ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ [4] (Ἱερομονάχου Ἀρτεμίου Γρηγοριάτη)

Ἱερομονάχου Ἀρτεμίου Γρηγοριάτη.

ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

(Εἰσήγηση στὴν Ἡμερίδα, 12.02.2012:
«ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Ἀλήθεια καὶ Ψεύδη»)
http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/10/παλαιὰ-διαθήκη-ἀλήθεια-καὶ-ψεύδη/ καὶ
http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/01/26/ἡμερὶς-παλαιὰ-διαθήκη-ἀλήθεια-καὶ-ψ/

[4, τελευταῖο]

1o Mέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/28/ἰουδαϊσμός-ἑλληνισμός-καὶ-ὀρθοδοξ1/

2o Mέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/29/ἰουδαϊσμός-ἑλληνισμός-καὶ-ὀρθοδοξ2/

3ο Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/30/ἰουδαϊσμός-ἑλληνισμός-καὶ-ὀρθοδοξ/

.          Τρίτον, ὁ ἴδιος ὡς τό Φῶς τό ἀληθινό πού φωτίζει κάθε ἄνθρωπο πού ἔρχεται στόν κόσμο, λύνει τά δεσμά τοῦ ἁλυσοδεμένου στό σπήλαιο τῆς ἁμαρτίας, τόν ἀπαλλάσσει ἀπό  τίς σκιές  καί τοῦ χαρίζει τό φῶς τῆς θεογνωσίας. Πέμπει τό ἄκτιστο φῶς του στόν κτιστό ἄνθρωπο καί τόν θεώνει, καθιστώντας τον ὁμοτράπεζο μέσα στή λαμπρότητα τῶν Ἁγίων του. Ἔτσι ξεδίψασε τό αἴτημά του στήν ἀναζήτησι τοῦ φωτός.
.          Τέταρτον, τοῦ δίνει τήν δυνατότητα μέσῳ τοῦ θείου ἔρωτος νά πλησιάση καί νά συνανακραθῆ μέ τόν ἴδιο. Ὁ θεῖος αὐτό ἔρωτας εἶναι ἀπαλλαγμένος ἀπό κάθε τι σαρκικό καί γήινο, εἶναι ἔρωτας ἀπαθής. Ἐδῶ πλέον ὁ Κύριός μας καλύπτει τό αἴτημα τοῦ ὁμηρικοῦ Ἕλληνα νά ἐρωτευθῆ τόν Θεό, ἀλλά καί τό αἴτημα τοῦ ὀρφικοῦ Ἕλληνα νά παραμείνη ἀπαθής, χωρίς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες, ὅπως καί ὁ Θεός εἶναι ἀπαθής. Ἔρωτας μανικός, θά ἔλεγε ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, μά ἔρωτας ἀπαθής.
.          Πέμπτον ὁ ἴδιος ὡς Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, λογοποιεῖ τά πάντα, ἐξάγει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἀλογία τῶν παθῶν, καί τοῦ χαρίζει τόν ἴδιο τόν ἑαυτό του. Λόγος καί Σοφία Θεοῦ ὁ ἴδιος, ὡς δημιουργός καί αἰτία τοῦ σύμπαντος κόσμου, Λόγος ὁ ἴδιος πάλι, ὡς σκοπός καί τέλος τοῦ σύμπαντος, τό Α καί τό Ω. Ἔτσι κάλυψε καί τό πέμπτο αἴτημα τοῦ Ἕλληνα γιά τόν λόγο, φωτίζοντας καί ἀνακαινίζοντας τόν λόγο του. Ἀκόμη καί τό γεγονός ὅτι ἡ Παλαιά καί ἡ Καινή Διαθήκη γράφτηκαν στήν ἑλληνική γλώσσα, δέν πρέπει νά θεωρηθῆ τυχαῖο καί συμπτωματικό. Φάσκω σημαίνει φωτίζω. Μόνον ἡ λεπτότητα καί ἡ φωτεινότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας μπόρεσε νά ἀποδώσει μέ ἀκρίβεια καί πιστότητα τά μεγάλα μυστήρια καί τά δόγματα τῆς ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως, ἐκεῖ πού ἄλλες γλῶσσες, ὅπως ἡ ἑβραϊκή μέ τή συμφωνική γραφή, ἐκφραζόταν κωδικά, μυστηριωδῶς καί μυστικοπαθῶς, ὄχι μυσταγωγικῶς. Ἀκόμη μέχρι καί σήμερα οἱ ραββίνοι πασχίζουν νά ἑρμηνεύσουν και λύσουν τά μυστηριώδη νοήματα τῆς σύγχρονης ἑβραϊκῆς βίβλου μυστικιστικά, πού ἀπέχει πολύ ἀπό τή φωτεινή, ἀκριβή καί πασιφανῆ μετάφρασι τῶν Ἑβδομήκοντα.

.          Συνοψίζοντας λοιπόν, μόνον ὁ Χριστός πραγματοποίησε καί δικαίωσε τά πέντε ἀρχαιοελληνικά αἰτήματα, κι ἔτσι ὁ Ἕλληνας τῶν μέσων χρόνων, ἀποβάλλοντας κάθε παγανιστικό στοιχεῖο τοῦ πολιτισμοῦ του, ἔγινε ἀβίαστα Ὀρθόδοξος Χριστιανός. Καί τονίζω τό “ἀβίαστα”, διότι πολλάκις γίνεται προσπάθεια ἀμφισβητήσεων ἀπό τούς δῆθεν ἀρχαιολάτρες. Ὁ Ἕλληνας διψοῦσε γιά πρόσωπο, γιά ἀνάστασι, γιά ζωή, γιά σωτηρία, γιά φῶς, γιά ἔρωτα, γιά σοφία καί γιά λόγο. Ἦρθε πλέον ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μέ τά ἴδια Του τά λόγια, εἶναι ὁ ἴδιος καί Πρόσωπο καί Ἀνάστασις καί Ζωή καί Σωτηρία καί Φῶς καί Ἔρως καί Σοφία καί Λόγος συνάναρχος μέ τόν Πατέρα καί τό Πνεῦμα, καί δίνει τόν ἑαυτό του στόν Ἕλληνα δεσμώτη, γιά νά τόν ἀπελευθερώση ὀντολογικά, νά τόν θεώση καί νά τόν κάνη εὐαγγελιστή καί φωτοδότη, ὄχι σωβινιστή, ἀτομιστή καί ἰμπεριαλιστή. Δίνει τό σῶμα Του καί τό αἷμα του σέ κάθε ἄνθρωπο πεινασμένο γιά ζωή καί διψασμένο γιά φῶς, γιά νά τόν καταστήση ἄφθαρτο καί ἀθάνατο. Δίνει τά πάντα γιά τό πλάσμα Του, γιά νά τόν κάνει συγκοινωνό τῆς Βασιλείας Του.

.          Σάν ἐπίλογο τῆς ὅλης ἐργασίας θά ἐπιχειροῦσα μιά σύγκριση τοῦ Ἀρχαίου ῾Ελληνισμοῦ μέ τόν σύγχρονο παγανιστικό ῾Ελλαδισμό. Προσωπικῶς, δέν βρίσκω τίποτα τό κοινό, ἐκτός ἀπό κάποιες ἐξωτερικές ἀπηρχαιωμένες τελετές πού ψάχνουν κάποια χαμένα κλειδιά τῶν μυστηρίων. Κατά τά ἄλλα οἱ καυχησιολόγοι ῾Ελλαδιστές οὔτε κἄν ἄγγιξαν, οὔτε κἄν ὑποψιάστηκαν τό πνεῦμα τῆς κλασσικῆς σοφίας.
.          ῎Ισως ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως οἱ σύγχρονοι αὐτοί εἰδωλολάτρες ν᾽ ἀκούσουν τό «Οὐαί» ὄχι ἀπό τό στόμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἀπό τούς ἴδιους τούς ἀρχαίους ῞Ελληνες πού ἐκχριστιανίστηκαν. Ὑποθετικά λοιπόν, ἄν σήμερα ζοῦσε ἕνας ἀπό αὐτούς, θά ἔλεγε στούς ῾Ελλαδιστές: «Τό νά καυχιέστε πώς εἶστε ῞Ελληνες μέ ἔνδοξο πολιτισμό, αὐτό οὔτε οἰκοδομεῖ, οὔτε ὁδηγεῖ πουθενά. Τό νά βαυκαλίζεστε ρατσιστικά σάν κάποιους ἄλλους, λέγοντας “τέκνα ‘Ιαπετοῦ ἐσμέν”, αὐτό δέν σᾶς λυτρώνει ἀπό τόν θάνατο. Τό νά εἶστε ῞Ελληνες χωρίς νά εἶστε ‘Ορθόδοξοι, εἶστε οὐσιαστικά νεκροί, σάν τήν πίστη χωρίς ἔργα. Τό νά κατηγορεῖτε βιβλικούς ῾Εβραίους, συμμαχώντας παράλληλα μέ τούς συγχρόνους ῾Εβραίους, αὐτό σᾶς κάνει πατραλοῖες ‘Ἐφιάλτες. Τό νά υἱοθετεῖτε τήν παγκοσμιοποίησι, τή μαζοποίησι καί τόν ἔλεγχο τῆς ἀνθρώπινης βουλήσεως, σημαίνει πώς ἀθετεῖτε τήν ἐλευθερία πού σᾶς παραδώσαμε. Τό νά συνεργάζεστε μέ τόν διεθνῆ παγανισμό, ἀφήνοντας ἔξω τούς Ὀρθοδόξους συμπατριῶτες μας, σημαίνει ἀπεμπόλησι τῆς φιλοπατρίας σας. Τό νά ἀρνεῖσθε τήν ταυτότητά σας σέ μιά χώρα πού παλαίψαμε γιά τή Δημοκρατία καί τή Συνοδικότητα, αὐτό μόνο ῞Ελληνες δέν σᾶς κάνει. Ἐμεῖς θέσαμε τό πανανθρώπινο ἐρώτημα τῆς ζωῆς, καί ὁ Χριστός μᾶς ἀπάντησε μέ τή ἴδια τήν ζωή του. Ἐμεῖς πήραμε τήν ἀπάντηση, γίναμε Χριστιανοί καί σωθήκαμε. Ἐσεῖς γιατί ξαναγυρνᾶτε στό ἐρώτημα; Γιατί μένετε στό τραγικό ἀδιέξοδο; Γιατί σταματᾶτε στόν τάφο; Γιατί δέν ἀνασταίνεστε, ὅπως ἔπρακτα ἐμεῖς σᾶς δείξαμε;»

.          Καλούμαστε πλέον οἱ σύγχρονοι Νεοέλληνες, χωρίς στείρους βαυκαλισμούς καί πομπώδεις κορυβαντισμούς πού μυρίζουν ἀποσύνθεσι, νά ἀνασκουμπωθοῦμε καί νά ἀναλάβουμε τίς εὐθῦνες μας ἀπέναντι στόν ἑαυτό μας, στά ῾Ελληνόπουλα καί στήν ἀνθρωπότητα. Δέν μᾶς σώζουν οἱ ἀρχαῖες παγανιστικές τελετουργίες, οἱ ἀρχαιολατρικοί πανσέληνοι περίπατοι καί οἱ ὀλυμπιακές χρηματοδοτήσεις. Χρειαζόμαστε πιό δυναμικές λύσεις: Νά ἀντιτάξουμε τήν πίστι καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἔναντι στόν ὀρθολογισμό, στή βία καί στή δύναμι. Νά προβάλλουμε τίς ἀρχές τῆς Δημοκρατίας καί τῆς Συνοδικότητος στό σύγχρονο οἰκουμενισμό καί στήν παμφάγο παγκοσμιοποίησι. Νά προτάξουμε τήν ἑλληνική βούλησι στόν ἐλεγχόμενο ἐξευρωπαϊσμό. ῾Η προσωπική ‘Αλήθεια καί Ζωή δέν εἶναι οὔτε ἀποκλειστικότητα τῶν ῾Εβραίων, οὔτε προνόμιο τῶν ῾Ελλήνων, οὔτε καύχημα τῶν ῾Ελλαδιστῶν, ἀλλά Φῶς πού μεταδίδεται στά ῎Εθνη, «Φῶς Χριστοῦ πού φαίνει πᾶσι».
.          Τί προτιμᾶμε, τή δύναμι, ἤ τήν ἀγάπη; Τή βία, ἤ τήν ἐλεύθερη βούλησι; Τόν ἰμπεριαλισμό, ἤ τόν φωτισμό; Καί ἐπί τέλους, τόν Ἀντίχριστο, ἤ τόν Χριστό;
.          ῾Η Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἱστορικό γεγονός πού ἔγινε στόν ἄνθρωπο καί γιά τόν ἄνθρωπο, καί γίνεται καί θά γίνει πραγματικότης σέ καθένα πού καθημερινά ἐλεύθερα ἀνακαινίζεται καί καταφατικά ἀποδέχεται τό μυστήριο μέσα του. ῾Ο ἄνθρωπος ἐν Χριστῷ, σύμφωνα μέ τό αἴτημα τῆς ἀρχαιοελληνικῆς παιδείας, σώθηκε, σώζεται καί θά σωθεῖ. «Διαβάς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν»-«Ναί, ἔρχου Κύριε ‘Ιησοῦ» (Πράξ. ιϛ´ 9 καί Ἀποκ. κβ´ 20).

