«ΕΓΩ ΓΡΑΙΚΟΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ, ΓΡΑΙΚΟΣ ΘΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ» («Στὶς 24 Ἀπριλίου 1821)

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Στὶς 24 Ἀπριλίου, ὁ αἰχμάλωτος Ἀθανάσιος Διάκος, μὲ ἀνοιχτὲς τὶς πληγές του, αἱμόφυρτος, μεταφέρεται στὴν Λαμία.…Ἡ ποινὴ ποὺ τοῦ ἐπιβλήθηκε ἦταν θάνατος διὰ ἀνασκολοπισμοῦ καὶ ἐκτελέστηκε τὴν ἴδια μέρα». Οἱ Ἥρωες τοῦ ᾽21 ἀνασκολοπίστηκαν, σφάχτηκαν, κατακρεουργήθηκαν, κάηκαν, γιὰ νὰ διαφεντεύουν τὸν πατρίδα καὶ τὴν μοίρα της οἱ ΟΥΤΙΔΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΡΓΟΛΑΒΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΘΕΛΟΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ, ΤΗΣ ΜΙΖΑΣ, ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ, ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΩΝ.

.         […] Ἡ Στερεὰ καὶ ἡ Πελοπόννησος βρίσκονται σὲ ἐπαναστατικὸ ἀναβρασμὸ καὶ τὰ κακὰ μαντάτα δὲν ἀργοῦν νὰ φθάσουν στὸν Χουρσίτ. Ὁ Πασὰς τῆς Πελοποννήσου βρίσκεται στὴν Ἤπειρο ἐπικεφαλῆς στρατευμάτων γιὰ νὰ τιμωρήσει τὸν Ἀλὴ Πασά, ποὺ δείχνει τάσεις αὐτονομίας ἀπὸ τὸν Σουλτάνο. Ὁ Χουρσὶτ διατάσσει τὸν Ὀμὲρ Βρυώνη καὶ τὸν Κιοσὲ Μεχμὲτ νὰ καταστείλουν τὴν Ἐπανάσταση στὴ Ρούμελη καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ προχωρήσουν ἀπὸ δύο κατευθύνσεις πρὸς τὴν Πελοπόννησο γιὰ τὴν ἄρση τῆς πολιορκίας τῆς Τριπολιτσᾶς. Στὶς 17 Ἀπριλίου οἱ δύο πασάδες μὲ 8.000 ἄνδρες στρατοπεδεύουν στὸ Λιανοκλάδι, λίγα χιλιόμετρα ἔξω ἀπὸ τὴν Λαμία. Ὁ κίνδυνος εἶναι μεγάλος γιὰ τοὺς ἐπαναστατημένους Ἕλληνες.
.             Οἱ ὁπλαρχηγοὶ τῆς περιοχῆς συσκέπτονται στὸ χωριὸ Καμποτάδες (20 Ἀπριλίου 1821) καὶ ἀποφασίζουν νὰ ὑπερασπιστοῦν ὅλες τὶς διαβάσεις τοῦ Σπερχειοῦ (Ἀλαμάνας), διαμοιράζοντας τοὺς 1500 ἄνδρες ποὺ διαθέτουν, ὥστε νὰ ἀποκόψουν τὴν πρόσβαση τῶν Τούρκων πρὸς τὰ Σάλωνα καὶ τὴν Λιβαδιά. Τὸ ἐναλλακτικὸ σχέδιο τοῦ Γιάννη Δυοβουνιώτη γιὰ τὴν ἀπὸ κοινοῦ ἀντιμετώπιση τῶν Τούρκων στὸν Γοργοπόταμο ἀπορρίπτεται. Ἔτσι, ὁ Πανουργιᾶς Πανουργιᾶς μὲ 600 ἄνδρες ὀχυρώνεται στὰ ὑψώματα τῆς Χαλκωμάτας, ὁ Δυοβουνιώτης καταλαμβάνει τὴν χαράδρα τοῦ Γοργοποτάμου μὲ 400 ἄνδρες καὶ ὁ Διάκος μὲ 500 ἄνδρες θὰ ἀντιμετώπιζε τὸν ἐχθρὸ στὴν ξύλινη γέφυρα τῆς Ἀλαμάνας (Σπερχειοῦ), πλησίον τῶν Θερμοπυλῶν.
.             Τὸ πρωὶ τῆς 23ης Ἀπριλίου οἱ Τοῦρκοι ἐπιτίθενται ταυτόχρονα καὶ στὰ τρία σώματα τῶν ἐπαναστατῶν. Ὁ Πανουργιᾶς καὶ ὁ Δυοβουνιώτης ὑποχρεώνονται νὰ ὑποχωρήσουν, πρὸ τῶν ὑπερτέρων δυνάμεων τοῦ Ὀμὲρ Βρυώνη, μὲ συνέπεια ὁ κύριος ὄγκος τῶν Ὀθωμανῶν ὑπὸ τὸν Κιοσὲ Μεχμὲτ νὰ ἐπιπέσει ἐπὶ τοῦ Διάκου στὴν Ἀλαμάνα. Ὁ Διάκος ἀρνεῖται νὰ φύγει καὶ νὰ σωθεῖ, ὅπως τὸν προέτρεψαν οἱ συμπολεμιστές του, καὶ ὡς ἄλλος Λεωνίδας μὲ μόνο 48 ἄνδρες μένει καὶ πολεμᾶ μέχρις ἐσχάτων. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς μάχης, τὸ σπαθί του σπάει κι ἕνα ἐχθρικὸ βόλι τὸν τραυματίζει στὸν δεξιὸ ὦμο, στὸ ὁποῖο κρατᾶ τὸ πιστόλι. Πέντε Ἀλβανοὶ ὁρμοῦν στὸ χαράκωμά του καὶ τὸν συλλαμβάνουν αἰχμάλωτο.
.             Ὁ ἐπίλογος τῆς μάχης γράφεται τὴν ἑπομένη ἡμέρα. Στὶς 24 Ἀπριλίου, ὁ αἰχμάλωτος Ἀθανάσιος Διάκος, μὲ ἀνοιχτὲς τὶς πληγές του, αἱμόφυρτος, μεταφέρεται στὴν Λαμία. Οἱ Ὀθωμανοὶ τοῦ προτείνουν νὰ προσκυνήσει καὶ νὰ συνεργαστεῖ μαζί τους.  Ὁ Διάκος ὑπερήφανα ἀρνεῖται: «Ἐγὼ Γραικὸς γεννήθηκα, Γραικὸς θὲ νὰ πεθάνω», φέρεται νὰ τοὺς ἀπάντησε. Ὁ ἑλληνικῆς καταγωγῆς Ὀμὲρ Βρυώνης δὲν θέλησε νὰ τὸν σκοτώσει, ἀφοῦ τὸν γνώριζε πολὺ καλὰ ἀπὸ τὴν αὐλὴ τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ καὶ ἐκτιμοῦσε τὶς ἱκανότητές του. Ἐπέμενε, ὅμως, ὁ Χαλήλμπεης, σημαίνων Τοῦρκος τῆς Λαμίας, ὁ ὁποῖος ἔπεισε τὸν Κιοσὲ Μεχμέτ, ἱεραρχικὰ ἀνώτερο τοῦ Ὀμὲρ Βρυώνη, ὅτι ὁ Διάκος θὰ ἔπρεπε νὰ τιμωρηθεῖ παραδειγματικά, ἐπειδὴ εἶχε σκοτώσει πολλοὺς Τούρκους.
.             Ἡ ποινὴ ποὺ τοῦ ἐπιβλήθηκε ἦταν θάνατος διὰ ἀνασκολοπισμοῦ καὶ ἐκτελέστηκε τὴν ἴδια μέρα. Προτοῦ ξεψυχήσει, ὁ Διάκος λέγεται ὅτι εἶπε τὸ περίφημο αὐτοσχέδιο τετράστιχο: “Για ἰδὲς καιρὸ ποὺ διάλεξε/ὁ χάρος νὰ μὲ πάρει/τώρα π᾽ ἀνθίζουν τὰ κλαδιὰ/καὶ βγάζει ἡ γῆς χορτάρι”.

ΠΗΓΗ: sansimera.gr

Η ΗΡΩΙΚΗ ΕΞΟΔΟΣ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΩΝ ΚΑΙ Η ΚΑΤΟΧΙΚΗ ΑΔΙΕΞΟΔΟΣ ΤΩΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΝ “ΥΒΡΙΔΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ” ΤΟΥ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟΥ

Ἡ ἡρωϊκή ἔξοδος τῶν ἐλευθέρων πολιορκημένων
τοῦ Μεσολογγίου καί ἡ κατοχική ἀδιέξοδος
τῶν ὑποδούλων πολιορκημένων τοῦ προτεκτοράτου τῆς Μέρκελ

.       Ἀφορμή γιά τήν πιό κάτω δημοσίευση ἔδωσε ἕνα ἔξοχο καί πρωτότυπο βιβλίο τοῦ κ. Νικολ. Σπ. Βούλγαρη, «Τό Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς ἐξόδου».
.       Ποιός θά τό περίμενε, φίλοι ἀναγνῶστες, ὅτι τό ἀνδρεῖο φρόνημα καί τό βροντερό ἄκουσμα «ἐλευθερία ἤ θάνατος» τῶν σκλαβωμένων Ἑλλήνων θά τό ἀντικαθιστοῦσαν οἱ ὑβριδικοί σημερινοί «Ἕλληνες» μέ τά παγερά χαμόγελα τῆς ἐσχάτης προδοσίας στό στόμα καί τῆς ὑπογραφῆς μνημονίων ὑποτέλειας καί κατοχῆς;
.         Ποιός θά τό περίμενε ὅτι τό ἡρωϊκό αἷμα ἀπό τίς σφαγές τῶν «ἐλευθέρων πολιορκημένων» τά μεσάνυκτα τῆς 10ης Ἀπριλίου 1826, θά τό ἀντικαθιστοῦσε ἡ μαύρη μελάνη τῶν «ἐθελόδουλων προδοτῶν» τῆς ντροπῆς καί τῆς ἐθνικῆς ἀτίμωσης;
.        Ἄς διαβάσουμε τοὐλάχιστον μέ βουρκωμένα μάτια τό κείμενο τῆς ἐξόδου, γιά νά ριγήσουμε ἀπό τό μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς καί τοῦ ἤθους τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ Μεσολογγίου!!

.        Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὅταν συγκροτήθηκε τό νεκροδόξαστο ἐκεῖνο Συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου! Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νά διερευνήσουν, μέ ἀνιχνευτές, τήν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδου γιά ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν ἐλεύθερων πολιορκημένων στήν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δέν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγμες καί οἱ στενωποί φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπό τούς πολιορκητές σέ βάθος χώρου καί τόπου. Γενική ἦταν ἡ κατήφεια καί ἡ σιωπηλή θλίψη. Τη σιωπή τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καί σταθερή ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζή-Κότσικα.

– «Ὑπάρχει δρόμος ὀρέ!»
– «Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καί δέν τόν λές τόση ὥρα;», διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
– «Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ», φωνάζει.

.        Ὅλοι ὀρθοστηλώθηκαν καί κατανόησαν μονοστιγμής, ὅτι αὐτός ὁ δρόμος ἦταν τῆς θυσίας, τῆς ἐξόδου, τοῦ ὁλοκαυτώματος!… Ἔπρεπε νά τόν ἀκολουθήσουν σάν θεϊκή ἐντολή καί σάν λαϊκή προσταγή πού ἕνας ὁλόκληρος λαός τήν ἀνέμενε γιά τή δόξα τοῦ γένους μέ τό βλέμμα στραμμένο σταθερά στήν ἀπεραντοσύνη τῆς ἱστορίας! Μέ αὐτή τή θυσία θ᾽ἀχολογοῦσαν τά βουνά καί οἱ κάμποι θ᾽ ἀντιβούιζαν, στέλνοντας μηνύματα μέ πολλούς ἀποδέκτες.
.         Ἦταν ἀρκετός ὁ λόγος τοῦτος τοῦ Ραζῆ-Κότσικα γιά νά χαρακτηρίσουν πολλοί ἱστορικοί τό Μεσολόγγι: «Πολιτεία, κράτος τοῦ Θεοῦ»!
.        Τότε ὁ λόγος περνάει στόν Ἐθνάρχη! Κάλεσε ὁ Ρωγῶν νά δρομολογήσουν ὅλοι τό χρέος.

Τό κείμενο τῆς ἀπoφάσεως

«Ἐν ὀνόματι τῆς Ἁγίας Τριάδος»

.         Βλέποντες τόν ἑαυτόν μας, τό στράτευμα καί τούς πολίτας ἐν γένει μικρούς καί μεγάλους παρ᾽ ἐλπίδα ὑστερημένους ἀπό ὅλα τά κατεπείγοντα ἀναγκαῖα τῆς ζωῆς πρό 40 ἡμερῶν καί ὅτι ἐκπληρώσαμεν τά χρέη μας ὡς πιστοί στρατιῶται τῆς πατρίδος εἰς τήν στενήν πολιορκίαν ταύτην καί ὅτι, ἐάν μίαν ἡμέραν ὑπομείναμεν περισσότερον, θέλομεν ἀποθάνει ὄρθιοι εἰς τούς δρόμους ὅλοι.
.         Θεωροῦντες ἐκ τοῦ ἄλλου ὅτι μᾶς ἐξέλιπεν κάθε ἐλπίς βοηθείας καί προμηθείας, τόσον ἀπό τήν θάλασσαν καθώς καί ἀπό τήν ξηράν ὥστε νά δυνηθῶμεν  νά βαστάξωμεν, ἐνῷ εὑρισκόμεθα νικηταί τοῦ ἐχθροῦ, ἀποφασίσαμεν ὁμοφώνως:
.         Ἡ ἔξοδός μας νά γίνη βράδυ εἰς τάς δύο ὥρας τῆς νυκτός 10 Ἀπριλίου, ἡμέρα Σάββατον καί ξημερώματα τῶν Βαΐων , κατά τό ἑξῆς σχέδιον, ἤ ἔλθῃ ἤ δέν ἔλθῃ βοήθεια:

Α´.  – Ὅλοι οἱ Ὁπλαρχηγοί οἱ ἀπό τήν Δάμπιαν τοῦ Στορνάρη ἕως εἰς τήν Δάμπιαν τοῦ Μακρῆ, μέ τούς ὑπό τήν ὁδηγίαν των, μία κολώνα, νά ριχθοῦν εἰς τήν δάμπιαν τοῦ ἐχθροῦ εἰς τήν ἀκρογιαλιάν, εἰς τό δεξιόν. Ἡ σημαία τοῦ στρατηγοῦ Νότη Βότζιαρη θέλει μείνει ἀνοικτή, ὡς ὁδηγός τοῦ σώματος τούτου. Ὁ Στρατηγός Μακρῆς νά τήν συνοδεύσῃ μέ εἰδήμονες, ὅπου γνωρίζουν τόν τόπον.

Β´. – Ὅλοι οἱ Ὁπλαρχηγοί οἱ ἀπό τήν Δάμπιαν τοῦ Στρατηγοῦ Μακρῆ ἕως εἰς τήν Μαρμαροῦν μέ τούς ὑπό τήν ὁδηγίαν των, μίαν κολώνα ὅλοι, νά ριχθοῦν εἰς τόν  προμαχῶνα ἀριστερά κατά τῶν ἐχθρῶν. Ὁ στρατηγός Μακρῆς, μέ τήν σημαίαν του ἀνοικτήν, θέλει εἶναι ὁ ὁδηγός τοῦ σώματος τούτου, ἀριστερά.

Γ´. – Διά νά μή μπερδευθῇ τό Στράτευμα μέ ταῖς φαμελλιαῖς, δίδεται τό γεφύρι τῆς Δάμπιας τοῦ Στορνάρη, καί ὅλοι οἱ φαμελλῖται, ἐντόπιοι καί ξένοι, νά ταῖς συνοδεύσουν καί νά διαβοῦν ἀπ’ ἐκεῖ. Τά δύο γεφύρια εἶναι τό μέν διά τήν δεξιάν κολώναν καί τό τῆς Λουνέττας διά τήν ἀριστεράν.

Δ´. – Κάθε ὁπλαρχηγός νά σηκώνη τούς στρατιώτας του ἀνά ἕναν ἀπό τόν προμαχῶνά του, ὥστε ὁ τόπος νά μείνη εὔκαιρος ἕως εἰς τήν ὕστερην ὥραν.

Ε´. – Οἱ ἀπό τήν Μαρμαροῦν, ἅμα σκοτειδιάση, νά τραβηχθοῦν ἀπό ἕνας-ἕνας καί νά σταθοῦν εἰς τήν Δάμπιαν τοῦ Χορμόβα.

ϛ´. – Ὁ Τζιανβέλας, μέ ὅλον τόν Βοηθητικόν σῶμα, νά μείνη ὀπισθοφυλακή` αὐτός μέ ὅλους θέλει περιέλθει ὅλον τόν γύρον τοῦ Φρουρίου νά δώση τήν εἴδησιν εἰς ὅλους καί νά τούς πάρη μαζί του.

Ζ´. – Τό σῶμα τῆς Κλείσοβας, ὁδηγούμενον ἀπό τούς Ὁπλαρχηγούς του, νά ἐξέλθη μέ τά πλοιάρια εἰς τήν μίαν της νυκτός, σιγανά, καί ἅμα φθάση εἰς τήν ξηράν νά σταθῆ ἕως εἰς τάς 2 ὥρας, ὅπου θά γίνη τό κίνημα ἀπ’ ἐδῶ, νά κινηθῆ καί αὐτό.

Η´. – Ὁ τόπος, τό σημεῖον τῆς διεθύνσεώς μας, θέλει εἶναι ὁ Ἅγιος Σιμεός. Οἱ ὁδηγοί θέλουν προσέχει νά συγκεντρωθοῦμεν ἐκεῖ ὅλοι.

Θ´. – Οἱ λαγουμτζῆδες νά βάλουν εἰς τά φυτίλια φωτιά, λογαριάζοντες νά βαστάξουν μετά τήν ἔξοδόν μας μίαν ὥρα ἐπέκεινα. Τό ἴδιον νά ὁδηγηθοῦν καί οἱ εἰς τάς πυριτοθήκας εὑρισκόμενοι ἀσθενεῖς καί χωλοί. Ἠξεύρομεν ὅλοι τόν Καψάλην.

