Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΟΣ. ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ (ντοκυμαντέρ)

Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ

ΕΙΣΑΓ. ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Προσοχή. Ἡ κατωτέρω «τεκμηριοσκόπηση» εἶναι αὐστηρῶς ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ γιὰ … τοὺς προσβεβλημένους ἀπὸ τὸ σύνδρομο τῆς «Μεταπατερικότητος»!

Τοῦ Παναγιώτη Τελεβάντου

.      Διαβάζουμε στὸν “Πυλώνα Ἐκκλησιαστικῶν Εἰδήσεων Amen.gr”: «”H διαδρομὴ καὶ διακονία ἑνὸς γέροντα τῆς ἐποχῆς μας, τοῦ μακαριστοῦ ἱερομονάχου π. Ἰακώβου Τσαλίκη, παρουσιάζεται μέσα ἀπὸ ἕνα ἐξαιρετικὰ ἐπιμελημένο ντοκιμαντὲρ τοῦ 1998, τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ παρακολουθήσει κανεὶς ἐλεύθερα στὸ YouTube. Πρόσωπα ποὺ γνώρισαν τὸν μακαριστὸ Γέροντα, ποὺ συνδέθηκαν μαζί του πνευματικὰ καὶ κοινωνικὰ – τὴν περίοδο ποὺ ἀκόμα ἦταν λαϊκός, μιλοῦν γιὰ τὴν προσωπικότητα τοῦ Ἰακώβου Τσαλίκη, τὴν εὐγενικὴ ψυχή του, τὸ ἀπαράμιλλο ἦθος του, τὰ πνευματικὰ χαρίσματά του, τὴν ἑδραία πίστη του καὶ τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν Ἄνθρωπο καὶ τὸν Θεό. Τὴν ἐπιμέλεια τοῦ ντοκιμαντὲρ εἶχε ὁ κ. Κωνσταντῖνος Τσινάλης καὶ τὴν σκηνοθεσία ὁ κ.Φώτης Πολυχρονόπουλος, στοὺς ὁποίους ἀξίζουν συγχαρητήρια γιὰ τὴν ποιοτικὴ δουλειά τους καὶ γιὰ τὴν εὐαισθησία καὶ τὸν σεβασμὸ μὲ τὸν ὁποῖο προσέγγισαν τὸν βίο τοῦ Γέροντα Ἰακώβου.
.         Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι στὸ Ντοκιμαντὲρ ἐμφανίζεται καὶ ὁ μακαριστὸς πλέον ἡγούμενος τῆς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Δαυὶδ ἐν Εὐβοίᾳ  Κύριλλος.
.        Καθημερινὰ ἑκατοντάδες προσκυνητὲς καταφθάνουν στὴν Ἱ. Μ.Ὁσίου Δαυὶδ προκειμένου νὰ προσευχηθοῦν στὸν Ἅγιο καὶ νὰ ἀνάψουν κερὶ στὴν μνήμη του. Μὲ εὐλάβεια προσκυνοῦν τὸ μνῆμα τοῦ Γέροντος Ἰακώβου, τώρα πιὰ καὶ τοῦ πατρὸς Κυρίλλου, ἀνάβουν κερὶ καὶ σιωπηλὰ κάνουν τὴν προσευχή τους».
.     Αὐτὸ ποὺ ἐντυπωσιάζει περισσότερο ἀπὸ τὸ ἐξαιρετικὸ βίντεο γιὰ τὸν ἀείμνηστο Γέροντα Ἰάκωβο Τσαλίκη εἶναι ἡ κηδεία του. Κηδεία ἦταν αὐτὴ ἢ ἀναστάσιμο πανηγύρι; Συνιστῶ θερμὰ στοὺς καλοὺς ἀναγνῶστες νὰ δοῦν τὸ βίντεο ποὺ προτάσσεται τῆς ἀνάρτησης.
.      Εὐχαριστοῦμε θερμὰ ὅσους κοπίασαν γιὰ νὰ μᾶς παραδώσουν μία τόσο θαυμάσια δουλειά, ποὺ βοηθᾶ ἀφάνταστα ὅσους τὸ βλέπουν νὰ νιώσουν τὴν παρουσία καὶ τὴν ἁγιότητα τοῦ Γέροντος Ἰακώβου Τσαλίκη.
.       Τὰ παιδάκια, [ἔγραψα μόλις χθὲς στὴν ἀνάρτηση ἑνὸς βίντεο, ποὺ δείχνει ἕνα ἀθῶο παιδάκι νὰ προσεύχεται] εἶναι ὅ,τι πιὸ ὡραῖο ἔφτιαξε ὁ Θεὸς στὸν κόσμο.
.       Καὶ οἱ Ἅγιοι εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη καύχηση τῶν χριστιανῶν ἐπειδὴ μέσῳ τῆς ἀντανάκλασης τοῦ φωτὸς καὶ τῆς διδασκαλίας τους ὁ ἄνθρωπος βλέπει τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἑρμηνεύει τὸ Εὐαγγέλιο μὲ τὸν πιὸ γνήσιο καὶ αὐθεντικὸ τρόπο.

ΠΗΓΗ: panayiotistelevantos.blogspot.com

ΕΙΣ ΤΟΝ ΒΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ [Ε´]

Μοναχοῦ Ἀρσενίου Βατοπαιδινοῦ
Εἰς τὸν Βίον
τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου [Ε´]

Α´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/23/εἰς-τὸν-βίον-τοῦ-ἁγ-γεωργίου-1/

Β´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/24/εἰς-τὸν-βίον-τοῦ-ἁγ-γεωργίου-2/

Γ´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/27/εἰς-τὸν-βίον-τοῦ-ἁγ-γεωργίου-3/

Δ´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/01/εἰς-τὸν-βίον-τοῦ-ἁγ-γεωργίου-4/

.          Ἔβλεπε κανεὶς τὴν προθυμία τοῦ μάρτυρα, διέκρινε τὸν θεϊκό του ζῆλο, ἀλλὰ ἀδυνατοῦσε πρὸς στιγμὴν νὰ περπατήσει ἀπὸ τοὺς πόνους. Τότε μὲ ρόπαλα τὸν κτυποῦσαν νὰ περπατήσει· δάκρυα ξεπήδησαν ἀπὸ τὰ μάτια του. «Τρέχε Γεώργιε», εἶπε καὶ ταυτόχρονα ψέλλισε: «Κύριε, Κύριε σῶσε με στὴν θλίψη μου. Ἐσὺ εἶσαι ἡ καταφυγή μου, γιὰ τὸ ὄνομά σου πάσχω. Γνωρίζεις τὴν προθυμία τῆς ψυχῆς μου καὶ τοῦ σώματός μου τὴν ἀδυναμία. Μὴ μὲ ἐγκαταλείπεις, νὰ μὴν ποῦν οἱ ἄθεοι αὐτοί, ποῦ εἶναι ὁ Θεὸς τοῦ Γεωργίου; Νὰ μὴν πεῖ ὁ διάβολος ὅτι ἔγινε ἰσχυρότερος ἀπὸ Σένα». Καὶ πάλι ἀπάντηση μὲ φωνὴ δόθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ στὴν ψυχή του: «Θάρρος Γεώργιε, μαζί σου εἶμαι». Ἄκουσε τὴν φωνὴ αὐτὴ καὶ ταυτόχρονα πῆρε πνευματικὴ δύναμη, ὥστε νὰ περπατήσει μέχρι τὴν φυλακὴ μὲ τὰ φοβερὰ αὐτὰ ὑποδήματα.
.          Καὶ πάλι τὸ πρωΐ στὸ δικαστικὸ βῆμα ὁ βασιλιὰς τοῦ εἶπε: «Μὲ πολὺ θράσος ὑπομένεις τὰ βάσανα· μέχρι πότε θὰ ἀντέξεις;». Καὶ ὁ Γεώργιος τοῦ εἶπε: «Ἐγὼ βέβαια, δέχομαι ἀντιλήψεις τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ μου καὶ κάνω ὑπομονὴ μὲ τὴν δύναμή του, ἔτσι ποὺ τὰ βασανιστήριά σου νὰ τὰ θεωρῶ παιχνίδια μικρῶν παιδιῶν. Ἐσὺ ὅμως εἶσαι πνευματικὰ τυφλὸς καὶ παιχνίδι στὰ χέρια τῶν δαιμόνων· ποιὰ εἶναι ἡ ἐλπίδα σου νὰ λατρεύεις ἀναίσθητα καὶ κωφὰ ξόανα γιὰ θεούς; Καλύτερα νὰ ντρέπεσαι νὰ ὀνομάζεις θεοὺς αὐτοὺς ποὺ ἔζησαν μὲ πορνεῖες καὶ φόνους καὶ τώρα βρίσκονται στὴν ἄσβεστη φωτιά, ποὺ περιμένει κι ὅσους τοὺς σέβονται».
.          Πάλι ντροπή, ἔκπληξη καὶ θυμὸς ἀκολούθησαν τὰ λόγια του μάρτυρος καὶ διαταγὲς νὰ τὸν μαστιγώνουν μὲ νεῦρα βοδιῶν καὶ νύχια σιδερένια νὰ ξεσχίζουν τὶς σάρκες του. Ἀλλὰ αὐτὸς ἦταν ἔμπλεως θείας Χάριτος καὶ φαινόταν σὰν νὰ ἔπασχε κάποιος ἄλλος.
.          Ὁ Μαγνέντιος ὑποκρινόμενος φιλανθρωπία, ζήτησε νὰ κατεβάσουν τὸν Γεώργιο ἀπὸ τὸ ξύλο τοῦ μαρτυρίου, τὸ ὁποῖο ἀφοῦ ἔγινε, τοῦ εἶπε: «Ἐὰν θέλεις, σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία σου νὰ γίνουμε Χριστιανοί, δεῖξε μας ἕνα θαῦμα. Βλέπεις ἐκείνους τοὺς τάφους; Ἀνάστησε ἕναν ἀπὸ τοὺς νεκροὺς καὶ θὰ πιστέψουμε στὸν Θεό σου».
.          Ὁ Γεώργιος τοῦ εἶπε: «Στὸν Θεό μου, ποὺ δημιούργησε τὰ πάντα “ἐκ τοῦ μὴ ὄντος”, εἶναι εὔκολο νὰ ἀναστήσει καὶ τὸν νεκρό, ἀλλὰ τὸ σκοτάδι τῆς ἀσεβείας σᾶς σκεπάζει καὶ εἶστε μεθυσμένοι ἀπὸ τὴν ἀπάτη τοῦ ἐχθροῦ. Κι αὐτὸ τὸ θαῦμα θὰ γίνει, καὶ πάλι ἄπιστοι θὰ μείνετε. Ἀλλ’ ἐγὼ γιὰ τὸν κόσμο ποὺ εἶναι γύρω μας, θὰ παρακαλέσω τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, νὰ κάνει αὐτὸ τὸ θαῦμα μπροστὰ στὰ μάτια σας». Γονάτισε κι ἀπὸ τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς προσευχήθηκε: «Χριστὲ Βασιλεῦ, ποὺ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ἀνέχθηκες Σταυρὸ καὶ ὑπέμεινες ἐπονείδιστο θάνατο· Ἐσὺ ποὺ θέλεις ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νὰ σωθοῦν καὶ νὰ ἔλθουν σὲ ἐπίγνωση τῆς ἀλήθειάς Σου· Ἐσὺ ποὺ μὲ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους Σου ἐμεγάλυνες τὴν παρουσία Σου μὲ τὰ θαύματα ποὺ ἐργάστηκες δι’ αὐτῶν, γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν πεπλανημένων λαῶν· Αὐτὸς καὶ τώρα ἄκουσε τὴν προσευχή μου καὶ ἀνάστησε ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς νεκρούς, γιὰ τὴν δόξα τοῦ προσκυνητοῦ Σου Ὀνόματος καὶ τοῦ συνανάρχου Σου Πατρὸς καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».
.          Τελείωσε τὴν προσευχή του καὶ ἰσχυρὸς σεισμὸς ἔγινε· σωρὸς ἀπὸ χώματα μετακινήθηκε καὶ ἐμφανίστηκε κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν πεθάνει ἀπὸ παλιά. Τὸ πλῆθος ἔμεινε ἄναυδο! Ὁ νεκρός, ζωντανὸς πλέον, διέσχισε τὸ πλῆθος καὶ ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Μάρτυρος λέγοντας: «Σὲ παρακαλῶ, δοῦλε τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ, δῶσε μου τὴν ἐν Χριστῷ σφραγίδα (δηλ. τὸ Βάπτισμα)». Κι ὁ Γεώργιος τοῦ εἶπε: «Ἐὰν πιστεύεις στὸν Θεὸ ποὺ σοῦ ξανάδωσε τὴν ζωή, θὰ σωθεῖς». Κι αὐτός: «Πιστεύω –εἶπε– στὸν Χριστό, τὸν μεγάλο Θεό· Αὐτὸν ποὺ μόλις μὲ τὴν προσευχή σου ἀπὸ τοὺς νεκροὺς μὲ ἀνέστησε». Ἀλλ’ ὁ βασιλιὰς καὶ οἱ γύρω ἀπὸ αὐτόν, γεμάτοι ἔκπληξη, γρήγορα ρωτοῦσαν: «Πές μας τὸ ὄνομά σου· μὲ ποιό τρόπο ἔζησες καὶ πότε;». Κι αὐτός: «Τὸ ὄνομά μου εἶναι Τωβίδ, ἱερέας δὲ τῶν ψεύτικων θεῶν ἤμουν καὶ πέθανα πρὶν τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ καὶ παραπέμφθηκα στοὺς τόπους τῆς αἰώνιας κολάσεως μὲ τοὺς ὁμοίως ὑποδουλωμένους στὴν πλάνη μου». Κι ὁ Γεώργιος: «Σὲ σένα μιλῶ, ποὺ ἐπανῆλθες παράδοξα ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν ζωή. Πήγαινε σὲ ἕναν ποταμό, κατάδυσε τὸν ἑαυτό σου τρεῖς φορὲς μέσα στὰ νερά, στὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθαρίσου στὸ θεῖο αὐτὸ λουτρὸ καὶ πήγαινε χαρούμενος στὸν παράδεισο μὲ ὅποιον τρόπο γνωρίζει ὁ Κύριος». Ἦταν φυσικό, μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονός, νὰ πιστέψουν πλῆθος κόσμου καὶ στρατιωτῶν στὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, θαυμάζοντας τὴν δύναμή Του.
.          Ὁ σκληροτράχηλος ὅμως καὶ ἀλαζόνας Διοκλητιανός, βλέποντας τί ἔγινε, γεμάτος ἀπὸ ἀκάθεκτη μανία εἶπε: «Μὰ τοὺς Θεούς, ὁ Γεώργιος εἶναι μάγος καὶ παρουσίασε σὲ σχῆμα ἀνθρώπου κάποιο πνεῦμα γιὰ νὰ ἐξαπατήσει τοὺς ἀφελεῖς». Κοιτώντας αὐτὸν καὶ τοὺς περὶ αὐτόν, λυπημένος ὁ Γεώργιος εἶπε: «Ἀλλοίμονο στὴν ἀφροσύνη καὶ τὴν ἀνοησία σας· μὲ τόση πείρα γευθήκατε καὶ εἴδατε τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ μου καὶ ἀκόμα τολμᾶτε νὰ βλαστημᾶτε; Φαντασία θεωρεῖτε αὐτὸ τὸ τεράστιο γεγονὸς τῆς δυνάμεώς Του; Ἂς μὴν ἀπατᾶσθε· οἱ πονηρὲς φαντασίες δὲν ἀντέχουν οὔτε τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ!».
.          Ὁ βασιλιὰς ἔστειλε σιδηροδέσμιο τὸν Γεώργιο πάλι στὴν φυλακὴ κι αὐτὸς γεμάτος ντροπὴ πῆγε στὸ παλάτι.
.          Τὸ ὑπερφυὲς ὅμως γεγονὸς τῆς ἀναστάσεως τοῦ νεκροῦ, διαφημίστηκε σὲ κάθε πόλη καὶ χώρα, ὥστε σὰν ποτάμια ὁ κόσμος ἔτρεχε στὴν φυλακή, ἔδιναν χρήματα καὶ δῶρα στοὺς δεσμοφύλακες γιὰ νὰ δοῦν τὸν Γεώργιο καὶ ν’ ἀκούσουν τὴν διδασκαλία του. Ταυτόχρονα πολλοὶ ἄρρωστοι γίνονταν ὑγιεῖς –ὅπως τὴν ἐποχὴ τῶν Ἀποστόλων– πράγμα ποὺ χαροποιοῦσε τὸ πλῆθος καὶ πίστευαν· καὶ ἡ πίστη στὸν Χριστὸ ἐξαπλωνόταν.
.          Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη οἱ ἀγρότες χρησιμοποιοῦσαν τὰ βόδια γιὰ τὸ ὄργωμα καὶ τὶς μεταφορές. Ἕνας ἀγρότης μὲ τὸ ὄνομα Γλυκέριος, ἔφθασε πονεμένος στὴν φυλακή, διότι ψόφησε τὸ βόδι του καὶ παρακαλοῦσε τὸν Γεώργιο λέγοντας: «Κύριε τὸ βόδι αὐτό, μοῦ ἦταν τόσο χρήσιμο· ζοῦσα ἀπ’ αὐτὸ καὶ πρὶν ἀπὸ λίγο ξεψύχησε». «Ἐὰν πιστεύεις στὸν Θεό μου, θὰ ἀναστηθεῖ τὸ ζῶο σου», τοῦ εἶπε ὁ Γεώργιος καὶ βεβαιώνοντας ὁ Γλυκέριος ὅτι πιστεύει, ὁ Γεώργιος τοῦ εἶπε: «Πήγαινε καὶ θὰ τὸ βρεῖς ὑγιές». Πράγματι, ἔτσι συνέβη! Ὅμως, ἐνῶ ὁ Γλυκέριος ἔγινε ἀπόστολος τοῦ γεγονότος, ἀμέσως τὸν συνέλαβαν οἱ στρατιῶτες καὶ τὸν παρέστησαν στὸν βασιλιά, ὁ ὁποῖος διέταξε νὰ τὸν κατακόψουν μεληδόν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΒΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ [Δ´] «Ἂς ξεχάσουμε τὶς πλάνες τῶν εἰδώλων. Ὁ Θεὸς τοῦ Γεωργίου εἶναι ἀληθινὸς καὶ ζωντανὸς ἀνάμεσά μας»

Μοναχοῦ Ἀρσενίου Βατοπαιδινοῦ
Εἰς τὸν Βίον
τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου [Γ´]

Α´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/23/εἰς-τὸν-βίον-τοῦ-ἁγ-γεωργίου-1/

Β´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/24/εἰς-τὸν-βίον-τοῦ-ἁγ-γεωργίου-2/

Γ´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/27/εἰς-τὸν-βίον-τοῦ-ἁγ-γεωργίου-3/

.          Ἦταν τόσο μεγάλη καὶ ἔνδοξη ἡ παρουσία τοῦ οὐράνιου συμπαραστάτη, ποὺ γέμισε τὴν ψυχή του μὲ οὐράνια χαρὰ καὶ εὐφροσύνη. Τὸν θεῖο ἔρωτα ποὺ μυστικὰ ζοῦσε μέσα στὴν ψυχή του, ὄχι μόνο ἐπιβεβαίωσε ἡ οὐράνια αὐτὴ παρουσία, ἀλλὰ πολλαπλασίασε ἀπείρως κατὰ τὴν πίστη καὶ τοὺς ἀγῶνες του. Αὐτὲς οἱ παρουσίες, καθὼς καὶ κάθε παράκληση τῆς θείας Χάριτος δὲν ξεχνιοῦνται ποτέ, ὥστε νὰ μπορεῖ ὁ ἀγωνιστὴς τῆς εὐσεβείας νὰ τὶς φέρνει στὴν μνήμη του καὶ νὰ ἐνδυναμώνει τὴν ψυχή του μὲ τὴν πίστη, τὶς ὧρες ποὺ ὁ Κύριος ἐπιθυμεῖ νὰ δοθεῖ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀγαποῦν καὶ ἡ δική τους προσωπικὴ κατάθεση στὴν προθυμία τῆς ἀγάπης καὶ τῆς θυσίας.
.          Μὲ ἄνεση, μόνος καὶ πάλι, ξεκίνησε γιὰ τὸ ἑπόμενο ἀγώνισμα. Ἡ ψυχή του ἦταν ἤδη στὸν οὐρανό, ἡ ἀγάπη γιὰ τοὺς συνανθρώπους του μεγάλη καὶ ὁ πόθος νὰ δώσει καὶ πάλι τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ στοὺς συνανθρώπους του, τὸν ἔκαναν νὰ φύγει ἀμέσως γιὰ τὰ βασίλεια, ὅπου ἔμαθε ὅτι ὁ αὐτοκράτορας θυσίαζε στὸν ναὸ τοῦ Ἀπόλλωνα, περικυκλωμένος ἀπὸ τὸ συνωστισμένο πλῆθος.
.          Φλεγόμενος ἀπὸ τὸν πόθο νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὴν ἀλήθεια, ἔσπρωχνε δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ τὸ πλῆθος γιὰ νὰ φθάσει γρήγορα μπροστὰ στὸν βωμὸ ποὺ ἦταν ὁ αὐτοκράτορας. Ἔκπληξη καὶ ταραχή, ὄχι λίγη, προκάλεσε ἡ παρουσία του. Ἡ τελετὴ σταμάτησε, ἀνησυχία μὲ ἀπορία δημιουργήθηκε καὶ ὁ Γεώργιος σὰν νὰ παράβλεπε τὸν αὐτοκράτορα, εἶπε πρὸς τὸ πλῆθος: «Γιατί φίλοι θυσιάζετε τὶς ψυχές σας στοὺς δαίμονες; Μέχρι πότε θὰ βρίσκεστε στὸ σκοτάδι τῆς ἀθεΐας, ἑκουσίως θὰ κλείνετε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς σας καὶ δὲν θέλετε νὰ κοιτάζετε στὸ φῶς τὸν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης Χριστό; Ἐλᾶτε κοντά Του, νικῆστε τὸν θάνατο, ἀτενίστε στὸ ἄχρονο φῶς, γίνετε παιδιὰ τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ἡμέρας. Δαίμονες σκοτεινοὶ εἶναι τὰ σεβάσματά σας καὶ στὴν αἰώνια φωτιὰ θὰ σᾶς στείλουν. Θεὸς ἀληθινὸς εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Θεός μου, ὁ ὁποῖος θὰ συνδοξάσει καὶ θὰ χαρίσει αἰώνια ζωή, σ’ αὐτοὺς ποὺ τὸν πιστεύουν». Στὴν συνέχεια στράφηκε πρὸς τὸν βασιλιὰ καὶ τοῦ εἶπε: «Πρόσεξέ με καλὰ βασιλιὰ καὶ ταυτόχρονα πίστεψε στὸν Θεό μου, ποὺ μὲ ἔσωσε ἀπὸ τὸ μηχάνημά σου ποὺ κατασκεύασες γιὰ νὰ μὲ θανατώσεις».
.          Ἡ δόξα τοῦ προσώπου τοῦ Γεωργίου ποὺ ἔλαμπε ἀπὸ τὸ θεϊκὸ φῶς, ἡ ἐπίγνωση τοῦ φρικτοῦ μαρτυρίου ποὺ ὁ ἴδιος ὁ βασιλιὰς παρακολούθησε, δὲν τὸν ἄφηναν νὰ πιστέψει ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Γεώργιος. «Ποιός εἶσαι ἄνθρωπε»; εἶπε σὰν ναρκωμένος. «Ποιός εἶσαι ποὺ τόλμησες νὰ προκαλέσεις τόση ταραχὴ τὴν ὥρα τῆς θυσίας»; Καὶ ὁ Γεώργιος εἶπε: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Γεώργιος ποὺ σᾶς ἔχω ἤδη μιλήσει γιὰ τὴν ἀληθινὴ πίστη, ἀλλὰ κι αὐτὴ τὴν στιγμή, βεβαιώνω τὴν δύναμη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ μου μὲ τὴν ζωντανὴ παρουσία μου. Ὁ Θεός μου σώζει αὐτοὺς ποὺ τὸν πιστεύουν, ὄχι μόνο ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀνόμων ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸν ἴδιο τὸν θάνατο καὶ ἀπὸ κάθε θάνατο».
.          Ὁ βασιλιὰς τὸν πρόσεχε καλύτερα καὶ ἔλεγε: «Μήπως εἶναι τὸ φάντασμά του καὶ μᾶς κοροϊδεύει»; Κι ὁ Μαγνέντιος ἔλεγε: «Ὄχι κάποιος ἄλλος θὰ εἶναι ποὺ τοῦ μοιάζει». Πῶς μποροῦσαν νὰ πιστέψουν ὅτι ὁ Γεώργιος μετὰ ἀπὸ τέτοιο φρικιαστικὸ θάνατο ἦταν ζωντανὸς καὶ ὑγιὴς μπροστά τους σὲ διάστημα λίγων ὡρῶν, καὶ ἐνῶ αὐτοὶ θυσίαζαν γιὰ νὰ γιορτάσουν τὴν νίκη τους; Ὁ Γεώργιος διέκοψε καὶ πάλι τὴν ἀπορία τους καὶ εἶπε: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Γεώργιος, ὁ δοῦλος καὶ φίλος τοῦ Χριστοῦ μου. Μὴν ἀμφιβάλλετε μεταξὺ σας γιὰ μένα· καλύτερα πιστέψτε χωρὶς ἐνδοιασμούς, γιατί εἶναι παντοδύναμος καὶ τοὺς νεκροὺς ἀκόμη ζωοποιεῖ καὶ τοὺς χαρίζει τὴν ἀνάσταση».
.          Οἱ ἡγεμόνες ἔμειναν ἐμβρόντητοι. Οἱ στρατηλάτες τους ὅμως Ἀνατόλιος καὶ Πρωτολέων ποὺ εἶχαν παρακολουθήσει τὰ γενόμενα μὲ πολὺ πλῆθος κόσμου, ἔλεγαν μεταξύ τους ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Γεώργιος καὶ ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἀληθινὸς Θεός. Αὐτὴ ἡ ὁμολογία τους ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ διατάξει ὁ βασιλιὰς νὰ ἀποκεφαλιστοῦν, μὲ ὅσους πίστεψαν, ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη, πράγμα ποὺ ἔγινε.
.          Ὅμως καὶ ἡ γυναίκα τοῦ βασιλιᾶ, ἡ αὐτοκράτειρα Ἀλεξάνδρα, ποὺ εἶχε παρακολουθήσει τὰ γεγονότα, εἶπε πρὸς τὸν βασιλιά: «Κι ἐγὼ πιστεύω τὸν Χριστὸ σὰν Θεό, ὅπως ὁ Γεώργιος μᾶς εἶπε». Κι ὁ Μαγνέντιος τῆς εἶπε: «Γιατί καταφρονεῖς τοὺς θεοὺς γιὰ χάρη ἑνὸς σταυρωμένου ἀνθρώπου»; Βέβαια ἦταν γνωστὸ σ’ αὐτοὺς καὶ οἱ ἴδιοι τὸ ἐφάρμοζαν, νὰ σκοτώνουν δηλαδή, μεταξὺ τῶν ἄλλων, τοὺς κακούργους μὲ σταυρικὸ θάνατο. Ἡ Ἀλεξάνδρα τοῦ εἶπε: «Ἀνώτερα πράγματα μᾶς ἔδειξε ὁ Γεώργιος γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο· οἱ θεοί σας εἶναι ἄξιοι κάθε καταφρονήσεως».
.          Πολλὲς συγχρόνως συγκλητικὲς γυναῖκες πίστεψαν, βλέποντας τὴν πνευματικὴ δόξα τοῦ Γεωργίου καὶ τὸ θάρρος τῆς βασίλισσάς τους. Τότε ὁ βασιλιὰς διέταξε ἀμέσως νὰ ρίξουν τὸν Γεώργιο μέσα σὲ λάκκο μὲ σβησμένο ἀσβέστη, ὥστε ἀφοῦ μείνει τρεῖς μέρες ἐκεῖ, νὰ μὴ βρεθοῦν οὔτε τὰ ὀστᾶ του.
.          Ἔγινε ὅπως διέταξε, καὶ οἱ φύλακες φρουροῦσαν τὸν λάκκο. Πέρασαν τρεῖς μέρες καὶ ὁ βασιλιὰς διατάζει νὰ πετάξουν ὅτι ἀπέμεινε ἀπὸ τὰ ὀστᾶ του γιὰ νὰ μὴν τὰ προσκυνοῦν οἱ Χριστιανοί. Πλῆθος ὅμως κόσμου περικύκλωσε τὸν λάκκο περιμένοντας μὲ ἀγωνία νὰ δοῦν τί ἀπέγινε ὁ Γεώργιος. Τὸν εἶχαν δεῖ τόσες φορὲς νὰ νικάει τὸν θάνατο, ποὺ μέσα τους πίστευαν ὅτι πάλι ζωντανὸ θὰ τὸν δοῦν. Κι ἔτσι ἔγινε! Ὁ Γεώργιος ἦταν τελείως ὑγιὴς καὶ δοξασμένος, ποὺ προκάλεσε τὰ πλήθη σὲ ζητοκραυγές, σὰν νὰ παρακολουθοῦσαν πλέον ἕναν τιτάνιο ἀγώνα μεταξὺ ζωῆς καὶ θανάτου, Χριστοῦ καὶ δαιμόνων, τοῦ Γεωργίου καὶ τοῦ βασιλιᾶ ὡς ἐκπροσώπων τους.
.          Ἡ φήμη διαδόθηκε γρήγορα. Ἡ βασίλισσα, γεμάτη ἀπὸ θεϊκὸ ἔρωτα, κατέφθασε στὸν τόπο καὶ κήρυττε ἄφοβα τὸν Χριστὸ σὰν ἀληθινὸ Θεό. Καὶ ἀπὸ τὸν λαό, ὅλο καὶ περισσότεροι πίστευαν.
.          Ὁ βασιλιὰς ζήτησε νὰ τοῦ φέρουν τὸν Ἅγιο καὶ τοῦ εἶπε: «Εἶμαι σὲ ἀπορία, ποιός ἐπιτέλους σὲ κρατάει ζωντανό;». «Γνωρίζω –εἶπε ὁ Γεωργιος– ὅτι ἂν σᾶς πῶ τὴν ἀλήθεια δὲν θὰ πιστέψετε. Ἡ Θεία Γραφὴ λέει γιὰ σᾶς ὅτι ἡ σοφία σὲ κακότεχνη ψυχὴ δὲν εἰσέρχεται. Γι’ αὐτοὺς ὅμως ποὺ εἶναι γύρω ἀπο σᾶς καὶ πιστεύουν, θὰ πῶ ὅτι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, μὲ φυλάει ἀπὸ κάθε βάσανο, ὅπως φυλάει καὶ κάθε πιστό. Νὰ λοιπόν, σᾶς τὸ ξαναλέω!».
.          Ἀποροῦσε ὁ βασιλιὰς μὲ ποιὸ φρικτὸ θάνατο, θὰ μποροῦσε νὰ νικήσει ἐπιτέλους τὸν «ἀθάνατο» αὐτὸ νεαρό, ποὺ τὸν εἶχε ρεζιλέψει τόσες φορές. Ξεπήδησε τότε ἕνας μάγος ποὺ λεγόταν Ἀθανάσιος καὶ εἶπε στὸν βασιλιά, προκειμένου νὰ ἀποσπάσει τὴν εὔνοιά του: «Διάταξε βασιλιᾶ, νὰ τὸν ποτίσω ἕνα δηλητηριῶδες ποτὸ ποὺ μόλις τὸ πιεῖ, θὰ κοποῦν τὰ σπλάγχα του καὶ μὲ φρικτοὺς πόνους θὰ πεθάνει μπροστά μας». «Κάνε γρήγορα –τοῦ λέγει ὁ βασιλιάς– διότι μὲ ἔχει ταλαιπωρήσει μὲ τὰ περίεργα ποὺ κάνει. Καὶ γιὰ νὰ βεβαιωθοῦμε γιὰ τὴν ἐνέργεια τοῦ δηλητηρίου ποὺ λές, νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν φυλακὴ ἕνας κακοῦργος καὶ νὰ πιεῖ ἀμέσως ἀπὸ αὐτό, γιὰ νὰ βεβαιωθοῦμε μήπως κι ἐσὺ κάνεις κάτι ὑπὲρ τοῦ Γεωργίου». Πότισαν τὸν κακοῦργο καὶ σχεδὸν ἀμέσως ἔπεσε σπαράζοντας στὴν γῆ, ἄφριζε καὶ ἔβγαζε αἷμα ἀπὸ τὸ στόμα, μέχρι ποὺ πέθανε ἐλεεινὰ μέσα σὲ ἀφόρητους πόνους.
.          Χάρηκε ὁ Διοκλητιανὸς καὶ εἶπε στὸν Γεώργιο: «Ἔφθασε ὁ καιρὸς τοῦ θανάτου σου ἄθλιε. Τώρα θὰ ἐλεγχθοῦν οἱ προηγούμενες μαγεῖες σου». Διατάζει τὸν Ἀθανάσιο νὰ δώσει στὸν Γεώργιο τὸ φάρμακο. Ὅλοι κοίταζαν μὲ φόβο καὶ λύπη πρὸς τὸν μάρτυρα. Αὐτὸς ὅμως ἅρπαξε κυριολεκτικὰ τὸ δηλητήριο, τὸ σταύρωσε μὲ πίστη καὶ θάρρος καὶ εἶπε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐσὺ ποὺ εἶπες σ’ αὐτοὺς ποὺ Σὲ πιστεύουν, ὅτι κι ἂν ἀκόμα πιοῦν κάτι θανατηφόρο δὲν θὰ τοὺς βλάψει, δεῖξε καὶ τώρα τὴν δύναμή σου». Ἤπιε ὅλο τὸ δηλητήριο ὅπως κάποιος πολὺ διψασμένος πίνει νερὸ καὶ ἐνῶ περίμεναν ὅλοι νὰ πάθει ὅ,τι καὶ ὁ κακοῦργος, ὁ Γεώργιος εἶπε: «Μάταια κουράζεσαι βασιλιά! Μάθε ὅτι οὔτε δηλητήρια, οὔτε φωτιὰ καὶ θηρία, οὔτε τροχοὶ καὶ μαστίγια, οὔτε ὁποιοδήποτε ἄλλο μαρτύριο ἐπινοήσεις, θὰ μὲ χωρίσει ἀπὸ τὸν Χριστό μου».
.          Ὁ Ἀθανάσιος καὶ πολὺ πλῆθος κόσμου, βλέποντας τὸν κακοῦργο νεκρὸ καὶ τὸν Γεώργιο ὑγιέστατο νὰ μιλάει μὲ τέτοια ἀφοβία στὸν βασιλιά, εἶπαν: «Ἀλήθεια, τί ἄλλο εἶναι αὐτό, παρὰ παρουσία τῆς θεότητος τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἔσωσε τὸν Γεώργιο. Ἂς ξεχάσουμε τὶς πλάνες τῶν εἰδώλων. Ὁ Θεὸς τοῦ Γεωργίου εἶναι ἀληθινὸς καὶ ζωντανὸς ἀνάμεσά μας».
.          Ὁ θυμὸς τοῦ βασιλιᾶ ξεπέρασε κάθε ὅριο. Διατάζει πάραυτα τὸν θάνατο τοῦ Ἀθανασίου καὶ ὅσων τόλμησαν νὰ ποῦν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Θεὸς καὶ γυρνώντας μανιασμένος λέει στὸν Γεώργιο: «Ἐγὼ θὰ διαλύσω τὰ σοφίσματα καὶ τὶς μαγεῖες σου». Διέταξε τότε νὰ φέρουν σιδερένια παπούτσια γεμάτα καρφιά, τὰ ἔκαψαν ἰσχυρὰ στὴν φωτιά, τὰ φόρεσαν μὲ μανία στὰ πόδια τοῦ Γεωργίου, κρατώντας τα μὲ λαβίδες καὶ τὸν ἔστειλε νὰ κλειστεῖ στὴν φυλακή.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΙΑΣΩΝ ΚΑΙ ΣΩΣΙΠΑΤΡΟΣ: «Ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό, μπροστὰ στὴν ὁποία τὰ πάντα θεωροῦνται δεύτερα καὶ μικρά»