῾Ιερομόναχος Ἀρτέμιος Γρηγοριάτης
7/20 Ἰανουαρίου 2012
Σύναξις τοῦ Τιμίου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου
῾Ιερά Μονή ῾Οσίου Γρηγορίου – ῞Αγιον ῎Ορος

ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ [3] (Ἱερομονάχου Ἀρτεμίου Γρηγοριάτη)

Ἱερομονάχου Ἀρτεμίου Γρηγοριάτη.

ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

(Εἰσήγηση στὴν Ἡμερίδα, 12.02.2012:
«ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Ἀλήθεια καὶ Ψεύδη»)
http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/10/παλαιὰ-διαθήκη-ἀλήθεια-καὶ-ψεύδη/ καὶ
http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/01/26/ἡμερὶς-παλαιὰ-διαθήκη-ἀλήθεια-καὶ-ψ/

[3]

1o Mέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/28/ἰουδαϊσμός-ἑλληνισμός-καὶ-ὀρθοδοξ1/

2o Mέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/29/ἰουδαϊσμός-ἑλληνισμός-καὶ-ὀρθοδοξ2/

.          Πρῶτο εἶναι τό αἴτημα τοῦ προσώπου. Πῶς τό ἀνθρώπινο πρόσωπο πρέπει νά διασωθῆ μέσα στόν χῶρο καί στήν ἱστορία. Ὁ μεγάλος κίνδυνος τοῦ προσώπου, μέ κύρια χαρακτηριστικά τήν ἐλευθερία καί τήν ἀγάπη, εἶναι ἤ νά μαζοποιηθῆ καί νά διαλυθῆ μέσα στήν ἀνθρώπινη κοινωνία, ἤ νά ἀτομοποιηθῆ καί νά ἀποξενωθῆ ἀπό τόν πλησίον του. Μαζοποίησις ὑπῆρξε πολλές φορές μέσα στήν ἱστορία, ἀλλά καί σήμερα ὑπάρχει, ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἀνελέητα χάνονταν καί χάνονται μέσα στίς κοινωνίες κάτω ἀπό τά πόδια ἑνός ἀδιστάκτου μονάρχη καί τυράννου, ἤ μιᾶς βάναυσης ὀλιγαρχίας, ἤ ἑνός ὁλοκληρωτικοῦ πολιτικοοικονομικοῦ συστήματος, μή ἔχοντας ψῆφο ἤ λόγο δημοκρατικό, ἤ θρησκευτική ἐλευθερία, ἤ ἔστω τό ἀναφαίρετο δικαίωμα τῆς ἐλεύθερης γνώμης. Οἱ ἑλληνικές λέξεις “δημαγωγός” καί “δημαγωγία” αὐτό ἀκριβῶς σημαίνουν, τή μετατροπή τῆς κοινωνίας σέ ἄβουλη καί φανατική ἀγέλη πού παρασέρνεται ἀπό τίς ἀξιώσεις ἑνός ἐπιτήδειου δικτάτορα ἤ ἑνός αὐλοκόλακα-φερέφωνου τῆς τυραννικῆς ἐξουσίας. Μαζοποίησι ἔχουμε στίς ἀρχαῖες ἐπεκτατικές διεκδικήσεις καί στήν ἐν γένει παγκοσμιοποίησι, ὅπως καί στά νεώτερα συστήματα τοῦ Ναζισμοῦ, τοῦ Κομμουνισμοῦ καί τῆς Νέας Ἐποχῆς.
.          Ἀτομοποίησις ὑπῆρξε μέσα στήν ἱστορία ὅταν οἱ ἄνθρωποι ξέφευγαν ἐν γένει ἀπό τήν εἰρήνη, καθένας ἔπραττε κατά τό δοκοῦν καί ἐπικρατοῦσε παρανομία καί πολιτικοκοινωνική ἀναρχία. Κλασσικό παράδειγμα ἀτομοποιήσεως τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ γαλλική ἐπανάστασις καί ὁ Καπιταλισμός, ὅπου χάριν τόν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καί τῆς ἀνεξέλεγκτης ἀνεξαρτησίας ὁ ἄνθρωπος ἀπομονώθηκε ἀπό τό σύνολο τῶν συνανθρώπων του καί ἔγινε ἐγωπαθής, φιλάργυρος, σαρκολάτρης, ἀτομιστής καί ἀλαζών.
.          Ἐδῶ ὁ Ἕλληνας ζητεῖ τό πρόσωπο νά διασωθῆ, χωρίς νά γίνη οὔτε μάζα, οὔτε ἄτομο. Γιαυτό καί ἡ δημοκρατία καί τό συνοδικό φρόνημα γεννήθηκαν ἐδῶ, στόν ἑλληνικό χῶρο. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα ἀπό τήν ἀρχαιοελληνική γραμματεία: Ὁ Σωκράτης στόν “Κρίτωνα” τοῦ Πλάτωνα ἀρνεῖται νά δραπετεύση ἀπό τή φυλακή καί δέχεται νά πιῆ τό κώνειο, γιά νά μήν ἀκολουθήση τή γνώμη τῶν πολλῶν, γιά νά μήν κάνη ὅ,τι κάνει ὁ ἄνθρωπος τῆς μάζας. Γιά τόν ἴδιο λόγο καί ἡ Ἀντιγόνη τοῦ Σοφοκλέους ἀρνεῖται νά πειθαρχήση στούς ἀνθρώπινους νόμους τοῦ Κρέοντα, ἐφ’ ὅσον συγκρούονται μέ τά θεῖα θέσμια. Καί γιά νά μή γίνω καί τόσο καυστικός, σήμερα μέ τίς νεώτερες ἐξελίξεις, τίς μεταθεωρίες, τήν τηλεόρασι καί τά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης, ὅπου ἀποχαυνωθήκαμε καί ἀπεμπολήσαμε κάθε τί χριστιανικό καί ἑλληνικό, παράλληλα χάσαμε καί καταστρέψαμε καί τό ἀνθρώπινο πρόσωπο, μέ τή σύγχρονη μαζοποίησι καί ἀτομοποίησι τῶν κοινωνιῶν μέσω τῆς νέας τάξης πραγμάτων.

.          Δεύτερο αἴτημα τοῦ Ἕλληνα καί συνυφασμένο μέ τό πρῶτο εἶναι ἡ ἀθανασία. Ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας διψᾶ γιά τή ζωή. Κυρίαρχη θεότης εἶναι ὁ πατέρας καί προστάτης τῆς ζωῆς, ἐξ οὖ καί τό ὄνομα Ζεύς, πού δείχνει πόσο ὁ Ἕλληνας θέλει νά ζήση, καί δέν συμβιβάζεται μέ τή σκέψι τοῦ θανάτου. Οἱ θνητοί ἄνθρωποι ἐπιθυμοῦσαν νά ἀνακραθοῦν μέ τούς θεούς, ἀπ’ ὅπου προέκυπταν ἡμίθεοι, πού μετά θάνατο ζοῦσαν ἀθάνατοι καί νυμφεύονταν τήν νεότητα. Ὁ Σωκράτης ὀνειρευόταν νά φθάση στήν «ἐρίβωλον Φθίην». Ὁ δεσμώτης Προμηθέας, ἡ Ἄλκηστις καί ἡ Εὐρυδίκη εἶναι τά τραγικά πρόσωπα πού δείχνουν τόν ἀνθρώπινο πόθο καί τήν ἀγωνία νά ξεπεραστῆ καί νά νικηθῆ ὁ θάνατος, νά ἐξαλειφθῆ ἡ φθορά καί νά ἐπανέλθη ἡ ἀνάστασις καί στήν ψυχή καί στό σῶμα. Συγχρόνως καί ὁ μῦθος τοῦ Κρόνου πού ἔτρωγε τά παιδιά του, ἡ ἐκθρόνισις καί ἡ ἐξορία του, αὐτό ἀκριβῶς ἀποδεικνύει, τήν προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου νά ξεπεράση τόν χρόνο καί τή φθορά, νά παραμείνη ἀθάνατος. Γιά νά ἐπιτευχθῆ ὅμως ἡ ἀνάστασις, ἀνθρωπίνως ἦταν ἀδύνατον. Γι’ αὐτό ὄχι μόνον οἱ Ἰσραηλῖτες, ἀλλά καί οἱ Ἕλληνες περίμεναν κάποιον Λυτρωτή, κάποιον Μεσσία, πού θά σώση τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν αἰχμαλωσία. Χαρακτηριστικά αὐτό τό βλέπουμε στήν Ἀπολογία τοῦ Σωκράτους καί στίς Βάκχες τοῦ Αἰσχύλου. Πρέπει βέβαια νά ἀναφέρουμε ὅτι καί σέ ἄλλες θρησκεῖες, πλήν τῆς Ἰουδαϊκῆς καί τῆς Ἑλληνικῆς, παρατηρεῖται ὁ πόθος τοῦ ἀνθρώπου γιά λύτρωσι, ὅπως π.χ. στόν Κομφουκισμό καί στόν Βουδισμό, ὄχι ὅμως τόσο πεντακάθαρα, ὅσο στήν Παλαιά Διαθήκη.

.          Τρίτο αἴτημα εἶναι τό φῶς. Στό πλατωνικό σπήλαιο φαίνεται καί πάλι ὁ ἀλυσοδεμένος ἄνθρωπος πού δέν ἐπαναπαύεται στίς σκιές τῶν πραγμάτων, ἀλλά στό φῶς καί στήν ἀλήθεια. Καί θά χρειαστῆ νά σπάση τίς ἁλυσίδες πού τόν δεσμεύουν, γιά νά ἀντικρύση τό λυτρωτικό φῶς τῆς χαρᾶς καί τῆς ἐλπίδας. Ἀκόμα καί οἱ λέξεις φώς (μέ ὀξεῖα) πού σημαίνει ἄνθρωπος, καί ἡ λέξις φάσκω πού σημαίνει λέγω, προέρχονται ἀπό τή ρίζα φάος = φῶς, πού σημαίνει γιά τόν ἕλληνα ὅτι καί ὁ ἄνθρωπος καί ὁ λόγος του ἔχουν ἀνάγκη ἀπό τό φῶς τῆς ἀληθείας. Αὐτό τό φῶς ὅμως ὁ Ἕλληνας δέν ἐπιθυμοῦσε νά τό κρατήση γιά τόν ἑαυτό του σωβινιστικά καί ἐθνικιστικά, ἀλλά νά τό προωθήση καί στούς ἄλλους λαούς μεταδοτικά καί φωτοδοτικά.

.          Τέταρτο αἴτημα ἦταν ὁ ἔρωτας μέ τή γενική του μορφή, εἴτε ὁ ἀνθρώπινος εἴτε ὁ θεϊκός, ὁ ὁποῖος εἶχε θεοποιηθῆ. Ὅπως προαναφέρθηκε, ὁ ἔρωτας γιά τήν ὁμηρική σχολή περιέχει στοιχεῖα πάθους, ἰδιοτελείας καί ἀνταγωνισμοῦ. Γιά τήν ὀρφική σχολή ἔρωτας σημαίνει ἔλλειψις, σύμφωνα μέ τό Συμπόσιο τοῦ Πλάτωνος, πρᾶγμα πού δείχνει κι αὐτό στοιχεῖα ἐμπαθείας καί ἀνθρωπίνης μεταβολῆς. Γιά τήν ὀρφική σχολή ὅμως δέν φαίνεται νά ὑπάρχη ἔρωτας ἀνθρώπου πρός τόν Θεό ἤ καί τό ἀντίστροφο, ἐφ’ ὅσον τό θεῖον παραμένει ἀπαθές καί ἄμικτον στά ἀνθρώπινα.