Ι´. – Ἐπειδή θά πληγωθοῦν καί πολλοί ἐξ ἡμῶν εἰς τόν δρόμον, κάθε συνδροφος χρεωστεῖ νά τόν βοηθῆ καί νά παίρνη καί τ’ ἅρματά του, καί ἐάν δέν εἶναι ἐκ τοῦ ἰδίου σώματος.

ΙΑ´. – Ἀπαγορεύεται αὐστηρῶς κανένας νά μή ἁρπάξῃ ἅρμα συνδρόφου τοῦ εἰς τόν δρόμον, πληγωμένου ἤ ἀδυνάτου, ἀργυροῦν ἤ σιδηροῦν καί φύγῃ. Ὅπου φανῇ τοιοῦτος, μετά τήν σωτηρίαν μας θέλει δίδει τό πράγμα ὀπίσω καί θέλει θεωρεῖσθαι ὡς προδότης.

ΙΒ´. – Οἱ φαμελλίται ὅλοι, ἅμα προκαταλάβουν τούς δύο προμμαχώνας αἱ ἄλλαι δύο κολώναις, θέλουν κινηθῇ ἀμέσως, ὥστε νά περιστοιχισθοῦν ἀπό τήν ὀπισθοφυλακήν.

ΙΓ´. – Κανένας νά μή ὁμιλήσῃ ἤ φωνάξῃ τήν ὥραν τῆς ἐξόδου μας, ἕως ὅτου νά πέσῃ τό δουφέκι εἰς τό ὀρδί τοῦ Κιουταχῆ ἀπό τήν βοήθειαν ὁπού περιμένομεν καί ἐάν, κατά δυστυχίαν, δέν ἔλθουν βοήθειαν οἱ ὄπισθεν, πάλιν θέλουν κινηθῇ ἀμέσως, ὅταν κινηθοῦν αἱ σημαῖαι.

ΙΔ´. – Ὅσοι τῶν ἀδυνάτων πληγωμένων ἐπιθυμοῦν νά ἐξέλθουν καί δύνανται, νά εἰδοποιηθοῦν ἀπό τά σώματά των τοῦτο.

ΙΕ´. – Τά μικρά παιδιά ὅλα νά τά ποτίσουν ἀφιόνι οἱ γονεῖς, ἅμα σκοτειδιάσῃ.

Ιϛ´. – Τό μυστικόν θέλει τό ἔχομεν: «Καστρινοί καί Λογγίσιοι».

ΙΖ´. – Δία νά εἰδοποιηθοῦν ὅλοι οἱ Ἀξιωματικοί τό σχέδιον, ἐπιφορτίζεται ὁ Νικόλας Κασομούλης, γραμματεύς τοῦ Στορνάρη, νά περιέλθῃ ἀπό τώρα νά τούς διαβάσῃ, ἰδιαιτέρως εἰς τόν καθέναν. Ἐάν δέ, εἰς αὐτό τό διάστημα, ἔξαφνα φανῇ ὁ στόλος μας, πολεμῶν καί νινῶν νά μείνωμεν ἕως ὅτου ἀνταποκριθοῦμεν.

Ἐν Μισολογγίῳ 10 Ἀπριλίου 1926»

ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ

.       Θρήνησε τήν θυσία τοῦ Μεσολογγίου ἡ Ἑλλάδα. Θρήνησε ἡ Εὐρώπη. Θρήνησε ὁ κόσμος ὅλος. Ἡ ἀντάρα ἀπ’ τόν χαλασμό σκέπασε καί κατακεραύνωσε τούς σκεπτικιστές διανοητές καί λογίους. Βουβάθηκαν πρός στιγμήν. Τά κλάματα τῶν γυναικῶν κυκλοφόρησαν καί ἀκούστηκαν στούς αἰθέρες. Οἱ βόγκοι τῶν πολεμιστῶν ἔγιναν σιωπηλοί κροταλισμοί στούς ἀμφισβητίες τῶν «πολιτισμένων» λαῶν. Ἐκείνη τήν ὥρα, πού τό μαντάτο περιφερόταν ἀπό στόμα σέ στόμα, πολλοί ἦταν πού ζητοῦσαν νά μάθουν τό πῶς; καί τό γιατί; Κανένας ὅμως δέν ἔδινε ἐξηγήσεις, γιατί κανένας δέν γνώριζε τήν αἰτιολογία πού ἔγραφε ἡ ἀπόφαση.
.        Ἡ σκέψη τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, λίγες μέρες μετά τό μεγαλούργημα, μέ στοχασμό καί διορατικότητα πλησιάζει στό μήνυμα τῆς ἐξόδου. Τραντάζει τήν ὡριαία σιωπή τῆς Κυβέρνησης τοῦ Ναυπλίου. Φωνάζει πανηγυρικά, ὅπως θά τό ’θελαν οἱ ἐξοδίτες. Λέγει: «Τό Μεσολόγγι κράζει καί μᾶς δίνει ἐντολή νά στείλουμε στίς Εὐρῶπες δικούς μας ἀντιπροσώπους καί ν’ ἀξιώσουμε μόνοι μας ἀναγνώριση δικαιωμάτων καί λευτεριᾶς».
.        Ἔτσι καί ἔγινε! Οἱ ἀντιπρόσωποι, πῆγαν. Οἱ πόρτες τῆς Εὐρώπης ἄνοιξαν. Ὁ σκεπτικισμός της μίλησε μέ τά λόγια τοῦ περιβόητου ἐκείνου Μέττερνιχ: «…μᾶς πρόλαβε τό Μεσολόγγι»!
.       Ἦταν ἄταφα ἀκόμη τά σώματα τῶν ἡρώων καί οἱ καπνοί ἀνέβαιναν σάν λιβανωτός στούς αἰθέρες, ὅταν τή Μ. Τετάρτη τό βράδυ ὁ βασιλιάς τῆς Γαλλίας, ὁ Κάρολος ὁ Ι΄, ἀναφωνεῖ ἀπ’ τόν ἐξώστη τῶν ἀνακτόρων: «Ἔπεσε τό Μεσολόγγι; Ζήτωσαν οἱ Ἕλληνες»!
.          Πρώτη ἀναγνώριση τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης ἀπό ἐπίσημα εὐρωπαϊκά χείλη.
ΑΙΤΙΑ: ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ!
.         Ἔτσι ἀναπαύτηκαν οἱ ψυχές τῶν ἡρώων τοῦ Μεσολογγίου. Τό ὅραμα, γιά τό ὁποῖο θυσιάστηκαν, ἔγινε δίκαιο καί ἀλήθεια. ΕΓΙΝΕ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Ο ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ 1821

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος καὶ ἡ πνευματικὴ προετοιμασία τοῦ 1821
Κωνσταντῖνος Χολέβας,
Πολιτικὸς Ἐπιστήμων 

.          Ὁ ἑορτασμὸς τῶν Ἐθνικῶν Ἐπετείων ἀποκτᾶ μεγαλύτερη σημασία καὶ μεταδίδει πιὸ οὐσιαστικὰ μηνύματα, ὅταν ἀναζητοῦμε ὄχι μόνο τοὺς πρωταγωνιστὲς τῶν πεδίων τῶν μαχῶν, ἀλλὰ κυρίως ὅταν ἀνιχνεύουμε τοὺς πνευματικοὺς προδρόμους, αὐτοὺς ποὺ ἄνοιξαν τὸν δρόμο. Τιμώντας, λοιπόν, τὴν 25η Μαρτίου, διπλὴ πανήγυρη, χριστιανικὴ καὶ ἐθνική, καὶ ἀναλογιζόμενοι πόσοι ἥρωες ἀγωνίσθηκαν καὶ θυσιάσθηκαν κατὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση, καλὸ εἶναι νὰ τιμοῦμε καὶ τοὺς πνευματικοὺς πρωτοπόρους, τοὺς καθοδηγητές, τοὺς ἐμπνευστές.
.         Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη πρὶν ἀπὸ 203 στὶς 14 Ἰουλίου 1809. […]
.          Ὄχι. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος δὲν ὀργάνωσε κλέφτες καὶ ἁρματολούς, οὔτε μετεῖχε στὴν ἐξέγερση τοῦ πάπα -Εὐθύμη Βλαχάβα, τὴν τελευταία μεγάλη ἐθνικὴ ἔνοπλη κίνηση πρὶν ἀπὸ τὸ 1821. Δὲν ἔπιασε ποτὲ ὅπλο στὰ χέρια του. Οὔτε ἔγραψε ἐπαναστατικὰ ἢ πολιτικὰ κείμενα ὅπως ὁ Ρήγας Φεραῖος. Βοήθησε μὲ τὸν τρόπο του, τὸν Φιλοκαλικό, τὸν πνευματικό, τὸν Ἡσυχαστικό, τὸν συγγραφικό. Ὁ Μοναχὸς ἀπὸ τὴ Νάξο μὲ τὴν ἐντυπωσιακὴ θεολογικὴ καὶ φιλολογικὴ κατάρτιση, ὁ ἄνθρωπος ποὺ συνέδεσε τὸ ὄνομά του μὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὁ σπουδαῖος αὐτὸς νεοπατερικὸς συγγραφεὺς τοῦ 18ου καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ 19ου αἰῶνος ἔδωσε χωρὶς τυμπανοκρουσίες τὸ δικό του ἀγώνα. Μὲ τὸ κομποσχοίνι, μὲ τὴ νοερὰ προσευχή, μὲ τὴν πέννα, μὲ τὰ βιβλία, μὲ τὸ γνήσιο πατριωτισμό του, τὸν ὁποῖο διακρίνουμε στὰ γραπτά του ὅσο κι ἂν προσπαθεῖ νὰ τὸν παρουσιάσει μὲ ἤπιο τρόπο.
.          Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης βοήθησε τὴν προετοιμασία τοῦ Ἀγῶνος στηρίζοντας τὴν Χριστιανικὴ Πίστη καὶ τὸ ἑλληνορθόδοξο φρόνημα τοῦ ὑποδούλου λαοῦ μας. Διδάσκοντας τὴν ὀρθὴ Θεολογία, καταγράφοντας τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας (Πηδάλιον), συμβουλεύοντας κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς (Συμβουλευτικὸν Ἐγχειρίδιον), καλλιεργώντας τὸν πνευματικὸ ἀγώνα κατὰ τῶν παθῶν (Ἀόρατος Πόλεμος), ἀνθολογώντας τὰ σπουδαιότερα νηπτικὰ-ἡσυχαστικὰ κείμενα (Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν), ὑπομνηματίζοντας τὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ ὑμνώντας τὴν Παναγία μας θύμιζε στοὺς σκλαβωμένους Ρωμηοὺς ὅτι μόνο διὰ τῆς ἐμμονῆς στὴν Ὀρθοδοξία θὰ σωθοῦν καὶ ἀτομικὰ καὶ ἐθνικά. Μὲ τὴ διδασκαλία καὶ μὲ τὰ συγγράμματά του στερέωσε τὴν Ὀρθὴ Πίστη, τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἀπέτρεψε τοὺς ἐξισλαμισμοὺς συνεχίζοντας ἔτσι τὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ.
.          Ἄλλωστε ὁ Ἅγιος Νικόδημος ἔμαθε τὰ πρῶτα γράμματα στὴ Νάξο ἀπὸ τὸν Χρύσανθο τὸν Αἰτωλό, κατὰ σάρκα ἀδελφό τοῦ μαρτυρικοῦ Πατροκοσμᾶ. Ἡ ἐμμονὴ στὴν Ὀρθοδοξία βοηθοῦσε τὸν Χριστιανὸ νὰ μὴ χάσει τὴν μοναδικὴ ὁδὸ γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς του, ἀλλὰ ἐπιπροσθέτως βοηθοῦσε τὸν Ἑλληνισμὸ νὰ μὴ χάνει τὰ παιδιά του. Ἐπὶ Τουρκοκρατίας ὅποιος χανόταν γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία χανόταν καὶ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό. Ὅποιος ἐξισλαμιζόταν εἴτε βιαίως εἴτε ἑκουσίως ἔλεγαν ὅτι «τούρκεψε». Ἔχασε, δηλαδή, καὶ τὴν θρησκευτικὴ καὶ τὴν ἐθνική του ταυτότητα. Οἱ ἐξισλαμισμένοι μετετρέποντο σὲ φανατικοὺς γενιτσάρους καὶ ἀρνητὲς τῶν πατρώων παραδόσεων καὶ ἐχρησιμοποιοῦντο ὡς οἱ σκληρότεροι διῶκτες τῶν Ὀρθοδόξων.
.          Πολλὰ δεινὰ ὑπέστη τὸ Γένος μας ἀπὸ τὸ μένος τῶν νεοφωτίστων ποὺ ἐξισλαμίζοντο καὶ ἤθελαν νὰ ἀποδείξουν τὴν ἀφοσίωσή τους στὴ νέα θρησκεία καὶ στὴν Ὀθωμανικὴ ἐξουσία. Ἀκόμη καὶ στὰ νεώτερα χρόνια καταγράφονται ἐγκλήματα κατὰ Ἑλλήνων στὴ Μικρὰ Ἀσία ἀπὸ Τουρκοκρητικούς, δηλαδὴ ἐξισλαμισμένους πρώην Ὀρθοδόξους Ρωμηοὺς τῆς Κρήτης. Πολλοὶ Τουρκοκύπριοι ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ὀργάνωσαν παραστρατιωτικὲς ὁμάδες κατὰ τῶν Ἑλληνοκυπρίων τὸ 1964-1974 προέρχονται ἀπὸ ἐξισλαμισμὸ Ὀρθοδόξων. Τὸ ἴδιο βλέπουμε καὶ στὰ Βαλκάνια. Οἱ σημερινοὶ Βοσνιομουσουλμάνοι προέρχονται ἀπὸ ἐξισλαμισμένους Σέρβους Ὀρθοδόξους, μὲ τοὺς ὁποίους συγκρούσθηκαν πολλάκις καὶ ἐνόπλως. Ἀντιθέτως ὅσοι παρέμεναν στὴν Ὀρθοδοξία διατηροῦσαν τὴν ἐθνική τους ταυτότητα ἀκόμη καὶ ἂν εἶχαν ἀναγκασθεῖ νὰ μιλοῦν τουρκικά. Κλασσικὸ παράδειγμα οἱ τουρκόφωνοι Ἕλληνες τῆς Καππαδοκίας, τοὺς ὁποίους διακόνησε ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος ἀπὸ τὰ Φάρασα. Ἄρα τὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου, ὅπως καὶ τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, τοῦ Ἁγίου Μακαρίου Κορίνθου καὶ ἄλλων κληρικῶν τοῦ 18ου αἰῶνος ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν βοήθησε τὴν Ἐκκλησία νὰ μὴ χάσει καὶ ἄλλα παιδιά της, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ βοήθησε τὴν Πονεμένη Ρωμηοσύνη νὰ περιορίσει τὶς ἐθνικὲς ἀπώλειες, νὰ μὰ βλέπει τὰ παιδιά της νὰ ἐξισλαμίζονται.
.          Ἡ κορυφαία ἐθνικὴ προσφορὰ τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου πιστεύω ὅτι εἶναι ἡ συγγραφὴ τοῦ Νέου Μαρτυρολογίου. Πρόκειται γιὰ ἕνα βιβλίο, τὸ ὁποῖο περιλαμβάνει τὸ συναξάρι (βίο καὶ μαρτύριο) 87 ἀγωνιστικῶν μορφῶν ποὺ προτίμησαν νὰ θυσιασθοῦν παρὰ νὰ ἀλλαξοπιστήσουν. Αὐτοὶ εἶναι οἱ Νεομάρτυρες, οἱ πρῶτοι ἀντιστασιακοί τῆς δουλείας. Παράλληλα μὲ τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ καὶ τοὺς κλεφταρματολούς, οἱ ταπεινοὶ αὐτοὶ ἀγωνιστὲς τῆς Πίστεως καὶ τοῦ Γένους μὲ τὴν προσευχή τους καὶ τὴν Ὁμολογία τους «εἶμαι Χριστιανός, δὲν τουρκεύω» ἄνοιξαν τὸ δρόμο γιὰ τὴ λευτεριά, στερέωσαν τὴν ἑλληνορθόδοξη συνείδηση, ἔδωσαν μαρτυρία Χριστοῦ καὶ Ἑλλάδος, τόνωσαν τὸ φρόνημα τῶν ἀδελφῶν τους, μείωσαν καὶ περιόρισαν τοὺς ἐξισλαμισμούς. Μὲ τὸ βιβλίο του αὐτό, τὸ ὁποῖο φέρει ἡμερομηνία 1794, ἀλλὰ ἐτυπώθη στὴ Βενετία τὸ 1799, ὁ Ἅγιος Νικόδημος τολμᾶ κάτω ἀπὸ τὴ μύτη τοῦ κατακτητῆ νὰ δώσει μήνυμα ἀντιστάσεως, νὰ καλλιεργήσει ἐλπίδα Ἀναστάσεως ψυχικῆς καὶ ἐθνικῆς, νὰ προτείνει καὶ σὲ ἄλλους νὰ μιμηθοῦν τοὺς Νεομάρτυρες. Στὸ προοίμιό του γράφει τὰ ἑξῆς λόγια ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ τοῦ στοιχίσουν βάσανα καὶ φυλακίσεις δεδομένου ὅτι τὸ σύγγραμμα ἐκυκλοφορήθη εὐρέως στὸ χῶρο τοῦ τουρκοκρατουμένου Ἑλληνισμοῦ: «Κατ᾽ ἀλήθειαν τοῦτο εἶναι θαῦμα παρόμοιον ὡσὰν νὰ βλέπει τινὰς μέσα εἰς τὴν καρδίαν τοῦ χειμῶνος ἐαρινὰ ἄνθη καὶ τριαντάφυλλα….. Ἐν τῷ καιρῷ τῆς αἰχμαλωσίας νὰ βλέπει ἐλευθερίαν»!
.         Ὅταν ὁ Ἅγιος ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 60 ἐτῶν στὸ κελλὶ τῶν Σκουρταίων -ἔξω ἀπὸ τὶς Καρυὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους- τὸ μήνυμά του εἶχε διαδοθεῖ πανελληνίως: Ἀξίζει νὰ ζεῖς καὶ νὰ πεθαίνεις ὡς Ὀρθόδοξος Ἕλλην! Μετὰ ἀπὸ μόλις 12 χρόνια ἡ σημαία τοῦ Σταυροῦ κυμάτιζε ὑπερήφανα στοὺς προμαχῶνες τῶν ἐπαναστατημένων καὶ ὁ ἀέρας ἔφερνε παντοῦ τὸ σύνθημα: Ἐλευθερία ἢ Θάνατος! Τὸ αἷμα τῶν Νεομαρτύρων καὶ ἡ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου δὲν πῆγαν χαμένα. Ἡ σπορὰ ἀπέδωσε καρπούς.

Κωνσταντῖνος Χολέβας ,
Πολιτικὸς Ἐπιστήμων

ΠΗΓΗ: Hristospanagia1.wordpress.com

Η ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΩΝ

Ἡ πίστη τῶν Ἐλευθέρων Πολιορκημένων

Κωνσταντῖνος Χολέβας-Πολιτικός Ἐπιστήμων

.            Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ Ἔξοδος τοῦ Μεσολογγίου ἔγινε τήν Κυριακή τῶν Βαΐων τοῦ 1826. Ἡ πίστη στόν Θεό, ἡ παρουσία τοῦ Ὀρθοδόξου Κλήρου καί ἡ ἑλληνορθόδοξη παράδοση πού ἦταν ἔμφυτη στούς ἀγωνιστές διεδραμάτισαν συμβολικό καί συνάμα οὐσιαστικό ρόλο στή μεγάλη αὐτή στιγμή τοῦ Νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ. Ὁ Κοζανίτης λόγιος καί ὁπλαρχηγός Νικόλαος Κασομούλης περιγράφει ὡς ἑξῆς τήν πίστη τῶν πολιορκημένων Μεσολογγιτῶν στήν Θεία Πρόνοια:
.            «Στίς 22 Μαρτίου οἱ βεζύρηδες ἔκαμαν νέες προτάσεις γιά συνθήκη στούς Μεσολογγίτες. Οἱ καπεταναῖοι συνάχτηκαν νά συντάξουν τήν ἀπάντηση.
-Γράφε, πρόσταξε τόν Κασομούλη ὁ Ραζικότσικας.
-Ἀφῆστε νά τοῦ πῶ ἐγώ τί θά γράψει καί, ἄν δέν σᾶς ἀρέσει, τό χαλᾶμε., εἶπςε ὁ γερο-Νότης.
.            Ὅλοι σώπασαν. Καί ὁ ἀσπρομάλλης πολέμαρχος ὑπαγόρευσε:- «…Πήραμε τό γράμμα σας σήμερα.

-Ἐμεῖς ἀγάδες, κουβέντα δέ ζητήσαμε νά κάμουμε. Ἐσεῖς στείλατε πρῶτοι καί τή ζητήσατε.
-Βλέπουμε στό γράμμα σας νά ζητᾶτε ἄρματα καί ἀποροῦμε πῶς τολμήσατε νά ζητήσετε ὀχτώ χιλιάδες ἄρματα, τά ὁποῖα ἀχνίζουν ἀπό τό αἷμα σας καί νά σᾶς τά δώσουμε μέ τά χέρια μας.
-Τώρα βλέπουμε ὅτι ἐκεῖνο πού θέλετε ἐσεῖς δέ γίνεται οὔτε ἐκεῖνο πού θέλουμε ἐμεῖς. Καί θά γίνει ἐκεῖνο πού ὁ Θεός ἀποφάσισε.».

Ἐν Μεσολογγίῳ τῇ 22 ᾳ Μαρτίου 1826.
Ἡ φρουρά τοῦ Μεσολογγίου.

(Νικολάου Κασομούλη, Ἐνθυμήματα Στρατιωτικά)

.            Ἡ παρουσία τοῦ Ἐπισκόπου Ρωγῶν καί Κοζύλης Ἰωσήφ, πού κατήγετο ἀπό τή Θεσσαλία καί ἦταν βοηθός τοῦ Μητροπολίτου Ἄρτης Πορφυρίου ἔπαιξε καταλυτικό ρόλο. Ὁ Ἐπίσκοπος μαζί μέ τούς ἄλλους κληρικούς κάθε μέρα λειτουργοῦσε, ἐξομολογοῦσε, κοινωνοῦσε καί ἐνέπνεε τούς Πολιορκημένους. Τό σχέδιο τῆς Ἐξόδου, συνδυασμός πίστεως καί στρατηγικοῦ νοῦ, εἶναι δικό του ἔργο καί τό ὑπαγόρευσε στόν προαναφερθέντα Κασομούλη, ὁ ὀποῖος τό διέσωσε. Ὁ Ἰωσήφ εἶχε μαρτυρικό θάνατο. Ὅταν τελικά μπῆκαν οἱ Τουρκοαιγύπτιοι ὁ Ἐπίσκοπος ἀνατινάχθηκε μέσα στόν θρυλικό Ἀνεμόμυλο. Οἱ ἐχθροί τόν βρῆκαν ἡμιθανῆ καί τόν ἀποτελείωσαν μέ φρικτό τρόπο. Σέ κλασικούς πλέον πίνακες Ἑλλήνων καί ξένων ζωγράφων παρουσιάζεται ἡ σεβάσμια φυσιογνωμία τοῦ γέροντος Ἐπισκόπου νά μεταδίδει τήν Θεία Μετάληψη στούς Ἐξοδίτες λίγες ὧρες πρίν ἀπό τή μεγάλη στιγμή τῆς Ἐξόδου καί τῆς θυσίας.

.            Τό Σάββατο τοῦ Λαζάρου τοῦ 2006 ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πραγματοποίησε μία ἐμπνευσμένη ὁμιλία στό Μεσολόγγι καί ἀπευθυνόμενος στούς νέους τόνισε: «… Ἔχετε τό ἀκριβό προνόμιο νά διαθέτετε μέσα στήν πνευματική σας οἰκοσκευή τίς παραδόσεις πού ξεκινᾶνε ἀπό τήν Ἅγία Πίστη μας καί στή συνέχεια ἐπεκτείνονται στήν ἁγία Πατρίδα μας. Μήν ξεχνᾶτε ἐσεῖς τά παιδιά, ὅτι τό Ἱερό κείμενο, τό ὁποῖο περιλάμβανε τό σχέδιο τῆς Ἐξόδου ἄρχιζε μέ τήν ἐπίκληση: «Εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου Τριάδος». Ἔτσι πίστευαν οἱ ἀγωνιστές καί μέ αὐτή τήν πίστη προχώρησαν μπροστά, γιατί ἄνθρωποι πού δέν πιστεύουν, ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δέν εἶναι σέ συνάφεια μέ τίς μάζες τοῦ λαοῦ μας, δέν τά καταλαβαίνουν αὐτά καί νομίζουν ὅτι εἶναι ὀπισθοδρομικότητες. Αὐτά ὅμως εἶναι τά ζώπυρα τοῦ ἔθνους, ἐπάνω σέ αὐτά στηρίξαμε τήν ἐλευθερία μας καί αὐτά πρέπει νά τά τιμήσουμε, γιατί ἄν τά ἐγκαταλείψουμε τότε θά χαθοῦμε».
.            Ἡ πίστη τῶν Ἐξοδιτῶν στόν Θεό ἐμπνέει καί τόν Ἐθνικό μας ποιητή Διονύσιο Σιλωμό, ὁ ὁποῖος τούς αφιέρωσε τό ἐπικό ποίημά του, τούς «Ἐλεύθερους Πολιορκημμένους». Σταχυολογῶ τίς ἀκόλουθες θεολογικότατες σκέψεις ἀπό τούς Στοχασμούς τοῦ ἴδιου τοῦ ποιητῆ πού συνοδεύουν τά τρία σχεδιάσματα:

.            «Σκέψου βαθειά καί σταθερά ( μιά φορά γιά πάντα) τή φύση τῆς Ἰδέας, πρίν πραγματοπιήσεις τό ποίημα. Εἰς αὐτό θά ἐνσαρκωθεῖ τό ούσιαστικότερο καί ὑψηλότερο περιεχόμενο τῆς ἀληθινῆς ἀνθρώπινης φύσης, ἡ Πίστη καί ἡ Πατρίδα… Ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος λέγει ὅτι ὁ Σταυρός εἶναι ἡ καθέδρα τῆς ἀληθινῆς σοφίας, ἐπειδή ὅσα ὁ Ἰησοῦς εἰς τρεῖς χρόνους ἐδίδαξε μέ τό Εὐαγγέλιο ὅλα τά ἀνακεφαλαίωσε εἰς τρεῖς ὧρες ἀπάνου εἰς τόν Σταυρό…. Τό ποίημα ἔχει ἀσώματη ψυχή, ἡ ὁποία ἀπορρέει ἀπό τόν Θεό καί ἀφοῦ σωματοποιηθεῖ εἰς τά ὄργανα καιροῦ, ἐθνικότητας, γλώσσας, μέ τούς διαφορετικούς στοχασμούς, αἰσθήματα , κλίσεις κ.ἄ. τέλος ἐπιστρέφει εἰς τόν Θεό:

Σέ βυθό πέφτει ἀπό βυθό
ὥσπου δέν ἦταν ἄλλος.
Ἐκεῖθε βγῆκε ἀνίκητος.»

.            Ἡ συγκλονιστική ἀπόφαση τῆς Ἐξόδου δέν θά μποροῦσε νά ληφθεῖ ἀπό ἀνθρώπους δίχως Πίστη καί ὅραμα. Εἶχαν μέσα στήν ψυχή της τόν Θεό οἱ Μεσολογγίτες, οἱ Σουλιῶτες καί οἱ ἄλλοι Πολιορκημένοι. Εἶχαν ἐλπίδα καί ὅραμα πού βασιζόταν στήν Σταυροαναστάσιμη πορεία τοῦ Γένους μας. Ἤξεραν, ἔστω κι ἄν δέν εἶχαν πάει ὅλοι στό σχολεῖο, ὅτι γιά κάθε Ὀρθόδοξο Χριστιανό μετά τή Σταύρωση ακολουθεῖ ἡ Ἀνάσταση. Γνώριζαν ὅτι δέν ταιριάζει σέ ἄνδρες καί γυναῖκες μέ ἑλληνορθόδοξο ἦθος νά παραδίδονται καί νά πουλιοῦνται σκλάβοι ἤ σκλάβες. Οἱ λίγοι πάντα νικοῦν ἠθικά τούς πολλούς ἔστω κι ἄν στό πεδίο τῆς μάχης πέσουν νεκροί. Ἡ φρουρά πεθαίνει ἤ κάνει Ἔξοδο μέ τό σπαθί στό χέρι. Ἀλλά δέν παραδίδεται. Αὐτή εἶναι ἡ ἑλληνική εὐψυχία, ἡ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀναβπτιζομένη διαρκῶς μέσα στήν Ὀρθόδοξη Πίστη μας. Αὐτή εἶναι ἡ ρωμαλέα Ρωμηοσύνη πού κράτησε ὄρθια τήν ὑπόδουλη ¨Ελλάδα καί ξεσηκώθηκε γιά τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστη τήν Ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν Ἐλευθερία.
.            Χωρίς τήν πίστη στόν Θεό δέν θά ἔγραφαν σελίδες ἡρωισμοῦ οἱ λίγοι πολιορκημένοι τῆς Ἱερᾶς Πόλεως Μεσολογγίου. Καί χωρίς τόν ἡρωισμό τους ἴσως νά εἶχε κακή πορεία ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση. Ὁ ἔνθεος ἐνθουσιασμός τῶν Ἐλευθέρων Πολιορκημένων ἀφύπνισε τήν Εὐρώπη καί στερέωσε τήν Ἐλευθερία.

ΠΗΓΗ: antibaro

«ΧΡΟΝΙΑ ΔΟΞΑΣΜΕΝΑ»-«Μία ἐπανάσταση δὲν εἶναι ρεβεγιόν» (Σαρ. Καργάκος)

«Χρόνια δοξασμένα»

τοῦ Σαράντου Καργάκου

ἐφημ. «Ἑστία», 23.03.2012

                .              Στὰ χρόνια τῆς δικτατορίας ὁ κόσμος εὕρισκε παρηγοριά, τραγουδώντας ἀλλοῦ δυνατὰ κι ἀλλοῦ σιωπηλά, τὸ πολυθρύλητο ἄσμα ποὺ ἀνέδειξε τὸν κ. Γ. Νταλάρα:  «Νά ᾽τανε τὸ ᾽21»!
.              Ὁ ἐπικός, πολυαίμακτος ἀγώνας τῆς ἐθνικῆς παλιγγενεσίας ὑπῆρξε πάντα γιὰ τὸ λαὸ μας ἐμπνευστικὴ δύναμη, ἰδίως σὲ περιπτώσεις ἐξωτερικῆς πολεμικῆς ἀπειλῆς. Τὸ ’21 θὰ μποροῦσε, κατάλληλα προβαλλόμενο, νὰ μᾶς ὑψώσει ἀπὸ τὴ σημερινὴ κακομοιριά, ἀπὸ τὸν εὐτελισμὸ τῆς χαμευνίας στὸ ἐπίπεδο τῆς ἀξιοπρεπείας. Δὲν θὰ πῶ ὅτι ὅλα ὅσα ἔγιναν στὴ διάρκεια τοῦ 8χρονου ἀγώνα ἦσαν καλὰ καὶ ἅγια. Ἀλλ’  ὅπως ἔχει πεῖ ὁ Ἴψεν, «ὅταν πολεμᾶς γιὰ λευτεριά, δὲν φορᾶς τὸ καλό σου κοστούμι». Μία ἐπανάσταση δὲν εἶναι ρεβεγιόν, οὔτε οἱ μάχες γίνονται μέ… «κομφετί».
.              Ὡστόσο, τὸ ’21 ἔχει πάντα πολλὰ νὰ μᾶς πεῖ, πολλὰ νὰ μᾶς διδάξει. Ὄχι μόνο μὲ τὰ τρανὰ περιστατικὰ ποὺ τουλάχιστον στοὺς παλαιότερους εἶναι γνωστά. Ἀλλὰ καὶ μὲ κάποια περιστατικά, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ περνοῦν στὰ «ψιλὰ» κι ὅμως εἰδικὰ σήμερα εἶναι πολὺ διδακτικά. Ὑποθέτω ὅτι ἐλάχιστοι συμπατριῶτες μας γνωρίζουν τὸ ὄνομα τοῦ Μανιάτη Ἠλία Τσαλαφατίνου (γεννήθηκε στὸ ὁμηρικὸ Οἴτυλο) ποὺ συμμετεῖχε στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Καλαμάτας καὶ ὑπῆρξε –παρ’ ὅτι εἶχε 38 μόνον παλληκάρια–  ὁ ἐμψυχωτὴς τῆς μάχης τοῦ Λεβιδίου (14 Ἀπριλίου 1821). Ὁ ἀγωνιστὴς αὐτὸς ἔλαβε μέρος σὲ ὅλες τὶς μάχες τοῦ Ἀγώνα, ὄχι μόνον σὲ αὐτὲς ποὺ ἔγιναν στὸ Μοριὰ ἀλλὰ καὶ σὲ πολλὲς ποὺ ἔγιναν στὴ Στερεά. Ἦταν ὁ τελευταῖος ποὺ μαζὶ μὲ τὸν Γενναῖο Κολοκοτρώνη καὶ τὸν Νικηταρὰ ἐγκατέλειψαν τὸ στρατόπεδο τοῦ Φαλήρου μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Καραϊσκάκη καὶ τὴν ὀνειδιστικὴ ἧττα στὸν Ἀνάλατο (24 Ἀπριλίου 1827).
.              Ἀλλὰ ἡ πιὸ γενναία πράξη τοῦ Ἠλία Τσαλαφατίνου δὲν ἦταν πολεμική· ἦταν ἠθική. Κατὰ γενικὴ ὁμολογία, πέρα ἀπὸ τὴν παλληκαριά, ποὺ ἦταν τὸ μικρότερο ἀπὸ τὰ προτερήματά του, ὁ Ἠλίας Τσαλαφατίνος ὑπῆρξε ἕνα πελώριο ἠθικὸ μέγεθος. Ἄνθρωπος μὲ πολλὰ «ἐμβαδὸν» ἀνιδιοτελείας. Λόγῳ τῆς τεραστίας προσφορᾶς του, ἡ Διοίκηση τὸ 1823 τοῦ προσέφερε ἀπὸ τὰ δημόσια εἰσοδήματα 2.000 γρόσια. Ἀλλ’ ὁ ὑπέροχος Μανιάτης ἀπάντησε: Μπορεῖ αὐτὸς νὰ εἶναι φτωχός, ἀλλὰ τὸ ἔθνος εἶναι φτωχότερο. Κι ἀποποιήθηκε τὴν προσφορά!
.              Εἶναι γνωστὴ ἡ ἀνιδιοτέλεια τοῦ ἥρωα Νικηταρᾶ, ποὺ οἱ λεπτοστόμαχοι Δανδῆδες τοῦ πνεύματος ἀπεχθάνονται τὸ παρωνύμιό του «Τουρκοφάγος»· ἴσως μὲ τὸ «Τουρκοδίαιτος» συμβιβάζονται. Αὐτός, λοιπόν, ὁ ἀγωνιστὴς ποὺ πέθανε μισότυφλος καὶ φτωχὸς στὸν Πειραιά, εἶχε τὴν εὐκαιρία κυρίως στὰ Δερβενάκια, νὰ κολυμπάει στὸ χρυσάφι. Δὲν πῆρε τίποτε ἀπὸ τὰ λάφυρα. Ἡ Διοίκηση ὅμως τοῦ ἐπέδωσε μία ἀδαμαντοκόλλητη σπάθη, τὴν ὁποία λίγα χρόνια μετὰ ὁ Νικηταρᾶς ἐπέστρεψε γιὰ νὰ ἐκποιηθεῖ, προκειμένου νὰ συγκεντρωθοῦν χρήματα γιὰ τὴν ἐκστρατεία τοῦ Καραϊσκάκη.
.              Ἀλλὰ τὸ πιὸ συγκινητικὸ μὲ τὴν ἐκστρατεία αὐτὴ εἶναι τὸ περιστατικὸ μὲ τὴν Ψωροκώσταινα. Ὁ μεγάλος δάσκαλος Γεώργιος Γεννάδιος (ἀπὸ τὴ Σηλυβρία τῆς Θράκης), ὅταν μετὰ τὴν πτώση τοῦ Μεσολογγίου ἡ Ἐπανάσταση ἔσβηνε καὶ ὁ Ἰμπραὴμ μὲ τὸν Κιουταχὴ ἁλώνιζαν Ρούμελη καὶ Μοριά, ἄρχισε νὰ ἐκφωνεῖ λόγους στὸ Ναύπλιο καὶ νὰ καλεῖ πάντα δυνάμενο νὰ προσφέρει τὸν ὀβολό του. Ὁ ἴδιος, μὴ ἔχοντας χρήματα, πρόσφερε τὸν ἑαυτό του ὡς διδάσκαλο ἐπὶ διετία ἀμισθί, ἀρκεῖ νὰ βρισκόταν κάποιος νὰ καταβάλει ὑπὲρ τοῦ ἐράνου τὸ ποσὸ ποὺ ἀναλογοῦσε γιὰ μία διετῆ διδασκαλία.
.              Πολλοὶ εὔποροι τότε ἔκαναν τὸν κουφὸ στὴ φωνὴ τοῦ καθήκοντος. Καὶ ξαφνικὰ μέσα ἀπὸ τὸ πλῆθος, ποὺ ἄκουγε τὸ Γεννάδιο, ξεπρόβαλε ἡ θρυλικὴ Ψωροκώσταινα. Ἦταν χήρα ἀπὸ τὸ Ἀϊβαλί. Ζοῦσε ρακένδυτη στὸ Ναύπλιο καὶ ἐξασφάλιζε τὰ πρὸς τὸ ζῆν ξενοπλένοντας. Πολλοὶ τὴν περνοῦσαν γιὰ ζητιάνα λόγῳ τῆς πενιχρότητας τῶν ἐνδυμάτων της. Κάποιοι δοκίμαζαν νὰ τὴν ἐλεήσουν. Ἀλλ’ ἡ περήφανη Ἀϊβαλιώτισσα ἀπέρριπτε κάθε προσφορὰ ἐλεημοσύνης. Γι’  αὐτὴ τὴν ὑπέροχη ὑπερηφάνεια τῆς εἶχαν κολλήσει τὸ παρωνύμιο Ψωροκώσταινα, κατὰ τὸ «ψωροπερήφανη». Αὐτή, λοιπόν, ἡ ἔχουσα ἐμφάνιση ζητιάνας χήρα ἀπὸ τὸ Ἀϊβαλί, ἔδωσε τὸ πιὸ ἠχηρὸ χαστούκι στοὺς ἀπαθεῖς. Εἶχε συγκεντρώσει ἕνα ποσὸ χρημάτων γιὰ τὴν ταφή της. Ἀλλὰ ἀκούγοντας τὸν Γεννάδιο νὰ ὁμιλεῖ, αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη νὰ προσφέρει κι αὐτὴ ὅ,τι μπορεῖ. Καὶ κατέθεσε τὸ πενιχρὸ «κομπόδεμά» της. Ἔτσι καὶ μὲ τὸν «ὀβολὸ τῆς χήρας» σχηματίστηκε ὁ στρατὸς τοῦ Καραϊσκάκη.
.              Ἐκεῖνες τὶς θλιβερὲς ἡμέρες ποὺ ἀκολούθησαν τὴν πτώση τοῦ Μεσολογγίου, μέσα στὴν Ἐθνοσυνέλευση, ποὺ εἶχε συγκληθεῖ γιὰ νὰ ἐγκρίνει τὴν «Πράξη τῆς ὑποταγῆς» ἢ τὴν «Πράξη ὑποτέλειας», στὶς 12 Ἀπριλίου 1826 ὁ Δημ. Ὑψηλάντης, μία ἀπὸ τὶς ἁγνότερες καὶ ἡρωικότερες μορφὲς τοῦ Ἀγώνα, ὑπέβαλε ἔγγραφη διαμαρτυρία στὴν ὁποία μεταξὺ ἄλλων ἔγραφε: «Σᾶς φοβίζει ἡ πτῶσις τοῦ Μεσολογγίου; Ἀφιερωθεῖτε ὡς καὶ εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ Ἀγῶνος εἰς τὴν χαρακτηριστικὴν ἐνέργειαν καὶ εἰς τὸν πατριωτισμὸν τῶν Ἑλλήνων· τὸ στῆθος κάθε Ἕλληνος εἶναι δεύτερον Μεσολόγγι. Σᾶς θορυβεῖ ἡ ἔλλειψις χρηματικῶν πόρων; Καταφύγετε εἰς τὴν γενναιοφροσύνην τῶν πολιτῶν. Ἕλλην δὲν ἐκώφευσε ποτὲ εἰς τὴν φωνὴν τῆς πατρίδος».
.               Ἄλλο ὅμως ἡ φωνὴ τῆς πατρίδος κι ἄλλη ἡ φωνὴ τῶν κομμάτων. Ἡ φωνὴ τῶν κομμάτων, ἡ διὰ τῆς «ντουντούκας» πολλαπλασιαζόμενη, σκέπασε τὴ φωνὴ τῆς πατρίδος. Γι’  αὐτὸ περιήλθαμε σὲ νέα κατάσταση δουλείας. Στὴν ἴδια διαμαρτυρία ὁ Δημ. Ὑψηλάντης εἶχε γράψει:

                -«Δοῦλος εἶν’ εὔκολο νὰ γενῆ τις, ὅταν θέλη· αὐθέντης εἶναι δύσκολον».
Ὄντως, θέλει δουλειὰ καὶ ὄχι δανεικά.

ΠΗΓΗ: sarantoskargakos.gr

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Ἡ συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν διάσωση τοῦ Γένους

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Οἱ Ἕλληνες εἶναι βέβαιο ὅτι μετὰ ἀπὸ μία περίοδο 400 χρόνων σκληρότατης δουλείας, δὲν θὰ εἶχαν προχωρήσει στὴν ἀπελευθέρωσή τους, τὸ 1821, ἂν δὲν εἶχαν συνειδητοποιήσει καὶ διατηρήσει τὴν ταυτότητα καὶ ἰδιοπροσωπία τους μέσα ἀπὸ τὴν Παιδεία, τὴν ὁποία τοὺς προσέφερε ἡ Ἐκκλησία, μὲ τοὺς διδασκάλους τοῦ Γένους.
.           Μὲ αὐτὴν τὴν Παιδεία, ποὺ ξεκινοῦσε μὲ τὴν Ὀκτώηχο, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Μηναῖο τοῦ ὀλιγογράμματου παπᾶ ἢ ἱερομόναχου καὶ ἔφτανε στὶς Σχολὲς τοῦ Γένους μὲ τοὺς ὀνομαστοὺς καὶ φωτισμένους δασκάλους τους, τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος ξεπέρασε τὴν μακραίωνη βασανιστικὴ δοκιμασία καὶ ἀντιμετώπισε μὲ ἐπιτυχία τοὺς διωγμοὺς τοῦ ἀλλοθρήσκου τυράννου, μὲ τοὺς ὁποίους ἐπιχείρησε νὰ τὸν ἐξισλαμίσει ξεριζώνοντας τὴν ἐθνική του ταυτότητα, τὴν πίστη καὶ τὴν γλώσσα του. Μὲ τὴν βοήθεια τῆς Πίστεως καὶ τῆς Παιδείας ποὺ προσέφερε ἡ Ἐκκλησία ὄχι μόνο δὲν ἔσβησε τὸ Γένος, ἀλλὰ γιγαντώθηκε, ἀπελευθερώθηκε, ἀναπτύχθηκε.
.           Χαρακτηριστικὴ γιὰ τὴν συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν διάσωση τοῦ Γένους, στὴν μετὰ τὴν Ἅλωση κι ἕως τὸ 1821 περίοδο τῆς δουλείας εἶναι ἡ γραφὴ τοῦ Σπ. Ζαμπελίου: «Μὴ γὰρ κατεδαπάνησε ἡ ὀθωμανικὴ αἰχμαλωσία πᾶσαν τοῦ Γένους ἐσωτερικὴν ζωτικότητα; μὴ γὰρ ἐν ἡμῖν ἐσβέσθη τὸ θεῖον τῆς ἐλευθερίας πῦρ; μὴ γὰρ καὶ θρήσκευμα καὶ ἐθνισμὸς καὶ παλιγγενεσίας ἐλπίδες ὁλοτελῶς ἐξέπνευσαν; μὴ γὰρ ἡ Ἑλλὰς ἀπέθανε, τὸ ὄνομά της ἐξηλείφθη, τὸ μνημόσυνόν της ἐξέλιπε διὰ παντός; Ὄχι! Ἐπληρώθησαν τὰ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Σοφίᾳ προφητικὰ ρήματα τοῦ Γενναδίου περὶ ἡμετέρας φυλῆς! Ὁ Κύριος εὐσπλαγχνίσθη  ἐπ᾽ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε! Καὶ προσελθὼν ἤψατο τῆς χειρὸς καὶ εἶπε· νεανίσκε σοὶ λέγω ἐγέρθητι! Καὶ ἰδοὺ ἡ Ἑλλὰς ἐν ψαλμωδίαις καὶ δοξολογίαις ἐκ τῶν βυζαντινῶν ἐρειπίων ἀνηγέρθη! Εὐηγγελίσθη τὴν ἡμέραν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἀλαλαζούσης αὐτῆς τῆς Χριστιανωσύνης! Ἡ Ἑλλὰς ἐπρόσφερε εἰς ὁλοκαύτωσιν τὸν ἀγαπητόν της ἀμνὸν τὴν ἡμέραν τῆς θείας Ἀναστάσεως, τὴν δὲ καθημαγμένην ἐκείνην μεσαιωνικὴν σημαίαν ἐχαιρέτησαν ἀδελφικῶς πάντες οἱ νεώτεροι λαοί! Ὄχι! Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐθνικότης ἀνέζησεν ἐν τῷ σημείῳ τοῦ Σταυροῦ! Ἡ Ἑλλὰς ἀνέπνευσε ἐν βροντῇ μάχης καὶ βοῇ πολέμου!« ( Σπ. Ζαμπελίου «Ἄσματα Δημοτικά τῆς Ἑλλάδος», Κέρκυρα, Τύπ. Ἑρμῆς, 1852, σελ. 585).
.           Οἱ δυνάμεις τοῦ πνεύματος εἶναι καθοριστικὲς γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἔθνους τόνισε ἐξ ἄλλου σὲ ὁμιλία του ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς Παιδείας  κ. Γ. Μπαμπινιώτης: «Οἱ δυνάμεις τοῦ πνεύματος – ἡ γλῶσσα, ἡ πίστη, ἡ παράδοση, ἡ παιδεία – εἶναι καθοριστικὲς στοὺς μεγάλους Ἀγῶνες ἑνὸς Ἔθνους καὶ πὼς οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματος μετασχηματίζονται σὲ δυνάμεις ἐθνικοῦ παλμοῦ, πάθους, ἀγωνιστικότητας καὶ θυσίας γιὰ τὴν διεκδίκηση τῆς ἐλευθερίας, ὅπως συνέβη μὲ τὴν ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 καὶ μὲ τὸ ἔπος τοῦ ᾽40». ( Ἀπὸ τὸν πανηγυρικὸ στὸ Πανεπιστήμιο τῶν Ἀθηνῶν στὶς 23 Μαρτίου 2001).
.           Γιὰ τὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Παιδεία, διὰ τῆς ὁποίας συνέβαλε στὴν σωτηρία καὶ στὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους μίλησε καὶ ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κυρὸς Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 1935: «Τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας ὑπὲρ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας ὑπῆρξε ἀληθῶς ὑπέρτερο θαυμασμοῦ, ἔργο μοναδικὸ ἐν τῇ ἱστορίᾶ, ὅμοιο τοῦ ὁποίου οὐδεμία ἄλλη Ἐκκλησία ἔχει νὰ ἐπιδείξη. Διότι οὐδεὶς ἄλλος λαὸς συνεδέθη τόσο στενῶς μετὰ τῆς Ἐκκλησίας ὅσον ὁ Ἑλληνικός, ὅθεν ἡ Ἐκκλησία συνεμερίσθη τὰς τύχας αὐτοῦ, τὴν χαρὰν καὶ τὰς θλίψεις του, τὰς εὐτυχεῖς τῶν μεγαλουργιῶν του καὶ τὰς δυστυχεῖς ἡμέρας τῶν ἱστορικῶν περιπετειῶν του. Διὰ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας προελήφθη ἡ ἀφομοίωσις τῶν δουλωθέντων Ἑλλήνων πρὸς τοὺς κατακτητάς, δι᾽ αὐτῆς διεσώθησαν ἡ θρησκεία καὶ αἱ παραδόσεις αὐτῶν, ἡ γλώσσα καὶ ἡ ἐθνικὴ συνείδησις. Ἡ δὲ διάσωσις αὔτη ἀποτελεῖ ἓν τῶν θαυμασιωτέρων γεγονότων τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, τοῦ ὁποίου κύριος παράγων ὑπῆρξε ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ ὑπ᾽ αὐτῆς ὑποστηριχθεῖσα παιδεία. Βεβαίως οἱ ἔνδοξοι ἥρωες, οἱ διεξαγαγόντες τὸν σκληρὸν καὶ μακρόν, ἀλλὰ ἔνδοξον καὶ πολυύμνητον ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας ἀγώνα, τοῦ ὁποίου τὴν ἐπέτειον σήμερον ἐορτάζομεν, ἦσαν ἄγευστοι παιδείας, εἶχον ὅμως ἀνατραφῆ ἐν μέσῳ τοῦ ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς παιδείας ἀπαυγάζοντος ἀνεσπέρου φωτός, ἐν μέσῳ τῶν θρησκευτικῶν καὶ ἐθνικῶν  παραδόσεων· ἐξ αὐτῶν ἐνεπνέοντο καὶ ὑπ᾽ αὐτῶν ἐκινοῦντο εἰς τὸν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος ἀγώνα. Τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς ἥρωας, εἰς τοὺς ἀοιδίμους Ἐθνάρχας καὶ τοὺς ὑποστηρικτὰς τῆς Παιδείας, τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς γνωστοὺς καὶ εἰς τοὺς ἀφανεῖς Διδασκάλους τοῦ Γένους!».
.        Κατὰ τὴν περίοδο τῆς τυραννίας στὸν ἀλλόθρησκο δυνάστη δὲν ὑπῆρξε μορφωμένος κληρικὸς ποὺ νὰ μὴ συνέστησε στοὺς ὑπόδουλους Ἕλληνες τὴν ἀνάπτυξη τῆς Παιδείας καὶ τὴν δημιουργία σχολείων. Στὴν Ε´ διδαχή του ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς (γεννήθηκε τὸ 1711 στὸν Ταξιάρχη Αἰτωλίας καὶ δολοφονήθηκε μὲ ἀπαγχονισμὸ ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1779) συνιστοῦσε: «Νὰ σπουδάζετε καὶ ἐσεῖς ἀδελφοί μου, νὰ μανθάνετε γράμματα ὅσον ἠμπορεῖτε. Καὶ ἂν δὲν ἐμάθετε, οἱ πατέρες, νὰ σπουδάζετε, τὰ παιδιά σας νὰ μανθάνουν τὰ ἑλληνικά, διότι καὶ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι εἰς τὴν ἑλληνική. Καὶ ἂν δὲν σπουδάσεις ἑλληνικά, ἀδελφέ μου, δὲν ἠμπορεῖς νὰ καταλάβης ἐκεῖνα ὁπού ὁμολογεῖ ἡ Ἐκκλησία μας. Καλύτερον ἀδελφέ μου νὰ ἔχης ἑλληνικὸ σχολεῖο εἰς τὴν χώρα σου, παρὰ νὰ ἔχης βρύσες καὶ ποτάμια· καὶ ὡσὰν μάθης τὸ παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται ἄνθρωπος. Τὸ σχολεῖο ἀνοίγει τὶς Ἐκκλησίες· τὸ σχολεῖο ἀνοίγει τὰ μοναστήρια».
.        Γιὰ τὴν σπουδαιότητα τῆς μαθήσεως ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος (γεννήθηκε στὰ 1721 στὸ χωριὸ Κῶστο τῆς Πάρου καὶ πέθανε τὸ 1813)  ἔγραψε μεταξὺ ἄλλων: «Δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε πὼς εἶναι φυσικὸς ὁ πόθος τοῦ ἀνθρώπου νὰ μάθει καὶ ἀξιωματικὴ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Ἀριστοτέλη, ἡ λέγουσα, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι “τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται”. Ἀλλὰ σφάλλουν ὅσοι τὴν ψυχὴ τοὺς τὴν μετροῦν ὡσὰν ἕνα πράγμα εὐκαταφρόνητο καὶ λίγης ἢ καὶ οὐδεμιᾶς τιμῆς ἄξιο… Οἱ ἔχοντες τὴν ἔξω σοφία πολλοὶ ὠφέλησαν τὴν Ἐκκλησία. Καὶ πάλιν ἄλλοι αὐτὴν μεταχειριζόμενοι ἐκ τοῦ ἐναντίου, πολλὴ βλάβη καὶ ταραχὴ προξένησαν στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὥστε ἡ ἔξω σοφία, δὲν εἶναι ἀπὸ τὴν δική της φύση, οὔτε κακὴ οὔτε καλή. Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν μεταχείριση αὐτῶν ποὺ τὴν χρησιμοποιοῦν γίνεται ἢ καλὴ ἢ κακή».
.      Ὁ Νεόφυτος Δούκας (γεννήθηκε τὸ 1760 στὰ Ἄνω Σουδενὰ τοῦ Ζαγορίου στὴν Ἤπειρο καὶ ἀπέθανε τὸ 1845) σὲ ἐπιστολή του πρὸς τοὺς ἁπανταχοῦ συμπατριῶτες του ἐκφράζει τὴν ἐπιθυμία νὰ γυρίσει καὶ νὰ πεθάνει στὴν πατρίδα του καὶ ταυτόχρονα τοὺς παρακαλεῖ νὰ ὀργανώσουν σχολεῖο Ἑλληνικό, γιὰ νὰ προκόψουν τὰ παιδιά τους καὶ νὰ γίνουν πλουσιότερα καὶ εὐτυχέστερα. Καὶ ὁ Εὐγένιος Γιαννούλης ὁ Αἰτωλὸς (γεννήθηκε περὶ τὸ 1597 στὸ Μέγα Δένδρο τῆς Αἰτωλίας καὶ πέθανε τὸ 1862 στὴν Μονὴ τῆς ἁγίας Παρασκευῆς Ἀγράφων) ἐλέγχει μὲ πολὺ αὐστηρὸ τρόπο τὸν μαθητή του Γρηγόριο Μάνεση, ποὺ ἀμέλησε τὸ ἔργο τοῦ δασκάλου: «Ἐγὼ δὲν σὲ ἔπεμψα αὐτοῦ νὰ γεροντεύης καὶ νὰ ἀκολουθᾶς Μητροπολίτας, ἀλλὰ νὰ διδάσκης καὶ νὰ δείχνης γράμματα ὁπού τοὺς καιροὺς αὐτοὺς πανταχοῦ ἐχάθηκαν… Ἐπικατάρατος λέγει ἐν τῇ θείᾳ Γραφῇ πᾶς ὁ ποιῶν τὸ ἔργον Κυρίου ἀμελῶς καὶ ἀφωρισμένος ἐκ Θεοῦ. Ἐπάνελθε γοῦν καὶ ἐπιλαβοῦ τῆς παιδεύσεως καὶ ἂν ἐγήρασες κατὰ τὸ παρὸν καὶ δὲν δύνασαι εὐκόλως νὰ ὑπηρετῆς σχολεῖον, θέσε ἀντί σοῦ τὸν δοκιμώτερόν σου μαθητὴν νὰ δείχνη αὐτοῦ τὰ γράμματα καὶ νὰ παιδεύη τοὺς ἀπαιδεύτους, διὰ νὰ δοξάζηται ὁ Θεὸς καὶ οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ ἅγιοι καὶ μετὰ Θεὸν ὁ ἄρχων ἐκεῖνος ὁπού ἔδωκεν τὰ ἔξοδα”.
.      Γιὰ τὴν φροντίδα τῆς Παιδείας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία στὴν Τραπεζούντα καὶ γενικότερα στὸν Πόντο κατὰ τὴν περίοδο τῆς δουλείας γράφει ὁ Ἐπαμεινώδας Θ. Κυριακίδης στὸ ἔργο τοῦ ” Βιογραφίαι τῶν ἐκ Τραπεζοῦντος καὶ τῆς περὶ αὐτὴν χώρας ἀπὸ τῆς ἁλώσεως μέχρις ἠμῶν ἀκμασάντων λογίων” ( Ἔκδ. Πάρ. Λεώνη, Ἀθῆναι, 1897, σελ. 53 κ.ε.): «Κατὰ τὸν 17ο αἰώνα τὸ δένδρον τῆς Παιδείας ἀνεβλάστανε καὶ οἱ καρποὶ ἐξ αὐτοῦ ἀφθονώτατοι προανηγγέλλοντο. Ἀνὰ τὴν χώραν ἡ παιδεία προήγετο καὶ ἄνδρες γνώσεων πολλῶν ἐγκρατεῖς ἤρξαντο πανταχόθεν τῆς Τραπεζουσίας χώρας νὰ ἀναφαίνωνται. Καὶ δὲν συνεστήθησαν μὲν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς σχολαὶ συστηματικαί, ἀλλὰ διδάσκαλοι οἴκοι καὶ ἐπὶ τῷ αὐτῷ διδάσκοντες ἀναφαίνονται ἱκανοὶ καὶ οἱ παρ᾽ αὐτοῖς παιδευόμενοι ἄλλους ἔπειτα ἐπαίδευον. Ὀτε αἴφνης βίαιος κλονισμὸς συνταράττει τὸ τέως ἤρεμον καὶ γαληνιαῖον τοῦτο ἔδαφος· δυνάσται ἐπιτόπιοι τυραννίαν ἐπιβάλλουσι· διοίκησις ἀσθενεστέρα ἐν ἀμφιβόλῳ τῶν κατοίκων τὴν ζωὴν τίθησιν· ἐν αὐτῇ τῇ Τραπεζοῦντι δύο τῶν ἐναπομεινάντων ναῶν, ὁ τῆς ἁγίας Σοφίας καὶ ὁ τοῦ ἁγίου Φιλίππου, ὅστις καὶ ἐχρησίμευεν ὡς Μητροπολιτικὸς τῆς Τραπεζοῦντος Ναός, παρ᾽ ὅλας τῆς ἀρχῆς τὰς ἐνεργείας καὶ τῶν χριστιανῶν τὰς διαμαρτυρίας διαρπάζονται· ἐξομώσεις ἀθρόαι ἐπιβάλλονται· καὶ βίος ἐν γένει ἀβίωτος καὶ κινδύνων πλήρης διαδέχεται τὴν τέως σχετικὴν γαλήνην. Ἀλλ’ ἡ παιδεία οὐδένα πλέον διέτρεχε κίνδυνον, διότι βαθυτάτας τὸ καλλίκαρπον αὐτῆς δένδρον εἶχε τὰς ρίζας καὶ ἐκ τῶν κλάδων αὐτῆς λαμβάνοντες οἱ τὴν βίαν φεύγοντες δενδρύλλια ἀλλαχοῦ μεταφυτεύουσι πολλά. Ἐν ταῖς μοναῖς ἰδίως ταῖς ὑπερκειμέναις σκηνοὶ ἀκινδύνως καὶ σταθερῶς. Ἀπηλλαγμένη ἐκεῖ φόβων καὶ πρόσφορον εὑροῦσα τὸ ἔδαφος ἀγλαωτάτους ἀποφέρει καρπούς. Κατὰ τὴν μακρὰν καὶ ὀδυνηρὰν ταύτην περίοδον, λέγει ὁ Παρανίκας, οἱ λειτουργοί τῆς Ἐκκλησίας ἦσαν ὁδηγοὶ καὶ ποιμένες τοῦ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀγραμμάτου ποιμνίου, αἱ δὲ ἱεραὶ μοναὶ καὶ τὰ θυσιαστήρια τῆς χάριτος ἐγένοντο τὰ καταγώγια τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἱκανότητος· ἐνίοτε φυτώρια τῶν γραμμάτων καὶ οἱ κευθμῶνες (κρυφοὶ τόποι, κρυψῶνες) πολλῶν θησαυρῶν τῶν ἀρχαίων προγόνων ἡμῶν».
.        Ἡ Ἐκκλησία διέσωσε τὴν γλῶσσα τοῦ Γένους καὶ συνέβαλε  στὴν ἀπελευθέρωση, τὸ 1821. Τώρα ὅμως ἀκούγονται φωνὲς ἀνησυχίας γιὰ τὸ μέλλον της. Ὁ Γ. Ράλλης εἶχε παραδεχθεῖ ὅτι ἦταν λάθος ποὺ κατὰ τὴν μεταρρύθμιση ἐπὶ ὑπουργίας του στὸ Ὑπ. Παιδείας περιελήφθη στὰ διδακτικὰ βιβλία τοῦ Γυμνασίου μόνο ἡ μετάφραση χωρὶς τὴν συμπαράθεση καὶ τοῦ ἀρχαίου κειμένου. Ὅπως παραδέχθηκε ὅτι ἦταν λάθος ποὺ δὲν προβλέφθηκε ἡ διδασκαλία ἀπὸ τὸ πρωτότυπο ἁπλῶν κειμένων τῆς κοινῆς π.χ. περικοπὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπίλεκτα κείμενα μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τὸ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου “Πρὸς τοὺς νέους ὅπως ἂν ἐκ τῶν ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων” καὶ παραλείφθηκαν λογοτεχνικὰ κείμενα, ὅπως λ.χ. τοῦ Παπαδιαμάντη, ἀπὸ τὰ Νεοελληνικὰ Ἀναγνώσματα τοῦ Γυμνασίου.

.         Ὁ καθηγητὴς Π. Β. Πάσχος ἔγραψε: « Τὰ παιδιά μας, ἀπὸ τὸ Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, ἴσαμε τὸ Πανεπιστήμιο φτωχαίνουν καὶ κουτσαίνουν γλωσσικὰ κι ἔχουν σὲ τέτοιο σημεῖο ἀλαλία καὶ ἀφωνία, ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ οἰκοδομήσεις ἐπάνω τους κάτι ἀξιόλογο ἀπὸ τὴν ἄποψη τῶν ἀπαραιτήτων εἰδικῶν γνώσεων καὶ τῆς παιδείας γενικότερα…Δὲν γεννᾶται, φυσικά, ζήτημα νὰ δυνηθοῦν νὰ κατανοήσουν οἱ φοιτητές μας τὰ ὑμνολογικὰ ἢ ἁγιολογικὰ κείμενα (ποὺ θὰ χρειαστεῖ νὰ διδάξουν  αὔριο στὰ σχολεῖα τους) ἀφοῦ ἀγνοοῦν τὴν στέρεη βασικὴ δομὴ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς, τὴν γραμματική της, τὸ συντακτικό της, κανόνες τονισμοῦ, συλλαβισμοῦ κ.λπ.». Καὶ προτρέπει ὁ κ. Πάσχος «νὰ ἀνασκουμπωθοῦμε, ἀμέσως ἀπὸ σήμερα, γι᾽ ἀγῶνες τίμιους, γιὰ  νὰ ξανακερδίσουμε τὴν γλῶσσα καὶ τὴν ψυχή μας». (Π. Β. Πάσχου “Ἀδελφοὶ συνέλληνες”, Ἔκδ. Νομ. Αὐτοδ. Κοζάνης &”Ἁρμός”, 2002, σελ. 377).
.          Ἀπαισιόδοξος καὶ ὁ φιλόλογος καὶ συγγραφέας κ. Σαρ. Καργάκος. Στὸ βιβλίο του «Ἀλαλία, ἤτοι τὸ σύγχρονο γλωσσικό μας πανόραμα» σημειώνει ὅτι ἐξακολουθεῖ νὰ γράφει στὸ ἐθνικὸ – πολυτονικό, ὅπως σημειώνει, σύστημα ὀρθογραφίας καὶ ὄχι στὸ κρατικὸ – μονοτονικό, γιατί αὐτό, κατὰ τὴν ἄποψή του, ἀποτελεῖ “πράξη ἀντίστασης στὴ γλωσσική μας κατολίσθηση”. Στὸν πρόλογο τοῦ ἴδιου βιβλίου γράφει  τὴν φράση τοῦ Λένιν: «Ἂν θέλεις νὰ ἐξαφανίσεις ἕνα λαό, ἐξαφάνισε τὴ γλῶσσα του». Καὶ προσθέτει ὁ κ. Καργάκος προφητικὰ στὸ συγκεκριμένο βιβλίο του, ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 2005: «Τὸ ζοῦμε τώρα. Ἂν δὲν ἀντισταθοῦμε ἐμεῖς οἱ συγγραφεῖς μὲ ὅ,τι μποροῦμε, θὰ χαθοῦμε. Καὶ θὰ εἶναι ἀργά, ὅταν θὰ ποῦμε τὸ στίχο τοῦ Νεκράσωφ: “Συγγραφεῖς, ἀδέλφια μου, στὸ πεπρωμένο μας κάτι μοιραῖο ὑπάρχει”. Ἡ Ἑλλάς, ὡς πνευματικὴ οὐσία, θὰ εἶναι νεκρή. Θὰ ἔχει γίνει ξένη περιουσία καὶ ὅσοι Ἕλληνες ἀπομείνουν, θὰ καταντήσουν νομάδες τοῦ κόσμου, σὰν τοὺς λογίους ποὺ ἔφυγαν στὴ Δύση μετὰ τὴν ἔλευση τῆς τότε σκλαβιᾶς”.
.        Στὰ χρόνια ποὺ κύλησαν ἀπὸ τὸ 2005 τὰ πράγματα ἔχουν γίνει πολὺ χειρότερα ὡς πρὸς τὴν Γλῶσσα καὶ τὴν Παιδεία. Εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι ἐνῶ μὲ βάση τὰ στοιχεῖα τῆς ΟΥΝΕΣΚΟ στὴν Ἑλλάδα τὸ 97,2% ἔχουν  τελειώσει τὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση καὶ γνωρίζουν νὰ διαβάζουν καὶ νὰ γράφουν, σύμφωνα μὲ τὰ ἴδια στοιχεῖα, πάνω ἀπὸ τὸν μισὸ πληθυσμὸ τῆς χώρας δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ μελετήσει ἕνα σοβαρὸ μυθιστόρημα, δὲν μπορεῖ νὰ συντάξει ἕνα μέσου μεγέθους κείμενο, νὰ κάνει βασικοὺς μαθηματικοὺς ὑπολογισμοὺς καὶ νὰ ἐργασθεῖ σὲ ἁπλὲς ἐργασίες σὲ ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστή.
.       Χαρακτηριστικὸ τῆς παρακμῆς τῆς κοινωνίας μας εἶναι τὰ ὅσα ἔχουν περάσει τὰ Πανεπιστήμιά μας. Σήμερα, ναὶ σήμερα, οἱ πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι καὶ φοιτητὲς ἀσχολοῦνται πάντα καὶ μόνο μὲ τὸν τρόπο τῆς διοίκησης καὶ τῆς διαρρύθμισης τῆς ἐκπαίδευσης καὶ ὄχι μὲ τὴν οὐσία τῆς Παιδείας, ποὺ εἶναι τὸ ἦθος καὶ ἡ δεοντολογία τῆς κάθε Ἐπιστήμης. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς παρακμῆς τῆς δικῆς μας Παιδείας, ποὺ διδάσκεται σὲ ὅλο τὸν κόσμο, καὶ τοῦ μαρασμοῦ τῶν Ἀρχῶν καὶ τῶν Ἀξιῶν μας εἶναι ὁ φοιτητὴς νὰ μὴ νιώθει τὸ βάρος τῆς Παράδοσης ποὺ κουβαλάει, νὰ μὴν αἰσθάνεται δέος μέσα στὶς αἴθουσες, στὰ ἐργαστήρια, στὰ σπουδαστήρια, στὶς βιβλιοθῆκες, νὰ μὴν ἐπιθυμεῖ τὴν γνώση, νὰ μὴν σέβεται τὴν περιουσία ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ἡ Πατρίδα, νὰ καταντᾶ μηδενιστής.  Τώρα λοιπὸν εἶναι ἡ εὐκαιρία νὰ δοῦμε τὴν Παιδεία μας στὴν οὐσία της. Μόνο ἂν ἀποκτήσουμε ἐπίγνωση αὐτῆς καὶ τὴν ἐκτιμήσουμε μποροῦμε νὰ ξεπεράσουμε τὴν κρίση ποὺ μᾶς μαστίζει.

ΠΗΓΗ: news247.gr

 

Ο ΠΟΝΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ. «Ὁ Ποντιακὸς Ἑλληνισμός γνώριζε ὅτι μόνον ἡ διατήρηση τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης θὰ περιφρουρήσει καὶ τὴν ἑλληνικότητά του». (Δ. Νατσιός)