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΕΚ ΤΩΝ ΕΒΔΟΜΗΚΟΝΤΑ
ΙΑΣΩΝ ΚΑΙ ΣΩΣΙΠΑΤΡΟΣ

Τοῦ Πρωτ. Γ. Δορμπαράκη

 .          Ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους αὐτοὺς ὁ Ἰάσων ἦταν ἀπὸ τὴν Ταρσὸ καὶ πρῶτος ὁδηγήθηκε ἀπὸ ἐκεῖ πρὸς τὴν χριστιανικὴ πίστη. Ὁ Σωσίπατρος  καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀχαΐα καὶ δέχτηκε τὴν πίστη στὸν Χριστὸ μετὰ ἀπὸ αὐτόν. Καὶ οἱ δύο ὑπῆρξαν μαθητὲς τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ ὁ μὲν Ἰάσων καταστάθηκε διδάσκαλος τῆς πόλεώς του, ὁ δὲ Σωσίπατρος ἀνέλαβε τὴν διαποίμανση τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἰκονιέων.
.          Οἱ ἀπόστολοι αὐτοὶ ἀφοὶ ποίμαναν τὶς Ἐκκλησίες τους μὲ καλὸ τρόπο, πῆγαν Δυτικά. Ἔφτασαν στὴν νῆσο τῶν Κερκυραίων καὶ ἀνήγειραν περικαλλῆ ναὸ πρὸς τιμὴν τοῦ πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Ἐκεῖ λειτουργοῦσαν στὸν Θεὸ καὶ ὁδήγησαν ἔτσι πολλοὺς πρὸς τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Κατηγορήθηκαν ὅμως στὸν βασιλιὰ Κερκυλλίνο καὶ κλείστηκαν στὴν φυλακή, ὅπου ἦταν ἤδη κλεισμένοι καὶ ἑπτὰ λήσταρχοι, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα ἦταν τὰ παρακάτω: ὁ Σατορνίνος, ὁ Ἰακίσχολος, ὁ Φαυστιανός, ὁ Ἰανουάριος, ὁ Μαρσάλιος, ὁ Εὐφράσιος καὶ ὁ Μαμμίνος. Αὐτοὺς μὲ ὅσα τοὺς εἶπαν καὶ ἔκαναν τοὺς μετέστρεψαν στὴν χριστιανικὴ πίστη, κάνοντάς τους πρόβατα ἀντὶ λύκων. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ μετά, ρίχτηκαν σὲ λέβητες γεμάτους ἀπὸ πίσσα καὶ θειάφι καὶ κηρὸ καὶ ἔλαβαν τὰ στεφάνια τοῦ μαρτυρίου ἀπὸ τὸν Χριστό. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ δεσμοφύλακας, ποὺ πίστεψε κι αὐτὸς στὸν Χριστό, ἀφοῦ τοῦ κόψανε τὸ δεξὶ χέρι καὶ τὰ δύο πόδια, τοῦ κόψανε στὴν συνέχεια καὶ τὸν αὐχένα, τὴν ὥρα ποὺ ἐπεκαλεῖτο τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ.
.          Ὁ βασιλιὰς ἔβγαλε ἀπὸ τὴν φυλακὴ τοὺς ἁγίους Ἰάσονα καὶ Σωσίπατρο καὶ τοὺς παρέδωσε στὸν ἔπαρχο Καρπιανό, προκειμένου νὰ τοὺς τιμωρήσει. Ὁ Καρπιανὸς τοὺς ἐξέτασε καὶ τοὺς ἔριξε καὶ πάλι δέσμιους στὴν φυλακή. Ὅταν τοὺς εἶδε ἔτσι δεμένους ἡ Κερκύρα, ἡ κόρη τοῦ βασιλιᾶ, καὶ ἔμαθε ὅτι πάσχουν γιὰ τὸν Χριστό, εἶπε ὅτι εἶναι καὶ αὐτὴ Χριστιανή, ἐνῶ ὅλα τὰ στολίδια ποὺ φοροῦσε τὰ ἔδωσε στοὺς φτωχούς. Τὸ ἔμαθε ὁ πατέρας της κι ἐπειδὴ δὲν μπόρεσε νὰ τὴν μεταστρέψει ἀπὸ τὸν σκοπό της, τὴν κλείνει καὶ αὐτὴν στὴ φυλακὴ καὶ τὴν παραδίδει μάλιστα σὲ κάποιον Αἰθίοπα ἄσωτο γιὰ νὰ τὴν διαφθείρει. Ὅταν ὅμως αὐτὸς πλησίασε τὴν θύρα τῆς φυλακῆς, κατασπαράχτηκε ἀπὸ θηρίο. Ἡ Κερκύρα τὸ ἔμαθε καὶ τὸν ἔκανε καλά, λυτρώνοντάς τον ἀπὸ τὸ θηρίο. Μὲ τὰ θαύματα αὐτὰ τὸν ἔκανε χριστιανό, ὁπότε ὁ Αἰθίοπας φώναξε δυνατά:  Μέγας ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν!, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ βασανισθεῖ φοβερὰ ἀμέσως ἀπὸ τὸν τύραννο καὶ νὰ φύγει ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτή. Οἱ στρατιῶτες τότε ἔφεραν ξύλα κοντὰ στὴν φυλακή, τὰ ἄναψαν καὶ προσπάθησαν νὰ κατακάψουν τὴν μάρτυρα. Ἔγινε κι αὐτὸ ἀλλὰ ἡ Κερκύρα παρέμεινε ἄφλεκτη, ὁπότε πολλοὶ βλέποντας τὸ θαῦμα ὁδηγήθηκαν στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀναρτᾶται σὲ ξύλο καὶ ὑποβάλλεται σὲ πνιγηρὸ καπνὸ τόσο πολύ, ἕως ὅτου παρέδωσε τὸ πνεῦμα της στὸν Θεό. Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ὁ βασιλιὰς ξεκίνησε διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν, κι ἐπειδὴ οἱ ἅγιοι εἶχαν διαφύγει σὲ ἕνα παρακείμενο μικρὸ νησί, ὁ ἴδιος μπῆκε σὲ πλοῖο γιὰ νὰ πάει νὰ τοὺς τιμωρήσει. Εὐρισκόμενος ὅμως στὸ μέσο τοῦ πελάγους, ὅπως παλιὰ ὁ Φαραώ, καταποντίστηκε στὴν θάλασσα. Καὶ ὁ μὲν λαὸς τοῦ Κυρίου προσέφερε εὐχαριστηρίους ὕμνους στὸν Θεό, ὁ Ἰάσων δὲ καὶ ὁ Σωσίπατρος ποὺ ἀπολύθηκαν ἀπὸ τὴν φυλακή, δίδασκαν χωρὶς ἐμπόδιο πιὰ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ.
.          Ὅταν ἀνέλαβε ἄλλος βασιλιὰς τὴν ἐξουσία καὶ ἔμαθε τὰ σχετικὰ μὲ τοὺς ἁγίους, διέταξε νὰ φέρουν σιδερένιο βόδι, νὰ ρίξουν μέσα πίσσα καὶ ρητίνη καὶ κηρό, νὰ τὸ φλογίσουν πάρα πολὺ καὶ νὰ ρίξουν τοὺς ἁγίους σ᾽αὐτό. Ὅταν ἔγινε αὐτὸ καὶ οἱ ἅγιοι διαφυλάχτηκαν ἄφλεκτοι, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀπίστους ἄλλοι μὲν καταφλέχτηκαν, ἄλλοι δὲ ἔγιναν χριστιανοί. Ὁ δὲ βασιλιάς, ἀφοῦ κρέμασε στὸν τράχηλό του λιθάρι, θρηνοῦσε μὲ τὰ λόγια:  «Θεὲ τοῦ Ἰάσονα καὶ τοῦ Σωσιπάτρου, ἐλέησέ με». Ὁ δὲ μακάριος Ἰάσων, παρόντος τοῦ βασιλιᾶ,  νουθέτησε ὅλον τὸν λαό, τὸν δίδαξε, τὸν κατήχησε καὶ τοὺς βάπτισε ὅλους στὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπονομάζοντας μάλιστα τὸν βασιλιὰ Σεβαστιανό. Μετὰ ἀπὸ λίγες ἡμέρες, ὁ υἱὸς τοῦ βασιλιᾶ ἀρρώστησε καὶ πέθανε. Προσευχήθηκε ὅμως ὁ ἀπόστολος καὶ τὸν ἀνέστησε. Ἀπὸ τότε λοιπὸν ἔκανε πολλὰ θαύματα καὶ ἀνήγειρε περικαλλεῖς ναούς, καὶ ἀφοῦ τὰ τακτοποίησε ὅλα καλὰ καὶ ὅσια καὶ αὔξησε τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ, σὲ προχωρημένα γεράματα πῆγε πρὸς τὸν ἀγαπημένο του Χριστό.
.          Οἱ ἅγιοι Ἰάσων καὶ Σωσίπατρος γιὰ μία ἀκόμη φορὰ προβάλλουν αὐτὸ ποὺ συνιστᾶ τὴν προτεραιότητα ὅλων τῶν συνεπῶν χριστιανῶν: τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό, μπροστὰ στὴν ὁποία τὰ πάντα θεωροῦνται δεύτερα καὶ μικρά. Δὲν παύει ἡ Ἐκκλησία μας διὰ τῆς ὑμνολογίας της νὰ ἐξαγγέλλει τὴν ἀλήθεια αὐτή, δεδομένου ὅτι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστὸ  ἀποτελεῖ τὴν μοναδικὴ ὁδὸ τῆς σωτηρίας. Χωρὶς τὴν ἀγάπη πρὸς Ἐκεῖνον τὰ πάντα γίνονται ἀποστεωμένα, ἄνευρα, ἀνόητα. Ἐκπίπτει καὶ  ἡ χριστιανικὴ πίστη σὲ ἕναν ἠθικισμό, ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχει ὡραίους κανόνες ζωῆς, δὲν ἔχει ὅμως τὴν ἴδια τὴν ζωή. Κι αὐτὴν τὴν ζωὴ τὴν προσφέρει μόνον ἡ θερμότητα τῆς καρδιᾶς πρὸς τὸν Θεό. Πρόκειται γιὰ τὴν ἴδια τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ Τὸν ἀγαπήσει  ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, ἐξ ὅλης τῆς διανοίας, ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος, ὅπως καὶ  γιὰ τὴν προϋπόθεση ποὺ ἔθετε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, γιὰ νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ Τὸν ἀκολουθεῖ καὶ νὰ συντονίζεται μὲ τὴν ἐνέργεια τῆς χάρης Του:  Ἐὰν ἀγαπᾶτε με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε. Τὸ ἑρμηνευτικὸ κλειδὶ λοιπὸν καὶ τῆς ζωῆς τῶν ἁγίων Ἰάσονα καὶ Σωσιπάτρου, αὐτὸ ποὺ δίνει τὴν δυνατότητα κατανοήσεως τῆς ὅλης πορείας τους εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀγάπη τους πρὸς τὸν Κύριο. Ἐκεῖνον ἀγάπησαν ὑπεράνω ὅλων, Σ᾽ Ἐκεῖνον κόλλησαν τὶς ψυχές τους, τὰ ἴχνη Ἐκείνου ἀκολούθησαν.  «Πάντα κατελίπετε τερπνά, Χριστὸν ἀγαπήσαντες, οὗ τὰς ψυχὰς ἐκολλήθητε, ὀπίσω ἔνδοξοι· ἴχνεσί τε τούτου πίστει προσηνέχθητε, Ἰάσων καὶ Σωσίπατρε πάνσοφοι» (Ὅλα τὰ ὡραῖα τῆς ζωῆς αὐτῆς τὰ ἀφήσατε κατὰ μέρος, γιατί ἀγαπήσατε τὸν Χριστό, στὸν Ὁποῖο κολλήσατε τὶς ψυχές σας, ἔνδοξοι. Ἀκολουθήσατε λοιπὸν τὰ ἴχνη Του μὲ πίστη, Ἰάσων καὶ Σωσίπατρε) (στιχηρὸ ἑσπερινοῦ).
.        Δὲν ἦταν δυνατὸν ὅμως νὰ μὴν ἀγαπήσουν τὸν Χριστὸ καὶ νὰ μὴν ἀκολουθήσουν τὰ ἴχνη τῆς ζωῆς Του, ὅταν ξέρει κανεὶς ὅτι ὑπῆρξαν μαθητὲς καὶ ἀκόλουθοι ἐκείνου ποὺ ἀγάπησε μὲ πάθος τὸν Κύριο καὶ χάριν τοῦ εὐαγγελίου Του γύρισε ὅλον τὸν κόσμο, δίνοντας στὸ τέλος καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή του γιὰ τὸ ὄνομά Του: τοῦ ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν, τοῦ ἁγίου Παύλου, ὁ ὁποῖος διετράνωνε πάντοτε  «ἡγοῦμαι πάντα σκύβαλα εἶναι, ἵνα Χριστὸν κερδήσω», ὅλα τὰ θεωρῶ σκουπίδια, προκειμένου νὰ κερδίσω τὸν Χριστό. Ὅπως τὸ σημειώνει καὶ ὁ ἅγιος ὑμνογράφος:  Τοῦ Παύλου φοιτηταί, σοφοί, γενόμενοι, κατ᾽ ἴχνος ἐκείνου τε πορευθέντες διαδράμετε τὰ σύμπαντα, τὸν σωτήριον λόγον καταγγέλλοντες (Γίνατε φοιτητὲς τοῦ Παύλου, σοφοί, καὶ τρέξατε σ᾽ ὅλον τὸν κόσμο ἀκολουθώντας τὰ ἴχνη ἐκείνου, κηρύσσοντας τὸν σωτήριο λόγο) (ὠδὴ γ´). Ἔτσι οἱ ἅγιοι μιμήθηκαν τὸν Παῦλο ποὺ μιμήθηκε τὸν Κύριο, κατὰ τὸ  μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ. Κι αὐτὸ δείχνει πόση σημασία ἔχει γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή μας ἐκεῖνος στὸν ὁποῖο προσκολληθήκαμε σὰν σὲ δάσκαλό μας. Ἀνάλογα μὲ τὸν δάσκαλο διαμορφώνεται καὶ ἡ πνευματικὴ ζωὴ τοῦ μαθητῆ, μὲ ἄλλα λόγια τὸ φῶς ἢ ὁ ζόφος τοῦ δασκάλου γίνεται φῶς ἢ ζόφος καὶ τοῦ μαθητῆ.  Φωτιστήκατε πλούσια ἀπὸ τὰ δόγματα τοῦ Παύλου καὶ γίνατε φωστῆρες τῆς οἰκουμένης, τρισμακάριοι (Τοῖς δόγμασι τοῦ Παύλου καταυγασθέντες, γεγόνατε φωστῆρες τῆς οἰκουμένης, τρισμακάριοι) (Κοντάκιο).
.          Καὶ βεβαίως τὸ φῶς τῶν ἀποστόλων Ἰάσονος καὶ Σωσιπάτρου, φῶς τοῦ Χριστοῦ στὴν πραγματικότητα, καταύγασε τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὴ Δύση -  καταλάμψατε τὴν Ἀνατολὴ καὶ φτάσατε καὶ δύσατε στὴν Δύση (Ἀνατολὴν γὰρ καταλάμψαντες, πρὸς Δύσιν φθάσαντες ἔδυτε) (ὠδὴ ζ´) –  κατ᾽ ἐξοχὴν ὅμως τὴν νῆσο Κέρκυρα, διότι ἐκεῖ κυρίως ἔδρασαν, θαυματούργησαν, ἔδωσαν τὴν ζωή τους, γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ ὑμνογράφος τοὺς Κερκυραίους πρωτίστως καλεῖ νὰ χαροῦν καὶ νὰ γεμίσουν ἀπὸ πνευματικὴ εὐφροσύνη.  Ἡ πάμφωτη καὶ θεϊκὴ ἑορτὴ τῶν Ἀποστόλων καλεῖ τὰ πλήθη τῶν Κερκυραίων νὰ χαροῦν. Ἐμπρὸς λοιπὸν γεμίστε μέχρι κορεσμοῦ ὅλοι ἀπὸ πνευματικὴ εὐφροσύνη ( Ἡ παμφαὴς καὶ θεία τῶν Ἀποστόλων ἑορτή, τῶν Κερκυραίων τὰ πλήθη πρὸς εὐωχίαν συγκαλεῖ. Δεῦτε κορέσθητε πάντες πνευματικῆς εὐφροσύνης) (Ἐξαποστειλάριο). Ἡ κλήση ὅμως τῆς ἑορτῆς καὶ τῆς εὐφροσύνης εἶναι καὶ γιὰ ὅλους τοὺς πιστούς, ὅπου γῆς. Οἱ ἅγιοι ἀποτελοῦν τὰ ἐντρυφήματα ὅλων. Κι ὁ λόγος εἶναι σαφής, κατὰ τὸν ὑμνογράφο:  Ὅλοι εἴμαστε ποίμνιό σας, ποὺ λυτρωθήκαμε ἀπὸ τὴν πλάνη μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ (Πάντες γάρ ἐσμεν ποίμνιον ὑμῶν, λυτρωθέντες τῆς πλάνης ἐν χάριτι) (Οἶκος κοντακίου).

ΠΗΓΗ: pgdorbas.blogspot.com

ΕΙΣ ΤΟΝ ΒΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ [Β´] «Μία ἀσεβέστατη πρὸς τοὺς θεοὺς θρησκεία, ἡ λεγομένη τῶν Χριστιανῶν, μὲ τὴν παρουσία της σαλεύει τὴν εἰρήνη στὴν κραταιὰ αὐτοκρατορία μας καὶ σέβεται κάποιον Ἰησοῦ, ποὺ κατακρίθηκε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους σὲ σταυρικὸ θάνατο»

Μοναχοῦ Ἀρσενίου Βατοπαιδινοῦ
Εἰς τὸν Βίον
τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου [Β´]

Α´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/23/εἰς-τὸν-βίον-τοῦ-ἁγ-γεωργίου-1/

.         Ὁ Διοκλητιανὸς ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς μεθυσμένους ἀπὸ τὴν αὐτοθέωσή τους αὐτοκράτορες, ὁ ὁποῖος λάτρευε ἀντὶ τοῦ Δημιουργοῦ, τὰ πονηρὰ σκοτεινὰ κτίσματά Του, ποὺ ἔπαιζαν θεατρινίστικα τὸν ρόλο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Διοκλητιανὸς ἦταν στὴν ἐξουσία, ὅταν πάνω σ’ αὐτὴ τὴν γῆ ἔλαμψε μοναδικά, γιὰ νὰ συνεχίσει πλέον νὰ λάμπει αἰώνια, ὁ μεγαλομάρτυς Γεώργιος.
.         Γιὰ τοὺς γονεῖς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου γνωρίζουμε ἀπὸ τὸν βιογράφο τοῦ μαρτυρίου του –ποὺ ἦταν πιστὸς ἀκόλουθός του– ὅτι καταγόταν ἀπὸ γενεὰ Χριστιανῶν προγόνων καὶ ὅτι καὶ οἱ δύο ὑπῆρχαν τόσο ἐνάρετοι, ὥστε σήμερα νὰ τιμῶνται ὡς Ἅγιοι. Ὁ μὲν πατέρας του Γερόντιος μαρτύρησε ἐνῶ ἦταν στρατηλάτης στὸ ἀξίωμα, ἡ δὲ μητέρα του ζώντας ὀσιακά, μεγάλωσε τὸ μονάκριβο ὀρφανό της καὶ πέθανε εἰρηνικὰ πρὶν γνωρίσει τὴν μελλοντικὴ οὐράνια δόξα του.
.         Ἡ Καππαδοκία ἦταν ἡ πατρίδα τους καὶ ἀπὸ τέτοιους γονεῖς ἦταν τελείως φυσικὸ νὰ προβάλει ὁ συγκεκριμένος υἱός, ὁ Γεώργιος, ποὺ ἔγινε στὴν συνέχεια ἡ παρηγοριὰ κάθε Χριστιανοῦ, ὅπως ὁ ποιητὴς ἀναφέρει στὸ ἀπολυτίκιό του: «Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτὴς καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής· ἀσθενούνων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε· πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῶ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἠμῶν».
.         Νέος στὴν ἡλικία, γεννημένος μέσα στὸ φῶς τῆς προσευχῆς τῶν γονέων του, ἀναθρεμμένος μὲ τὶς ἀρετὲς ποὺ ἐκεῖνο τὸ φῶς μεταδίδει στοὺς λάτρες του, γεμάτος ἀπὸ σύνεση, σωφροσύνη καὶ σοφία, πρόσθεσε, μὲ τὴν αὔξηση τῆς ἡλικίας του, στὴν σεμνότητά του, τὴν δικαιοσύνη καὶ σὰν ἰδιαίτερο τελείως δικό του χαρακτηριστικό, μία ἀξεπέραστη ἀνδρεία, ποὺ πήγαζε ἀπὸ τὴν μεγάλη πίστη του πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν πρόνοιά Του, πίστη ποὺ προερχόταν ἀπὸ τὴν πλούσια θεωρία τοῦ φωτὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ κατοικοῦσε μέσα του.
.         Αὐτὸ τὸ φῶς διηύθυνε τὶς αἰσθήσεις του, τὶς σκέψεις του, τὰ λόγια του. Αὐτὸ τὸ φῶς τὸν δίδασκε γνώση ὄχι μόνο στὰ ὑπεραισθητά, ἀλλὰ καὶ σ’ αὐτὰ ἀκόμη τὰ γήϊνα, ὥστε νὰ ξεχωρίζει ἀνάμεσα στοὺς πολλοὺς καὶ πολὺ σύντομα νὰ τοῦ δοθοῦν ἀξιώματα πολιτικοῦ καὶ στρατιωτικοῦ διοικητοῦ.
.         Δὲν ξεπερνοῦσε τὰ 22 χρόνια της ζωῆς του κι ἐνῶ τὸν περίμεναν μεγαλύτερα ἀξιώματα, μιὰ ποὺ ἐκτὸς τῶν ἀρετῶν του, τῆς φυσικῆς ὀμορφιᾶς καὶ σωματικῆς δυνάμεώς του εἶχε κληρονομήσει καὶ γήϊνα πλούτη ἀπὸ τοὺς γονεῖς του, ξαφνικὰ τὰ μοίρασε ὅλα στοὺς φτωχοὺς καὶ πῆρε τὴν μεγάλη ἀπόφαση –σὰν μυθικὸς ἥρωας ποὺ ὅμως ἦταν κατὰ πάντα συνάνθρωπός μας– γυμνὸς ἀπὸ τὰ γήϊνα –πράξη αὐτοθυσίας ποὺ ὁ κάθε ἐχέφρων ἀντιλαμβάνεται τὸ μέγεθος της– νὰ περπατήσει τὸν δρόμο ποὺ πρῶτος περπάτησε ὁ Θεὸς στὴν γῆ γιὰ μᾶς· κι αὐτὸ δὲν ἔγινε καθόλου ἄκαιρα.
.         Ὁ Διοκλητιανὸς –διὰ τοῦ Μαξιμιανοῦ τοῦ γαμβροῦ του– εἶχε πετύχει μεγάλες νίκες κατὰ τῶν Περσῶν. Ὁ Μαξιμιανὸς εἶχε τότε τὴν ἕδρα του στὴν Νικομήδεια, κι ἀφοῦ κατ’ ἀρχὰς εἶχε πολλάκις νικηθεῖ ἀπὸ τοὺς Πέρσες, ποὺ κατέστρεφαν τὴν περιοχή του, τὴν Παλαιστίνη, τὴν Ἀρμενία καὶ τὴν Καππαδοκία, κάλεσε τὸν Διοκλητιανό, ποὺ μὲ τὴν σημαντικότερη στρατειά του κατέφθασε ἀπὸ τὴν Ρώμη μὲ τὴν γυναίκα του Ἀλεξάνδρα –ἡ ὁποία ἤθελε νὰ δεῖ τὴν κόρη της ποὺ εἶχε παντρευτεῖ τὸν Μαξιμιανὸ– ἔχοντας μαζί τους, τοὺς πιὸ στενοὺς συγγενεῖς τους, Μαγνέντιο, Θέογνι καὶ Δαδιανό, οἱ ὁποῖοι ἦσαν τοπάρχες τῆς Λιβύης, τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς Συρίας, ἐνίσχυσε τὸν Μαξιμιανὸ μὲ τὴν στρατειά του, ὁ ὁποῖος τελικὰ πέτυχε ὁλοκληρωτικὲς νίκες κατὰ τῶν Περσῶν καὶ γύρισε πίσω στὴν Νικομήδεια, ὅπου συναθροίστηκαν ὅλοι οἱ συγγενεῖς, βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνες.
.         Μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐπιτυχία, θέλησαν, μὲ μεγάλες πανηγύρεις, νὰ κάνουν θυσίες στοὺς θεοὺς καὶ μάλιστα στὸν Ἀπόλλωνα, ποὺ λατρευόταν ἰδιαίτερα σ’ ἐκεῖνα τὰ μέρη. Τότε θυμήθηκαν ὅτι ὑπῆρχαν κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσία τους ἄνθρωποι, οἱ Χριστιανοί, ποὺ δὲν λάτρευαν τοὺς θεούς τους. Αὐτὸ τοὺς πίκρανε ἀφάνταστα καὶ ἀποφάσισαν ὅτι ὅλοι αὐτοὶ ἢ ἔπρεπε νὰ λατρεύουν τοὺς θεούς τους ἢ νὰ πεθάνουν. Οἱ θεοί τους εἶναι φανερὸ ὅτι δὲν ἐνδιαφέρονταν γιὰ τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης, ἀλλὰ μόνο γιὰ τὴν δόξα τους.
.         Μαζεύτηκαν λοιπὸν ὅλοι οἱ ἡγεμόνες, μὲ πρόεδρο καὶ πρῶτο τὸν αὐτοκράτορα καὶ ἀποφάσισαν νὰ στείλουν παντοῦ αὐτοκρατορικὰ διατάγματα, ποὺ ἔλεγαν περίπου τὰ ἑξῆς: «Ὁ Διοκλητιανός, ὁ μέγιστος ἀεισέβαστος αἰώνιος βασιλιάς, στοὺς στρατηγοὺς καὶ ἡγεμόνες καὶ προϊσταμένους ποὺ ἡγεμονεύουν στὶς χῶρες καὶ ἐπαρχίες τῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, χαίρετε! Ἐπειδὴ ἀκούσαμε ὅτι μία ἀσεβέστατη πρὸς τοὺς θεοὺς θρησκεία, ἡ λεγομένη τῶν Χριστιανῶν, μὲ τὴν παρουσία της σαλεύει τὴν εἰρήνη στὴν κραταιὰ αὐτοκρατορία μας καὶ σέβεται κάποιον Ἰησοῦ, ποὺ κατακρίθηκε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους σὲ σταυρικὸ θάνατο, βλασφημοῦν δὲ καὶ εἰρωνεύονται τὸν μέγα θεὸ Ἀπόλλωνα, τὸν Ἑρμῆ καὶ τὸν Διόνυσο, τὸν Ἡρακλῆ καὶ τὸν Δία, οἱ ὁποῖοι χαρίζουν εἰρήνη στὴν αὐτοκρατορία, γι’ αὐτὸ διατάζουμε νὰ συλλαμβάνονται καὶ νὰ τιμωροῦνται αὐστηρότατα, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ὥστε νὰ ἀρνοῦνται τὴν θρησκεία τους. Ἂν μὲ τὶς ἀπειλὲς καὶ τὶς τιμωρίες ἀλλάξουν ἄποψη, νὰ τοὺς δίνονται σοβαρὲς δωρεές, σὲ διαφορετικὴ ὅμως περίπτωση –μετὰ ἀπὸ πολλὰ βάσανα καὶ τιμωρίες– νὰ ἀποκεφαλίζονται μὲ ξίφος. Ἐὰν δὲν ἐφαρμόσετε μὲ ἀκρίβεια τὰ προστασσόμενα, θὰ ὑποστεῖτε τὶς ἴδιες τιμωρίες. Σπουδάστε νὰ ἐκτελέσετε τὶς διαταγές μας!».
.         Τὰ διατάγματα στάληκαν σὲ κάθε χώρα, σὲ κάθε πόλη. Ἑτοιμάστηκαν βασανιστήρια ὄργανα καὶ δόθηκε ἡ εὐκαιρία σ’ ὅσους ἔτρεφαν ἔχθρα καὶ μίσος κατὰ τῶν Χριστιανῶν νὰ ἐκπληρώσουν τὴν ἐπιθυμία τοὺς αὐτή, προδίδοντας τοὺς πιστοὺς στοὺς ἄρχοντες. Καὶ ἄλλοι μὲν ἀπὸ τοὺς πιστοὺς προετοιμασμένοι μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀρετή, ἀγωνίζονταν περνώντας ἀπὸ φρικαλέα βασανιστήρια καὶ νικοῦσαν, «μάρτυρες γενόμενοι τῆς ἀληθείας» καὶ σὰν ἄλλα νοητὰ ἀστέρια καὶ ἥλιοι λάμπουν μέχρι σήμερα στὸ στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἄλλοι ὅμως δυστυχῶς δὲν ἄντεχαν μέχρι τὸ τέλος καὶ ἔχαναν τὸν στέφανο τοῦ μαρτυρίου.
.        Ἀνάμεσα στὸν πόνο καὶ στὸν θόρυβο τῶν ἡμερῶν, περιερχόταν ὁ εἰκοσιδυάχρονος Γεώργιος παρακολουθώντας τὰ δρώμενα. Ἦταν ἤδη τιμημένος μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ Κόμη καὶ τοῦ εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ Διοκλητιανὸς καὶ τὸ ἀξίωμα τοῦ Στρατηλάτη. Σεμνός, ἀνδρεῖος καὶ δυνατὸς στὸ σῶμα καὶ στὴν ψυχή, ἀναλογιζόταν προσευχόμενος τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴν γῆ, πῶς τὸν πρόδωσε ὁ μαθητής Του, τὸν συνέλαβαν, πῶς τὸν ὁδήγησαν οἱ συνάνθρωποί του στὸ πραιτώριο, πῶς τὸν ἐνέπαιζαν, πῶς τὸν κορόϊδευαν, πῶς τὸν ράπιζαν καὶ τὸν ὁδήγησαν οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες μπροστὰ στὸν Πιλάτο νὰ ἀπολογηθεῖ, πῶς ὑπέμεινε τὴν συκοφαντικὴ ἐπίθεση τῶν Ἰουδαίων ἀρχιερέων ποὺ σούβλιζε τὴν καρδιὰ μέχρι τὰ τρίσβαθα τῆς ψυχῆς· «περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου», εἶχε πεῖ ὁ Κύριος ποὺ προγνώριζε ὅτι θὰ συμβοῦν ὅλα αὐτά.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/27/εἰς-τὸν-βίον-τοῦ-ἁγ-γεωργίου-3/

ΕΙΣ ΤΟΝ ΒΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ [Α´] «Καὶ σήμερα ποὺ φαίνεται ὅτι ὑπάρχει δημοκρατία, οἱ πραγματικὰ εὐσεβεῖς μυστηριωδῶς μισοῦνται καὶ διώκονται»

Μοναχοῦ Ἀρσενίου Βατοπαιδινοῦ
Εἰς τὸν Βίον
τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου [Α´]

.         Ἀπὸ κάθε πιστὸ ὁ Ἅγιος Γεώργιος καὶ ὁ Ἅγιος Δημήτριος θεωροῦνται στύλοι τῆς Ἐκκλησίας πάνω στὴν ὑπερφυῆ μαρτυρία τῶν ὁποίων στηρίχθηκαν οἱ πρῶτοι Χριστιανοί, ἀλλὰ καὶ οἱ ὁποῖοι μέχρι σήμερα δὲν ἔπαψαν νὰ προστατεύουν τοὺς εὐσεβεῖς καὶ κάθε ἐπικαλούμενο τὸ ὄνομά τους.
.         Πρὶν τὸ ἔτος 313 μ.Χ., κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἀναγνώρισε καὶ προστάτεψε τοὺς Χριστιανούς, ἡ θεία διδασκαλία τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ ἐδιώκετο· καὶ εἶναι πράγμα παράδοξο, διότι ὄχι μόνο τότε, ἀλλὰ καὶ σήμερα ποὺ φαίνεται ὅτι ὑπάρχει δημοκρατία, οἱ πραγματικὰ εὐσεβεῖς μυστηριωδῶς μισοῦνται καὶ διώκονται.
.         Ποιά διδασκαλία ἢ ποιά φιλοσοφία ὑπῆρξε τόσο σαφής, ὥστε νὰ ἐντέλλεται νὰ ἀγαπᾶμε ὄχι μόνο ὅσους μᾶς ἀγαποῦν, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τοὺς ἐχθρούς; Κι ἂν ἀγαπᾶμε τοὺς ἐχθρούς, πόσο μᾶλλον τοὺς φίλους; Ἡ διδασκαλία αὐτὴ ἐφαρμοσμένη ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο, τοῦ δίνει τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι παγκόσμιος, ἀφοῦ ἀγαπᾶ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.
.         Πόσο ἀκίνδυνους ἔχει καταστήσει τοὺς πραγματικοὺς Χριστιανοὺς αὐτὴ ἡ ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ, ἐφ᾽ ὅσον ὁ ἐπ’ ἀληθείᾳ τηρητὴς τῶν ἐντολῶν Του, εἶναι ὑποχρεωμένος, ἀγαπώντας τοὺς ἐχθρούς, νὰ ἀγαπᾶ τοὺς πάντες; Κι ὅμως αὐτοὶ οἱ τόσο ἀκίνδυνοι ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι εὐεργέτες τῶν λαῶν ὡς φίλοι Θεοῦ, διώχθηκαν σὰν νὰ ἦταν οἱ πιὸ ἐπικίνδυνοι ληστές, σὰν νὰ ἦταν ἡ παρουσία τους, ἡ καταστροφὴ τοῦ κόσμου. Κι αὐτοὶ σὰν ἄκακα ἀρνιὰ πορεύονταν στὴν θυσία.

.         Τὸ μυστήριο αὐτὸ τὸ ἔζησε πρῶτος ὁ Δημιουργὸς τοῦ κόσμου, ποὺ ἀπὸ ἄπειρη εὐσπλαγχνία ἔγινε ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ χωριστεῖ τὴν θεότητά Του –τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἀνθρωπος– ὁ Ὁποῖος ὄχι μόνο ἦταν ἀκίνδυνος, ἀλλὰ λόγῳ τῆς δυνάμεώς Του ὡς Δημιουργὸς καὶ ἀπόλυτη Ἀγάπη, ὑπῆρξε μόνο εὐεργέτης! Ποιό ἀληθινὰ εἶναι τὸ μυστήριο αὐτὸ ποὺ ἐκδηλώνεται σὰν ἄσπονδο μίσος ἕως μυρίων θανάτων, ἐναντίον ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν μέσα τους τὴν ἄφατη ἀγάπη γιὰ ὅλους τους ἀνθρώπους;
.         «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσι τὰ καλὰ ὑμῶν ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν Πατέρα ἡμῶν τὸν ἐν τοῖς Οὐρανοῖς». Τὸ ἀπρόσιτο φῶς ποὺ κατοικοῦσε στὴν καρδιὰ καὶ στὸ σῶμα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ, ἔλαμψε παντοδύναμα καὶ παντοκρατορικά, ὄχι μόνο ὅταν δημιούργησε τὸν κόσμο, ἀλλὰ πολὺ περισσότερο ὅταν συγχώρεσε τοὺς σταυρωτές Του. Κατὰ τὴν δυσκολότερη στιγμὴ τῆς γήϊνης ὑπάρξεώς Του, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐφαρμόσει μόνο τὴν δικαιοσύνη Του, Ἐκεῖνος εἶπε: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους· δὲν γνωρίζουν τί κάνουν». Ἀπὸ αὐτὴ τὴν διάθεσή του νὰ πάθει ἑκουσίως, προέκυψε ὅτι ἔχει τὴν θεϊκὴ δύναμη ἀγκαλιάζοντας τοὺς σταυρωτές Του, στὴν οὐσία, νὰ ἀγκαλιάσει ὅλη τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἐφ᾽ ὅσον συγχωρῶ σημαίνει ὅτι βρίσκομαι στὸν ἴδιο χῶρο μαζὶ μὲ ὅλους ὅσους συν-χωρῶ. Καὶ ἐπειδὴ ἡ συγχώρηση εἶναι καρδιακὸ συναίσθημα, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς, εἶχε μέσα στὴν καρδιά Του –ἐκεῖ ἀπ’ ὅπου πηγάζει τὸ θεϊκὸ φῶς Του– ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.
.         Ἄραγε, αὐτὴ ἡ δυσκατόρθωτη γιὰ τοὺς κοινοὺς θνητοὺς πράξη, ἀφοροῦσε μόνο τὸν παντοδύναμο Ἰησοῦ καὶ μόνο Αὐτὸς κατόρθωσε νὰ ἀγαπήσει ἕως θανάτου τοὺς ἐχθρούς Του; Εἶναι σαφὲς πὼς ὄχι, διότι ἀναφέρεται ὅτι «ὅσοι ἔλαβον Αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα Αὐτοῦ». Ὅλα τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, εἶναι υἱοὶ φωτὸς καὶ διὰ τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ φωτός, κατορθώνουν τὰ ἴδια ἔργα ποὺ ἐργάστηκε ὁ Πατέρας τους στὴν γῆ.
.         Ὁ Ἅγιος μεγαλομάρτυς Γεώργιος ἔζησε 300 περίπου χρόνια μετὰ τὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ στὴν γῆ. Λίγο πρὶν παύσουν οἱ διωγμοὶ τῶν Χριστιανῶν, ἐβίωσε τὸ ἀβυσσαλέο μίσος, ποὺ εἶναι ἀποκύημα τῆς παραλόγου ὑπερηφανείας, γιὰ νὰ φανεῖ γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ στὴν γῆ ὅτι οἱ ἄνθρωποι, ἂν θέλουν, μποροῦν νὰ ἐπιλέγουν οἱ ἴδιοι τὴν ἐπανάληψη τῆς ἐπιλογῆς τοῦ πρώτου Ἀδάμ, ὅταν ὑπερήφανα θέλησε νὰ γίνει Θεὸς ἄνευ τοῦ δημιουργοῦ Θεοῦ, ὅταν ἀντὶ νὰ δεχθεῖ μὲ εὐγνωμοσύνη τὶς ἀκτίνες τοῦ θεϊκοῦ φωτός, θεώρησε ὅτι μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ ἴδιος «φῶς» πράγμα ποὺ εἶναι ἴδιο μόνο τοῦ Δημιουργοῦ.
.         Δὲν ἦταν ὅμως πρῶτος ὁ ἄνθρωπος ποὺ συνέλαβε τὴν παράλογη σκέψη ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπάρχει σὰν Θεὸς ἄνευ τοῦ δημιουργοῦ Θεοῦ. Πιὸ πρίν, μέρος τῶν νοερῶν Οὐσιῶν ποὺ μετεῖχαν –κατὰ χάριν καὶ δωρεάν– στὸ φῶς τοῦ Θεοῦ, ἀκολούθησαν μὲ τὴν θέλησή τους τὴν παράλογη σκέψη καὶ ὁρμὴ νὰ ἀντικαταστήσουν τὸν Θεό. Εἶδαν τὸ κάλλος καὶ τὴν ὀμορφιὰ τοῦ φωτός, μὲ τὸ ὁποῖο ἦσαν στολισμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀντὶ νὰ θαυμάσουν τὸν δωρεοδότη Θεό, θαύμασαν τὸν ἑαυτό τους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀπομακρυνθεῖ λυπημένο τὸ Ἅγιο ἐκεῖνο καὶ γλυκύτατο φῶς. Καὶ στὶς νοερὲς αὐτὲς καὶ λογικὲς δυνάμεις, ποὺ ἀπὸ φῶς ἔγιναν σκότος, νὰ ἔχει μείνει ἄκρατη ἡ ἐπιθυμία νὰ δοξάζονται σὰν Θεοί, στὴν θέση τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ δέρνουν ἀλύπητα ὅλη τὴν οἰκουμένη μέχρι σήμερα, δημιουργώντας πλῆθος φανταστικῶν θεῶν ἀλλὰ καὶ φιλοσοφικῶν ἰδεῶν, πίσω ἀπὸ τὰ ὁποία κρύβονται, προκειμένου νὰ ἐκπληρώνουν –ἔστω καὶ γιὰ λίγο– ἀπατώντας τοὺς λαούς, τὸ ἄκρατο πάθος τους νὰ λατρεύονται σὰν Θεοί. Ἡ ὑπερήφανη ἐπιθυμία τῶν φιλοδόξων ἀνθρώπων ταυτίζεται μὲ τὴν ὑπερήφανη διάθεση τῶν πονηρῶν πνευμάτων νὰ δοξάζονται. Ἡ ἀνεκπλήρωτη αὐτὴ ἐπιθυμία ξεσπάει σὰν μίσος καὶ ἔχθρα ἐναντίον ὅσων δὲν ἀποδίδουν σ’ αὐτοὺς τὴν δόξα ποὺ ἐπιθυμοῦν. Πιὸ ἰσχυρὸ γίνεται τὸ μίσος καὶ ἡ ἔχθρα, ὅταν παρουσιάζεται κάποια σημαντικὴ προσωπικότητα ποὺ τιμᾶται ἀντ’ αὐτῶν λόγῳ τῆς ἠθικῆς της ἀξίας ἀλλὰ καὶ τῆς σημαντικότητάς της, πράγμα ποὺ συνέβη στὸν ἴδιο τὸν Κύριο, ὅταν ἀκόμα καὶ ὁ Πιλάτος γνώριζε ὅτι πάντως «διὰ φθόνον παρέδωκαν Αὐτόν».
.         Αὐτὴ ἦταν ἡ στάση καὶ ἡ θέση τῶν περισσοτέρων Ρωμαίων αὐτοκρατόρων, καὶ ὄχι μόνο. Μεθυσμένοι ἀπὸ τὴν γήϊνη ἐξουσία καὶ δόξα, ἀπατήθηκαν, θεώρησαν τοὺς ἑαυτούς τους θεούς, ξεχνώντας ὅτι καὶ αὐτοὶ ἦσαν θνητοὶ ὀλιγοχρόνιοι ἄνθρωποι. Λάτρευαν δὲ σὰν θεούς, ὄχι τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ μόνο δημιουργό, ὁ ὁποῖος προκειμένου νὰ σώσει τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ αὐτὴ τὴν μέγιστη ἐπιθανάτια ἀπάτη, ἔγινε καὶ ἄνθρωπος, ἀλλὰ λάτρευαν τὶς πονηρὲς καὶ ταλαιπωρημένες αὐτὲς νοερὲς οὐσίες καὶ δυνάμεις, οἱ ὁποῖες γκρεμισμένες μαζὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση στὴν ταλαίπωρη αὐτὴ γῆ, ἐπιθυμοῦν ἄκρατα νὰ λατρεύονται σὰν θεοί. Ἀπὸ ὅσους ὅμως γνώρισαν τὸν ἀληθινὸ Θεό, ὄχι μόνο δὲν λατρεύονται, ἀλλὰ καὶ ἐμπαίζονται καὶ ἔτσι ἐξηγεῖται –ἀπὸ μέρους– γιατί τόσο μίσος ἐναντίον τῶν υἱῶν τοῦ φωτός.
.         Οἱ Ἅγιοι μαρτυροῦν τὴν Ἀλήθεια μὲ τὰ ἔργα, τὰ λόγια, τὴν παρουσία, τὴν ἀγάπη τους. Ἀναγνωρίζουν καὶ λατρεύουν ταπεινὰ καὶ εὐγνωμόνως τὸν Δημιουργό τους, πράγμα ποὺ δὲν δέχονται οὔτε οἱ πονηροὶ δαίμονες, οὔτε ὅσοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους παραμένουν ἀμετανόητοι στὴ μοναξιὰ τῆς αὐτοθεώσεώς τους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/04/24/εἰς-τὸν-βίον-τοῦ-ἁγ-γεωργίου-2/

ΠΗΓΗ: VatopaidiFriend 2011

ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΑΓΙΟΙ (ὁ νόμος ὡς πυκνωτὴς φθόνου)

.       ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἀξιοπρόσεκτη ἡ κατωτέρω τοποθέτηση. Ἤδη ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ἀρχαιότητα, τὴν ἀρχαία τραγωδία ἡ ἀνθρώπινη συνείδηση ἀπασχολήθηκε ἀπὸ τὸ θέμα τῆς σχέσεως τοῦ (βασιλικοῦ-κρατικοῦ) Νόμου καὶ τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ, μαζὶ καὶ τὸ θέμα τῆς ὑποκριτικῆς τηρήσεως τοῦ Νόμου καὶ τῆς χρήσεως τοῦ Νόμου ὡς πυκνωτοῦ φθόνου καὶ ἐκτοξευτῆρος μίσους. (Ματθ. κζ´ 17)
.        Τὸ θέμα εἶναι τεράστιο καὶ μὲ πολλὲς παραμέτρους.
.     Πάντως στὴν «στενὴ», ὑποκριτικὴ (εἰσαγόμενη προτεσταντικὴ) ἠθική, ἡ ὁποία βλέπει μόνο ἄσπρο-μαῦρο καὶ στὴν ὁποία ἔχει ἐθισθεῖ σκοπίμως μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ, προτεραιότητα ἔχει ἡ οἰκονομικὴ «διαχείριση». Τὰ ὑπόλοιπα περιττεύουν. Συνεπῶς μπορεῖς νὰ φονεύεις μὲ τὶς ἐκτρώσεις ἄφοβα, μπορεῖς νὰ εἶσαι «παιδόφιλος» καὶ νὰ λαμβάνεις γι᾽ αὐτὴ τὴν ἐπίδοσή σου ἀναπηρικὸ ἐπίδομα (βλ. σχετ.: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/01/08/σὸκ-τὸ-ἀνάπηρο-κράτος-ἀπονέμει-στην/), ἀλλὰ ἂν εἶσαι ἡγούμενος καὶ προστατεύεις τὴν μοναστηρικὴ περιουσία, ὅπως ἔχεις ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ἀπὸ τοὺς Ἐκκλησιαστικοὺς Νόμους, τότε προφυλακίζεσαι.

ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΑΓΙΟΙ

Γράφει ὁ π. Διονύσιος Ταμπάκης  
(Ναύπλιο)

.        Ἐὰν τὸ καλοσκεφτοῦμε θὰ διαπιστώσουμε πὼς τελικὰ οἱ περισσότεροι Ἅγιοι καὶ μάρτυρες ἦταν παράνομοι σ’αὐτὸν τὸν κόσμο. Παράνομοι γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ἀλλὰ σύννομοι μὲ Τὸν Θεό. Ἐκ πεποιθήσεως, ἐκ προθέσεως, ἐκ προμελέτης καὶ ἐνσυνείδητα παράνομοι, περιθωριακοί, ἀτίθασοι, ἀναρχικοί, ἀδάμαστοι, καὶ παραβατικοὶ στὸν νόμο, ὅταν αὐτὸς μεταμορφωνόταν σὲ παρανομία μπροστὰ στοῦ Θεοῦ τὰ μάτια.
.        Καὶ πρῶτος ὁ Ἴδιος ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ποὺ καταδικάστηκε ἀπὸ τὴν Ρωμαϊκὴ καὶ Ἰουδαϊκὴ νομοθεσία γιὰ ἀντιποίηση ἐξουσίας καὶ παρακίνηση σὲ ἐξέγερση, βλασφημία καὶ ἄλλα πολλά… καὶ καταδικάστηκε στὴν πιὸ ἐπαίσχυντη καὶ ἐπώδυνη ἐκτέλεση, τὸ Σταύρωμα καὶ μάλιστα ἐν μέσῳ δύο μεγαλοκακούργων.
.        Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἐθεωρήθη ὅτι ἔπραξε καθύβριση δημοσίου προσώπου καὶ δὴ ἄρχοντος, ἐλέγχοντάς τον γιὰ τὸ ἀδίκημα τῆς μοιχείας.
.        Ἀκόμη καὶ ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ μνήστωρ τῆς Παρθένου Παναγίας μας, παρέβη τὸν μωσαϊκὸ Νόμο, ἀφοῦ δὲν κατέδωσε τὴν Θεοτόκο πρὸς λιθοβολισμό, ὅπως θὰ ἔκανε ἕνας σωστὸς καὶ ἔννομος Ἰουδαῖος στὴν θέση του. Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Νικόλαος τόλμησε νὰ χαστουκίσει ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως Κωνσταντίνου τὸν συνομιλητή του αἱρετικὸ Ἄρειο καὶ νὰ προβεῖ ἔτσι σὲ ἐνσυνείδητη ἐξάσκηση βίας .
.        Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἅγιος Διονύσιος παρέβη τὸν νόμο, ποιώντας ὑπόθαλψη ἐγκληματία καὶ βοηθώντας τὸν δολοφόνο τοῦ ἀδελφοῦ του νὰ δραπετεύσει καὶ λιποτακτήσει ἀπὸ τὶς ὑφιστάμενες ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες.
.        Τόσοι καὶ τόσοι Ἅγιοι Μάρτυρες, νεομάρτυρες ἀλλὰ καὶ Ἥρωες ποὺ ἐθεωρήθησαν ὡς ἀνυπάκουοι τῶν δημοσίων καὶ αὐτοκρατορικῶν ἢ σουλτανικῶν νόμων, μὴ θέλοντας νὰ ἀποδώσουν τὴν πρέπουσα τιμὴ στὰ εἴδωλα καὶ στὸ πρόσωπο τοῦ αὐτοκράτορα … καὶ τόσοι ἄλλοι ποὺ ἀκόμη καὶ εἰδωλολατρικοὺς-δαιμονικοὺς ναοὺς ἔκαιγαν καὶ κατέστρεφαν κάνοντας ἐμπρησμοὺς ἐκ πρὸ μελέτης καὶ δὴ Ἱερῶν χώρων καὶ παρενόχληση δημοσίας λατρείας….
.        Καὶ ὅλα αὐτὰ διότι ὅπως λέει καὶ ὁ Προφήτης Ἡσαΐας  “Πᾶσα δικαιοσύνη ἀνθρώπου ὡς ράκος ἀποκαθημένης ἔστιν ἐνώπιον αὐτοῦ” (πρβλ. Ἡσ. ξδ´ 6). Δηλαδὴ ἡ ἀνθρώπινη δικαιοσύνη καὶ ἀξιοκρατία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ λογίζεται σὰν βρώμικο πανὶ ἤτοι (ἐπιτρέψατέ μου) σὰν μεταχειρισμένη γυναικεία σερβιέτα.
.        Ὅταν λοιπὸν ὁ νόμος ταυτίζεται μὲ τὴν ὑποκρισία, τὴν ἐμπάθεια, τὴν ἀπανθρωπιὰ καὶ τὴν ἔλλειψη ἀγάπης, τότε γίνεται παρανομία. Καὶ ὅταν οἱ ἀνθρώπινοι νόμοι γίνονται παρά-νομοι, τότε ἡ παρα-νομία τοῦ Θεοῦ γίνεται νόμος.
.        Καὶ ὅπως εἶπε κάποτε ὁ μακαριστὸς Αὐγουστίνος -Φλωρίνης  “ἀπὸ τότε ποὺ ἡ ἀνθρώπινη δικαιοσύνη κατεδίκασε τὸν Θεὸ σὲ θάνατο, στιγματίσθηκε αἰώνια“.

 ΠΗΓΗ: klassikoperiptosi.blogspot.com

«Ο ΘΕΟΣ ΒΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΤΑΞΕΙ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΦΡΑΙΜ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ»

• Ἀπὸ τὸ Ἱ. Κοινόβιον Ὁσίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου Πενταλόφου Παιονίας Κιλκὶς ἔλαβε ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» τὴν κατωτέρω τοποθέτηση τοῦ Ἡγουμένου Ἀρχιμ. Χρυσοστόμου ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς προφυλακίσεως τοῦ Ἀρχιμ. Ἐφραίμ Βατοπεδινοῦ. Ἀποτελεῖ μιὰ μαρτυρικὴ καὶ θεολογικὴ κατάθεση ποὺ παρηγορεῖ τὶς ψυχὲς τῶν Χριστιανῶν.

 Ὁ Θεὸς «βιάζεται» νὰ κατατάξει τὸν Γέροντα Ἐφραὶμ μετὰ τῶν Ἁγίων

.          Ἡ ὑπόθεση Βατοπαιδίου εἶναι ἕνα γεγονὸς τὸ ὁποῖο γεννᾶ ἐλπίδα στὴ ζωή μας. Ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει νὰ διώκεται καὶ αὐτὸ φανερώνει ὅτι ὑπάρχει. Καὶ ὁ διωγμὸς εἶναι φανέρωση τῆς δημιουργίας Ἁγίων.
.        Ἐὰν σταματήσουν οἱ διωγμοί, πρέπει νὰ πληθύνουν οἱ Ἀσκηταί. Ὅταν λιγοστεύουν οἱ Ἀσκηταί, πληθαίνουν οἱ διωγμοί. Οἱ διωγμοὶ δημιουργοῦν τοὺς Ἁγίους καὶ οἱ Ἀσκηταί, οἱ Μοναχοί, εἶναι συνέχεια τῶν Μαρτύρων. Δόξα τῷ Θεῷ ποὺ στὶς μέρες μας ὑπάρχουν διωγμοί! Δόξα τῷ Θεῷ ποὺ στὶς μέρες μας ὁ Θεὸς παράγει Ἁγίους, γιὰ νὰ στηρίζουν τὸ Γένος μας καὶ νὰ παρηγοροῦν τοὺς ἀσθενεῖς εἰς τὴν πίστιν!
.          Ὁ π. Ἐφραὶμ ἐμπίπτει εἰς ἐκείνη τὴν περίπτωση ποὺ ἀναφέρεται εἰς τὴν Ἁγία Γραφή: «Ἀναγκασον εἰσελθεῖν». Ναί, πράγματι ὁ Θεὸς «βιάζεται» νὰ τὸν κατατάξει μετὰ τῶν Ἁγίων.
.          Ἡ ὑπομονή, ἡ ταπείνωση καὶ ἡ ἀγάπη του γιὰ τὸν συνάνθρωπο εἶναι φανερὲς καὶ στὸν πλέον ἄσχετο καὶ τυφλό.
.          Σεβαστὲ Γέροντα Ἐφραίμ, ἤδη βρίσκεσαι στὸ σαλόνι τοῦ Θεοῦ. Προσευχήσου γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ σὲ ἐπιβουλεύονται, γιὰ ὅλους ἐκείνους τοὺς ἐχθρούς σου ποὺ σὲ ὁδηγοῦν στὴν Ἁγιότητα καὶ ἐπανάλαβε τὰ λόγια του Ἁγίου Πρώτου Μάρτυρος Στεφάνου τοῦ Διακόνου: «Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην».
.          Μέσα ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς σύγχρονους διῶκτες εἴθε νὰ βγοῦν οἱ Παῦλοι ποὺ θὰ εὐαγγελίσουν στὸν λαὸ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.

Ὁ Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου
Πενταλόφου Παιονίας Κιλκὶς

† Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ
Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης

.           «Οἱ πρὸ Χριστοῦ ἄνθρωποι ζοῦσαν μέσα στὸ βαθὺ σκοτάδι τῆς ἄγνοιας καὶ τῆς εἰδωλολατρίας. Δὲν εἶχαν κανένα στοιχεῖο, ποὺ νὰ τοὺς δίνει κάποιο φῶς, κάποια διέξοδο. Ἡ ζωή τους ἦταν σκοτεινή, στατικὴ καὶ ἀπελπιστική. Δὲν συνέβαινε ὅμως τὸ ἴδιο μὲ τοὺς Ἰουδαίους, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ. Διότι αὐτοὶ διατηροῦσαν τὴν ἀποκαλυμμένη ἀλήθεια καὶ πίστη στὸν ἕνα καὶ ἀληθινὸ Θεό», σημειώνει ἕνας Ἐπίσκοπος.
.          Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη βλέπουμε ἀνθρώπους, ποὺ ἔζησαν αἰῶνες πρὸ Χριστοῦ, νὰ ἔχουν ἀξιοθαύμαστη πίστη στὶς ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, νὰ ἔχουν πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοιά του καὶ νὰ ἀντιμετωπίζουν τοὺς διωγμοὺς μὲ καρτερία, ≪διότι ἡ πίστη τους στὸ Θεὸ τοὺς ἐνίσχυε καὶ τοὺς δυνάμωνε. Στὶς περιπτώσεις αὐτές, ἡ πίστη τοὺς πληροφοροῦσε ὅτι, μετὰ τοὺς διωγμοὺς καὶ τὸν θάνατο, ἀκολουθεῖ ἡ ἀνάσταση σὲ μιὰ καλύτερη ζωή≫…

.              Τὰ ἀποτελέσματα τῆς πίστεως, ἀλλὰ καὶ τὰ μαρτύρια τῶν πρὸ Χριστοῦ Ἰουδαίων, περιγράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή του. Εἶναι συγκλονιστικὰ τὰ ὅσα λέει: ≪Μὲ τὴν πίστη κατατρόπωσαν βασίλεια, ἐπέβαλαν τὸ δίκαιο, πέτυχαν τὴν πραγματοποίηση τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβησαν τὴ δύναμη τῆς φωτιᾶς, διέφυγαν τὴ σφαγή, ἔγιναν ἀπὸ ἀδύνατοι ἰσχυροί, ἀναδείχτηκαν ἥρωες στὸν πόλεμο, ἔτρεψαν σὲ φυγὴ ἐχθρικὰ στρατεύματα, γυναῖκες ξαναπῆραν πίσω στὴ ζωὴ τοὺς ἀνθρώπους τους, κι ἄλλοι βασανίστηκαν μέχρι θανάτου, χωρὶς νὰ δεχτοῦν τὴν ἀπελευθέρωσή τους, γιατὶ πίστευαν ὅτι μποροῦσαν νὰ ἀναστηθοῦν σὲ μία καλύτερη ζωή. Ἄλλοι δοκίμασαν ἐξευτελισμοὺς καὶ μαστιγώσεις, ἀκόμη καὶ δεσμὰ καὶ φυλακίσεις. Λιθοβολήθηκαν, πριονίστηκαν, πέρασαν δοκιμασίες, θανατώθηκαν μὲ μάχαιρα, περιπλανήθηκαν ντυμένοι μὲ προβιὲς καὶ κατσικίσια δέρματα, ἔζησαν σὲ στερήσεις, ὑπέφεραν καταπιέσεις, θλίψεις καὶ κακουχίες, πλανήθηκαν σὲ ἐρημιὲς καὶ βουνά, σὲ σπηλιὲς καὶ σὲ τρύπες τῆς γῆς≫.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «’Oρθόδοξος Τύπος, 9.12.2011

Διαδίκτυο: thriskeftika.blogspot.com

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΧΙΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΧΙΟΠΟΛΙΤΗΣ
(1785 -1807)

Ἕνας νεαρὸς ἀθλητὴς τῆς πίστεως ἀπὸ τὴν Χίο ἁγιάζει μὲ τὸ αἷμα του τὴν ἔνδοξη μικρασιατικὴ γῆ.

Γράφει ὁ Ἀριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος
Ἐκπαιδευτικὸς

.         Ἀνάμεσα στοὺς πολυαρίθμους ἁγίους, ποὺ ἀνέδειξε ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ στὸ μυροβόλο καὶ εὐλογημένο νησὶ τῆς Χίου συναριθμεῖται καὶ ὁ ἅγιος ἔνδοξος νεομάρτυς Γεώργιος  ὁ  Χιοπολίτης,  ποὺ  μαρτύρησε  στὶς  26 Νοεμβρίου  1807  στὶς  Κυδωνιὲς  (Ἀϊβαλὶ)  τῆς ἁγιοτόκου  καὶ  μαρτυρικῆς  μικρασιατικῆς  γῆς.  Ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς ἱερᾶς μνήμης του θὰ ἐπιχειρήσουμε νὰ σκιαγραφήσουμε τὴν ἀγωνιστικὴ μορφὴ τοῦ νεαροῦ ἀθλητῆ τῆς  πίστεώς  μας,  ποὺ μαρτύρησε  γιὰ  τὸν Χριστὸ  στὰ  δύσκολα  καὶ  σκοτεινὰ  χρόνια  τῆς Τουρκοκρατίας καὶ προσφέρει στὸν σημερινὸ ἄνθρωπο τῆς πνευματικὰ ἀποβιταμινωμένης καὶ θρησκευτικὰ ἀδιαφορης  ἐποχῆς  μας  ἕνα  φωτεινὸ  παράδειγμα φλογερῆς πίστεως καὶ ἀκμαίου φρονήματος.
.         Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁ Χιοπολίτης γεννήθηκε τὸ 1785 στὸ χωριὸ Πιτυὸς τῆς βόρειας Χίου. Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Παρασκευᾶς καὶ Ἀγγερῶ, ἀλλὰ σὲ ἡλικία μολις ἐννέα μηνῶν πεθαίνει ἡ μητέρα του. Ὁ πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε καὶ παρέδωσε τὸν μικρὸ Γεώργιο σὲ ἕνα ξυλογλύπτη, γιὰ νὰ μάθει κοντά του τὴν ξυλογλυπτικὴ τέχνη. Ὁ τεχνίτης τὸν πῆρε μαζί του στὰ Ψαρὰ καὶ ἐκεῖ ἀνέλαβαν ἀπὸ κοινοῦ τὴν κατασκευὴ τοῦ τέμπλου τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Ἀπὸ τὰ Ψαρὰ ἔφυγε ὅμως κρυφὰ ὁ Γεώργιος μαζὶ μὲ ἄλλους καὶ ἔφτασε στὴν Καβάλα. Ἐκεῖ συνελήφθη νὰ κόβει καρπούζια σὲ ἕναν κῆπο καὶ ὁδηγήθηκε στὸν κριτή, ὅπου ἀπὸ φόβο ἀρνήθηκε τὴν χριστιανική του πίστη. Ἔτσι ὁ Γεώργιος ἀπὸ χριστιανὸς ἔγινε μωαμεθανὸς καὶ ἄρχισε νὰ ἐργάζεται κοντὰ σὲ Τούρκους. Στὸ μεταξὺ ὁ πατέρας του καὶ οἱ συγγενεῖς του δὲν γνώριζαν τίποτα ἀπὸ αὐτὰ καὶ οὔτε ἤξεραν, ποῦ βρίσκεται. Κάποια ἡμέρα ἔφτασε ὁ Γεώργιος στὴν Χίο μὲ ἕνα καΐκι φορτωμένο καρπούζια. Κάποιος συγγενής του τὸν ἀναγνώρισε καὶ ἔτρεξε γιὰ νὰ τὸν χαιρετίσει.Φτάνοντας ὅμως κοντά του, ἄκουσε κάποιον ἀπὸ τὸ πλήρωμα νὰ τὸν φωνάζει μὲ τὸ τουρκικὸ ὄνομα Ἀχμέτ. Ὁ συγγενὴς ξαφνιάστηκε καὶ ρώτησε τὸ παιδί, γιατί τὸν φώναζαν Αχμετ καὶ ὄχι Γεώργιο. Ὁ μικρὸς ἔτρεξε στὸ καΐκι καὶ μέχρι νὰ εἰδοποιηθεῖ ὁ πατέρας του, τὸ πλοῖο ἔφυγε ἀπὸ τὴν Χίο. Δὲν πέρασε πολὺς καιρὸς καὶ ὁ Γεώργιος ξανάρθε στὴν Χίο γιὰ νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν πατέρα του, ὁ ὁποῖος ὅμως ἀπουσίαζε σὲ ταξίδι. Ἔφυγε ἀπογοητευμένος, ἀλλὰ ἀποφασισμένος νὰ συναντήσει τὸν πατέρα του καὶ νὰ τοῦ ἐκμυστηρευτεῖ τὸ παράπτωμά του. Γι’ αὐτὸ ἦρθε καὶ πάλι στὴν Χίο καὶ μάλιστα αὐτὴ τὴν φορὰ φορώντας χριστιανικὰ ἐνδύματα. Μὲ δάκρυα ζήτησε ἀπὸ τὸν πατέρα του νὰ τὸν συγχωρέσει καὶ νὰ τον βοηθήσει νὰ ἐπανορθώσει. Ὁ πατέρας του τὸν ὁδήγησε στὸν πνευματικὸ τῆς ἐνορίας του, γιὰ νὰ τὸν καθοδηγήσει πνευματικὰ καὶ νὰ τὸν ἐνισχύσει στὴν πίστη του. Ὅμως ὁ κίνδυνος γιὰ τὸν νεαρὸ Γεώργιο ἦταν μεγάλος, ἀφοῦ οἱ Τοῦρκοι θὰ προσπαθοῦσαν νὰ τὸν ἐπαναφέρουν στὸν μωαμεθανισμό. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ πατέρας του τὸν ἔστειλε στὶς Κυδωνιές, τὸ σημερινὸ Ἀϊβαλὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ὅπου τὸν παρέδωσε σὲ ἕναν καλὸ χριστιανὸ καὶ στὸν ὁποῖο ἀποκάλυψε, τί εἶχε συμβεῖ στὸ παιδί του. Ὁ χριστιανὸς αὐτὸς τὸν ἔστειλε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη, γιὰ νὰ εἶναι περισσότερο ἀσφαλής. Ἐκεῖ ἔμεινε δέκα χρόνια διάγοντας χριστιανικὸ βίο καὶ δουλεύοντας τίμια καὶ ἀποδοτικά.
.         Ὅταν ὁ Γεώργιος ἔγινε εἴκοσι ἐτῶν, ξεθάρρεψε καὶ ἀποφάσισε νὰ πάει στὴν πόλη τῶν Κυδωνιῶν, γιὰ νὰ μείνει καὶ νὰ ἐργασθεῖ. Ἔχοντας μάλιστα ἀποκτήσει πολλοὺς φίλους, νοίκιασε ἕνα δωμάτιο στὸ σπίτι μιᾶς γερόντισσας στὶς Κυδωνιές, ποὺ τὸν φρόντιζε σὰν παιδί της καὶ γνώριζε τὸ παράπτωμά του. Ὁ πατέρας του ὅμως ἀνησυχοῦσε γιὰ τὴν τύχη τοῦ παιδιοῦ του καὶ πρότεινε στὸν Γεώργιο νὰ γίνει ναυτικὸς καὶ νὰ τὸν βάλει σὲ ρώσικο πλοῖο.
.         Ὁ Γεώργιος ὅμως ἦταν εὐχαριστημένος μὲ τὴν ζωή του καὶ ἀρνήθηκε τὴν πρόταση τοῦ πατέρα  του.  Γνώρισε  μάλιστα  καὶ  μία  κοπέλα  καὶ  σὲ  ἡλικία  εἴκοσι  δύο  ἐτῶν ἀρραβωνιάσθηκε. Προτοῦ γίνουν οἱ ἀρραβῶνες, οἱ συγγενεῖς τῆς κοπέλας ζήτησαν τὴν γνώμη τῆς γερόντισσας, ποὺ φρόντιζε τὸν Γεώργιο. Ἐκείνη εἶπε τὴν γνώμη της, ἀλλὰ μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀποκάλυψε τὸ μυστικὸ τοῦ παιδιοῦ, ὅτι δηλαδὴ στὰ παιδικά του χρόνια εἶχε γίνει μωαμεθανός. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ δὲν ἐπηρέασε καθόλου τὸν ἀρραβώνα, ἀφοῦ ὁ Γεώργιος ἦταν ἰδιαίτερα ἀγαπητὸς σὲ ὅλους. Μετὰ τοὺς ἀρραβῶνες ἄρχισε νὰ ἑτοιμάζεται γιὰ γάμο.Τοῦ χρειάζονταν ὅμως χρήματα καὶ γι’ αὐτὸ ζήτησε ἀπὸ τὸν ἀδελφὸ τῆς κοπέλας του τὰ δανεικὰ χρήματα, ποὺ τοῦ εἶχε δώσει. Ὁ ἀδελφὸς ἀρνήθηκε νὰ τὰ δώσει καὶ γιὰ νὰ τὸν ἐκδικηθεῖ, τὸν κατήγγειλε στὶς τουρκικὲς ἀρχές, ὅτι εἶναι ἐξωμότης. Οἱ φίλοι τοῦ Γεωργίου ἔμαθαν τὸ θλιβερὸ αὐτὸ γεγονὸς καὶ ἄρχισαν νὰ τὸν παρακινοῦν νὰ φύγει ἀπὸ τὶς Κυδωνιές, γιὰ νὰ σωθεῖ. Ὁ Γεώργιος ὅμως ἔμεινε ἐκεῖ, ἀποφασισμένος νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὴν χριστιανική του πίστη. Διατάχθηκε ἡ σύλληψή του, ἀλλὰ ὁ Γεώργιος παραδόθηκε μόνος του καὶ ὁδηγήθηκε στὸν Τοῦρκο διοικητή, ὅπου ἐπέδειξε μὲ γενναιότητα τὴν σθεναρὴ καὶ ἀμετακίνητη πίστη του στὸν ἕνα καὶ ἀληθινὸ Θεό.
.         Στὶς 8 Νοεμβρίου 1807 τὸν ὁδήγησαν καὶ τὸν ἔκλεισαν στὴ φυλακή, ὅπου ἔμεινε δεκαεπταὰ ἡμερες, ὑπομένοντας πολλὰ βασανιστήρια. Οἱ Τοῦρκοι ἐπιχείρησαν πολλὲς φορὲς μὲ ὑποσχέσεις, πιέσεις καὶ ἀπειλὲς νὰ τοῦ ἀλλάξουν τὸ χριστιανικό του φρόνημα, ἀλλὰ ὁ Γεώργιος ὁμολογοῦσε πάντοτε μὲ παρρησία τὴν πίστη του στὸν Χριστό. Ὁ εὐσεβὴς λαὸς τῶν Κυδωνιῶν, ποὺ τόσο ἀγαποῦσε τὸν νεαρὸ Γεώργιο, προσευχόταν στὸν Θεὸ γιὰ νὰ τὸν ἐνισχύσει στὸν ἀγώνα του, ὥστε νὰ μείνει σταθερὸς καὶ ἀκλόνητος στὴν πίστη του, ἐνῶ μέσα στὴ φυλακὴ ἕνας καλὸς χριστιανὸς τὸν παρηγοροῦσε καὶ τὸν στήριζε πνευματικά.
.         Στὶς 24 Νοεμβρίου βγῆκε ἡ ἀπόφαση νὰ θανατωθεῖ μὲ ἀποκεφαλισμό. Οἱ χριστιανοὶ τὸν εἰδοποίησαν καὶ μάλιστα ἀποφάσισαν νὰ στείλουν στὴν φυλακὴ ἱερέα, γιὰ νὰ τὸν ἐξομολογήσει καὶ νὰ τὸν κοινωνήσει. Γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ αὐτό, ἕνας ἱερέας προφασίσθηκε, ὅτι μάλωσε μὲ ἕναν χριστιανὸ καὶ ἔτσι φυλακίσθηκε ἀπὸ τοὺς  Τούρκους.  Ὁ  Γεώργιος  ἐξομολογήθηκε  καὶ κοινώνησε μέσα στὴν φυλακὴ καὶ ἀνέμενε πλέον μὲ χαρὰ καὶ ἠρεμία νὰ ἀξιωθεῖ τοῦ μαρτυρίου. Τὸ βράδυ τῆς  25^ης Νοεμβρίου  συγκεντρώθηκε  πλῆθος χριστιανῶν  στὸν  ναό,  ὅπου  τελέσθηκε  ὁλονύκτια ἀγρυπνία γιὰ τὴν πνευματικὴ ἐνίσχυση τοῦ νεαροῦ ἀθλητῆ  τῆς  πίστεως.  Ἀλλὰ  ὁ  κόσμος  ἔχοντας πληροφορηθεῖ τὴν θανατικὴ καταδίκη τοῦ Γεωργίου, ἄρχισε νὰ συγκεντρώνεται στὴν ἀγορά, ἐνῶ ἄλλοι βρίσκονταν  ἔξω  ἀπὸ  τὴν  φυλακή.  Οἱ  Τοῦρκοι ἀνησύχησαν ἀπὸ τὸ  πλῆθος τῶν συγκεντρωμένων χριστιανῶν στὰ διάφορα σημεῖα τῆς πόλεως καὶ γι’ αὐτὸ ἔστειλαν δύο χωροφύλακες, γιὰ νὰ τοὺς διασκορπίσει. Ὁ Τοῦρκος ἀγὰς διέταξε νὰ βγάλουν τὸν Γεώργιο ἀπὸ τὴν φυλακὴ καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν στὸν τόπο τῆς ἐκτελέσεως. Στὴν πορεία του πρὸς τὸν τόπο αὐτὸ ὁ Γεώργιος ζητοῦσε ἀπὸ τοὺς χριστιανούς, ποὺ συναντοῦσε, νὰ τὸν συγχωρέσουν καὶ τοὺς παρακαλοῦσε νὰ προσευχηθοῦν γι’ αὐτόν. Μόλις ἔφτασε στὸν τόπο τῆς ἐκτελέσεως γονάτισε πάνω στὴν πλάκα καὶ ἔσκυψε τὸ κεφάλι. Ὁ δήμιος τὸν ρώτησε ἂν ἔχει μετανιώσει, ἀλλὰ ὁ θαρραλέος Γεώργιος ἀπάντησε, ὅτι εἶναι χριστιανὸς καὶ θὰ πεθάνει γιὰ τὸν Χριστό. Τότε τοῦ ἔριξε μία τουφεκιὰ στὴν πλάτη καὶ ἀμέσως πῆρε φωτιὰ τὸ ἔνδυμα τοῦ μάρτυρα. Ἄφθονο αἷμα ἄρχισε νὰ τρέχει, ἀλλὰ ὁ Γεώργιος ἔμεινε σταθερὸς καὶ ἀκλόνητος στὴν πίστη του. Στὴ συνέχεια ὁ δήμιος τοῦ χάραξε τὸν λαιμὸ μὲ ἕνα μαχαίρι καὶ ἀκολούθως μὲ ὁρμὴ τὸν κτύπησε τόσο δυνατά, ὤστε τὸ μαχαίρι σφηνώθηκε στὸν τράχηλο. Μὲ ὑπομονὴ καὶ καρτερία ὑπέμεινε ὁ Γεώργιος τὸ ἐπίγειο μαρτυρικό του τέλος μέχρι ποὺ τὸν ἀποκεφάλισαν. Ὁ ἀποκεφαλισμὸς τοῦ Ἁγίου ἔλαβε χώρα στὶς 26 Νοεμβρίου 1807 καὶ ἡ ἁγία ψυχὴ τοῦ εἰκοσιδιάχρονου γενναίου ἀθλητῆ τῆς πίστεως μετέβη στὸν Πανάγαθο Θεό, ποὺ τόσο ἀγάπησε.

 .         Μετὰ τὸ μαρτυρικὸ τέλος τοῦ Ἁγίου ὁ συγκεντρωμένος κόσμος ξεχύθηκε μὲ πόνο πάνω στὸ ζεστὸ κορμί του. Γράφει χαρακτηριστικὰ ὁ Ἀϊβαλιώτης λογοτέχνης Φώτης Κόντογλου: «Τότε οὗλος ᾽κεῖνος ὁ κόσμος χύθηκε ἔξω φρενῶν ἀπάνου στὸ ζεστὸ κορμί. Καὶ ἄλλος σφούγγιζε τὸ αἷμα, ἄλλος ἀσπαζόταν τ’ ἅγιο λείψανο ἢ τὴν πλάκα, ἄλλος ξέσκιζε ἕνα κομμάτι ἀπ’ τὸ ροῦχο του, ἄλλος δόξαζε τὸν Θεό. Μάταια τὰ τουρκιὰ τοὺς χτυπούσανε μὲ τὰ ραβδιὰ καὶ τοὺς κλωτσούσανε. Ὁ ἀγὰς πρόσταξε νὰ τοὺς βαρέσουνε στὰ καλά, κι οἱ Τοῦρκοι βάνανε τὶς φωνὲς καὶ πέσανε μὲ γυμνὰ σπαθιὰ ἀπάνου στοὺς χριστιανούς. Οἱ κακόμοιροι οἱ χριστιανοὶ σκορπίσανε φωνάζοντας «Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον» κι ἄλλος ἔχασε τὸ φανάρι του, ἄλλος τὸ ραβδί του, ἄλλος τὰ παπούτσια του, ἄλλος τὸ καλπάκι του…».

 .         Τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου πετάχθηκε σὲ ρεματιὰ ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη σύμφωνα μὲ μία ἐκδοχὴ ἠρίχθηκε στὴν θάλασσα σύμφωνα μὲ ἄλλη. Οἱ χριστιανοὶ τὸ περισυνέλεξαν καὶ τὸ πῆγαν στὸ ἐρημονήσι Νησοπούλα, ποὺ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸ Ἀϊβαλί, ὅπου καὶ τὸ ἐνταφίασαν. Μετὰ ἀπὸ χρόνια ἔγινε ἡ ἀνακομιδὴ τοῦ ἱεροῦ λειψάνου καὶ τὸ τοποθέτησαν σὲ ναό, ποὺ ἀνεγέρθηκε πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου, στὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου του. Μέχρι τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ τοῦ 1922 τελοῦνταν στὶς Κυδωνιὲς μεγάλη πανήγυρις πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου, ποὺ εἶναι ὁ πολιοῦχος καὶ προστάτης ἅγιος τῶν ἁπανταχοῦ τῆς Γῆς Κυδωνιατῶν. Σήμερα ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ Χιοπολίτης ἑορτάζεται ἀπὸ τοὺς μικρασιάτες πρόσφυγες τῶν Κυδωνιῶν στοὺς ἱεροὺς ναοὺς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ τοῦ Ἁγίου Νικολάου στὴν πόλη τῆς Μυτιλήνης, ἀλλὰ καὶ στὸ χωριὸ Νέες Κυδωνιὲς τῆς Λέσβου, ὅπου ὁ ἐνοριακὸς ναὸς τιμᾶται ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου. Στὴν Χίο ὁ Ἅγιος τιμᾶται στὸν ὁμώνυμο ἱερὸ ναό του στὸ χωριὸ Πιτυός, ποὺ ἐγκαινιάσθηκε στὶς 11 Αὐγούστου 2001, ἐνῶ ναοὶ πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου ἔχουν ἐπίσης ἀνεγερθεῖ στὸ Ἄκτιο Πρεβέζης καὶ στὸν Διόνυσο Ἀττικῆς. Ἱερὰ λείψανα τοῦ Ἁγίου φυλάσσονται στὴν Παναγιούδα τῆς Λέσβου καὶ στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Προφήτου Ἡλιοῦ στὴν Σαντορίνη, ἐνῶ παλαιὰ εἰκόνα τοῦ νεομάρτυρος, φιλοτεχνημένη τὸ 1847, φυλάσσεται στὸν ἱερὸ μητροπολιτικὸ ναὸ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος στὴν Ἑρμούπολη τῆς Σύρου, ὅπου ὁ Ἅγιος τιμᾶται ὡς προστάτης τῆς συντεχνίας τῶν ἀρτοποιῶν. Ἐπίσης τὸ ἀσημένιο περικάλυμμα τῆς κάρας τοῦ Ἁγίου πουλήθηκε ἀπὸ τοὺς Τούρκους σὲ κάποιο Γερμανό, ὁ ὁποῖος τὸ μεταπούλησε σὲ χριστιανὸ καὶ ἐκεῖνος τὸ δώρισε στὸ Μουσεῖο Μπενάκη τῶν Ἀθηνῶν, ὅπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.

 .         Στὶς 26 Νοεμβρίου ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας τιμᾶ μαζὶ μὲ τὸν λαοφιλῆ προστάτη τῶν παιδιῶν Ἅγιο Στυλιανὸ καὶ τὸν πολιοῦχο τῆς ἱστορικῆς πόλεως τῆς Σπάρτης Ὅσιο Νίκωνα τὸν “Μετανοεῖτε” καὶ ἕναν νεαρὸ ἀθλητὴ τῆς πίστεως, τὸν Ἅγιο ἔνδοξο νεομάρτυρα Γεώργιο τὸν  Χιοπολίτη,  ὁ  ὁποῖος  μᾶς  καλεῖ  νὰ  ἀφυπνιστοῦμε  πνευματικὰ  καὶ  νὰ ἐπαναπροσδιορίσουμε τὴν κατὰ Χριστὸν πνευματική μας πορεία

Ἀριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος
Ἐκπαιδευτικὸς

Βιβλιογραφία

• Κόντογλου Φωτίου, Μαρτύριον τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Χιοπολίτου, «Κιβωτός», Ἀθῆναι 1953

• Σωτηρίου Γ.Π., Ὁ Νεομάρτυς Ἅγιος Γεώργιος ὁ Χιοπολίτης, πολιοῦχος Κυδωνιῶν, Μυτιλήνη 1955

• Χαλκιᾶ –Στεφάνου Πόπης, Οἱ Ἅγιοι τῆς Χίου, Ἐκδόσεις Ἑπτάλοφος, Β΄ Ἔκδοσις, Ἀθῆναι 2008

 ΠΗΓΗ: kallimasia.blogspot.com