.          Πέμπτο αἴτημα καί συνυφασμένο πρός τά προηγούμενα εἶναι τό αἴτημα τοῦ λόγου. Ὁ ἀνθρώπινος λόγος, ἡ ἀνθρώπινη σοφία, ζητεῖ μορφές νά ἐκφραστῆ, νά δικαιωθῆ, νά φωτιστῆ. Λόγος σημαίνει καί αἰτία ἀπ’ ὅπου προῆλθε ὁ κόσμος, σημαίνει καί σκοπός καί τέλος. Κάθε ὄν ἔχει τόν λόγο του, καί ὅλα ἔχουν ἕνα κοινό λόγο, ὁδεύουν σέ κάποιο κοινό τέλος καί ἀποτέλεσμα.

.          Αὐτά τά πέντε αἰτήματα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἦλθε νά καλύψη, νά ἐπαληθεύση καί νά πραγματοποιήση ὁ ἴδιος ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, μέ τή σάρκωσί του. Τό αἴτημα τοῦ προσώπου πραγματοποίησε ὁ Χριστός στό ἴδιο τό πρόσωπό του ἐξαγιάζοντας καί θεώνοντάς το, καί τέλος ἐνθρονίζοντάς το στά δεξιά τοῦ Πατρός. Ἔτσι ἔμαθε στόν ἄνθρωπο νά μή μαζοποιεῖται, χαρίζοντάς του ἐλευθερία καί ἀποδέσμευσι ἀπό κάθε γήινο καί πρόσκαιρο, νά μή καταστρέφεται μέσα στό κοινωνικό γίγνεσθαι, ἀλλά οὔτε καί νά ἀτομοποιεῖται, διδάσκοντάς του τήν ἀγάπη πρός κάθε ἄνθρωπο, ἀκόμα καί πρός τούς ἐχθρούς του. Ἔτσι διασώζεται καί ἡ προσωπική ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, πού δέν τόν ἀτομοποιεῖ, δέν τόν ἀπομονώνει, ἀλλά τόν ἑνώνει μέ τόν πλησίον του, μά διασώζεται καί ἡ ἀληθινή ἀγάπη, μακρυά ἀπό κάθε μαζοποίησι, δουλοπρέπεια, ὑποκρισία καί φανατισμό.
.          Ὅλως ἰδιαιτέρως τό πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου σώζεται μέσα στήν Ἐκκλησία καί στά μυστήριά της, μέ κυρίαρχα τό ἅγιο Βάπτισμα καί τή θεία Κοινωνία. Στό Βάπτισμα ἑνωνόμαστε μέ τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή τήν Ἐκκλησία του, φωτισμένοι καί ἀνακαινισμένοι. Στήν θεία Κοινωνία γινόμαστε σύσσωμοι καί σύναιμοι Χριστοῦ, ἑνωνόμαστε ἐλεύθερα καί ἀγαπητικά μέ τόν Θεό Πατέρα καί μεταξύ μας καί πορευόμαστε πρός τήν θέωσι.
.          Ἀλλά καί ἡ τελική σωτηρία μας δέν εἶναι ὑπόθεσι μόνο θείας ἐνεργείας καί χάριτος, ἀλλά συμμετοχή τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου μέ τήν ἐλεύθερη βούλησί του, εἰλικρινῆ διάθεσι καί ἐλεύθερη ὑπακοή στό θεῖο θέλημα. Πάλι τό πρόσωπο καί ἡ σωτηρία εἶναι τό ζητούμενο.
.      Συνάμα ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἀνιστώντας τό σῶμα Του, εἶναι ὁ νικητής τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου, χαρίζοντας στόν ἄνθρωπο ζωή καί ἀθανασία. Μέ τή σταυρική του θυσία ἀγκάλιασε τό πλανεμένο πρόβατο, τόν χαμένο, συγχυσμένο καί τραγικό ἄνθρωπο, τόν ἀπελευθέρωσε ἀπό τά δεσμά τοῦ ἅδου καί τοῦ διαβόλου, τόν ἀνακαίνισε νικώντας τόν φθαρτό χρόνο, τόν διεβίβασε ἀπό τόν θάνατο στή ζωή, τόν ἔβαλε στόν Παράδεισο καί τόν κατέστησε κοινωνό θείας φύσεως. Ὅπως χαρακτηριστικά εἶπε κάποιος, ὁ Χριστός πῆρε τόν μεταξοσκώληκα τῆς ἀρχαίας σοφίας καί τόν ἔκανε γόνιμη πεταλούδα. Κι ἐδῶ λοιπόν μόνον ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός με τή ζωοποιό Του Ἀνάστασι πραγματοποίησε τό ἀρχαιοελληνικό ὅραμα περί ἀθανασίας καί ζωῆς.

ΣYNEXIZETAI

ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ [2] (Ἱερομονάχου Ἀρτεμίου Γρηγοριάτη)

Ἱερομονάχου Ἀρτεμίου Γρηγοριάτη.

ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

(Εἰσήγηση στὴν Ἡμερίδα, 12.02.2012:
«ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Ἀλήθεια καὶ Ψεύδη»)
http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/10/παλαιὰ-διαθήκη-ἀλήθεια-καὶ-ψεύδη/ καὶ
http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/01/26/ἡμερὶς-παλαιὰ-διαθήκη-ἀλήθεια-καὶ-ψ/

[2]

1o Mέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/28/ἰουδαϊσμός-ἑλληνισμός-καὶ-ὀρθοδοξ1/

.          Ὁ Ἑλληνισμός ἀπό τήν ἄλλη μεριά, ἕνας ἄλλος λαός μέ τόν δικό του πολιτισμό, θρησκεία, γλώσσα, τέχνες, ἐπιστῆμες, ἔρευνες καί σημαντικά ἔργα λόγου καί τέχνης πού κινοῦν τό θαυμασμό ὅλου τοῦ κόσμου ἀνά τούς αἰῶνες, ἔζησε καί ζῆ κυρίως στά νότια Βαλκάνια, καί ἀπό τά ἀρχαία χρόνια ἐπεξετάθη στή Μικρά Ἀσία, στή Βόρειο Αἴγυπτο καί ἔφτασε μέχρι τήν Περσία καί τήν Βαβυλώνα στά χρόνια τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, εἶναι λαός κατά βάσιν θρησκευόμενος, μέ πολλά πανθεϊστικά καί εἰδωλολατρικά στοιχεῖα. Καί αὐτός ὁ λαός, ὅπως ὅλοι οἱ λαοί, πέρασε πολέμους, δεινά, μετοικίσεις καί πολλές ταλαιπωρίες, καί κατόρθωσε μέ τή χάρι τοῦ Θεοῦ νά ἐπιβιώση διά μέσου τῶν αἰώνων, δίχως νά ἐξαφανισθῆ, ὅπως ἄλλοι.
.          Στόν ἀρχαῖο ἑλληνικό πολιτισμό παρατηροῦμε δύο τάσεις, δύο σχολές, δύο θρησκευτικοφιλοσοφικά συστήματα: Τήν ὁμηρική σχολή καί τήν ὀρφική σχολή. Ἡ ὁμηρική σχολή εἶχε τή βάσι της στήν Ἰλιάδα καί στήν Ὀδύσσεια, πίστευε στό δωδεκάθεο, εἶχε μιά βαθειά καί ἁπλή πίστι, καί ἀπέδιδε στούς θεούς του ἀνθρώπινα διαβλητά πάθη, ὅπως ὀργή, μῖσος, ἀνταγωνισμό, φονικά ἔνστικτα, σαρκολατρία, ὑπερηφάνεια, ἐκδικητικότητα κ.ἄ. Οἱ ἄνθρωποι τῆς ὁμηρικῆς σχολῆς πίστευαν ὅτι οἱ θεοί τους ἀναμιγνύονταν στήν ἀνθρώπινη περιπέτεια, σαρκώνονταν καί συμμετεῖχαν ἐνεργά μαζί μέ τούς θνητούς στήν πορεία τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας, ὅπως στά ὁμηρικά ἔπη. Ἐπίσης θεωροῦσαν ὅτι μποροῦσαν νά ἐρωτεύονται τούς θεούς καί τό ἀντίστροφο, μέ τή μορφή βέβαια τοῦ ἀνθρωπίνου καί ἐμπαθοῦς ἔρωτα, πίστευαν στήν τυφλή θεά τύχη καί στή μοῖρα, καί μέσα στήν Ὀδύσσεια τῆς ζωῆς τους νοσταλγοῦσαν τραγικά τή ζωή καί τή λύτρωσι ἀπό τά βάσανα καί τόν θάνατο. Τό σημαντικό στήν ὁμηρική σχολή εἶναι ὅτι ἀπό πολύ νωρίς ἡ θεοποίησις τῶν δυνάμεων τῆς φύσεως στηριζόταν κυρίως σέ πρόσωπα. Βέβαια καί ἄλλοι λαοί εἶχαν θεοποιημένα πρόσωπα προστάτες τῆς φύσεως, ὅπως π.χ. οἱ Ἰνδοί. Ἡ διαφορά ὅμως ἦταν στό ὅτι στούς ἄλλους λαούς κυριαρχοῦσε ἡ φύσις στό πρόσωπο, ἐνῶ στόν Ἕλληνα κυριαρχοῦσε τό πρόσωπο στή φύσι, καί αὐτό τό θεοποιημένο πρόσωπο ἦταν προστάτης καί φροντιστής τοῦ ἀντιστοίχου φυσικοῦ στοιχείου, καί ὄχι καταστροφέας τῆς φύσεως.
.          Ἡ ὀρφική σχολή ἀπό τήν ἄλλη μεριά, μέ κεντρικούς φιλοσόφους τόν Πλάτωνα καί τόν Ἀριστοτέλη, εἶχε μιά πιό ἐξευγενισμένη ἀντίληψι περί Θεοῦ. Ἦσαν μονοθεϊστές, κρυφά ἤ φανερά, καί πίστευαν ὅτι ὁ Θεός εἶναι ὄχι δημιουργός, ἀλλά διακοσμητής τοῦ σύμπαντος, ἀπαθής, χωρίς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες, ἀλλά συγχρόνως ὅτι δέν ἀνακατευόταν μέ τούς ἀνθρώπους, ὅπως ἔλεγε ἡ ὁμηρική, καί γενικῶς δέν συμμετεῖχε στήν ἀνθρώπινη περιπέτεια.
.          Ἀπό αὐτές τίς δύο σχολές κατά τούς ἀλεξανδρινούς καί ἑλληνιστικούς χρόνους προέκυψε μιά κοινή πορεία, μιά κοινή φιλοσοφία μέ ἕνα βασικό ὑπαρξιακό ἐρώτημα: Τό πρόβλημα τοῦ θανάτου. Ὁ Ἕλληνας στά χρόνια τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας δέν ἐπαναπαύθηκε στό γεγονός τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου, ὅπως οἱ ἀνατολικοί λαοί πού πίστευαν ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὑπηρετεῖ ἕνα κύκλο ζωῆς καί θανάτου, καί σκοπός του ἦταν ἡ ἀπαλλαγή καί ἀπό τή ζωή καί ἀπό τό θάνατο. Ὁ Ἕλληνας πίστευε καί ἤλπιζε ὅτι κάποιος ἄλλος βαθύτερος εἶναι ὁ σκοπός τοῦ ἀνθρώπου, γιαυτό διψοῦσε γιά τή ζωή καί δέν συμβιβαζόταν μέ τόν θάνατο. Κυρίαρχο κέντρο τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος τότε ἦταν ἡ Ἀλεξάνδρεια, ὅπου συναντήθηκαν γιά πρώτη φορά ἡ ἑλληνική γλώσσα μέ τόν ἰουδαϊκό μονοθεϊσμό τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πρᾶγμα τό ὁποῖο, ὅπως ἀναφέραμε, χαιρετίστηκε μέ πολύ ἐνδιαφέρον, ἐνθουσιασμό καί θαυμασμό καί ἀπό τούς Ἑβραίους καί ἀπό τούς Ἐθνικούς τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.

.          Μέσα σ’ αὐτό λοιπόν τό κλῖμα τῆς φαινομενικά ρωμαϊκῆς εἰρήνης μέ τήν ἀνθρώπινη ἀγωνία Ἑλλήνων, ἐθνικῶν καί Ἰουδαίων, γεννήθηκε ὁ Χριστός ἁπλά καί ἀπέριττα ἀπό τήν Παρθένο καί Θεοτόκο στή Βηθλεέμ τῆς Ἰουδαίας καί ἔζησε τά περισσότερα χρόνια τῆς ζωῆς του ταπεινά καί ἁπλά, χωρίς αὐτοκρατορικούς θορύβους καί βασιλικές πομπές. Διάλεξε δώδεκα μαθητές γιά τό εὐαγγελικό του ἔργο, δίδαξε, θαυματούργησε, ἀνέστησε, γιά νά δείξη τήν ἀπέραντη εὐσπλαγχνία καί φιλανθρωπία του καί νά μάθη στούς ἀνθρώπους ὅτι σκοπός τῆς ζωῆς τους εἶναι ἡ ἐξομοίωσις μέ τόν Θεό. Σταυρώθηκε, πέθανε καί ἀναστήθηκε, γιά νά λυτρώση τόν ἄνθρωπο ἀπό τά δεινά τοῦ ἐγωϊσμοῦ, τοῦ διαβόλου καί τοῦ θανάτου, καί νά τόν καλέση ἀναστημένο σέ μιά καλύτερη ζωή, στήν οὐράνια Βασιλεία Του.
.          Ἐδῶ λοιπόν εἶναι καί ἡ σημαντική συμβολή τῶν δύο λαῶν, τοῦ Ἰουδαϊκοῦ καί τοῦ Ἑλληνικοῦ. Ἀπό τούς Ἰουδαίους, τόν ἐκλεκτό λαό τοῦ Θεοῦ, ὡς συνέπεια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καί ὡς ἐκπλήρωσι τῶν προφητειῶν περιμέναμε τή σάρκωσι τοῦ Θεοῦ Λόγου γιά τή λύτρωσι καί τή σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Αὐτό τό μυστήριο τῆς κενώσεως ὑπηρέτησε μέ ἀπόλυτη ὑπακοή καί ταπείνωσι ἡ Παρθένος Μαριάμ ἐκ τοῦ γένους τοῦ Ἰσραήλ, καταγομένη ἀπό τή βασιλική φυλή τοῦ Δαβίδ καί τήν ἱερατική φυλή τῶν Λευϊτῶν καί τοῦ Μωυσῆ. Ἀπό αὐτήν λοιπόν τήν ταπεινή Ἑβραιοπούλα τῆς Ναζαρέτ – ἐπιτρέψατέ μου τή φράσι – προῆλθε ὁ Μεσσίας Χριστός. Αὐτή λοιπόν, ἡ μία καί μοναδική, Παρθένος καί Ἀειπάρθενος σέ ὅλα, μέ τήν ἄκρα καθαρότητα σώματος, ψυχῆς καί νοῦ, προκηρυχθεῖσα ἀπό τόν Προφήτη Ἠσαΐα καί ὅλους τούς λοιπούς Προφῆτες, ἔγινε τό ἐκλεκτό σκεῦος, τό ἁγιαστήριο τοῦ Θεοῦ, ἡ μυροθήκη τοῦ Πνεύματος καί ὁ μυστικός Παράδεισος, στήν κοιλία τῆς ὁποίας ἑνώθηκαν ἀπορρήτως, ἀσυγχύτως καί ἀδιαιρέτως οἱ δύο φύσεις στόν ἕνα πρόσωπο τοῦ Θεοῦ Λόγου, γιά τή θεραπεία, τήν ἀθανασία καί τή θέωσι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως.
.          Μακάρι λοιπόν νά μποροῦσαν νά καταλάβουν καί τά σημερινά τέκνα τῶν Ἑβραίων τήν ἀξία καί τή σημασία τοῦ προσώπου τῆς Θεοτόκου, σάρκα ἀπό τή σάρκα τους καί τέκνο ἀπό τά σπλάγχνα τοῦ λαοῦ τους, ἡ ὁποία, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ ἔγινε ἡ μετά Θεόν θεός, τό μεθόριο κτιστῆς καί ἀκτίστου φύσεως, ἡ ὁποία κατέστησε τόν Θεό υἱό ἀνθρώπου, καί τούς ἀνθρώπους υἱούς Θεοῦ (Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Λόγος ΝΓ΄ Εἰς τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου, ἐν: ΕΠΕ, Ἔργα Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τ. 11, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (1986), σελ. 268, 309 καί 343). Καί ὅπως εἶπε κάποιος χαρακτηριστικά, ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο, γιά νά βρῆ μιά μάνα. Μιά μάνα ἀπό τό ἐκλεκτό γένος τοῦ Ἀβραάμ καί τή ρίζα τοῦ Ἰεσσαί. Ἄν λοιπόν ἀντιλαμβάνονταν ὅλα αὐτά οἱ σημερινοί ὁμογενεῖς Της, θά ἔψαλλαν μαζί μας: «Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ . . . ».
.          Ἐδῶ λοιπόν ἔγκειται ἡ ἀξία καί ἡ σημασία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πάνω στήν ὁποία στηρίχθηκε καί ἐπαληθεύθηκε τό Εὐαγγέλιο, καί ἔγινε «παιδαγωγός εἰς Χριστόν». Δίχως τήν Παλαιά Διαθήκη, δέν θά εἶχαν βάσι οἱ προφητεῖες, οἱ προτυπώσεις καί τά σύμβολα γιά τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ. Δίχως τήν Παλαιά Διαθήκη δέν θά ἦταν τόσο ἐμφανής ὁ ἀνθρώπινος πόθος γιά ἀπαλλαγή ἀπό τίς ἁμαρτίες, γιά σωτηρία, γιά ἀθανασία, γιά θέωσι. Καί δίχως τήν Παλαιά Διαθήκη δέν θά γνωρίζαμε σαφῶς τό πρόσωπο τῆς μίας καί μοναδικῆς Παρθένου καί Ἀειπαρθένου σέ ὅλα, ἡ ὁποία στάθηκε, στέκεται καί θά στέκεται προστάτις καί μεσίτρια γιά τή σωτηρία ὅλων μας.
.          Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ἔχουμε καί τό ἀρχαιοελληνικό πνεῦμα μέ τίς δύο σχολές ἑνωμένες σέ μία, καί μέ τήν ἀγωνία τοῦ Ἕλληνα πάνω στό ὑπαρξιακό ἐρώτημα καί τό πρόβλημα τοῦ θανάτου. Θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι τά βασικά αἰτήματα τοῦ Ἕλληνα κατά τούς ἑλληνιστικούς καί ρωμαϊκούς χρόνους ἦσαν πέντε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ [1] (Ἱερομονάχου Ἀρτεμίου Γρηγοριάτη)

Ἱερομονάχου Ἀρτεμίου Γρηγοριάτη.

ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

(Εἰσήγηση στὴν Ἡμερίδα, 12.02.2012:
«ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Ἀλήθεια καὶ Ψεύδη»)
http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/10/παλαιὰ-διαθήκη-ἀλήθεια-καὶ-ψεύδη/ καὶ
http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/01/26/ἡμερὶς-παλαιὰ-διαθήκη-ἀλήθεια-καὶ-ψ/

[1]

Σεβαστοί Πατέρες καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί!

.          Κατ’ ἀρχάς ἐκφράζω τά συγχαρητήριά μου καί τή βαθύτατη χαρά μου γιά τό ποιμαντικό ἐνδιαφέρον καί τήν ὀρθή ἐπαγρύπνησι τῶν σεβαστῶν πατέρων, ἱερομονάχων, ἱερέων καί ὑπευθύνων λαϊκῶν αὐτῆς τῆς Ἐνορίας Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς, διότι συνεχίζουν τό πολύμοχθο, δυσχερές ἀλλά καί ἐποικοδομητικό ἔργο πού ξεκίνησε ἀπό ἐδῶ ὁ μακαριστός π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος. Ἐννοῶ βεβαίως τήν ὀρθή ἐνημέρωσι τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου μέ διαλέξεις, ἄρθρα καί βιβλία, πού συμπληρώνουν τό κατηχητικό ἔργο τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, τῇ ἐπευλογίᾳ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος ἀνέκαθεν στήριζε καί ἐνεψύχωνε τή θεάρεστη αὐτή διακονία. Τά τελευταῖα εἴκοσι χρόνια παρακολουθῶ μέ προσοχή καί προσευχή ὅλον αὐτόν τόν ἀγῶνα,  γιά τόν ὁποῖον εἶχα γράψει κάποια ἄρθρα ὡς ἕνα ἐλάχιστο λιθαράκι στήν ἐποικοδόμησι αὐτή, μέ τήν εὐχή τοῦ Σεβαστοῦ Γέροντά μου καί Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου. Μέ τίς εὐχές καί εὐλογίες ὅλων τῶν ὡς ἄνω Πατέρων θά συμβάλλω καί σήμερα στό ἐλάχιστο, ἐλπίζοντας νά καλύψω ἔστω καί ἐν μέρει τίς προσδοκίες σας. Ὁ Θεός βοηθός.
.          Τό θέμα μου εἶναι «Ἰουδαϊσμός, Ἑλληνισμός καί Ὀρθοδοξία». Δύσκολο θέμα, πολυσχιδές καί εὐρύτατο, φυσικά ἀδύνατον νά ἐξαντληθῆ στά περιθώρια τῆς παρούσης ὁμιλίας. Γι’ αὐτό θά ἀναφέρω ἀκροθιγῶς λίγες σκέψεις ὡς εἰσήγησι καί ἀφορμή γιά περαιτέρω μελέτες πρός οἰκοδομήν.

.          Ἰουδαϊσμός, Ἑλληνισμός, Ὀρθοδοξία. Τρεῖς κόσμοι, τρεῖς παραδόσεις, τρεῖς πολιτισμοί. Γιά τούς μαθηματικούς, τρία σύνολα, μέ πολλά κοινά καί μή κοινά στοιχεῖα. Ἄς τά δοῦμε κατ’ ἀρχάς ξεχωριστά.

.          Ὁ μέν Ἰουδαϊσμός, μιά μονοθεϊστική παράδοσι πού ξεκινᾶ ἀπό τόν δίκαιο καί θεοσεβῆ Ἀβραάμ, τόν πατέρα πολλῶν ἐθνῶν καί τίς μεγάλες ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ πρός αὐτόν, καί συνεχίζεται μέ τούς λοιπούς προπάτορες Ἰσαάκ καί Ἰακώβ, πού μετωνομάστηκε Ἰσραήλ, δηλαδή νοῦς πού βλέπει τόν Θεό, τούς δώδεκα Πατριάρχες, τούς νομοθέτες μέ προεξάρχοντα τόν Μωϋσῆ, τούς Κριτές, τούς βασιλεῖς μέ προεξάρχοντα τόν Προφητάνακτα Δαβίδ, τούς Προφῆτες, τίς Προφήτιδες καί ὅλους τούς πρό Χριστοῦ Δικαίους, τούς ὁποίους ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τήν Κυριακή πρό τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως.
.          Πρόκειται γιά ἕνα λαό πολυπαθῆ, μέ πολλές μικρές καί μεγάλες μετοικίσεις στήν Αἴγυπτο, στή Βαβυλῶνα καί στήν Περσία, ὅπου κατά τή διάρκεια τῶν αἰώνων ὁ Θεός ἐπεμβαίνει μέ πολλές εὐλογίες, ἀλλά καί μάστιγες, μέ πολλές ἐνισχύσεις, ἀλλά καί ἐξορίες, μέ πολλές ὑποσχέσεις, ἀλλά καί ἀποστροφές, προκειμένου νά μείνη πιστός λαός στόν Δημιουργό καί προνοητή Θεό του, χωρίς νά παρεκκλίνη στά εἴδωλα ἤ στή σαρκολατρία. Πρόκειται γιά ἕνα λαό πού ἐν μέσῳ πολλῶν κινδύνων καί περιπετειῶν κράτησε τήν μοναδική πίστι στόν ἀληθινό Θεό καί τήν ἐλπίδα νά προέλθη ἀπό τούς ἀπογόνους του ἡ Προσδοκία τῶν ἐθνῶν, ὁ Χριστός. Γι’ αὐτό τόν λόγο ἐπωνομάστηκε ἐκλεκτός λαός.
.          Βασική γραπτή μαρτυρία πού διά μέσου τῶν αἰώνων διέσωσε τήν σημαντικώτατη αὐτή παράδοσι, στάθηκε ἡ Παλαιά Διαθήκη, 49 ἐν συνόλῳ βιβλία πού ἄρχισαν νά γράφονται ἀπό τά χρόνια τοῦ Μωϋσῆ καί ὁλοκληρώθηκαν περί τό 150 πρό Χριστοῦ μέ τά δρώμενα τῶν Μακκαβαίων. Τά 39 ἐξ αὐτῶν, τά λεγόμενα πρωτοκανονικά, γράφτηκαν στήν ἀρχαία συμφωνική γραφή τῶν Ἑβραίων, καί μεταφράστηκαν στήν ἑλληνική γλώσσα στήν Ἀλεξάνδρεια περί τό 285 π.Χ. ἐπί Πτολεμαίου τοῦ Β΄, χαρακτηριζόμενα ὡς “Μετάφρασις τῶν Ἑβδομήκοντα”, ἀπό τόν ἀριθμό τῶν πρώτων μεταφραστῶν τῶν πρώτων 5 βιβλίων, δηλαδή τῆς Πεντατεύχου. Τά ὑπόλοιπα 10, χαρακτηριζόμενα ὡς δευτεροκανονικά, γράφτηκαν πιθανόν στήν ἑλληνική γλώσσα τόν δεύτερο καί πρῶτο αἰῶνα π.Χ. Ἡ ἐν λόγῳ μετάφρασις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης θεωρήθηκε “ἐξελληνισμός τῆς μονοθεΐας” καί χαιρετίστηκε θερμά ἀπό τούς τότε καί Ἰουδαίους καί ἐθνικούς, μέ συνέπεια πολλοί ἐθνικοί νά γίνουν προσήλυτοι στόν Ἑβραϊσμό.
.          Μέ τόν ἐρχομό τοῦ Σωτῆρος μας Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅλα ὅσα εἶχαν προλεχθῆ καί προτυπωθῆ στήν Παλαιά Διαθήκη, οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, οἱ νομοθεσίες, οἱ μετοικίσεις, οἱ κινήσεις, τά σύμβολα καί οἱ προφητεῖες ἐπαληθεύθηκαν καί ἑρμηνεύτηκαν στό πρόσωπο τό δικό Του, τό πρόσωπο τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ Λόγου, ὡς κεντρικοῦ προσώπου τῆς ἱστορίας καί τοῦ σύμπαντος, «δι’ ὅν τά πάντα καί δι’ οὗ τά πάντα» (Α´ Κορ. η´6. Κολ. α´16. Ρωμ. ια´ 36) σύμφωνα μέ τόν Ἀπόστολο Παῦλο. Ἀπό αὐτόν δημιουργήθηκαν τά σύμπαντα, καί σ’ αὐτόν ἀποβλέπει καί ἀποσκοπεῖ ὅλη ἡ κτίσις, ἐκ τῶν ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τῶν ἐσχάτων, διότι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀποτελεῖ τήν αἰτία καί τόν σκοπό τοῦ σύμπαντος κόσμου. Χαρακτηριστικά ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας ὅτι ἔγινε ὁ Θεός ἄνθρωπος, γιά νά γίνη ὁ ἄνθρωπος θεός» (P.G. 26, 92 καί Μεγ. Ἀθανασίου, Περί τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου, κεφ. 54).
.         Δυστυχῶς ὅμως ὁ Ἰουδαϊκός κόσμος δέν μπόρεσε νά κατανοήση τό μυστήριο τοῦτο τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας, ὅπου ὁ Θεός Λόγος κατέρχεται ὁ ἴδιος γιά νά σώση τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ἁμαρτία καί τόν διάβολο, ἀπό τή φθορά καί τόν θάνατο, ἀλλά τόν ἀντιλήφθηκαν καί τόν περίμεναν ὡς ἐπίγειο Μεσσία πού θά λυτρώση μόνο ἕνα λαό, συγκεκριμένα τό δικό τους, ἀπό τίς ἑκάστοτε τυραννίες, εἴτε τῶν Βαβυλωνίων καί Ἀσυρρίων, εἴτε τῶν Μήδων καί Περσῶν, εἴτε τῶν Ἑλλήνων καί τῶν Ρωμαίων, εἴτε τῶν Μουσουλμάνων, εἴτε τῶν Γερμανῶν καί τῆς Ἀρείας φυλῆς μέχρι τῶν ἡμερῶν μας, καί θά προσφέρη μιά ἐπίγεια εὐτυχία, ἕνα πρόσκαιρο εὐδαιμονισμό. Αὐτοί μέχρι καί σήμερα στηρίζονται δυστυχῶς στό βασίλειο τοῦ Καίσαρος καί στή δύναμι τοῦ χρήματος, χωρίς νά μπορέσουν νά ἀνανεύσουν πρός τήν κρείττονα πολιτεία καί τή γῆ τῶν πραέων, δηλαδή τήν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν, πού εἶναι αἰώνια καί ἀμετακίνητη. Καί γι’ αὐτό σταύρωσαν τόν Χριστό, καί μέχρι σήμερα ἀπελπισμένοι περιμένουν κάποιον πού θά τούς λυτρώση, ἄγνωστο γι’ αὐτούς ἀπό ποιούς, ἄγνωστο γι’  αὐτούς ἀπό τί.
.          Ἔτσι λοιπόν, ἐξαιρουμένου τοῦ ἀγαθοῦ λήμματος πού ἔγιναν χριστιανοί, ὁμολόγησαν καί μαρτύρησαν στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί κατατάχθηκαν στή χορεία τῶν Ἀποστόλων, τῶν Μαρτύρων, τῶν Ἱερομαρτύρων καί τῶν Ὁσίων, ὁ Ἰουδαϊσμός ὡς συμπαγής παράδοσις ἐν γένει ἀπεμπόλησε τή γνήσια παράδοσι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἐπ’ ἀναμονῇ τοῦ Κυρίου, καί περίμενε κάποιον ἄλλον Μεσσία πού θά τμήση, θά κόψη τήν ἱστορία στή μέση, θά στηριχθῆ στή δύναμι καί στήν ἐπίγεια ἐξουσία καί θά βασιλεύση πλέον αὐτός, ἐξαλείφοντας καθένα πού θά ἀντιστεκόταν στό θέλημα καί στήν κυριαρχία του. Ἀλλά ἕνας τέτοιος Μεσσίας, πού θά ἀφαιροῦσε κάθε μορφή ἀνθρωπίνου αὐτεξουσίου καί ἐλευθερίας τῆς βουλήσεως, μόνο δυνάστης καί τύραννος θά μποροῦσε νά χαρακτηρισθῆ, ὄχι Θεός Πατέρας τῆς ἀγάπης καί τῆς φιλανθρωπίας, ὄχι Θεός Λόγος σεβόμενος τόν ἀνθρώπινο λόγο καί τήν ἀναφαίρετη ἀνθρώπινη θέλησι. Ἀρκεῖ νά θυμηθοῦμε τά λόγια τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου μας: «Ὅστις θέλει ὁπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι» (Μάρκ. η´ 34), λόγος πού μέχρι καί σήμερα ἀποτελεῖ λίθο προσκόμματος καί πέτρα σκανδάλου. Διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας εἶναι τόσο ἀπέραντη, πού τόν ὁδήγησε μέχρι καί τόν Σταυρό γιά τήν ἀγάπη ὅλων τῶν τέκνων του, ἀκόμη καί ἐκείνων πού τόν σταύρωναν, μή γνωρίζοντας τί κάνουν. Ὡς ἐκ τούτου πάλι ἐξ ἀγάπης περιμένει τούς ἀνθρώπους κοντά του, νά τόν πλησιάσουν καί νά ἐξομοιωθοῦν μαζί Του, χωρίς νά τούς στερήση τήν ἐλευθερία  τῆς βουλήσεως. Γι’ αὐτό καί καθετί πού κάνει ὁ κάθε ἀληθινός χριστιανός, τό πράττει πρῶτα μέ τή συνέργεια τῆς θείας χάριτος καί κατόπιν μέ τή δική του προαίρεσι καί διάθεσι.
.          Ὅλα αὐτά δέν ἀναφέρονται σάν ἀντισημιτικά κείμενα, προοίμια μιᾶς καταστροφῆς σάν τῆς Ἱερουσαλήμ, σάν τρομοκρατία ἑνός νέου παγκοσμίου πολέμου, σάν ἐσχατολογικά κείμενα ἤ σάν προθεωρία τοῦ Ἀντιχρίστου, μέ τή συνήθη ἔννοια. Καμμιά σχέσι. Ἀναφέρονται μέ πολύ πόνο, πίκρα, ἀγάπη, μά καί προσευχή γιά μετάνοια τοῦ λαοῦ πού ἀπό τά σπλάγχνα του βγῆκε ὁ νικητής τοῦ θανάτου καί ἀναστημένος Χριστός, μά δέν μπόρεσαν νά τόν δεχθοῦν ὅπως θά ’πρεπε, καί ἐφευρίσκουν ἀνά τούς αἰῶνες διάφορα πολιτικοοικονομικά συστήματα, συνθῆκες παγκοσμίου εἰρήνης καί παγκοσμιοποίησης, κοινωνικές φόρμουλες καί καινοφανεῖς νομοθεσίες, πράγματα τά ὁποῖα καταφανῶς ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία διαρκῶς διαψεύδει καί στηλιτεύει μέχρι καί σήμερα. Μέ λίγα λόγια, ἀγάπη χωρίς Χριστό, εἰρήνη χωρίς Χριστό, δικαιοσύνη χωρίς Χριστό, δέν ἔχει κανένα νόημα καί καμμιά ὑπόστασι. Κρατοῦμε ὅμως τήν ἐλπίδα σ’ ἐκείνη τήν ἐσχατολογική προφητεία πού λέγει ὅτι στούς ἐσχάτους χρόνους «πᾶς Ἰσραήλ σωθήσεται» (Ρωμ. ια´ 26). Ἀμήν καί πότε!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/29/ἰουδαϊσμός-ἑλληνισμός-καὶ-ὀρθοδοξ2/

«Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ. ΣΗΜΕΡΑ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΗΓΕΙΤΑΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ».

ἐφημ. Liberation:
«Ὁ Ἕλληνας στὸ τέλος πάντα σηκώνεται»

Στὸ πλευρὸ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἡ Liberation μὲ ἄρθρο ποὺ ἐξυμνεῖ τοὺς Ἕλληνες.

.          Ἕνα ἄρθρο “ὕμνο” γιὰ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ δημοσιεύει ἡ γαλλικὴ ἐφημερίδα Liberation, ἡ ὁποία παρουσιάζει τοὺς Ἕλληνες ὡς τὸ ἀνάχωμα τῆς Εὐρώπης ἐνάντια στὸν οἰκονομικὸ ὁλοκληρωτισμό. Συντάκτης τοῦ ἄρθρου ὁ Βέλγος  Raoul Vaneigem, ὁ ὁποῖος  τονίζει ὅτι “ὁ ἑλληνικὸς λαὸς σήμερα ἡγεῖται στὸν πόλεμο κατὰ τοῦ οἰκονομικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ”, ὁ ὁποῖος “καταστρέφει παντοῦ τὴν δημόσια περιουσία, καὶ ἀπειλεῖ τὴν καθημερινὴ ἐπιβίωση ἑκατομμυρίων πολιτῶν”.
.       Ἀκολουθεῖ ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο τῆς γαλλικῆς ἐφημερίδας:

.        “Ὄχι, αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν Ἑλλάδα, ἂν καὶ δραματικό, δὲν εἶναι μία καταστροφή. Εἶναι ἐπίσης μία εὐκαιρία. Γιατί ἡ δύναμη τοῦ χρήματος ἔχει, γιὰ πρώτη φορά, ὑπερβεῖ μὲ ἔνταση τὸ ρυθμὸ τῆς μέχρι τότε σταδιακῆς, σχολαστικῆς καὶ προσεκτικὰ ὀργανωμένης καταστροφῆς τοῦ δημοσίου συμφέροντος καὶ τῆς ἀνθρωπίνης ἀξιοπρεπείας. Καὶ σὲ μιὰ χώρα τόσο διάσημη γιὰ τὴν φιλοσοφία τῆς ζωῆς, στὸν ἀντίποδα τοῦ ἀγγλοσαξονικοῦ μοντέλου, καὶ διάσημη γιὰ τὴν ἀκούραστη ἀντίσταση ποὺ ἔχει φέρει στὶς πολλαπλὲς μορφὲς καταπίεσης ποὺ προσπάθησαν νὰ τὴν χαλιναγωγήσουν.
.        Ὁ Ἕλληνας δὲν χορεύει καὶ δὲν θὰ χορέψει ποτὲ στὸ ἕνα πόδι, οὔτε θὰ σκύψει δουλικά, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὰ καθεστῶτα ποὺ θέλουν νὰ τοῦ ἐπιβάλλουν. Χορεύει μὲ τὰ χέρια του, σὰν νὰ θέλει νὰ πετάξει πρὸς τὰ ἀστέρια. Γράφει στοὺς τοίχους αὐτὸ ποὺ θὰ τοῦ ἄρεσε νὰ διαβάσει κάπου ἀλλοῦ. Καίει μία τράπεζα, ὅταν δὲν τοῦ ἀφήνουν πλέον τὴν πολυτέλεια νὰ ψήσει στὴν παραδοσιακή του ψησταριά. Ὁ Ἕλληνας εἶναι τόσο ζωντανός, ὅσο ἡ ἰδεολογία τῆς ἀπειλῆς θανάσιμη. Καὶ ὁ Ἕλληνας ἂν καὶ χτυπημένος μέχρι θανάτου, στὸ τέλος πάντα σηκώνεται.
.          Ναί, ἡ Εὐρώπη τῆς οἰκονομίας ἤθελε νὰ δημιουργήσει ἕνα παράδειγμα. Ἀλλὰ μὲς τὸν ἐκνευρισμό της νὰ χτυπήσει τὴν χώρα ποὺ φαινόταν ἡ πιὸ ἀδύναμη στὴ εὐρωζώνη, μέσα στὴν ὑπερβολική της βία, ἡ μάσκα της ἔπεσε. Εἶναι τώρα περισσότερο ἀπὸ ποτέ, ἡ ὥρα νὰ καταδείξουμε τὸ ἀληθινό της πρόσωπο: αὐτὸ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Γιατί πρόκειται πραγματικὰ περὶ αὐτοῦ. Καὶ ὑπάρχει μόνο μία ἀπάντηση στὸν ὁλοκληρωτισμό: ὁ ἀγώνας, ἐπίμονος καὶ ἀνυποχώρητος, μέχρι τὴ μάχη, ἂν χρειαστεῖ, καθὼς διακυβεύεται ἡ ἴδια ἡ ὕπαρξη.
.        Ἔχουμε ἕναν κόσμο, μία ζωή, καὶ ἀξίες νὰ ὑπερασπιστοῦμε. Παντοῦ στοὺς δρόμους, εἶναι τὰ ἀδέλφια μας, οἱ ἀδελφές μας, τὰ παιδιά μας, οἱ γονεῖς μας, οἱ ὁποῖοι ἔχουν πληγεῖ μπροστὰ στὰ μάτια μας, ἀκόμα καὶ ἂν εἶναι μακριά. Πεινᾶμε, κρυώνουμε καὶ πονᾶμε μαζί τους. Ὅλα τὰ χτυπήματα ποὺ δέχονται μᾶς τραυματίζουν ἐξ ἴσου. Κάθε παιδὶ στὴν Ἑλλάδα ποὺ λιποθυμᾶ στὸ σχολεῖο του, μᾶς καλεῖ στὴν ἀγανάκτηση καὶ στὴν ἐξέγερση.
.        Γιὰ τοὺς Ἕλληνες, εἶναι καιρὸς νὰ ποῦνε ὄχι, καί, γιὰ ὅλους ἐμᾶς, ἦρθε ὁ καιρὸς νὰ τοὺς ὑποστηρίξουμε. Ἐπειδὴ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς σήμερα ἡγεῖται τῆς μάχης κατὰ τοῦ οἰκονομικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, ποὺ καταστρέφει παντοῦ τὴν δημόσια περιουσία, ἀπειλεῖ τὴν καθημερινὴ ἐπιβίωση, διαδίδει τὴν ἀπόγνωση, τὸν φόβο καὶ τὴν ἀποχαύνωση μέσα ἀπὸ ἕναν πόλεμο ὅλων ἐναντίον ὅλων.
.        Πέρα ἀπὸ ἕναν συναισθηματικὸ θυμὸ ποὺ ἐκτονώνεται μὲ τὴν καταστροφὴ τῶν συμβόλων τῆς καταπίεσης, ἀναπτύσσει ἕναν διαυγῆ θυμό, τῶν ἀγωνιστῶν ποὺ ἀρνοῦνται νὰ στερηθοῦν τὴν ἴδια τους τὴν ζωὴ πρὸς ὄφελος τῆς τραπεζικῆς μαφίας καὶ τῆς λογικῆς της, αὐτῆς τοῦ “τρελοῦ χρήματος”.
.        Μὲ τὶς συνελεύσεις τῆς ἄμεσης δημοκρατίας, τὸ κίνημα τῆς πολιτικῆς ἀνυπακοῆς, τὸ κίνημα “Δὲν πληρώνω” καὶ τὶς πρῶτες ἐμπειρίες τῆς αὐτοδιαχείρισης, μία νέα Ἑλλάδα ἀναδύεται αὐτὴ τὴν στιγμή, ποὺ ἀπορρίπτει τὴν τυραννία τῆς ἀγορᾶς γιὰ λογαριασμὸ τῶν ἀνθρώπων.
.        Δὲν γνωρίζουμε πόσο καιρὸ θὰ πάρει γιὰ τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν ἐθελοντικὴ δουλεία τους, ἀλλὰ εἶναι βέβαιο ὅτι, ἀντιμετωπίζοντας τὴ γελοιότητα τῆς πελατειακῆς πολιτικῆς, τῶν διεφθαρμένων δημοκρατιῶν, τὸν τραγελαφικὸ κυνισμὸ τοῦ κράτους τῶν banksters (τραπεζικὴ μαφία), θὰ ἔχουμε μόνο τὴν ἐπιλογὴ -ἐνάντια σὲ κάθε ἐκβιασμὸ- νὰ διαχειριστοῦμε τὶς ὑποθέσεις μας ἐμεῖς οἱ ἴδιοι.
.        Ἡ Ἑλλάδα εἶναι τὸ παρελθόν μας.
.        Εἶναι ἐπίσης τὸ μέλλον μας.
.        Ἀνακαλύψτε την ξανὰ μαζί της!
.        Τὸ 2012 ἂς γίνουμε ὅλοι Ἕλληνες!”

ΠΗΓΗ: news247.gr

ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΗ Η ΑΠΟΚΟΠΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ»: Ἡ ἀποκοπὴ τῆς Παιδείας -εἴτε στὴν Ἑλλάδα εἴτε στὴν ΕΛΛΗΝΙΚΗ Κύπρο- ἀπὸ τὶς ρίζες της, τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία, δὲν μεθοδεύεται ἁπλῶς. Ἔχει ἤδη συντελεσθεῖ.  Τώρα ἁπλῶς ξυπνᾶμε καὶ τὸ διαπιστώνουμε. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τώρα στὴν Ἑλλάδα ἐξελίσσεται ἄλλο προωθημένο πλάνο, τῆς ἐθνικῆς ὑποταγῆς διὰ τῆς οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως, πλάνο τὸ ὁποῖο στηρίζεται στὴν ἐπιτυχημένη Ἐργολαβία Ἀλλοτριώσεως, ποὺ πραγματοποιήθηκε τὰ περασμένα χρόνια τῆς Πλαστικῆς Εὐημερίας καὶ τῆς Μέθης.

Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος:
«Μεθοδεύεται ἡ ἀποκοπὴ τῆς Κυπριακῆς παιδείας ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμὸ»

 .          Αἴσθηση ἔχει προκαλέσει στὴν Κύπρο ἡ καταγγελία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χρυσόστομου, ὅτι μεθοδεύεται ἡ ἀποκοπὴ τῆς κυπριακῆς παιδείας ἀπὸ τὸν ἑλληνισμὸ καὶ τὶς ἑλληνικὲς ρίζες. Σὲ ἐγκύκλιό του ἀναφέρει ὅτι ἐπιχειρεῖται ἡ δημιουργία κυπριακῆς συνείδησης καὶ τὸ γλωσσικὸ ἰδίωμα τῆς Κύπρου νὰ παρουσιαστεῖ ὡς κυπριακὴ γλώσσα. Κάλεσε δὲ τὸν ὑπουργὸ Παιδείας νὰ παραμείνει φρουρὸς τῆς ἑλληνικῆς παιδείας, ὅπως καθορίζει τὸ Σύνταγμα.
.          Ὁ ὑπουργὸς Παιδείας τῆς Κύπρου Γιῶργος Δημοσθένους, στὴν προσπάθειά του νὰ ὑποβαθμίσει τὴν καταγγελία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἀνέφερε ὅτι ἡ ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθμιση γίνεται στὸ πλαίσιο τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως αὐτὸς διαμορφώθηκε ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων, καὶ δὲν συντρέχει κάποιος λόγος ἀνησυχίας.

.          «Εἴμεθα Ἕλληνες καὶ δὲν πρέπει νὰ ντρεπόμαστε νὰ τὸ ποῦμε», προσέθεσε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ἀναφέροντας ὅτι στὴν πρώτη συνάντηση ποὺ εἶχε μὲ τὸν Ὑπουργὸ τοῦ εἶπε πὼς «αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ κάνουν κυπριακὴ συνείδηση πᾶνε ἀνάποδα». «Ἔχουμε κυπριακὴ συνείδηση, ἀλλὰ εἴμαστε Ἕλληνες καὶ ἐκεῖνο ποὺ θέλω ἀπὸ ἐσᾶς εἶναι, ὅταν θὰ μπαίνει ὁ δάσκαλος στὴν τάξη -θὰ εἶναι ἀπαράδεκτο, γιατί τέτοιες παραφωνίες εἶχαν ἀκουστεῖ- νὰ λέει ὅτι εἴμεθα Κύπριοι καὶ μιλοῦμε ἑλληνικά, δηλαδὴ ντρεπόμαστε νὰ ποῦμε ὅτι εἴμαστε Ἕλληνες».

 ΠΗΓΗ: Τμῆμα εἰδήσεων defencenet.gr

H “ΕΠΙΣΗΜΗ” ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΛΑΛΗΤΗΣ «ΔΗΛΩΣΕΩΣ ΚΙΣΣΙΝΓΚΕΡ»: (Ὁ π. Γ. Μεταλληνός σὲ μαγνητοσκοπημένο ἀπόσπασμα)

 ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Γιὰ τοὺς ἐπίμονους “Θωμάδες” ! Παρατίθεται ἡ δήλωση μὲ σχόλιο τοῦ Σαρ. Καργάκου:

Ἡ ρήση ἔχει ὡς ἑξῆς: «Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς εἶναι δυσκολοκυβέρνητος καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ τὸν πλήξουμε βαθιὰ στὶς πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ἴσως συνετισθεῖ. Ἐννοῶ, δηλαδή, νὰ πλήξουμε τὴ γλώσσα, τὴ θρησκεία, τὰ πνευματικὰ καὶ ἱστορικά του ἀποθέματα, ὥστε νὰ ἐξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του νὰ ἀναπτυχθεῖ, νὰ διακριθεῖ, νὰ ἐπικρατήσει, γιὰ νὰ μὴ μᾶς παρενοχλεῖ στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, στὴ Μέση Ἀνατολή, σὲ ὅλη αὐτὴ τὴ νευραλγικὴ περιοχὴ μεγάλης στρατηγικῆς σημασίας γιὰ μᾶς, γιὰ τὴν πολιτικὴ τῶν ΗΠΑ».
.           Ὑποτίθεται ὅτι αὐτὰ ἐλέχθησαν τὸ 1994 καὶ δημοσιεύθηκαν στὶς 17.2.97 ἀπὸ τὴν «Turkish Daily». Βέβαια διαψεύστηκαν ἀπὸ τοὺς ἐδῶ συνηγόρους τοῦ Κίσινγκερ καὶ ἀπὸ τὸ πολιτικὸ γραφεῖο τοῦ ἀπροσδιορίστου ἐθνικότητος πολιτικοῦ. Ἡ διάψευση (στὸν κ. Γ. Μαρίνο) ἦταν τηλεφωνική. Ὄχι γραπτή. Ὅμως, ἐγὼ ἀπορῶ καὶ ἐρωτῶ: τί ἀπ’ ὅλα αὐτά, ποὺ ἀποδίδονται στὸν Κίσινγκερ, δὲν ἔγιναν καὶ δὲν γίνονται στὴν Ἑλλάδα; Καὶ μήπως δὲν πρωτοστατοῦν σ’ αὐτὸ οἱ ἀπολογητὲς τοῦ Κίσινγκερ; (http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/01/28/ἡ-ἱστορία-ἀπὸ-τὴν-σκοπιὰ-τῶν-τούρκ-2/)

Καὶ ὑπενθύμιση σχολίου τῆς «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ», ὅταν τὰ Κεκραγάρια τῆς Ἀνοησίας καὶ τῆς Παρανοίας μελωδοῦσαν ὅτι ἡ συγκεκριμένη «ρήση» δὲν ἐλέχθη ποτὲ καὶ ὅτι ἀπεναντίας διεψεύσθη: «… Ἀλλὰ ποιός ἔμφρων σήμερα, μετὰ ἀπὸ τόσες χυλόπιττες, ποὺ ἔχουμε φάει, πιστεύει τὶς ἐπίσημες πολιτικὲς δηλώσεις ἢ διαψεύσεις; Ἀλλὰ κι ἂν ἀκόμα διαψεύστηκε πράγματι ἡ ἐν λόγῳ δήλωση Κίσσινγκερ–βάζοντας τὸν “καλὸ λογισμό”– ἐν τούτοις ἄραγε τὸ βάρος ποῦ πέφτει; Στὸ ἐὰν εἶπε αὐτολεξεὶ ὁ Κίσσινγκερ τὴν διαβόητη «δήλωσή» του ἢ ἂν αὐτά –ποὺ φέρεται εἰπὼν– τὰ βλέπουμε καὶ τὰ ζοῦμε ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΑ; Τὸ δῶρον ἢ τὸ θυσιαστήριον; »(Ματθ. κγ´ 19).
[βλ. σχετ.: http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/12/05/τὸ-νομοσχέδιο-γιὰ-τὴν-προστασία-τῶν/] 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ 30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ – ΤΟΥΡΚΙΚΗ 29 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: Ἡ ἀθλία μεθόδευση τῶν Ἐργολάβων τῆς Ἰσοβίου Ἀμαθείας καὶ ἡ τουρκικὴ πανστρατιὰ

.          Σήμερα τῶν Τριῶν  Ἱεραρχῶν στὴν προηγουμένη ἀνάρτησή της  ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» κατεχώρησε  τὸ ἐρώτημα τοῦ μακαριστοῦ ἀρχιεπ. Χριστοδούλου: «Πόσες γενεὲς θὰ ἐπιβιώσουµε, ἂν ἀποκτήσουµε µιὰ πολιτεία ποὺ παύει νὰ στηρίζει πίστη, γλῶσσα καὶ παιδεία τοῦ ἔθνους»; (http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/01/30/ἔτσι-ποὺ-πᾶµε-πόσο-θὰ-ἐπιβιώσουµε/)
.           Καὶ στὴν ἀκόμη προηγουμένη τὴν ἐπισήμανση τοῦ Χρ. Γιανναρᾶ: «λοιδορήθηκαν αὐτὲς οἱ σταθερὲς τῆς ἑλληνικῆς «εὐγενείας», δηλαδὴ τῆς ἑλληνίδας γλώσσας καὶ εὐσεβείας, χλευάστηκαν, μυκτηρίστηκαν στὴν μεταπολίτευση, γιὰ νὰ ὁδηγηθοῦμε στὸ ἀβυσσαλέο κενό, ὅπου βυθιζόμαστε ἀνέλπιδα σήμερα». (http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/01/30/ἕλληνες-ὑπάρχουν-γεννήματα-τῆς-ἑλλ/)

.         Σήμερα λοιπόν, τῶν Τριῶν  Ἱεραρχῶν, ποιά θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα Χριστοδούλου, ἂν ἀναλογισθοῦμε τὴν κατάπτυστη  Ἐγκύκλιο τῶν Ἐργολάβων τῆς  Ἰσοβίου Ἀμαθείας, τὴν ὁποία ἀπέστειλαν στὰ σχολεῖα καὶ μὲ τὴν ὁποία «προαιρετικοποίησαν» («Οἱ σχολικὲς μονάδες δύνανται νὰ συμμετάσχουν σὲ ἐκκλησιασμό», Ἔγγραφο Δ/νσεως Σπουδῶν, ὑπ᾽ ἀρ. Πρωτ. 8855/2/26.0.2012) τὸν  Ἑορτασμὸ/Ἐκκλησιασμὸ τῶν Τριῶν Ἁγίων Προστατῶν τῆς Παιδείας;  Ἡ ἄθλια μεθόδευσή τους προσθέτει ἄλλον ἕνα κρίκο στὴν Ἀήθεια τῆς Μεταπολιτευτικῆς  Ἐκπαιδεύσεως.

.             Θὰ χρειαζόταν ὅμως νὰ ζητήσουν νὰ πληροφορηθοῦν αὐτοὶ οἱ  Ἐργολάβοι -καὶ μαζί τους ὅλοι ἐμεῖς, οἱ ὀποῖοι τοὺς παραχωρήσαμε μὲ ἀφροσύνη τὶς ΤΥΧΕΣ μας- νὰ πληροφορηθοῦν τί συμβαίνει στὰ Σχολεῖα τῆς Τουρκίας στὶς 29  Ὀκτωβρίου, μέρα μνήμης τοῦ Κεμὰλ Ἀτατούρκ. Τί εἴδους πανστρατιὰ λαμβάνει χώρα γιὰ νὰ ἐμφυσήσει «νόημα» στὶς νέες τουρκικὲς γενιές, γιὰ νὰ γεμίσει μὲ «νόημα» τὰ τουρκόπουλα. Κι ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε ΤΟ ΝΟΗΜΑ κάνουμε τὰ πάντα γιὰ νὰ ΑΔΕΙΑΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ἀπὸ ΝΟΗΜΑ, γιὰ νὰ χλευάσουμε καὶ νὰ γκρεμίσουμε ἀμέσως ἢ ἐμμέσως τὶς σταθερὲς ΑΞΙΕΣ τῆς ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ, τῆς Παιδείας τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, γιὰ νὰ ΑΠΟΝΟΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΟΥΜΕ ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ τὶς ἐρχόμενες γενιές καὶ νὰ τὶς ἀφυδατώσουμε, ὥστε νὰ καταστοῦν εὐχείρωτες, εὐάλωτες, εὔκολα χειραγωγήσιμες.

.           Ἡ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα Χριστοδούλου δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνθρωπίνως καθόλου αἰσιόδοξη.

«ΕΤΣΙ ΠΟΥ ΠΑΜΕ, ΠΟΣΟ ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΜΕ;»

Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος:
«Ὅπως πᾶµε, πόσο θὰ ἐπιβιώσουµε;» [19.06.2001]

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ»
ἔμπνευση-ἔρευνα-ἐπιμέλεια Δ. Ριζούλης,
ἔκδ. ἐφημ. «Κυριακάτικη Δημοκρατία» – [29.01.2012]

Στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Ἔχοντας ἀπορρίψει µὲ τόση ἀνεµελιὰ τὴν ταυτότητά µας, αὐτὸ ποὺ µᾶς διακρίνει καὶ µᾶς συνέχει, πόσα χρόνια λέτε ὅτι θὰ ἐπιζήσουµε; Πόσες γενεὲς θὰ ἐπιβιώσουµε, ἂν ἀποκτήσουµε µιὰ πολιτεία ποὺ παύει νὰ στηρίζει πίστη, γλῶσσα καὶ παιδεία τοῦ ἔθνους; Ἡ ἀπάντηση ἔχει ἤδη δοθεῖ· τὸ πόσες γενεὲς θὰ ἐπιβιώσουµε ὡς ἔθνος τὸ βλέπετε ἀµέσως, ἂν ρίξετε µιὰ µατιὰ στοὺς Ἕλληνες τῆς διασπορᾶς, στοὺς ὁµογενεῖς µας. Βλέπετε πολὺ καλὰ ὅτι τρεῖς γενεὲς τὸ πολὺ κρατάει ὁ Ἕλληνας.
.          Ὡς ἐπίσκοπος θλίβοµαι καὶ προσεύχοµαι, ὡς Ἕλληνας σᾶς παρακαλῶ νὰ καταλάβετε ἐσεῖς προσωπικὰ ποιὸς εἶναι σήµερα ὁ ἀγώνας µας, γιὰ ποιὸν λόγο ἀναγκάζεται ἡ Ἐκκλησία νὰ παρεµβαίνει καὶ νὰ ζητᾶ ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς νὰ κατανοήσουν τὰ διδάγµατα τῆς Ἱστορίας µας, νὰ συνειδητοποιήσουν µὲ ποιὸν οἴακα φθάσαµε ἕως ἐδῶ, κρατώντας µέσα στὴ µικρή µας χούφτα, ὡς µοναδικὴ περιουσία, τὸ νὰ νιώθουµε τὸν ἑλληνισµὸ δικό µας, αἷµα τῶν γονιῶν µας καὶ χτύπο στὸ στῆθος µας.

Ο ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ “ΤΥΧΗ ΤΟΥ”

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ»»: Ἡ “περίληψη” ὅλων τῶν ἐθνικῶν θεμάτων: «Ἡ δημοσιονομικὴ κρίση μᾶς ἔχει ἀπορροφήσει κυριολεκτικὰ καὶ θέματα μείζονος ἐθνικῆς σημασίας ὑποχώρησαν δραματικά».

Ὁ Βορειοηπειρωτικὸς Ἑλληνισμὸς ἐγκαταλείφθηκε στὴν τύχη του!

Γράφει ὁ ΝΙΚΟΣ Θ. ΥΦΑΝΤΗΣ

.               Μὲ ἀπόφαση τοῦ Ἀνωτάτου Συνταγματικοῦ Δικαστηρίου τῆς Ἀλβανίας καταργεῖται ἡ ἀναγραφὴ τῆς ἐθνικότητας ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴ Ἑλληνικὴ Μειονότητα σὲ ὁποιοδήποτε ἐπίσημο κρατικὸ ἔγγραφο. Ἕνα προμελετημένο ἔγκλημα τῆς ἀλβανικῆς ἰθύνουσας τάξης, τὸ ὁποῖο στρέφεται ἄμεσα ἐναντίον τῶν Βορειοηπειρωτῶν. Ἡ βάναυση καὶ ὠμὴ καταπάτηση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τῶν Ἑλλήνων τῆς Βορείου Ἠπείρου ἀπὸ τὴν κατ’ ἐπίφαση «Δημοκρατία» τῆς Ἀλβανίας, ἀποδεικνύει τὸ φυλετικὸ μίσος τῶν Ἀλβανῶν ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων ποὺ ἔτυχε νὰ διαβιοῦν στὴ χώρα τους. Μοίρα κακή, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ἔτυχε νὰ ἐνταχτοῦν στὸ ἀλβανικὸ κράτος καὶ νὰ μὴν ἀνήκουν στὴν ἀλβανικὴ φυλή, στὸ ἀλβανικὸ ἔθνος.
.               Οἱ Βορειoπηπειρῶτες ἀπὸ τὴν ὑπαγωγή τους στὸ ἀλβανικὸ κράτος ζοῦν στὴν ἀνασφάλεια καὶ στὴν ἀβεβαιότητα. Οἱ ἐκφοβισμοί, ἡ ψυχολογικὴ βία, οἱ ἄδικες καταδίκες, οἱ φυλακίσεις καὶ οἱ ἐξορίες, δὲν σταμάτησαν. Μάλιστα, κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα καὶ τῶν διαδόχων του (1945-1989), οἱ κατατρεγμοὶ κορυφώθηκαν, οἱ θάνατοι πολλαπλασιάστηκαν, οἱ φυλακίσεις καὶ οἱ ἐξορίες εἶχαν καταντήσει συνήθεια. Ὁ ἑξαλβανισμὸς κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴ ἔφτασε σὲ δυσθεώρητα ὕψη. Ἡ κατάργηση τῆς θρησκείας καὶ τῆς γλώσσας ἐπέφερε καίριο καὶ θανατηφόρο πλῆγμα στὴ μειονότητα.
.               Οἱ Ἕλληνες, παρόλους τους διωγμοὺς καὶ τὶς ταπεινώσεις, κράτησαν τὶς φυλετικές τους καταβολὲς καὶ μπόρεσαν, μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ καθεστῶτος, νὰ ἀνακάμψουν, νὰ συμμαζέψουν τὰ συντρίμμια μίας ἀκαταλόγιστης βαναυσότητας, νὰ ξαναβροῦν τὶς ρίζες τους, νὰ ὀρθοποδήσουν, νὰ ἀφιερωθοῦν σὲ ἔργα εἰρηνικὰ καὶ νὰ προκόψουν.
.               Φαίνεται ὅτι οἱ ἀλβανοὶ «δημοκράτες» δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ ἔχουν τὸ «ἀγκάθι στὰ μάτια τους», δὲν θέλουν δηλαδὴ νὰ βλέπουν νὰ εὐημερεῖ τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο καὶ ἄρχισαν τὴν «παλιὰ τέχνη», τῶν φυλετικῶν διακρίσεων καὶ τὴν καταραμένη «πάλη τῶν τάξεων», μόνο γιὰ τὴν ἑλληνικὴ μειονότητα, μὲ σαφεῖς στόχους καὶ εὐδιάκριτους προσανατολισμούς: νὰ ἀπαλλαγοῦν μὲ κάθε τρόπο ἀπὸ αὐτὸ τὸ «ἀγκάθι» καὶ νὰ ἀποδείξουν στὴ διεθνῆ κοινὴ γνώμη τὴ φυλετική τους ὁμοιογένεια καὶ ὁμοιομορφία.
.               Εἶναι ἀπορίας ἄξιο αὐτὸ ποὺ συμβαίνει τὶς μέρες μας στὴ γειτονικὴ καὶ συγγενική μας χώρα. Αὐτὸ ποὺ δὲν τόλμησε νὰ κάνει τὸ προηγούμενο δικτατορικὸ καθεστὼς τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα, τὸ ἀπετόλμησε τὸ «σύγχρονο» καὶ «δημοκρατικὸ» ἀλβανικὸ κράτος, τὸ ὁποῖο, μάλιστα, διακαῶς ἐπιθυμεῖ καὶ ἀγωνίζεται νὰ ἐνταχτεῖ στὴν εὐρωπαϊκὴ οἰκογένεια.
.               Οἱ διαθέσεις τῆς ἀλβανικῆς ἡγεσίας καὶ τῶν ἀλβανικῶν ἐθνικιστικῶν κύκλων ἐκδηλώθηκαν κατὰ τὴ διάρκεια τῆς πρόσφατης ἀπογραφῆς – παρωδίας στὴν Ἀλβανία. Εἶναι γνωστὰ ὅσα προηγήθηκαν καὶ ὅσα ἀπαράδεκτα συνέβησαν κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀπογραφῆς.
.               Ἡ θλιβερὴ κατάληξη εἶναι ἡ ἀπόφαση τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαστηρίου νὰ βάλει ταφόπλακα στὴν παρουσία τῆς ἑλληνικῆς μειονότητας, βάζοντας «στὰ παλιότερα τῶν ὑποδημάτων τοῦ» διεθνεῖς νόμους καὶ ἀποφάσεις.
.               Ὅλα ὅσα συμβαίνουν στὸν Βορειοηπειρωτικὸ χῶρο μᾶς προϊδεάζουν γιὰ χειρότερα ἐπερχόμενα δεινά. Ὅπως φαίνεται δὲν πρόκειται νὰ ἡσυχάσει ὁ βορειοηπειρωτικὸς κόσμος, νὰ ἠρεμήσει καὶ νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ εἰρηνικὰ ἔργα, τόσο ἀναγκαία καὶ ἀπαραίτητα. Ἡ μειονότητα βρίσκεται σὲ συνεχῆ ἀναταραχή, ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἀλβανοὶ τοὺς θεωροῦν (κακῶς βέβαια) «ἐχθροὺς» καὶ ὡς τέτοιους τοὺς ἀντιμετωπίζουν.
.               Μὲ ὅλα αὐτὰ ποῦ συμβαίνουν ἡ «Ὁμόνοια», τὸ κατ’ ἐξοχὴν ὄργανο τῶν συμφερόντων τῆς μειονότητας, τί κάνει; Ἡ ἡγεσία της μὲ τί ἀσχολεῖται; Τὰ δύο μειονοτικὰ κόμματα (δυστυχῶς ὑπάρχουν δύο) ἀλληλοϋποβλέπονται καὶ ἀλληλοκατηγοροῦνται. Καὶ τὰ δύο ὀμνύουν στὸ ὄνομα τῆς «Ὁμόνοιας» καὶ κατατρύχονται μὲ θέματα ἥσσονος σημασίας, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ ἀρθοῦν στὸ ὕψος τῶν κρίσιμων περιστάσεων ποὺ περνάει ὁ τόπος. Θὰ περιμέναμε ἐκ μέρους τῆς Βορειοηπειρωτικῆς ἡγεσίας νὰ προσφεύγει μὲ ὑπομνήματα καὶ διαμαρτυρίες πρὸς τὴν ἑλληνικὴ καὶ τὴν ἀλβανικὴ κυβέρνηση καὶ πρὸς τὰ εὐρωπαϊκὰ καὶ διεθνῆ φόρα, καταγγέλλοντας τὴν ἀλβανικὴ πολιτικὴ ἀπέναντι στὴν μειονότητα καὶ καθιστώντας τὴν ἀλβανικὴ ἡγεσία ὑπεύθυνη γιὰ ὅσα ἀνήκουστα καὶ ἐγκληματικὰ συμβαίνουν εἰς βάρος τοῦ βορειοηπειρωτικοῦ στοιχείου.
.               Οἱ ἡγέτες τῶν Βορειοηπειρωτῶν, ἀντὶ νὰ προβάλουν τὰ ποικίλα προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ Ἕλληνες μειονοτικοί, καταγίνονται μὲ ἐπουσιώδη ξοδεύοντας ἄσκοπα τὸν χρόνο καὶ τὶς δυνάμεις τους μὲ πράξεις, ποὺ δὲν ἐξυπηρετοῦν κανένα σκοπό. Ἔχουν μπολιαστεῖ καὶ ἐκεῖνοι ἀπὸ τὸ φυλετικὸ σαράκι τῆς διχόνοιας, ποὺ δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ τοποθετήσουν τὰ πράγματα στὶς πραγματικές τους διαστάσεις καὶ μὲ σύνεση καὶ νηφαλιότητα νὰ ἀγωνιστοῦν γιὰ ἐκεῖνα ποὺ ὁ Βορειοηπειρωτικὸς λαὸς τοὺς τοποθέτησε νὰ ὑπηρετήσουν. Ἐκεῖνα ποὺ εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀξιώσουν καὶ νὰ ἀπαιτήσουν εἶναι ἡ ἀπόδοση τῶν κατοχυρωμένων μειονοτικῶν δικαιωμάτων ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ διεθνεῖς πράξεις καὶ ἀποφάσεις. Ἡ Παγκόσμιος Διακήρυξη τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου καθόρισε τοὺς κανόνες ποὺ διέπουν τὶς διεθνεῖς σχέσεις καὶ τὶς σχέσεις τῶν κοινωνιῶν, ἐξῆρε τὴ φυλετικὴ ἰσότητα καὶ ἰδιαιτερότητα καὶ ὑπερασπίζεται σθεναρὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα.
.          Αὐτὰ ὀφείλει ἡ ἡγεσία τῆς διεθνῶς ἀναγνωρισμένης «Ἐθνικῆς Ἑλληνικῆς Μειονότητας» νὰ θέσει ὑπ᾽ ὄψη καὶ στοὺς Ἀλβανοὺς κυβερνῶντες καὶ γι’ αὐτὰ ἔχει χρέος νὰ ἀγωνίζεται.
.               Καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση περὶ ἄλλων τυρβάζει [σ. «Χ.Β.»: τυρβάζεται]. Ἡ δημοσιονομικὴ κρίση μᾶς ἔχει ἀπορροφήσει κυριολεκτικὰ καὶ θέματα μείζονος ἐθνικῆς σημασίας ὑποχώρησαν δραματικά. Μερικὲς εὐχές, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ ἑορτῶν καὶ τίποτε ἄλλο. Τὸ πρόβλημα τῶν Βορειοηπειρωτῶν δὲν χρειάζεται εὐχολόγια καὶ παρηγορητικὰ λόγια. Ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ στήριξη, χρειάζεται ἀνθρώπους, κυβερνητικοὺς καὶ μή, ποὺ νοιάζονται γιὰ τὰ προβλήματα τῆς μειονότητας, ἐπιζητοῦν λύσεις καὶ ἐπαναφέρουν στὴν τάξη κυβερνητικοὺς καὶ ἐθνικιστικοὺς κύκλους στὴν Ἀλβανία, ποὺ μεθοδεύουν τὸν ἀφανισμὸ τῶν Ἑλλήνων μειονοτικῶν.
.               Τὰ ἑλληνικὰ κόμματα ἐνδιαφέρονται πρωτίστως γιὰ τὸ μέλλον τους στὶς ἐπερχόμενες ἐθνικὲς ἐκλογὲς καὶ καταβάλλουν κάθε δυνατὴ προσπάθεια νὰ γίνουν γνωστὲς οἱ θέσεις τους καὶ οἱ ἀγῶνες τους γιὰ τὴ «σωτηρία» τῆς πατρίδας.

[…]

.               Μέσα στὴν οἰκονομικὴ ὕφεση, στὴ σύγχυση, στὴν ἔνταση ποὺ ὑπάρχει στὴ χώρα, ποιὸς ἐνδιαφέρεται αὐτὲς τὶς ὧρες γιὰ τοὺς Συνέλληνες Βορειοηπειρῶτες ποὺ βιώνουν τὸν πόνο, τὴν ἀδιαφορία καὶ τὴν ἐχθρότητα τῶν Ἀλβανῶν!
.               Στὶς ἐθνικὲς ἐκλογές, ὅποτε καὶ ἂν γίνουν, οἱ πολιτικοί μας θὰ ἀγκαλιάσουν τοὺς Βορειοηπειρῶτες ποὺ ζοῦν στὴν Ἑλλάδα καὶ ἔχουν πάρει τὴν ἑλληνικὴ ὑπηκοότητα (καὶ ὅπως πληροφορούμαστε εἶναι ἀρκετὲς χιλιάδες) καὶ θὰ ζητήσουν τὴν ψῆφο τους, ὑποσχόμενοι συμπαράσταση καὶ βοήθεια. Εἴμαστε, ὅμως, βέβαιοι ὅτι, μετὰ τὶς ἐκλογές, θὰ ξεχαστοῦν οἱ ὑποσχέσεις καὶ οἱ Βορειοηπειρῶτες θὰ δέχονται τὶς ἀλβανικὲς ἀπειλὲς καὶ τοὺς ἐξουθενωτικοὺς ἐκβιασμούς.
.               Δυστυχῶς, παραμένει «Δυστυχισμένη (ἡ) Βόρειος Ἤπειρος», ὅπως παραστατικὰ τιτλοφόρησε τὸ βιβλίο του γιὰ τὰ γεγονότα τῆς Βορείου Ἠπείρου τῶν ἀρχῶν τοῦ αἰώνα, ὁ Γάλλος δημοσιογράφος Rene Puaux.

 ΠΗΓΗ: proinoslogos.gr