ΕΟΚΑ: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ’21 ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ («Ὀνόματα ποὺ μπῆκαν στὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Νὰ ξεχάσουμε λίγο τὶς τιποτένιες ἀνθυπομετριότητες, ποὺ μᾶς καταρρακώνουν… Νὰ θυμηθοῦμε τί σημαίνει Ἑλλάδα…») [Δ. Νατσιός]

ΕΟΚΑ: Τὸ τελευταῖο ’21 τοῦ Γένους

Τοῦ Δημ. Νατσιοῦ

.       «Τὰ σπίτια ποὺ εἶχα μοῦ τὰ πῆραν», ἔλεγε μὲ ἐκείνη τὴν χαρακτηριστικὴ σὰν λονδρέζικη ὁμίχλη θλίψη του ὁ ποιητὴς-ὑπονοώντας πολὺ περισσότερα ἀπὸ τοὺς τέσσερις τοίχους τῶν σπιτιῶν. Στίχος ποὺ ταιριάζει σήμερα στοὺς σύγχρονους Ἕλληνες. Στίχος ποὺ ἀνακαλεῖ ἐν πολλοῖς ὅλες τὶς χαμένες πατρίδες τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
.       Τὰ σπίτια ὅμως ἔχουν ψυχή, εἶναι «στοιχειὰ καὶ μᾶς προσμένουν». Τέτοια «ἐθνικὰ ὀσπήτια», ὅπως ἔλεγαν τοὺς ἐρειπιῶνες τοῦ Ἀναπλιοῦ, ποὺ στοίβαζαν τὶς χῆρες καὶ τὰ ὀρφανὰ τῆς Ἐθνεγερσίας, δηλαδὴ τὰ ριζιμιὰ λιθάρια τοῦ Γένους, εἶναι καὶ οἱ ἡμέρες μνήμης. Καὶ σήμερα ποὺ μᾶς «ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου μας ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον» καὶ εἶναι πλῆθος τ’ ἄσχημα καὶ τ’ ἄδεια ἀφέντες, ψάχνουμε, σὰν τὸν Διογένη, μέρα μεσημέρι, νὰ βροῦμε τὶς ἀνηφοριὲς καὶ τὰ σκαλοπάτια ποὺ πᾶν στὴν λευτεριά, ὅπως μᾶς κανοναρχεῖ ὁ Εὐαγόρας ὁ ἀνδρειωμένος.
.        Ξεφυλλίζω τὸ «Λεύκωμα τῆς ΕΟΚΑ». Ἔχει μία μαυρόασπρη φωτογραφία, ποὺ ἀναπαριστᾶ τὸν Κύπριο ἐθνομάρτυρα Μιχαὴλ Καραολῆ, πλαισιωμένον ἀπὸ ἀποικιακοὺς δεσμοφύλακες, κατὰ τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὸ δικαστήριο τῆς «αὐτῆς μεγαλειότητος» Ἐλισσάβετ, βασιλίσσης τῆς ξεδοντιασμένης γηραιᾶς Ἀλβιόνας. Ἐκεῖ, πρὶν ἀπὸ λίγα λεπτά, ὁ Ἐγγλέζος δικαστής, παγερὰ βλοσυρός, κάτω ἀπὸ τὴν ἄσπρη του περούκα, τοῦ ἀνακοίνωνε φλεγματικὰ πὼς ὁ νόμος τοῦ τιμωρεῖ τὴν φιλοπατρία μὲ θάνατο. Στὶς 10 Μαΐου τοῦ 1956 ἀπαγχονίζεται ὁ Καραολής, γιατί τὴν Ἑλλάδα ἔτσι τὴν ἐννοοῦσαν τέτοιοι ἄνθρωποι ὡς τάφο. Λόγος ἐθνικὸς γι’ αὐτοὺς εἶναι νὰ μιλᾶς μὲς ἀπὸ τὸ μνῆμα.
.        Ἦταν Πρωταπριλιὰ τοῦ 1955, ὅταν ξεκίνησε στὴν Κύπρο, τὸ τελευταῖο ’21 τοῦ Γένους. ΕΟΚΑ, τέσσερις λέξεις, δηλαδὴ σὰν νὰ λὲς Ζάλογγο καὶ Μανιάκι καὶ Μεσολόγγι καὶ Γραβιά. Καὶ ὀνόματα ποὺ μπῆκαν στὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους, δίπλα στοὺς ἥρωες τοῦ ’40, τοῦ ’12-’13, τοῦ ’21. Ὁ Αὐξεντίου, ὁ Μάτσης, ὁ Δράκος, ὁ Λένας, ὁ Παναγίδης...
.        Ἂς τοὺς «ἀναστήσουμε» μέσα ἀπὸ τὰ τελευταῖα λόγια τους. Ἕνα εὐλαβικὸ μνημόσυνο στὰ λαμπρὰ παλληκάρια. Νὰ ξεχάσουμε λίγο τὶς τιποτένιες ἀνθυπομετριότητες, ποὺ μᾶς καταρρακώνουν… Νὰ θυμηθοῦμε τί σημαίνει Ἑλλάδα...

.       «Ἀγαπητοί μου γονεῖς, ὅταν θὰ διαβάζετε τὸ γράμμα μου αὐτό, ἐγὼ θὰ ἔχω σβήσει γιὰ πάντα ἀπὸ τὴ ζωή. Μὴ νομίσετε ὅμως ὅτι αὐτὸ μὲ λυπεῖ. Ἀπεναντίας, ἐπειδὴ γνωρίζω γιὰ ποιὸ σκοπὸ θὰ ἐκτελεστῶ, αἰσθάνομαι τὸν ἑαυτό μου ἰσχυρὸ καὶ γαλήνιο καὶ εἶμαι ἕτοιμος νὰ τὸ ἀντιμετωπίσω μὲ ἀφάνταστη ψυχραιμία». Χαρίλαος Μιχαήλ, ἀπαγχονίστηκε στὶς κεντρικὲς φυλακὲς τῆς Λευκωσίας, στὶς 9 Αὐγούστου τοῦ 1956. Τελευταῖα του λόγια: «δοξάζωμεν τὸν Θεὸν ποὺ μᾶς ἀξίωσε νὰ πεθάνουμε χάριν τῆς ἐλευθερίας τῆς Κύπρου μας». Σκέφτηκα πρὸς στιγμὴν νὰ σβήσω τὴν φράση «δοξάζωμεν τὸν Θεόν», καιροφυλαχτοῦν οἱ «προοδευτικοί», ποὺ δὲν ἔχουν ἀντιληφθεῖ ἀκόμη σὲ ποιὰ χώρα ζοῦν καὶ ὅτι ἡ ἱστορία τοὺς ἔχει προσπεράσει.
.        «…Ἡ ὥρα τοῦ θανάτου πλησιάζει. Μὰ στὴν ψυχή μου φωλιάζει ἠρεμία… Τότε θὰ αἰσθανόμουν λύπη, ἂν ἤξερα ὅτι θὰ μποροῦσα νὰ μείνω πάντα, πάντα νέος κι ἀθάνατος, ἂν ἀπέφευγα τὴν ἐκτέλεση. Πρῶτα ἢ ὕστερα ἔπρεπε νὰ διαθέσω τὴ ζωή μου. Δὲν βλέπω πιὸ κατάλληλη περίσταση ἀπὸ τὴν τωρινή, νὰ τὸ κάνω». Ἀνδρέας Ζάκος, ἐκτελέστηκε στὶς 9 Αὐγούστου τοῦ 1956. Ὁ ἡρωομάρτυρας Ἀνδρέας Παναγίδης, στὴν τελευταία του ἐπιστολὴ στὸν ἀδελφό του γράφει γιὰ τὸν Ζάκο: «Μάθε ἀκόμη ὅτι ὁ Ζάκος καὶ οἱ ἄλλοι πέθαναν μὲ ὑπερηφάνεια. Τραγουδοῦσαν μισὴ ὥρα πρὶν ἐκτελεσθοῦν καὶ τὴν ὥρα τῆς ἐκτελέσεως φώναζαν ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας». Ἀπώλεια τῆς Κύπρου γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ θὰ σημάνει καὶ τὸ ὁριστικὸ τέλος τῆς μείζονος παρουσίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ ποὺ «ὅσο καὶ ἂν φαίνεται περίεργο, ὁ πρὶν ἀπὸ τοὺς δύο παγκοσμίους πολέμους ὑπήκοος τοῦ μικροσκοπικοῦ μας κράτους ἀνάσαινε τὸν ἀέρα μίας αὐτοκρατορίας. Οἱ δυνατότητές του νὰ κινηθεῖ χωρὶς διαβατήριο γλώσσας καλύπτουν… μέρη ἀπὸ τὴν Ἰταλία ὣς τὴν Αἴγυπτο», μᾶς λέει ὁ Ἐλύτης στὰ «Δημόσια καὶ ἰδιωτικά».
.       Συρρικώνεται τὸ ἀψόγου στάσεως κρατίδιο, διότι ἐπέλεξαν οἱ κατοικοῦντες σ’ αὐτὸ νὰ παραμείνουν εὐδαιμονοῦντες ἔμποροι καὶ ὑπάλληλοι καὶ ὄχι πενόμενοι συντηρητὲς τῆς μνήμης. «Μητέρα, πρέπει νὰ εἶσαι ὑπερήφανη, γιατί εἶμαι κι ἐγὼ ἕνα παιδὶ τῆς Κύπρου ποὺ δίνει τὸ αἷμα του γιὰ τὴν ἐλευθερία… Οἱ μόνες λέξεις ποὺ μποροῦν ν’ ἀκούσουν ἀπὸ τὰ χείλη μας οἱ δυνάστες εἶναι αὐτές: “Ἐλευθερία ἢ θάνατος”. Εἶναι θέλημα Θεοῦ νὰ χωριστοῦμε καὶ πρέπει νὰ σεβαστοῦμε τὸ ἅγιο θέλημά Του. Θὰ ἐλυπόμουν, ἂν πέθαινα σὰν ἕνας κοινὸς κλέφτης. Δὲν ὑπάρχει ὅμως λόγος νὰ λυπηθῶ τώρα, ποὺ πεθαίνω γιὰ χάρη ἑνὸς ὑψηλοῦ ἰδανικοῦ. Δὲν λυποῦμαι, γιατί θὰ ἐκτελεστῶ ἐν ὀνόματι τῆς ἐλευθερίας». Μιχαὴλ Κουτσόφτας, ἀπαγχονίστηκε, 22 χρονῶν, στὶς 21 Σεπτεμβρίου τοῦ 1956. Ὅταν τὸ μεσημέρι τῆς 20ης Σεπτεμβρίου τὸν ἐπισκέφθηκε ἡ μάνα του… ἄρχισε νὰ κλαίει ἡ γερόντισσα: «Μάνα, ἂν εἶσαι Ἑλληνίδα, μὴν κλάψης, γιατί ὁ γιός σου δὲν εἶναι γιὰ κλάματα, ὁ γιός σου τραβάει γιὰ τὴ δόξα καὶ τὴν τιμή». Καὶ ἡ μάνα: «Εἶμαι περήφανη γιὰ σένα γιέ μου. Σὲ γέννησα γιὰ τὴν πατρίδα καὶ σὲ δίνω τὴν πατρίδα». Ὅταν λέμε ἡ πατρίδα μου, δὲν σημαίνει ὅτι τὴν κατέχουμε ἢ μᾶς ἀνήκει, ἀλλὰ ὅτι ἀνήκουμε σ’ αὐτὴν χωρὶς ἐπιφύλαξη. Καὶ ἡ «πατρὶς» κάνει τὸ χρέος της, διὰ στόματος τοῦ πατριδοφύλακα στρατηγοῦ Μακρυγιάννη: «Πατρίς, νὰ μακαρίζης ὅλους τοὺς Ἕλληνες, ὅτι θυσιάστηκαν διὰ σένα νὰ σ’ ἀναστήσουνε, νὰ ξανασηκωθῆς ἄλλην μίαν φορὰν ἐλεύτερη πατρίδα…».
.         «Ἂς εὐχαριστήσουμε ὅλοι τὸν Θεὸ κι ἂς γίνει τὸ θέλημά Του… Τώρα ποὺ γνωρίζω ὅτι σὲ μία μέρα θ’ ἀντικρίσω τὴν ἀγχόνη, ἔχω διπλάσιο θάρρος παρὰ ποτέ. Ὁ Χριστὸς εἶναι πάντα συντροφιὰ στὰ κελιά μας…». Ἀντρέας Παναγίδης, 23χρονος, ἀπαγχονίστηκε στὶς 21 Σεπτεμβρίου τοῦ 1956, γιὰ τὴν ἕνωση τῆς Κύπρου μὲ τὴν Ἑλλάδα. Διαβάζεις τὰ λόγια του ἥρωα καὶ εἶναι σὰν ν’ ἀκοῦς τὸν Σολωμὸ νὰ λέει:

«Φρικτὴ ναι ἡ ὥρα ποὺ ὁ ἄνθρωπος
βαριὰ ψυχομαχᾶ
ἀλλὰ μὴ φοβηθεῖς
ἰδού, ὁ Χριστός, ποὺ γέρνοντας
στοῦ πόνου τὸ κρεβάτι
σοῦ σιάζει τὸ προσκέφαλο
καὶ σὲ παρηγορᾶ»
(Εἰς Μοναχήν).

.         Καὶ πιὸ κοντὰ ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ Γέρος τῆς Λευτεριᾶς, νὰ ἀφήνει παρακαταθήκη στοὺς ἀπογόνους: «Μία φορὰ ἐβαπτίσθημεν μὲ τὸ λάδι, βαπτιζόμεθα καὶ μίαν μὲ τὸ αἷμα διὰ τὴν ἐλευθερίαν τῆς πατρίδος μας». Μοσκοβολοῦν σὰν Τίμιο Ξύλο αὐτὰ τὰ λόγια, δύσκολο νὰ ἀντιληφθοῦμε σήμερα πὼς τὸ νὰ πεθαίνεις σωστὰ εἶναι ὁ μόνος σωστὸς τρόπος ζωῆς.
.         «…Νιώθω τὸν ἑαυτό μου ἰσχυρὸ καὶ γαλήνιο καὶ εἶμαι ἕτοιμος νὰ τὰ ἀντιμετωπίσω ὅλα μὲ θάρρος καὶ ὑπομονή, γιατί ἔχω τὸν Χριστὸ μέσα μου καὶ μὲ βοηθᾶ…». Στέλιος Μαυρομάτης, ἐκτελέστηκε στὶς 21 Σεπτεμβρίου τοῦ 1956. Καὶ «σιμώνει ἡ Λευτεριὰ καὶ κλαίει» καὶ ἀκούει τὸν ἥρωα νὰ λέει: «μήπως ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶπε “μὴ φοβηθεῖτε ἀπὸ τῶν ἀποκτεινόντων τὸ σῶμα τὴν δὲ ψυχὴ μὴ δυναμένων ἀποκτεῖναι;”. Ἀπὸ τί λοιπὸν νὰ φοβηθοῦμε ἐφ’ ὅσον ἡ ψυχή μας θὰ ζεῖ αἰωνίως;…».

«Ἀραπιᾶς ἄτι, Γάλλου νοῦς, Βόλι Ἄγγλου
πέλαγο μέγα πολεμᾶ, βαρεῖ τὸ καλυβάκι».

.         Ὁ Κυριάκος Μάτσης σ’ ἀπάντηση στὶς ἐκκλήσεις τοῦ Ἄγγλου ἀξιωματικοῦ ποὺ τὸν προέτρεψε νὰ παραδοθεῖ, γιὰ νὰ μὴν σκοτωθεῖ ἄδικα, μιᾶς καὶ εἶχε ἤδη ἐκτελέσει τὸ καθῆκον στὴν πατρίδα του ἀκέραιο, ἀπάντησε: «Ἐγὼ θὰ βγῶ πυροβολώντας». Καὶ ἔκανε ΕΞΟΔΟ καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ δύο χειροβομβίδες τὸν διαμέλισαν, στὶς 19 Νοέμβρη τοῦ 1958. Πῆγε καὶ αὐτός, «κουρμπάνι» «γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου καθισμένη, στὰ γόνατα τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, ποὺ εἶχε στὰ μάτια της ψηφιδωτὸ τὸν καημὸ τῆς Ρωμιοσύνης» (Σεφέρης). Ἀλυχτεῖ καὶ σήμερα τὸ θηρίο καὶ ἀπειλεῖ. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί τὰ ἀλωπέκια (=ἀλεποῦδες) τοῦ σκότους, οἱ Δυτικοί, οἱ ἑταῖροι μας, μὴ μπορώντας νὰ δώσουν στὴν Τουρκία ὅλα, ὅσα ἐπιθυμεῖ, «τὴν ἠρεμοῦν» μὲ ἑλληνικὰ ἔξοδα, πιέζοντας τὴν Ἑλλάδα νὰ δεχθεῖ τὶς τουρκικὲς ἀξιώσεις στὴν Κύπρο. 1η Ἀπριλίου 1955, ἀρχίζει ὁ ἐθνικοαπελευθερωτικὸς ἀγώνας τῆς Κύπρου… ὁ ἀγώνας τῆς ΕΟΚΑ γιὰ τὴν Ἕνωση, δηλαδή, ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος…

Ο ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ 1821

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος καὶ ἡ πνευματικὴ προετοιμασία τοῦ 1821
Κωνσταντῖνος Χολέβας,
Πολιτικὸς Ἐπιστήμων 

.          Ὁ ἑορτασμὸς τῶν Ἐθνικῶν Ἐπετείων ἀποκτᾶ μεγαλύτερη σημασία καὶ μεταδίδει πιὸ οὐσιαστικὰ μηνύματα, ὅταν ἀναζητοῦμε ὄχι μόνο τοὺς πρωταγωνιστὲς τῶν πεδίων τῶν μαχῶν, ἀλλὰ κυρίως ὅταν ἀνιχνεύουμε τοὺς πνευματικοὺς προδρόμους, αὐτοὺς ποὺ ἄνοιξαν τὸν δρόμο. Τιμώντας, λοιπόν, τὴν 25η Μαρτίου, διπλὴ πανήγυρη, χριστιανικὴ καὶ ἐθνική, καὶ ἀναλογιζόμενοι πόσοι ἥρωες ἀγωνίσθηκαν καὶ θυσιάσθηκαν κατὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση, καλὸ εἶναι νὰ τιμοῦμε καὶ τοὺς πνευματικοὺς πρωτοπόρους, τοὺς καθοδηγητές, τοὺς ἐμπνευστές.
.         Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη πρὶν ἀπὸ 203 στὶς 14 Ἰουλίου 1809. […]
.          Ὄχι. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος δὲν ὀργάνωσε κλέφτες καὶ ἁρματολούς, οὔτε μετεῖχε στὴν ἐξέγερση τοῦ πάπα -Εὐθύμη Βλαχάβα, τὴν τελευταία μεγάλη ἐθνικὴ ἔνοπλη κίνηση πρὶν ἀπὸ τὸ 1821. Δὲν ἔπιασε ποτὲ ὅπλο στὰ χέρια του. Οὔτε ἔγραψε ἐπαναστατικὰ ἢ πολιτικὰ κείμενα ὅπως ὁ Ρήγας Φεραῖος. Βοήθησε μὲ τὸν τρόπο του, τὸν Φιλοκαλικό, τὸν πνευματικό, τὸν Ἡσυχαστικό, τὸν συγγραφικό. Ὁ Μοναχὸς ἀπὸ τὴ Νάξο μὲ τὴν ἐντυπωσιακὴ θεολογικὴ καὶ φιλολογικὴ κατάρτιση, ὁ ἄνθρωπος ποὺ συνέδεσε τὸ ὄνομά του μὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὁ σπουδαῖος αὐτὸς νεοπατερικὸς συγγραφεὺς τοῦ 18ου καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ 19ου αἰῶνος ἔδωσε χωρὶς τυμπανοκρουσίες τὸ δικό του ἀγώνα. Μὲ τὸ κομποσχοίνι, μὲ τὴ νοερὰ προσευχή, μὲ τὴν πέννα, μὲ τὰ βιβλία, μὲ τὸ γνήσιο πατριωτισμό του, τὸν ὁποῖο διακρίνουμε στὰ γραπτά του ὅσο κι ἂν προσπαθεῖ νὰ τὸν παρουσιάσει μὲ ἤπιο τρόπο.
.          Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης βοήθησε τὴν προετοιμασία τοῦ Ἀγῶνος στηρίζοντας τὴν Χριστιανικὴ Πίστη καὶ τὸ ἑλληνορθόδοξο φρόνημα τοῦ ὑποδούλου λαοῦ μας. Διδάσκοντας τὴν ὀρθὴ Θεολογία, καταγράφοντας τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας (Πηδάλιον), συμβουλεύοντας κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς (Συμβουλευτικὸν Ἐγχειρίδιον), καλλιεργώντας τὸν πνευματικὸ ἀγώνα κατὰ τῶν παθῶν (Ἀόρατος Πόλεμος), ἀνθολογώντας τὰ σπουδαιότερα νηπτικὰ-ἡσυχαστικὰ κείμενα (Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν), ὑπομνηματίζοντας τὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ ὑμνώντας τὴν Παναγία μας θύμιζε στοὺς σκλαβωμένους Ρωμηοὺς ὅτι μόνο διὰ τῆς ἐμμονῆς στὴν Ὀρθοδοξία θὰ σωθοῦν καὶ ἀτομικὰ καὶ ἐθνικά. Μὲ τὴ διδασκαλία καὶ μὲ τὰ συγγράμματά του στερέωσε τὴν Ὀρθὴ Πίστη, τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἀπέτρεψε τοὺς ἐξισλαμισμοὺς συνεχίζοντας ἔτσι τὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.
.          Ἄλλωστε ὁ Ἅγιος Νικόδημος ἔμαθε τὰ πρῶτα γράμματα στὴ Νάξο ἀπὸ τὸν Χρύσανθο τὸν Αἰτωλό, κατὰ σάρκα ἀδελφό τοῦ μαρτυρικοῦ Πατροκοσμᾶ. Ἡ ἐμμονὴ στὴν Ὀρθοδοξία βοηθοῦσε τὸν Χριστιανὸ νὰ μὴ χάσει τὴν μοναδικὴ ὁδὸ γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς του, ἀλλὰ ἐπιπροσθέτως βοηθοῦσε τὸν Ἑλληνισμὸ νὰ μὴ χάνει τὰ παιδιά του. Ἐπὶ Τουρκοκρατίας ὅποιος χανόταν γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία χανόταν καὶ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό. Ὅποιος ἐξισλαμιζόταν εἴτε βιαίως εἴτε ἑκουσίως ἔλεγαν ὅτι «τούρκεψε». Ἔχασε, δηλαδή, καὶ τὴν θρησκευτικὴ καὶ τὴν ἐθνική του ταυτότητα. Οἱ ἐξισλαμισμένοι μετετρέποντο σὲ φανατικοὺς γενιτσάρους καὶ ἀρνητὲς τῶν πατρώων παραδόσεων καὶ ἐχρησιμοποιοῦντο ὡς οἱ σκληρότεροι διῶκτες τῶν Ὀρθοδόξων.
.          Πολλὰ δεινὰ ὑπέστη τὸ Γένος μας ἀπὸ τὸ μένος τῶν νεοφωτίστων ποὺ ἐξισλαμίζοντο καὶ ἤθελαν νὰ ἀποδείξουν τὴν ἀφοσίωσή τους στὴ νέα θρησκεία καὶ στὴν Ὀθωμανικὴ ἐξουσία. Ἀκόμη καὶ στὰ νεώτερα χρόνια καταγράφονται ἐγκλήματα κατὰ Ἑλλήνων στὴ Μικρὰ Ἀσία ἀπὸ Τουρκοκρητικούς, δηλαδὴ ἐξισλαμισμένους πρώην Ὀρθοδόξους Ρωμηοὺς τῆς Κρήτης. Πολλοὶ Τουρκοκύπριοι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ὀργάνωσαν παραστρατιωτικὲς ὁμάδες κατὰ τῶν Ἑλληνοκυπρίων τὸ 1964-1974 προέρχονται ἀπὸ ἐξισλαμισμὸ Ὀρθοδόξων. Τὸ ἴδιο βλέπουμε καὶ στὰ Βαλκάνια. Οἱ σημερινοὶ Βοσνιομουσουλμάνοι προέρχονται ἀπὸ ἐξισλαμισμένους Σέρβους Ὀρθοδόξους, μὲ τοὺς ὁποίους συγκρούσθηκαν πολλάκις καὶ ἐνόπλως. Ἀντιθέτως ὅσοι παρέμεναν στὴν Ὀρθοδοξία διατηροῦσαν τὴν ἐθνική τους ταυτότητα ἀκόμη καὶ ἂν εἶχαν ἀναγκασθεῖ νὰ μιλοῦν τουρκικά. Κλασσικὸ παράδειγμα οἱ τουρκόφωνοι Ἕλληνες τῆς Καππαδοκίας, τοὺς ὁποίους διακόνησε ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος ἀπὸ τὰ Φάρασα. Ἄρα τὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου, ὅπως καὶ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, τοῦ Ἁγίου Μακαρίου Κορίνθου καὶ ἄλλων κληρικῶν τοῦ 18ου αἰῶνος ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν βοήθησε τὴν Ἐκκλησία νὰ μὴ χάσει καὶ ἄλλα παιδιά της, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ βοήθησε τὴν Πονεμένη Ρωμηοσύνη νὰ περιορίσει τὶς ἐθνικὲς ἀπώλειες, νὰ μὰ βλέπει τὰ παιδιά της νὰ ἐξισλαμίζονται.
.          Ἡ κορυφαία ἐθνικὴ προσφορὰ τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου πιστεύω ὅτι εἶναι ἡ συγγραφὴ τοῦ Νέου Μαρτυρολογίου. Πρόκειται γιὰ ἕνα βιβλίο, τὸ ὁποῖο περιλαμβάνει τὸ συναξάρι (βίο καὶ μαρτύριο) 87 ἀγωνιστικῶν μορφῶν ποὺ προτίμησαν νὰ θυσιασθοῦν παρὰ νὰ ἀλλαξοπιστήσουν. Αὐτοὶ εἶναι οἱ Νεομάρτυρες, οἱ πρῶτοι ἀντιστασιακοί τῆς δουλείας. Παράλληλα μὲ τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ καὶ τοὺς κλεφταρματολούς, οἱ ταπεινοὶ αὐτοὶ ἀγωνιστὲς τῆς Πίστεως καὶ τοῦ Γένους μὲ τὴν προσευχή τους καὶ τὴν Ὁμολογία τους «εἶμαι Χριστιανός, δὲν τουρκεύω» ἄνοιξαν τὸ δρόμο γιὰ τὴ λευτεριά, στερέωσαν τὴν ἑλληνορθόδοξη συνείδηση, ἔδωσαν μαρτυρία Χριστοῦ καὶ Ἑλλάδος, τόνωσαν τὸ φρόνημα τῶν ἀδελφῶν τους, μείωσαν καὶ περιόρισαν τοὺς ἐξισλαμισμούς. Μὲ τὸ βιβλίο του αὐτό, τὸ ὁποῖο φέρει ἡμερομηνία 1794, ἀλλὰ ἐτυπώθη στὴ Βενετία τὸ 1799, ὁ Ἅγιος Νικόδημος τολμᾶ κάτω ἀπὸ τὴ μύτη τοῦ κατακτητῆ νὰ δώσει μήνυμα ἀντιστάσεως, νὰ καλλιεργήσει ἐλπίδα Ἀναστάσεως ψυχικῆς καὶ ἐθνικῆς, νὰ προτείνει καὶ σὲ ἄλλους νὰ μιμηθοῦν τοὺς Νεομάρτυρες. Στὸ προοίμιό του γράφει τὰ ἑξῆς λόγια ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ τοῦ στοιχίσουν βάσανα καὶ φυλακίσεις δεδομένου ὅτι τὸ σύγγραμμα ἐκυκλοφορήθη εὐρέως στὸ χῶρο τοῦ τουρκοκρατουμένου Ἑλληνισμοῦ: «Κατ᾽ ἀλήθειαν τοῦτο εἶναι θαῦμα παρόμοιον ὡσὰν νὰ βλέπει τινὰς μέσα εἰς τὴν καρδίαν τοῦ χειμῶνος ἐαρινὰ ἄνθη καὶ τριαντάφυλλα….. Ἐν τῷ καιρῷ τῆς αἰχμαλωσίας νὰ βλέπει ἐλευθερίαν»!
.         Ὅταν ὁ Ἅγιος ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 60 ἐτῶν στὸ κελλὶ τῶν Σκουρταίων -ἔξω ἀπὸ τὶς Καρυὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους- τὸ μήνυμά του εἶχε διαδοθεῖ πανελληνίως: Ἀξίζει νὰ ζεῖς καὶ νὰ πεθαίνεις ὡς Ὀρθόδοξος Ἕλλην! Μετὰ ἀπὸ μόλις 12 χρόνια ἡ σημαία τοῦ Σταυροῦ κυμάτιζε ὑπερήφανα στοὺς προμαχῶνες τῶν ἐπαναστατημένων καὶ ὁ ἀέρας ἔφερνε παντοῦ τὸ σύνθημα: Ἐλευθερία ἢ Θάνατος! Τὸ αἷμα τῶν Νεομαρτύρων καὶ ἡ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου δὲν πῆγαν χαμένα. Ἡ σπορὰ ἀπέδωσε καρπούς.

Κωνσταντῖνος Χολέβας ,
Πολιτικὸς Ἐπιστήμων

ΠΗΓΗ: Hristospanagia1.wordpress.com

«ΧΡΟΝΙΑ ΔΟΞΑΣΜΕΝΑ»-«Μία ἐπανάσταση δὲν εἶναι ρεβεγιόν» (Σαρ. Καργάκος)

«Χρόνια δοξασμένα»

τοῦ Σαράντου Καργάκου

ἐφημ. «Ἑστία», 23.03.2012

                .              Στὰ χρόνια τῆς δικτατορίας ὁ κόσμος εὕρισκε παρηγοριά, τραγουδώντας ἀλλοῦ δυνατὰ κι ἀλλοῦ σιωπηλά, τὸ πολυθρύλητο ἄσμα ποὺ ἀνέδειξε τὸν κ. Γ. Νταλάρα:  «Νά ᾽τανε τὸ ᾽21»!
.              Ὁ ἐπικός, πολυαίμακτος ἀγώνας τῆς ἐθνικῆς παλιγγενεσίας ὑπῆρξε πάντα γιὰ τὸ λαὸ μας ἐμπνευστικὴ δύναμη, ἰδίως σὲ περιπτώσεις ἐξωτερικῆς πολεμικῆς ἀπειλῆς. Τὸ ’21 θὰ μποροῦσε, κατάλληλα προβαλλόμενο, νὰ μᾶς ὑψώσει ἀπὸ τὴ σημερινὴ κακομοιριά, ἀπὸ τὸν εὐτελισμὸ τῆς χαμευνίας στὸ ἐπίπεδο τῆς ἀξιοπρεπείας. Δὲν θὰ πῶ ὅτι ὅλα ὅσα ἔγιναν στὴ διάρκεια τοῦ 8χρονου ἀγώνα ἦσαν καλὰ καὶ ἅγια. Ἀλλ’  ὅπως ἔχει πεῖ ὁ Ἴψεν, «ὅταν πολεμᾶς γιὰ λευτεριά, δὲν φορᾶς τὸ καλό σου κοστούμι». Μία ἐπανάσταση δὲν εἶναι ρεβεγιόν, οὔτε οἱ μάχες γίνονται μέ… «κομφετί».
.              Ὡστόσο, τὸ ’21 ἔχει πάντα πολλὰ νὰ μᾶς πεῖ, πολλὰ νὰ μᾶς διδάξει. Ὄχι μόνο μὲ τὰ τρανὰ περιστατικὰ ποὺ τουλάχιστον στοὺς παλαιότερους εἶναι γνωστά. Ἀλλὰ καὶ μὲ κάποια περιστατικά, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ περνοῦν στὰ «ψιλὰ» κι ὅμως εἰδικὰ σήμερα εἶναι πολὺ διδακτικά. Ὑποθέτω ὅτι ἐλάχιστοι συμπατριῶτες μας γνωρίζουν τὸ ὄνομα τοῦ Μανιάτη Ἠλία Τσαλαφατίνου (γεννήθηκε στὸ ὁμηρικὸ Οἴτυλο) ποὺ συμμετεῖχε στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Καλαμάτας καὶ ὑπῆρξε –παρ’ ὅτι εἶχε 38 μόνον παλληκάρια–  ὁ ἐμψυχωτὴς τῆς μάχης τοῦ Λεβιδίου (14 Ἀπριλίου 1821). Ὁ ἀγωνιστὴς αὐτὸς ἔλαβε μέρος σὲ ὅλες τὶς μάχες τοῦ Ἀγώνα, ὄχι μόνον σὲ αὐτὲς ποὺ ἔγιναν στὸ Μοριὰ ἀλλὰ καὶ σὲ πολλὲς ποὺ ἔγιναν στὴ Στερεά. Ἦταν ὁ τελευταῖος ποὺ μαζὶ μὲ τὸν Γενναῖο Κολοκοτρώνη καὶ τὸν Νικηταρὰ ἐγκατέλειψαν τὸ στρατόπεδο τοῦ Φαλήρου μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Καραϊσκάκη καὶ τὴν ὀνειδιστικὴ ἧττα στὸν Ἀνάλατο (24 Ἀπριλίου 1827).
.              Ἀλλὰ ἡ πιὸ γενναία πράξη τοῦ Ἠλία Τσαλαφατίνου δὲν ἦταν πολεμική· ἦταν ἠθική. Κατὰ γενικὴ ὁμολογία, πέρα ἀπὸ τὴν παλληκαριά, ποὺ ἦταν τὸ μικρότερο ἀπὸ τὰ προτερήματά του, ὁ Ἠλίας Τσαλαφατίνος ὑπῆρξε ἕνα πελώριο ἠθικὸ μέγεθος. Ἄνθρωπος μὲ πολλὰ «ἐμβαδὸν» ἀνιδιοτελείας. Λόγῳ τῆς τεραστίας προσφορᾶς του, ἡ Διοίκηση τὸ 1823 τοῦ προσέφερε ἀπὸ τὰ δημόσια εἰσοδήματα 2.000 γρόσια. Ἀλλ’ ὁ ὑπέροχος Μανιάτης ἀπάντησε: Μπορεῖ αὐτὸς νὰ εἶναι φτωχός, ἀλλὰ τὸ ἔθνος εἶναι φτωχότερο. Κι ἀποποιήθηκε τὴν προσφορά!
.              Εἶναι γνωστὴ ἡ ἀνιδιοτέλεια τοῦ ἥρωα Νικηταρᾶ, ποὺ οἱ λεπτοστόμαχοι Δανδῆδες τοῦ πνεύματος ἀπεχθάνονται τὸ παρωνύμιό του «Τουρκοφάγος»· ἴσως μὲ τὸ «Τουρκοδίαιτος» συμβιβάζονται. Αὐτός, λοιπόν, ὁ ἀγωνιστὴς ποὺ πέθανε μισότυφλος καὶ φτωχὸς στὸν Πειραιά, εἶχε τὴν εὐκαιρία κυρίως στὰ Δερβενάκια, νὰ κολυμπάει στὸ χρυσάφι. Δὲν πῆρε τίποτε ἀπὸ τὰ λάφυρα. Ἡ Διοίκηση ὅμως τοῦ ἐπέδωσε μία ἀδαμαντοκόλλητη σπάθη, τὴν ὁποία λίγα χρόνια μετὰ ὁ Νικηταρᾶς ἐπέστρεψε γιὰ νὰ ἐκποιηθεῖ, προκειμένου νὰ συγκεντρωθοῦν χρήματα γιὰ τὴν ἐκστρατεία τοῦ Καραϊσκάκη.
.              Ἀλλὰ τὸ πιὸ συγκινητικὸ μὲ τὴν ἐκστρατεία αὐτὴ εἶναι τὸ περιστατικὸ μὲ τὴν Ψωροκώσταινα. Ὁ μεγάλος δάσκαλος Γεώργιος Γεννάδιος (ἀπὸ τὴ Σηλυβρία τῆς Θράκης), ὅταν μετὰ τὴν πτώση τοῦ Μεσολογγίου ἡ Ἐπανάσταση ἔσβηνε καὶ ὁ Ἰμπραὴμ μὲ τὸν Κιουταχὴ ἁλώνιζαν Ρούμελη καὶ Μοριά, ἄρχισε νὰ ἐκφωνεῖ λόγους στὸ Ναύπλιο καὶ νὰ καλεῖ πάντα δυνάμενο νὰ προσφέρει τὸν ὀβολό του. Ὁ ἴδιος, μὴ ἔχοντας χρήματα, πρόσφερε τὸν ἑαυτό του ὡς διδάσκαλο ἐπὶ διετία ἀμισθί, ἀρκεῖ νὰ βρισκόταν κάποιος νὰ καταβάλει ὑπὲρ τοῦ ἐράνου τὸ ποσὸ ποὺ ἀναλογοῦσε γιὰ μία διετῆ διδασκαλία.
.              Πολλοὶ εὔποροι τότε ἔκαναν τὸν κουφὸ στὴ φωνὴ τοῦ καθήκοντος. Καὶ ξαφνικὰ μέσα ἀπὸ τὸ πλῆθος, ποὺ ἄκουγε τὸ Γεννάδιο, ξεπρόβαλε ἡ θρυλικὴ Ψωροκώσταινα. Ἦταν χήρα ἀπὸ τὸ Ἀϊβαλί. Ζοῦσε ρακένδυτη στὸ Ναύπλιο καὶ ἐξασφάλιζε τὰ πρὸς τὸ ζῆν ξενοπλένοντας. Πολλοὶ τὴν περνοῦσαν γιὰ ζητιάνα λόγῳ τῆς πενιχρότητας τῶν ἐνδυμάτων της. Κάποιοι δοκίμαζαν νὰ τὴν ἐλεήσουν. Ἀλλ’ ἡ περήφανη Ἀϊβαλιώτισσα ἀπέρριπτε κάθε προσφορὰ ἐλεημοσύνης. Γι’  αὐτὴ τὴν ὑπέροχη ὑπερηφάνεια τῆς εἶχαν κολλήσει τὸ παρωνύμιο Ψωροκώσταινα, κατὰ τὸ «ψωροπερήφανη». Αὐτή, λοιπόν, ἡ ἔχουσα ἐμφάνιση ζητιάνας χήρα ἀπὸ τὸ Ἀϊβαλί, ἔδωσε τὸ πιὸ ἠχηρὸ χαστούκι στοὺς ἀπαθεῖς. Εἶχε συγκεντρώσει ἕνα ποσὸ χρημάτων γιὰ τὴν ταφή της. Ἀλλὰ ἀκούγοντας τὸν Γεννάδιο νὰ ὁμιλεῖ, αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη νὰ προσφέρει κι αὐτὴ ὅ,τι μπορεῖ. Καὶ κατέθεσε τὸ πενιχρὸ «κομπόδεμά» της. Ἔτσι καὶ μὲ τὸν «ὀβολὸ τῆς χήρας» σχηματίστηκε ὁ στρατὸς τοῦ Καραϊσκάκη.
.              Ἐκεῖνες τὶς θλιβερὲς ἡμέρες ποὺ ἀκολούθησαν τὴν πτώση τοῦ Μεσολογγίου, μέσα στὴν Ἐθνοσυνέλευση, ποὺ εἶχε συγκληθεῖ γιὰ νὰ ἐγκρίνει τὴν «Πράξη τῆς ὑποταγῆς» ἢ τὴν «Πράξη ὑποτέλειας», στὶς 12 Ἀπριλίου 1826 ὁ Δημ. Ὑψηλάντης, μία ἀπὸ τὶς ἁγνότερες καὶ ἡρωικότερες μορφὲς τοῦ Ἀγώνα, ὑπέβαλε ἔγγραφη διαμαρτυρία στὴν ὁποία μεταξὺ ἄλλων ἔγραφε: «Σᾶς φοβίζει ἡ πτῶσις τοῦ Μεσολογγίου; Ἀφιερωθεῖτε ὡς καὶ εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ Ἀγῶνος εἰς τὴν χαρακτηριστικὴν ἐνέργειαν καὶ εἰς τὸν πατριωτισμὸν τῶν Ἑλλήνων· τὸ στῆθος κάθε Ἕλληνος εἶναι δεύτερον Μεσολόγγι. Σᾶς θορυβεῖ ἡ ἔλλειψις χρηματικῶν πόρων; Καταφύγετε εἰς τὴν γενναιοφροσύνην τῶν πολιτῶν. Ἕλλην δὲν ἐκώφευσε ποτὲ εἰς τὴν φωνὴν τῆς πατρίδος».
.               Ἄλλο ὅμως ἡ φωνὴ τῆς πατρίδος κι ἄλλη ἡ φωνὴ τῶν κομμάτων. Ἡ φωνὴ τῶν κομμάτων, ἡ διὰ τῆς «ντουντούκας» πολλαπλασιαζόμενη, σκέπασε τὴ φωνὴ τῆς πατρίδος. Γι’  αὐτὸ περιήλθαμε σὲ νέα κατάσταση δουλείας. Στὴν ἴδια διαμαρτυρία ὁ Δημ. Ὑψηλάντης εἶχε γράψει:

                -«Δοῦλος εἶν’ εὔκολο νὰ γενῆ τις, ὅταν θέλη· αὐθέντης εἶναι δύσκολον».
Ὄντως, θέλει δουλειὰ καὶ ὄχι δανεικά.

ΠΗΓΗ: sarantoskargakos.gr

ΜΕGΑ-ΛΗ “ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ” ΤΟΥ… 1821

Ἂν ὑπῆρχε … MEGA τον καιρὸ τοῦ ΄21

Μέρες ποὺ εἶναι, ἂς φανταστοῦμε τί θὰ γινόταν ἂν ὑπῆρχε … MEGA τὸν καιρὸ τοῦ ΄21 (ἂς ποῦμε π.χ. βραδινὸ δελτίο μετὰ τὴν εἰσβολὴ τοῦ Ἰμπραὴμ στὸν Μωριά):

.        Δημοσιογρ. 1: «Καὶ ἐνῶ ἡ παγκόσμια κατάσταση εἶναι τόσο δύσκολη, ὑπάρχουν ἀκόμα κάποιοι ἀμετανόητοι ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ στεναχωροῦν τὸν πολυχρονεμένο μας σουλτάνο, ποὺ ὁ γιαραμπὴς νὰ μᾶς κόβει χρόνια καὶ νὰ τοῦ δίνει μέρες».

.        Δημοσιογρ. 2: «Ὄχι μόνο αὐτὸ Ὄλγα. Ἐνῶ ὅλες οἱ ὑγιεῖς δυνάμεις τοῦ τόπου ἔχουν πλέον ἀντιληφθεῖ πὼς ἡ χώρα χρειάζεται ἠρεμία καὶ ἀνάπτυξη, γιατί ἀλλιῶς οἱ Ὀθωμανοὶ θὰ σηκωθοῦν νὰ φύγουν καὶ θὰ μᾶς ἀφήσουν μόνους μας, αὐτοὶ οἱ ἀλιτήριοι κατσαπλιάδες, αὐτὲς οἱ μειοψηφίες ἔχουν τὸ θράσος νὰ ἀπειλοῦν τοὺς νοικοκυραίους».

.        Δημοσιογρ. 3: «Ἔχεις δίκιο Γιάννη. Μάλιστα ἔμαθα πὼς αὐτὲς οἱ περιθωριακὲς ὁμάδες κουκουλοφόρων – φουστανελοφόρων ἔχουν ἐπικεφαλῆς ἕναν τύπο Κολοκοτρώνη, κάπως ἔτσι, ποὺ ἔχει τὸ θράσος νὰ ἀπειλεῖ μὲ βία, φωτιὰ καὶ τσεκούρι, τὴν φιλήσυχη πλειοψηφία ποὺ τὴν ἀποκαλεῖ προσκυνημένη».

.      Δημοσιογρ. 4:  «Πραγματικὰ δὲν καταλαβαίνω τί λέτε τόση ὥρα, ὅμως τὸ ἀδελφάκι μου, ποὺ εἶναι μέγας δραγουμάνος τοῦ Μεγάλου Βεζίρη στὴν Ἰστανμπούλ, μοῦ εἶπε πὼς αὐτὸς ὁ …κοτρώνης καὶ τὰ ἄλλα μπουμπούκια ἐξτρεμιστὲς Παπαφλέσσας καὶ λοιποὶ εἶναι ἡ αἰτία ποὺ ἡ Ὑψηλὴ Πύλη μᾶς ἔχει στὴν μπούκα».

.          Δημοσιογρ. 1: «Σωστὰ Μανώλη. Ὅμως ἔχουμε τὸν ἴδιο τὸν τρομοκράτη στὸ τηλέφωνο νὰ τὸν ἀνακρίνουμε. Κύριε Κολοκοτρώνη μὲ ἀκοῦτε ; (Στὰ παράθυρα γύρω ἀπὸ τὴν Δημοσιογρ. 1 οἱ ἄλλοι τρεῖς κάνουν μορφασμοὺς ἀπέχθειας).

.          Κολοκοτρώνης: «Συμπαθᾶτε με, δὲν σᾶς γροικῶ καλὰ γιατί ἐδῶ εἴμαστε ἔξω στὸν ἀέρα καὶ τὸ ἀγιάζι, καὶ πέφτουν καὶ κουμπουριὲς πότε – πότε».

.            Δημοσιογρ. 1: «Πεῖτε μας κ. Κολοκοτρώνη, ποῦ βρήκατε τὸ θράσος νὰ ἀναστατώνετε τὸν τόπο καὶ νὰ παραβιάζετε τὴν νομιμότητα ; Ἀφοῦ οἱ προύχοντες ποὺ μᾶς κυβερνοῦν ἔχουν κάνει μνημόνιο μὲ τὸν Ἰμπραήμ, ἐσεῖς τώρα τί θέλετε ;»

.            Κολοκοτρώνης: (Μόλις πάει νὰ πεῖ μία συλλαβή, τὸν διακόπτει ὁ Δημοσιογρ. 2).

.       Δημοσιογρ. 1: «Ὄλγα, γιὰ ρώτα τὸν κύριο σὲ παρακαλῶ … γιατί ἐμεῖς ὅλοι εἴμαστε ἀναγκασμένοι νὰ πληρώνουμε σήμερα τοὺς συνδικαλισμοὺς καὶ τὶς μαγκιὲς ποὺ ἔκανε στὰ Δερβενάκια καὶ τὴν Τριπολιτσά».

.            Κολοκοτρώνης: (Πάει πάλι νὰ μιλήσει, ἀλλὰ τὸν ξαναδιακόπτουν).

.       Δημοσιογρ. 1: «Μὴν μιλᾶτε κύριε, ὁ Γιάννης εἶπε νὰ σᾶς ρωτήσω, δὲν σᾶς ρώτησα ἀκόμα. Γιὰ ἀπαντῆστε λοιπόν, πῶς τολμᾶτε νὰ σηκώνετε κεφάλι ὄχι μόνο στοὺς ὀθωμανοὺς ἀλλὰ καὶ στοὺς εὐρωπαίους. Ἡ ἱερὰ συμμαχία Ἀγγλία – Γαλλία – Αὐστροουγγαρία – Ρωσία μᾶς εἶπε νὰ κάτσουμε στὰ αὐγά μας καὶ νὰ λέμε σφάξε μας ἀγά μου ν’ ἁγιάσουμε. Ἐσεῖς τί παριστάνετε, ξέρετε καλύτερα ἀπὸ ὅλους αὐτούς;»

.           Κολοκοτρώνης: (Πρὶν προλάβει νὰ ἀρθρώσει λέξη, τὸν διακόπτει ὁ Δημοσιογρ. 4 αὐτὴ τὴν φορά).

.            Δημοσιογρ. 4: «Ἐγὼ ἀκόμα δὲν ἔχω καταλάβει ποιὸ εἶναι τὸ θέμα, ὅμως τώρα θυμήθηκα πὼς τὸ ἀδελφάκι μου ἔγραψε τὶς προάλλες πὼς στὸ σεράϊ συζητιέται πολὺ ὅτι πίσω ἀπὸ τὶς ταραχὲς εἶναι μία ὕποπτη περιθωριακὴ ὀργάνωση ποὺ λέγεται φιλικὴ ἑταιρεία. Αὐτοὶ δὲν σέβονται τίποτα, ἔχουν διώξει ὅλους τοὺς ἐπενδυτὲς … Φανταστεῖτε πὼς εἶχε ἔρθει ἕνας σοβαρὸς λόρδος ὀνόματι Ἔλγιν, ποὺ ἔδωσε μία ὁλόκληρη φούχτα λίρες γιὰ νὰ πάρει κάτι παλιομάρμαρα ὁ κουτόφραγκος, καὶ αὐτοὶ οἱ ἀμετανόητοι προσπάθησαν νὰ τὸν ἐμποδίσουν μαζὶ μὲ κάτι ψευτοκουλτιουράδηδες κοραῆδες καὶ λοιπούς. Πάλι καλὰ ποὺ δὲν τὰ κατάφεραν, γιατί ἡ ἐπένδυση αὐτὴ δημιούργησε καὶ θέσεις ἐργασίας, αὐτοὺς ποὺ βοήθησαν νὰ ξηλωθοῦν τὰ παλιομάρμαρα καὶ αὐτοὺς ποὺ τὰ φόρτωσαν στὰ καράβια τοῦ λόρδου».

.         Δημοσιογρ. 3: «Νὰ προσθέσω, Μανώλη, πὼς αὐτοὶ οἱ περιθωριακοὶ κουρελῆδες ἔχουν ἐκθέσει ἀνεπανόρθωτα τὴν χώρα στὰ εὐρωπαϊκὰ ἀνακτοβούλια. Κύριε Κολοκοτρώνη, τὸ ξέρετε πὼς ἐξ αἰτίας σας ὁλόκληρος κόμης Μέτερνιχ ἔχει βάλει τὴν Ἑλλάδα στὸ στόχαστρο;»

.             Κολοκοτρώνης. (Μόλις ἀνοίγει τὸ στόμα του, τὸν διακόπτουν ἄλλη μία φορά).

.            Δημοσιογρ. 2: «Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφταναν ὅλα αὐτὰ Παῦλο, ἔχουμε τώρα καὶ καινούργιο φροῦτο – τὸν ἐπαναστατικὸ τουρισμό. Ἔχουν πλακώσει καὶ ἀναρχικοὶ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, σὰν νὰ μὴν ἔφταναν οἱ δικοί μας. Κάτι Σανταρόζα, κάτι Μπάϊρον καὶ ἄλλα ἀποβράσματα. Μπᾶτε σκύλοι ἀλέστε γίναμε, κάνουμε καὶ εἰσαγωγὴ ταραχοποιῶν.»

.           Δημοσιογρ. 1: «Μάλιστα, Γιάννη, ὅλοι αὐτοὶ μαζὶ μὲ τοὺς δικούς μας κάνουν καὶ καταλήψεις σὲ δημόσια κτίρια. Δὲς τί ἔγινε στὰ κάστρα ἀπ’ ὅπου πέταξαν ἔξω τὶς νόμιμες ἀρχές, δὲς τί ἔγινε στὸ Μεσολόγγι καὶ ἀλλοῦ. Πῶς θὰ προκόψει μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ὁ τόπος ; Ἂν μᾶς πετάξουν ἔξω ἀπὸ τὸ γρόσι, ποιός θὰ φταίει μετὰ ;»

.          Κολοκοτρώνης. (Ἔχει βαρεθεῖ ποὺ δὲν τὸν ἀφήνουν νὰ μιλήσει καὶ ἔχει φύγει ἀπὸ τὴν γραμμή, ἀκούγεται τού-του).

.        Δημοσιογρ. 1: «Ὁρίστε θράσος. Μᾶς ἔκλεισε τὸ τηλέφωνο στὰ μοῦτρα μας. Ἐδῶ τοῦ κάναμε τὴν τιμὴ νὰ τὸν ἀκούσουμε στὸ φιλόξενο δελτίο μας, νὰ ἐκθέσει τὶς ἀπόψεις του ἐλεύθερα καὶ δημοκρατικά. Ἀλλὰ τί ξέρουν ἀπὸ δημοκρατία αὐτοὶ οἱ τρομοκράτες. Ἂς ἀλλάξουμε τώρα θέμα, νὰ ποῦμε γιὰ τὶς φιλανθρωπίες τῆς πρέσβειρας καλῆς θέλησης Μπαρντὶν Χανοὺμ Μπουρὲκ ποὺ ἐγκαινίασε σήμερα νέα πτέρυγα στὸ Λεπροκομεῖο Σπιναλόγκα μαζὶ μὲ τὸν βεζίρη ἀρρώστιας Λομπὲρ Μπέη. Θυμίζουμε πὼς στὶς 11 στὴν Ἀνατροπὴ ὁ Γιάννης φιλοξενεῖ τοὺς ἀρχιραγιάδες Μπενιζέλ, Τσαμὰρ καὶ Καρά-Τζαφερ, γιὰ νὰ ἀκούσουμε ἐπιτέλους καὶ μία ὑπεύθυνη φωνή.»

ΠΗΓΗ: troktiko.eu  

ΑΛΛΟ ΑΛΒΑΝΟΙ ΚΙ ΑΛΛΟ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ

Ἀλβανοί, Ἀρβανίτες καὶ ἡ διαστρέβλωση τοῦ 1821
Κωνσταντῖνος Χολέβας
–Πολιτικὸς Ἐπιστήμων

.         Ὅταν διάβασα τὴν εἴδηση ὁμολογῶ ὅτι δὲν ἐξεπλάγην. Ἀλβανικὸ τηλεοπτικὸ κανάλι παρουσιάζει ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὴ σειρὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ΣΚΑΪ γιὰ τὸ 1821 μὲ στόχο νὰ ἀποδείξει ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀλβανικῆς καταγωγῆς. Προφανῶς οἱ γείτονες ἀξιοποιοῦν τὰ ἀνιστόρητα στοιχεῖα τοῦ διαστρεβλωτικοῦ ἐκείνου ντοκυμανταίρ, τὰ ὁποία ταύτιζαν τοὺς Ἀρβανίτες μὲ τοὺς Ἀλβανούς. Τὰ ὀλισθήματα τῶν «μεταμοντέρνων» Ἑλλήνων ἱστορικῶν ἀλείφουν βούτυρο στὸ ψωμὶ τοῦ Ἀλβανικοῦ ἐθνικισμοῦ.
.         Ἄγνοια ἢ καὶ διαστρέβλωση τῆς Ἱστορίας προδίδει ἡ καινοφανὴς ἄποψη ποὺ ἀκούσθηκε ὅτι δηλαδὴ μεγάλοι ἥρωες τοῦ 1821 καὶ τῶν μετέπειτα ἐθνικῶν ἀγώνων ὑπῆρξαν Ἀλβανοί. Γίνεται σύγχυση μὲ τοὺς Ἀρβανίτες, τοὺς ἀρβανιτόφωνους Ἕλληνες. Ἄλλο, ὅμως, Ἀλβανοὶ καὶ ἄλλο Ἀρβανίτες. Ὑπάρχει μεγάλη διαφορά. Καὶ ἐξηγούμεθα: Ὁ Μάρκος Μπότσαρης, στὴν μνήμη τοῦ ὁποίου ἀσεβοῦν πολλοί, ἦταν Ἕλλην ἀρβανιτόφωνος, ὅπως ὅλοι οἱ Σουλιῶτες. Ἡ ἑλληνική του συνείδηση φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν περίφημη φράση ποὺ εἶπε ὅταν πρωτοπάτησε στὰ Ἑπτάνησα : «Ὁ Ἕλλην δὲν μπορεῖ νὰ αἰσθάνεται ἐλεύθερος ἐκεῖ ὅπου κυματίζει ἡ Βρετανικὴ σημαία». Τὸ δὲ Λεξικό, ποὺ ἔγραψε, ἦταν τῆς ἀρβανίτικης –ὄχι ἀλβανικῆς– καὶ ρωμαίικης ἁπλῆς (νεοελληνικῆς). Ἄλλωστε δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει ἀλβανικὴ ἐθνικὴ συνείδηση, διότι κάτι τέτοιο ἐμφανίζεται μόλις τὸ 1878 μὲ τὴν Λίγκα τῆς Πριζρένης – Κοσσυφοπεδίου καὶ μάλιστα ὡς τεχνητὸ κατασκεύασμα ξένων δυνάμεων καὶ θρησκευτικῶν προπαγανδῶν. Κατὰ τὴν Τουρκοκρατία δὲν ὑπῆρχε ἔθνος Ἀλβανῶν. Οἱ κάτοικοι τῆς σημερινῆς Ἀλβανίας διεκρίνοντο μὲ κριτήριο τὴν θρησκεία τους. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἦσαν Ρωμιοί, ἐντεταγμένοι στὸ ἴδιο Γένος μὲ τοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες. Οἱ Μουσουλμάνοι ἔνοιωθαν Τοῦρκοι, ἐξ οὗ καὶ ὁ ὅρος Τουρκαλβανοί. Ἐὰν μιλοῦμε γιὰ ἀλβανικὴ συμμετοχὴ στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση δὲν πρέπει νὰ ἀναφερόμαστε στοὺς Μποτσαραίους, τὴν Μπουμπουλίνα καὶ τοὺς Κουντουριώτηδες, ἀλλὰ στοὺς Τουρκαλβανοὺς ποὺ χρησιμοποιήθηκαν ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ὡς σφαγεῖς τῶν Ἑλλήνων.
.         Οἱ Βυζαντινοὶ πρόγονοί μας δὲν ἀνέφεραν Ἀλβανοὺς στὴν Βαλκανική. Ὁ Κωνσταντῖνος Πορφυρογέννητος ὀνομάζει Ἀλβανοὺς μία φυλὴ τοῦ Καυκάσου. Ὁ Γεώργιος Καστριώτης – Σκεντέρμπεης, ποὺ θεωρεῖται ἐθνικὸς ἥρωας τῶν σημερινῶν Ἀλβανῶν, ὀνόμαζε ἑαυτὸν Ὀρθόδοξο Ἠπειρώτη (15ο αἰών). Σὲ ἔγγραφα τῆς Γαληνοτάτης Δημοκρατίας τῆς Βενετίας στὰ τέλη τοῦ 15ου αἰῶνος ἡ λέξη “Ἀλβανὸς” ἑρμηνεύεται “Ἕλληνες ἀπὸ τὴν Ἤπειρο καὶ τὴν Πελοπόννησο”, χωρὶς νὰ ἀμφισβητεῖται ἡ ἑλληνικὴ συνείδησή τους. Ἡ ἀλβανικὴ συνείδηση εἶναι ὁπωσδήποτε ξενόφερτο κατασκεύασμα, ὅπως ἀποδεικνύουν καὶ μαρτυρίες τῶν ἰδίων τῶν ἐνδιαφερομένων. Ὅταν ἡ Ἰταλία καὶ ἡ Αὐστροουγγαρία γιὰ δικούς τους λόγους προσπαθοῦσαν νὰ κατασκευάσουν ἀλβανικὸ κράτος, ὥστε νὰ ἐλέγχουν τὴν εἴσοδο τῆς Ἀδριατικῆς, οἱ Τουρκαλβανοὶ ὕψωναν στὸ Δυρράχιο τὴν ὀθωμανικὴ σημαία! Προτιμοῦσαν τὴν τουρκικὴ παρὰ τὴν ἄγνωστη σ᾽ αὐτοὺς ἀλβανικὴ ἐθνικὴ συνείδηση..
.         Ὁ ὅρος Ἀρβανίτης ποὺ ἀφορᾶ τοὺς Σουλιῶτες, τοὺς Ὑδραίους, τοὺς Σπετσιῶτες κ.ἄ., προέρχεται ἀπὸ τὴ λέξη “Ἄρβανον”, τοπωνύμιο τῆς Βορείου Ἠπείρου, ποὺ τὸ βρίσκουμε ἤδη ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα στὰ κείμενα τῆς Ἄννας Κομνηνῆς. Ἀπὸ τὸ Ἄρβανον, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Ἑλληνικοτάτη Βόρειο Ἤπειρο, κατέβηκαν σὲ πόλεις καὶ νησιὰ τῆς Νοτίου Ἑλλάδος ἑλληνικοὶ πληθυσμοὶ ποὺ μιλοῦσαν ἀρβανίτικα. Δηλαδὴ μία διάλεκτο ἀνάμικτη μὲ ἀρχαῖα ἑλληνικά, λατινικά, τουρκικὰ καὶ ἐντόπια βαλκανικὰ γλωσσικὰ στοιχεῖα. Ἡ σύγχυση μεταξὺ τῶν λέξεων Ἀλβανὸς καὶ Ἀρβανίτης δημιουργεῖται μόνον στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, διότι φαίνονται νὰ μοιάζουν οἱ δύο ὄροι ἠχητικά. Ἡ ὁμοιότης εἶναι μόνο ἐπιφανειακή. Στὴν οὐσία διαφέρουν κατὰ πολύ. Ἄλλωστε οἱ ἴδιοι οἱ Ἀλβανοὶ ἀποκαλοῦν ἑαυτοὺς Σκιπετὰρ καὶ τὴν χώρα τους Σκιπερία : χώρα τῶν Ἀετῶν. Τί κοινὸ μποροῦν νὰ ἔχουν ἕνας Σκιπετὰρ καὶ ἕνας Ἕλλην ἀρβανιτόφωνος ;

 Κ.Χ. 17.1.2012

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

«ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΕΝΕΣ» ΣΤΟ …ΖΑΛΟΓΓΟ

Συνωστισμένες στὸ Ζάλογγο

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο βιβλίο
τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ
«Συνωστισμένες στὸ Ζάλογγο. 
Οἱ Σουλιῶτες, ὁ Ἀλὴ πασὰς καὶ ἡ ἀποδόμηση τῆς ἱστορίας» 

Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις, Ἀθήνα 2011

.                  ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Κατὰ μία παράδοξη σύμπτωση ἡ ἀντίληψη τῆς «ἀπομυθοποιήσεως» καὶ τῆς «ἀποδομήσεως τῶν ἰδεολογημάτων» βρίσκει θερμοὺς ὁμολόγους ὑποστηρικτὲς καὶ στὸν θεολογικὸ /ἐκκλησιαστικὸ χῶρο.

.            Τὶς τελευταῖες δεκαετίες, ἡ ἀποσύνθεση τῶν ἐθνικῶν ταυτοτήτων, κατέστη ὁ κυρίαρχος στόχος τῆς δυτικῆς ἱστορικῆς καὶ κοινωνιολογικῆς σκέψης, ἰδιαίτερα σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὰ ἔθνη τῆς περιφέρειας. Ἕνας λόγος «ἀντιεθνικιστικός», ἐνίοτε καὶ «ταξικός», ἀπεδείχθη ὁ πλέον πρόσφορος γιὰ νὰ ἀποδώσει τὴν τρέχουσα παγκοσμιοποιητικὴ/αὐτοκρατορικὴ ἰδεολογία καὶ ὁρισμένοι ἀριστεροὶ διανοούμενοι μεταβλήθηκαν στὸ σκεῦος ἐκλογῆς αὐτοῦ τοῦ ἰδεολογικοῦ ἐγχειρήματος.
.        Στὸν βαθμὸ ποὺ ἀναπτυσσόταν καὶ ἑδραιωνόταν αὐτὴ ἡ «νέα ἱστορία», θὰ ἔπρεπε ἀναπόφευκτα νὰ ἀναμετρηθεῖ καὶ μὲ τὸ ἀγωνιστικὸ/ἀνταγωνιστικὸ στοιχεῖο τῶν προεπαναστατικῶν καὶ ἐπαναστατικῶν χρόνων. Θὰ ἔπρεπε νὰ «ἀπομυθοποιηθεῖ» τὸ κρυφὸ σχολειό, ἡ 25η Μαρτίου, ἡ κατάληψη τῆς Τριπολιτσᾶς, τὰ Ὀρλωφικά, ἐν τέλει ἡ ἴδια ἡ «κλεφτουριά».
.            Ἰδιαίτερα, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποσιωπηθοῦν ἢ νὰ ὑποβαθμιστοῦν τὰ ἐπαναστατικὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα προηγοῦνται τῆς Ἐπανάστασης τοῦ ’21. Διότι αὐτὰ ἀκριβῶς καταδεικνύουν πὼς ἡ ἀφετηρία τῆς παλιγγενεσίας δὲν ἦταν ἀποκλειστικῶς οἱ λόγιοι, ποὺ προσέλαβαν τὶς ἰδέες τῆς γαλλικῆς Ἐπανάστασης καὶ τὶς διοχέτευσαν σὲ μία, λίγο πολύ, ἀδιαφοροποίητη ἐθνικὰ μάζα. Οἱ λόγιοι ἀποτελοῦσαν μία καὶ μόνο συνιστῶσα ἑνὸς ἐθνικοῦ κινήματος. Μία ἄλλη, ἀποφασιστικῆς σημασίας, συνιστῶσα ὑπῆρξαν οἱ ἔνοπλες συσσωματώσεις τῶν Ἑλλήνων, ποὺ συγκρούονται μὲ τοὺς Τούρκους, ἀδιάκοπα, ἀπὸ τὸν Κροκόνδειλο Κλαδᾶ, τὸν 15ο αἰ., ἕως τοὺς Σουλιῶτες, τοὺς Χειμαριῶτες, τὴν κλεφτουριὰ καὶ τὰ ἔνοπλα σώματα τῶν Ἑπτανήσων καὶ τῶν παραδουνάβιων Ἡγεμονιῶν.
.        Στὰ πλαίσια λοιπὸν τῆς «ἀποδόμησης τῶν ἐθνικῶν μύθων», προνομιακὴ θέση κατέχει προφανῶς καὶ ἡ κατάρριψη τοῦ «μύθου» τῶν Σουλιωτῶν, μιᾶς ἀπὸ τὶς ἰσχυρότερες καταγωγικὲς ἀφηγήσεις τοῦ νεώτερου ἑλληνισμοῦ. Καὶ πράγματι, οἱ Σουλιῶτες καταλαμβάνουν κεντρικὸ ρόλο στὴ νεώτερη ἑλληνικὴ ἱστορικὴ συνείδηση, ἐξ αἰτίας τοῦ μακρόχρονου καὶ ἀνυποχώρητου ἀγώνα τους, ἐπὶ δύο αἰῶνες, ἐνάντια στοὺς Τούρκους καὶ τῆς –ἀποφασιστικῆς σημασίας– συμμετοχῆς τους στὴν Ἐπανάσταση.
.            Αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα ἐκφράζεται κυρίως μέσῳ τῆς ἀποσιώπησης – χαρακτηριστικά, στὸ ἱστορικὸ ντοκιμαντὲρ τοῦ Σκάι γιὰ τὴν Τουρκοκρατία, στὶς ἀρχὲς τοῦ 2011, ἐκθειάζεται ὁ Ἀλὴ πασάς καὶ ἀποσιωποῦνται ὁλοκληρωτικὰ οἱ Σουλιῶτες. Τέλος, ἐπιχειρεῖται καὶ ἕνα βῆμα πιὸ πέρα, δηλαδὴ ἡ ἀνοικτὴ ἀμφισβήτηση τοῦ «ἐθνικοῦ μύθου» τοῦ Σουλίου καὶ τῶν Σουλιωτῶν.
.       Ἡ ἐθνοαποδομητικὴ ἱστορικὴ σχολὴ θὰ πρέπει νὰ καταδείξει, ἔστω καὶ διὰ τῆς χειραγώγησης/ἀποσιώπησης, ἤ, ἂν χρειαστεῖ, καὶ τοῦ βιασμοῦ τῶν ἱστορικῶν στοιχείων, πὼς οἱ Σουλιῶτες δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο παρὰ μία συνένωση ἀπὸ μᾶλλον πρωτόγονες φάρες, ἀλβανικῆς καταγωγῆς καὶ γλώσσας, οἱ ὁποῖες δὲν διέθεταν κάποια ἐθνικὴ ἢ ἔστω πρωτοεθνικὴ συνείδηση, ἀλλὰ μόνο μία χριστιανικὴ ταυτότητα, ἀνταγωνιστικὴ πρὸς τὴ μουσουλμανική του Ἀλῆ Τεπελενλῆ καὶ τῶν Τουρκαλβανῶν του. Ἂν τὸ ἐπιτύχει, τότε θὰ ἔχει προσθέσει ἕνα ἀκόμα λιθαράκι στὸ βασικὸ ἰδεολογικό της πρόταγμα: ἡ ἐθνικὴ συνείδηση εἶναι ἀποῦσα ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21 καί, ἑπομένως, τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος διαμορφώνεται κυρίως, μέσῳ τοῦ κράτους. Οἱ Σουλιῶτες «δὲν εἶναι» Ἕλληνες, ἀλλὰ «ἐξελληνίζονται» ἐπιγενέστερα, πολὺ μετὰ τὴ σύγκρουσή τους μὲ τὸν Ἀλή.
.            Τὴν ἴδια ἐποχή, ἐξελληνισμὸς καὶ ἐνσωμάτωση στὴν ὑπόθεση τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, τοὺς πολιτικο-στρατιωτικοὺς στόχους καὶ τὸ ἐθνικό της ὅραμα, ἀποτελοῦν τὶς δύο ὄψεις τῆς νέας πραγματικότητας, στὴν ὁποία ἐντάσσονται οἱ Σουλιῶτες[1].
.            Ἐπειδὴ τὸ Κούγκι, ὁ Σαμουήλ, οἱ Τζαβελαῖοι, τὸ Ζάλογγο, ἡ Δέσπω καὶ ὁ πύργος τοῦ Δημουλᾶ, ἀποτελοῦν λέξεις/σημαίνοντα, ποὺ στὸ ὑποσυνείδητο τῶν Ἑλλήνων ταυτίζονται μὲ τὴν ἀγωνιστικὴ διάσταση, ὄχι μόνο τοῦ Σουλίου, ἀλλὰ τῆς νεώτερης ἑλληνικῆς ταυτότητας γενικά, θὰ πρέπει, ἐν τέλει, νὰ πλήξουμε τὴν ἀληθοφάνεια τῶν γεγονότων καὶ τὸν ἡρωικὸ χαρακτήρα ἀτόμων καὶ πράξεων. Σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ ἀμφισβητηθεῖ, χωρὶς μάλιστα καμία ἱστορικὴ ἀντένδειξη, καὶ ὁ χορὸς τοῦ θανάτου τοῦ Ζαλόγγου, δηλαδὴ μία πράξη συνδεδεμένη μὲ τὸ βαθύτερο συναισθηματικὸ καὶ ψυχολογικὸ ὑπόστρωμα τῶν νεώτερων Ἑλλήνων, ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἕως τὰ γερατειά.
.        Τὸ Ζάλογγο καθίσταται, ἔτσι, μαζὶ μὲ τὸ «κρυφὸ σχολειό», προνομιακὸς στόχος τοῦ ἐθνο-ἀποδομητικοῦ ἐγχειρήματος, ὅπως καταδεικνύεται καὶ ἀπὸ σχετικὸ κείμενο τοῦ Ἀλέξη Πολίτη για τὸν χορὸ τοῦ Ζαλόγγου – ἀνακοίνωσή του σὲ συνέδριο, μὲ τὸν εὔγλωττο τίτλο, «Μύθοι καὶ ἰδεολογήματα στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα», ποὺ πραγματοποιήθηκε στὶς 23-24 Νοεμβρίου 2005, στὴ Σχολὴ Μωραΐτη. Ο Α. Πολίτης, γράφει: «Ὁ Χορὸς τοῦ Ζαλόγγου ἀποτελεῖ, μαζὶ μὲ τὶς μυθοποιημένες ἐκδοχὲς τῶν κλεφταρματολῶν καὶ τῶν ἀλλεπάλληλων ἐξεγέρσεων κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν, τὸ συμπληρωματικὸ ταίρι τοῦ Κρυφοῦ σχολειοῦ: παιδεία καὶ ἀνδρεία συνιστοῦν τὰ ἀγκωνάρια κάθε ἰδεολογήματος γιὰ τὴν ἐξαιρετικὴ ἑλληνικὴ φυλὴ»[2].
.          Ὁ στόχος ἔχει τεθεῖ: ἀφοῦ ἔχει πλέον εὐρύτατα ἀπονομιμοποιηθεῖ τὸ «Κρυφὸ Σχολειὸ» –δηλαδή, οἱ ἀγῶνες γιὰ τὴν παιδεία καὶ ἡ σχετικὴ συμβολὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, στὴ διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας–, θὰ πρέπει τὸ ἔργο νὰ ὁλοκληρωθεῖ μὲ τὴν ἀπονομιμοποίηση τῆς κλεφτουριᾶς. Καὶ τί πιὸ συμβολικὸ ἀπὸ τὸ Σούλι καὶ τὸν χορὸ τοῦ Ζαλόγγου;
.            Ἂς προσέξουμε ὅμως. Ἂν τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ ἀποτελεῖ μία κατασκευὴ ἐκ τοῦ μηδενός, ὁ πυρήνας τῶν γεγονότων τοῦ Ζαλόγγου ὐπῆρξε. Βέβαια οἱ ὑπερασπιστὲς κι οἱ προδότες τοῦ Σουλίου, ὅπως κι οἱ γυναῖκες ποὺ αὐτοκτόνησαν, δὲν εἶχαν –ἐκεῖνα ἀκόμα τὰ χρόνια, 1803– ἐνταχθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τῶν Ἑλλήνων· Ἀρβανίτες ἦταν, δηλαδὴ Ἀλβανοί – αὐτὸ εἶναι ὅμως ἄλλο ζήτημα. Ὡς πρὸς τὸ ἴδιο τὸ γεγονός, ἡ μυθοποίηση βρίσκεται μονάχα στὴν ἐξιδανίκευση, στὸ χορό· αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι τὸ διαφορετικὸ καὶ τὸ ἐξαιρετικό, ἐπειδὴ αὐτοκτονίες ἀπελπισμένων, ἀκόμα καὶ ὁμαδικές, δὲν εἶναι κάτι τὸ πρωτόγνωρο στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία [3].
.            Στὸ Σούλι, λοιπόν, συνωστίζονταν οἱ «ὑπερασπιστές» του, οἱ «προδότες» καθὼς καὶ οἱ «γυναῖκες ποὺ αὐτοκτόνησαν», κάτι, ποὺ ὅπως δηλώνει ὁ συγγραφέας, δὲν συνιστᾶ ἀφ’ ἑαυτοῦ τίποτε τὸ ἐξαιρετικό. Ἀποσιωπᾶ, βέβαια, τὰ μωρὰ καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ ἔριξαν οἱ Σουλιώτισσες στὸ βάραθρο, «γιὰ νὰ μὴ γίνουν σκλάβοι στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν τους», ὅπως ἀναφέρει ὁ Χόλλαντ! Ἄλλωστε –ἔσχατο ἐπιχείρημα– οἱ Σουλιῶτες δὲν ἦταν… κἂν Ἕλληνες! Ἀξιοπρόσεχτη καὶ ἡ τεχνικὴ τῆς στρέβλωσης. Ἡ ἀπόφανση ξεκινᾶ μὲ μία ἤπια σχετικῶς διατύπωση: «δὲν εἶχαν ἐνταχθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τῶν Ἑλλήνων», γιὰ νὰ καταλήξει «Ἀρβανίτες ἦταν, δηλαδὴ Ἀλβανοί»!
.            Ὅσο γιὰ τὴν Ψιμούλη, στὴν ἴδια κατεύθυνση, ἀμφισβητεῖ ἀκόμα καὶ τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς αὐτοχειρίας.
.            Ἔτσι στρατεύματα τοῦ Ἀλῆ ἐπιτίθενται αἰφνιδιαστικὰ στοὺς Σουλιῶτες ποὺ ἔχουν καταφύγει στὸ Ζάλογγο. [ ] Στὴ διάρκεια τῆς διεξαγόμενης σὲ στενωποὺς καὶ μονοπάτια τοῦ ὄρους, μάχης, μέρος τῶν γυναικοπαίδων κατακρημνίστηκε εἴτε ἀπωθούμενο στὴν ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ ἀπὸ τοὺς ὀπισθοχωροῦντες μαχητὲς εἴτε μὲ ἀπόφαση τῶν γυναικῶν νὰ προτιμήσουν γι’ αὐτὲς καὶ τὰ παιδιά τους τὸν ἑκούσιο θάνατο παρὰ μία ὀδυνηρὴ αἱματοχυσία καὶ αἰχμαλωσία. [4].

 .           Ἴσως, ἐν τέλει, ἐδῶ νὰ βρίσκεται ἡ ἀφετηρία τοῦ φάσματος τοῦ «συνωστισμοῦ», ποὺ κατατρύχει τοὺς Ἕλληνες ἀποδομητές, συνωστισμένοι στὴ Σμύρνη…, συνωστισμένες στὸ Ζάλογγο.

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

[1] Βάσω Ψιμούλη, Σούλι καὶ Σουλιῶτες, Ἑστία, Ἀθήνα  2006, σ. 471.

[2] Ἀλέξης Πολίτης , «Ὁ “χορὸς τοῦ Ζαλόγγου”. Πληροφοριακοὶ πομποί, πομποὶ ἀναμετάδοσης, δέκτες πρόσληψης», στὸ Μύθοι καὶ ἰδεολογήματα στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα, ΕΣΝΠΓΠ–ΣΜ, Ἀθήνα 2007, σσ. 267-298.  σ. 282.

[3] Α. Πολίτης, «Ὁ “χορὸς τοῦ Ζαλόγγου”…», ὅ.π., σ. 282.

[4] Β. Ψιμούλη, Σούλι…, ὅ.π., σσ. 439-440.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΗΡΩΙΚΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΣΤHN ΤΡΟΪΚΑ ΤΟΥ ΟΘΩΝΑ (Μιὰ «δραματικὴ ἐπικαιρότητα»)

 Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΗΡΩΙΚΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ
ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΑΞΙΩΣΕΙΣ
ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ ΤΟΥ ΟΘΩΝΑ

Ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἱστορική μελέτη τοῦ Κώστα Β. Καραστάθη

«Ἐπίσκοπος Ταλαντίου Νεόφυτος Μεταξάς,
ἕνας μεγάλος Ἀγωνιστής τοῦ 1821 καί ἀνεπίληπτος Ἱεράρχης»

 πού γράφηκε καί κυκλοφορήθηκε
μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως ἐφέτος 150 ἐτῶν

ἀπό τήν κοίμηση καί κατά τόν ἑπόμενο χρόνο 250 ἐτῶν
ἀπό τή γέννηση τοῦ ἀοίδιμου Ἱεράρχη. (σελ. 220)

(βλ. ἐπίσης.: http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/10/17/ἐπίσκοπος-ταλαντίου-ἕνας-μεγάλος-ἀγ/)

.       Ἡ κυβέρνηση τῶν Βαυαρῶν, πού δέν ἀρκεῖτο στήν ἐσωτερική διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας διά τῶν Ἱερῶν κανόνων της, μέ Διάταγμα τῆς 29-10-1835 ἀποφάσισε νά συγγραφεῖ  «Ἐκκλησιαστική Νομική Διαδικασία». Βεβαίως τό ἔργο ἀνατέθηκε στήν Ἱερά Σύνοδο, ἀλλ’ ἡ κυβέρνηση, καί πρό παντός ἡ τριανδρία τῆς Βαυαρικῆς Ἀντιβασιλείας, θά ἔδιναν τήν τελική ἔγκριση σ’ αὐτή.
.        Ἡ  Ἱερά Σύνοδος ἐνημέρωσε τή Γραμματεία Ἐκκλησιαστικῶν στίς 4 Αὐγούστου 1835, ὅτι θά συγκροτηθεῖ ἐπιτροπή ἀπό κληρικούς καί ἔμπειρους στά νομικά λαϊκούς, γιά νά συντάξουν αὐτή τήν «Ἐκκλησιαστική Νομική Διαδικασία».
.        Διευκρίνισε ὅτι ἡ ἐν λόγῳ Ἐπιτροπή θ’ ἀσχοληθεῖ καί μέ τή διάταξη καί διευθέτηση τῶν Ἐκκλησιαστικῶν κανόνων ὑπό διάφορα κεφάλαια, κατά τήν ὕλη, διότι αὐτοί θεωροῦνται καί εἶναι οἱ νόμοι πού ἀφοροῦν τά ἁμαρτήματα τῶν κληρικῶν στά ἐκκλησιαστικά πράγματα. Καί μολονότι τά καθήκοντα τοῦ Κλήρου ἐν γένει κανονίζονται καί περιγράφονται ἀπό τούς Ἐκκλησιαστικούς κανόνες, γιά περισσότερη ὅμως διασάφηση ἡ Σύνοδος ἔκρινε εὔλογη καί τή σύνταξη αὐτῶν, γιά νά τούς γνωρίζει ἀκριβέστερα καί ὁ ἐπίσκοπος καί ὁ πρεσβύτερος καί ὁ διάκονος καί ὁ μοναχός, καθώς (παρά τά κοινά) καί τά ἰδιαίτερά τους ὁ πρωτοσύγγελος καί ὁ ἀρχιδιάκονος. Τέλος, ἡ Σύνοδος ἀνέφερε στή Γραμματεία ὅτι, ὅταν ἡ Ἐπιτροπή ὁλοκληρώσει τό ἔργο της, θά τό ἀποστείλει στή  Σύνοδο, καί αὐτή, ὕστερα ἀπό τό σχετικό ἔλεγχο, θά τό ὑποβάλει  στήν κρίση  τῶν Γραμματειῶν.
.        Αὐτά ἔγραφε ἡ Ἱερά Σύνοδος προασφαλίζοντας ἔτσι τούς Ἐκκλησιαστικούς κανόνες ἀπό κάθε πλευρά καί ἐμποδίζοντας τή διαστροφή τους σέ πολιτικούς νόμους,  πράγμα πού πολύ φοβόταν.
.        Συγκροτήθηκε ἡ ἑνδεκαμελής Ἐπιτροπή ἀπό δύο Ἀρχιερεῖς, δύο ἄλλους ἐκκλησιαστικούς καί ἑπτά κοσμικούς νομομαθεῖς. Πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς ἐξελέγη ὁ Ἀττικῆς Νεόφυτος Μεταξάς (ὁ πρώην Ταλαντίου). Καί περί τά μέσα τοῦ 1836 συνῆλθε σέ πρώτη συνεδρίαση. Οἱ συνεδιάσεις διεξάγονταν στήν κατοικία τοῦ Νεοφύτου. Καί εὐθύς ἄρχισαν οἱ ἀπορίες πρός τή Γραμματεία, προσχέδια καί σχέδια καί διενέξεις καί ἀντιστάσεις καί διχογνωμίες καί τριχογνωμίες, «καί πάλιν προσέβαλλε τήν ὄσφρησίν των ὁ τοῦ πρεσβυτεριανισμοῦ ἀνάγυρος, ἠρέμα ὑποκινούμενο» (Κ. Οἰκονόμος). Καί πολλούς μῆνες τά μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς μάταια ἀσχολήθηκαν. Καί ἡ Γραμματεία πίεζε κάθε τόσο γιά τήν ἐντατικοποίηση τῶν προσπαθειῶν.Στή Γραμματεία διορίστηκε ὁ Πολυζωίδης ἀντί τοῦ Ρίζου, ἀλλά καρπός κανένας. Ὁπότε μετά ἀπό ἑνάμισο χρόνο (8 Ἰουνίου, 1837) ὁ Γραμματέας ρώτησε τόν πρόεδρο τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀττικῆς Νεόφυτο μέχρι ποῦ ἔφτασαν οἱ ἐργασίες τῆς Ἐπιτροπῆς. Καί τότε ὁ πρόεδρος ἔδωσε  τούτη τήν παλικαρίσια ἀπόκριση:

« – Ἀπό τόν καιρόν, καθ’ ὅν ἐσυστήθη αὕτη ἡ Ἐπιτροπή, συνεδριάσασα μέχρι τῆς 17 Αὐγούστου τοῦ παρελθόντος ἔτους, ἔ π ρ α ξ ε  μ η δ έ ν,  θ ε ω ρ ο ῦ σ α  ἀ σ υ μ β ί β α σ τ ο ν  τ ό  ἀ ν τ ι κ ε ί μ ε ν ο ν  τ ῶ ν  ἐ ρ γ α σ ι ῶ ν  τ η ς· ὡς τοιοῦτο δέ θεωρούμενον, δέν θέλει δυνηθῆ βέβαια μήτε τοῦ λαοῦ νά πράξῃ τι περί τοῦ περί οὗ ὁ λόγος ἀντικειμένου. Ταῦτα (προστίθησιν) ἀναφέρω κατά τήν προμνημονευθεῖσαν πρός ἐμέ διαταγήν τῆς βασιλικῆς ταύτης Γραμματείας, ὡς μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς, εὐγνωμονῶν διά τήν ὁποίαν μοί δίδει τιμήν ὀνομάζουσά με πρόεδρον αὐτῆς.»

.       Καί ἐπειδή πάλι ἡ Γραμματεία διέταξε μ’ ἄλλη ἐπιστολή (25 Ἰουνίου 1837, τά μέλη συνῆλθαν γιά τελευταία φορά. Ὁπότε ὁ ἑβδομηνταεξάχρονος Ἀττικῆς Νεόφυτος, ἀναθυμούμενος τόν ἀγέρωχο ἐπαναστάτη ἐπίσκοπο Ταλαντίου καί τόν ἀλύγιστο ἡγέτη τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἀνασηκώνεται στό μέσο τῆς Συνελεύσεως καί «Ζ ῆ   Κ ύ ρ ι ο ς! ἀνέκραξε· ἐγώ μέν καί οὗτος (δείχνοντας τόν συνεπίσκοπο πλάι του) μίαν καί μόνην ἐκκλησιαστικήν  Δ ι κ ο ν ο μ ί α ν  γνωρίζομεν, τόν Κώδικα τῶν Ἀποστολικῶν καί Συνοδικῶν ἁγίων θεσμῶν, οὕς καί οἱ ἀοίδιμοι Αὐτοκράτορες ἰσχυροτέρους ἐκέλευσαν εἶναι τῶν νόμων τῶν πολιτικῶν, πᾶσαν δέ τούτων ἀναιρετικήν Δικονομίαν ἄθεσμον ἡγούμεθα καί φρίττομεν, ὡς προφανῆ κατά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπιβουλήν. Διά ταῦτα τοίνυν ἐγώ, πιστός εἰς τά πάτρια μέχρι τέλους ἐμμένων, π α ρ α ι τ ο ῦ μ α ι  ταύτης τῆς ἐπιτροπῆς.» «Κἀγώ συμπαραιτοῦμαι», φώναξε  ὁ Κυκλάδων, καί ὁ τρίτος  καί ὁ τέταρτος παραιτήθηκαν, καί ἔτσι διαλύθηκε ὡς καπνός αὐτή ἡ βαυαρικῆς καί προτεσταντικῆς ἐμπνεύσεως προσπάθεια.

Τιμή καί δόξα στόν ἀοίδιμο Ἱεράρχη Νεόφυτο!

 ΠΗΓΗ: syndpeiraia.blogspot.com

Ο ΤΑΛΑΝΤΙΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ 1821 ΚΑΙ ΑΝΕΠΙΛΗΠΤΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ (100 χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμησή του)

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἔχει μεγάλη σημασία ἡ ἀναδρομὴ στὶς ἱστορικὲς πηγὲς τοῦ ἀγῶνος τοῦ 1821 καὶ τοῦ νεοσυστάτου ἑλληνικοῦ κρατιδίου γιὰ νὰ φανεῖ ἡ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ τῶν Πρωτουργῶν, γιὰ νὰ καταδειχθεῖ πάλιν καὶ πολλάκις ἡ Ἐργολαβία Ἀλλοτριώσεως μέσῳ τῆς πλαστογραφήσεως τῆς ἱστορίας καὶ τῆς μεταλλάξεως τῆς ἱστορικῆς μνήμης.

Ὁ Ἐπίσκοπος Ταλαντίου Νεόφυτος
μεταξύ τῶν πρωτοστατῶν στήν Α΄ Ἐθνική Συνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου
Στήν ἐπέτειο τῶν 150 χρόνων ἀπό τήν κοίμηση καί 250 χρόνων ἀπό τήν γέννησή του:

 

Ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἱστορική μελέτη τοῦ Κώστα Β. Καραστάθη 
«Ἐπίσκοπος Ταλαντίου Νεόφυτος Μεταξάς,
ἕνας μεγάλος Ἀγωνιστής τοῦ 1821 καί ἀνεπίληπτος Ἱεράρχης»

 πού γράφηκε καί κυκλοφορήθηκε
μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως ἐφέτος 150 ἐτῶν
ἀπό τήν κοίμηση καί κατά τόν ἑπόμενο χρόνο 250 ἐτῶν
ἀπό τή γέννηση τοῦ ἀοίδιμου Ἱεράρχη. (σελ. 220)

[Ε ἰ σ α γ ω γ ι κ ά: Ὁ φλογερός ἐπαναστάτης, μέγας ἀγωνιστής καί ἀνεπίληπτος Ἱεράρχης ἐπίσκοπος Ταλαντίου Νεόφυτος Μεταξάς ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς τρεῖς πρωτεργάτες τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 στήν Ἀνατολική Στερεά Ἑλλάδα, (οἱ ἄλλοι δύο ἦσαν ὁ Ἀθανάσιος Διάκος καί ὁ Σαλώνων Ἠσαΐας), ξεσήκωσε καί ἀπελευθέρωσε τή Λοκρίδα (31-03-1821), πρωτοστάτησε στή Συνέλευση  τῶν Σαλώνων καί τήν Α΄ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου, καί ὡς πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου πρόσφερε πολλά στόν Ἀγώνα, ἀλλ’ ἔπαθε καί πολλά... Παράλληλα πρός τίς ἐθνικές, πρόσφερε καί τίς ἀρχιερατικές ὑπηρεσίες του στήν Ἐκκλησία τῆς Λοκρίδας, τῆς Παροναξίας καί τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας του Ἀθήνας, ἀρχικά ὡς Τοποτηρητής Ἀττικῆς, ἀργότερα ὡς ἐπίσκοπος Ἀττικῆς, καί ἐν συνεχείᾳ ὡς Μητροπολίτης Ἀθηνῶν καί Πρόεδρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Κατά τή διακυβέρνηση τοῦ τόπου ἀπό τόν Καποδίστρια ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς συνεργάτες τοῦ Κυβερνήτη, ἐνῶ κατά τή διακυβέρνηση τοῦ Ὄθωνα ἀγωνίστηκε θαρραλέα νά ὑπερασπισθεῖ τά θέσμια τῆς Ὀρθοδοξίας ἔναντι τῶν ἐπιδιώξεων τῶν ἀλλόδοξων Βαυαρῶν.]

  .                 Τήν 15^η Δεκεμβρίου, γράφει ὁ Πουκεβίλ, ἡμέρα ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν τῆς ἐθνοσυνελεύσεως, κατά τήν ὁποία παραβρέθηκαν πενήντα ἐννιά πληρεξούσιοι, καθώς τό τηλεβόλο μιᾶς μικρῆς ναυτικῆς μοίρας πού ναυλοχοῦσε στόν ὅρμο τῶν Μεθάνων ἀνάγγειλε μέ ἕναν κανονιοβολισμό τήν ἐπισημότητα τῆς ἡμέρας, καθένας προσῆλθε στόν προκαθορισμένο τόπο τῶν συνεδριάσεων, ὅπου «ὁ θεοσεβής ἀρχιεπίσκοπος Ἀταλά­ντης καί Θερμοπυλῶν» μετά τή θεία λειτουργία, πού τελέσθηκε πάνω στά ἐρείπια τοῦ βωμοῦ, τοῦ ἀφιερωμένου στόν Ἀσκληπιό, κήρυξε τήν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν. Στή συνέχεια, ἀφοῦ καθένας ἀπό τούς πληρεξουσίους κάθισε «πάνω σέ ἀχυρόψαθα, καθώς συνηθίζεται στήν Ἀνατολή», ὁ πανιερώτατος πρόεδρος, ἀφοῦ σηκώθηκε ἀπό τή θέση του κάτω ἀπό μιά πορτοκαλιά, ἱκέτευσε τόν Σωτήρα Θεό, νά δωρίσει σοφία στά παιδιά του.
.                 Χαιρετίζοντας ἔπειτα στό πρόσωπο τῶν πληρεξουσίων τήν ἀναγεννώμενη Ἑλλάδα, ὑπενθύμισε μέ ἁπλό καί ἀπέριττο λόγο στό συνέδριο, τό λαό καί τούς παρευρισκόμενους ὁπλίτες τά ἀθάνατα κατορθώματα τῶν προγόνων τους, τή δόξα καί τίς καταστροφές, πού ὑπέστη ἡ Πατρίδα, καθώς καί τή μακραίωνη δουλεία καί ταπείνωσή της, τῶν ὁποίων τό τέρμα πλησίαζε ἤδη ἀφότου ξεκίνησε ἡ ἐπανάσταση.
.         Ἐπέμεινε περισσότερο στήν πολιτική ἐξέλιξη τῆς Ἑλλάδος κατ’ ἐκείνη τήν τελευταία ἐποχή καταδείχνοντας ἐναργέστατα «τήν ἱερότητα τῆς ἐπαναστάσεως ἐναντίον παρανόμου τυράννου, εἰς ὅν ἀπαγορεύουσιν αἱ πολιτικαί αύτοῦ ἀρχαί νά δεχθῇ  καί αὐτόν τόν τίτλον τοῦ νομίμου κυριάρχου τῶν Ἑλλήνων, διότι ἀντί νά θεωρῇ ὡς ὑπηκόους, τάσσει αὐτούς, συμφώνως ταῖς ἀντιχριστιανικαῖς αὐτοῦ δοξασίαις, ἐν τοῖς ὑπό τό αὐθαίρετον κράτος αὐτοῦ δούλοις, στηριζόμενος ἐπί τοῦ δικαίου τῆς σπάθης.» Τέλος ἀνέκραξε: «Ὁ τίτλος τοῦ Χουνκιάρ* ὡς ἄβυσσος χωρίζει τόν ἡγεμόνα τῶν περιτετμημένων Ταρτάρων ἀπό τῶν βασιλέων, οἵτινες ποιμαίνουσι τούς χριστι­ανικούς λαούς».

*Ὑποσημείωση Πουκεβίλ: «Ὁ τίτλος αὐτός, πού εἶχαν ἰδιοποιηθεῖ οἱ σουλτάνοι σημαίνει: ἀνθρωποκτόνος, καί παράγεται ἀπό τήν τουρκική λέξη «χούν», αἷμα. Πέρα ἀπό κάθε ἄλλη σκέψη ἐπί τοῦ ἀντικειμένου αὐτοῦ, ὀφείλουμε πρός τιμήν τῆς ἀνθρωπότητας νά ποῦμε, ὅτι μόνο Τοῦρκοι μποροῦσαν σ’ ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη νά θαυμάζουν στόν μονάρχη τους τό δικαίωμα ν’ἀποκαλεῖται «φονιάς ἀνθρώπων»!

.       Διερευνώντας ἔπειτα τά δικαιώματα, τά ὁποῖα οἱ Ἕλληνες εἶχαν ἀποκτήσει μέ τή ρωσική προστασία, ὁ ἱεράρχης ὑπέδειξε στήν ἐθνοσυνέλευση, ὡς «αὐθεντικῶς πιστωθέν ὅτι, παρά τῇ Ὀθωμανικῇ Πύλῃ τό ζήτημα τῆς θρησκείας καί τοῦ ἑλληνικοῦ γένους συνεδέθη πάντοτε μετά πολιτικοῦ καί ἐθνικοῦ ζητήματος τῶν Μοσχοβιτῶν, ὅτι ἐν παντί μεταξύ Ρωσίας καί Τουρκίας πολέμῳ ἡ ὀθωμανική αὐτοκρατορία ἀεί ἐθεώρει ταὐτιζομένας τάς εὐχάς τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Ρώσων», μέ λεπτότατη δέ μετάπτωση τοῦ λόγου, ὁ ρήτορας ἀρκέστηκε νά εὐχηθεῖ  εὐδαιμονία στή διοίκηση τοῦ ὀρθόδοξου αὐτοκράτορα.
.       Πρόσθεσε καί λίγες λέξεις γιά κάποιους ἀρχηγούς τῆς Ἱερᾶς Συμμαχίας, «οἵτινες μάτην προσεπάθησαν νά ἐπιτύχωσιν κρᾶμά τι τῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου καί τοῦ Κορανίου, ἀνεχόμενοι τήν νοθείαν τοῦ χριστιανισμοῦ»∙ τό ὄνομα τῆς «Πάργας» μόλις ἐψέλισαν τά χείλη του∙ καί καθώς ὁμολόγησε χάριτες  «τῷ «ἐκλεκτῷ τέκνῳ τῆς Ἐκκλησίας, τῷ Λουδοβίκῳ ΙΗ΄, βασιλεῖ τῆς Γαλλίας, καί προστάτῃ παντός δυστυχοῦς», τέλειωσε τό λόγο του ὁρίζοντας τήν ἑπόμενη συνεδρίαση γιά τήν ἄλλη μέρα, ὀπότε θά διαβάζονταν οἱ ὀργανικοί νόμοι τῆς Ἑλλάδος. Ἡ συνεδρίαση ἔγινε ὅπως εἶχε ὁρίσει ὁ Νεόφυτος, ἀλλά βρέθηκαν σέ κυκεώνα, ὅταν ἐδέησε νά συζητήσουν γιά τίς ἀξιώσεις τόσων πολλῶν συνδέσμων, ἐπαρχιῶν καί νησιῶν, πού εἶχαν διαφορετικά συμφέροντα καί συχνά μάλιστα ἀντίθετα!
.       Γιά τό τελετουργικό μέρος τῆς ἐνάρξεως τῶν ἐργασιῶν ἔχουν γράψει καί ἄλλοι ξένοι ἱστορικοί.
.        Τήν 1^η Ἰανουαρίου 1822 σέ συνεδρίασή της ἡ Ἐθνοσυνέλευση διακήρυξε τήν «πολιτικήν ὕπαρξιν καί ἀναξαρτησίαν» τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Οἱ πληρεξούσιοι ψηφίζουν καί τό προσωρινό πολίτευμα τῆς Ἑλλάδος. Καί πρῶτο μεταξύ ἄλλων διακήρυξαν καί τά τῆς θρησκείας: «Ἡ ἐπικρατοῦσα θρησκεία εἰς τήν Ἑλληνικήν ἐπικράτειαν εἶναι ἡ τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας· ἀνέχεται ὅμως ἡ Διοίκησις τῆς Ἑλλάδος πᾶσαν ἄλλην θρησκείαν, καί αἱ τελεταί καί ἱεροπραγίαι ἑκάστης αὐτῶν ἐκτελοῦνται ἀκωλύτως».
.         Ἡ παραπάνω διάταξη δέν εἶναι πρωτότυπος, ὅπως ἀλλοῦ ἔχει γραφεῖ, ἀλλά ἀντιγραφή τῆς σχετικῆς διατάξεως τοῦ Ἀρείου Πάγου, κατά τή Συνέλευση τῶν Σαλώνων, ὅπως διατυπώθηκε ἀπό τούς ἐπισκόπου Ταλαντίου Νεόφυτο, Μενδενίτζης Διονύσιιο, Λιδωρικίου Ἰωάννη καί τόν λογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη Ἄνθιμο Γαζή:  «Ἄν καί ὅλας τάς θρησκείας δέχεται ἡ Ἑλλάς καί τάς τελετάς καί χρῆσιν αὐτῶν κατ’οὐδἐνα τρόπον ἐμποδίζει, τήν Ἀνατολικήν ὅμως τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν καί τήν σημερινήν γλῶσσαν μόνον ἀναγνωρίζει ὡς ἐπικρατούσας θρησκείαν καί γλῶσσαν τῆς Ἑλλάδος.»
.        Μεταξύ τῶν 59 πληρεξουσίων ὁ πρῶτος πού ὑπογράφει τά Πρακτικά τῆς Συνελεύσεως εἶναι ὁ ἐπίσκοπος Ταλαντίου καί Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου Νεόφυτος.
.       Μετά τή λήξη τῶν ἐργασιῶν τῆς Συνελεύσεως μίλησε καί πάλι ὁ Νεόφυτος καί τελειώ­νοντας ἐπανέλαβε τίς προτροπές, πού εἶχε ἀπευθύνει στούς συνέδρους τῆς Συνελεύσεως τῶν Σαλώνων: “Πρό πάντων ἕνα ἀκόμα χρησιμεύει καί εἶναι τό κυριότερον: μέ ἐνθουσιασμόν ν’ ἀκολουθῶσιν οἱ Ἕλληνες τόν πόλεμον. Βλέπετε τόν τύραννον. Ἐξηγριώθη ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων… Αὐτά εἶναι τά ἔσχατα σπαράγματα ἑνός μεγάλου θηρίου εἰς τήν στιγμήν τοῦ θανάτου του∙ κτυπᾶτε τον, κτυπᾶτε τον! Ἀκόμη ὀλίγον καί ψυχή δέν τοῦ ἔμεινε∙ ἀκόμη ὀλίγον καί νεκρός ἔπεσεν, εἰς τήν Ἑλλάδα νεκρός… Ὁρκιζόμεθα εἰς τόν ἐν Τριάδι ὑμνούμενον Θεόν ἄσπονδον μίσος κατά τοῦ τυράννου.»

 

 

 

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΩΝ [Β´]

1821 – Ἡ Ἱστορία τῶν ἀνιστόρητων [Β´]

Καθηγητὴς Βασίλης Φίλιας,
πρώην Πρύτανις Παντείου Πανεπιστημίου

Μέρος πρῶτο: http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/05/17/ἡ-ἱστορία-τῶν-ἀνιστόρητων-α´/

.    Ἀλλὰ ἂς προχωρήσουμε:

.      Τὸ 1805-6 γίνονται τεράστιας κλίμακας ἐκκαθαριστικὲς ἐπιχειρήσεις ἀπὸ συνδυασμένες τουρκικὲς δυνάμεις καὶ τοὺς Ἕλληνες κοτσαμπάσηδες ἐναντίον τῆς κλεφτουριᾶς τῆς Πελοποννήσου ὅπου χάνονται ἑκατοντάδες ὁπλαρχηγοί. Γιατί αὐτὸ τὸ καθοριστικῆς σημασίας γεγονὸς ἀποκρύπτεται ἀπὸ τὸ «σήριαλ» καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ δὲν ἔρχονται στὴν ἐπιφάνεια τὰ βαθύτερα κοινωνικὰ αἴτια τῶν συγκρούσεων μεταξὺ τῶν ἑλληνικῶν ἡγεσιῶν;
.   Γιατί οὔτε λέξη γιὰ τὸ κίνημα τῶν «καρμανιόλων» στὴ Σάμο καὶ τοῦ Οἰκονόμου στὰ νησιὰ τοῦ Ἀργοσαρωνικοῦ;
.  Γιατί καμμιὰ ἀνάλυση σὲ ἐπίπεδο δημοτικῶν τραγουδιῶν τῶν διαχρονικῶν πόθων καὶ προσδοκιῶν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ γιὰ ἐλευθερία καὶ δικαιοσύνη;
.    Μὲ τὸ νὰ ἐμφανίζεται μετὰ ἀπὸ κάθε συγκεχυμένη καὶ ἀοριστολογικὴ παρουσίαση τῶν γεγονότων ὁ κ. Βερέμης καὶ νὰ «συμπεραίνει» σὲ στὺλ «ἡ θεία Ὄλγα ξέρει» δὲν καλύπτονται τὰ κενά, οἱ παρερμηνεῖες, οἱ διαστρεβλώσεις, οἱ παραλείψεις καὶ οἱ ἀνακολουθίες.

 .    Ἀνάλογα ἰσχύουν καὶ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ παρουσιάζονται τὰ «προφὶλ» τῶν μεγάλων ἡγετῶν τοῦ ἀγώνα. Ἐπὶ παραδείγματι:

 Ὁ Κολοκοτρώνης ἕνας φιλόδοξος καὶ ἠθικὰ ἀδίστακτος «κατσαπλιάς», ποὺ κατέφυγε στὴ Ζάκυνθο καὶ ἀνασύρθηκε ἀπὸ τὴν ἀφάνεια τὶς παραμονὲς τῆς ἐπανάστασης. Ἀποσιωπᾶται ἐντελῶς τὸ γεγονὸς ὅτι τοῦ εἶχε ἀπονεμηθεῖ ἀπὸ τὸν Ἀγγλο διοικητὴ τῶν Ἑπτανήσων ὁ βαθμὸς τοῦ ταγματάρχη καὶ ὑπηρέτησε ἐπὶ μία δεκαετία τουλάχιστον στὸν ἀγγλικὸ στρατό.

 Ὁ Καραϊσκάκης μία σκοτεινὴ φυσιογνωμία τῆς Αἰτωλοακαρνανίας, ποὺ ἄλλαζε συνεχῶς στρατόπεδα καὶ συμμαχίες….. Ἄνευ ἀξίας ν’ ἀναφερθεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μάχη τῆς Ἀράχωβας διδάσκεται ἀκόμα καὶ σήμερα ὡς κλασικὸ μεγάλης ἀξίας στρατιωτικὸ ἐγχείρημα τόσο στὸ Γουέστ Πόϊντ τῶν ΗΠΑ, ὅσο καὶ στὴν ρωσικὴ στρατιωτικὴ Ἀκαδημία Σουβορόφσκι.

 Ὁ Παπαφλέσσας, τοῦ ὁποίου ὁ ρόλος ἦταν καθοριστικὸς στὶς ζυμώσεις γιὰ τὸν ξεσηκωμὸ στὴν Πελοπόννησο οὐσιαστικὰ ἀγνοεῖται στὸ σήριαλ.

 Ὁ Καποδίστριας ὁ μέγας αὐτὸς μεταρρυθμιστὴς ἡγέτης ἐμφανίζεται ὡς μία μορφή, ποὺ δὲν εἶχε ἐπαρκῆ ἀντίληψη τῆς ἑλληνικῆς πραγματικότητας καὶ δὲν παρέχονται στὸν τηλεθεατὴ παρὰ ἐλάχιστα στοιχεῖα γιὰ νὰ ἐκτιμηθεῖ τὸ τεράστιο ἔργο του, παρὰ τὶς ἐσωτερικὲς καὶ ἐξωτερικὲς ἀντιξοότητες.

 .     Ἐπίσης, ὅσον ἀφορᾶ στὸ θέμα τοῦ Φιλελληνισμοῦ, τὸ σήριαλ καλλιεργεῖ τὴν ἀπολύτως λαθεμένη ἐντύπωση ὅτι οἱ Φιλέλληνες ἦταν φαντασιοκόποι ἰδιεαλιστὲς καὶ ἀρχαιολάτρες, ποὺ ὅταν ἔβλεπαν ἀπὸ κοντὰ τὶς μικρότητες καὶ τὰ χάλια τῶν ἐπαναστατῶν, ἐτρέποντο εἰς φυγήν.
.     Οἱ ἐπιστημονικοὶ συμβουλάτορες τοῦ σήριαλ, ἂν θὰ εἶχαν κάνει πρωτογενῆ ἔρευνα στὸν εὐρωπαϊκὸ τύπο τῆς ἐποχῆς, θὰ ἤξεραν ὅτι δὲν εἶχαν ἔτσι τὰ πράγματα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν δευτερογενῆ βιβλιογραφία δὲν προκύπτει κάτι τέτοιο. Ἀντίθετα ἡ ἑλληνικὴ ἐπανάσταση, παρὰ τὶς ὅποιες ἀρνητικὲς καὶ σκοτεινές της πλευρὲς λειτούργησε ὡς σύμβολο καὶ σημεῖο ἀναφορᾶς, ὄχι μόνο στὸν τύπο, ἀλλὰ καὶ πηγὴ ἔμπνευσης στὴ Λογοτεχνία τῆς Εὐρώπης γιὰ δεκαετίες.
.     Ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα εἶναι ἐκεῖνο τοῦ Νικολάϊ Γκόγκολ στὶς «Νεκρὲς Ψυχὲς» ὅπου ἐμφανίζει ἕναν ἀπὸ τοὺς γαιοκτήμονες νὰ ἔχει στολισμένο τὸ σαλόνι τοῦ σπιτιοῦ του μὲ πορτραῖτα τῶν ἡρώων της Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης καὶ νὰ τὰ δείχνει στοὺς ἐπισκέπτες, σὲ μία ὑπόθεση ποὺ διαδραματίζεται μετὰ τὸ 1850.

 .    Ὁ προκρούστειος καὶ μηδενιστικὸς τρόπος προσέγγισης τοῦ σήριαλ συνεχίζεται καὶ ὡς πρὸς τὰ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Καποδίστρια γεγονότα: • Ἡ διαπλοκὴ τῆς ντόπιας ὀλιγαρχίας μὲ τὰ πλοκάμια τῆς ξενοκρατίας δὲν διευκρινίζονται. • Ὁ ρόλος τῶν Ἀγγλων στὴν ἔξωση τοῦ Ὄθωνα δὲν ἀναφέρεται. • Τὰ αἴτια καὶ οἱ ἐπιπτώσεις τῆς διαμόρφωσης τῆς Οἰκονομίας μετεπαναστατικά, μὲ κύριο χαρακτηριστικὸ τὸν μονοκαλλιεργητικὸ χαρακτήρα της, δὲν ἀναλύονται. • Στὰ γεγονότα τοῦ Κιλελὲρ δὲν ἀποδίδεται ἡ δέουσα σημασία. • Ἀγνοεῖται συστηματικὰ ἡ οἰκονομικὴ κοινωνικὴ πλευρὰ τοῦ ἐξωτερικοῦ προσανατολισμοῦ καὶ τοῦ μεγαλοϊδεατισμοῦ τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς μὲ ἀποτέλεσμα τὸ κρίσιμο αὐτὸ θέμα, νὰ ἐμφανίζεται ὡς ἀπόρροια ἑνὸς ὑπερφίαλου ἑλληνικοῦ ἐθνικισμοῦ. • Δὲν συνδέεται ἡ ἐνδημικὴ οἰκονομικὴ ὑπανάπτυξη ποὺ κορυφώνεται μὲ τὴν κρίση τοῦ 1892 μὲ τὴν ὑπερχρέωση πρὸς τοὺς ξένους δανειοδότες. • Δὲν ἑρμηνεύεται κοινωνιολογικὰ ὁ παρασιτισμός, ἡ ἀντιπαραγωγικότητα καὶ ὁ «κομπραντορισμὸς» τῆς νεοπαγοῦς ἀστικῆς τάξης στὴ μετεπαναστατικὴ Ἑλλάδα. • Δὲν ἐπιχειρεῖται σύγκριση μὲ τὶς ἐξελίξεις στὶς ἄλλες χῶρες τῆς Βαλκανικῆς, ποὺ θὰ ἀποκάλυπταν παραλληλότητες, ποὺ δὲν ἑρμηνεύονται μὲ ἀναγωγὲς στὶς ὑποτιθέμενες ἀρνητικὲς ἰδιαιτερότητες τοῦ λεγόμενου «χαρακτήρα τοῦ Ἕλληνα». • Ἀγνοεῖται προκλητικὰ ἡ ἄνθιση στὰ Γράμματα καὶ τὶς Τέχνες στὴν Ἑλλάδα τοῦ 19ου αἰώνα. • Ἡ στροφὴ πρὸς τὴν ἀρχαιότητα τοποθετεῖται ὡς δευτερογενὲς καὶ «ἀνακλαστικὸ» φαινόμενο σύμφωνα μὲ τὸ ἀρχαιολατρικὸ πρόσωπο τοῦ Βαυαροῦ Βασιλιᾶ Λουδοβίκου. • Δὲν ἐξετάζονται οἱ συνέπειες καὶ οἱ λόγοι μία παθολογικῆς «δυτικοφρένειας» τμημάτων τῆς ἑλληνικῆς ἰντελιγκέντσιας, ποὺ ὁδήγησε σὲ μακρόχρονη περιφρονητικὴ ἀπαξίωση τοῦ αὐτόχθονος λαϊκοῦ πολιτισμοῦ.

.     Αὐτὰ καὶ μόνο ἀρκοῦν γιὰ νὰ καταδειχθεῖ ὁ ἐλλειματικὸς καὶ διαστρεβλωτικὸς χαρακτήρας τοῦ συγκεκριμένου σήριαλ, ποὺ ἐμφανίστηκε μὲ ἀξιώσεις ἀντικειμενικότητας καὶ πρωτοτυπίας.
.     Ἡ «φιλοσοφία» του σὲ τελευταία ἀνάλυση ἀποτελεῖ τὴν ἑλληνικὴ συγκλίνουσα τοῦ βιβλίου τοῦ θρυλικοῦ γιὰ τὴν ἀμάθειά του Τούρκου Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν Νταβούτογλου. Τοῦτο, διότι ἂν γίνουν δεκτὰ τὰ ὅσα ψευδεπίγραφα καὶ λαθεμένα παρουσιάζονται στὸ σήριαλ, ἡ νεοοθωμανικὴ «λύση» ἀποτελεῖ σὲ τελευταία ἀνάλυση τὴν ἀναγκαστικὴ διέξοδο.
.     Αὐτὸ εἶναι τὸ ὑποκρυπτόμενο ἰδεολόγημα τοῦ σήριαλ, παρὰ τὶς ὅποιες διαμαρτυρίες τῶν ἐμπνευστῶν καὶ ταγῶν του.

.      Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ἄλλωστε, ποὺ προωθεῖται ὀργανωμένα ἡ ἐφελκυστικὴ λογικὴ ἀπὸ τὰ ἴδια κυκλώματα. Ὁ κ. Θάνος Βερέμης, «ψυχὴ» τοῦ σήριαλ καὶ πρωτεργάτης τοῦ λεγόμενου ΕΛΗΑΜΕΠ, εἶχε ταχθεῖ καὶ πάλεψε λυσσωδῶς γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ σχεδίου Ἀνὰν στὴν Κύπρο μαζὶ μὲ ὅλους τους ὁμοϊδεάτες του. Ὡς γεφυροποιὸς τῆς ἑλληνο-τουρκικῆς προσέγγισης ἀκολουθεῖ μία ἀντίληψη ἀποδόμησης καὶ ἀποκαθήλωσης ὅλων τῶν στοιχείων τῆς ἑλληνικῆς «ἑτερότητας», τὰ ὁποῖα, ὑποτίθεται, δὲν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπὸ κατασκευασμένες μυθοπλασίες.
 .    Ἐλευθερόφρων καὶ «προοδευτικός», ὁ κ. Βερέμης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ ἐπιχειρεῖ νὰ μᾶς συνετίσει, διδάσκων τὸν λόγο τῆς ὀρθῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας διὰ τῆς τηλεοράσεως. Ἕνα ἐγχείρημα ἀνάλογο μὲ ἐκεῖνο τῆς κ. Ρεπούση μὲ τὸ βιβλίο τῆς 6ης Δημοτικοῦ.

.    Εἶναι τυχαῖο ὅτι αὐτὸ γίνεται σὲ μία φάση ὅπου στὸ ὄνομα τῆς οἰκονομικῆς κρίσης ἀκολουθεῖται μία γραμμὴ «ἐφεκτικότητας» στὰ ἐθνικὰ ζητήματα ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση; Ὄχι βέβαια. Ὑπάρχει κατὰ τὴν γνώμη μας μία σχέση συγκοινωνούντων δοχείων ἀνάμεσα σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς τάσεις καλπονοθευτικῆς «ἐπαναγραφῆς» τῆς σύγχρονης Ἑλληνικῆς Ἱστορίας.

ΠΗΓΗ: «Ἀντίβαρο»

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΩΝ [Α´]

1821 – Ἡ Ἱστορία τῶν ἀνιστόρητων [Α´]

Καθηγητὴς Βασίλης Φίλιας,
πρώην Πρύτανις Παντείου Πανεπιστημίου

 .     Ἕνας ἀποτελεσματικὸς τρόπος – ἴσως ὁ ἀποτελεσματικότερος – γιὰ νὰ ἀποφύγεις νὰ κριθεῖ μία ἐπιστημονικὴ ἐργασία ἐπὶ τῆς οὐσίας, δηλαδὴ μὲ ποιοτικὰ κριτήρια, εἶναι νὰ ἐπιτύχεις νὰ χαρακτηρισθεῖ ὡς «προοδευτικὴ προσέγγιση» σὰν ἀντιπαράθεση καὶ κατ’ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὶς «λοιπές», ποὺ συλλήβδην στιγματίζονται ὡς «ξεπερασμένες», «πεπαλαιωμένες», ἀκόμη καὶ ἀντιδραστικές.
.     Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἐπέρχεται μία μετάθεση ἀπὸ τὸ ἐπίπεδο τῶν ἐπιχειρημάτων στὸ ἐπίπεδο τῶν ἠχηρῶν λόγων καὶ τῶν ἐντυπώσεων.
.      Γνωστὴ μεθοδολογία ἀπὸ τὴν πολιτικὴ τοῦ πεζοδρομίου καὶ τῶν ἡγετικῶν παλκοσένικων ἐφαρμόζεται πλέον κατὰ κόρο τόσο στὴν ἱστορικὴ ἔρευνα κυρίως, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλες τὶς ἐπιστῆμες τοῦ ἀνθρώπου προκειμένου νὰ διαστρεβλωθοῦν τὰ γεγονότα καὶ νὰ συγκαλυφθεῖ ἡ πραγματικότητα. Ἡ πραγματικότητα, ἡ ὁποία διερμηνεύεται μέςσῳ διαφόρων ψυχολογουμένων καὶ ψυχολογιοποιήσεων, μὲ στόχο τελικὰ νὰ διαμφισβητηθεῖ ἡ δυνατότητα ἀνάλυσης τοῦ ἱστορικοκοινωνικοῦ γίγνεσθαι μὲ ἀντικειμενικοὺς ὅρους καὶ νὰ ἐπέρχεται σχετικοποίηση καὶ ὑποκειμενικοποίηση τοῦ ὑπὸ διερεύνηση πραγματικοῦ ὑλικοῦ.
.  Σχετικοποίηση ἡ ὁποία βαφτίζεται ὡς ἐρευνητικὴ ἀντικειμενικότητα καὶ ψυχρὴ ἀποστασιοποίηση, κάτω ἀπὸ τὸ πέπλο τῆς ὁποίας ὑποκρύπτεται καὶ ἀποκρύπτεται ἡ ὑποκειμενικότητα τῆς προσέγγισης, δηλαδὴ ἡ ὑπολανθάνουσα αὐθαιρεσία τοῦ τρόπου διεξαγωγῆς τῆς ἔρευνας καὶ τῆς ἀντίστοιχης συναγωγῆς συμπερασμάτων.
.   Ἀφορμὴ γιὰ τὴ διατύπωση τῶν σκέψεων αὐτῶν μοῦ ἔδωσε ἡ τηλεοπτικὴ σειρὰ «1821» στὸν τηλεοπτικὸ σταθμὸ «Σκάϊ» ὅπου ἐπιχειρήθηκε, ὑποτίθεται, μία ἐπανατοποθέτηση τῆς ἐπανάστασης τοῦ 1821 μὲ κατάρριψη ὅλων τῶν αὐτοκολακευτικῶν στερεοτύπων καὶ μύθων, ποὺ ἔχουν συστηματικὰ καλλιεργηθεῖ στὴ συνείδηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.
. Ἀξιόλογη καὶ ἀξιάρεστη στοχοθέτηση, ἂν θὰ γινόταν ὅμως σὲ πλήρη καὶ σὲ βάθος γνώση τοῦ ἱστορικοῦ ὑλικοῦ καὶ «ἀπροϋπόθετα», κατὰ τὴν περίφημη διατύπωση τοῦ Μεγάλου Μὰξ Βέμπερ, δηλαδὴ χωρὶς ἐξ ὑπαρχῆς καὶ ἐκ τῶν προτέρων πρόθεση κατεύθυνσης τῆς ἔρευνας πρὸς ὁρισμένα συμπεράσματα μὲ ἐπιλεκτικὸ ὑπερτονισμὸ ἢ (καὶ) ἀντίστροφα ἠθελημένη ὑποβάθμιση ὁρισμένων πλευρῶν καὶ ἀπόψεων τῶν ἱστορικῶν γεγονότων.
.     Ἡ ἐπιστημονικὴ ἀνεπάρκεια τῶν ἐπιστημονικῶν «συμβούλων» καὶ κατασκευαστῶν αὐτῆς τῆς τηλεοπτικῆς σειρᾶς καταφαίνεται ἀπὸ τὴν ἑρμηνευτικὴ ἀδυναμία τῶν ἱστορικῶν γεγονότων, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἀδυναμία ἀπάντησης στὸ «γιατί», ἡ ὁποία δὲν συγκαλύπτεται ἀπὸ τὴν ἀφηγηματική τους διάνθηση καὶ τὸ λογοτεχνικὸ οἶστρο τῶν ἐπιφορτισμένων μὲ τὴν παρουσίαση. Ἡ ἀφήγηση δὲν σημαίνει ἑρμηνεία, δεδομένου ὅτι ἑρμηνεία σημαίνει ἀναζήτηση τῶν πραγματικῶν αἰτίων. Ἀναζήτηση, ἡ ὁποία προϋποθέτει ἐντοπισμὸ καὶ ἀνάλυση τοῦ τρόπου σύνθεσης παραγόντων: οἰκονομικῶν, κοινωνικῶν, πολιτικῶν, ἰδεολογικῶν, θρησκευτικῶν κόκ.
.     Ἱστορικὸς χωρὶς τὴ δυνατότητα αὐτῆς τῆς ἀναζήτησης, δὲν εἶναι κὰν ἱστορικός. Μπορεῖ στὴν καλλίτερη περίπτωση νὰ εἶναι ἱστοριοδίφης, τίποτα περισσότερο. Ἀκριβῶς γι᾽ αὐτὸ καὶ ὅλη ἡ παρουσίαση τοῦ 1821 ἀπὸ τοὺς ἀνιστόρητους ἱστορικούς τῆς τηλεοπτικῆς σειρᾶς τοῦ «Σκάϊ» ἐκφυλίζεται σὲ ἐπίπεδο διαμαχῶν προσωπικοῦ χαρακτήρα καὶ κινήτρων εὐτελοῦς χαρακτήρα τόσον ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἡγεσία ὅσο καὶ ὅσον ἀφορᾶ στὸ λαό.
.    Οἱ ὅποιες ἐπαναστατικὲς ἐξάρσεις κατὰ τοὺς παραποιητὲς αὐτῆς τῆς Ἱστορίας δὲν ἔχουν ἡρωϊκὸ ὑπόβαθρο, ἀλλὰ εἶναι ὑποστασιοποιήσεις ταπεινῶν ἐλατηρίων (π.χ. λαφυραγωγία) ἢ ἀδιεξοδικῶν συγκυριῶν (π.χ. Μεσολόγγι) – σὲ τελευταία ἀνάλυση συντίθενται σὲ κυρίαρχο βαθμὸ ἀπὸ μυθοπλαστικὲς κατασκευὲς καὶ διανοουμενίστικες ὡραιοποιήσεις.
.     Ἐννοεῖται ὅτι ὅλα αὐτὰ δὲν ἐκφράζονται κατὰ τρόπο ἄμεσο, ἀλλὰ μὲ μία σειρὰ ἀσαφῶν ἐμμεσοποιήσεων, ποὺ συνθέτουν ἕνα κλίμα καὶ μία ἀτμόσφαιρα γενικευμένης ὑποβάθμισης τῶν γεγονότων τῆς ἐπανάστασης τοῦ 1821.
.    Τὰ ὅσα μέχρι τώρα ἀναφέρθηκαν δὲν ἐξαντλοῦν ἀσφαλῶς τὸ θέμα, ἀλλὰ χρειάζονται συγκεκριμενοποιήσεις καὶ ἐξειδικεύσεις.

Ἡ τηλεοπτικὴ αὐτὴ σειρὰ ἐσκεμμένα ἀποφεύγει νὰ ἀπαντήσει στὰ ἀκόλουθα ἐρωτήματα:

Πρῶτον, γιατί ἡ ἑλληνικὴ ἐπανάσταση ἐκδηλώνεται πρώτη καὶ μὲ διαφορὰ 30-50 ἐτῶν ἀπὸ ἐκεῖνες τῶν ἄλλων χριστιανικῶν χωρῶν τῆς Βαλκανικῆς;
Δεύτερον, ποιό εἶναι τὸ ἰδιαίτερο βάρος τῆς ἑλληνικῆς ἐπανάστασης, ὅσον ἀφορᾶ στὴ διάρρηξη τοῦ ἀντιδραστικοῦ ἱστοῦ τῆς Ἱερῆς Συμμαχίας, ποὺ εἶχε δημιουργήσει ὁ Μεττερνιχ;
Τρίτον, ποιές κοινωνικὲς δυνάμεις τοῦ ὑπόδουλου ἑλληνισμοῦ καὶ γιὰ ποιοὺς λόγους ἦταν ὑπὲρ καὶ ποιὲς κατὰ τῆς ἐπαναστατικῆς ἐξέγερσης;
Τέταρτον, ποιά ἦταν ἡ ἀκριβὴς ἔννοια τῆς φράσης «διὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστην τῶν ἁγίων καὶ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερίαν» καὶ πὼς στὴ βάση αὐτὴ καθορίζεται ἡ σχέση τοῦ ἐθνικοῦ καὶ τοῦ θρησκευτικοῦ;
Πέμπτον, πῶς μεταξιώνονται οἱ βασικὲς παραδοχὲς τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης μὲ ἄξονα τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομικὸ-κοινωνικὴ πραγματικότητα;
Ἕκτον, ποιὲς οἱ συνέπειες τῆς ἀντιπαλότητας τῶν κοινωνικῶν συμφερόντων στὴν ἐκδήλωση καὶ τὴν ἐξέλιξη τῆς ἑλληνικῆς ἐπανάστασης;
Ἕβδομον, γιατί καὶ πῶς τὸ λεγόμενο «Πολιτικὸν» ἐκπροσωποῦσε τὴν ἄρχουσα τάξη τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας (κοτσαμπάσηδες – Φαναριῶτες) καὶ τὸ «Στρατιωτικὸν» τὰ λαϊκὰ συμφέροντα (ἀγροτοποιμένες, ἁλιεῖς);
Ὄγδοον, τί ἐπεδίωξαν καὶ ποιό ρόλο ἔπαιξαν τὰ ἀγγλικὰ δάνεια, ὅσον ἀφορᾶ στὴ συνοχὴ τῶν ἐπαναστατικῶν ἡγεσιῶν καὶ τὴν ἐξέλιξη τῶν στρατιωτικῶν ἐπιχειρήσεων;
Ἔνατον, πῶς συσχετίζεται τὸ λεγόμενο «ἀνατολικὸ ζήτημα» (ἡ ἀποσύνθεση τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας) μὲ τὴ στάση τῶν εὐρωπαϊκῶν δυνάμεων ἀπέναντι στὴν ἑλληνικὴ ἐπανάσταση τοῦ 1821;
Δέκατον, ποιός ὁ ρόλος τῆς Ἀγγλίας  [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Μὲ μιὰ λέξη: ὡς συνήθως βρώμικος] στὴ διαμόρφωση τοῦ ἀντικαποδιστριακοῦ κλίματος, ποὺ ὁδήγησε στὴ δολοφονία τοῦ Κυβερνήτη;

 . Δὲν εἶναι μόνο αὐτὰ τὰ ἀναπάντητα ἐρωτήματα, ἀλλὰ τὰ βασικότερα.
.     Ἡ παράλειψη τῆς ἀπάντησής τους δὲν εἶναι τυχαία καὶ ἀσφαλῶς ὁδηγεῖ στὴ μονομερῆ διαστρεβλωτικὴ ὀπτική, ποὺ χαρακτηρίζει τὸ ἐν λόγῳ σήριαλ. Ἀκριβῶς γι’αὐτὸ καὶ ἡ προσέγγισή του εἶναι ἐπιδερμικὴ καὶ δημοσιογραφική, ὄχι ἐπιστημονική, ὅπως π.χ. εἶναι σὲ ἱστορικὲς σειρὲς τοῦ BBC.
.     Αὐτὴ ὅμως εἶναι ἡ μία πλευρὰ τοῦ ζητήματος. Ἡ ἄλλη συντίθεται ἀπὸ ἐννοιολογικὲς συγχύσεις καὶ ἀσάφειες ὅλων τῶν κατηγοριῶν.
.  Ἡ κορυφαία εἶναι ἐκείνη, ποὺ ἀναφέρεται στὸ Ἔθνος. Στὴν ἑλληνικὴ περίπτωση ἡ ἔννοια τοῦ Ἔθνους δὲν εἶναι «ἀστικογενὴς», ὅπως στὴν δυτικὴ Εὐρώπη, ἀλλὰ προέρχεται ἀπὸ μία ἀντίληψη ταυτότητας, ποὺ ξεκινάει πολὺ παλαιότερα ἀπὸ ἐκείνη τῆς Δύσης καὶ θεμελιώνεται πρωτογενῶς σὲ στοιχεῖα ὄχι οἰκονομικά, ἀλλὰ πολιτιστικά, ποὺ ἀνάγονται στὴν κλασικὴ ἀρχαιότητα, τὸ Βυζάντιο, στὴν ἀδιάπτωτη συνέχεια τῆς γλώσσας καὶ σὲ κοινὰ ἔθιμα καὶ παραδόσεις. Ἀκριβῶς γι᾽αὐτὸ καὶ ἡ ἐθνικὴ συνείδηση τῶν Ἑλλήνων δὲν κατασκευάζεται στὸν 19ο αἰώνα, ὅπως ἀφήνουν νὰ ἐννοηθεῖ οἱ φωστῆρες τοῦ ἐπίμαχου σήριαλ, ἀλλὰ ἐνυπάρχει τουλάχιστον ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Νικαίας (1261).
.   Ἑπόμενη συγκεχυμένη ἀσάφεια ἀναφέρεται στὴν παρουσίαση τοῦ ρόλου τῆς ἐκκλησίας. Τὸ κρίσιμο ἐρώτημα δὲν εἶναι ἂν ὑπῆρξε ἢ ὄχι τὸ «κρυφὸ σχολειὸ» ἀλλὰ τὸ ἐὰν καὶ κατὰ πόσον ἡ Ἐκκλησία συνέβαλε ἀποφασιστικὰ στὴν διατήρηση καίριων πολιτισμικῶν στοιχείων τοῦ ἑλληνισμοῦ, ὅπως κατὰ κύριο λόγο τῆς γλώσσας, [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Σήμερα οἱ “γραικοσκάηδες” ἔχουν βρεῖ συμπαράσταση ἀπρόσμενη ἀπὸ τὴν γλωσσομαχικὴ ἀντίληψη των λειτουργικῶν «μεταφράσεων» ],δεδομένο ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἀπὸ κανένα. Τὸ συγκλονιστικὸ κήρυγμα τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ γιὰ «Παιδεία καὶ γλώσσα» πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ λησμονήθηκε ἀπὸ τοὺς κυρίους αὐτούς; Ἄλλο βέβαια τὸ ζήτημα τῆς ἀντεπαναστατικῆς στάσης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν στάση τοῦ κατώτερου κλήρου καὶ τῶν μοναχῶν, ὅπου καὶ πάλι τὰ πράγματα παραμένουν στὸ σήριαλ ἀδιευκρίνιστα καὶ ἀνεξήγητα.
.    Ἡ τρίτη ἐλλειματικότητα τοῦ σήριαλ ἀναφέρεται στὰ κοινωνικὰ αἴτια τῆς ἐπανάστασης. Τὸ ἐὰν ἢ ὄχι καὶ μέχρι ποιοῦ σημείου ἡ ἄνοδος ἰσχυρῶν ἀστικῶν κατηγοριῶν ἔπαιξε ρόλο στὴν ἐπαναστατικὴ ζύμωση εἶναι ἕνα ζήτημα, ὅπου μπορεῖ νὰ ὑπάρξουν ἀντιπαρατιθέμενες ἀπόψεις. Σὲ καμμία περίπτωση ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοηθεῖ, ὅπως συνέβη μὲ τὴν κρινομένη τηλεοπτικὴ σειρά. Ἀκόμα περισσότερο δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοηθεῖ ἡ σημαντικότητα τῶν φορολογικῶν ἐπιβαρύνσεων τῶν λαϊκῶν στρωμάτων, συνακόλουθα τῶν Ὀρλωφικῶν καὶ τῆς ἐπιδημίας τῆς χολέρας. Ἐπ’ αὐτοῦ οὔτε λέξη εἰπώθηκε. Ὅπως εἶναι γνωστὸ ἡ Θεσσαλοηπειρώτικη ἐξέγερσις τοῦ 18ου αἰώνα ξεκίνησε ἀκριβῶς μὲ αἴτημα τὴ μείωση τῶν φορολογικῶν βαρῶν.
.   Ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῶν τῶν τριῶν «ἀσαφειῶν» βρισκόμαστε μπροστὰ στὸ πρωτοφανὲς φαινόμενο μίας ἐπανάστασης χωρὶς αἴτια: Τὸ ἐθνικὸ-ἐθνοτικὸ στοιχεῖο ἀνύπαρκτο, τὸ ἰδεολογικὸ-θρησκευτικὸ σὲ κλίμα ἀνοχῆς καὶ ὕφεσης, τὸ οἰκονομικὸ-κοινωνικὸ ἀμελητέο.
.     Τότε γιατί ἔγινε ἡ ἐπανάσταση; Προφανῶς – ὅπερ ἔδει δεῖξαι – γιὰ νὰ ὑποκατασταθοῦν οἱ Τοῦρκοι ἐξουσιαστὲς καὶ τὰ προνόμια τους ἀπὸ ἐκεῖνα φιλόδοξων Ἑλλήνων τοπαρχῶν, ὁπλαρχηγῶν καὶ καπεταναίων, ποὺ δὲν εἶχαν ἄλλα στὸ νοῦ τους ἀπὸ τὴ λαφυραγωγία καὶ τὴν καταλήστευση τοῦ διαθέσιμου πλούτου. Γι᾽ αὐτὸ καὶ οἱ ἡγέτες τῆς ἐπανάστασης παρουσιάζονται στὸ σήριαλ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ὡς ἄθλιοι καὶ εὐτελεῖς πλιατσικολόγοι σὲ διαρκῆ διαμάχη μεταξύ τους μὲ κίνητρο τὸ ἀτομικὸ ὄφελος καὶ τὴ λεία. Δὲν ἀρκεῖ ὅμως αὐτὴ ἡ διὰ τῆς τεθλασμένης ἀπαξίωση τοῦ νοήματος τῆς ἐπανάστασης καὶ τοῦ εὐτελισμοῦ τῶν ἡγεσιῶν της ἀπὸ τὸ σήριαλ. Πρέπει νὰ ὑπογραμμιστεῖ καὶ νὰ ὑπερτονιστεῖ ὁ αἱμοσταγὴς χαρακτήρας της.
.   Ἐσφάγησαν οἱ Τοῦρκοι στὴν Τρίπολη. Ναί, κακῶς – κάκιστα, ἀλλὰ ποιά ἐπανάσταση, ἔστω καὶ μία, ἔγινε χωρὶς ἀκρότητες, καὶ βιαιότητες; Καὶ γιατί οἱ σφαγὲς- π.χ.τῆς Χίου- ἀπὸ τοὺς Τούρκους πέρασαν «στὰ μαλακὰ» ἀπὸ τὸ σήριαλ.
.     Οἱ ἑκατόμβες τοῦ αἵματος καὶ μάλιστα μεταξὺ ὁμοεθνῶν προσδίδουν μήπως τὸ χαρακτήρα σφαγείου στὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, ὅπως ἰσχυριζόταν ἡ χιτλερικὴ προπαγάνδα;
.    Οἱ τρεῖς χιλιάδες Τοῦρκοι, ποὺ ἐξετέλεσε ὁ Ναπολέων μετὰ τὴν κατάληψη τῆς Ἄκρας ἢ οἱ 32.000 ἐργάτες, ποὺ ἐκτελέστηκαν (1870-71 !!!) μετὰ τὴν καταστολὴ τῆς Κομμούνας στὸ Παρίσι εἶναι μήπως δείγματα ἀνθρωπισμοῦ σὲ ἀντιπαράθεση μὲ τὴν ἐξόντωση τῶν Τούρκων στὴ Τριπολιτσά, πού, στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, ἐξέφραζε τὸ συμπυκνωμένο μίσος πέντε αἰώνων δουλείας καὶ καταπίεσης;
.    Πέραν τούτου, συνεχίζουν οἱ «σηριαλιστὲς» ἱστορικοί μας, οἱ ἐσωτερικὲς ἔριδες καὶ οἱ ἐμφύλιες συγκρούσεις στὴν διάρκεια τῆς ἐπανάστασης ἀποδεικνύουν ὅτι τὰ προσωπικὰ ὠφελιμιστικὰ κίνητρα ἦταν τὰ κυρίαρχα καὶ ὁ στόχος τῆς ἀπελευθέρωσης γινόταν ἀντιληπτὸς στὸ πλαίσιο καὶ σὲ ἀναφορὰ μὲ τὰ κίνητρα αὐτά.
.     Τὸ ὅτι αὐτῆς τῆς κατηγορίας κίνητρα ἐμπλέκονται παντοῦ καὶ πάντοτε στὴν Ἱστορία εἶναι δεδομένο, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι αὐτὰ ὑπερκαλύπτουν τὴν ἑτοιμότητα θυσίας χάριν ὑπέρτερων συλλογικῶν σκοπῶν καὶ αὐτὸ τὸ γνωρίζουμε ἀπὸ τὴν Ἱστορία ὅλων ἀνεξαίρετα τῶν λαῶν τῆς γῆς.
.    Ὅσον ἀφορᾶ, ὅμως στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση οὔτε ἡ ἐξήγηση αὐτὴ εἶναι ἐπαρκής, δεδομένου ὅτι τὸ βαθύτερο ὑπόστρωμα τῶν ἐσωτερικῶν συγκρούσεων ἦταν ὑποκείμενες ταξικῆς φύσεως ἀντιθέσεις, ποὺ οἱ «σηριαλιστὲς» θέλουν νὰ ἀγνοοῦν, προφανῶς καὶ διότι ἡ ἔννοια «κοινωνικὴ τάξη» εἶναι ἐντελῶς ἀντίθετη πρὸς τὴ λογική τους.
.     Ἰσχυρίζονται περαιτέρω οἱ φωστῆρες τοῦ «Σκάϊ», ὅτι τὸ ἐπίπεδο διαβίωσης τῶν Χριστιανικῶν πληθυσμῶν βελτιώθηκε σημαντικὰ στὴν ἀρχικὴ φάση τῆς τουρκικῆς κατάκτησης, γιὰ νὰ πέσει πρὸς τὸ τέλος, ἀκολουθώντας τὶς φάσεις ἀκμῆς καὶ παρακμῆς τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας.
.    Ἡ ἀλήθεια σχετικὰ μὲ αὐτὸ εἶναι ὅτι ἡ Ὀθωμανικὴ κυριαρχία, ἰδιαίτερα ὅσον ἀφορᾶ στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, ἦταν ἀρχικὰ λιγότερο ληστρικὴ ἀπὸ ἐκείνη τῶν Βενετσιάνων καὶ τῶν Γενοβέζων, ὅπου αὐτοὶ ἐπικράτησαν. Ὡστόσο, ὅταν τελικὰ οἱ Τοῦρκοι ἐπικράτησαν σὲ ὁλόκληρη τὴν ἑλλαδικὴ χερσόνησο καὶ στὸ Αἰγαῖο τὸ ἐπίπεδο διαβίωσης τῶν λαϊκῶν στρωμάτων ἔπεσε κάθετα, ἐνῶ συστηματικὰ οἱ Τοῦρκοι, δημιούργησαν καὶ στήριξαν παντοῦ φιλικὲς πρὸς αὐτοὺς τοποτηρητικὲς δυνάμεις ἐξουσίας (τὰ «τζάκια», οἱ κοτζαμπάσηδες, οἱ φαναριῶτες), ποὺ μαζὶ μὲ τοὺς κατακτητὲς ἀπομυζοῦσαν οἰκονομικὰ μὲ πολλοὺς τρόπους τὰ λαϊκὰ στρώματα, γεγονός, ποὺ ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ ὅλους ἀνεξαίρετα τοὺς ξένους περιηγητὲς διαχρονικά.
.    Ἀμφισβητοῦν ἐπίσης «δι’ ἀποσιωπήσεως» οἱ «ἐρευνητὲς» τοῦ Σκάϊ, τὴν ἔκταση τοῦ ἐξισλαμισμοῦ καὶ τοῦ παιδομαζώματος. Ἡ ἀπάντηση δίνεται ἀπὸ τὸν καθηγητὴ Βακαλόπουλο τὸν πρεσβύτερο, ὁ ὁποῖος ἐξηγεῖ πὼς διὰ τῆς καταφυγῆς στὰ ὀρεινὰ καὶ τὰ δύσβατα ἡμιορεινὰ ἀπέφυγαν – ὅσοι ἀπέφυγαν – τὸν βίαιο ἐξισλαμισμὸ καὶ συνακόλουθα τὸν ἀφελληνισμό τους.
.    Ἰσχυρίζονται ἐπίσης οἱ «ἀντικειμενικοὶ ἀναλυτές» μας ὅτι μὲ τὴν κατάκτηση οἱ Ἕλληνες ἀπέβαλαν σχεδὸν ὁλοκληρωτικὰ τὰ δυτικὰ (;) πρότυπα διαβίωσης, ὅτι π.χ. ξέχασαν τὶς καρέκλες καὶ τὰ τραπέζια καὶ ἄλλα τινὰ εὐτράπελα καὶ συνήθησαν στοὺς ὀντάδες, τὸ φαγητὸ ἀπὸ κοινὸ τσουκάλι κλπ. κλπ., ὅλα χωρὶς ἐπαρκῆ ἀνάλυση τῶν λαογραφικῶν δεδομένων καὶ τῶν συνθηκῶν τῆς καθημερινῆς ζωῆς.
.    Παράλληλα οἱ κύριοι αὐτοὶ ἐλαχιστοποιοῦν ἢ δὲν ἀναφέρονται καθόλου στὶς γηγενεῖς θεσμικὲς ρυθμίσεις, ποὺ ἀναπτύχθησαν στὸν ὑπόδουλο Ἑλληνισμό, σὲ ἕνα κοινὸ δίκαιο, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπ’ αὐτῶν ὑπάρχουν οἱ ἐξαίρετες μελέτες τοῦ ἀείμνηστου καθηγητῆ Πανταζόπουλου. Τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι νευραλγικῆς σημασίας, διότι παρασύρει τοὺς «ἀναλυτές» μας ὅταν φτάνουν στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ δικαιακοῦ συστήματος ἀπὸ τοὺς Βαυαροὺς στὸ ἀτόπημα νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο ὑπῆρχε θεσμικὸ κενὸ καὶ ἀνυπαρξία ἀξιόλογων θεσμικῶν ρυθμίσεων.
.    Χαρακτηριστικό τοῦ τρόπου προσέγγισης τῆς ἐπανάστασης τοῦ 21 ἀπὸ τὸν «Σκάϊ» εἶναι ἡ πλήρης ἀποσιώπηση τοῦ γεγονότος ὅτι ἀπὸ τὴν Ἅλωση καὶ πέρα καταγράφονται πάνω ἀπὸ ἑξήντα ἐξεγέρσεις στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, τοπικὲς οἱ περισσότερες, ἀλλὰ ἐξεγέρσεις. Δὲν ὑπῆρχαν αἴτια γι᾽ αὐτὲς ἀναγόμενα στὴν κατάκτηση, τὴν καταπίεση καὶ τὴν ὑποδούλωση; Φαίνεται ὄχι καὶ μᾶλλον ἐπρόκειτο γιὰ ἕνα εἶδος πολεμικοῦ σπὸρ τῶν Ἑλλήνων ! ! ! [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἀκριβῶς τὸ ἴδιο ἰδεολογικὸ ὑπόστρωμα πρὸς τὸν διαβόητο «Συνωστισμό»]

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΠΗΓΗ: «Ἀντίβαρο»