ΖΩΟΛΑΤΡΕΣ ΚΑΙ ΘΗΡΙΟΦΡΟΝΕΣ

Ζωοφιλία καί Μισανθρωπία

Η ΜΕΓΑΛΗ τραγωδία τῆς ἐποχῆς μας: Ἀγάπη εἰς τά ζῶα, μῖσος εἰς τόν ἄνθρωπον.Ὄχι μόνον ἀνήθικον καί ἀπάνθρωπον ἀλλά καί ἐξωφρενικόν. Εἰς τήν «Ἀπολύτρωσιν», ἀρ. τ. 777, ἀναφέρεται ὅτι: «Στήν Ἱσπανία πρόσφατος νόμος ἀποποινικοποιεῖ τίς ἐκτρώσεις, ἐνῶ τήν ἴδια στιγμή ἀπαγορεύει τό ἀρχαῖο αἱματηρό «σπόρ» τῶν ταυρομαχιῶν. Εἰδικός ἐμπειρογνώμων, ὁ Barreiro, σχολίασε ὅτι «μεγάλο ποσοστό τῶν ἀτόμων, πού ἀγωνίζονται γιά τά δικαιώματα τῶν ζώων, δέν νοιάζονται καθόλου γιά τά δικαιώματα τῶν ἀγέννητων παιδιῶν». Προστατεύουν ἀνυπόστατα δικαιώματα, ἐνῶ ξεχνοῦν ὅτι τό πιό βασικό ἀπό ὅλα εἶναι τό δικαίωμα στήν ἀνθρώπινη ζωή. Νέες ἠθικές ἀξίες κατασκευάζονται, ἀντίθετες πρός τούς φυσικούς νόμους, ἐνῶ παράλληλα πραγματικές ἀξίες καταστρέφονται ἤ παραγνωρίζονται». Ἔχουν ἀξία οἱ ταῦροι στήν Ἱσπανία καί οἱ ἀλεποῦδες στήνἈγγλία (καί οἱ χελῶνες στήν Ζάκυνθο τῆς Ἑλλάδος!)…ὄχι ὅμως καί τά ἀγέννητα παιδιά»! Αὐτός εἶναι ὁ νέος «ἀνθρωπισμός»! Ἡ θεόσδοτος ἀνθρωπίνη ἀξία μηδενίζεται καί ἡφιλάνθρωπος ἀγάπη μεταβιβάζεται εἰς τά ζῶα.

Πηγή: ἐφημ. «᾿Ορθόδοξος Τύπος» (5-11-2010)
Διαδίκτυο : Klision.blogspot

Ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ζωοφιλίας εἶχε έξ ἄλλης ἀφορμῆς ὑποσχεθεῖ προσφάτως ἡ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ» ὅτι θὰ ἐπανέλθει.  Τώρα λοιπὸν ἀναδημοσιεύει τὸ κατωτέρω ἄρθρο τοῦ τεύχους 59 τοῦ ἔτους 1987 τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ», ποὺ παρὰ τὴν παρέλευση ἀρκετῶν ἐτῶν διατηρεῖ τὴν φρεσκάδα καθὼς ἀναφέρεται σὲ πρόβλημα σημερινό.

ΖΩΟΛΑΤΡΕΣ ΚΑΙ ΘΗΡΙΟΦΡΟΝΕΣ

.       Νοσηρὸ φαινόμενο τῆς παρηκμασμένης κοινωνίας μας εἶναι καὶ ἡ ζωoλατρία. Κουλτουριάρηδες, σνὸμπ κύριοι καὶ κυρίες τῶν σαλονιῶν αὐτοονομάζονται «ζωόφιλοι». Καὶ δὲν φτάνει ἡ ἄγρια πρoκλητικότητά τους ἔναντι τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας, ἀλλὰ ἐπιστρατεύεται καὶ ἡ πέννα γιὰ νὰ τὴν νομιμοποιήσει θεωρητικά. Γράφει στὸ «ΒΗΜΑ» (Ἀπρ. 1987) ὁ κ. Ν. Δήμου: « … Μοιράζομαι μαζὶ μὲ ἕναν σαρανταπληγιάρη σκύλο τὸν κιμὰ ποὺ μόλις ἀγόρασα», καὶ «Οἱ παραλητικὲς γάτες στὰ παραθαλάσσια κέντρα μὲ κάνουν νὰ παραγγέλνω δεύτερη μερiδα» καὶ παρακάτω συνεχίζει: «Καὶ μὴ μοῦ ἔρθετε μὲ ρατσιστικὲς ἱεραρχήσεις – ἡ ζωὴ εἶναι μιὰ καὶ ἀδιαίρετη. Εἴμαστε ὅλοι πλάσματα τοῦ ἴδιου Θεοῦ. Δὲν εἶναι “ἄλλο” ὁ ἄνθρωπος καὶ “ἄλλο” τὸ ζῶο. Αὐτὸς ποὺ ἀκολουθεῖ μία τέτοια λογικὴ εὔκολα λέει: ἄλλος ὁ λευκὸς κι ἄλλος ὁ μαῦρος. Ἀπὸ τὶς χιλιάδες ἀνθρώπινες βαρβαρότητες αὐτή μοῦ φαίνεται ἡ χειρότερη. Ὁ ἀνθρωπoς ποὺ σκοτώνει ἄνθρωπo ἔχει κάποιο λόγο: ἰδεολoγικό, ἐθνικιστικό, ὠφελιμιστικό, πάθους, ἐκδίκησης. Καὶ τὸ θύμα μπορεῖ νὰ ἀντεπιτεθεῖ, ν’ ἀμυνθεῖ … Καὶ ὁ νόμος θὰ καταδιώξει τὸν φονιὰ ἀλλὰ τοὺς κυνηγοὺς ποιός τοὺς κυνηγάει;»