 Ὁ Πόντος στὴν Ἐθνεγερσία

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς  

.         «Εἶναι δὲ εἰς θέσιν οἱ Πόντιοι νὰ ἀποτελέσουν τοὺς φρουροὺς τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἐν πρώτοις, εἶναι ἔργον εἰς τὸ ὁποῖον ἔχουν συνηθίσει ἀπὸ αἰώνων. Περιβαλλόμενοι ἐν τῇ ἀπομακρύνσει των ἀπὸ ξένα φύλα, παλαίοντες διαρκῶς πρὸς αὐτά, ἀφομοιοῦντες παρὰ ἀφομοιούμενοι, ἀποτελοῦσι τὸν ἰσχυρότερον τύπον τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς». (Στρατηγὸς Καθενιώτης, σύμβουλος τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου).
.         Ἦταν Μάιος τοῦ 1453, ὅταν ἔπεφτε στὴν πόλη τοῦ Ρωμανοῦ, «ὁ τελευταῖος Ἕλληνας». Ἕνα μοιραῖο, κατὰ Καβάφη, πουλί, ἔφερε στὴν Τραπεζούντα τῶν Μεγάλων Κομνηνῶν τὴν ζοφερὴ εἴδηση: «Ἡ Ρωμανία πάρθεν». Μετὰ ἀπὸ 8 χρόνια ὁ Πορθητὴς κυριεύει καὶ τὴν αὐτοκρατορία τοῦ Πόντου. Ἀρχίζει ἡ μακρὰ περίοδος τῆς αἰχμαλωσίας. Μία-μία οἱ ἑλληνικὲς αὐτοκρατορίες, ποὺ συστάθηκαν μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Φράγκους, θυσιάζονται γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ Δύση. Ἡ Δύση ποὺ ἀφοῦ σφετερίστηκε, σύλησε καὶ δήωσε τὸ «Βυζάντιο», προσπάθησε τοὺς ἑπόμενους αἰῶνες νὰ ἀλώσει καὶ πολιτιστικὰ τὸν Ἑλληνισμό. Ἡ καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολὴ καθυβρίζεται, ὑποτιμᾶται, ἡ συμβολή της στὸν εὐρωπαϊκὸ πολιτισμὸ ἀποκρύπτεται. Γιὰ 400 καὶ 500 χρόνια ἡ Ρωμηοσύνη, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ μαχαίρι τοῦ Τούρκου, ὑπομένει τὶς ἱεραποστολικὲς ὀρδὲς τῶν Λατίνων. Τρῶνε τὰ θεριὰ ἀλλὰ ἡ μαγιὰ μένει. Τὸ 1962 ὁ Οὐνίτης πατριάρχης Μάξιμος Δ´ ὁμολογοῦσε κυνικότατα στὴν Β´ βατικάνειο σύνοδο: «Ὁ σουλτάνος ζητοῦσε ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες φόρους καὶ δοσίματα. Ἀντίθετα ἡ λατινικὴ Δύση ἀξίωνε τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή, τὴν ὑποταγὴ τοῦ πνεύματος, τὸν στραγγαλισμὸ τῆς ἐλευθερίας». Ἢ ὅπως τὸ λέει ὁ Ἅγιος τῶν Σκλάβων, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: «Καὶ τί; Ἄξιος ἦτο ὁ Τοῦρκος νὰ ἔχη βασίλειον; Ἀλλ’ ὁ Θεὸς τοῦ τὸ ἔδωκε διὰ τὸ καλόν μας. Καὶ διατὶ δὲν ἤφερεν ὁ Θεὸς ἄλλον βασιλέα… Διότι ἤξευρεν ὁ Θεὸς πὼς τὰ ἄλλα ρηγάτα (σ.σ. τὰ εὐρωπαϊκά) μᾶς βλάπτουν εἰς τὴν πίστιν καὶ ὁ Τοῦρκος δὲν μᾶς βλάπτει, ἄσπρα δῶσ’ του καὶ καβαλλίκευσέ τον ἀπὸ τὸ κεφάλι». Ἐδῶ στὴν πολύπαθη Ρωμηοσύνη συνέβη τὸ ἑξῆς ἱστορικῶς πρωτόγνωρο. Νὰ ἀγωνίζεται ἕνα ἔθνος νὰ περισωθεῖ ὄχι ἀπὸ τὸν κατακτητὴ ποὺ δεσμεύει τὴν ἐλευθερία τοῦ σώματος, ἀλλὰ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐπιχειροῦν νὰ περιορίσουν τὴν πνευματική του ἐλευθερία. Τὸ Γένος ὅμως δὲν χάνεται, ἔχει τὴν κιβωτό του, τὴν Ἐκκλησία, τὸν θεματοφύλακα τῆς ταυτότητας τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἔτσι φτάσαμε στὸ ’21.
.         Συνηθίζουμε οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες νὰ γιορτάζουμε τὴν ἐπέτειο τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας καὶ νὰ περιοριζόμαστε μόνο σὲ γεγονότα ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν δημιουργία τοῦ λυμφατικοῦ νεοελληνικοῦ κρατιδίου. Ἡ Μικρὰ Ἀσία, ὁ Πόντος, ἐκεῖ ποὺ μέχρι τὸ 1922 ἐπιβίωνε ἀκραιφνὴς Ἑλληνισμός, ἀπουσιάζουν προκλητικὰ ἀπὸ τὶς ἐπίσημες ἱστοριογραφίες μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργεῖται ἡ ἄποψη πὼς οἱ Ἕλληνες τοῦ Πόντου, ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρουν στὸ παρὸν ἀφιέρωμα, περίπου συνεργάστηκαν μὲ τοὺς Τούρκους ἢ στὴν καλύτερη περίπτωση, παρέμειναν ἀπαθεῖς καὶ ἀμέτοχοι κατὰ τὴν Ἐπανάσταση. Ξέρουμε πολλὰ γιὰ τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο. Καὶ ὁ Πόντος; ἐκεῖ ὅπου κατοικοῦσε «τὸ ἰσχυρότερον ἑλληνικὸ φύλο», τί ἔκανε τὴν περίοδο τῆς σκλαβιᾶς; Μετὰ τὸ ’22, ἴσως μὲ ἔκπληξη ἔμαθαν οἱ Ἑλλαδίτες ὅτι ἐσφάγησαν 1.500.000 Ἕλληνες τῆς Μ. Ἀσίας καὶ ἄλλα 2.500.000 ἐκ. προσφυγοποιήθηκαν. Πῶς κατόρθωσαν αὐτοὶ οἱ τελευταῖοι Ρωμιοὶ νὰ διατηρήσουν τὴν ἐθνικὴ συνείδηση ζωντανὴ γιὰ τόσους αἰῶνες; Καὶ ὅμως ἐκεῖ στὰ βουνὰ καὶ στὰ μοναστήρια τοῦ Πόντου ἐπέζησε ὁ φρουρὸς τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁ Πόντος. Ἕνα τραγούδι τῆς ἐποχῆς λέει: «Ἔρθεν ὁ Τοῦρκον ὁ κακὸν κι ἐκόνεψεν σὴν χώραν/ τ’ ὁμάλα (πεδιάδες) Τούρκ’ς ἐγόμωσεν (γέμισε) καὶ τὰ βουνὰ λεβέντους.» Πάνω στὰ βουνὰ τοῦ Πόντου «οἱ κλέφτες», οἱ «ἐσχιάδες» (=ἐκδικητές), ὅπως ἀποκαλοῦνταν στὸν Πόντο, ἀνακουφίζουν τοὺς πληθυσμοὺς ἀπὸ τὶς ἀτιμίες καὶ κακουργήματα τῶν δυναστῶν. Πολλοὶ κάτοικοι γιὰ νὰ διαφυλάξουν τὴν ὀρθόδοξη πίστη καταφεύγουν στὴν θρησκευτικὴ προσποίηση. Ἔχουμε χιλιάδες κρυπτοχριστιανούς, Σταυριῶτες ὀνομάστηκαν, παίρνοντας τὸ ὄνομα αὐτὸ ἀπὸ τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν κρυπτοχριστιανικὸ χωριό, τὸ Σταυρὶν τῆς Ἀργυρούπολης. Τὸ μεγάλο ψυχικὸ δράμα τοῦ κρυπτοχριστιανισμοῦ, μία κατάσταση μεταβατικὴ τῶν Χριστιανῶν πρὸς τὸν ἐξισλαμισμό, σὲ ὁρισμένες περιοχὲς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας κράτησε ὁλόκληρους αἰῶνες (ἀπὸ τὸ β΄μισό τοῦ 17ου αἰ. ὣς τὸ 1856, τότε ποὺ δημοσιεύτηκε τὸ Χάτι-Χουμαγιοῦν. Καὶ ἐξασφάλισε τὸ δικαίωμα τῆς ἀνεξιθρησκίας στὶς ἐθνότητες τῆς Τουρκίας), γιὰ μερικοὺς μέχρι τὸ 1908, τότε ποὺ ἔγινε ἡ ἀνακήρυξη τοῦ τουρκικοῦ Συντάγματος, ἐνῶ γιὰ ἄλλους μέχρι τὸ 1922. Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ ἀναφέρω τὸ ἑξῆς συνταρακτικὸ γεγονὸς στὸν Πόντο ἀπὸ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Χάτι-Χουμαγιοῦν τὸ 1856: Στὸ Τσεβισκλκοὺκ τῆς Ματσούκας ἀποφασίστηκε ἀπὸ τὸν Δήμαρχο καὶ τὸν μουλά, θρησκευτικὸ ἀρχηγὸ τῶν μωαμεθανῶν, νὰ προσέρχονται γιὰ μερικὲς μέρες ἀπὸ τὴν ἀνατολὴ μέχρι τὴν δύση τοῦ ἥλιου, ὅσοι ἀπὸ τοὺς Κρυπτοχριστιανοὺς ἤθελαν νὰ ὁμολογήσουν μπροστά τους δημόσια πὼς εἶναι χριστιανοί, ὥστε δίπλα στὰ τουρκικὰ ὀνόματά τους νὰ καταγραφοῦν καὶ τὰ πραγματικὰ χριστιανικὰ ὀνόματά τους. Ἦταν ἡ τελευταία μέρα τῆς καταγραφῆς καὶ εἶχε δύσει πλέον ὁ ἥλιος. Ὁ Δήμαρχος ἑτοιμάζεται νὰ ὑπογράψει τὸ πρωτόκολλο καὶ νὰ λήξει ἡ διαδικασία. Τότε ὁ μουλᾶς Βαϊτζόγλου τοῦ λέει: «Μὴν βιάζεσαι. Περίμενε λίγο.» «Τί νὰ περιμένουμε; Ὁ ἥλιος ἔδυσε καὶ δὲν ὑπάρχει κανένας», τοῦ ἁπαντᾶ ὁ Δήμαρχος. «Ὑπάρχει ἀκόμη ἕνας, καὶ αὐτὸς εἶμαι ἐγώ», ἀπαντᾶ ὁ μουλᾶς. Καὶ τὸν βλέπουν ἀποσβολωμένοι οἱ Τοῦρκοι νὰ γράφει στὸν κατάλογο: «Γεώργιος Κηρυτόπουλος. Ἐπάγγελμα ἱερέας». Αὐτὰ ζοῦσε ὁ Ποντιακὸς Ἑλληνισμός. Γνώριζε ὅτι μόνον ἡ διατήρηση τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης θὰ περιφρουρήσει καὶ τὴν ἑλληνικότητά του. Μάχου ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος βροντοφωνάζει ὁ Πόντιος ἀρχηγὸς Ὑψηλάντης. Πολλοὶ διακηρύττουν μὲ ἀνδρεία τὴν πίστη τους. Τὸ στέφανο τοῦ νεομάρτυρα τοὺς ἀναμένει. Ὅπως γράφει ὁ καθηγητὴς  Ἀπ. Βακαλόπουλος «Ἡ θυσία τους τόνωσε ὄχι μόνο τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸ πνεῦμα τῆς ἀντίστασης ἀπέναντι τῶν κατακτητῶν. Ἔτσι οἱ νεομάρτυρες στὴν πραγματικότητα ἦσαν καὶ ἐθνομάρτυρες.».
.         Φτάνουμε στὸ 1800. Τὸ σάλπισμα τοῦ πρωτομάρτυρα τῆς λευτεριᾶς Ρήγα μεταφέρεται καὶ στὸν Πόντο. Στὸν Θούριό του ἀναφέρεται στοὺς Πόντιους Μαυροθαλασσινούς: «Λεβέντες Μαυροθαλασσινοί, ὁ βάρβαρος ὣς πότε θὲ νὰ σᾶς τυραννεῖ». Τὴν ἴδια ἐποχὴ 4.000 Μπαφραῖοι θανατώνονται ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ρίχνονται δεμένοι πισθάγκωνα καὶ πνίγονται στὸν ποταμὸ Ἄλυ. Οἱ πρόγονοι τοῦ «φίλου» Ἐρντογὰν ἐπιδίδονται μὲ μαεστρία στὴν μόνη τέχνη ποὺ διακρίθηκαν καὶ διακρίνονται: τὴν σφαγὴ τοῦ ἄμαχου πληθυσμοῦ.
.         Τὸ 1814 ἱδρύεται ἡ Φιλικὴ Ἑταιρεία. Ἀρχηγός της ὁρίζεται ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης. Οἱ Ὑψηλάντες ἦταν μία ἀπὸ τὶς ἀρχοντικὲς καὶ παλιὲς ποντιακὲς οἰκογένειες τοῦ Φαναρίου τῆς Πόλης,  κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ὑψηλή, ἕνα παλιὸ χωριὸ τοῦ Ὄφι, στὸν Πόντο. Τὴν ἄνοιξη τοῦ 1821 ὁ Ἀλ.Ὑψηλάντης κηρύσσει τὸν πόλεμο τῆς ἀνεξαρτησίας στὴν Μολδοβλαχία. Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς διακήρυξης περὶ ἐλευθερίας τοῦ Ὑψηλάντη, Ἕλληνες νέοι σπουδαστὲς σπεύδουν ἀπὸ διάφορα μέρη καὶ ὀργανώνονται κατὰ τὰ πρότυπα τοῦ θηβαϊκοῦ «Ἱεροῦ Λόχου», μὲ ἀρχηγὸ τὸν Λασσάνη. Πολλοί, ἴσως οἱ περισσότεροι, ἦταν Πόντιοι. Στὶς 7 Ἰουνίου τοῦ 1821 στὸ Δραγατσάνι, πέφτουν οἱ περισσότεροι στὸ πεδίο τῆς μάχης. Ἀπὸ τοὺς διασωθέντες εἶναι γνωστὰ τὰ ὀνόματα 19 Ποντίων ἀγωνιστῶν τοῦ Ἱεροῦ Λόχου. Ἂς σημειωθεῖ ἐδῶ ὅτι ὁ Τοῦρκος σουλτάνος κήρυξε τὸν Ἱερὸ Λόχο ὡς ποντιακὴ στρατιωτικὴ μονάδα καὶ μὲ τὴν πρόφαση αὐτή, ἔσφαξε τότε τοὺς προκρίτους τῆς Ἀργυρούπολης. Ἐπὶ δύο χρόνια οἱ κάτοικοι τῆς Ἀργυρούπολης, κι ἄλλων περιοχῶν τοῦ Πόντου, δὲν εἶχαν δικαίωμα νὰ παίρνουν νερὸ τὴν ἡμέρα ἀπὸ τὶς βρύσες τους, ἔστω κι ἂν αὐτὲς βρίσκονταν μέσα στὴν αὐλή τους. Ἑρμηνεύοντας τὸ φιρμάνι ὁδηγούμαστε μὲ βεβαιότητα στὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ Ἱερὸς Λόχος ἀποτελοῦνταν στὴν πλειοψηφία του ἀπὸ Πόντιους φοιτητές.
.         Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ οἱ Πόντιοι ἐνίσχυσαν τὸν μεγάλο ἀγώνα τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ μὲ χρήματα. Ἕνα σοβαρὸ παράδειγμα οἰκονομικῆς ἐνίσχυσης τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης εἶναι καὶ ἡ περίπτωση τοῦ λόγιου ἄντρα Ἠλία Κανδήλη ἢ Κανδήλογου. Ἀπὸ τὴν μεγάλη παρουσία ποὺ ἀπέκτησε μὲ τὸ ἐμπόριο, ἕνα μεγάλο μέρος, 500 λίρες Ἀγγλίας, τὸ ἄφησε κληρονομιὰ στὸν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη γιὰ τὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία.
.          Δὲν ἔχουμε δυστυχῶς  πολλὲς μαρτυρίες γιὰ τὸ θέμα τῆς συμβολῆς τοῦ Πόντου στὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21. Ἡ ὁλοκληρωτικὴ καταστροφὴ τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ συνεπέφερε καὶ καταστροφὴ τῶν μαρτυριῶν. Σὲ γραπτὰ ὅμως κείμενα ἀγωνιστῶν τοῦ ’21 πολλὲς φορὲς γίνεται μνεία ἑκατοντάδες γιὰ «Μαυροθαλασσίτες», «Τραπεζούντιους», «Σινωπεῖς», «Ἀργυρουπολίτες». Ὅλοι αὐτοὶ οἱ μαχητὲς ἦταν Πόντιοι ἐθελοντὲς ποὺ πολέμησαν γενναία γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδας. Ἔδωσε, λοιπόν, καὶ ὁ Πόντος τὸν φόρο τὸν αἱματηρὸ γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς σημερινῆς πατρίδας μας. Γιὰ 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἐπανάσταση τοῦ ’21 ἀνθοῦσε ἡ εὐλογημένη γῆ τῶν Κομνηνῶν. Ὣς τὴν μαύρη μέρα. Καὶ μετὰ σιωπή, ἀπόκρυψη, ἄψογη στάση. Τίποτε δὲν πρέπει νὰ λεχθεῖ ποὺ θὰ ἐρεθίσει τοὺς Τούρκους, ἡ ἑλληνοτουρκικὴ φιλία δὲν πρέπει νὰ διαταραχθεῖ μὲ ἀσήμαντες λεπτομέρειες. Ἡ ἱστορία τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὰ μεγαλεῖα καὶ οἱ ἆθλοι τῆς Ρωμανίας νὰ λησμονηθοῦν. Ἀνάγκη μεγάλη νὰ μάθει ὁ ἐκσυγχρονιζόμενος Ρωμηὸς πὼς ἡ ἱστορικὴ μνήμη εἶναι ἀσυμβίβαστη μὲ τὴν δολοφονικὴ Νέα Τάξη Πραγμάτων. Ἡ μόνη ἀναφορὰ ποὺ ἀνέχεται «τὸ ἐθνικὸ κέντρο» γιὰ τὸν Πόντο εἶναι τὰ συκοφαντικὰ ἀνέκδοτα. Θὰ ἀκουστοῦν μεθαύριο στὰ μηνύματα τῶν ἐπισήμων οἱ γνωστὲς κοινοτοπίες, οἱ νεφελώδεις καὶ πομπώδεις φράσεις, ὁ στόμφος πίσω ἀπὸ τὸν ὁποῖο κρύβεται τὸ τίποτα. Θὰ ἀκουστοῦν  οἱ «τροπαιοῦχοι τοῦ ἄδειου λόγου»… Θὰ ἀκουστοῦν οἱ ἠχηρὲς γελοιότητες περὶ τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης, τὰ ἴδια, μονότονα πράγματα θὰ ξανακουστοῦν…
.         «Τότε μεγαλουργοῦσαν οἱ καρδιές, τώρα μεγαλουργοῦν τὰ χρήματα», ἔλεγε ὁ Κανάρης. Τότε τὸ ’21 ξεσηκώθηκαν καρδιὲς ρωμαίικες, τώρα ἐπικάθησαν στὸ σβέρκο μας Γραικύλοι, ποὺ ὀνομάζουν τὴν ἀνανδρία τους σωφροσύνη. («Τὸ σῶφρον τοῦ ἀνάνδρου πρόσχημά ἐστι»). Δὲν θέλω ᾽γὼ καινούργια ἢ ξένα  δῶρα/παληὰ δικά μου πλούτη σοῦ ζητῶ», λέει ὁ Παλαμᾶς. Αὐτὰ τὰ παλιὰ πλούτη εἶναι τὸ αἷμα τῶν παιδιῶν τοῦ Πόντου, τῆς Θράκης, τῆς Μακεδονίας ποὺ σήμερα ἡ μικρὰ καὶ ἔντιμος Ἑλλὰς τὰ κρύβει κάτω ἀπὸ τὰ τουρκο-εὐρωπαϊκὰ σαρίκια της. Ἀλλὰ μὲ τὰ «παληὰ πλούτη» θὰ ἀσχοληθεῖ ὁ «προοδευτικὸς» σκοταδισμός; Μονάχη ἔγνοια του ἡ τύχη τῶν λαθρομειονοτήτων ποὺ ζοῦν στὴν Ἑλλάδα.

 «Καὶ τί θὲ ν’ ἀπογίνει
μὲ τή…μειονότητα
τῶν λιγοστῶν Ἑλλήνων
δῶ μέσα στὴν Ἑλλάδα»

 γράφει ὁ Χρίστος Κατσιγιάννης.
.         Κλείνουμε μὲ τὰ λόγια τοῦ ποντιακῆς καταγωγῆς ἡρωικοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ποὺ σὲ μία παράγραφο τῆς προκηρύξεως συνοψίζει καὶ τὸν σκοπὸ καὶ τὸ μήνυμα τῆς Ἐπανάστασης: «…Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητον τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμεν ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέληνον, διὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον, δι᾽ οὗ πάντοτε νικῶμεν: λέγω τὸν Σταυρὸν καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν».

(Τὸ κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε τὸν Μάρτιο τοῦ 2003, στὴν ἐφ. «Χρόνος» τοῦ Κιλκίς. Τὰ βιβλιογραφικὰ βοηθήματα ποὺ χρησιμοποιήθηκαν γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ Πόντου εἶναι ἡ κλασικὴ «Ἱστορία τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ» τοῦ Χρ. Σαμουηλίδη, «Τὰ ἀπελευθερωτικὰ στρατεύματα τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ» τοῦ Ἀχ. Ἀνθεμίδη καὶ «Τραπεζούντα» τοῦ Γ. Μίλλερ).

ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ («Πιὸ πολὺ ἐπιδιώκουν νὰ ἐξαφανίσουν τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση καὶ τὸ ἦθος μας, ποὺ ἀποτελοῦν τροχοπέδη στὴν παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων»)

ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
(ἀρ. τ. 2041, 15.03.2012)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.     Ἀδυνατεῖ ἡ λογικὴ νὰ ἐξηγήσει καὶ ὁ νοῦς νὰ κατανοήσει καὶ συμπερασματικὰ νὰ ἑρμηνεύσει τὰ αἴτια ποὺ ἔστεψαν μὲ ἐπιτυχία τὸν ἀγώνα τῶν προγόνων μας τὸ 1821.
.     400 ὁλόκληρα χρόνια φρικτῆς σκλαβιᾶς! Πῶς μπόρεσαν ἀλήθεια μιὰ χούφτα ἄνθρωποι, φτωχοί, ρακένδυτοι, ἀδύναμοι καὶ ἀνοργάνωτοι, χωρὶς τὴν βοήθεια καὶ τὴν συμπαράσταση τῶν ἰσχυρῶν δυνάμεων τῆς ἐποχῆς τους ν’ ἀποτινάξουν τὸν τυραννικὸ ζυγὸ μιᾶς πανίσχυρης αὐτοκρατορίας; Πῶς κατάφεραν ν’ ἀλλάξουν τὰ δεδομένα καὶ τὶς καταστάσεις τῆς ἐποχῆς τους ἀποτινάζοντας τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό;
.     Τί ἦταν αὐτὸ ποὺ ἀνέδειξε τοὺς ἀξιολύπητους ραγιάδες σὲ ἥρωες; Ποιά δύναμη φούσκωνε τὰ στήθη τους, πτέρωνε τὴν ψυχή τους καὶ χαλύβδωνε τὸ σῶμα τους, γιὰ νὰ ρίχνονται μὲ ὁρμὴ στὶς μάχες ἀψηφώντας τὸν θάνατο;
.     Εἶπαν –καὶ δὲν ἔχουν ἄδικο– ὅτι τὸ μυστικὸ τοῦ θριάμβου τους ἦταν ὁ ἀσίγαστος ἐσωτερικὸς πόθος γιὰ ἐλευθερία. Γιατί ζωὴ ὑποδουλωμένη δὲν εἶναι ζωή, θάνατος εἶναι. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ σύνθημά τους ἦταν «Ἐλευθερία ἢ θάνατος»! Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ τραγούδι τους «καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ 40 χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή»!
.     Εἶπαν –καὶ δὲν ἔχουν ἄδικο– ὅτι ἡ ἰδιοσυγκρασία τοῦ  Ἕλληνα δὲν ἀντέχει τὸν ἐξευτελισμὸ καὶ τὴν ντροπή. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἄντεχε ἄλλο τὴν ἐθνικὴ ταπείνωση. Ἄλλωστε ἡ ἱστορία τούτου τοῦ τόπου εἶναι γραμμένη μὲ τὴν ἀνδρεία ἐκείνων ποὺ δὲν προχωροῦσαν μὲ ἀριθμοὺς καὶ πολεμοφόδια παρὰ μόνο «μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα καὶ τὸ αἷμα».
.     Ἀλλὰ δὲν ἦταν μόνο αὐτά! Πάνω καὶ πέρα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὑπῆρχε μιὰ «δύναμη θεϊκή», ἔτσι ὅπως τὴν ἔνιωσε καὶ τὴν περιγράφει ὁ Κωνσταντῖνος Κανάρης, ἐκεῖ καταμεσῆς τοῦ πελάγους στὴν κατασκότεινη νύχτα λίγο πρὶν τὴν φωτίσει μὲ τὸ πυρπολικό του. Ἦταν ἡ πίστη τους στὸ Θεό.
.     Ἔτσι ξεκίνησαν! Μ’ αὐτὴ τὴν πίστη. Τὴν «εἰς τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντες νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν», θὰ γράψει στὴν προκήρυξή του ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης.
.     Γι’ αὐτὸ καὶ διάλεξαν τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, γιὰ νὰ ξεκινήσουν τὸν ἄνισο καὶ δύσκολο ἀγώνα τους.
.     Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν βασίστηκαν στὴν δική τους στρατηγικὴ δεινότητα, οὔτε στὴν ἀνδρεία τους καὶ στὸ πάθος τους γιὰ ἐλευθερία. Ἀκούμπησαν κυρίως καὶ μόνο στὴν «ὑπογραφὴ τοῦ Θεοῦ». Ἔτσι ὅπως τὸ διαβεβαίωνε ὁ γέρος τοῦ Μωριᾶ, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: «Ὁ Θεὸς ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν τὴν παίρνει πίσω».
.     Γι’ αὐτὸ καὶ γονάτιζαν μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα τῶν Ἁγίων καὶ τῆς Παναγίας καὶ προσεύχονταν μετὰ δακρύων, ὅπως ὁ Κολοκοτρώνης στὴν Παναγία στὸ Λιμποβίτσι, ὁ Μπότσαρης καὶ ὁ Καραϊσκάκης στὴν Προυσιώτισσα, ὁ Μακρυγιάννης καὶ τόσοι ἄλλοι.
.     Γι’ αὐτὸ καὶ καταφυγὴ καὶ δύναμη καὶ ἐνίσχυσή τους ἦταν τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, αὐτὰ ποὺ κοινώνησαν ὅλοι οἱ «ἐλεύθεροι πολιορκημένοι» τοῦ Μεσολογγίου λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἔξοδό τους.
.     Γεμάτες οἱ σελίδες τῆς ἱστορίας ἐκείνης τῆς περιόδου ἀπὸ περιστατικὰ καὶ γεγονότα ποὺ μαρτυροῦν τὴν πίστη τους καὶ ἐκφράζουν τὴν βαθιὰ ἐλπίδα τους στὸν Θεό.

*   *   *

.     Καὶ σήμερα ἡ πατρίδα μας περνᾶ δύσκολες ὧρες! Ζεῖ στιγμὲς οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως καὶ ἐθνικοῦ ἐξευτελισμοῦ. Ὁ λαός μας ἀγωνιᾶ μπροστὰ στὴν καιροσκοπία τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, οἱ ὁποῖες ἐκμεταλλεύονται τὴν ἀδυναμία μας καὶ ἐποφθαλμιοῦν τὴν στρατηγική μας θέση, τὶς πλουτοπαραγωγικὲς πηγές μας, μὰ πιὸ πολὺ ἐπιδιώκουν νὰ ἐξαφανίσουν τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση καὶ τὸ ἦθος μας, ποὺ ἀποτελοῦν τροχοπέδη στὴν παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων.
.     Εἴμαστε ἀνίσχυροι καὶ πάλι νὰ σταθοῦμε μόνοι μας στὰ πόδια μας. Φτωχοὶ ἀπὸ ἐξωτερικοὺς συμμάχους ποὺ θὰ συνηγορήσουν ὑπὲρ τῶν δικαίων μας. Ἀνυπεράσπιστοι ἀπὸ ἡγέτες ποὺ μὲ γνώμονα τὸ ἐθνικὸ συμφέρον θὰ πορευθοῦν πρὸς τὴν ἔξοδο τῆς κρίσεως. Εἴμαστε ναρκωμένοι ὡς λαὸς ἀπὸ τὴν καλοπέραση καὶ τὴν φιληδονία, μὲ τὰ ὁποῖα τραφήκαμε τὰ τελευταῖα χρόνια.
.     Ὅμως ἡ ἐλπίδα δὲν χάθηκε. Οἱ ἥρωες τοῦ 1821 τὴν ἀνασταίνουν καὶ πάλι ἐμπρός μας. Αὐτοὶ ποὺ μὲ τὴν ἀρετή τους, τὴν ἀνδρεία τους καὶ τὴν πίστη τους ἀνέστησαν τότε τὴν νεκρωμένη Ἑλλάδα. Αὐτοὶ ποὺ δικαίωσαν τὸν παλαιοδιαθηκικὸ λόγο τοῦ Θεοῦ: «Δικαιοσύνη ὑψοῖ ἔθνος, ἐλασσονοῦσι δὲ φυλὰς ἁμαρτίαι» (Παρ. ιδ΄ 34). Δηλαδὴ ἡ ἀρετὴ ἐξυψώνει ἕνα ἔθνος, ἐνῶ τὸ συρρικνώνουν καὶ τὸ ἐξαφανίζουν οἱ ἁμαρτίες του.

.         Τὸ μέλλον τοῦ ἔθνους μας ἐξαρτᾶται τώρα ἀπὸ τὴν δική μας ζωή. Μόνο ἂν πιστεύσουμε καὶ ἐπιστρέψουμε στὸν Θεό, ὅπως οἱ ἥρωες τοῦ ’21, θὰ ζήσει τὸ ἔθνος μας!

«ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΕΝΕΣ» ΣΤΟ …ΖΑΛΟΓΓΟ

Συνωστισμένες στὸ Ζάλογγο

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο βιβλίο
τοῦ Γιώργου Καραμπελιᾶ
«Συνωστισμένες στὸ Ζάλογγο. 
Οἱ Σουλιῶτες, ὁ Ἀλὴ πασὰς καὶ ἡ ἀποδόμηση τῆς ἱστορίας» 

Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις, Ἀθήνα 2011

.                  ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Κατὰ μία παράδοξη σύμπτωση ἡ ἀντίληψη τῆς «ἀπομυθοποιήσεως» καὶ τῆς «ἀποδομήσεως τῶν ἰδεολογημάτων» βρίσκει θερμοὺς ὁμολόγους ὑποστηρικτὲς καὶ στὸν θεολογικὸ /ἐκκλησιαστικὸ χῶρο.

.            Τὶς τελευταῖες δεκαετίες, ἡ ἀποσύνθεση τῶν ἐθνικῶν ταυτοτήτων, κατέστη ὁ κυρίαρχος στόχος τῆς δυτικῆς ἱστορικῆς καὶ κοινωνιολογικῆς σκέψης, ἰδιαίτερα σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ στὰ ἔθνη τῆς περιφέρειας. Ἕνας λόγος «ἀντιεθνικιστικός», ἐνίοτε καὶ «ταξικός», ἀπεδείχθη ὁ πλέον πρόσφορος γιὰ νὰ ἀποδώσει τὴν τρέχουσα παγκοσμιοποιητικὴ/αὐτοκρατορικὴ ἰδεολογία καὶ ὁρισμένοι ἀριστεροὶ διανοούμενοι μεταβλήθηκαν στὸ σκεῦος ἐκλογῆς αὐτοῦ τοῦ ἰδεολογικοῦ ἐγχειρήματος.
.        Στὸν βαθμὸ ποὺ ἀναπτυσσόταν καὶ ἑδραιωνόταν αὐτὴ ἡ «νέα ἱστορία», θὰ ἔπρεπε ἀναπόφευκτα νὰ ἀναμετρηθεῖ καὶ μὲ τὸ ἀγωνιστικὸ/ἀνταγωνιστικὸ στοιχεῖο τῶν προεπαναστατικῶν καὶ ἐπαναστατικῶν χρόνων. Θὰ ἔπρεπε νὰ «ἀπομυθοποιηθεῖ» τὸ κρυφὸ σχολειό, ἡ 25η Μαρτίου, ἡ κατάληψη τῆς Τριπολιτσᾶς, τὰ Ὀρλωφικά, ἐν τέλει ἡ ἴδια ἡ «κλεφτουριά».
.            Ἰδιαίτερα, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποσιωπηθοῦν ἢ νὰ ὑποβαθμιστοῦν τὰ ἐπαναστατικὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα προηγοῦνται τῆς Ἐπανάστασης τοῦ ’21. Διότι αὐτὰ ἀκριβῶς καταδεικνύουν πὼς ἡ ἀφετηρία τῆς παλιγγενεσίας δὲν ἦταν ἀποκλειστικῶς οἱ λόγιοι, ποὺ προσέλαβαν τὶς ἰδέες τῆς γαλλικῆς Ἐπανάστασης καὶ τὶς διοχέτευσαν σὲ μία, λίγο πολύ, ἀδιαφοροποίητη ἐθνικὰ μάζα. Οἱ λόγιοι ἀποτελοῦσαν μία καὶ μόνο συνιστῶσα ἑνὸς ἐθνικοῦ κινήματος. Μία ἄλλη, ἀποφασιστικῆς σημασίας, συνιστῶσα ὑπῆρξαν οἱ ἔνοπλες συσσωματώσεις τῶν Ἑλλήνων, ποὺ συγκρούονται μὲ τοὺς Τούρκους, ἀδιάκοπα, ἀπὸ τὸν Κροκόνδειλο Κλαδᾶ, τὸν 15ο αἰ., ἕως τοὺς Σουλιῶτες, τοὺς Χειμαριῶτες, τὴν κλεφτουριὰ καὶ τὰ ἔνοπλα σώματα τῶν Ἑπτανήσων καὶ τῶν παραδουνάβιων Ἡγεμονιῶν.
.        Στὰ πλαίσια λοιπὸν τῆς «ἀποδόμησης τῶν ἐθνικῶν μύθων», προνομιακὴ θέση κατέχει προφανῶς καὶ ἡ κατάρριψη τοῦ «μύθου» τῶν Σουλιωτῶν, μιᾶς ἀπὸ τὶς ἰσχυρότερες καταγωγικὲς ἀφηγήσεις τοῦ νεώτερου ἑλληνισμοῦ. Καὶ πράγματι, οἱ Σουλιῶτες καταλαμβάνουν κεντρικὸ ρόλο στὴ νεώτερη ἑλληνικὴ ἱστορικὴ συνείδηση, ἐξ αἰτίας τοῦ μακρόχρονου καὶ ἀνυποχώρητου ἀγώνα τους, ἐπὶ δύο αἰῶνες, ἐνάντια στοὺς Τούρκους καὶ τῆς –ἀποφασιστικῆς σημασίας– συμμετοχῆς τους στὴν Ἐπανάσταση.
.            Αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα ἐκφράζεται κυρίως μέσῳ τῆς ἀποσιώπησης – χαρακτηριστικά, στὸ ἱστορικὸ ντοκιμαντὲρ τοῦ Σκάι γιὰ τὴν Τουρκοκρατία, στὶς ἀρχὲς τοῦ 2011, ἐκθειάζεται ὁ Ἀλὴ πασάς καὶ ἀποσιωποῦνται ὁλοκληρωτικὰ οἱ Σουλιῶτες. Τέλος, ἐπιχειρεῖται καὶ ἕνα βῆμα πιὸ πέρα, δηλαδὴ ἡ ἀνοικτὴ ἀμφισβήτηση τοῦ «ἐθνικοῦ μύθου» τοῦ Σουλίου καὶ τῶν Σουλιωτῶν.
.       Ἡ ἐθνοαποδομητικὴ ἱστορικὴ σχολὴ θὰ πρέπει νὰ καταδείξει, ἔστω καὶ διὰ τῆς χειραγώγησης/ἀποσιώπησης, ἤ, ἂν χρειαστεῖ, καὶ τοῦ βιασμοῦ τῶν ἱστορικῶν στοιχείων, πὼς οἱ Σουλιῶτες δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο παρὰ μία συνένωση ἀπὸ μᾶλλον πρωτόγονες φάρες, ἀλβανικῆς καταγωγῆς καὶ γλώσσας, οἱ ὁποῖες δὲν διέθεταν κάποια ἐθνικὴ ἢ ἔστω πρωτοεθνικὴ συνείδηση, ἀλλὰ μόνο μία χριστιανικὴ ταυτότητα, ἀνταγωνιστικὴ πρὸς τὴ μουσουλμανική του Ἀλῆ Τεπελενλῆ καὶ τῶν Τουρκαλβανῶν του. Ἂν τὸ ἐπιτύχει, τότε θὰ ἔχει προσθέσει ἕνα ἀκόμα λιθαράκι στὸ βασικὸ ἰδεολογικό της πρόταγμα: ἡ ἐθνικὴ συνείδηση εἶναι ἀποῦσα ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21 καί, ἑπομένως, τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος διαμορφώνεται κυρίως, μέσῳ τοῦ κράτους. Οἱ Σουλιῶτες «δὲν εἶναι» Ἕλληνες, ἀλλὰ «ἐξελληνίζονται» ἐπιγενέστερα, πολὺ μετὰ τὴ σύγκρουσή τους μὲ τὸν Ἀλή.
.            Τὴν ἴδια ἐποχή, ἐξελληνισμὸς καὶ ἐνσωμάτωση στὴν ὑπόθεση τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, τοὺς πολιτικο-στρατιωτικοὺς στόχους καὶ τὸ ἐθνικό της ὅραμα, ἀποτελοῦν τὶς δύο ὄψεις τῆς νέας πραγματικότητας, στὴν ὁποία ἐντάσσονται οἱ Σουλιῶτες[1].
.            Ἐπειδὴ τὸ Κούγκι, ὁ Σαμουήλ, οἱ Τζαβελαῖοι, τὸ Ζάλογγο, ἡ Δέσπω καὶ ὁ πύργος τοῦ Δημουλᾶ, ἀποτελοῦν λέξεις/σημαίνοντα, ποὺ στὸ ὑποσυνείδητο τῶν Ἑλλήνων ταυτίζονται μὲ τὴν ἀγωνιστικὴ διάσταση, ὄχι μόνο τοῦ Σουλίου, ἀλλὰ τῆς νεώτερης ἑλληνικῆς ταυτότητας γενικά, θὰ πρέπει, ἐν τέλει, νὰ πλήξουμε τὴν ἀληθοφάνεια τῶν γεγονότων καὶ τὸν ἡρωικὸ χαρακτήρα ἀτόμων καὶ πράξεων. Σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ ἀμφισβητηθεῖ, χωρὶς μάλιστα καμία ἱστορικὴ ἀντένδειξη, καὶ ὁ χορὸς τοῦ θανάτου τοῦ Ζαλόγγου, δηλαδὴ μία πράξη συνδεδεμένη μὲ τὸ βαθύτερο συναισθηματικὸ καὶ ψυχολογικὸ ὑπόστρωμα τῶν νεώτερων Ἑλλήνων, ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἕως τὰ γερατειά.
.        Τὸ Ζάλογγο καθίσταται, ἔτσι, μαζὶ μὲ τὸ «κρυφὸ σχολειό», προνομιακὸς στόχος τοῦ ἐθνο-ἀποδομητικοῦ ἐγχειρήματος, ὅπως καταδεικνύεται καὶ ἀπὸ σχετικὸ κείμενο τοῦ Ἀλέξη Πολίτη για τὸν χορὸ τοῦ Ζαλόγγου – ἀνακοίνωσή του σὲ συνέδριο, μὲ τὸν εὔγλωττο τίτλο, «Μύθοι καὶ ἰδεολογήματα στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα», ποὺ πραγματοποιήθηκε στὶς 23-24 Νοεμβρίου 2005, στὴ Σχολὴ Μωραΐτη. Ο Α. Πολίτης, γράφει: «Ὁ Χορὸς τοῦ Ζαλόγγου ἀποτελεῖ, μαζὶ μὲ τὶς μυθοποιημένες ἐκδοχὲς τῶν κλεφταρματολῶν καὶ τῶν ἀλλεπάλληλων ἐξεγέρσεων κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν, τὸ συμπληρωματικὸ ταίρι τοῦ Κρυφοῦ σχολειοῦ: παιδεία καὶ ἀνδρεία συνιστοῦν τὰ ἀγκωνάρια κάθε ἰδεολογήματος γιὰ τὴν ἐξαιρετικὴ ἑλληνικὴ φυλὴ»[2].
.          Ὁ στόχος ἔχει τεθεῖ: ἀφοῦ ἔχει πλέον εὐρύτατα ἀπονομιμοποιηθεῖ τὸ «Κρυφὸ Σχολειὸ» –δηλαδή, οἱ ἀγῶνες γιὰ τὴν παιδεία καὶ ἡ σχετικὴ συμβολὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, στὴ διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας–, θὰ πρέπει τὸ ἔργο νὰ ὁλοκληρωθεῖ μὲ τὴν ἀπονομιμοποίηση τῆς κλεφτουριᾶς. Καὶ τί πιὸ συμβολικὸ ἀπὸ τὸ Σούλι καὶ τὸν χορὸ τοῦ Ζαλόγγου;
.            Ἂς προσέξουμε ὅμως. Ἂν τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ ἀποτελεῖ μία κατασκευὴ ἐκ τοῦ μηδενός, ὁ πυρήνας τῶν γεγονότων τοῦ Ζαλόγγου ὐπῆρξε. Βέβαια οἱ ὑπερασπιστὲς κι οἱ προδότες τοῦ Σουλίου, ὅπως κι οἱ γυναῖκες ποὺ αὐτοκτόνησαν, δὲν εἶχαν –ἐκεῖνα ἀκόμα τὰ χρόνια, 1803– ἐνταχθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τῶν Ἑλλήνων· Ἀρβανίτες ἦταν, δηλαδὴ Ἀλβανοί – αὐτὸ εἶναι ὅμως ἄλλο ζήτημα. Ὡς πρὸς τὸ ἴδιο τὸ γεγονός, ἡ μυθοποίηση βρίσκεται μονάχα στὴν ἐξιδανίκευση, στὸ χορό· αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι τὸ διαφορετικὸ καὶ τὸ ἐξαιρετικό, ἐπειδὴ αὐτοκτονίες ἀπελπισμένων, ἀκόμα καὶ ὁμαδικές, δὲν εἶναι κάτι τὸ πρωτόγνωρο στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία [3].
.            Στὸ Σούλι, λοιπόν, συνωστίζονταν οἱ «ὑπερασπιστές» του, οἱ «προδότες» καθὼς καὶ οἱ «γυναῖκες ποὺ αὐτοκτόνησαν», κάτι, ποὺ ὅπως δηλώνει ὁ συγγραφέας, δὲν συνιστᾶ ἀφ’ ἑαυτοῦ τίποτε τὸ ἐξαιρετικό. Ἀποσιωπᾶ, βέβαια, τὰ μωρὰ καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ ἔριξαν οἱ Σουλιώτισσες στὸ βάραθρο, «γιὰ νὰ μὴ γίνουν σκλάβοι στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν τους», ὅπως ἀναφέρει ὁ Χόλλαντ! Ἄλλωστε –ἔσχατο ἐπιχείρημα– οἱ Σουλιῶτες δὲν ἦταν… κἂν Ἕλληνες! Ἀξιοπρόσεχτη καὶ ἡ τεχνικὴ τῆς στρέβλωσης. Ἡ ἀπόφανση ξεκινᾶ μὲ μία ἤπια σχετικῶς διατύπωση: «δὲν εἶχαν ἐνταχθεῖ ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τῶν Ἑλλήνων», γιὰ νὰ καταλήξει «Ἀρβανίτες ἦταν, δηλαδὴ Ἀλβανοί»!
.            Ὅσο γιὰ τὴν Ψιμούλη, στὴν ἴδια κατεύθυνση, ἀμφισβητεῖ ἀκόμα καὶ τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς αὐτοχειρίας.
.            Ἔτσι στρατεύματα τοῦ Ἀλῆ ἐπιτίθενται αἰφνιδιαστικὰ στοὺς Σουλιῶτες ποὺ ἔχουν καταφύγει στὸ Ζάλογγο. [ ] Στὴ διάρκεια τῆς διεξαγόμενης σὲ στενωποὺς καὶ μονοπάτια τοῦ ὄρους, μάχης, μέρος τῶν γυναικοπαίδων κατακρημνίστηκε εἴτε ἀπωθούμενο στὴν ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ ἀπὸ τοὺς ὀπισθοχωροῦντες μαχητὲς εἴτε μὲ ἀπόφαση τῶν γυναικῶν νὰ προτιμήσουν γι’ αὐτὲς καὶ τὰ παιδιά τους τὸν ἑκούσιο θάνατο παρὰ μία ὀδυνηρὴ αἱματοχυσία καὶ αἰχμαλωσία. [4].

 .           Ἴσως, ἐν τέλει, ἐδῶ νὰ βρίσκεται ἡ ἀφετηρία τοῦ φάσματος τοῦ «συνωστισμοῦ», ποὺ κατατρύχει τοὺς Ἕλληνες ἀποδομητές, συνωστισμένοι στὴ Σμύρνη…, συνωστισμένες στὸ Ζάλογγο.

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

[1] Βάσω Ψιμούλη, Σούλι καὶ Σουλιῶτες, Ἑστία, Ἀθήνα  2006, σ. 471.

[2] Ἀλέξης Πολίτης , «Ὁ “χορὸς τοῦ Ζαλόγγου”. Πληροφοριακοὶ πομποί, πομποὶ ἀναμετάδοσης, δέκτες πρόσληψης», στὸ Μύθοι καὶ ἰδεολογήματα στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα, ΕΣΝΠΓΠ–ΣΜ, Ἀθήνα 2007, σσ. 267-298.  σ. 282.

[3] Α. Πολίτης, «Ὁ “χορὸς τοῦ Ζαλόγγου”…», ὅ.π., σ. 282.

[4] Β. Ψιμούλη, Σούλι…, ὅ.π., σσ. 439-440.

ΤΑ “ΟΧΙ” ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Τὰ ΟΧΙ τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Κωνσταντῖνος Χολέβας-Πολιτικὸς Ἐπιστήμων

.       Τώρα ποὺ διερχόμαστε μία μείζονα κρίση, οἰκονομική, ἠθική, πνευματική, ἀκριβῶς τώρα καθίσταται ἀκόμη πιὸ ἐπίκαιρο τὸ μήνυμα ἀπὸ τὸ ΟΧΙ τοῦ 1940. Τὸ ΟΧΙ ποὺ βεβαίως εἶπε ὁ Κυβερνήτης Ἰωάννης Μεταξὰς ἐκφράζοντας τὴν ἄποψη τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ λαοῦ μας. Ἦταν ἕνα ΟΧΙ κατὰ τῆς ξένης εἰσβολῆς καὶ ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἐθνικῆς ἀξιοπρέπειας. Οἱ φράσεις τοῦ Μεταξὰ πρὸς τὸν Ἰταλὸ Πρέσβυ Γκράτσι ἦταν: “Alors c’ est la guerre”, ποὺ σημαίνει στὰ γαλλικά: Λοιπόν, ἔχουμε πόλεμο. Καὶ τὸ ΟΧΙ αὐτὸ ἐπαναλήφθηκε χιλιάδες φορὲς ἀπὸ ἁπλοὺς φαντάρους καὶ ἀξιωματικούς, ἀπὸ κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ἀπὸ ἐπιστήμονες καὶ ὀλιγογράμματους μαχητές. Ἀπὸ ἄνδρες καὶ γυναῖκες ποὺ αἰσθάνθηκαν ὅτι προσεβλήθη ἡ Παναγία κατὰ τὸν τορπιλλισμὸ τῆς ΕΛΛΗΣ ἀπὸ ἰταλικὸ ὑποβρύχιο στὶς 15 Αὐγούστου 1940. Ὁ πόλεμος ἔγινε μὲ ὑψηλὰ ἰδανικά. Τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα. Εἶχε ὁ ἁπλὸς Ἕλληνας ἰσχυροὺς προστάτες. Τὴν Παναγία καὶ τὴν διαχρονικὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τοὺς ἥρωες καὶ τοὺς μάρτυρες τοῦ Γένους.
.       Ἔγραψε σχετικὰ ὁ σπουδαῖος λόγιος καὶ δημοσιογράφος Σπύρος Μελάς: «Ἀπὸ αὐτὸ τὸ καμπαναριὸ τῆς Μεγαλόχαρης ἀντιλάλησε ὣς τὰ πέρατα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἡ καμπάνα τοῦ ἐθνικοῦ συναγερμοῦ, ὅταν ὁ Ἰταλός, ἀφήνοντας τὸν ἀκήρυχτο πόλεμο, ἦρθε στὶς φανερὲς ἐχθροπραξίες. Ὁ σεπτὸς ναὸς τῆς παρθένου στάθηκε τὸ ψυχικὸ στρατηγεῖο τοῦ ἔθνους. Μία θεία κόρη στρατηγεύει πάντα στοὺς μεγάλους πολέμους τῶν Ἑλλήνων. Ἡ Ἀθηνᾶ παράστεκε τοὺς ἥρωες στὴν Ἰλιάδα. Τὰ στρατεύματα καὶ τὰ καράβια μας, στὸ ἀγώνα τοῦτο τῆς λευτεριᾶς, ἡ Μεγαλόχαρη τῆς Τήνου…».
.       Ὁ Ἐμμανουέλε Γκράτσι, ὁ Ἰταλὸς Πρέσβυς ποὺ ἐπέδωσε στὸν Ἰωάννη Μεταξὰ τὸ ἐπαίσχυντο τελεσίγραφο τὰ ξημερώματα τῆς 28.10.1940, παραδέχεται ὅτι: «Τὸ ἔγκλημα τῆς Τήνου εἶχε γι’ ἀποτέλεσμα, νὰ μὴν πῶ ἔκαμε τὸ θαῦμα, νὰ δημιουργηθεῖ σ’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα μία ἀπόλυτη ἑνότητα ψυχῶν. Μοναρχικοὶ καὶ Βενιζελικοί, ὀπαδοὶ καὶ ἀντίπαλοί της 4ης Αὐγούστου, πείστηκαν πὼς ἕναν μόνο ἀδυσώπητο ἐχθρὸ εἶχε ἡ Ἑλλάδα: Τὴν Ἰταλία. Καὶ πὼς ἂν δὲν γινόταν νὰ ἀποφευχθεῖ μιὰ σύγκρουση μὲ τὴν Ἰταλία, θὰ ἦταν προτιμότερο ν’ ἀντιμετωπισθεῖ ὁ ἐχθρὸς μὲ ἀνδρισμό, παρὰ νὰ ὑποχωρήσει τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος μπροστὰ σ’ ἕναν ἐχθρό, ποὺ δὲν δίσταζε νὰ μεταχειρίζεται τέτοια μέσα…».
.       Δὲν μποροῦσε νὰ ἦταν διαφορετικὴ ἡ ἀπάντηση τῶν Ἑλλήνων στὴν εἰσβολὴ τοῦ Μουσσολίνι. Ὁ Ἑλληνισμὸς καταγράφηκε μὲ χρυσὰ γράμματα στὶς δέλτους τῆς παγκόσμιας ἱστορίας κυρίως μὲ τὰ ΟΧΙ του. Ἡ ἀντίσταση τῶν Πανελλήνων κατὰ τῆς Περσικῆς εἰσβολῆς τὸ 490-479 π.Χ. ἔσωσε τὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὴν ἀσιατικὴ βαρβαρότητα. Σήμερα ἑκατομμύρια ἄνθρωποι σὲ ὅλον τὸν κόσμο διδάσκονται μὲ θαυμασμὸ τὸ ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ τοῦ Λεωνίδα καὶ τὸ «Ἴτε παῖδες Ἑλλήνων», ποὺ διέσωσε ὁ Αἰσχύλος. Τὸ ΟΧΙ τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου τὸ 1453 διέσωσε τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὑπερηφάνεια τῶν Ἑλλήνων καὶ κράτησε ἄσβεστη τὴ φλόγα τῆς Μεγάλης Ἰδέας. Εἶχε προηγηθεῖ, λίγα χρόνια πρίν, τὸ ΟΧΙ τοῦ Μάρκου Εὐγενικοῦ, Ἐπισκόπου Ἐφέσου, πρὸς τὸν Πάπα, ὁ ὁποῖος ζητοῦσε τὴν πλήρη ὑποδούλωση τῆς Ὀρθοδοξίας στὴ Λατινικὴ Δύση. Ὁ ἀείμνηστος Βρετανὸς Βυζαντινολόγος Σὲρ Στῆβεν Ράνσιμαν παραδέχεται ὅτι αὐτὸ τὸ ΟΧΙ διαφύλαξε τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ ὅταν ἡ Ἐκκλησία ἐπιβιώνει, τότε ἐπιβιώνει καὶ ὁ Ἑλληνισμός. Τὸ ΟΧΙ τῶν Σουλιωτῶν καὶ Σουλιωτισσῶν πρὸς τὸν Ἀλῆ Πασὰ ἀποτέλεσαν τὸν πρόλογο τοῦ 1821. Τὸ ΟΧΙ τοῦ Παπαφλέσσα θαυμάσθηκε ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν σκληρὸ ἀντίπαλό του, τὸν Αἰγύπτιο Ἰμπραήμ. ΤΟ ΟΧΙ τῶν Μεσολογγιτῶν καὶ ἡ συγκινητικὴ Ἔξοδός τους παρακίνησαν διαδηλώσεις φοιτητῶν στὴν Ἀγγλία καὶ στὴ Γαλλία καὶ θυελλώδεις συζητήσεις ὑπὲρ τοῦ ἑλληνικοῦ Ἀγώνα στὰ εὐρωπαϊκὰ Κοινοβούλια.
.       ΤΟ ΟΧΙ κατὰ τῶν Γερμανῶν Ναζὶ στὸ Ροῦπελ θαυμάσθηκε ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν Χίτλερ καὶ ἀπὸ τοὺς ἀλαζόνες στρατηγούς του. Τὸ ΟΧΙ κατὰ τῶν βρετανῶν ἀποικιοκρατῶν ποὺ δήλωσαν οἱ Ἕλληνες Κύπριοι τὸ 1955-59 ταπείνωσε μία ὁλόκληρη αὐτοκρατορία καὶ ἀναπτέρωσε τὸ ἠθικό του ἁπανταχοῦ Ἑλληνισμοῦ. Τὰ μεγάλα συλλαλητήρια τῶν Ἑλλήνων τὸ 1992-94 ἐμπόδισαν τοὺς ἐνδοτικοὺς νὰ παραχωρήσουν τὸ ὄνομα καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς Μακεδονίας στὸ θνησιγενὲς κρατίδιο τῶν Σκοπίων. Τὸ ΟΧΙ αὐτὸ ἐλήφθη σοβαρὰ ὑπ’ὄψιν ἀπὸ φίλους καὶ ἑταίρους, ὅπως δήλωσε πρὸ ἐτῶν στὴν Ἀθήνα ὁ ὑπεύθυνός της Εὐρ. Ἑνώσεως γιὰ τὰ Βαλκάνια, Ντέϊβιντ Ὄουεν. Οἱ Κύπριοι ἀδελφοί μας ξαναεῖπαν τὸ ΟΧΙ τοὺς στὸ κρίσιμο δημοψήφισμα τοῦ 2004. Ἔσωσαν τὸ νησί τους ἀπὸ τὸ σχέδιο Ἀνὰν ποὺ θὰ ἔφερνε πλήρη Τουρκοκρατία στὸν βορρᾶ καὶ μερικὴ τουρκοκρατία στὸν νότο. Καὶ τὰ ΟΧΙ πρέπει νὰ ἔχουν συνέχεια. Τώρα ποὺ ὑπὸ τὴν πίεση τῶν οἰκονομικῶν μας προβλημάτων καλούμεθα νὰ δηλώσουμε πλήρη ὑποταγὴ σὲ ξένες ἀποφάσεις καὶ νὰ παραχωρήσουμε σὲ ἐπικίνδυνο βαθμὸ τὴν ἐθνική μας κυριαρχία.
.       Τὴν 28η Ὀκτωβρίου 1940 ὁ μεγάλος ποιητής μας Κωστὴς Παλαμᾶς πρότεινε νὰ μεθύσουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ 1821. Ἡ πίστη στὸν Θεὸ καὶ στὴν Παναγία, ἡ συνείδηση τῆς ἱστορικῆς συνέχειας, ἡ αἴσθηση τοῦ χρέους ἀπέναντι στὴν πατρίδα, στοὺς προγόνους καὶ στοὺς ἐπιγόνους, αὐτὰ ἦσαν πρωτίστως τὰ ἰδανικὰ ποὺ ἐνέπνευσαν τὴν ἐποποιία τῶν βορειοηπειρωτικῶν βουνῶν. Γιὰ νὰ μπορέσουμε σήμερα νὰ ἐπιβιώσουμε ὡς ἔθνος καὶ ὡς ἀξιοπρεπεῖς Ἕλληνες εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἀναβαπτισθοῦμε στὶς σταθερὲς ἀρχὲς καὶ ἀξίες τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Γιὰ νὰ συνεχίσουμε τὰ ΟΧΙ τοῦ Ἑλληνισμοῦ!

 Κ.Χ. 23.10.2011

 ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ»