ΣΥΝΤΟΜΑ ΚΑΙ ΕΔΩ Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΧΡΗΣΕΩΣ ΒΡΟΧΙΝΟΥ ΝΕΡΟΥ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Οἱ «ἀθῶοι» ὀπτιμιστὲς δὲν μποροῦν νὰ δοῦν ὅτι σταδιακῶς περιστέλλονται οἰ ἀνθρώπινες ἐλευθερίες, οἱ αὐτονόητες καὶ συνυφασμένες μὲ τὴν «ἀνθρώπινη» ἰδιότητα. Οἱ νεώτερες γενιὲς δὲν θὰ γνωρίσουν τί σημαίνει ἐλευθερία ἀνθρώπινη, καθὼς θὰ εἶναι ἐθισμένες στὸν ἐγκλωβισμό ἐντὸς ἑνὸς ἠλεκτρονικοῦ κλωβοῦ «ἀσφαλείας» καὶ στερημένες τῶν ἀνθρωπίνων ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ, ὅπως π.χ. τῆς δυνατότητας νὰ μαζεύεις νερὸ σὲ δεξαμενὴ γιὰ οἰκιακὴ χρήση, ἢ νὰ διαθέτεις ΣΠΟΡΟΥΣ γιὰ νὰ φυτεύεις ἂν θέλεις πατάτες καὶ ντομάτες!. (βλ. σχετ.: http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/01/07/ἀπαγόρευση-συλλογῆς-βρόχινου-νεροῦ/).
.         Ἡ ἐλευθερία εἶναι ΘΕΟΣΔΟΤΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ συνεπῶς ἡ ὑπονόμευση καὶ φαλκίδευσή της πιστοποιεῖ τὴν δράση τῶν ἐπιβούλων ἀντιθέων δυνάμεων. Καὶ ἀντιστρόφως: Τὰ ἀντίθεα καὶ ἀπάνθρωπα Συστήματα  ἀπεργάζονται τὴν ἀφαίρεση τῆς Ἐλευθερίας. 

Στὴν Ἀμερικὴ ἀπαγορεύεται ἡ χρήση τοῦ βρόχινου νεροῦ!
Σύντομα καὶ ἐδῶ.

.          Στην Ἀμερικὴ ἀπαγορεύεται νὰ συλλέγεται τὸ νερὸ τῆς βροχῆς, ποὺ θεωρεῖται μεταβατικὸ ὕδωρ καὶ καταλήγει στὸν ὑδροφόρο ὁρίζοντα καὶ ὡς ἐκ τούτου, θὰ πρέπει νὰ πληρώσεις στὸ κράτος γιὰ νὰ τὸ χρησιμοποιήσεις καὶ κυρίως γιὰ νὰ τὸ πιεῖς.
.            Ἔτσι ὅποιος συλλέγει σὲ κουβά, βαρέλι, ἢ δεξαμενὴ τὸ βρόχινο νερὸ εἶναι ἐγκληματίας. Ἂν δὲ μᾶς πιστεύετε δεῖτε τὸ βίντεο. Ὅσο γιὰ τὴν χώρα μας εἶναι ἀργὰ νὰ ἀνησυχήσετε. Τὰ πράγματα εἶναι ἤδη δρομολογημένα. Δεῖτε τὴν παρακάτω ἀνακοίνωση:

.         Τὸ Ὑπουργεῖο Ἀγροτικῆς Ἀναπτύξεως καὶ Τροφίμων ἀνακοινώνει ὅτι ὑπεγράφη ἀπὸ τοὺς συναρμοδίους Ὑπουργοὺς καὶ ἐστάλη πρὸς δημοσίευση στὸ Ἐθνικὸ Τυπογραφεῖο, ἡ τροποποίηση τῆς Κοινῆς Ὑπουργικῆς Ἀποφάσεως 150559/10-6-2011, ποὺ ἀφορᾶ στὶς διαδικασίες, τοὺς ὅρους καὶ τὶς προϋποθέσεις γιὰ τὴν χορήγηση ἀδειῶν γιὰ ὑφιστάμενα δικαιώματα χρήσεως νεροῦ.
.        Ἡ ΚΥΑ ποὺ ἀποτελεῖ ἀποτέλεσμα συνεργασίας τῶν ὑπηρεσιῶν τῶν ΥΠΑΑΤ καὶ ΥΠΕΚΑ ἔχει ὡς στόχο τὴν ἀπαλλαγὴ τοῦ ἀγρότη – κατόχου γεωτρήσεως ἀπὸ ὁποιοδήποτε κόστος καὶ τὴν ἁπλούστευση τῶν διαδικασιῶν χορηγήσεως ἀδειῶν.
.          Ἡ καταληκτικὴ ἡμερομηνία ὑποβολῆς δικαιολογητικῶν γιὰ τὴν ἔκδοση ἄδειας χρήσεως νεροῦ εἶναι ἡ 16η Ἰουνίου 2012.
.          Ἡ ἐν λόγῳ ΚΥΑ ἔχει ὑπογραφεῖ ἀπὸ τοὺς συναρμοδίους Ὑπουργοὺς Ἐσωτερικῶν, Οἰκονομικῶν, Ἀναπτύξεως, Ἀνταγωνιστικότητας καὶ Ναυτιλίας, Περιβάλλοντος, Ἐνεργείας καὶ Κλιματικῆς Ἀλλαγῆς, Ὑποδομῶν,  Μεταφορῶν καὶ Δικτύων, Ἀγροτικῆς Ἀναπτύξεως καὶ Τροφίμων, Πολιτισμοῦ καὶ Τουρισμοῦ. Δηλαδὴ σύμφωνα μὲ τὴν ΚΥΑ 150559, ΦΕΚ 1440 τῆς 16-6-2011, ὅλα τὰ ἄτομα καὶ οἱ ἐπιχειρήσεις ποὺ κάνουν χρήση νεροῦ γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο, θὰ πρέπει νὰ καταθέσουν δικαιολογητικὰ γιὰ νὰ πάρουν ἄδεια γιὰ ὑφιστάμενη χρήση νεροῦ.

ΠΗΓΗ: defencenet.gr

ΓΙΑΤΙ ΚΟΙΝΗ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Γιατί κοινὴ ἡ Ἀνάσταση

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

.         Ὑπάρχουμε, ὄχι ἐπειδὴ τὸ ἐπιλέξαμε, δὲν ἀποφασίσαμε ἐμεῖς, ἐλεύθερα, νὰ ὑπάρχουμε. Δὲν διαλέξαμε τοὺς γεννήτορές μας, τὴ μητρική μας γλώσσα, δὲν ἦταν δική μας προτίμηση ἡ γεωγραφικὴ καταγωγή μας, ἡ κοινωνία καὶ πατρίδα μας, ὁ ἱστορικὸς χρόνος ὅπου ἐνταχθήκαμε. Δὲν εἴχαμε λόγο γιὰ τὸν σωματότυπό μας, τὸ ἐπίπεδο τῶν διανοητικῶν μας δυνατοτήτων, τὰ ταλέντα ποὺ θὰ ἐπιθυμούσαμε.
.         Μᾶς δόθηκε, ὡστόσο, ὡς διαφορὰ ἀπὸ κάθε ἄλλο ἔμβιο ὑπαρκτό, ἡ ἐπίγνωση τῆς ἀνελευθερίας μας – δηλαδὴ ἡ δυνατότητα νὰ πιστοποιοῦμε τὴ διαφορά, τὸ χάρισμα νὰ διακρίνουμε τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν ἀναγκαιότητα. Καὶ αὐτὴ ἡ πιστοποίηση εἶναι πόθος ἐλευθερίας, ἀλλὰ καὶ κάποια ἐμπειρικὴ γεύση τῆς ἐλευθερίας. Δίχως δεδομένη μὲ αἰσθητὴ προφάνεια τὴν ὑπαρκτικὴ πραγμάτωση τῆς ἐλευθερίας, βιώνουμε ἐμπειρικὰ τὴν ἐλευθερία περιορισμένη, κολοβωμένη, ἀλλὰ κοινὰ βεβαιωμένη.
.         Μέσῳ τῆς λογικῆς καὶ κριτικῆς μας ἱκανότητας, ἡ ἐμπειρία βεβαιώνει τὴν ἐλευθερία ὄχι κατ᾽ ἀρχὴν ὡς δυνατότητα ἀδέσμευτων ἐπιλογῶν, ἀλλὰ ὡς κατ᾽ ἀρχὴν δυνατότητα ἀνυποταξίας στὴν ἀναγκαιότητα. Δυνατότητα νὰ ἀρνούμαστε τὴν ἐνστικτώδη, ἐνορμητικὴ ἀνάγκη γιὰ χάρη τῆς ἀνυπότακτης σὲ ἐγωτικὲς ἀναγκαιότητες «σχέσης». Σχέση εἶναι ἡ θελημένη ἄρνηση προτεραιότητας τοῦ ἐνστίκτου, προτεραιότητας τοῦ ἐγώ, καὶ γεννάει τὴν ἄρνηση ἡ χαρὰ ἀπὸ τὴν ἀναγνώριση μιᾶς «ἑτερότητας» ἔναντι. Εἶναι χαρά, ἔκπληξη καὶ συναρπαγὴ ἡ ἔναντι ἑτερότητα (ἡ μοναδικότητα, τὸ ἀνόμοιο καὶ ἀνεπανάληπτο μιᾶς ὕπαρξης ἢ ἑνὸς ἐνεργήματος), γιατί πραγματώνει καὶ φανερώνει ἐλευθερία: τὴν ὕπαρξη ἀδέσμευτη ἀπὸ προκαθορισμοὺς καὶ ἀναγκαιότητες ὁμοείδειας, ἀνυπότακτη σὲ ὁτιδήποτε θὰ ἀναιροῦσε τὴ μοναδικότητά της.
.         Μὲ τὴν ἐμπειρία τῆς γνώσης ποὺ προσπορίζει ἡ «σχέση», ἡ ἀνακάλυψη τῆς ἔναντι ἑτερότητας, πιστοποιοῦμε τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὶς νομοτέλειες – ἀναγκαιότητες ποὺ παγιδεύουν ὑπαρκτικὰ τὸ βιολογικὸ καὶ ψυχολογικό μας ἐγώ, τὸ δέσμιο σὲ ὁρμὲς καὶ ἐνστικτώδεις ἀνάγκες φυσικὸ ἄτομο. Βεβαιωνόμαστε ὅτι Αἰτιώδης Ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας πρέπει νὰ εἶναι μία ὕπαρξη ἀπροκαθόριστη ἀπὸ κάθε ἀναγκαιότητα φύσης ἢ οὐσίας, ἑπομένως προσιτὴ ὄχι μὲ τὴ διάνοια ποὺ κρίνει – διακρίνει τοὺς ὁριστικοὺς προκαθορισμοὺς τῆς δεδομένης φύσης, ἀλλὰ μὲ τὴ σχέση, τὴν ἐμπειρία συνάντησης τῆς ἑτερότητας.
.         Ἂν ὑπάρχει σημαῖνον γιὰ νὰ παραπέμψει στὸ ἐνδεχόμενο ἐμπειρικῆς σχέσης μὲ τὴν Αἰτιώδη Ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας, εἶναι τὸ κάλλος, δηλαδὴ ἡ κλήση – σὲ – σχέση (:«ὡς πάντα πρὸς ἑαυτὸ καλοῦν, ὅθεν καὶ κάλλος λέγεται»). Ἡ ὑπαρκτὴ – αἰσθητὴ πραγματικότητα ποὺ μᾶς περιβάλλει δὲν εἶναι μιὰ τελειότητα μηχανικῆς ἀποτελεσματικότητας, εἶναι ἕνας «κόσμος» – κόσμημα ἁρμονίας, σοφίας, κάλλους. Εἶναι λόγος ὑπαρκτικῆς μοναδικότητας ποὺ μᾶς καλεῖ σὲ ἐλεύθερη ἀνταπόκριση σχέσης μαζί του, ὅπως μᾶς καλεῖ ἡ ζωγραφιὰ τοῦ ζωγράφου καὶ ἡ μουσικὴ τοῦ μουσουργοῦ.
.         Τὸ κάλλος εἶναι ἐρωτικὴ κατηγορία, κλητικὴ στὴν κατ᾽ ἐξοχὴν σχέση: στὴν ὑπαρκτικὴ σύν-οὐσία. Γι’ αὐτὸ σημαίνουμε τὴν Αἰτιώδη Ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας καὶ μὲ τὸ σημαῖνον: «ὁ ὄντως Ἔρως». Δὲν ὑπάρχει πρὶν ἀπὸ τὴν ὕπαρξή της καμιὰ ἀναγκαιότητα, καμιὰ οὐσία, κανένας λόγος ποὺ νὰ τὴν προκαθορίζει. Ὑπάρχει, ἐπειδὴ θέλει νὰ ὑπάρχει καὶ θέλει νὰ ὑπάρχει, ἐπειδὴ ἀγαπάει. Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ πληρότητα τῆς ἐλευθερίας, ὁ ἔρωτας σημαίνει τὸν αὐθυπερβατικὸ χαρακτήρα τῆς ἀγάπης, τὴν ἀγάπη ὡς ἀλληλοπεριχώρηση τῆς ὕπαρξης, τῶν θελημάτων, τῶν ἐνεργημάτων. Ἡ Αἰτιώδης Ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας εἶναι ἀγάπη («ἀγάπη ἐστι»), γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι Τριαδική: ἐρωτικὴ κοινωνία καὶ ἀλληλοπεριχώρηση τριῶν ὑποστάσεων τῆς ἐλευθερίας, ποὺ μόνο μὲ προσδιορισμοὺς σχέσης μποροῦν νὰ σημανθοῦν, ὄχι μὲ ὀνόματα ἐγωτικῶν ἀτομικοτήτων. Δὲν λέμε: Δίας, Ἀπόλλων, Ἑρμῆς, λέμε: Πατήρ, Υἱός, Πνεῦμα, ὀνόματα ποὺ ἐντοπίζουν τὴν ὕπαρξη ὡς ἀναφορά, ὡς σχέση, δηλαδὴ ὡς ἐλευθερία ἀπὸ κάθε ὀντικὸ – ἀτομικὸ καθορισμό.
.         Ἡ Αἰτιώδης Ἀρχὴ τῆς ἐλευθερίας ποὺ εἶναι ἀγάπη συνιστᾶ τὴν ὕπαρξη ὡς ἐλευθερία, τὴν πρόσληψη καὶ τῶν αἰτιατῶν (δημιουργημάτων) τῆς ἀγάπης στὴν ἐλευθερία τῆς ὕπαρξης: Ἐνανθρωπίζεται ἡ αἰτιώδης τοῦ ὑπαρκτοῦ ἀγάπη, χρονοῦται μέσα στὴν Ἱστορία μὲ σάρκα καὶ αἷμα ἀνθρώπινης ἀτομικότητας: Χριστὸς Ἰησοῦς. Καὶ καταλύει, συντρίβει τοὺς ὑπαρκτικοὺς περιορισμοὺς τοῦ ἀνθρώπου: ἀνίσταται ἐκ νεκρῶν. Ἡ ἀνάστασή του ἱδρύει τὸ γεγονὸς τῆς Ἐκκλησίας. Ὄχι μία ἀκόμα θρησκεία, ὄχι μία χρησιμοθηρικὴ Ἠθική, ὄχι ἕναν κοινωφελῆ θεσμό. Ἐγκαινιάζει τρόπο ὕπαρξης καὶ συνύπαρξης ποὺ θέλει νὰ εἶναι ἡ πραγματοποίηση τῆς Τριαδικῆς ἐλευθερίας, τοῦ ὄντως ἔρωτος.
.         Ἂν ὁ Χριστὸς ἀληθῶς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, ἡ ἀνάστασή του σπέρνει στὸν χρόνο τὴν Ἐκκλησία: «σπέρμα μικρότερον πάντων τῶν σπερμάτων», «ζύμην μικρὰν ἐν τῷ φυράματι». Σπέρνει τὴ δυνατότητα τῆς κοινῆς ἀνάστασης, τῆς ὑπαρκτικῆς ἐλευθερίας «γένους τοῦ βροτείου παντός». Ὑπάρχουμε, ἐπειδὴ ἡ Ἀγάπη μᾶς κάλεσε ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία στὴν ὕπαρξη. Ἔχουμε τὴν ἐλευθερία νὰ ποῦμε ὄχι στὴν κλήση τῆς Ἀγάπης, στὴν ὕπαρξη ὡς ἀγάπη, καὶ τὸ ὄχι εἶναι ἐπιλογὴ «ἀνούσιας ἀνυπαρξίας». Τὸ ναὶ στὴν κλήση τῆς Ἀγάπης εἶναι εἴσοδος στὴν ἐλευθερία τῆς ἀγάπης, στὴν ὕπαρξη ὡς ἐλευθερία.
.         Μὲ τὴν ἐμπειρία τῆς γνώσης ποὺ προσπορίζει ἡ σχέση «προσδοκοῦμε ἀνάσταση νεκρῶν»: Τὴν ἀπερινόητη πληρότητα νὰ ὑπάρχουμε ὄχι ἀπὸ ἀναγκαιότητα καὶ προκαθορισμό, ἀλλὰ ἐπειδὴ θέλουμε νὰ ὑπάρχουμε καὶ νὰ θέλουμε ἐπειδὴ ἀγαπᾶμε μὲ μέθη ἔρωτα. Νὰ ὑπάρχουμε ὄχι μὲ τὸν δεδομένο τρόπο τῆς φύσης, ἀλλὰ μὲ τὴν ὑπαρκτικὰ ἀπεριόριστη ἐλευθερία τῆς σχέσης.

.      «Καὶ ποῦ ἐστιν ἡ γέεννα, ἡ δυναμένη λυπῆσαι ἡμᾶς, ποῦ ἐστιν ἡ κόλασις ἡ ἐκφοβοῦσα ἡμᾶς πολυμερῶς; Τί ἐστιν ἡ γέεννα πρὸς τὴν χάριν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ, ὅταν ἐγείρη ἡμᾶς καὶ ποιήσῃ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι τὴν ἀφθαρσίαν;».

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

Ἡ ἐλευθερία
Γράφει ὁ μοναχὸς ΜΩΥΣΗΣ, Ἁγιορείτης

.       Πολὺς λόγος ἔχει γίνει καὶ γίνεται γιὰ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου. Πολλοὶ ἀγῶνες καὶ πολλὲς θυσίες. Ἐν τούτοις, ὁ ἄνθρωπος παραμένει ἀνελεύθερος. Εἶναι τόσο ἀνελεύθερος ὅσο νὰ μὴν κλείνει τὴν τηλεόραση, ποὺ προσβάλλει τὴν νοημοσύνη του.
.       Ἡ μόδα καὶ ἡ διαφήμιση τὸν κάνουν νὰ κυκλοφορεῖ μὲ κάτι ποὺ δὲν τοῦ ἀρέσει. Ἐλευθερία εἶναι νὰ κάνει κανεὶς τὸν ἑαυτὸ τοῦ ὅ,τι θέλει καὶ ὄχι νὰ τὸν κάνει ὁ ἐαυτός του ὅ,τι θέλει.
.       Κατὰ τὴν χριστιανικὴ διδασκαλία ἡ ἐλευθερία εἶναι ἄνωθεν κι ἔρχεται κατόπιν μικροῦ, ὑπεύθυνου, τίμιου καὶ ἐπιμελοῦς προσωπικοῦ ἀγῶνος. Ἡ ἐλευθερία ἔχει σχέση μὲ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος. Εἶναι ἰδιαίτερης σημασίας τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Θεὸς θέλει τὸν ἄνθρωπο ἐλεύθερο. Στὸ εὐαγγέλιο τονίζεται ἡ ἐλευθερία μὲ τὴν γνώση τῆς ἀλήθειας. Ὁ Θεὸς δὲν θέλει ἀνελεύθερους. Ἡ ἐλευθερία δὲν εἶναι ἀφηρημένη ἔννοια, φαντασία, ἰδέα, ἀλλὰ πράξη, βίωμα, ἐμπειρία καὶ τρόπος ζωῆς. Ἐλεύθερα λοιπὸν ἀκολουθεῖ καὶ πιστεύει στὸν Θεό. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι δικτάτορας, δὲν θέλει πιστοὺς ἄβουλους, φοβισμένους καὶ τρομοκρατημένους. Ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ τηρεῖται μόνο ἐλεύθερα. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος τηρεῖ εὐχάριστα τὶς θεῖες ἐντολές, σχετίζεται, ἐπηρεάζεται μὲ τὴν πηγὴ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀλήθειας.
.          Ὁ χριστιανὸς σήμερα ζεῖ μέσα στὸν κουραστικὸ κόσμο, ἀλλὰ δὲν προσλαμβάνει τὸ κοσμικὸ φρόνημα. Δὲν εἶναι κοσμόφοβος ἀλλὰ θεοσεβούμενος. Μὲ τὸν χρόνο ἀποκτᾶ ἕνα νέο ἦθος, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη ὑπακοὴ στὸν θεϊκὸ νόμο. Μέσα στὴν Ἐκκλησία οἱ πιστοὶ εἶναι ἄφοβοι, ἐλεήμονες, ἴσοι, ταπεινοί, εἰλικρινεῖς καὶ χαριτωμένοι. Ὁ ὅσιος Μάρκος ὁ Ἀσκητὴς λέγει πὼς εἶναι ἀνάγκη ἑκούσια νὰ ἀνεχθοῦμε τὴν ὑποδούλωσή μας, ἀλλὰ μέσα μας νὰ εἴμαστε ἐλεύθεροι, τηροῦντες τὶς θεῖες ἐντολές, μέσα στὶς ὁποῖες ἀνακαλύπτεται ἡ ἀλήθεια. Ὁ δρόμος πρὸς τὴν θεόσδοτη καὶ θεοδώρητη ἐλευθερία διὰ μέσου τῆς τηρήσεως τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν εἶναι μία καταπληκτικὴ μυσταγωγία. Ἡ ἑκούσια αὐτὴ ὑποδούλωση δὲν ἀλλοιώνει ἢ καταργεῖ τὸ κάθε πρόσωπο, ἀλλὰ τὸ φωτίζει καὶ λαμπρύνει.
.        Ἀκόμη καὶ οἱ χριστιανοὶ μένουν ἀρκετὲς φορὲς στὸν τύπο τοῦ γράμματος καὶ ὄχι στὸ βάθος τῆς οὐσίας. Ἀρκοῦνται στὰ λίγα καὶ δὲν θέλουν μεγάλους μπελάδες στὸ κεφάλι τους. Δυσφοροῦν, ἀδιαφοροῦν, ὀκνεύουν, μεταθέτουν τὴν ἐνασχόληση μὲ τὸν ἄγνωστο ἑαυτό τους. Τὸν μαθαίνουν στὸ λίγο καὶ ὄχι στὸ ὅλο. Στὸ βάθος τοῦ καθενὸς ὑπάρχει μία νοσταλγία, μία ἀθωότητα, μία ἐλπίδα, μία ἄδολη δίψα καὶ μία πείνα. Μερικὲς φορὲς ἀθέλητα ἀκολουθοῦνται στερεότυπα κάποιοι κανόνες. Σὰν νὰ κλωτσᾶ ἡ καρδιὰ καὶ νὰ βαρύνεται τὸ πνεῦμα. Ὅμως δίνονται εὐκαιρίες βαθύτερης σπουδῆς, σημαντικῆς ἀλλαγῆς καὶ ὑπομονετικῆς καλλιέργειας.
.       Ὁ ἄνθρωπος ἀγωνιζόμενος νὰ ἔχει συνεχῆ τὴν μνήμη τοῦ Θεοῦ, νὰ ἔχει ἀγαθοὺς λογισμούς, φθάνει ἀνενόχλητα καὶ εὐχάριστα νὰ ποιεῖ τὸ ἀγαθὸ καὶ νὰ τοῦ γίνεται συνήθεια καλή. Ἡ Παναγία εἶναι ἱερὸ πρόσωπο καὶ ἔδωσε τὴν ἐλευθερία της στὸν Θεὸ κι ἔκανε τὸ θέλημά Του θέλημά της κι ἔγινε ἀπελεύθερη καὶ ὡραία, μὲ τὴν σεμνότητά της, τὴν σύνεσή της, τὴ σιωπή της, τὴν καθαρότητά της καὶ τὴν ἀκέραιη ταπεινοφροσύνη της.
.       Ἐλεύθερος εἶναι αὐτὸς ποὺ κάνει ζάφτι τὸν ἑαυτό του. Ἕνας ταπεινόφρονας εἶναι ἐλεύθερος. Ὁ ἀληθινὰ ταπεινὸς αἰσθάνεται ὅτι εἶναι φτωχὸς σὲ ἀρετὲς καὶ σὲ πνευματικὰ ἀγαθά. Κόβει τὸ θέλημά του, ὑπακούει ἀπὸ ἀγάπη, δὲν ταράζεται ἀπὸ προσβολὲς καὶ διάφορες ἀντιξοότητες. Δὲν θυμώνει, δὲν κακιώνει, δὲν ζηλεύει, δὲν ὑποπτεύεται, δὲν ὀργίζεται καὶ δὲν μελαγχολεῖ. Ἡ ἐπηρμένη ἐποχή μας τοὺς εἰρωνεύεται, τοὺς χλευάζει, τοὺς περιθωριοποιεῖ καὶ τοὺς ἀπορρίπτει. Ὅσοι εἶναι σὲ ἀπόγνωση, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐνθαρρυνθοῦν. Ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος λέει πὼς ὅταν ὁ ἐχθρός σου λέει πὼς χάθηκες καὶ δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ σωθεῖς, ἐσὺ πές του πὼς ἔχεις Θεὸ μακρόθυμο κι εὔσπλαχνο καὶ δὲν πρόκειται νὰ σὲ ἀφήσει νὰ ἀπελπιστεῖς.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»

ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ! (Κυρ. τῆς Σταυροπροσκυνήσεως)

ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: ΜΝΗΜΗ ΑΓΩΝΩΝ ΓΙΑ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ (Δ. Νατσιός)

Παρελάσεις: μνήμη ἀγώνων γιὰ πίστη καὶ πατρίδα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς 

«Εἴ τις δοκεῖ τι εἶναι, μηδὲν ὤν, ἑαυτὸν φρεναπατᾶ» (Γαλ. ϛ´ 3).
Ὅποιος φαντάζεται πὼς εἶναι κάτι, ἐνῶ δὲν εἶναι τίποτε, ἐξαπατᾶ τὸν ἑαυτό του». 

.        Πίστευε στὸ ἔργο της. Θὰ ἄλλαζε τὴν παιδεία. Ἡ μόνη ἀξιόλογη ἀλλαγὴ τῆς θητείας της ἦταν ἡ τελευταία: Ἡ ἀλλαγὴ ὑπουργείου. Ἀπὸ τὰ 25 της στὴν πολιτική, μὲ τὴν ἀξία καὶ τὸ φιλότιμό της, παφλάζον μηδενικό, καρυκευμένη ἀσημαντότητα, ἐπάγγελμα ΠΑΣΟΚ, ἔχει ὅλα τὰ ἐλαττώματα γιὰ νὰ φτάσει καὶ στὸ ὕπατο ἀξίωμα τῆς χώρας. Τώρα ἀνέλαβε τὴν «ἀνάπτυξη». Ὁσονούπω νὰ περιμένουμε τὴν σύλληψη καὶ τὴν ἐπὶ χάρτου ἐφαρμογή του, ἑνὸς μεγαλόπνοου σχεδίου γιὰ τὴν χώρα, πού, βεβαίως, θὰ ὀνομαστεῖ «Νέα Ἀνάπτυξη». Θὰ ἀκουστοῦν τύμπανα, θὰ ἠχήσουν κουδούνια καὶ κουδουνίστρες, θὰ ἀντικρίσουμε τὴν ψιμυθιωμένη, παγερὴ ἀνικανότητα, δίπλα στὸν Πρετεντέρη, νὰ ἀναλύει τὶς ὀνειροφαντασίες της καί… «καληνύχτα σας Εὐχαριστοῦμε ποὺ ἐπιλέξατε ἐμᾶς γιὰ τὴν ἐνημέρωση-ἐξημέρωσή σας». Τέλος πάντων, σέβομαι τοὺς νεκροὺς καὶ ὅταν ἀκόμη εἶναι ζωντανοί, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ ποιητής. Κι ἂν ἀφιερώνω λίγες ἀράδες καὶ σπαταλῶ τὸν χρόνο μου στὴν, περὶ ἧς ὁ λόγος, κυρία «διὰ βίου… ἀνάπτυξης» πιά, εἶναι γιατί θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι γιὰ τὴν ἀπώλεια. Εἶχα ἀρχίσει «νὰ νιώθω» τὰ μέτρα της κατὰ τῆς Παιδείας. Ἦταν μία κάποια λύσις ἡ τέως..
.        Τέλος πάντων, ἂς ἀσχοληθοῦμε μὲ ἕνα θέμα, ποὺ σίγουρα ἀπασχολεῖ τὰ κυβερνητικὰ κλιμάκια καὶ ἐνοχλεῖ, ἐνοχλεῖ πολύ. Οἱ παρελάσεις καὶ δὴ ἡ ἐπικείμενη τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου. Πρόσφατα, στὴν Ρόδο, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἀπελευθέρωσης τῶν Δωδεκανήσων, ὁ λαὸς «πῆρε μὲ τὶς πέτρες» τὸ κυβερνολόι. Τρομοκρατημένη ἡ ἐπίσημη φαυλοκρατία ἐκδιώχθηκε κλωτσηδὸν ἀπὸ τὰ ἕδρανά της. Τὰ ἀθηναϊκὰ ΜΜΕ (Ἐπιρροῆς – Ἐπιβολῆς – Ἐκχαυνώσεως – Ἐκμαυλισμοῦ – Ἐξαχρειώσεως) «πῆραν γραμμὴ» καὶ στηλίτευσαν τοὺς «ἀνεγκέφαλους» ποὺ ἀμαύρωσαν -κατὰ τὴν γνώμη τους- τὸν ἑορτασμό.
.        Οἱ παρελάσεις ὅμως τῶν τοπικῶν ἢ ἐθνικῶν ἐπετείων τὰ τελευταῖα χρόνια ἔγιναν πεδίο διχογνωμιῶν καὶ ἰδεολογικῆς τριβῆς. Ὡς συνήθως ἡ κρατικοδίκαιη, ἀριστεροφανὴς ἱστοριογραφία -τὸ νεοταξικὸ κηφηναριό- καὶ ἡ λοιπὴ προοδομανὴς συνοδοιπορία, ἀμφισβητεῖ:

Πρῶτον: τὴν ἱστορικότητα τῶν παρελάσεων

Δεύτερον: Τὴν χρησιμότητα τῶν παρελάσεων, τὶς ὁποῖες θεωροῦν μεταξικὸ κατάλοιπο καί, ἑπομένως, εἶναι ἐθνικιστικὴ ἐκδήλωση.

Τρίτον: Τὸ ζήτημα τῆς σημαίας. Πρέπει ἢ ὄχι νὰ τὴν φέρουν καὶ ἀλλοδαποὶ μαθητές;

Τέταρτον καὶ μὲ βάση τὰ τελευταῖα γεγονότα τῆς «μεταμνημονίου» ἐποχῆς, μήπως πρέπει νὰ καταργηθοῦν, γιὰ νὰ μὴν ἀναγκάζονται οἱ λεπτεπίλεπτοι ἐπίσημοι νὰ ἐπιδίδονται ἀλαφιασμένοι σὲ ἀγῶνες ταχύτητος, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὶς ἀρὲς τοῦ κόσμου καὶ τὰ γιαουρτώματα.

.          Ὡς πρὸς τὴν ἱστορικότητα τῶν παρελάσεων. Μία ἐλάχιστη νύξη στὴν «προϊστορία» τοῦ θεσμοῦ. Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα οἱ παρελάσεις γίνονταν σὲ διάφορες γιορτὲς πρὸς τιμὴν θεοτήτων. Στὰ Παναθήναια, γιὰ παράδειγμα, ἐν ἐπισήμῳ πομπῇ, παρελαύνουσα «ἡ πόλις», συνόδευε τὸ πέπλο καὶ τὸ ἔθετε ἐπὶ τοῦ ξοάνου τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς-«τοῦ ἀρχαίου ἔδους»-στὸν Παρθενώνα. Στὴν πομπὴ ἔπαιρναν μέρος καὶ στρατιωτικοί: ὁπλίτες, ἁρματοδρόμοι καὶ ἱππεῖς, οἱ ὁποῖοι ἔκαναν ἐπιδεικτικὴ παρέλαση, ὅπως αὐτὸ διαπιστώνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἀριστουργηματικὴ ζωφόρο τοῦ Φειδία. Στὸ Βυζάντιο εἴχαμε τοὺς θριάμβους. Θρίαμβος ὀνομαζόταν ἡ μεγαλοπρεπὴς ὑποδοχὴ τῶν νικητῶν αὐτοκρατόρων ἢ στρατηγῶν, κατόπιν περιφανοῦς νίκης. Κατὰ τὸν «θρίαμβο», παρήλαυνε ὁ τροπαιοῦχος στρατός, ἀκολουθούμενος ἀπὸ τοὺς δορυάλωτους, αἰχμαλώτους ἐχθροὺς καὶ τὰ λάφυρα.
.        Τὴν περίοδο τῆς Ἐθνεγερσίας. Ὁ Παπαφλέσσας μὲ τοὺς ἀντρειωμένους του σπεύδει πρὸς ἀπελευθέρωση τῆς Τριπολιτσᾶς. Καθ’ ὁδὸν περνᾶ μέσα ἀπὸ χωριά, γιὰ νὰ δώσει θάρρος στὸ αἱματοβαμμένο Γένος. «…Καθὼς ἔβλεπαν οἱ Ἕλληνες τὰς σημαίας καὶ τοὺς στρατιώτας, ἐσήμαινον τῶν ἐκκλησιῶν τὰ σήμαντρα καὶ οἱ μὲν ἱερεῖς ἔβγαινον ἐνδεδυμένοι τὰ ἱερὰ ἄμφια καὶ μὲ τὸ Εὐαγγέλιον ἀνὰ χεῖρας, οἱ δὲ Χριστιανοὶ ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδία ἐπαρακαλοῦσαν τὸν Θεὸν νὰ τοὺς ἐνδυναμώνει. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης (σ.σ. ὁ Παπαφλέσσας) μάλιστα ἐφοροῦσε μίαν περικεφαλαίαν καὶ διὰ τοῦτο τὸν ἐκκύταζαν μὲ πολλὴν περιέργειαν οἱ ἄνθρωποι καὶ τὸν ἐδέχοντο μὲ μεγάλην ὑποδοχήν. Εἶχε δὲ σημαιοφόρον ἕνα καλόγηρο θεόρατο, πάπα-Τούρταν ὀνομαζόμενον, ὁ ὁποῖος ἐκράτει ἕνα μεγάλο σταυρὸν ὑψηλὰ εἰς τὰ χέρια καὶ ἐπήγαινε μπροστὰ εἰς τὸ στράτευμα. Ὁ κόσμος ἐγένετο τοῖχος καὶ ἔκαμαν τὸν σταυρό τους, καθὼς ἐπέρνα ὁ καλόγηρος μὲ τὸ σταυρό». (Ἠλ. Οἰκονόμου, «Κείμενα Πίστεως καὶ Ἐλευθερίας», Ἀθήνα 1985, σελ. 206. Τὸ περιστατικὸ διασώζει, ὁ Φωτάκος στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του). Ἐδῶ ἔχουμε μία κανονικὴ περιγραφὴ παρέλασης, μὲ σημαιοφόρο καὶ τὸν λαὸ «νὰ κάμει τοῖχος», ὅπως ἀκριβῶς γίνεται καὶ σήμερα στὶς παρελάσεις.
.         Γιὰ τὴν παιδαγωγικὴ χρησιμότητα θὰ γράψω αὐτὸ ποὺ βλέπω στοὺς μαθητές μου. Ἂν μιλήσεις στὰ παιδιὰ γιὰ τοὺς πατρικοὺς ἀγῶνες καὶ τὶς θυσίες, γιὰ τὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά, μετέχουν στὴν παρέλαση μὲ καμάρι. Ἐξ ἄλλου οἱ παρελάσεις εἶναι φανέρωση τοῦ «ἐμεῖς», τῆς αἴσθησης τοῦ «συνανήκειν», εἶναι τὸ ὡραιότερο μάθημα φιλοπατρίας -καὶ τὰ ἔθνη λέγονται ἔθνη «ὅταν εἶναι στολισμένα μὲ πατριωτικὰ αἰστήματα». Οἱ παρελάσεις εἶναι προσανάμματα μνήμης τῶν ἀγώνων γιὰ πατρίδα ἑλληνικὴ καὶ ὄχι πολυπολιτισμικό… παστίτσιο. Ἀκόμη καὶ ἡ ἐνδυματολογικὴ ὁμοιομορφία ὑποδηλώνει τὴν ἐν Ἐπιδαύρῳ διακήρυξη τῶν προγόνων μας ὅτι «ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἰσὶν ἴσοι ἐνώπιον τῶν νόμων, ἄνευ τινὸς ἐξαιρέσεως».
.         Τὴν σημαία τοῦ Παπαφλέσσα, μὲ τὸν σταυρό, τὴν κρατοῦσε ἕνας καλόγερος, ὁ Παπατούρτας, πολεμιστής, φόβητρο τῶν Τουρκαλβανῶν. Κατὰ τὰ ἄλλα ἡ Ἐκκλησία δὲν θυσιάστηκε στὸν Ἀγώνα, ἀλλὰ συνεργάστηκε μὲ τὸν κατακτητή. «Ἀφάνισαν ὅλως διόλου τὰ μοναστήρια καὶ οἱ καϊμένοι οἱ καλόγεροι, ὅπου ἀφανίστηκαν εἰς τὸν ἀγώνα, πεθαίνουν τῆς πείνας μέσα στοὺς δρόμους, ὅπου αὐτὰ τὰ μοναστήρια ἦταν τὰ πρῶτα προπύργια τῆς ἀπανάστασής μας… Καὶ θυσίασαν οἱ καϊμένοι οἱ καλόγεροι· καὶ σκοτώθηκαν οἱ περισσότεροι εἰς τὸν ἀγώνα», γράφει ὁ Μακρυγιάννης.
.         Τὴν σημαία, τὸ ἐθνικὸ σύμβολο πρέπει νὰ τὸ κρατοῦν μαθητὲς μὲ ἰθαγένεια. Ἐρώτηση: ἂν αὔριο-μεθαύριο μαθητής, μουσουλμάνος τὸ θρήσκευμα, ἀριστεύσει, τί θὰ συμβεῖ; Ἴσως ἀπαιτήσει νὰ παρελάσει χωρὶς τὴν σημαία καὶ θὰ προσφύγει -μὲ τὴν συνδρομὴ τῶν Γραικύλων τοῦ πολυπολιτισμοῦ- σὲ κάποιο διεθνὲς καφενεῖο-δικαστήριο καὶ μᾶλλον θὰ δικαιωθεῖ. Τὰ περὶ ρατσισμῶν τὰ ἀκούω… βερεσέ. Μὲς στὴν τάξη κρινόμαστε. Καὶ πρέπει νὰ εἶσαι κτῆνος καὶ ἀσυνείδητος γιὰ νὰ φερθεῖς μὲ ρατσιστικὴ ἀσπλαχνία σ’ ἕνα παιδί. Στὰ πρόσωπα τῶν παιδιῶν δὲν βλέπουμε φυλὲς καὶ καταγωγὲς οὔτε κάνουμε ἀναλύσεις αἵματος. Βλέπουμε τὴν ἀθωότητα καὶ τὴν χαρὰ τοῦ παραδείσου καὶ ὁ νοῶν νοείτω. Νὰ μὴν λησμονοῦμε ὅτι τὸ ἑξαμελὲς ἄγημα τῶν μαθητῶν ποὺ προπορεύεται καὶ ξεχωρίζει ἀπὸ τὸ ὑπόλοιπο σχολεῖο, «συνοδεύει» καὶ τιμᾶ τὴν σημαία, τὸ σύμβολο τοῦ ἔθνους καὶ ὄχι τὸν σημαιοφόρο. Ἡ λέξη σημαία παράγεται ἀπὸ τὴν ἀρχαία «σῆμα» ποὺ σημαίνει τάφος. «Ἀνδρὸς μὲν τόδε σῆμα πάλαι κατατεθνηῶτος», «ἄνδρα ποὺ σκοτώθηκε παλιὰ εἶναι αὐτὸς ὁ τάφος», λέει ὁ Ἕκτορας στὴν ραψωδία Η, 89. Καὶ σ’ αὐτοὺς τοὺς τάφους ἀναπαύονται τὰ λευκασμένα κόκκαλα ὅσων ἔδωσαν τὴν ζωή τους γιὰ τὴν Ἐλευθερία μας, ποὺ πῆραν τ’ ἅρματα ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος, ὅπως βροντολαλεῖ ὁ Κολοκοτρώνης.
.         Οἱ παρελάσεις δὲν πρέπει νὰ καταργηθοῦν, ἐπειδὴ πομπεύονται οἱ ὀλετῆρες τῆς πατρίδας σ’ αὐτές. Νὰ γίνονται χωρὶς τὴν παρουσία τους. Ἂς τὶς βλέπουν ἀπὸ τὶς τηλεοράσεις τους. Ὁ λαὸς τοὺς πετροβολᾶ καὶ τοὺς προπηλακίζει, γιατί βλέπει τὴν ἀτιμωρησία ποὺ  ἀπολαμβάνουν. Εἶναι ἡ πρώτη, πρὸς τὸ παρὸν ἀνώδυνη, τιμωρία τους γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς πατρίδας. Τοὺς περιμένουν χειρότερα. Ἂν τολμήσουν καὶ τὶς καταργήσουν, λαός, στρατὸς καὶ ἐκκλησία νὰ θυμηθοῦν ποιοὺς τιμᾶμε καὶ τί γιορτάζουμε τὴν 25η Μαρτίου…

Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΑΜΕ, ΕΠΕΙΔΗ ΑΦΗΣΑΜΕ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ» (Ἐκεῖνος ποὺ δὲν θέλει νὰ γίνει ἐθελοντὴς τοῦ Χριστοῦ, γίνεται νεοσύλλεκτος τοῦ σατανᾶ)

 ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:Πιθανὲς ὁμοιότητες μὲ σημερινὲς ἑλλαδικὲς καταστάσεις θεωροῦνται …ἐντελῶς συμπτωματικές! ὅσο γιὰ ὅσα ἀναφέρει κατωτέρω ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ὁ Χρυσόστομος τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, περὶ τοῦ ὅτι «λίγοι λαοὶ στὸν κόσµο εἶναι πιστοὶ ὅσο ὁ λαός µας», εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ἐλεγχθοῦν ἀπὸ τὸν «μεταπατερικὸ μετρητὴ ὀρθότητας»!

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Καταστραφήκαµε, ἐπειδὴ ἀφήσαµε τὸν Σταυρὸ»
(Ἐκεῖνος ποὺ δὲν θέλει νὰ γίνει ἐθελοντὴς τοῦ Χριστοῦ,
γίνεται νεοσύλλεκτος τοῦ σατανᾶ) 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ»
Ἐκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»,
Θεσσαλονίκη 2012
σελ. 245-261

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.        Ἀδερφοί µου, ὁ Θεός µας εἶναι Θεὸς τῶν ἐλεύθερων ἀνθρώπων καὶ ὄχι τῶν δούλων. Ὁ Χριστὸς κατέβηκε στὴν γῆ ὄχι γιὰ νὰ στρατολογήσει µὲ τὴν βία τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ γιὰ νὰ συγκεντρώσει ἐθελοντὲς στὴν στρατιά Του. Ὅποιος ἤθελε, ἤθελε. Ὅποιος δὲν ἤθελε, δὲν ἦταν ὑποχρεωµένος. Μόνο ποὺ ἐκεῖνος ποὺ δὲν θέλει νὰ γίνει ἐθελοντὴς τοῦ Χριστοῦ, γίνεται νεοσύλλεκτος τοῦ σατανᾶ, εἴτε τὸ θέλει, εἴτε δὲν τὸ θέλει, ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς εἶπε: Ὅποιος δὲν εἶναι µαζί µου, εἶναι ἐναντίον µου. Ἀρχηγὸς ὅλων ἐκείνων, ποὺ εἶναι ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἐκεῖνος ὁ σκοτεινὸς στρατηγὸς τοῦ Ἅδη, ὁ σατανᾶς.
.        Ὁ λαός µας ἐθελοντικὰ ἀκολούθησε τὸν Χριστό, µὲ ἐλεύθερη βούληση καὶ ὄχι µὲ τὴν βία, ἐπειδὴ δὲν βαπτίστηκε µιὰ µέρα µὲ τὴν ἐντολὴ ἢ µὲ τὸν νόµο κάποιου ἀλλὰ σιγὰ – σιγὰ βαπτιζόταν ἐπὶ αἰῶνες. Ὁ σερβικὸς λαὸς πολέµησε γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ γιὰ τὸν τίµιο Σταυρό. Ἀπὸ παλιὰ τὸ συνθηµα τοῦ λαοῦ µας ἦταν: Πίστη καὶ ἐλευθερία. Ὅταν λοιπὸν λέµε πὼς πολεµήσαµε γιὰ τὴν πίστη, σηµαίνει πὼς πολεµήσαµε γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη. Ὅταν λέµε πὼς πολεµήσαµε γιὰ τὴν ἐλευθερία, σηµαίνει πὼς θελήσαµε τὴν ἐλευθερία σύµφωνα µὲ τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου: Ἔχει καταβληθεῖ τὸ ἀντίτιµο γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσή σας. Εἶστε ἀγορασµένοι ἀπὸ τὸν Χριστὸ µὲ τίµηµα µεγάλο. Γι᾽ αὐτὸ µὴν ὑποδουλώνεστε στοὺς ἀνθρώπους (Α´ Κορ. ζ´ 23).
.        Σύµφωνα µὲ τὴν παράδοσή μας καλὸ εἶναι πάντα νὰ σεβόµαστε τὴν πίστη τοῦ λαοῦ µας. Ὅταν ἀγωνιζόµασταν γιὰ τὸν Σταυρὸ καὶ περιµέναµε τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὸν Θεό, σὰν δῶρο γιὰ τὸν ἀγώνα µας, ἦρθε ἡ ἀνάσταση. Ὁ δύσκολος ἀγώνας μας γιὰ τὸν σταυρὸ στὸν καιρὸ τῆς δουλείας ἔλαµπε σὰν ἥλιος καὶ ὅταν ἦρθε ἡ ἐλευθερία, μᾶς χάρισε τὴν ζεστασιὰ ποὺ ἐκπέµπουν οἱ ἀκτίνες τοῦ ἡλίου. Τότε καταλάβαµε πὼς ὁ Θεὸς μᾶς ἐλέησε καὶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ νίκησε τοὺς ἐχθρούς µας. Ἡ ἐλευθερία ἦρθε, σὰν δῶρο Θεοῦ. Καὶ ἂν πάλι τὸ ποτήρι ἀναποδογυρίσει καὶ ὁ Σταυρὸς σκοτεινιάσει, ἂν πάλι χαθεῖ ἡ ἐλευθερία, τότε θὰ καταλάβουµε πὼς ὁ Θεὸς μᾶς τιµωρεῖ γιὰ τὶς ἁµαρτίες µας, ἀφήνοντας τοὺς ξένους τυράννους νὰ μᾶς κυβερνοῦν. Λίγοι λαοὶ στὸν κόσµο εἶναι πιστοὶ ὅσο ὁ λαός µας. Λίγοι λαοὶ στὸν κόσµο, ὅπως ὁ λαός µας, ἑρµηνεύουν τόσο ἁπλὰ τὸ καλὸ καὶ τὸ κακὸ ποὺ τοὺς συµβαίνει καὶ ἔχουν ἕνα θετικὸ καὶ ξεκάθαρο συνθηµα στοὺς ἀγῶνες τους: Γιὰ τὸν Σταυρὸ καὶ γιὰ τὴν χρυσὴ Ἐλευθερία.
.        Αὐτὸ τὸ σύνθηµα ἀποτέλεσε πάντα τὸ µέτρο, µὲ τὸ ὁποῖο κρίθηκαν ὅλα τὰ γεγονότα τῆς ἱστορίας τοῦ λαοῦ µας. Σύµφωνα µὲ αὐτὸ τὸ µέτρο µποροῦν νὰ ἐξηγηθοῦν καὶ ὅσα μᾶς συνέβησαν κατὰ τὸν Β´ Παγκόσµιο Πόλεµο: καταστραφήκαµε, ἐπειδὴ ἐγκαταλείψαµε τὸν Σταυρό, διαχωρίσαµε τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὸν Χριστό. Καὶ ἔτσι σὰν τὸ κρέας πού, ὅταν τοῦ βγάλουµε τὸ ἁλάτι, χαλάει, καταστραφήκαµε. Αὐτὸ ποὺ σᾶς λέω, οἱ ἄθεοι δὲν τὸ καταλαβαίνουν. Σ᾽ αὐτοὺς µάταια µιλάει κανείς, γιατί, εἴτε µιλάει κανεὶς σ᾽ αὐτοὺς εἴτε παίζει µουσικὴ στὰ βότσαλα τῆς θάλασσας, τὸ ἴδιο εἶναι. Ἐσεῖς ὄµως, θὰ καταλάβετε τὰ λόγια µου. Ἐσεῖς, ποὺ γνωρίζετε γιὰ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὴν ψυχή, ἐσεῖς ποὺ γνωρίζετε τὸ θέληµα τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή. Ἡ πορεία τοῦ λαοῦ μας εἶναι γνωστὴ ἀπὸ τὴν ἱστορία µας. Ξεχάσαµε τὸν Σταυρὸ καὶ µολύναµε τὴν ἐλευθερία µας, καταλήξαµε στὸ µαστίγιο τῶν ἀθέων.
.        Ἀναστενάζαµε γιὰ ἐλευθερία, ὅπως οἱ µἐλλοθάνατοι. Παλέψαµε γιὰ τὴν ἐλευθερία µὲ τὸ σπαθί. Πάνω στοὺς τάφους τῶν ἀδερφῶν μας προσευχηθήκαµε µὲ δάκρυα γιὰ αὐτήν. Δυστυχῶς, ὅταν ἦρθε ἡ ἐλευθερία, δὲν τὴν προσέξαµε οὔτε µία ἠµέρα σὰν κάτι ἱερό. Ἀπὸ τὸ ξηµέρωµα τῆς πρώτης ἐλεύθερης µέρας ἀρχίσαµε νὰ παίζουµε µαζί της. Ὁ οὐρανὸς εἴκοσι χρόνια ἔβλεπε ἀπὸ ψηλὰ τὸν περιπαικτικό μας χορὸ µὲ τὴν ἐλευθερία. Ὁ θυµὸς τοῦ Κυρίου µαζεύτηκε ἀπὸ πάνω µας, ὅπως τὸ καλοκαίρι µαζεύονται τὰ σύννεφα µὲ τὸ χαλάζι. Ἑκατοµµύρια νέοι ποὺ θυσίασαν τὴν ζωή τους γιὰ τὴν ἐλευθερία μας ἔβλεπαν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ φώναζαν προσευχόµενοι στὸν Ἅγιο Σάββα: Πατέρα µας, Ἅγιε Σάββα, γίνε σὰν τὸν προφήτη Ἠλία καὶ ζήτα ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ σοῦ ἐπιτρέψει νὰ χτυπήσεις µὲ κεραυνοὺς αὐτὴ τὴν ποταπὴ γενιά.
.        Ἐλευθερία σηµαίνει ἀπελευθέρωση ἀπὸ κακοὺς ἀνθρώπους καὶ ὑπηρεσία στὸν πράο Θεό. Τὸ πρῶτο µέρος αὐτῆς τῆς πρότασης τὸ καταλαβαίνουµε, τὸ δεύτερο ὄµως ὄχι. Καταλαβαίνουµε πὼς ἐλευθερία σηµαίνει ἀπελευθέρωση ἀπὸ κακοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ δὲν καταλαβαίνουµε πὼς ἡ ἐλευθερία εἶναι καὶ ὑπηρεσία στὸν Μακρόθυµο Θεό. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ καὶ ἐξ αἰτίας τῆς ἀνυπακοῆς μας στὴν ἐκκλησία χάσαµε πάλι τὴν ἐλευθερία μας καὶ αὐτὸ συνέβη, γιατί δὲν θελήσαµε νὰ ὑπηρετήσουµε τὸν Θεό. Δὲν θελήσαµε νὰ ὑπηρετήσουµε τὸν Θεό, ἀντίθετα θελήσαµε νὰ ὑπηρετήσουµε τὰ σωµατικά μας πάθη. Εἴχαµε ἔτσι τὴν ἐλευθερία τοῦ σώµατος ἀλλὰ τὴν δουλεία τοῦ πνεύµατος. Αὐτὸ ἦταν σὲ ἀντίθεση µὲ αὐτὸ ποὺ μᾶς συνέβαινε τὸν καιρὸ τῆς σκλαβιᾶς µας, γιατί τότε εἴχαµε τὸ πνεῦµα μας ἐλεύθερο ἀλλὰ τὸ σῶµα μας σκλαβωµένο στὶς ἁλυσίδες.  Τὸν καιρὸ τῆς ἐλευθερίας φροντίσαµε µόνο τὸ σῶµα καὶ πικράναµε τὴν ψυχή µας. Ὑπηρετήσαµε µόνο τὸν ἑαυτό µας, καὶ ὄχι τὸν Θεό. Αὐτὴ ἡ ἐλευθερία δὲν ἦταν ἐλευθερία ποὺ θὰ ἀπολαµβάνουν τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ὅπως τὸ γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ρωµ. η´ 21), ἀλλὰ ἐλευθερία ποὺ ἔχει ἕνα φυλακισµένο περιστέρι.
.        Σύµφωνα πάλι καὶ µὲ τὰ λόγια του ἀποστόλου Πέτρου, ὄχι ἐκείνου τοῦ Πέτρου, τὸν ὁποῖο δοξάζουν οἱ πάπες τῆς Ρώµης σὰν προπάππο τους, ἀλλὰ σύµφωνα µὲ τὰ λόγια ἐκείνου τοῦ ὑπέροχου Πέτρου, τοῦ ἀδερφοῦ τοῦ Ἀνδρέα, ὁ ὁποῖος μᾶς προειδοποιεῖ: Καθὼς εἶστε ἐλεύθεροι, µὴ χρησιµοποιεῖτε τὴν ἐλευθερία σὰν πρόσχηµα γιὰ νὰ σκεπάζετε τὴν κακία, ἀλλὰ νὰ ζεῖτε σὰν δοῦλοι τοῦ Θεοῦ (Α´ Πέτρ. β´ 16). Κύριε, Ἰησοῦ, Χριστέ, Μακρόθυµε, ἁµαρτήσαµε. Πεθάναµε γιὰ τὸν Σταυρὸ καὶ στὴν συνέχεια καταπατήσαµε τὸν Σταυρό. Ὑποφέραµε γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ στὴν συνέχεια ἀπαξιώσαµε τὴν ἐλευθερία. Ἐλέησέ µας, λόγῳ τῆς ὀµολογίας μας καὶ τῆς µετανοίας µας. Ἂν ὑπάρχει κάτι καλὸ σὲ µᾶς, στοὺς ἁµαρτωλοὺς Σέρβους, εἶναι πὼς γιὰ κάθε μας δυσκολία δὲν κατηγοροῦµε τοὺς ἄλλους ἀλλὰ τὸν ἑαυτό µας. Αὐτὸ δὲν τὸ κάνουν οἱ ἄθεοι καὶ οἱ αἱρετικοί. Αὐτὸ τὸ κάνουν µόνο οἱ ἀληθινοὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Γι᾽ αὐτὸ τὸν λόγο καὶ µόνο, γιὰ αὐτὸ τὸν λόγο, ἐλέησέ μας καὶ σῶσε µας, Κύριε. Ἀµήν.

ΕΛΥΤΗΣ: «ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟ ΠΑΝΤΟΣ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» Ἐλύτης: «Μὴν ξεχνᾶτε τὴν πατρίδα μας, καὶ πρὸ παντός, τὴ γλώσσα μας». Ἀλλὰ ἐμεῖς προτιμήσαμε τὶς συμβουλὲς τῶν Ἐργολάβων τῆς Ἀλλοτριώσεως, τῶν Διορισμένων, τῶν  Παπαγάλων, τῶν Ὁρκισμένων Μεταφραστῶν [π.χ. τῆς λειτουργικῆς γλώσσης!] καὶ τῶν «γαλαζοαίματων» τῆς Ὑποκρισίας καὶ τῆς Ὑποτέλειας.
.           Σήμερα δρέπουμε τοὺς πικροὺς καρποὺς τοῦ μινιμαλισμοῦ, τῆς ἀδιαφορίας, τῆς κακῶς νοουμένης ἀνεκτικότητας, τοῦ ψευτοπροοδευτισμοῦ, τῶν μουχλιασμένων ἰδεολογιῶν, τῆς γενικῆς μεταφραστικῆς μανίας, τῶν συμπλεγματικῶν συμπεριφορῶν, τῆς τριακονταετοῦς ἀφροσύνης μας.
.             Σήμερα Ἀμνήμονες  βυθιζόμαστε στὴν ἄβυσσο τῆς Μνημονιακῆς καταστροφῆς. Ἔτσι εἶναι.

Ἐλύτης: «ἡ γλώσσα εἶναι ἕνας φορέας ἤθους
πού, ἂν δὲν τὸν ὑπακούσεις, θα τιμωρηθεῖς»

.            Ἐξ ἀφορμῆς τῆς ὁλοκληρώσεως τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν 100 χρόνων ἀπὸ τὴν γέννηση τοῦ Ὀδυσσέα Ἐλύτη τὸ 2011 στὴν Ἑλλάδα, τὸ Ἀθηναϊκὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων παρουσίασε ἕνα ἀνέκδοτο κείμενο τοῦ ποιητῆ, ἀπὸ ὁμιλία του στοὺς Ἕλληνες μετανάστες στὴ Στοκχόλμη. Ἡ ὁμιλία τοῦ ποιητῆ ἔγινε τὸν Νοέμβριο τοῦ 1979, μετὰ τὴν τελετὴ ἀπονομῆς τοῦ βραβείου Νόμπελ τῆς Σουηδικῆς Ἀκαδημίας γιὰ τὸ ἔργο του.
.            Ἡ ὁμιλία μεταφέρεται αὐτούσια μὲ τὴν ἐπισήμανση τοῦ Ἐλύτη «ὅτι ἡ γλώσσα εἶναι ἕνας φορέας ἤθους πού, ἂν δὲν τὸν ὑπακούσεις, θὰ τιμωρηθεῖς».

 « Ἀγαπητοὶ φίλοι καὶ συμπατριῶτες,

.         Περίμενα πρῶτα νὰ τελειώσουν οἱ ἐπίσημες γιορτὲς ποὺ προβλέπει ἡ “ Ἑβδομάδα Νόμπελ” καὶ ὕστερα νά ᾽ρθῶ σ᾽ ἐπαφὴ μαζί σας. Τὸ ἔκανα, γιατί ἤθελα νὰ νιώθω ξένοιαστος καὶ ξεκούραστος.
.            Ξεκούραστος βέβαια δὲν εἶμαι. Χρειάστηκε νὰ βάλω τὰ δυνατά μου γιὰ νὰ τὰ βγάλω πέρα μὲ τὶς ἀπαιτήσεις τῆς δημοσιότητας, τὶς συνεντεύξεις καὶ τὶς τηλεοράσεις. Ἀλλὰ ἔνιωθα κάθε στιγμὴ ὅτι δὲν ἐκπροσωποῦσα τὸ ταπεινό μου ἄτομο ἀλλὰ ὁλόκληρη τὴ χώρα μου. Κι ἔπρεπε νὰ τὴν βγάλω ἀσπροπρόσωπη. Δὲν ξέρω ἂν τὰ κατάφερα. Δὲν εἶμαι καμωμένος γιὰ τέτοια. Γιὰ τιμὲς καὶ γιὰ δόξες. Τὴ ζωή μου τὴν πέρασα κλεισμένος μέσα σὲ 50 τετραγωνικὰ (μέτρα), παλεύοντας μὲ τὴ γλώσσα. Ἐπειδὴ αὐτὸ εἶναι στὸ βάθος ἡ ποίηση: μία πάλη συνεχὴς μὲ τὴ γλῶσσα. Τὴ γλώσσα τὴν ἑλληνικὴ ποὺ εἶναι ἡ πιὸ παλιὰ καὶ ἡ πιὸ πλούσια γλῶσσα τοῦ κόσμου. Ὅ,τι καὶ νὰ πεῖ ἕνας ποιητής, μικρὸ ἢ μεγάλο, σημαντικὸ ἢ ἀσήμαντο, δὲν φέρνει ἀποτέλεσμα. Θέλω νὰ πῶ, δὲν γίνεται ποίηση, ἂν δὲν περάσει ἀπὸ τὴν κρισάρα τῆς γλώσσας, ἂν δὲν φτάσει στὴν ὅσο γίνεται πιὸ τέλεια ἔκφραση. Ἀκόμα καὶ οἱ πιὸ μεγάλες ἰδέες, οἱ πιὸ εὐγενικές, οἱ πιὸ ἐπαναστατικές, παραμένουν σκέτα ἄρθρα, ἐὰν δὲν καταφέρει ὁ τεχνίτης νὰ ταιριάσει σωστὰ τὰ λόγια του. Μόνον τότε μπορεῖ ἕνας στίχος νὰ φτάσει στὰ χείλια τῶν πολλῶν, νὰ γίνει κτῆμα τους. Μόνον τότε μπορεῖ νά ᾽ρθεῖ καὶ ὁ συνθέτης νὰ βάλει μουσική, νὰ γίνουν οἱ στίχοι τραγούδι. Καὶ γιὰ ἕνα τραγούδι ζοῦμε, στὸ βάθος, ὅλοι μας. Τὸ τραγούδι ποὺ λέει τοὺς καημοὺς καὶ τοὺς πόνους τοῦ καθενός μας. Τόσο εἶναι ἀλήθεια ὅτι τὸ μεγαλεῖο καὶ ἡ ταπεινοσύνη πᾶνε μαζί, ταιριάζουν.
.            Ταπεινὰ ἐργάστηκα σ᾽ ὅλη μου τὴ ζωή. Καὶ ἡ μόνη ἀνταμοιβὴ ποὺ γνώρισα πρὶν ἀπὸ τὴ σημερινά, ἦταν ν ἀκούω τοὺς συμπατριῶτες μου νὰ μὲ τραγουδοῦν. Νὰ τραγουδοῦν τὸ “Ἄξιόν Ἐστι”, ποὺ μοῦ χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιὰ καὶ ἀδιάπτωτη προσπάθεια, γιὰ νὰ τὸ τελειώσω. Δὲν τὸ λέω γιὰ νὰ περηφανευτῶ. Δὲν ἔρχομαι σήμερα γιὰ νὰ σᾶς κάνω τὸν σπουδαῖο. Κανεὶς δὲν εἶναι σπουδαῖος ἀπὸ μᾶς. Ἀπὸ μᾶς, ἄλλος κάνει τὴ δουλειά του σωστὰ κι ἄλλος δὲν τὴν κάνει. Αὐτὸ εἶναι ὅλο. Ὅμως θέλω νὰ μάθετε, ὅπως τὸ ἔμαθα κι ἐγὼ στὰ ἑξηνταοχτὼ μου χρόνια : μόνον ἂν κάνεις σωστὰ τὴ δουλειά σου, ὁ κόπος σου δὲν πάει χαμένος.»

 Ἀγαπητοὶ φίλοι,

.            Ξέρω, μαντεύω, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ σᾶς περίμεναν ἄλλα πράγματα ἀπὸ μένα. Τοὺς ζητῶ συγγνώμη ποὺ δὲν θὰ τοὺς ἱκανοποιήσω. Ἂν εἶχα τὸ ταλέντο τοῦ ὁμιλητῆ, τοῦ δάσκαλου, τοῦ ἡγέτη, θὰ εἶχα ἴσως ἀφιερωθεῖ στὴν πολιτική. Τώρα δὲν εἶμαι παρὰ ἕνας γραφιὰς ποὺ πιστεύει σὲ ὁρισμένα πράγματα, κι αὐτὰ τὰ πράγματα θέλει νὰ τὰ γνωρίσει καὶ στοὺς ἄλλους, νὰ τὰ βγάλει ἀπὸ μέσα του, νὰ τὸ κάνει ἔργο. Ἐμένα μοῦ ἔλαχε ν᾽ ἀγαπήσω τὸν τόπο μου, ὅπως τὸν ἀγαπᾶτε κι ἐσεῖς. Νὰ τί εἶναι ποὺ μᾶς ἑνώνει ἀπόψε ὅλους ἐδῶ πέρα. Ἡ ἀγάπη μας γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Βέβαια, ὑπάρχουν πολλοὶ τρόποι ν᾽ ἀγαπᾶ ἕνας λαὸς τὴ χώρα του. Ἀλλὰ γιὰ τὸν ποιητή, πιστεύω, ὑπάρχει μόνον ἕνας: ν᾽ ἀνήκει σ᾽ ὁλόκληρο τὸν λαό του. Πάνω ἀπὸ τὶς διαιρέσεις καὶ τὶς διχόνοιες, ὁ ποιητὴς νὰ στέκει καὶ ν᾽ ἀγαπᾶ ὅλον τὸν λαό του, ν᾽ ἀνήκει τὸ ξαναλέω, σ᾽ ὅλο τὸν λαό του. Δὲ γίνεται ἀλλιῶς. Ἡ πατρίδα εἶναι μία. Ὁ καθένας στὸν τομέα του ἂς ἔρθει κι ἂς κάνει κάτι, ὅπως αὐτὸ τὸ νομίζει καλύτερα. Ὅμως ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος βλέπει τὸ σύνολο. Θέλω ἢ πιστεύω πὼς ἴσως κι ὁ ξενιτεμένος, τὸ ἴδιο.
.            Γιὰ μᾶς ἡ Ἑλλάδα εἶναι αὐτὲς οἱ στεριὲς οἱ καμένες στὸν ἥλιο κι αὐτὰ τὰ γαλάζια πέλαγα μὲ τοὺς ἀφροὺς τῶν κυμάτων. Εἶναι οἱ μελαχρινὲς ἢ καστανόξανθες κοπέλες, εἶναι τ᾽ ἄσπρα σπιτάκια τ᾽ ἀσβεστωμένα καὶ τὰ ταβερνάκια καὶ τὰ τραγούδια τὶς νύχτες μὲ τὸ φεγγάρι πλάι στὴν ἀκροθαλασσιὰ ἢ κάτω ἀπὸ κάποιο πλατάνι. Εἶναι οἱ πατεράδες μας κι οἱ παπποῦδες μας μὲ τὸ τουφέκι στὸ χέρι, αὐτοὶ ποὺ λευτερώσανε τὴν πατρίδα μας καὶ πιὸ πίσω, πιὸ παλιά, ὅλοι μας οἱ πρόγονοι ποὺ κι αὐτοὶ ἕνα μονάχα εἴχανε στὸ νοῦ τοὺς -ὅπως κι ἐμεῖς σήμερα : τὸν ἀγώνα γιὰ τὴ λευτεριά.
.            Εἶπε ἕνας Γάλλος ποιητής, ὁ Ρεμπώ, πὼς ἡ πράξη γιὰ τὸν ποιητὴ εἶναι ὁ λόγος του. Κι εἶχε δίκιο. Αὐτὸ ἔκανε ὁ Σολωμός, ποὺ γιὰ νὰ γράψει τὸ ἀθάνατο ποίημά του “ Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι”, ἔσωσε καὶ παρέδωσε στὴ φυλετική μας μνήμη τὸ Μεσολόγγι καὶ τοὺς ἀγῶνες του. Αὐτὸ ἔκαναν ὁ Παλαμᾶς, ὁ Σικελιανός, ὁ Σεφέρης. Στὰ φτωχά μου μέτρα τὸ ἴδιο πάσχισα νὰ κάνω κι ἐγώ. Πάσχισα νὰ κλείσω μέσα στὴν ψυχή μου, τὴν ψυχὴ ὅλου τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Νὰ δῶ πόσο μοιάζανε ὅλοι οἱ ἀγῶνες του, ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἐποχὴ ἴσαμε σήμερα, γιὰ τὸ δίκιο καὶ γιὰ τὴ λευτεριά. Κι αὐτὸ θὰ κάνω ὅσα χρόνια μοῦ δώσει ὁ Θεὸς νὰ ζήσω. Αὐτὴ εἶναι ἡ πράξη μου. Καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔφτασαν νὰ τὴν ἀναγνωρίσουν οἱ ξένοι, εἶναι μία νίκη. Ὄχι δική μου νίκη. Δική σας. Γι᾽αὐτὸ σας εὐχαριστῶ. Κι ἄν μοῦ τὸ συγχωρεῖτε νὰ σᾶς δώσω μία γνώμη -ἀκοῦστε την: ὅσο καλὰ κι ἂν ζεῖτε σ᾽ αὐτὴ τὴ φιλόξενη, τὴν εὐγενικὴ χώρα, ὅσο κι ἂν νιώθετε καλὰ καὶ στεριώνετε, καὶ κάνετε οἰκογένεια -μὴν ξεχνᾶτε τὴν πατρίδα μας, καὶ πρὸ παντός, τὴ γλώσσα μας. Πρέπει νὰ ᾽σαστε περήφανοι, νὰ ᾽μαστε ὅλοι περήφανοι, ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά μας γιὰ τὴ γλώσσα μας. Εἴμαστε οἱ μόνοι σ᾽ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη ποὺ ἔχουμε τὸ προνόμιο νὰ λέμε τὸν οὐρανὸ “ οὐρανὸ” καὶ τὴ θάλασσα “ θάλασσα”, ὅπως τὴν ἔλεγαν ὁ Ὅμηρος καὶ ὁ Πλάτωνας πρὶν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δὲν εἶναι λίγο αὐτό. Ἡ γλώσσα δὲν εἶναι μόνον ἕνα μέσο ἐπικοινωνίας. Κουβαλάει τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ μας κι ὅλη του τὴν ἱστορία καὶ ὅλη του τὴν εὐγένεια. Χαίρομαι κι αὐτὴ τὴ στιγμὴ ποὺ σᾶς μιλάω σ᾽ αὐτὴ τὴ γλώσσα καὶ σᾶς χαιρετῶ, σᾶς ἀποχαιρετῶ μᾶλλον, ἀφοῦ ἡ στιγμὴ ἔφθασε νὰ φύγω.
.            Ὅμως ἕνα κομμάτι τῆς ψυχῆς μου σᾶς τὸ ἀφήνω μαζὶ μ᾽ ἕνα μεγάλο εὐχαριστῶ ποὺ μὲ ἀκούσατε. Μακάρι νὰ μποροῦσε νὰ σᾶς μείνει, νὰ τὸ κρατήσετε, σὰν ἕνα μικρὸ φυλαχτὸ ἀπὸ τὴν πατρίδα.”

 ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΠΗΓΗ: greeknewsonline.com

ΔΟΥΛΟΣ Ἢ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ; (Ἀποστολ. ἀνάγν. Κυρ. Ἀσώτου, 12.02.12)

«Ο ΠΑΤΗΡ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ» ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΥΣΣΗΣ. Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ. («Ἡ ἀληθινὴ Βηθλεέμ, καὶ ὁ ἀληθινὸς Γολγοθάς, καὶ τὸ ἀληθινὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, καὶ ἡ ἀληθινὴ Ἀνάσταση, ὅλα βρίσκονται στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἔχει τὸν Θεό»)

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΝΥΣΣΗΣ

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΛΩΡΟΦΣΚΥ (ΕΡΓΑ 7)
«ΟΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΤΕΤΑΡΤΟΥ ΑΙΩΝΑ»
(Μετάφραση ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ Κ. ΠΑΛΛΗ)
Ἐκδ.  Π. ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Θεσσαλονίκη 1991, 
σελ. 221-231

Η ΖΩΗ TOY 

.         Ὁ Γρηγόριος Νύσσης ἦταν νεώτερος ἀδελφός του Μεγάλου Βασιλείου. Γεννήθηκε περὶ τὸ 335 καὶ τίποτε σχεδὸν δὲν εἶναι γνωστὸ γιὰ τὴ νεότητά του. Πιθανὸν σπούδασε στὴν πατρίδα του τὴν Καισαρεία.  Ὁ Γρηγόριος εἶπε ἀργότερα ὅτι ὁ ἀδελφός του Βασίλειος ἦταν δάσκαλός του, καὶ μιλοῦσε γι’ αὐτὸν πάντα μὲ σεβασμό, καὶ τὸν χαρακτήριζε ὡς «ἴσον μὲ τοὺς ἀποστόλους ποὺ ἦλθε ὕστερα ἀπὸ αὐτοὺς μόνο κατὰ τὸν χρόνο». Παραδεχόταν ὅτι «ἔζησα μὲ τὸν ἀδελφό μου γιὰ ἕνα σύντομο μόνο χρονικὸ διάστημα, καὶ ὅτι διδάχτηκα τόσο μόνο ἀπὸ τὴν θεία γλώσσα του ὅσο ἦταν ἀναγκαῖο γιὰ μένα νὰ καταλάβω τὴν ἄγνοια ἐκείνων τῶν ἀμυήτων στὰ μυστικὰ τῆς εὐγλωττίας». Μὲ ἄλλα λόγια, ὁ Βασίλειος τοῦ δίδαξε μόνο ρητορική.  Ὁ Γρηγόριος κατονομάζει τὴν ἀδελφή του Μακρίνα ὡς ἄλλον σπουδαῖον δάσκαλο τῆς νεότητάς του, καὶ οἱ ἀναμνήσεις του γι᾽ αὐτὴν εἶναι γεμάτες εὐγνωμοσύνη.  Ὁ Γρηγόριος μεγάλωσε σὲ μία ἀτμόσφαιρα πολιτισμοῦ καὶ ἀσκητισμοῦ, ἀλλὰ πολὺ λίγα εἶναι γνωστὰ γιὰ τὶς λεπτομέρειες τῆς μορφώσεώς του.
.         Στὴ νεότητά του ὁ Γρηγόριος ἀσχολήθηκε πολὺ μὲ τὴν μελέτη τῆς φιλοσοφίας. Ἀκόμα καὶ ὅταν ἔγινε κληρικὸς ὡς ἀναγνώστης δίδασκε ρητορικὴ καὶ ἀφιερώθηκε στὴ μελέτη τῆς «θύραθεν» φιλολογίας. Αὐτὸ δυσαρέστησε τὴν οἰκογένειά του καὶ τοὺς φίλους του.  Ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τοῦ ἔγραψε ἐλέγχοντάς τον φιλικά: «Τί σοῦ συνέβη, σοφώτατε; Ἄλλοι δὲν σὲ ἐπαινοῦν γι’ αὐτὴν τὴν “ἄδοξον εὐδοξίαν” σου ἢ γιὰ τὴν βαθμιαία “ἐπὶ τὰ χείρω ροπήν” σου, ἢ γιὰ τὴν φιλοδοξία («φιλοτιμίαν») σου, ἡ ὁποία, ὅπως λέγει ὁ Εὐριπίδης, εἶναι ἡ “κακίστη δαιμόνων”… Γιατί θύμωσες μὲ τὸν ἑαυτό σου καὶ ἀπέρριψες τὰ ἱερὰ βιβλία ποὺ ἦταν γεμάτα μὲ πόσιμο ὕδωρ; Γιατί προτιμᾶς νὰ καλεῖσαι ρήτορας παρὰ Χριστιανός;». Ὁ Γρηγόριος τὸν συμβουλεύει νὰ συνέλθει καὶ νὰ ἀπολογηθεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν πιστῶν, καὶ τῶν θυσιαστηρίων καὶ τῶν μυστηρίων, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀπομακρύνθηκε.
.         Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἀποσπάσεώς του ἀπὸ τὴν θύραθεν φιλοσοφία ὁ Γρηγόριος διάβασε ἐπίσης τὸν Ὠριγένη, ποὺ ἄσκησε πολὺ μεγάλη ἐπίδραση ἐπάνω του. Διάβασε ἀκόμα τὸν Φίλωνα καὶ τὸν Θεόγνωστο. Ὁ Ὠριγενισμὸς τοῦ Γρηγορίου τροποποιήθηκε ἀργότερα ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ Βασιλείου, ὁ ὁποῖος ἐσκεμμένα ἀπηύθυνε τὴν ἐπιστολή του γιὰ τὴν τριαδολογικὴ ὁρολογία πρὸς τὸν Γρηγόριο, φοβούμενος ὅτι ὁ Γρηγόριος παρεξέκλινε ἀπὸ τὴν ὀρθοδοξία. Ὁ ἐνθουσιασμὸς τοῦ Γρηγορίου γιὰ τὴν θύραθεν γνώση ἦταν μόνο πρόσκαιρος, καὶ ἀργότερα ὁ ἴδιος καταδίκασε τὶς κοσμικὲς ἐπιστῆμες ὡς μάταιες: «Αὐτὲς συνεχῶς καταβάλλουν κόπους ποὺ ποτὲ δὲν καταλήγουν σὲ καινούργια ζωή». Ἐν τούτοις, παρέμεινε πάντα ἕνας Ἕλληνας μέσα ἀπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ Ὠριγένη.
.         Ὁ Γρηγόριος ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τῆς οἰκογενείας του ἐπέστρεψε στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας. Παντρεύτηκε ἀλλὰ συνέχισε νὰ ζεῖ ἁγνὴ καὶ ἀσκητικὴ ζωή. Φαίνεται ὅτι ἀποσύρθηκε προσωρινὰ στὸ μοναστήρι τοῦ ἀδελφοῦ του Βασιλείου στὶς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Ἴριδος στὸν Πόντο. Ὁ Γρηγόριος δὲν εἶχε ἰσχυρὸ χαρακτήρα καὶ ἡ ἐμπειρία ποὺ εἶχε ἀπὸ τὴν ζωὴ ἦταν περιορισμένη. Κατὰ τὴν φιλονικία ποὺ ἀκολούθησε τὴν ἐκλογὴ τοῦ Βασιλείου στὸν θρόνο τῆς Καισαρείας, ὁ Γρηγόριος προσπάθησε ἀνεπιτυχῶς νὰ συμφιλιώσει τὸν Βασίλειο μὲ τὸν θεῖο τους γράφοντας πλαστὲς ἐπιστολές. Ὁ Βασίλειος τοῦ εἶπε ὅτι θὰ ἔπρεπε ν᾽ ἀνοίξει ἡ γῆ νὰ τὸν καταπιεῖ γιὰ τέτοιες πράξεις, ἀλλὰ ἀργότερα δέχτηκε τὴν μετάνοια τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ συμφιλιώθηκε πλήρως μαζί του. Ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐπεισόδιο εὔκολα καταλαβαίνουμε γιατί ὁ Βασίλειος θεωροῦσε τὸν Γρηγόριο ἀκατάλληλο γιὰ ἀνάληψη σοβαρῶν εὐθυνῶν καὶ ἐναντιώθηκε, ὅταν ὁ Γρηγόριος ὁρίστηκε ὡς ἀπεσταλμένος στὴν Ρώμη: «Αὐτὸς δὲν ἔχει πείρα στὶς ἐκκλησιαστικὲς ὑποθέσεις». Ἐν τούτοις, τὸ 371 χειροτόνησε τὸν Γρηγόριο ἐπίσκοπο Νύσσης.
.         Ὁ Γρηγόριος βοήθησε τὸν ἀδελφό του στὸν ἀγώνα του κατὰ τῆς αἱρέσεως ὄχι μὲ τὴν δραστηριότητά του στὴν διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας ἀλλὰ ὡς συγγραφέας καὶ θεολόγος. Καταδιώχτηκε γιὰ τὴν ὀρθοδοξία του καὶ δικάστηκε στὴν Γαλατία. Τὸ 375 ὁ Δημοσθένης, ὁ κυβερνήτης τῆς Καππαδοκίας, τὸν ὁποῖο ὁ Βασίλειος χαρακτηρίζει ὡς «φίλον τῶν αἱρετικῶν», διέταξε νὰ συλληφθεῖ καὶ νὰ φυλακιστεῖ. Τὸ 376 καταδικάστηκε ἐρήμην καὶ ἐκθρονίστηκε γιὰ κατάχρηση κεφαλαίων (σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: !!!) καὶ γιὰ τὴν «παράνομη» χειροτονία του. Ὁ Γρηγόριος πέρασε τρία χρόνια στὴν ἐξορία καὶ γύρισε στὴν ἕδρα του μόνο τὸ 379 μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Οὐάλεντος. Ὁ λαὸς τὸν ὑποδέχτηκε μὲ χαρά. Λίγο μετὰ τὴν ἐπιστροφή του στὴν Νύσσα ἀκολούθησαν οἱ θάνατοι τοῦ Βασιλείου καὶ ὕστερα τῆς Μακρίνας. Αὐτὸ ἦταν βαρὺ χτύπημα γιὰ τὸν Γρηγόριο. Μία ἀπὸ τὶς ἐπιστολές του στὸ μοναχὸ Ὀλύμπιο περιέχει συγκινητικὴ ἀφήγηση τῶν τελευταίων ἡμερῶν τῆς ἀδελφῆς του, ποὺ ἦταν μία ἐπιφανὴς Χριστιανὴ καὶ ἀσκήτρια.
.         Ὁ Γρηγόριος θεώρησε τὸν ἑαυτό του κληρονόμο τῶν κόπων τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ ἄρχισε ἀμέσως νὰ ἐργάζεται πάνω στὰ ἔργα ἐκεῖνα ποὺ ὁ Βασίλειος ἄφησε ἀτέλειωτα, μεταξὺ αὐτῶν δὲ εἶναι ἡ Ἑξαήμερος καὶ ἡ πολεμικὴ κατὰ τοῦ Εὐνομίου. Οἱ φίλοι τὸν ἀναγνώρισαν ὡς ἄξιο διάδοχό του ἀδελφοῦ του. Στὴν Ἀντιοχειανὴ σύνοδο τῶν 146 πατέρων τὸ 379 ἐστάλη σὲ ἀποστολή, γιὰ νὰ ἀναφέρει γιὰ τὴν κατάσταση τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἀραβία, τὴν ὁποία οἱ φῆμες παρουσίαζαν ὡς διεφθαρμένη καὶ αἱρετική. Αὐτὸν τὸν καιρὸ ἴσως ἐπισκέφτηκε τοὺς Ἁγίους Τόπους, ἀλλὰ μερικοὶ συγγραφεῖς θεωροῦν ὅτι αὐτὸ τὸ ταξίδι ἔγινε ἀργότερα. Ἡ Παλαιστινιακή Ἐκκλησία ἦταν χωρὶς πνευματικὴ ἡγεσία γιὰ ἀρκετὸ καιρὸ (ὁ Ἅγ. Κύριλλος πέρασε συνολικὰ δεκατρία χρόνια στὴν ἐξορία), καὶ ἡ διαφθορὰ ἐξαπλώθηκε. Ὁ Γρηγόριος ἔγινε δεκτὸς μὲ καχυποψία καὶ ἀμέσως ἐνεπλάκη σὲ λογομαχία μὲ τοὺς Ἀπολλιναριστές.
.         Οἱ καταχρήσεις στοὺς  Ἁγίους Τόπους ἔκαναν ὀδυνηρὴ ἐντύπωση στὸν Γρηγόριο, καὶ γι᾽ αὐτὸν τὸν λόγο δὲν ἐνέκρινε τὸ ἔθιμο τῶν ἱερῶν ἀποδημιῶν. Θὰ ἦταν ἰδιαίτερα ἐπιζήμιες γιὰ τὶς γυναῖκες, τῶν ὁποίων ἡ καθαρότητα καὶ ἡ ἁγνότητα συχνὰ κινδύνευαν κατὰ τὴν διαδρομὴ τέτοιων ταξιδιῶν.  Ἡ Παλαιστίνη ἦταν γεμάτη ἀπὸ κακία καὶ κάθε εἴδους ἀσέβεια.  Ἀκόμα, ὁ Γρηγόριος ἔγραψε: «Γιατί νὰ προσπαθεῖτε νὰ κάνετε αὐτὸ ποὺ δὲν ἔκαναν οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἄλλοι ποὺ εἶναι κοντὰ στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν;». Ὁ Κύριος δὲν μᾶς διέταξε νὰ πᾶμε στὰ  Ἱεροσόλυμα ὡς ἀγαθοεργία. «Τί πλεονέκτημα κερδίζουν αὐτοὶ ποὺ ἐπισκέπτονται αὐτοὺς τοὺς τόπους; Αὐτὸ δὲν εἶναι σὰν νὰ ζεῖ ὁ Κύριος ἐκεῖ ἐν σώματι μέχρι σήμερα, ἀλλὰ ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ ἐκείνους ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ ζοῦμε σὲ ἄλλες χῶρες; ἢ σὰν νὰ εἶναι παρὸν τὸ Πνεῦμα στὰ Ἱεροσόλυμα, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ ᾽ρθεῖ ἐδῶ σὲ μᾶς;… Μία ἀλλαγὴ τόπου δὲν φέρνει τὸν Θεὸ κοντύτερα σὲ σᾶς. Ἄσχετα ἀπὸ τὸ ποῦ μπορεῖ νὰ εἶστε, ὁ Κύριος θὰ ρθεῖ σὲ σᾶς ἂν ἡ ψυχή σας εἶναι τέτοια, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ κατοικήσει καὶ νὰ βαδίσει μέσα σας. Ἀλλὰ ἂν ὁ ἔσω ἄνθρωπος μέσα σας εἶναι γεμάτος ἀπάτη, τότε, ἀκόμα κι ἂν στέκεστε στὸν Γολγοθὰ ἢ στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ἢ κάτω ἀπὸ τὸ μνημεῖο τῆς Ἀναστάσεως, εἶστε τόσο μακριὰ ἀπὸ τοῦ νὰ λάβετε τὸν Χριστὸ μέσα σας ὅσο ἕνας ποὺ δὲν ἔχει ἀκόμα ἀρχίσει νὰ ὁμολογεῖ πίστη σ᾽ Αὐτόν». Ἀντίθετα, «ἡ ἀληθινὴ Βηθλεέμ, καὶ ὁ ἀληθινὸς Γολγοθάς, καὶ τὸ ἀληθινὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, καὶ ἡ ἀληθινὴ  Ἀνάσταση, ὅλα βρίσκονται στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἔχει τὸν Θεό». Τί θὰ βροῦμε στὰ  Ἱεροσόλυμα ποὺ εἶναι νέο; «θὰ βροῦμε ὅτι ὁ Χριστὸς ποὺ φανερώθηκε ἐκεῖ ἦταν ὁ ἀληθινὸς Θεός, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ὁμολογοῦμε πρὶν ἔλθουμε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ μετὰ τὸ ταξίδι μας ἡ πίστη μας οὔτε μειώθηκε οὔτε αὐξήθηκε. Γνωρίζαμε ἐπίσης ὅτι Αὐτὸς ἔγινε ἄνθρωπος διὰ τῆς Παρθένου πρὶν πᾶμε στὴ Βηθλεέμ. Πιστεύαμε στὴν Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν πρὶν δοῦμε τὸν τάφο Του. Ὁμολογοῦμε τὴν ἀλήθεια τῆς Ἀναλήψεως πρὶν δοῦμε τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν. Εἶναι πιὸ σπουδαῖο νὰ «μεταβοῦμε ἀπὸ τὸ σῶμα πρὸς τὸν Κύριό μας παρὰ νὰ ταξιδέψουμε ἀπὸ τὴν Καππαδοκία στὴν Παλαιστίνη».

.         Τὸ 381 ὁ Γρηγόριος ἔλαβε μέρος στὴν Δεύτερη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Πρὶν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐποχὴ ἦταν ἤδη πολὺ γνωστὴ καὶ σημαντικὴ μορφή. Μὲ ἕνα διάταγμα τοῦ αὐτοκράτορος στὶς 30 Ἰουλίου 381, ὁ Γρηγόριος συγκαταλέχθηκε μεταξὺ τῶν ἐπισκόπων ποὺ ἔπρεπε νὰ θεωροῦνται ἀπὸ τοὺς ὀρθόδοξους ὡς οἱ σπουδαιότερες αὐθεντίες τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κοινότητος. Οἱ Ἱεράρχες προτάθηκαν ἀπὸ κάθε ἐπαρχία, καὶ ὁ Γρηγόριος προτάθηκε ἀπὸ τὸν Πόντο μαζὶ μὲ τὸν Ἑλλάδιο Καισαρείας καὶ τὸν Otreius (σ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ὀτρήϊος) Μελιτηνῆς. Οἱ μεταγενέστερες σχέσεις του μὲ τὸν Ἑλλάδιο τοῦ προξένησαν πολλὲς δυσκολίες.
.         Τὸ 382 καὶ 383 ὁ Γρηγόριος ἦταν καὶ πάλιν παρὼν στὶς συνόδους στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ συνέχισε τὸν ἀγώνα του κατὰ τῶν Ἀρειανῶν. Γνωρίστηκε μὲ τὴν μοναχὴ Ὀλυμπιάδα, τὴν ὁποία τιμοῦσε πολὺ ὁ  Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γιὰ τὴν εὐσέβειά της. Τὸ 394, ὁ Γρηγόριος ἔλαβε μέρος σὲ μία σύνοδο γιὰ τὶς ὑποθέσεις τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἀραβία. Αὐτὸ εἶναι τὸ τελευταῖο γεγονὸς τῆς ζωῆς του, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχουμε ἀκριβῆ γνώση. Πέθανε πιθανὸν τὸ 394.  Ἐνῶ ἀκόμα ζοῦσε ὁ  Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ Γρηγόριος σταμάτησε νὰ ἀναφέρεται δημοσίως. Λίγες πληροφορίες διασώθηκαν γιὰ τὰ τελευταῖα χρόνια της ζωῆς του ποὺ φαίνονται νὰ ὑποδηλώνουν ὅτι ἡ αὐθεντία του ἦταν εὐρύτατα σεβαστὴ καὶ ὅτι συνέχιζε νὰ ἐπηρεάζει τὰ πράγματα τῆς Ἐκκλησίας, ἂν καὶ ἔμενε πιθανὸν λίγο χρόνο στὴν Νύσσα.
.         Οἱ σύγχρονοι τοῦ Γρηγορίου τὸν θεωροῦσαν μεγάλο ὑπερασπιστὴ τῆς ὀρθοδοξίας κατὰ τῶν Ἀρειανῶν καὶ τῶν Ἀπολλιναριστῶν, «στύλον τῆς ὀρθοδοξίας» καὶ «πατέρα τῶν πατέρων». Αὐτὴ ἡ φήμη ἀμφισβητήθηκε ἀργότερα κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς Ὠριγενιστικῆς λογομαχίας. Σχεδὸν τὸ ὄνομα τοῦ Γρηγορίου δὲν περιλαμβανόταν σὲ κατάλογο τῶν «ἐπίλεκτων πατέρων», καὶ ἡ ἄμεση ἐπιρροή του μειώθηκε. Ἀργότερα, ὅμως, στὴν Ἑβδόμη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο χαρακτηρίστηκε πάλι «ὁ πατὴρ τῶν πατέρων».

.         Κριτικὴ συζήτηση γιὰ τὴν θεολογία τοῦ Γρηγορίου ἄρχισε πολὺ νωρίς, τὸν τέταρτο αἰώνα, καὶ ὁ Βαρσανούφιος μᾶς ἔδωσε τὸ λόγο γι᾽ αὐτὴν τὴν ἐπανεκτίμηση. «Πολλοὶ ἅγιοι, ποὺ ἔγιναν διδάσκαλοι, ξεπέρασαν τοὺς δικούς τους δασκάλους λαμβάνοντας τὴν ἄνωθεν ἔγκριση γιὰ τὴν διατύπωση μιᾶς νέας διδασκαλίας. Συγχρόνως, ὅμως, διατήρησαν ὅ,τι εἶχαν πάρει ἀπὸ τοὺς προηγουμένους δασκάλους τους. Ἔστω κι ἂν αὐτὴ ἡ διδασκαλία ἦταν ἐσφαλμένη. Ἀφοῦ αὐτοὶ οἱ ἄνδρες ἔγιναν πνευματικοὶ διδάσκαλοι, δὲν παρακαλοῦσαν τὸν Θεὸ νὰ τοὺς ἀποκαλύψει ἂν αὐτὸ ποὺ οἱ δάσκαλοί τους τοὺς δίδαξαν εἶχε πράγματι ἀποκαλυφθεῖ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἀφοῦ σέβονταν τὴν σοφία τῶν δασκάλων τους, δὲν ἐξέταζαν τοὺς λόγους τους. Δὲν ρωτοῦσαν τὸν Θεὸ ἂν αὐτοὶ οἱ λόγοι τους ἦταν ἀληθινοί». Ἡ θεολογία τοῦ Γρηγορίου διαμορφώθηκε ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ Ὠριγένη, καὶ ἔτσι περιλαμβάνει στοιχεῖα τῆς σχολικῆς παραδόσεως μαζὶ μὲ τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ σύστημα τοῦ Γρηγορίου δὲν καταδικάστηκε ποτὲ στὸ σύνολό του, ἀλλὰ ἀργότερα ἀποκαθάρθηκε ἀπὸ τὸν Ὠριγενισμό του.

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ

 .         Ὁ Γρηγόριος δὲν ἐπεξεργάστηκε ἕνα πλῆρες θεολογικὸ σύστημα, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶχε ἴσως τὸν πιὸ αὐστηρὰ συστηματικὸ νοῦ ἀπὸ ὅλους τοὺς Πατέρες. Ἡ θεολογία του ἐπηρεάσθηκε ἀπὸ τὸν Ὠριγένη καὶ ἀπὸ τὴν σκέψη τῶν Νεοπλατωνικῶν.  Ὁ Γρηγόριος ἔγραψε γιὰ ὅλα τὰ θεολογικὰ θέματα. Μερικὰ ἀπὸ τὰ ἔργα του εἶναι πολεμικὰ καὶ δογματικά, καὶ ἄλλα δείχνουν τὰ προσωπικά του ἐνδιαφέροντα.

Ἐξηγητικὰ Ἔργα

.         Ὁ Γρηγόριος ὡς ἐξηγητὴς συνέχισε τὸ ἔργο τοῦ Βασιλείου, ἀλλὰ μερικὰ ἀπὸ τὰ κείμενά του ἀκολουθοῦν τὴν Ὠριγενιστικὴ παράδοση τῶν ὑπομνημάτων. Ἡ πρώτη ὁμάδα περιλαμβάνει δύο συμπληρωματικὲς πραγματεῖες στὴν Ἑξαήμερον: «Περὶ κατασκευῆς τοῦ Ἀνθρώπου»· καὶ «Ἀπολογητικὸς εἰς τὴν Ἑξαήμερον», ποὺ γράφτηκαν ἀμέσως μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Βασιλείου. Ἐδῶ, ὅπως σὲ ἄλλα ἔργα, ὁ Γρηγόριος ἀκολουθεῖ τὸ παράδειγμα τοῦ Βασιλείου, καὶ ἡ ἐξήγησή του δείχνει τὴν ἐπίδραση τῆς κλασσικῆς φιλοσοφίας, ἰδιαίτερα τῶν ὑπομνημάτων τοῦ Ποσειδωνίου καὶ ἄλλων στὸν Τίμαιο τοῦ Πλάτωνος. Τὰ ἄλλα ἐξηγητικὰ ἔργα τοῦ Γρηγορίου γράφτηκαν ἀργότερα στὴν ζωή του, καὶ σ’ αὐτὰ ἡ μέθοδος τῆς ἑρμηνείας του εἶναι αὐστηρῶς ἀλληγορική. Συνδέονται ἀπὸ τὸ κοινὸ θέμα τους γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα μιᾶς ἠθικῆς καὶ ἀσκητικῆς ζωῆς ὡς ὁδοῦ γνώσεως τοῦ Θεοῦ. Τὸ σπουδαιότερο ἀπὸ αὐτὰ εἶναι τὸ «Περὶ τοῦ βίου τοῦ Μωϋσέως», τὸ ὁποῖο δείχνει καθαρὰ τὴν ἐπίδραση τοῦ Φίλωνος, καὶ ἕνα ὑπόμνημα τῶν «Δεκαπέντε Ὁμιλιῶν εἰς τὸ Ἆσμα Ἀσμάτων», τὸ ὁποῖο ἐξηγεῖ ὁ Γρηγόριος σύμφωνα μὲ τὴν Ὠριγενιστικὴ παράδοση.
.         Ὁ Γρηγόριος ὑπερασπίζεται τὴν ἀλληγορικὴ ἑρμηνευτικὴ μέθοδο στὴν εἰσαγωγή του σ’ αὐτὸ τὸ ὑπόμνημα, ποὺ ἀφιερώνεται στὴν Ὀλυμπιάδα. Κατὰ τὴν γνώμη του, τὸ Ἆσμα Ἀσμάτων προϋποδηλώνει τὸν πνευματικὸ γάμο τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς καὶ τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν Χριστό, τὸν ἄκρως ἐπιθυμητὸ οὐράνιο Νυμφίο. Στὴν «Ἀκριβῆ Ἔκθεση τοῦ Ἐκκλησιαστοῦ» ὁ Γρηγόριος ἀσχολεῖται μὲ τὴν ἀναγκαιότητα ἐλευθερώσεως τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὰ πάθη, ὥστε αὐτὴ νὰ μπορέσει νὰ ἀνυψωθεῖ σ᾽ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ὑπεράνω τῶν αἰσθήσεων. Περιγράφει τὰ στάδια ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἠθικὴ τελείωση σὲ μία ὁμιλία, «Εἰς τὰς Ἐπιγραφὰς τῶν Ψαλμῶν», δίνοντας ἰδιαίτερη προσοχὴ στὸν ἕκτο Ψαλμό. Προφανῶς ἔγραψε ἐπίσης μία ἐξήγηση στὶς «Παροιμίες». Τὰ περισσότερα ἐξηγητικὰ ἔργα τοῦ Γρηγορίου εἶναι ἀφιερωμένα στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἐνῶ ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη ἔχει γράψει μόνο γιὰ τοὺς Μακαρισμοὺς καὶ τὴν Κυριακὴ Προσευχή. Στὰ ἐξηγητικά του ἔργα περιλαμβάνεται ἐπίσης μία ὁμιλία «Περὶ τῆς ἐγγαστριμύθου», ἕνα θέμα ποὺ εἶχε τραβήξει τὴν προσοχὴ τοῦ Ὠριγένη. Σὲ ἀντίθεση πρὸς τὸν Ὠριγένη ὁ Γρηγόριος ὑποστηρίζει τὴν θέση τοῦ Μεθοδίου Ὀλύμπου καὶ τοῦ Εὐσταθίου  Ἀντιοχείας λέγοντας ὅτι ἦταν ἕνας δαίμονας καὶ ὄχι τὸ πνεῦμα τοῦ Σαμουὴλ ποὺ ἐμφανίστηκε στὸν Σαούλ. Τὰ δογματικὰ καὶ πολεμικὰ ἔργα τοῦ Γρηγορίου περιλαμβάνουν ἐπίσης ἐρμηνευτικὰ σχόλια.

Πολεμικὰ Ἔργα

.         Τὰ πολεμικὰ ἔργα τοῦ Γρηγορίου περιλαμβάνουν δώδεκα φυλλάδια (ἢ κατὰ μερικοὺς τέσσερα ἕως δεκατρία – ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ τί ὀνομάζει κανεὶς μὲ αὐτὸ τὸν ὄρο, κατὰ τοῦ Εὐνομίου, ποὺ ἐξετάζουν τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ αἱρετικοῦ κατὰ τῆς θεολογίας τοῦ Βασιλείου. Αὐτοὶ οἱ «Ἀντιρρητικοὶ Λόγοι» γράφτηκαν κατὰ τὸ μεγαλύτερο μέρος τους τὸ 380 καὶ 381, καὶ συμπληρώθηκαν ἀργότερα ἀπὸ ἕνα ὑπόμνημα στὸ σύμβολο πίστεως ποὺ ὁ Εὐνόμιος παρουσίασε στὸν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο τὸ 383.  Ὁ Γρηγόριος πολεμᾶ τὸ δόγμα τῶν Ἀνομοίων καὶ ἐκθέτει τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία τοῦ Βασιλείου περὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Ἀβλάβιο «Ἐναντίον ἐκείνων ποὺ μᾶς κατηγοροῦν ὅτι λέμε πὼς ὑπάρχουν Τρεῖς Θεοὶ» («Περὶ τοῦ μὴ εἶναι τρεῖς Θεοὺς») εἶναι ἐπίσης ἀφιερωμένη στὴν ὑπεράσπιση τῆς διδασκαλίας τοῦ Βασιλείου. Στὰ τελευταῖα χρόνια της ζωῆς του ὁ Γρηγόριος ἔγραψε δύο πραγματεῖες κατὰ τοῦ Ἀπολλιναρίου, οἱ ὁποῖες περιέχουν λεπτομερῆ ἔκθεση τῆς διδασκαλίας τοῦ  Ἀπολλιναρίου γιὰ τὴν οὐράνια σάρκα τοῦ Χριστοῦ καὶ γιὰ τὴν ἀπουσία ἀνθρώπινου νοῦ στὸν Χριστό. Ὁ Γρηγόριος ἐπιτίθεται ὄχι μόνο προσωπικὰ κατὰ τοῦ Ἀπολλιναρίου ἀλλὰ καὶ κατὰ τῶν διδασκαλιῶν του, ὅπως αὐτὲς διερμηνεύτηκαν καὶ ὑποτιμήθηκαν ἀπὸ τοὺς μαθητές του. Ἀσχολεῖται σύντομα μὲ τὸ ἴδιο θέμα καὶ στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν Θεόφιλο Ἀλεξανδρείας («Κατὰ Ἀπολλιναρίου πρὸς Θεόφιλον Ἀλεξανδρείας»). Ὁ Γρηγόριος, ἀκόμα, ἔγραψε μία ὁμιλία Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐναντίον τῶν Μακεδονιανῶν Πνευματομάχων («Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατὰ τῶν Πνευματομάχων Μακεδονιανῶν»). Μία ὁμιλία κατὰ τοῦ Ἀρείου καὶ Σαβελλίου, ποὺ ἀποδόθηκε στὸν Γρηγόριο, δὲν γράφτηκε ἀπὸ αὐτὸν (ἴσως εἶναι ἔργον τοῦ Μεγάλου Βασιλείου).

Δογματικὰ Ἔργα

.         Τὰ βασικὰ δόγματα τοῦ Γρηγορίου περιλαμβάνονται στὸ ἔργο τοῦ «Λόγος Κατηχητικὸς ὁ Μέγας», ποὺ γράφτηκε ὄχι ἀργότερα ἀπὸ τὸ 385. Αὐτὸ τὸ ἔργο περιλαμβάνει ἐπιχειρήματα κατὰ ὁρισμένων αἱρέσεων, ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐστηρῶς πολεμικό. Γράφτηκε κυρίως γιὰ διδασκαλία πρὸς τοὺς κατηχουμένους. Μὲ τὴν βοήθεια τῆς  Ἁγίας Γραφῆς καὶ δικῶν τοῦ λογικῶν συλλογισμῶν ἐκθέτει τὶς ὀρθόδοξες διδασκαλίες περὶ Πίστεως, Ἁγίας Τριάδος, Ἐνσαρκώσεως, Ἀπολυτρώσεως, Μυστηρίου, Βαπτίσματος, Εὐχαριστίας, καὶ Τελικῆς Κρίσεως. Τὰ ἄλλα δογματικά του ἔργα περιλαμβάνουν τὴν μικρὴ πραγματεία του Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ γράφτηκε πρὸς τὸν Εὐστάθιο Σεβαστείας («Περὶ Τριάδος πρὸς Εὐστάθιον»), μία ἐπιστολὴ πρὸς Σιμπλίκιο περὶ πίστεως («Περὶ πίστεως πρὸς Σιμπλίκιον»), ἡ ὁποία ἐξηγεῖ τὸ δόγμα τῆς θεότητος τοῦ Λόγου καὶ τοῦ Πνεύματος-«Πρὸς Ἕλληνας ἐκ τῶν κοινῶν ἐννοιῶν». Ἕνας διάλογος περὶ ψυχῆς καὶ ἀναστάσεως («Περὶ ψυχῆς καὶ ἀναστάσεως ἢ λόγος ὁ λεγόμενος τὰ Μακρίνεια»), ὁ ὁποῖος παρουσιάζεται ὅτι γίνεται ἀπὸ τὴν ἀδελφὴ τοῦ Γρηγορίου Μακρίνα, γράφτηκε ὑπὸ τὴν ἐπίδραση τοῦ Πλατωνικοῦ «Φαίδωνος». Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ προσωπικά του ἔργα. Ὁ Γρηγόριος ἀσχολεῖται μὲ παρόμοια προβλήματα στὴν πραγματεία του «Περὶ τῶν νηπίων πρὸ ὥρας ἀφαρπαζομένων». Ἕνας διάλογος «Κατὰ Εἱμαρμένης» ἀνάμεσα σ᾽ ἕναν ἐπίσκοπο καὶ ἕναν ἐθνικὸ φιλόσοφο ἀποτελεῖ ὑπεράσπιση τῆς ἐλευθέρας βουλήσεως ἐναντίον τῆς ἀστρολογίας καὶ τῆς μοιρολατρείας.

Ἀσκητικὰ καὶ Ἠθικὰ Ἔργα

.         Μεταξὺ τῶν ἀσκητικῶν καὶ ἠθικῶν ἔργων τοῦ Γρηγορίου εἶναι ἕνα ἐκτενὲς φυλλάδιο «Περὶ παρθενίας», ποὺ ἔγραψε στὴ νεότητά του, καὶ μερικὲς συντομώτερες πραγματεῖες: «Περὶ τοῦ τί τὸ Χριστιανῶν ὄνομα ἢ ἐπάγγελμα;», «Περὶ τελειότητος καὶ ὁποῖον χρὴ εἶναι τὸν Χριστιανόν», «Περὶ τοῦ κατὰ Θεὸν σκοποῦ, πρὸς τὸν μοναχὸν Ὀλύμπιον». Τὸ ἀσκητικὸ ἰδεῶδες τοῦ Γρηγορίου διατυπώνεται μὲ ἰδιαίτερη σαφήνεια στὴν ἐπιστολή του «Εἰς τὸν βίον τῆς ὁσίας Μακρινῆς», ἡ ὁποία γράφτηκε ἀμέσως μετὰ τὸν θάνατό της.

Λόγοι

.        Ἀπὸ τοὺς Λόγους τοῦ Γρηγορίου λίγοι ἐπέζησαν. Οἱ σπουδαιότεροι εἶναι οἱ λόγοι ἐπὶ τῶν μεγάλων Ἑορτῶν: Χριστουγέννων, Ἐπιφανείων, Πάσχα, καὶ Πεντηκοστῆς. Ἔγραψε ἐπίσης ὁμιλίες γιά: τὸν Ἄγ. Στέφανο, τὸν Μάρτυρα Θεόδωρο, τοὺς Ἁγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρας τῆς Σεβάστειας, τον  Ἐφραὶμ τὸν Σύρο, καὶ τὸν Γρηγόριο τὸν θαυματουργό. Οἱ ἐπιτάφιοι λόγοι τοῦ ἀφιερώνονται, μεταξὺ ἄλλων, στὸν Βασίλειο καὶ τὸν Μελέτιο Ἀντιοχείας. Τὰ ὁμιλητικὰ ἔργα τοῦ Γρηγορίου ὑστεροῦν ἔναντι παρόμοιων ἔργων ἄλλων μεγάλων Πατέρων, καὶ τὸ ὕφος τοῦ εἶναι βαρὺ καὶ τεχνητό. Αὐτὸ εἶναι λαμπρὸ στὰ ἀσκητικὰ τοῦ ἔργα, τὰ ὁποῖα εἶχαν μεγάλο προσωπικὸ ἐνδιαφέρον γι’ αὐτόν.

Ἐπιστολὲς

.         Ὁ Γρηγόριος ἄφησε 26 μὲ 30 ἐπιστολές, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ περισσότερες παρέχουν πληροφορίες σχετικὲς μὲ τὴν προσωπικότητα καὶ τὴν ζωή του. Ἡ Ἐπιστολή του γιὰ τὶς Ἱερὲς (προσκυνηματικὲς) ὁδοιπορίες στὰ  Ἱεροσόλυμα εἶναι ἰδιαίτερα σημαντική. Ἡ «κανονικὴ» ἐπιστολὴ πρὸς Λητόϊον περιλαμβάνει ὀκτὼ κανόνες καὶ συμπεριλαμβάνεται στὸ «Νομοκάνονα» καὶ ἄλλες συλλογὲς κανόνων. Οἱ κανόνες του γιὰ τὴν ζωὴ τῆς μετανοίας διατυπώθηκαν σύμφωνα μὲ τὴν γνώση τῆς Ψυχολογίας ποὺ εἶχε, καὶ διαμορφώθηκαν ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως καὶ τῆς ἐμπειρίας του ὡς κληρικοῦ.  Ὁ Γρηγόριος ἔγραψε ἐπίσης μία Ἐπιστολὴ γιὰ τὸ Πάσχα, τὴν «κοινὴ νηστεία τῆς δημιουργίας», ἡ ὁποία γιορτάζει τὴν ἀνάσταση τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ ἔπεσε διὰ τῆς ἁμαρτίας. Ἡ Ἐπιστολή του 25 πρὸς Ἀμφιλόχιο εἶναι πολὺ ἐνδιαφέρουσα γιὰ τὴν ἱστορία τῆς Χριστιανικῆς τέχνης καὶ ἀρχιτεκτονικῆς, γιατί περιγράφει λεπτομερῶς ἕνα «μαρτύριον» ὑπὸ κατασκευήν.

 ΠΗΓΗ: Ἀντιαιρετικὸν Ἐγκόλπιον  (egolpion.com)

Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΑΣΙΜΗ. ΤΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΟΣΤΙΜΟ!

.         ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μέσα σὲ ὅλα τὰ χαράτσια καὶ τὴν φοροεπιδρομὴ ἀπορίας ἄξιον, πῶς ἀκόμα δὲν σκέφτηκαν νὰ ἐπιβάλουν κι ἕνα πρόστιμο ΖΩΗΣ, γιὰ ἐκείνους ποὺ ἐπιμένουν νὰ ἐπιβιώνουν, νὰ ἀναπνέουν καὶ νὰ περπατοῦν. Ἡ ἐπιβίωση εἶναι ἐντελῶς κολάσιμη! Καὶ γι᾽ αὐτὸ τῆς πρέπει πρόστιμο.
.      Ἄλλωστε κανεὶς πιὰ ὁμαλὸς στὰ λογικά του δὲν πιστεύει ὅτι μὲ τὴν ὑπερφορολόγηση καὶ τὴν δῆθεν πάταξη τῆς φοροδιαφυγῆς λύνεται τὸ δημοσιονομικὸ πρόβλημα τῆς Χώρας. Ὁλοφάνερος στόχος εἶναι ἡ νομιμόσχημη ὑπονόμευση τῆς ἐλευθερίας καὶ ὁ ψυχικὸς καὶ ἠθικὸς ἐξολοθρεμός τοῦ λαοῦ.  Ἂν προκύψει καὶ ὁ σωματικός, τόσο τὸ καλύτερο!

Πρόστιμο 100 εὐρὼ γιὰ ὅσους δὲν ζητοῦν ἀποδείξεις!

.       Οἱ νέες ρυθμίσεις θὰ περιλαμβάνονται στὸ φορολογικὸ νομοσχέδιο γιὰ τὸ Ἐθνικὸ Φορολογικὸ Σύστημα, τὸ ὁποῖο εἰσέρχεται στὸ τελικὸ στάδιο τῆς ἐπεξεργασίας.
.         Ἔρχονται πρόστιμα γιὰ τοὺς καταναλωτὲς ποὺ δὲν ζητοῦν ἀποδείξεις. Τὸ ΣΔΟΕ θὰ ἐπιβάλει πρόστιμο 100 εὐρὼ σὲ κάθε καταναλωτὴ ποὺ θὰ συλλαμβάνεται νὰ μὴ ζητᾶ ἀπόδειξη γιὰ τὶς ἀγορὲς ποὺ πραγματοποιεῖ.
.       Παράλληλα τὸ ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν ἐξετάζει τὸ ἐνδεχόμενο νὰ δώσει κίνητρα στοὺς φορολογουμένους νὰ χρησιμοποιοῦν στὶς συναλλαγές τους τὴν κάρτα ἀποδείξεων, ἐνῶ στὰ σχέδιά του περιλαμβάνεται ἡ ἀπ᾽ εὐθείας εἴσπραξη τοῦ ΦΠΑ μέσῳ πιστωτικῶν ἢ χρεωστικῶν καρτῶν.
.         Μὲ τὶς κινήσεις αὐτές, τὸ οἰκονομικὸ ἐπιτελεῖο ἐπιχειρεῖ νὰ ἀναθερμάνει τὸ κίνημα τῶν ἀποδείξεων, τὸ ὁποῖο ἔχει ἀτονίσει καὶ νὰ περιορίσει τὴν φοροδιαφυγή.
.        Οἱ νέες ρυθμίσεις θὰ περιλαμβάνονται στὸ φορολογικὸ νομοσχέδιο γιὰ τὸ Ἐθνικὸ Φορολογικὸ Σύστημα, τὸ ὁποῖο εἰσέρχεται στὸ τελικὸ στάδιο τῆς ἐπεξεργασίας. Στόχος τοῦ οἰκονομικοῦ ἐπιτελείου εἶναι νὰ παρουσιαστεῖ τὴν ἑπόμενη ἑβδομάδα καὶ νὰ ἔχει ψηφιστεῖ μέχρι τὸ τέλος τοῦ ἔτους, ἐνῶ σήμερα σὲ εὐρεία σύσκεψη ὑπὸ τὸν ὑπουργὸ Οἰκονομικῶν Εὐάγγελο Βενιζέλο ἀναμένεται νὰ ἐξεταστοῦν οἱ τελευταῖες ἐκκρεμότητες.
.         Ξεχωριστὸ κεφάλαιο στὸ νέο φορολογικὸ νομοσχέδιο ἀναμένεται νὰ ἀποτελέσουν οἱ «Κανόνες Ἀπεικόνισης Συναλλαγῶν», ποὺ ἀντικαθιστοῦν τὸν ΚΒΣ. Μὲ τὶς ἀλλαγὲς ποὺ προωθοῦνται καὶ σύμφωνα μὲ τὸ πόρισμα τῆς ἐπιτροπῆς ποὺ ἔχει ἐπεξεργαστεῖ τὶς νέες ρυθμίσεις καθιερώνεται ἕνα νέο “πόιντ σύστεμ” γιὰ τὶς φορολογικὲς παραβάσεις μὲ σημαντικότερα στοιχεῖα τὴν μὴ ἀπόρριψη τῶν βιβλίων, τὴν μείωση ἢ κατάργηση προστίμων γιὰ τυπικὲς παραβάσεις, ἐνῶ γιὰ πρώτη φορὰ θεσπίζονται καὶ «κίνητρα συμμόρφωσης».
.         Οἱ παραβάτες ποὺ θὰ πληρώνουν τὰ πρόστιμα θὰ δικαιοῦνται ἐπιστροφῆς ποσοῦ, τὸ ὁποῖο θὰ ἀντιστοιχεῖ στὸ 30% τοῦ ἀρχικοῦ προστίμου. Σὲ περίπτωση συμβιβασμοῦ, τὸ ἴδιο πρόστιμο μειώνεται κατὰ 60% στὴν ἐφ᾽ ἅπαξ πληρωμὴ καὶ 40%, ἂν καταβληθεῖ σὲ δόσεις.
.         Τὸ νέο ποινολόγιο γιὰ τὶς φορολογικὲς παραβάσεις ποὺ θὰ περιλαμβάνεται στὸ φορολογικὸ νομοσχέδιο προβλέπει ὅτι:
.         Ἐπιβάλλεται πρόστιμο 100 εὐρὼ σὲ βάρος τῶν φυσικῶν προσώπων, ἰδιωτῶν – καταναλωτῶν, γιὰ τὰ ὁποῖα διαπιστώνεται κατὰ τὴν διάρκεια προληπτικοῦ φορολογικοῦ ἐλέγχου εἴτε σὲ ἐπαγγελματικὴ ἐγκατάσταση ἐπιτηδευματία εἴτε ἐκτὸς αὐτῆς ὅτι δὲν ἀπαίτησαν ἢ δὲν ἀποδέχθηκαν ἢ ἀποδέχθηκαν ἀνακριβῆ φορολογικὰ στοιχεῖα ἀξίας γιὰ τὴν ἀγορὰ ἀγαθῶν ἢ τὴν λήψη ὑπηρεσιῶν, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν μὴ ἔκδοση, τὴν μὴ ἐμπρόθεσμη ἢ τὴν ἀνακριβῆ ἔκδοση στοιχείου ἀπὸ τὸν ἐπιτηδευματία. Τὸ πρόστιμο καταβάλλεται ἐντὸς 10 ἡμερῶν σὲ ὁποιαδήποτε ΔΟΥ, μὲ ἔκπτωση 50%.

[…]

 ΠΗΓΗ: imerisia