Πῶς τότε ὑπολόγιζαν τὸ πολιτικὸ κόστος, γνωρίζοντας ὅτι ὁδηγοῦν τὴν χώρα στὴν καταστροφὴ καὶ σήμερα αἰσθάνονται ἀσφαλεῖς, γιατί ἐνεργοῦν ὡς ἐντολοδόχοι; Σήμερα γίνονται ριζικὲς ἀνατροπὲς γιὰ τὶς ὁποῖες ἄλλοτε θὰ ἀναστατωνόταν ὅλη ἡ Ἑλλάδα καὶ σήμερα ἐπιβάλλονται χωρὶς σχεδὸν ἀντιδράσεις.
Ἡ οἰκονομική μας κρίση μὲ πολὺ ἁπλᾶ λόγια ὀφείλεται στὴ διαφορὰ μεταξὺ παραγωγῆς καὶ κατανάλωσης. Στὸν ἀργὸ ρυθμὸ τῆς παραγωγῆς ποὺ ἐπιτυγχάνουμε ἀπέναντι στὸ ὑψηλὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο ποὺ μάθαμε νὰ ζοῦμε. Ὅταν ὅσα καταναλώνουμε εἶναι πολὺ περισσότερα ἀπὸ ὅσα παράγουμε, τότε τὸ οἰκονομικὸ ἰσοζύγιο γέρνει πρὸς τὴν πλευρὰ τῶν ἐξόδων. Ἡ χώρα μας γιὰ νὰ ἀντεπεξέλθει, ἀναγκάζεται νὰ δανείζεται μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι τὸ διαταραγμένο ἰσοζύγιο θὰ ἀνακάμψει. Ὅταν αὐτὸ δὲν γίνεται καὶ οἱ δανειστὲς ἀπαιτοῦν τὴν ἐπιστροφὴ τῶν δανεισθέντων σὺν τόκῳ, τότε φθάνουμε στὴν κρίση καὶ στὴν χρεωκοπία. Ἡ οἰκονομικὴ κρίση, ἡ ὁποία ταλαιπωρεῖ καὶ δυναστεύει τὴν χώρα μας εἶναι ἡ κορυφὴ τοῦ παγόβουνου. Εἶναι συνέπεια καὶ καρπὸς μιᾶς ἄλλης κρίσης, τῆς πνευματικῆς.
Ἤδη ἡ δυσαναλογία μεταξὺ παραγωγῆς καὶ κατανάλωσης συνιστᾶ ὄχι μόνον οἰκονομικὸ μέγεθος, ἄλλα πρωτίστως πνευματικὸ γεγονός. Σημεῖο πνευματικῆς κρίσης, τὸ ὁποῖον ἀφορᾶ τόσο στὴν ἡγεσία, ὅσο καὶ στὸν λαό. Μιὰ ἡγεσία ποὺ δὲν μπόρεσε νὰ σταθεῖ ὑπεύθυνα ἀπέναντι στὸ λαό, ποὺ δὲν μπόρεσε ἢ δὲν ἤθελε νὰ μιλήσει τὴ γλώσσα τῆς ἀληθείας, ποὺ προέβαλε λαθεμένα πρότυπα, ποὺ καλλιέργησε τὶς πελατειακὲς σχέσεις, μόνο καὶ μόνο γιατί εἶχε ὡς στόχο τὴν κατοχὴ καὶ τὴ νομὴ τῆς ἐξουσίας. Μιὰ ἡγεσία ποὺ στὴν πράξη ἀποδεικνύεται ὅτι οὐσιαστικὰ ὑπονόμευσε τὰ πραγματικὰ συμφέροντα τῆς χώρας καὶ τοῦ λαοῦ.
Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἕνας λαός, ἐμεῖς, ποὺ λειτουργήσαμε ἀνεύθυνα. Παραδοθήκαμε στὴν εὐμάρεια, στὸν εὔκολο πλουτισμὸ καὶ στὴν καλοπέραση, ἐπιδοθήκαμε στὸ εὔκολο κέρδος καὶ στὴν ἐξαπάτηση. Δὲν προβληματισθήκαμε γιὰ τὴν ἀλήθεια τῶν πραγμάτων. Ἡ αὐθαίρετη ἀπαίτηση δικαιωμάτων ἀπὸ συντεχνίες καὶ κοινωνικὲς ὁμάδες μὲ πλήρη ἀδιαφορία γιὰ τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ συνετέλεσαν κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος στὴν σημερινὴ κατάσταση.
Ἡ οὐσία τῆς Πνευματικῆς Κρίσης εἶναι ἡ ἀπουσία νοήματος ζωῆς καὶ ὁ ἐγκλωβισμὸς τοῦ ἀνθρώπου στὸ εὐθύγραμμο παρόν, δηλαδὴ ὁ ἐγκλωβισμός του στὸ ἐγωκρατούμενο ἔνστικτο. Ἕνα παρὸν χωρὶς μέλλον, χωρὶς ὅραμα. Ἕνα παρὸν καταδικασμένο στὸ ἀνιαρὸ καὶ μονότονο. Ἡ μετατροπὴ τῆς ζωῆς σ᾽ ἕνα χρονικὸ διάστημα ἀνάμεσα σὲ δύο ἡμερομηνίες, αὐτές, τῆς γέννησης καὶ τῆς ταφῆς, μὲ ἄγνωστο τὸ μεταξύ τους διαστημα. Σὲ μιὰ τέτοια προοπτικὴ τὸ ἄσκοπο συναγωνίζεται τὸ παράλογο καὶ τὸν ἄγωνα τὸν κερδίζει πάντα τὸ τραγικό. Ὅταν ἀπευθύνεσαι σὲ νέους ἄνθρωπους καὶ τοὺς ἐρωτᾶς: «γιατί παιδί μου παίρνεις ναρκωτικά;» καὶ σοῦ ἀπαντοῦν: «πέστε μου σεῖς γιατὶ νὰ μὴν πάρω; Δὲν ἐλπίζω τίποτα, δὲν περιμένω τίποτα, ἡ μόνη μου χαρὰ εἶναι ὅταν τρυπάω τὴν ἔνεση καὶ ταξιδεύω»· ἢ ὅταν ἐπισημαίνεις σὲ ἕνα νέο ἄνθρωπο ὅτι παίρνοντας ναρκωτικὰ θὰ πεθάνει καὶ ἐκεῖνος σοῦ ἀπαντᾶ μὲ ἕνα τραγικὸ χαμόγελο: «σεῖς δὲν καταλαβαίνετε ὅτι ἐγὼ παίρνω ναρκωτικά, γιὰ νὰ ζήσω», τότε ἀντιλαμβάνεσαι πόσο ἀπίστευτα ἀληθινὰ καὶ πόσο τραγικὰ ἐπίκαιρα εἶναι τὰ παραπάνω λόγια. Ἀντὶ λοιπὸν γιὰ νόημα ζωῆς κυνηγήσαμε τὴν εὐμάρεια, τὴν καλοπέραση, τὴν οἰκονομικὴ ἰσχύ. Ὅταν ὅμως δὲν ὑπάρχει ἄλλο ὅραμα ζωῆς πέρα ἀπὸ τὴν κατανάλωση, ὅταν ἡ οἰκονομικὴ δύναμη καὶ ἡ ἐπιδείξή της γίνεται ὁ μόνος τρόπος κοινωνικῆς καταξίωσης, τότε ἡ διαφθορὰ εἶναι ὁ μόνος δρόμος ζωῆς, διότι διαφορετικά, ἂν δὲν εἶσαι διεφθαρμένος, εἶσαι ἀνόητος. Ἔτσι σκέφθηκαν καὶ ἔπραξαν πολλοί, ἔτσι φθάσαμε στὴ διαφθορὰ καὶ τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ καὶ μέρους τοῦ λαοῦ μας. Τὸ ἐρώτημα – δίλημμα τοῦ Ντοστογιέφσκι «ἐλευθερία ἢ εὐτυχία;» τὸ ζοῦμε πλέον σὲ ὅλη του τὴν τραγικότητα. Διαλέξαμε μιὰ πλαστὴ εὐμάρεια καὶ χάσαμε τὴν ἐλευθερία τοῦ προσώπου μας, χάσαμε τὴν ἐλευθερία τῆς χώρας μας. Σήμερα ὁ ἄνθρωπος δικαίως ἴσως τρέμει μήπως μειωθεῖ τὸ εἰσόδημά του, ἄλλα δὲν ἀνησυχεῖ τὸ ἴδιο γιὰ τὸ ἔλλειμμα παιδείας ποὺ ἀφορᾶ στὰ παιδιά του καὶ δὲν ἀγωνιᾶ γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ σβήνουν μέσα στὶς ποικίλες ἐξαρτήσεις, δὲν ἀγωνιᾶ γιὰ τὸν εὐτελισμὸ τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἡ οὐσία τῆς ἀληθινῆς κρίσης καὶ ἡ πηγὴ τῆς οἰκονομικῆς κρίσης τὴν ὁποία τόσο ἀνελέητα ἐκμεταλλεύονται οἱ σύγχρονοι «ἔμποροι τῶν Ἐθνῶν».
Στὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας ἐμεῖς, οἱ πνευματικοί σας πατέρες, κάναμε τὴν αὐτοκριτική μας, θελήσαμε νὰ ἀναμετρηθοῦμε μὲ τὶς εὐθύνες μας καὶ νὰ ἀναζητήσουμε μὲ τόλμη τὸ μερίδιο τῆς ἐνδεχόμενης δικῆς μας ὑπαιτιότητας στὴν παροῦσα κρίση. Ξέρουμε ὅτι κάποιες φορὲς σᾶς πικράναμε, σᾶς σκανδαλίσαμε ἴσως. Δὲν ἀντιδράσαμε ἄμεσα καὶ καίρια σὲ συμπεριφορὲς ποὺ σᾶς πλήγωσαν. Οἱ ἔμποροι τῆς κατεδάφισης τῆς σχέσης τοῦ λαοῦ μὲ τὴν ποιμαίνουσα Ἐκκλησία του ἐκμεταλλεύτηκαν στὸ ἔπακρο καὶ πραγματικὰ ἢ κατασκευασμένα σκάνδαλα καὶ προσπάθησαν νὰ διαρρήξουν τὴν ἐμπιστοσύνη σας στὴν Ἐκκλησία.
Θέλουμε νὰ σᾶς ποῦμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει τὸ ἀντίδοτο τῆς κατανάλωσης ὡς τρόπο ζωῆς καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ ἄσκηση. Καὶ ἐὰν ἡ κατανάλωση εἶναι τὸ τέλος, γιατί ἡ ζωὴ δὲν ἔχει νόημα, ἡ ἄσκηση εἶναι δρόμος, γιατί ὁδηγεῖ σὲ ζωὴ μὲ νόημα. Ἡ ἄσκηση δὲν εἶναι στέρηση τῆς ἀπόλαυσης, ἀλλὰ ἐμπλουτισμὸς τῆς ζωῆς μὲ νόημα. Εἶναι ἡ προπόνηση τοῦ ἀθλητῆ ποὺ ὁδηγεῖ στὸν ἀγώνα καὶ στὸ μετάλλιο καὶ αὐτὸ τὸ μετάλλιο εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ νικᾶ τὸν θάνατο, ἡ ζωὴ ποὺ πλουτίζεται μὲ τὴν ἄγαπη. Ἡ ἄσκηση εἶναι τότε ὁδὸς ἐλευθερίας, ἐναντίον τῆς δουλείας τοῦ περιττοῦ. Εἶναι αὐτὴ ἡ δουλεία ποὺ σήμερα μᾶς εὐτελίζει.
Μᾶς προβληματίζει ἡ κατάσταση τῆς Παδείας μας, γιατί τὸ σημερινὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα ἀντιμετωπίζει τὸν μαθητὴ ὄχι ὡς πρόσωπο ἄλλα σὰν ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστὴ καὶ τὸ μόνο ποὺ κάνει εἶναι νὰ «τὸν φορτώνει» μὲ ὕλη ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν ὅλη του προσωπικότητα καὶ γι᾽ αὐτὸ τὰ παιδιά μας δικαιολογημένα ἀντιδροῦν. Γι᾽αὐτὸ ἀγωνιοῦμε γιὰ τὸ νέο Λύκειο ποὺ ἑτοιμάζεται. Πιστεύουμε ὅτι ὄντως τὰ σχολικὰ βιβλία γράφονται μὲ τὴν εὐθύνη τῆς Πολιτείας, ἀλλὰ τὸ περιεχόμενό τους ἀφορᾶ καὶ στὸν τελευταῖο Ἕλληνα πολίτη, ποὺ περιμένει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία του νὰ μεταφέρει μὲ δύναμη τὴ δική του ταπεινὴ φωνή.
Αἰσθανόμαστε ὅτι ὅλοι οἱ ἐνοριακοί μας ναοὶ πρέπει νὰ γίνουν χῶροι φιλόξενοι γιὰ τοὺς νέους μας, ὅπως εἶναι ἤδη ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτούς, στοὺς ὁποίους πολλὰ νέα παιδιὰ καταφεύγουν ζητώντας νόημα καὶ ἐλπίδα.
Ξέρουμε ὅτι ζητᾶτε ἀπὸ ἐμᾶς, τοὺς Ποιμένες σας, μιὰ Ἐκκλησία μὲ ἡρωισμό, μὲ νεῦρο, μὲ λόγο προφητικό, μὲ σύγχρονο νεανικὸ λόγο, ὄχι ἐκκοσμικευμένη, ἀλλὰ ἁγιαζόμενη καὶ ἁγιάζουσα, μιὰ Ἐκκλησία ἐλευθέρα καὶ ποιμαίνουσα μετὰ δυνάμεως. Μιὰ Ἐκκλησία ποὺ δὲν θὰ φοβᾶται νὰ ἀμυνθεῖ στὸ πονηρὸ σύστημα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἔστω κι ἂν ἡ ἀντίσταση σημαίνει διωγμὸ ἢ καὶ μαρτύριο.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ μόνος ὀργανισμὸς ποὺ μπορεῖ νὰ σταθεῖ ἄμεσα δίπλα στὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν στηρίξει. Ἐκκλησία ὅμως εἴμαστε ὅλοι μας καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ δύ- ναμή μας καὶ ἡ δύναμή της. Τὴν ἑνότητα μεταξὺ τῶν ποιμένων καὶ τοῦ λαοῦ ἔχουν στόχο οἱ ἔμποροι τῶν λαῶν γι᾽ αὐτὸ προσπαθοῦν νὰ τὴν ναρκοθετήσουν. Ξέρουν ὅτι ἅμα θὰ «πατάξουν» τὸν ποιμένα, εὔκολα θὰ σκορπίσουν τὰ πρόβατα καὶ θὰ τὰ ὑποτάξουν. Διδαχθεῖτε ἀπὸ τὴν ἱστορία ὅτι ὅπου ὁ Θεὸς πολεμήθηκε, τελικὸς στόχος ἦταν ὁ ἄνθρωπος καὶ ὁ εὐτελισμός του. Ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ μεγαλύτερη καταξίωση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀντιμάχεται τὴν Πολιτεία, ἀλλὰ ἐκείνους ποὺ ἐκμεταλλευόμενοι τὴν Πολιτεία καὶ κρυμμένοι πίσω ἀπὸ τὴν ἐξουσία ἐπιχειροῦν νὰ σᾶς στερήσουν τὴν ἐλπίδα. Νὰ θυμάσθε ὅτι γιὰ πολλοὺς οἰκονομολόγους ἡ παροῦσα κρίση εἶναι κατασκευασμένη, εἶναι μιὰ κρίση – ἐργαλεῖο ποὺ ἀποβλέπει στὸν παγκόσμιο ἔλεγχο ἀπὸ δυνάμεις ποὺ δὲν εἶναι φιλάνθρωπες.
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔχει λόγο γιὰ τὴν σημερινὴ κρίσιμη κατάσταση, διότι δὲν ἔπαψε νὰ ἀποτελεῖ σάρκα τοῦ κόσμου, μέρος τῆς Ἱστορίας. Δὲν μπορεῖ νὰ ἀνέχεται κανενὸς εἴδους ἀδικία, ἄλλα ὀφείλει νὰ δείχνει ἑτοιμότητα γιὰ μαρτυρία καὶ μαρτύριο. Γνωρίζουμε ὅτι οἱ ἄνθρωποι δίπλα μας πεινοῦν, βρίσκονται σὲ ἔνδεια, ἀσφυκτιοῦν οἰκονομικά, ἡ ἀπελπισία πολλὲς φορὲς κυριεύει τὴν καρδιά τους. Τὸ γνωρίζουμε γιατί πρῶτος σταθμός τους στὴν ἀναζήτηση ἐλπίδας εἶναι ὁ Ναὸς τῆς περιοχῆς τους, ἡ ἐνορία τους. Στόχος καὶ ἀγώνας μας εἶναι ἡ κάθε ἐνορία νὰ γίνει τὸ κέντρο ἀπ᾽ ὅπου ὅλη ἡ ποιμαντικὴ δραστηριότητα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας θὰ ἀγκαλιάσει ὅλη τὴν τοπικὴ κοινωνία.
Ἀπόφασή μας εἶναι νὰ δημιουργήσουμε ἕνα παρατηρητήριο κοινωνικῶν προβλημάτων προκειμένου νὰ παρακολουθήσουμε ἀπὸ κοντὰ καὶ νὰ ἀντιμετωπίσουμε μὲ τρόπο μεθοδικὸ τὰ προβλήματα ποὺ δημιουργεῖ ἡ παροῦσα κρίση. Στόχος μας εἶναι νὰ ἀναπτύξουμε τὸ προνοιακὸ ἔργο τῆς κάθε ἐνορίας, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ἄνθρωπος ποὺ νὰ μὴν ἔχει ἕνα πιάτο φαγητό. Γνωρίζετε καὶ σεῖς ὅτι στὸ σημεῖο αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία ἐπιτελεῖ τεράστιο ἔργο. Τὸ γνωρίζετε, γιατί πολλοὶ ἀπὸ σᾶς αὐτη τὴν προσπάθεια τῆς ἐνορίας σας τὴν στηρίζετε ἐθελοντικὰ καὶ τὴν ἐνισχύετε οἰκονομικά. Σᾶς καλοῦμε νὰ πλαισιώσετε ὁ καθένας καὶ ἡ καθεμιὰ τὴν ἐνορία σας, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε ἀπὸ κοινοῦ τὶς δύσκολες αὐτὲς ὧρες.
Ὁ λαὸς μας πέρασε καὶ ἄλλοτε καὶ φτώχεια καὶ πείνα, ἀλλὰ ἄντεξε καὶ νίκησε γιατί τότε εἶχε ὁράματα. Ὅλοι μαζὶ μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε τὸν ἕνα καὶ ὁ ἕνας τοὺς πολλούς. Ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔδωσε πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης. Μὲ αὐτὸ τὸ πνεῦμα, συσπειρωμένοι γύρω ἀπὸ τὴν μεγάλη μας οἰκογένεια, τὴν Ἐκκλησία, ἐπισημαίνοντας τὰ λάθη μας, ἀναζητώντας νόημα ζωῆς στὴν ἀγάπη, θὰ βγοῦμε ἀπὸ αὐτὴ τὴν δύσκολη ὥρα.

Η ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

,

Σχολιάστε