Βεβαίως τὸ ἔναυσμα τοῦ προβληματισμοῦ -ἡ βάρβαρη συνήθεια τοῦ βασανισμοῦ τῶν ζώων- εἶναι ὀρθὸ ἄλλα ἡ ὅλη ἀνάπτυξή του ἀποκαλύπτει μιὰ σάπια «ἠθική».

Τὰ ζῶα (καὶ ὅλη ἡ φύση) τελοῦν ὑπὸ τὴν χρηστὴ διοίκηση τοῦ βασιλιᾶ ἀνθρώπου, τοῦ ἐξόχου δημιουργήματος τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κάτ᾽ εἰκόνα καὶ κάθ᾽ ὁμοίωσιν Θεός. Αὐτὴ ἡ κολοσσιαία ἀπόσταση χωρίζει τὰ ζῶα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ συνεπῶς ἄλλο τὰ ζῶα καὶ ἄλλο ὁ ἄνθρωπος.Καὶ ὁ ὀρθόδοξος ἄνθρωπος δὲν διακρίνει Ἰoυδαίους, ἢ Ἕλληνες, λευκοὺς ἢ μαύρους. Αὐτὲς οἱ διακρίσεις εἶναι γεννήματα τῆς ὀλέθριας Δύσεως. . Ἀπ᾽ τὴν ἄλλη ὅμως εἶναι δυνατὸν (πράγμα ποὺ συμβαίνει) ὁ ἄνθρωπος νὰ μοιάζει μὲ τ᾽ ἄλογα ζῶα καὶ μάλιστα νὰ γίνεται καὶ χειρότερός τους: «Ἕκαστον μὲν τῶν θηρίων ἑνὶ ἐλαττώματι δουλεύει, ὁ δὲ δοκῶν ἀνθρωπoς εἶναι πάντα ὁμοῦ συμφορήσας πoρρωτέρω τῆς ἐκείνων ἀλογίας ὁδεύει … ὅταν γάρ τις σκιρτᾷ μὲν ὡς ταῦρος, λακτίζῃ δὲ ὡς ὄνος, χρεμετίζῃ δὲ ἐπὶ γυναιξὶν ὡς ἵππος θηλυμανής· καὶ γαστριμαργῇ μὲν ὡς ἄρκτος, πιαίνῃ δὲ τὸ σῶµα ὡς ἡμίονος, μνησικακῇ δὲ ὡς κάμηλος· καὶ ὀργίζῃ μὲν ὡς λέων, ἁρπάζῃ δὲ ὡς λύκος, πλήττῃ δὲ ὡς σκορπιός· καὶ ὕπουλος μὲν ὑπάρχῃ ὡς ὄφις, ἰὸν δὲ πονηρίας διατηρῇ ὡς ἔχις, χρήματα δέ, μᾶλλον ἁμαρτήματα συνάγῃ ὡς ὁ κάνθαρoς τὴν κόπρον, πῶς δυνήσεταί τις μετὰ τῶν ἀνθρώπων τὸν θηριόφρονα τοῦτον ἀριθμεῖν, οὐχ ὁρῶν ἐν αὐτῷ τῆς ἡμετέρας φύσεως τοὺς χαρακτήρας;» (Ἅγ. Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης). Ἔξοχη περιγραφὴ τῆς καταστάσεως ὅπου «ὁ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. ΜΗ´ 13).
Ὅταν ὁ ἀνθρωπoς ζεῖ στὴν Ἐκκλησία, ἀρχίζει νὰ ἰσορροπεῖ. Θεραπεύεται λίγο-λίγο ἀπὸ τὰ πάθη του καὶ ἀνοίγει τὸ μυαλό του, ὥστε πιὰ νὰ μὴ παρασύρεται σὲ ἀρρωστημένους συναισθηματισμοὺς ἢ σὲ ἄκαμπτες καὶ ἄσπλαγχνες ἐγκόσμιες ἠθικὲς ἐπιταγές. Ὅλη του ἡ ἐξωτερικὴ συμπεριφορὰ καὶ διακoνία εἶναι ξεχείλισμα ἐσωτερικῆς πληρώσεως. Ἔχει ἄλλα, «ὄθνεια» πνευματικὰ κριτήρια.
Ὁ ἄγ. Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης περιποιήθηκε τὸ τραῦμα ἑνὸς λιονταριοῦ καὶ τὸ κράτησε κοντά του ταΐζοντάς το, ἀλλὰ καὶ ἀναθέτοντάς του ὡς «διακόνημα» τὴν φύλαξη τοῦ γαϊδάρου του. Κι ὅταν ἐκλάπη ὁ γαΐδαρος, τὸ λιοντάρι τὸν ὑποκατέστησε στὴν ὑπηρεσία μεταφορᾶς νεροῦ, σὰν ὑπεύθυνος τῆς ἀπωλείας τοῦ γαϊδάρου. Ἀργότερα ἤρθη ἡ «παρεξήγηση» μεταξὺ Ἁγίου καὶ λιονταριοῦ. Ὅταν ὁ Ἅγιος ἐκοιμήθη, μετὰ ἀπὸ λίγο καὶ τὸ λιοντάρι πέθανε ἀπὸ λύπη. «Κι αὐτὸ ἔγινε ὄχι γιατί τὸ λιοντάρι εἶχε ψυχὴ λογική, ἄλλα ἐπειδὴ ὁ Θεὸς θέλει νὰ δοξάσει ὅσους τὸν δοξάζουν ὄχι μόνο στὴ ζωή τους, ἀλλὰ καὶ μετὰ θάνατoν καὶ νὰ δείξει πoιά ὑποταγὴ εἶχαν τὰ θηρία στὸν Ἀδὰμ πρὶν τὴν παρακοὴ καὶ τὸν ξεπεσμὸ» (Λειμωνάριον, κεφ. 107). Ἐπίσης εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὸν βίο τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ (1759-1833) πὼς τάϊζε τὶς ἀρκοῦδες. Καὶ εἶναι πασίγνωστος ὁ π. Γελάσιος στὴν Δάφνη τοῦ Ἁγ. Ὅρους μὲ τὶς δεκάδες γάτες του. Αὐτὰ ἐνδεικτικά, γιὰ νὰ δώσουν τὸ ὀρθόδοξο στίγμα.  Ἄλλωστε σ᾽ ὁλόκληρη τὴν Καινὴ Διαθήκη πουθενὰ δὲν συναντᾶμε τὸν Χριστὸ νὰ προσηλώνει τὴν προσοχή του στὰ ζῶα.

Ὁ ἄνθρωπος διαφεντεύει μὲ ἀγάπη τὰ ζῶα. Δὲν γίνεται ὅμως δοῦλος τῆς νοσηρότητάς του πρός αὐτά. Οὔτε τὰ ταΐζει μὲ σπατάλη κιμάδες ἢ εἰδικὲς  τροφές. Τὰ ὑπολείμματα τῆς τραπέζης ἀρκοῦν γι᾽ αὐτά. Τὰ ζῶα ζoῦν γιὰ νὰ ὑπηρετοῦν τὸν ἄνθρωπο, ὄχι γιὰ νὰ καταντοῦν ἀντικείμενο θωπείας.  Πρέπει νὰ «δουλεύουν». Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν ἀνθρωπo. Ἡ ἀστικὴ νοοτροπία ἔβγαλε τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὴν οἰκογένεια κι ἔμπασε τὰ κτήνη. Καὶ οἱ ἄνθρωποι ἐπιβιώνουν μὲ ψευδερείσματα στὰ σκυλιά, τὰ γατιὰ κλπ. Εἶναι μιὰ παραφυσικὴ κατάσταση νὰ ἀξιολογοῦνται πιὸ πειστικὲς οἱ «παρακλητικὲς» γάτες ἀπὸ τὰ πεινασμένα παιδάκια ἢ  νὰ προστατεύεται  ἡ ζωὴ τῶν ζώων καὶ νὰ τὴν στεροῦνται τὰ σφαγιαζόμενα (ἐκτιτρωσκόμενα) ἔμβρυα !

Α. Σ. Λ.



, ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: