ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ: «Μόνον ὁ ὀρθὰ πιστεύων εἶναι καὶ ὁ ὀρθὰ πράττων»

Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας

Τοῦ πρωτ. π. Γεωργίου Δορμπαράκη

.          Ἡ Κυριακή της Ὀρθοδοξίας δὲν ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας σὰν μία ἁπλὴ Κυριακή. Ἡ ὅλη τελετουργία τῆς ἡμέρας δείχνει τὴν ἰδιαιτερότητά της, ἀφοῦ στὴν οὐσία προβάλλει ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀποτελοῦν περιεχόμενα τῆς πίστεως καὶ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ Συνοδικὸ μάλιστα τῆς Ὀρθοδοξίας ἔρχεται νὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν πεποίθηση τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἡ ἴδια βρίσκεται στὸν κόσμο ὄχι σὰν ἕνας κλῶνος στὸ δέντρο τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως πιστεύουν διάφοροι αἱρετικοί, ἀλλὰ σὰν τὸ ἴδιο τὸ δέντρο, ἡ προέκταση κατ’ ἀλήθειαν τοῦ Κυρίου, «ὁ Χριστὸς παρατεινόμενος εἰς τοὺς αἰῶνας», κατὰ τὴν γνωστὴ ἔκφραση τοῦ ἁγίου Αὐγουστίνου.
.          «Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν…ὁ Χριστὸς ὡς ἐβράβευσεν· οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστὸν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἠμῶν…». «Αὔτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὔτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὔτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὔτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν».
.          Μὲ ἄλλα λόγια ἡ Ἐκκλησία μας διαλαλεῖ ὅτι ἂν θέλει κανεὶς νὰ ἔχει ὀρθὴ σχέση μὲ τὸν Χριστό, ἂν θέλει νὰ Τὸν δεῖ ἀνόθευτα καὶ γνήσια, πρέπει νὰ ἐνταχτεῖ στὸ σῶμα της, νὰ γίνει μέλος της, νὰ βαπτιστεῖ ὀρθόδοξος Χριστιανός. Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη Ἐκκλησία ποὺ συνέχιζε καὶ συνεχίζει νὰ ζεῖ καὶ νὰ βλέπει τὰ πράγματα σύμφωνα μὲ τὶς προϋποθέσεις τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων. Σ’ ἕναν κόσμο ποὺ προβάλλει πολλοὺς παραμορφωτικοὺς φακούς, ποὺ καὶ μέσα στὸν Χριστιανισμὸ παρουσιάζονται φαινόμενα πολλαπλῆς ἀπόκλισης, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μᾶς τοποθετεῖ ἄμεσα καὶ σὲ εὐθεία γραμμὴ πρὸς τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Χριστοῦ. Καλύτερα: ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς κρατάει ἀνοιχτὴ τὴν ἀληθινὴ εἰκόνα Του καὶ τὴν παρουσία Του στὸν κόσμο μέσα ἀπὸ τὸ ζωντανὸ σῶμα Του, τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
.          Δὲν εἶναι μισαλλόδοξες κορῶνες τὰ παραπάνω. Δὲν ἔχουν νὰ κάνουν μὲ φανατισμοὺς καὶ ὑπερηφάνιες ἀδιάκριτες. Εἶναι φωνὴ εὐθύνης καὶ συναίσθησης τοῦ βάρους ἀποστολῆς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τάχτηκαν νὰ φυλάγουν Θερμοπύλες τῆς πίστεως. Εἶναι ἡ φωνὴ τῶν Πατέρων μας καὶ τῶν Ἁγίων μας, ποὺ ἔδωσαν καὶ τὸ αἷμα τους γιὰ νὰ διαφυλαχτεῖ ἀνόθευτη ἡ Παράδοση τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων. Εἶναι τὸ «οὐκ ἔνι ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία» (Πρ. Ἀπ. δ´ 12) τῶν Ἀποστόλων, ὅταν μιλοῦσαν γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Οἱ μισαλλοδοξίες καὶ οἱ φανατισμοὶ εἶναι ἀνέξοδη ὑπόθεση. Ἐξαντλοῦνται σὲ φωνασκίες ἢ τὸ ἀκόμη χειρότερο σὲ βιαιότητες ποὺ καλλιεργοῦν τὰ πάθη τοῦ ἀνθρώπου καὶ στρέφονται κατὰ τοῦ συνανθρώπου. Ὁ ἀγώνας ὅμως γιὰ τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἀποτελεῖ ἀγώνα ποὺ προϋποθέτει τὸν θάνατο τοῦ ἴδιου τοῦ ὀρθόδοξου γιὰ νὰ ζήσει ὁ κόσμος. Συμπεριφέρεται δηλαδὴ ὁ ὀρθόδοξος στὸν ἀγώνα του σὰν τὸν ἴδιο τὸν Χριστό. Ὅπως Ἐκεῖνος ἦλθε γιὰ νὰ φέρει τὴν ζωὴ μέσα ὅμως ἀπὸ τὸν θάνατό Του, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ὁ γνήσιος πιστός Του: πεθαίνει ὁ ἴδιος πρὸς χάρη τοῦ ἄλλου!
.          Εἶναι αὐτονόητο ἔτσι ὁ ὀρθόδοξος δὲν εἶναι ὁ ἁπλὰ ὀρθοδοξολογῶν. Ὅποιος πιστεύει ὅτι ἡ ὀρθοδοξία εἶναι θέμα ὀρθῶν καὶ μόνο λόγων εἶναι πλανεμένος στὸ ἔπακρο. Ὁ Κύριος διαβεβαίωσε ὅτι «οὐ πᾶς ὁ λέγων μοὶ Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντος μὲ Πατρὸς» (Ματθ. ζ´ 21). Ἔτσι ὁ ὀρθόδοξος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ζεῖ τὴν ὀρθὴ πίστη· ποὺ τηρεῖ τὸ θέλημα τοῦ Οὐράνια Πατέρα. Δηλαδὴ ἐκεῖνος ποὺ καὶ πιστεύει στὸν Χριστό, ἀλλὰ καὶ ἀγαπᾶ τὸν συνάνθρωπό του. Διότι αὐτὴν τὴν ἐντολὴ μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος: «Αὔτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ Αὐτοῦ, ἴνα πιστεύσωμεν τῷ ὀνόματι τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ (Ἰησοῦ Χριστοῦ) καὶ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους» (Α´ Ἰωάν. γ´ 23).
.          Δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ἄλλωστε αὐτὸ ποὺ ἐπανειλημμένως ἐπισημαίνει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: μία ὀρθοδοξολογία χωρὶς τὴν ἐμψύχωσή της ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ζωή, πέρα ἀπὸ ὑποκρισία, συνιστᾶ μνήμη προσωρινή. Σιγὰ σιγὰ ἐκφυλίζεται μέχρις ὅτου χαθεῖ παντελῶς! Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος μὲ ἐποπτικὸ τρόπο γράφει: «Ὅποιος ἀκούει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν τὸν ἐφαρμόζει, αὐτὸς μοιάζει μὲ ἄνθρωπο ποὺ βλέπει τὸν ἑαυτό του μέσα σ’ ἕναν καθρέφτη· τὸν βλέπει καὶ φεύγοντας ξεχνάει ἀμέσως πῶς ἦταν» (α´ 23-24).
.          Ἴσως ὅμως θέσει κανεὶς ἐκ τοῦ ἀντιθέτου τὸ λογικὸ ἐπιχείρημα: δὲν ὑπάρχει περίπτωση νὰ ζήσει κανεὶς ὀρθόδοξα χωρὶς νὰ εἶναι ὀρθόδοξος; Νὰ ζήσει δηλαδὴ τὴν ἀγάπη χωρὶς νὰ πιστεύει στὸν Χριστό; Ἡ ἀπάντηση, ὅσο κι ἂν φαίνεται ἀπόλυτη, εἶναι ἀρνητική. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀγαπήσει, νὰ πράξει δηλαδὴ ὀρθά, χωρὶς τὴν ἀνάλογη πίστη. Διότι ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν ὁποία μιλάει ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἀγάπη ποὺ ἔδειξε καὶ ἔζησε Ἐκεῖνος. Ὄχι μία ἀγάπη ποὺ ἀποτελεῖ ἁπλὸ συναίσθημα καὶ ἀγκαλιάζει μόνο τοὺς δικούς μας ἀνθρώπους, ἀλλὰ μία ἀγάπη ποὺ κινεῖται καὶ στὸν χῶρο τῶν ἐχθρῶν καὶ ἀντικειμένων μας· μία ἀγάπη ποὺ γίνεται τεράστια ἀγκαλιὰ γιὰ ὅλον τὸν κόσμο. «Αὔτη ἐστὶν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς. Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ» (Ἰωάν. ιε´ 13).
.          Ποιός μπορεῖ νὰ φτάσει στὸ σημεῖο ἀγάπης καὶ πρὸς τὸν ἐχθρό; Ἡ ἀνθρώπινη φύση δὲν φτάνει μέχρις ἐκεῖ. Τὰ καλὰ ἀποθέματά της ἐξαντλοῦνται πολὺ γρήγορα. Τὸ ἀνθρώπινο συναίσθημα δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερνικήσει τὴν ἀδικία καὶ τὴν πονηρία ἑνὸς ἐχθροῦ μας. Ἀπαιτεῖται ἡ ὑπὲρ φύσιν ἐνέργεια: ἡ χάρη τοῦ ἴδιου του Χριστοῦ, γιὰ νὰ ἰκανώσει τὸν ἄνθρωπο νὰ δεῖ καὶ μέσα ἀκόμη ἀπὸ τὴν κακία τοῦ πλησίον, τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, τὸν ἴδιο τὸν Χριστό. Ποιὰ μάτια πέρα ἀπὸ τὰ μάτια τῆς πίστεως σ’ Ἐκεῖνον, μποροῦν νὰ δοῦν ἔτσι; Ποιά καρδιὰ μπορεῖ νὰ ἀγαπήσει μὲ τὴν ἀνιδιοτέλεια τοῦ Χριστοῦ, παρὰ ἡ καρδιὰ ποὺ φέρει τὸν Χριστὸ καὶ ἔχει τὴν χάρη Του ἐνεργοῦσα μέσα της λόγῳ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος;
.          Ἔτσι ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι καὶ ὁ ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ἀγαπᾶ σὰν τὸν Χριστὸ εἶναι πλάνη καὶ οὐτοπία. Τὸ ἀντίθετο μάλιστα. Ὁ τονισμὸς τῆς ἀγάπης καὶ πρὸς τὸν ἐχθρὸ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὸν μὴ πιστό, τὸ λιγότερο, ὡς ἀφέλεια καὶ ἀθεράπευτος ρομαντισμός. Προσβάλλει κατ’ αὐτὸν τὸ αἴσθημα τῆς ἀνθρώπινης δικαιοσύνης, γι’ αὐτὸ καὶ ἀπορρίπτεται ἀσυζητητί. Ὥστε μόνον ὁ ὀρθόδοξος πιστός, ποὺ ζεῖ καὶ ἀναπνέει τὸν ἀέρα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μπορεῖ νὰ ἀγαπᾶ μὲ τὸν τρόπο τοῦ Χριστοῦ. Μόνον ὁ ὀρθὰ πιστεύων εἶναι καὶ ὁ ὀρθὰ πράττων.
.          Μὲ τὰ παραπάνω καθίσταται σαφὲς ὅτι ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως τελικῶς ἀποτελεῖ ἀγώνα γιὰ τὴν ἀλήθεια τοῦ ἴδιου τοῦ ἀνθρώπου: νὰ διακρατηθεῖ τὸ ἀληθινό του πρόσωπο· νὰ μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀγαπᾶ. Μένω στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σημαίνει μένω στὸν Χριστὸ καὶ μένω στὸν Χριστὸ σημαίνει μπορῶ νὰ ἀγαπῶ: ἁπλὰ καὶ ἀληθινά, ὅλον τὸν κόσμο, ὅπου γῆς, χωρὶς ὅρια καὶ φραγμούς. Αὐτὸ ἀκριβῶς ἔκαναν ὅλοι οἱ ἅγιοί μας. Ἀγάπησαν τὸν Χριστὸ καὶ ἔδειξαν τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη καὶ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν πρέπει τὸ μυαλὸ καὶ ἡ σκέψη μας νὰ πηγαίνει σὲ κάποιους ἴσως κληρικοὺς ἢ σὲ κάποιους λαϊκοὺς ποὺ μπορεῖ νὰ μὴ στέκουν σωστὰ στὴν πίστη. Ἡ σκέψη μας πρέπει νὰ πηγαίνει στοὺς ἁγίους μας. Οἱ ἅγιοί μας εἶναι τὰ ὅρια τῆς ὀρθοδοξίας μας, γιατί σ’ αὐτοὺς φανερώνεται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας. Αὐτοὶ ἀποτελοῦν τὴν προέκτασή Του στὸν κόσμο, ὅπως τὸ ἔχει διατυπώσει καὶ ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ἁγιώτερος πάντων γιὰ πολλούς: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» (Γαλ. β ´ 20).
.          Στὴν πραγματικότητα οἱ ἅγιοι δείχνουν τί σημαίνει ἀποκατάσταση τῶν εἰκόνων – ὅ,τι ἑορτάζουμε ἱστορικὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀποκατέστησαν μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ τὴν εἰκόνα Ἐκείνου μέσα τους, γι’ αὐτὸ καὶ τιμώντας αὐτοὺς τὸν Χριστὸ στὴν πραγματικότητα τιμοῦμε καὶ δοξάζουμε. «…Τὸν μὲν (Χριστὸν) ὡς Θεὸν καὶ Δεσπότην προσκυνοῦντες καὶ σέβοντες, τοὺς δὲ (ἁγίους) διὰ τὸν κοινὸν Δεσπότην, ὡς αὐτοῦ γνησίους θεράποντας τιμῶντες, καὶ τὴν κατὰ σχέσιν προσκύνησιν ἀπονέμονες» κατὰ τὴ διατύπωση καὶ πάλι τοῦ Συνοδικοῦ της Ὀρθοδοξίας.

.          Ἡ ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν εἶναι ἑορτὴ γιὰ θριαμβολογίες. Ἂν μείνουμε στὶς δάφνες τοῦ παρελθόντος δὲν θὰ κάνουμε τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ μιμούμαστε τοὺς Ἰουδαίους στὴν παρακμασμένη περίοδό τους, ὅταν καυχῶνταν καὶ ὑπερηφανεύονταν γιὰ τὰ παλαιὰ μεγαλεῖα τους. Ἡ ἀποτίμηση τοῦ ἴδιου του Κυρίου μας στὴν περίπτωση αὐτὴ εἶναι δεδομένη καὶ γιὰ ἐμᾶς: «Οὐκ οἶδα ὑμᾶς» (Ματθ. κε´ 12). Δὲν σᾶς γνωρίζω. Ἡ ἑορτὴ πρέπει νὰ μᾶς προκαλεῖ σὲ σκληρὴ αὐτοκριτικὴ καὶ σὲ ἀπόφαση μέχρι θανάτου νὰ ζήσουμε ὅπως ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Ἅγιοι. Ἂν δὲν τὴν δοῦμε ἔτσι, ἴσως καλύτερα νὰ μὴν ἀναφερόμαστε σ’ αὐτήν, γιατί τὸ μόνο ποὺ κάνουμε τότε εἶναι νὰ σωρεύουμε περισσότερη ὀργὴ γιὰ ἐμᾶς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως.

ΠΗΓΗ:  syndpeiraia.blogspot.com

«ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟΥ ΝΙΤΣΕ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑ-ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΑΙ Η ΜΕΤΑ-ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΕΠΟΧΗ» (Μητρ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

«Ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πλησίον»

Τοῦ Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου

1. Ὁ Θεὸς καὶ ὁ πλησίον

.             Κάθε κοινωνία στηρίζεται σὲ μερικὲς ἀρχές, γιατί διαφορετικὰ δὲν θὰ ὑπάρχη ἰσορροπία καὶ κοινωνικὴ συνοχή. Μιὰ βασικὴ ἀρχὴ ποὺ ἐπικρατοῦσε πάντοτε στὴν παράδοσή μας ἦταν ὅτι ἡ κοινωνία, γιὰ νὰ ἰσορροπῆ, πρέπει νὰ στηρίζεται σὲ δύο βασικὰ θεμέλια ποὺ εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ὁ ἄνθρωπος.
.             Πρόκειται γιὰ τὴν ἐντολὴ ποὺ ὑπῆρχε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὴν ἐπανέλαβε ὁ Χριστός: «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου… ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτὸν» (Μάτθ. κβ´, 37-39). Πρόκειται γιὰ τὴν κατακόρυφη καὶ τὴν ὁριζόντια διάσταση κάθε ἀνθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας.
.             Ἡ κατακόρυφη διάσταση εἶναι ἡ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ὁ Θεὸς ἦταν ἡ βάση τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ. Εἶναι γνωστὴ ἡ φράση: «ἀπὸ Θεοῦ ἄρχεσθαι». Πράγματι δὲν ὑπῆρχε καμμία ἐκδήλωση ποὺ δὲν συνδεόταν μὲ τὴν ἐπίκληση τῶν θεῶν. Ἀκόμη καὶ οἱ Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες ἄρχιζαν μὲ τὴν θυσία στοὺς θεούς. Παράλληλη ἔκφραση εἶναι τὸ «ἀφ᾽ Ἑστίας ἄρχου». Ἡ Ἑστία ἦταν μυθολογικὴ θεότητα, ἡ ὁποία ζήτησε νὰ λάβη τὸ προνόμιο ἀπὸ τὸν Δία νὰ ἀποδίδωνται σὲ αὐτὴν οἱ ἀπαρχὲς τῶν θυσιῶν. Ἐπίσης, σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ διασωθέντα ἀποσπάσματα «ἐλεγείων» τοῦ καταγομένου ἀπὸ τὴν Χίο Ἕλληνος ποιητοῦ Ἴωνος (5ος αἰ. π.Χ.) συναντᾶμε τὸν στίχο: «ἐκ Διὸς ἀρχόμενοι πίνωμεν». Ἐπίσης, ὁ Ξενοφὼν ἔχει γράψει τὴν ἄποψη τοῦ Σωκράτη, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία «πειρᾶσθαι σὺν τοῖς θεοῖς ἄρχεσθαι παντὸς ἔργου». Δηλαδή, θὰ πρέπει νὰ προσπαθοῦμε νὰ κάνουμε τὴν ἀρχὴ κάθε ἔργου μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ.
.             Ἡ ὁριζόντια διάσταση εἶναι ἡ σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν συνάνθρωπό του, αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε πλησίον. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη πλησίον λεγόταν αὐτὸς ποὺ εἶναι κοντὰ στὸν ἄνθρωπο, δηλαδὴ τὸ πρόσωπο ποὺ βλέπουμε, ποὺ αἰσθανόμαστε ποὺ μποροῦμε νὰ ἀγγίξουμε. Ἡ λέξη πλησίον δηλώνει αὐτὸν ποὺ πλησιάζουμε ἢ μᾶς πλησιάζει, ὁπότε τὸ ρῆμα συνδέεται καὶ μὲ τὸ οὐσιαστικό: πλησιάζω, πλησίον.
.             Γιὰ τὸν Ἑβραῖο πλησίον ἦταν ὁ ὁμοεθνής του, ὁ ὁποῖος πίστευε στὸν ἴδιο Θεό. Γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ τὰ πράγματα ἔχουν ἀλλάξει, διότι πλησίον εἶναι ὁ κάθε ἄνθρωπος ποὺ ζῆ στὸ πιὸ ἀπομονωμένο μέρος τῆς γῆς, ἀνεξάρτητα ἀπὸ θρησκεία, ἐθνικότητα, φύλο, ἐπάγγελμα κλπ. Θὰ πρέπει νὰ ὑπενθυμίσω στὸ σημεῖο αὐτὸ τὴν παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτη. Κάποιος πλησίασε τὸν Χριστὸ ζητώντας νὰ μάθη τί πρέπει νὰ κάνη γιὰ νὰ σωθῆ. Στὴν ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ, ὅτι πρέπει νὰ ἀγαπήση τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, ἐκεῖνος ἐρώτησε: «καὶ τίς ἐστί μου πλησίον;» (Λουκ. ι´, 29). Δηλαδή, ζητοῦσε νὰ μάθη ποιὸς εἶναι ὁ πλησίον, στὸν ὁποῖο πρέπει νὰ δείξη ἀγάπη. Ἀπαντώντας ὁ Χριστὸς σὲ αὐτὴν τὴν ἐρώτηση εἶπε τὴν περίφημη παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία πέρασε ὁ Ἱερεὺς καὶ ὁ Λευίτης δίπλα ἀπὸ τὸν τραυματισμένο ἄνθρωπο, χωρὶς νὰ δείξουν ἀγάπη, πράγμα τὸ ὁποῖο ἔκανε ὁ Σαμαρείτης ποὺ δὲν ἦταν Ἰουδαῖος. Ἔτσι, ἐκείνη τὴν στιγμὴ «πλησίον» γιὰ τὸν τραυματισμένο ἄνθρωπο δὲν ἦταν ὁ ὁμοεθνής του καὶ ὁμόθρησκός του, ἀλλὰ ὁ ἀλλόθρησκος, ὁ ὁποῖος ἔδειξε ἰδιαίτερη ἀγάπη καὶ φροντίδα (Λουκ. ι´, 30-37).
.             Ἂν προσέξουμε ἰδιαιτέρως θὰ δοῦμε τὴν ἀλλαγὴ τὴν ὁποία ἔκανε ὁ Χριστὸς ὡς πρὸς τὴν ἔννοια τοῦ πλησίον. Ἡ πρώτη ἀλλαγὴ εἶναι ὅτι ἐπεξέτεινε τὴν ἔννοια αὐτή, ὁπότε πλησίον δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ λατρεύει τὸν ἴδιο Θεό, ὁ ὁμόθρησκος καὶ ὁ ὁμοεθνής, ὅπως ἑρμηνευόταν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἀλλὰ ὁ κάθε ἄνθρωπος, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ἀλλοεθνής. Ἡ δεύτερη οὐσιαστικὴ καὶ κυρία ἀλλαγὴ εἶναι ὅτι ἄλλαξε οὐσιαστικὰ τὸ ἐρώτημα. Τὸ ἐρώτημα ἦταν, ὅπως προαναφέρθηκε, «τίς ἐστί μου πλησίον», «ποιός εἶναι γιὰ μένα ὁ πλησίον;». Ὁ Χριστὸς δὲν ἀπάντησε στὸ ποιὸς εἶναι ὁ πλησίον του, ἀλλὰ ὅτι αὐτὸς πρέπει νὰ γίνη πλησίον σὲ κάθε ἄλλον: «τὶς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς ληστάς; ὁ δὲ εἶπεν· ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ᾽  αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως» (Λουκ. ι´, 36-37)
.             Αὐτὸ εἶναι πολὺ σημαντικό, διότι δείχνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀρκούμαστε στὸ ποιὸς εἶναι ὁ πλησίον μας, γιατί αὐτὸ κρύβει μία ἐγωϊστικὴ νοοτροπία, ἀλλὰ στὸ ὅτι ἐμεῖς πρέπει νὰ κινηθοῦμε πρὸς τὸν ἄλλο καὶ νὰ γίνουμε ἐμεῖς πλησίον τοῦ ἄλλου καὶ νὰ τὸν βοηθήσουμε στὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζει.
.             Ἑπομένως, ὁ Θεὸς καὶ ὁ πλησίον εἶναι ἡ βάση κάθε κοινωνικῆς ζωῆς, καὶ ἡ κατακόρυφη καὶ ὁριζόντια διάσταση δείχνει τὴν ὡριμότητα κάθε ἀνθρώπου.

2. Ἡ σύγχρονη κοινωνία

.             Ἐνῶ αὐτὴ ἡ βάση συνιστοῦσε τὴν διαχρονικὴ παράδοση τοῦ Γένους μας καὶ γενικότερα τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας, σήμερα ἔχουν ἀλλάξει τὰ πράγματα καὶ γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ κοινωνία μας εἶναι ἀνισόρροπη καὶ δημιουργοῦνται τεράστια προβλήματα. Δηλαδή, σήμερα βλέπουμε στὴν κοινωνία νὰ ἐπικρατῆ ὁ θάνατος καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πλησίον, ὁπότε καταργοῦνται ἢ διαταράσσονται οἱ σχέσεις μεταξὺ τῆς ὁριζόντιας καὶ κατακόρυφης σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὴν κοινωνία.
.             Παρατηροῦμε στὴν ἐποχή μας ὅτι ἐπικρατεῖ ὁ θάνατος τοῦ Θεοῦ, ἡ λεγομένη θεολογία τοῦ θανάτου τοῦ Θεοῦ. Ὁ 19ος αἰώνας, ἦταν ὁ αἰώνας τοῦ θανάτου τοῦ Θεοῦ, διότι ὁ Νίτσε εἶχε διακηρύξει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι νεκρός. Εἶχε προηγηθῆ βέβαια ὁ 18ος αἰ. τοῦ Διαφωτισμοῦ, κατὰ τὸν ὁποῖο γκρεμίστηκε τὸ κοσμοείδωλο τῆς μεταφυσικῆς. Βέβαια, πολλοὶ διαφωτιστὲς δὲν ἦταν ἄθεοι, ἀλλὰ δυϊστές, πίστευαν δηλαδὴ σὲ ἕναν θεό, σὲ μία δύναμη ἀόρατη ποὺ κυβερνᾶ τὸν κόσμο, ἀλλὰ δὲν πίστευαν στὸν προσωπικὸ Θεό.
.             Φαίνεται ὅτι ἡ μεταφυσική, ὁ σχολαστικισμὸς καὶ ὁ ἠθικισμός, ποὺ συνδέονται καὶ μὲ τὸν ἐθνικισμὸ ποὺ κατέληξαν σὲ διαμάχες καὶ θρησκευτικοὺς πολέμους, ὁδήγησαν στὸ σημεῖο νὰ γίνεται λόγος γιὰ τὸν θάνατο τοῦ Θεοῦ. Γιὰ τὸν δυτικὸ ἄνθρωπο δὲν χρειαζόταν ἕνας θεὸς ποὺ ἦταν ἐκδικητικός, ἄσπλαχνος, φεουδάρχης κλπ., ὅπως ἐκφραζόταν στὴν Δύση, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸν ἀρνήθηκαν, ἀφοῦ δὲν τοὺς χρειαζόταν. Ἔτσι, δὲν πέθανε ὁ Θεός, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα πέθανε ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸν Θεό.
.             Αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἐπηρέασε πάρα πολὺ τὴν Δυτικὴ Εὐρώπη. Τὸν τελευταῖο καιρὸ συζήτησα μὲ διαφόρους Εὐρωπαίους γιὰ τὰ θέματα αὐτὰ καὶ διεπίστωσα ὅτι στὴν Εὐρώπη ὑπάρχει ἕνα μεγάλο κύμα ἀθεΐας, ἀπιστίας καὶ γενικὰ ἀδιαφορίας γιὰ τὸ ἐὰν ὑπάρχη ἢ δὲν ὑπάρχει Θεός.
.             Ἄλλωστε, ἡ εὐρωπαϊκὴ ἑνότητα στηρίζεται πάνω στὴν οἰκονομία, ὅπως τὸ ὁρίζουν καὶ διάφοροι ὄροι ποὺ ἐπικρατοῦν, ἤτοι «Οἰκονομικὴ Ἕνωση τῆς Εὐρώπης», «Νομισματικὴ Ἕνωση τῆς Εὐρώπης», «Εὐρωζώνη ἢ Ζώνη τοῦ εὐρὼ» κλπ. Πρόκειται γιὰ μιὰ Εὐρώπη ποὺ δὲν στηρίζεται στὸν πολιτισμό, ὁ ὁποῖος σαφῶς ἔχει καὶ τὸ στοιχεῖο τὸ θρησκευτικό, ἀλλὰ μόνον στὸ χρῆμα, γι᾽ αὐτὸ καὶ καταρρέει τὸ οἰκοδόμημα αὐτό.
.             Σήμερα στὴν Εὐρώπη παρατηρεῖται ἀδιαφορία γιὰ θρησκευτικὰ ζητήματα. Καὶ ὅπως μου ἔλεγε κάποιος Γάλλος ὀρθόδοξος κληρικός, ἡ Εὐρώπη εἶναι πεθαμένη ὡς πρὸς τὸν Θεό. Αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὴν κυκλοφορία διαφόρων χριστιανικῶν βιβλίων. Τὰ χριστιανικὰ βιβλία ποὺ ἐκδίδονται ἀπὸ Προτεστάντες, Ἀγγλικανοὺς κλπ. ἀναφέρονται σὲ ἕνα χριστιανικὸ ἢ καὶ θρησκευτικὸ συγκρητισμό, δηλαδὴ κάνουν λόγο γιὰ τὰ κοινὰ στοιχεῖα ποὺ ὑπάρχουν σὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες, γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς χριστιανικῆς σκέψης, χωρὶς νὰ στηρίζονται στὴν πίστη καὶ στὶς διάφορες ὁμολογίες. Ἀκόμη καὶ τὰ ὀρθόδοξα βιβλία ἐκδίδονται στὴν Ἀμερικὴ καὶ μικρὸ ποσοστὸ αὐτῶν ἔρχονται στὴν Εὐρώπη.
.             Στὸ θέμα αὐτὸ μπορῶ νὰ καταθέσω καὶ μία προσωπικὴ μαρτυρία. Τὰ βιβλία μου, τὰ ὁποῖα μεταφράσθηκαν στὰ ἀγγλικά, κυκλοφοροῦν κυρίως στὴν Ἀμερικὴ καὶ ἐλάχιστος ἀριθμὸς κυκλοφορεῖ στὴν Εὐρώπη. Εἶναι καὶ αὐτὸ μία ἔνδειξη ὅτι ὁ Εὐρωπαῖος ἄνθρωπος δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν Θεὸ καὶ ὅ,τι ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐπικοινωνία μαζί Του. Ὁ π. Ἰουστίνος Πόποβιτς, ὁ ὁποῖος πρόσφατα ἀνακηρύχθηκε ἅγιος ἀπὸ τὴν Σερβικὴ Ἐκκλησία, μὲ προφητικὴ ἐνάργεια εἶχε ἀναγγείλει ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνος ὅτι ὁ κρυφὸς πόθος πολλῶν ἀπὸ τὰ δημιουργήματα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ εἶναι «ἡ ἀπελευθέρωσις τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεόν».
.             Ἐρωτᾶ: Ἡ Εὐρώπη ἀφοῦ υἱοθέτησε τὴν ἀρχὴ τοῦ Νίτσε ὅτι ὁ Θεὸς «ἀπέθανε», τότε τί ἔμεινε στὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὴν ἔξοδο τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸ σῶμα της; Ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος: Ἔμεινε ἕνα «πτῶμα», ὅπως πτῶμα γίνεται τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν φεύγη ἡ ψυχή. Ὁ Ντοστογιέφσκι εἶπε κάποτε: «Θέλω νὰ πάω εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ γνωρίζω ὅτι μεταβαίνω εἰς νεκροταφεῖον».
.             Εἶναι χαρακτηριστικὰ ὅσα γράφονται στὸ βιβλίο τοῦ Lugi Zoja «ὁ θάνατος τοῦ πλησίον» γιὰ θέματα ποὺ ἀπασχολοῦν τὴν σύγχρονη κοινωνία.
.              Ἐὰν ὁ 19ος αἰώνας ἦταν ὁ αἰώνας τοῦ θανάτου τοῦ Θεοῦ, ὁ 20ός καὶ 21ος αἰ. εἶναι ὁ αἰώνας τοῦ θανάτου τοῦ πλησίον, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν συνάνθρωπό του, ζῆ σὲ ἕνα φίλαυτο ἐγωκεντρικὸ περιβάλλον, ὁ ἀτομισμὸς εἶναι κυρίαρχο στοιχεῖο στὴν ζωή μας, πράγμα τὸ ὁποῖο δείχνει τὴν ἀδιαφορία, τὴν ὁποία ἔχει ὁ ἄνθρωπος πρὸς τὸν συνάνθρωπό του.
.             Δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖο, τὸ ὅτι κατὰ τὸν 19ο καὶ 20ό αἰ. κυριαρχεῖ ἡ ψυχανάλυση, ἀφοῦ «ἡ ἀπομόνωση κερδίζει ἔδαφος», «τὰ πλέον εὐαίσθητα ἄτομα σπαράσσονται ἀπὸ μία ἀγωνία, στὴν ὁποία δίδεται τὸ ὄνομα νεύρωση. Μέσῳ τῆς ψυχανάλυσης θὰ ἀναδομήσουν τὴν ἀνθρώπινη σχέση, ὄχι μὲ κάποιον πλησίον, ἀλλὰ μὲ ἕναν ἐπαγγελματία. Ἡ ἀνάγκη τους γιὰ ἐγγύτητα εἶναι τόσο βίαιη, ποὺ δημιουργεῖ ἕνα πλεόνασμα οἰκειότητος μὲ ἐκεῖνον: αὐτὸ καλεῖται μεταβίβαση καὶ μὲ τὴν σειρὰ της θεωρεῖται νευρωτική. Ὁ Φρόιντ ὑποδεικνύει τεχνικὲς γιὰ νὰ τὴν συγκρατήση καὶ νὰ τὴν ἐμπεριέσχει. Θέτει τὸν ἀσθενῆ στὸ ντιβάνι, γιὰ νὰ ἀπομακρύνει τὸ βλέμμα του».
.             Ὁ Ἀριστοτέλης ἔλεγε ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι κοινωνικὸ ὂν καὶ οἱ ἄνθρωποι αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκη νὰ ἔχουν κάποιον δίπλα τους. Σήμερα, ὅμως, οἱ ἄνθρωποι, κυρίως στὶς μεγαλουπόλεις, δὲν αἰσθάνονται δίπλα τους ἄλλους ἀνθρώπους, ζοῦν μόνοι τους, αἰσθάνονται μία μοναξιά, αἰσθάνονται τὸν πλησίον τους ὡς ἀπειλὴ τῆς ὕπαρξής τους. Μπορεῖ κανεὶς νὰ συναντᾶ κάθε μέρα χιλιάδες ἀνθρώπους στὸν δρόμο, στὴν ἐργασία, ἀλλὰ εἶναι ἄγνωστα πρόσωπα σ᾽ αὐτούς.
.             Ἔχει παρατηρηθῆ ὅτι στὴν ἀρχαιότητα μόνο ἡ Ρώμη ξεπερνοῦσε τὸ ἕνα ἑκατομμύριο κατοίκων καὶ τὸ 1820 μόνον τὸν Λονδίνο. Στὰ 1900 οἱ πόλεις ποὺ κατοικοῦνταν περισσότερο ἀπὸ ἕνα ἑκατομ. κατοίκους ἦταν ἕνδεκα, τὸ 2000 ἦταν σχεδὸν 400 καὶ τὸ 2015 θὰ εἶναι 550. Αὐτὸ δείχνει ἕνα μεγάλο πρόβλημα, ὅτι οἱ ἄνθρωποι ζοῦν μέσα σὲ μεγαλουπόλεις. Στὴν πολυκοσμία μὲ τοὺς μετανάστες καὶ τοὺς ξένους ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται ἐντελῶς μόνος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐπιστρέφει στὸ σπίτι του μετὰ τὴν καθημερινὴ ἐργασία, εἶναι «ἀποπροσανατολισμένος ἀπὸ τὴν συνάντηση μὲ ἄπειρα νέα πρόσωπα πού, ἀντίθετα πρὸς ὅ,τι ἀναζητᾶ ἡ παρόρμηση, δὲν τοῦ προσφέρουν γνώση, διότι λείπει εἴτε ὁ χρόνος, εἴτε ἡ δυνατότητα γνώσεως». Ἀλλὰ καὶ «ὅταν ἀνοίγει τὴν τηλεόραση, μπορεῖ νὰ συναντήσει σὲ ἐλάχιστες στιγμές, χιλιάδες ἄλλα ἄτομα, ἀλλὰ συνάμα καὶ ἐλάχιστα ὑπαρκτά». Ἔτσι, ἔχει χαθῆ ἡ ἔννοια τοῦ ζωντανοῦ πλησίον.
.             Ἐπίσης παρατηροῦμε ὅτι κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος οἱ διπλανοὶ τοῦ ἀνθρώπου ἔχουν ἀντικατασταθῆ ἀπὸ τὶς μηχανές.
.             Ὁ Τζὼρτζ Ὄργουελ τὸ 1949 ἔκανε λόγο γιὰ τὸν μεγάλο ἀδελφό. Πρόκειται γιὰ τὴν παντοδύναμη ἐξουσία, ἡ ὁποία εἰσχωροῦσε στὰ σπίτια.
.             Ὁ Ρέι Μπράντμπερι τὸ 1953 περιέγραψε μιὰ κοινωνία, στὴν ὁποία τὰ βιβλία ἦταν ἀπαγορευμένα καὶ οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν περικυκλωμένοι ἀπὸ ὀθόνες, τὶς ὁποῖες ὀνόμαζε «ἡ οἰκογένειά μου». «Σὲ ἀμφότερα τὰ διηγήματα, ὁ πολίτης δὲν ἔβλεπε ὅτι ἡ ἐξουσία ἐξαφάνιζε τοὺς γείτονες: γείτονας ἦταν πλέον μόνο ἡ ὀθόνη».
.             Ἑπομένως, «στὸν προτεχνολογικὸ κόσμο, ἡ γειτνίαση τῶν ἀνθρώπων ἦταν οὐσιαστική, τώρα δεσπόζει ἡ ἀπόσταση, ἡ ἔμμεση σχέση καὶ ἡ σχέση διὰ τῶν μέσων ἐνημέρωσης. Ἡ ἐντολὴ (ἀγάπα τὸν πλησίον σου) κενώνεται. Καὶ τοῦτο διότι δὲν ἔχουμε πλέον κανένα νὰ ἀγαπήσουμε». Χάθηκε ἡ ἐπικοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν συνάνθρωπό του καὶ στὴν καλύτερη περίπτωση γίνεται ἔμμεση, ὁπότε ἐπανεμφανίζεται μὲ διαστρεβλωμένη μορφή, ὅπως φαίνεται σὲ πολλὲς ψυχοπαθολογικὲς καταστάσεις.
.             Ὁπότε, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἔχει χάσει καὶ τὴν αἴσθηση τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν αἴσθηση τοῦ πλησίον, ὁ Θεὸς πέθανε γι’ αὐτόν, ὁ οὐρανὸς κενώθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ πέθανε καὶ ὁ πλησίον γι᾽ αὐτόν, δηλαδὴ κενώθηκε καὶ ἡ γῆ, καὶ τὸ κυριότερο καὶ ὁ ἴδιος ἔπαυσε νὰ εἶναι πλησίον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Στὴν πραγματικότητα ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι ὀρφανὸς καὶ ἀπὸ Θεὸ καὶ ἀπὸ ἄνθρωπο. «Εἴτε ἀπὸ τὴν κατακόρυφη ὀπτική, –πέθανε ὁ Οὐράνιος Πατήρ του–, εἴτε ἀπὸ τὴν ὁριζόντια –πέθανε ἐκεῖνος ποὺ στεκόταν στὸ πλάι του. Συνεπῶς, ὅπου καὶ νὰ ρίξει τὸ βλέμμα, νιώθει ὀρφανός».
.             Ἔτσι, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Θεοῦ τοῦ Νίτσε ἀκολούθησε ὁ θάνατος τοῦ πλησίον μὲ τὴν μετὰ-τεχνολογικὴ καὶ μετὰ-θρησκευτικὴ ἐποχὴ καὶ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πλησίον ἀκολουθεῖ καὶ ἡ μετὰ-ἀνθρώπινη ἐποχή.
.             Μέσα σὲ αὐτὰ τὰ στοιχεῖα βλέπω τὴν κρίση τῆς σημερινῆς ἐποχῆς. Δὲν πρόκειται γιὰ κρίση ἁπλῶς οἰκονομική, ἀλλὰ γιὰ κρίση κοινωνική, ἀνθρωπιστική, πολιτιστικὴ καὶ θεολογική.
.             Ἡ ὀρφάνεια μαστίζει τοὺς ἀνθρώπους, ὀρφάνεια ἀπὸ Θεὸ καὶ πλησίον. Καὶ ὅταν ὁ ἄνθρωπος θέλη νὰ στηριχθῆ πάνω σὲ οἰκονομικὰ μεγέθη, καὶ τότε αἰσθάνεται τὴν μοναξιά, ἀφοῦ δὲν ἱκανοποιοῦνται οἱ ὑπαρξιακές του ἀναζητήσεις.
.             Σὲ αὐτὴν τὴν δύσκολη ἐποχὴ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν πλησίον. Τὸ Θεὸ πρέπει νὰ τὸν αἰσθανθοῦμε μέσα στὴν καρδιά μας ὡς ἀγάπη καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία ὡς Πατέρα, καὶ τὸν συνάνθρωπό μας πρέπει νὰ τὸν αἰσθανθοῦμε ὡς ἀδελφό μας. Ἐμεῖς πρέπει νὰ πορευόμαστε πρὸς τὸν Θεό, καθὼς ἐπίσης νὰ κινούμαστε καὶ πρὸς τὸν συνάνθρωπο, νὰ γινόμαστε πλησίον τοῦ κάθε ἀνθρώπου ποὺ ὑποφέρει καὶ πονᾶ.
.             Ἑπομένως, ὑπάρχει μεγάλη ἀνάγκη τῆς ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης καὶ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ τιμοῦμε κάθε ἐθελούσια προσφορὰ καὶ κάθε κενωτικὴ-θυσιαστικὴ ἀγάπη.

.          [Μὲ αὐτὴν τὴν ἔννοια ὡς ποιμενάρχης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου συγχαίρω τὴν ΟΣΥΝ καὶ τὴν ΕΝΑΜ, γιατί ἀποφάσισαν νὰ τιμήσουν τοὺς Πολιτιστικοὺς Συλλόγους καὶ τοὺς συγγραφεῖς ποὺ προσφέρουν τὸν χρόνο καὶ τὰ χαρίσματά τους γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν τοὺς ἀδελφούς, καθὼς ἐπίσης συγχαίρω καὶ τοὺς τιμωμένους σήμερα Συλλόγους, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὰ ὑγιῆ στοιχεῖα τῆς κοινωνίας μας.
.            Χαίρομαι γιὰ τὰ πνευματικά μου παιδιὰ ποὺ δραστηριοποιοῦνται στὸν χῶρο τῆς κοινωνίας καὶ εὔχομαι τούτη τὴν χρονιὰ νὰ βάλουμε ὡς θεμέλιό της ζωῆς μας τὸν βασικὸ αὐτὸ κανόνα: «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλη τὴ καρδία σου καὶ ἐν ὅλη τὴ ψυχή σου καὶ ἐν ὅλη τὴ διανοία σου... ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτὸν» (Ματθ. κβ´, 37-39).]

ΠΗΓΗ: romfea.gr

Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (Κυρ. τῆς Ἀπόκρεω)

Η ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΙΑ ΜΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς
«ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΤΟΥ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ»
[Α´ Ἰω. κεφ. δ´ 16 - ε´ 1]

(«Ἐν πλῷ», χ.χ., σελ. 120-127)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Ἔχουμε γνωρίσει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Σωτῆρος. Μέχρι τότε ἐμεῖς στὴν πραγματικίτητα οὔτε κἂν ξέραμε ποιά εἶναι ἡ πραγματικὴ ἀγάπη. […] Πρὸ Αὐτοῦ ὑπῆρχαν ἱστορίες καὶ παραμύθια περὶ θείας ἀγάπης· αὐτὴ ὅμως μπῆκε γιὰ πρώτη φορὰ στὸν δικό μας γήϊνο κόσμο μόλις μ᾽ Ἐκεῖνον.[…]
.            Καὶ ἀγαπᾶμε τὸν Χριστὸ ἐπειδὴ αὐτὸς πρῶτος μᾶς ἀγάπησε. Μὲ ποιό τρόπο; Ἐπειδὴ δι᾽ ἡμᾶς καὶ ἀντὶ ἡμῶν νίκησε τὸν θάνατο, τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν διάβολο καὶ μᾶς χάρισε τὴν ἀθανασία καὶ τὴν ζωὴ τὴν αἰώνια. Καὶ τοῦτο εἶναι ἡ μόνη ἀληθινὴ ἀγάπη· ὅλες οἱ ἄλλες ἀγάπες εἶναι ἀληθινές, ἐὰν προέρχονται ἀπ᾽ αὐτήν, καὶ ὲὰν εἶναι ὡς αὐτή. Ἡ δική μας χριστοφιλία εἶναι ἡ φυσικὴ ἀπάντηση στὴν φιλανθρωπία τοῦ Χριστοῦ.[…]
.         Ἡ χριστοφιλία διακλαδοῦται σὲ ἀδελφοφιλία, δικαιοφιλία, ἀγαθοφιλία, ἁγιοφιλία, εἰρηνοφιλία, ἁγνοφιλία, ἀγάπη γιὰ ὅλα ὅσα εἶναι θεϊκά, ἀγάπη γιὰ ὄλα ὅσα εἶναι ἀθάνατα, ἀγάπη γιὰ ὅλα ὅσα εἶναι αἰώνια. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀγάπες εἶναι θεϊκές, ἅγιες καὶ αἰώνιες, ἐπειδὴ ἡ ρίζα τους εἶναι θεϊκή, ἅγια καὶ αἰώνια. Ρίζα τους εἶναι ἡ χριστοφιλία […] Ἐὰν δὲν ὐπάρχει χριστοφιλία, δὲν ὑπάρχει οὔτε ἀληθινὴ θεοφιλία (φιλοθεΐα) οὔτε ἀληθινὴ φιλανθρωπία. Ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς εἶναι Θεάνθρωπος, ἡ ἀγάπη πρὸς Αὐτὸν εἶναι πάντα καὶ ἀγάπη πρὸς Θεὸ καὶ ἀγάπη πρὸς ἄνθρωπο, δηλαδὴ θεοφιλία καὶ φιλανθρωπία. Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ φυσικὰ ἐκδηλώνεται μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο ὡς θεόμορφο ὄν· καὶ αὐτὸ σημαίνει ὡς θεϊκὸ ἀδελφὸ καὶ αἰώνιο συν-αδελφό.[…]
.         Ἡ πίστη στὸν Ἰησοῦ ὡς Μεσσία, ὡς Σωτῆρα τοῦ κόσμου, εἶναι πίστη σ᾽ Αὐτὸν ὡς Θεὸ καὶ Κύριο. Καὶ σὲ τέτοια πίστη βρίσκονται ὅλοι οἱ λόγοι γιὰ ἀπεριόριστη ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό. Ἔτσι ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγάπη εἶναι στὴν πραγματικιτητα διττὴ δύναμη, διττὴ ἀρετή. Ὅποιος πιστεύει τὸν Χριστὸ ὡς Θεὸ καὶ Σωτῆρα, ἀγαπᾶ τὸν Χριστὸ ὡς Θεὸ καὶ Σωτῆρα. Ὲὰν ἀγαπᾶ τὸν Χριστὸ ὡς Θεὸ καὶ Σωτῆρα, πιστεύει τὸν Χριστὸ ὡς Θεὸ καὶ Σωτῆρα.

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ- Α´ (Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΑΔΙΚΟΥΜΕΝΟΥ)

Συμβουλὲς Γέροντος σὲ χριστιανοὺς
ποὺ ζοῦν στὸν κόσμο.

[Α´]

Ἐπιμέλεια καὶ Ἔκδοση
Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου Ὠρωποῦ.

.          Ἡ παροῦσα ζωὴ μᾶς δόθηκε μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ δοξάζουμε τὸν Θεό, νὰ εὐεργετοῦμε τὸν πλησίον καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, βαδίζοντας τὴν «στενὴ» καὶ «τεθλιμένη» ὁδὸ ποὺ μᾶς ὑποδεικνύει τὸ Εὐαγγέλιο (Ματθ. α´14).

.         Ὁ ἀγώνας τῆς ζωῆς αὐτῆς ἀποδεικνύεται φορτίο δυσβάστακτο γιὰ ὅσους δὲν πιστεύουν στὸν Θεό. Γιὰ ἐκείνους ὅμως ποὺ ἐμπιστεύονται τὴν ὕπαρξή τους στὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ ἐλπίζουν στὴν δική του πρόνοια, ἡ παροῦσα ζωὴ γίνεται «ζυγὸς χρηστὸς» καὶ «φορτίο ἐλαφρὸν» (Ματθ. ια´ 30)

.        Σᾶς παρακαλῶ, ἀδερφοί μου, ἂν θέλετε νὰ εὐαρεστήσετε τὸν Θεό, μὴν περιφρονεῖτε καμιὰν ἀρετή. Γιατί μποροῦμε μὲ πολλοὺς τρόπους νὰ γίνουμε εὐάρεστοι στὸν Θεό. Ἡ εὐγενικὴ συμπεριφορὰ στὸν πλησίον, ὁ παρήγορος λόγος μας στὸν θλιμμένο, ἡ ὑπεράσπιση τοῦ ἀδικουμένου, ἡ ἀντίδρασή μας στοὺς κακοὺς λογισμούς, ὁ ἀγώνας μας στὴν προσευχή, ἡ ὑπομονή, ἡ εὐσπλαχνία, ἡ δικαιοσύνη καὶ κάθε ἄλλη ἀρετή, αὐτὰ εἶναι ποὺ ἀναπαύουν τὸν Θεὸ καὶ προσελκύουν στὴν ψυχή μας τὴν δική Του χάρη, ἡ ὁποία μᾶς κάνει ἱκανοὺς νὰ ξεπερνᾶμε καὶ τὶς πλέον ἀνυπέρβλητες δυσκολίες τῆς ζωῆς.

.         Ἐπιδιῶξτε τὴν σωτηρία σας εὐαρεστώντας τὸν Θεὸ πρωτίστως μὲ τὴν ἀρετὴ τῆς ἀγάπης. Αὐτὸ νὰ εἶναι τὸ μοναδικό σας μέλημα: τὸ πῶς θὰ γίνετε πλούσιοι σὲ ἀγάπη. Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀγάπη, ἔχει μέσα του τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Νὰ ζεῖτε μέσα στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ· αὐτὴ νὰ εἶναι ὁδηγός σας, αὐτὴ ἀναπνοή σας. «Ὁ Θεός, ἀγάπη ἐστι, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α´ Ἰω. δ´16). Μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἡ πικρὴ ζωὴ γίνεται γλυκειὰ καὶ ὄμορφη.

.          Ἂν ζεῖτε μὲ ἄλλους, διακονεῖστε τους πρόθυμα σὰν νὰ ὑπηρετεῖτε τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Καὶ μὴν ἀπαιτεῖτε ἀγάπη γιὰ τὴν ἀγάπη σας, μήτε τὴν εὐγνωμοσύνη γιὰ τὶς θυσίες ποὺ ἄνετε, μήτε τὸν ἔπαινο γιὰ τὴν ταπείνωσή σας.

.           Μὴν εἶστε βλοσυροὶ καὶ ἀπλησίαστοι. Συμπεριφερθεῖτε σὰν τὰ ἄκακα παιδιὰ καί, ἂν χρειαστεῖ, βοηθεῖστε πρόσχαρα τὸν πλησίον σας. Προσοχή, μὴν τὸν προσβάλετε ἔστω καὶ μὲ τὸ βλέμμα σας. Νὰ τὸν ἀγαπᾶτε ὁλόθερμα, γιατί ἡ ἀξία του εἶναι ἀνεκτίμητη. Εἶναι μέλος τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸν ἔχυσε τὸ αἷμα Του ὁ Κύριος. «Ἡ ἀγάπη», λέει ὁ Ἀπόστολος, «καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν» (Α΄ Πετρ. δ´ 8 ). Πότε θὰ συμβεῖ αὐτό; ὅταν ἐσεῖς γίνετε ἡ παρηγοριὰ τῶν θλιμμένων, ἡ ἀναψυχὴ τῶν δυστυχισμένων, ὁ προστάτης τῶν φτωχῶν, ὁ κηδεμόνας τῶν ὀρφανῶν, ἡ ἀνακούφιση τῶν ἀσθενῶν, ὁ χειραγωγὸς τῶν πλανημένων, ὁ πρόθυμος βοηθὸς κάθε χριστιανοῦ. Γι’ αὐτή σας τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς ἐλαχίστους ἀδελφούς τοῦ Χριστοῦ, πρὸς τὰ δικά Του τίμια μέλη, ὁ Κύριός μας θὰ ἐξαλείψει τὶς ἁμαρτίες σας καὶ θὰ σᾶς ἀξιώσει νὰ Τὸν βλέπετε «πρόσωπον πρὸς πρόσωπον» ( Α´Κορ. ιγ´12) στὴν αἰώνια βασιλεία Του.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμένου: oparadeisos.wordpress.com

Η «ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ» ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μὲ καθυστέρηση αἰώνων, ὅπως πάντα, ἔρχονται οἱ ”ἐπιστημονικὲς ἔρευνες” νὰ συμφωνήσουν μὲ ὅσα γνωρίζει ἡ Ἐκκλησία. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τόσο ἐπιμένουν στὴν χριστιανικὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν μὲ αἰχμὴ τὴν ΑΓΑΠΗ. Τὴν ἀγάπη ποὺ ἡ Ἀγάπη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ εἰσήγαγε στὴν Ἱστορία διὰ τῆς Ἐνσαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.
Στὰ Σχολεῖα ὅμως νὰ μὴν ἀκούσουν τίποτα γιὰ τὸν Χριστό καὶ τὴν Ἀγάπη του. Δὲν χρειάζονται «αὐτά». Ἐκεῖνο ποῦ χρειάζεται εἶναι ἡ διαθρησκευτικὴ διδασκαλία. Καϋμένα παιδάκια! Πῶς σᾶς τσαλακώνουν!

Ἡ ἱκανότητα νὰ ἀγαπᾶμε «κρύβεται» στὴν παιδικὴ ἡλικία

.        Ἡ ἱκανότητα νὰ ἐμπιστευόμαστε, νὰ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ ἐπιλύουμε τὶς συγκρούσεις μὲ ἀγαπημένους, ἀρχίζει στὴν παιδικὴ ἡλικία-πολὺ νωρίτερα ἀπὸ … ὅ,τι μπορεῖ νὰ πιστεύει κάποιος.
.          Αὐτὸ προκύπτει ἀπὸ νέα ἐπισκόπηση ποὺ δημοσιεύεται στὸ περιοδικὸ «Current Directions in Psychological Science».
.          Οἱ διαπροσωπικὲς ἐμπειρίες μὲ τὴν μητέρα, τοὺς πρώτους 12 ἕως 18 μῆνες προβλέπουν τὴν συμπεριφορὰ στὶς ἐνήλικες συντροφικὲς σχέσεις 20 χρόνια ἀργότερα, δηλώνει ὁ συγγραφέας, ψυχολόγος Jeffry A. Simpson, μὲ τοὺς συναδέλφους τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Μινεσότα, W. Andrew Collins καὶ Jessica E. Salvatore. Σημειώνουν ὅτι πρὶν μπορέσουμε νὰ θυμηθοῦμε, πρὶν νὰ ἔχουμε γλώσσα γιὰ νὰ περιγράψουμε καὶ μὲ τρόπους ποὺ δὲν ἔχουμε ἐπίγνωση, οἱ σιωπηρὲς συμπεριφορὲς καταγράφονται στὸν ἐγκέφαλο σχετικὰ μὲ τὸ πῶς θὰ μᾶς μεταχειριστοῦν ἢ πόσο ἀξίζουμε ἀγάπη καὶ στοργή.
.         Ἐνῶ αὐτὲς οἱ συμπεριφορὲς μποροῦν νὰ ἀλλάξουν μὲ νέες σχέσεις, ἐνδοσκόπηση καὶ θεραπεία, σὲ περιόδους στρές, οἱ παλιὲς στάσεις συχνὰ ἐπανεμφανίζονται. Τὸ νεογνό, ποὺ ὑπέστη κακομεταχείριση, γίνεται ὁ ἀμυνόμενος διαπληκτιζόμενος. Τὸ μωρό, τοῦ ὁποίου ἡ μητέρα ἦταν ὑποστηρικτική, λύνει τὰ προβλήματα καὶ εἶναι σίγουρο γιὰ τὴν καλὴ θέληση τοῦ ἄλλου.
.         Ὁ Simpson ἐξηγεῖ ὅτι οἱ ἄνθρωποι βρίσκουν ἕναν τρόπο προσαρμοστικὸ καὶ μὲ συνοχὴ καὶ ὅσο καλύτερα μποροῦν, γιὰ νὰ ἀνταποκριθοῦν στὸ τρέχον περιβάλλον μὲ βάση αὐτὸ ποὺ τοὺς συνέβη στὸ παρελθόν. Αὐτὸ ποὺ σᾶς συνέβη ὡς μωρὸ ἐπηρεάζει τὸν ἐνήλικα ποὺ εἶστε. Δὲν πρόκειται γιὰ νέα ἰδέα στὴν ψυχολογία ἀλλὰ λείπουν ἰσχυρὲς ἀποδείξεις:
.         Οἱ Simpson, Collins καὶ Salvatore παρέχουν τὶς ἐνδείξεις ἐρευνώντας τὶς σχέσεις μεταξὺ μητέρας-νεογνοῦ καὶ ἀργότερα συντροφικὲς σχέσεις ὡς μέρος τῆς ἔρευνας Minnesota Longitudinal Study of Risk and Adaptation. Μελέτησαν 75 παιδιὰ μητέρων χαμηλοῦ εἰσοδήματος, ποὺ ἀξιολόγησαν ἀπὸ τὴν γέννηση μέχρι τὴν ἀρχὴ τῶν 30 ἐτῶν, περιλαμβανομένων τῶν στενῶν φίλων καὶ τῶν συντρόφων.
.         Ὅταν τὰ παιδιὰ ἦταν νεογνά, τέθηκαν σὲ παράξενες ἢ στρεσογόνες καταστάσεις μὲ τὶς μητέρες τους, γιὰ νὰ ἐρευνηθεῖ πόσο ἀσφαλὴς ἦταν ὁ δεσμὸς μητέρας-παιδιοῦ. Ἀπὸ τότε, τὰ παιδιά, ποὺ τώρα εἶναι ἐνήλικες, ἐπέστρεφαν τακτικὰ γιὰ ἀξιολόγηση τῆς συναισθηματικῆς καὶ κοινωνικῆς ἀνάπτυξής τους. Οἱ συγγραφεῖς ἑστίασαν στὶς ἱκανότητές τους καὶ τὴν εὐλυγισία στὴν λύση τῶν συγκρούσεων […]
.        Μέσῳ πολλαπλῶν ἀναλύσεων, ἡ ἔρευνα ἀποκάλυψε ἐνδείξεις τῆς πρώιμης ἐγγραφῆς-ἐπιβεβαιώνοντας παλαιότερες θεωρίες. Ὡστόσο, τὰ εὑρήματα ξεφεύγουν ἐπίσης ἀπὸ τὶς ἰδέες τῶν προηγούμενων. […]

 ΠΗΓΗ: iatronet

ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΤΟΥ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ

Τὰ ἀγαθὰ τοῦ ἐθελοντισμοῦ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

ἀρ. τ. 2036, 01.01.2012


Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            «Ὅσοι ἄνθρωποι προσφέρουν ἐθελοντικὰ τὸν χρόνο τους σὲ διάφορες δραστηριότητες καὶ τὸ κάνουν καθαρὰ γιὰ ἀλτρουϊστικοὺς λόγους, προκειμένου νὰ βοηθήσουν τοὺς συνανθρώπους τους, ζοῦν περισσότερο ἀπὸ ὅσους δὲν κάνουν ἐθελοντισμό, σύμφωνα μὲ μιὰ νέα ἀμερικανικὴ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα. Ὅσοι γίνονται μὲν ἐθελοντές, ἀλλὰ τὰ κίνητρά τους εἶναι πιὸ ἐγωκεντρικά, δηλαδὴ τὸ κάνουν γιὰ νὰ νιώσουν καλύτερα κυρίως οἱ ἴδιοι, δὲν ἔχουν καμία ὠφέλεια ἀπὸ ἄποψη προσδόκιμου ζωῆς. Οἱ ἐρευνητὲς (…) μελέτησαν ἕνα τυχαῖο δεῖγμα περίπου 10.300 ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν» καὶ «δημοσίευσαν τὴν σχετικὴ μελέτη» τους σὲ εἰδικὸ ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ μὲ λεπτομερειακὰ στοιχεῖα («Medicalnews.gr», 22-9-2011).
.       Μιὰ εὐχάριστη νότα δημιουργεῖ ἡ παραπάνω εἴδηση μέσα στὸ πλῆθος τῶν δυσάρεστων εἰδήσεων ποὺ μᾶς βομβαρδίζουν καθημερινά. Ὅμως οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ ὀφείλουμε νὰ προσφέρουμε ἐθελοντικὲς ὑπηρεσίες στοὺς γύρω μας ἀνθρώπους ὄχι μόνο «ἐπειδὴ εἶναι σημαντικὸ νὰ βοηθᾶμε τοὺς ἄλλους», ἀλλὰ κυρίως ἐπειδὴ αὐτὸ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν μεγάλη ἐντολὴ τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον, ὅπως τὴν δίδαξε καὶ τὴν ἐφάρμοσε σὲ τέλειο βαθμὸ ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Μὲ τὴν συνειδητὴ ἄσκηση τῆς χριστιανικῆς ἀγάπης μᾶς χαρίζονται ἀγαθὰ πολὺ ἀνώτερα ἀπὸ μιὰ ἁπλὴ μακροζωΐα, δηλαδὴ ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὴν ἐπίγεια ζωή μας καὶ ἡ κληρονομιὰ τῆς αἰώνιας ζωῆς σὲ συνθῆκες ἀσύλληπτης εὐτυχίας καὶ μακαριότητας.

«ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΛΥ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΟΥΣ» [ΕΝΑ ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΟ (ΚΑΤΑ)ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ]

.         Χθὲς ἀργὰ βγῆκαν στὴν δημοσιότητα κι ἄλλες δηλώσεις ἱεραρχικὲς γιὰ τὸ θέμα τοῦ ἡγουμένου τῆς Μ. Βατοπεδίου ἀρχιμ. Ἐφραίμ. σὲ μιὰ «δοκιμὴ διαδικτυακῆς διαδικασίας ἀπονομῆς δικαιοσύνης»,  σὲ ἕνα ἰδιότυπο ἰντερνετικὸ δικαστήριο.
.    Τὸ περιεχόμενό τους παραπέμπει συνειρμικὰ στὴν προσπάθεια ἑνὸς κομπογιαννίτη γιατροῦ ποὺ ἀποφασίζει νὰ χειρουργήσει τὸν ἀσθενῆ του τὴν ὥρα τῆς φλεγμονῆς!
.       Εἶναι πραγματικὰ ἐντυπωσιακὴ ἡ ἀνάλυση ποὺ ἐπιχειρεῖ ἡ ἐκτενὴς παρέμβαση αὐτή. Ἐντυπωσιακὴ γιὰ τὴν ἔκτασή της, ἐντυπωσιακὴ γιὰ τὸ εὗρος τῶν θεμάτων ποὺ διαλαμβάνει, ἐντυπωσιακὴ γιὰ τὴν ἱστορικὴ καὶ ψυχολογικὴ ἀνάλυση, ἐντυπωσιακὴ γιὰ τὴν συνολικὴ ἀντίληψη, ἐντυπωσιακὴ γιὰ τὴν ὑπόρρητη σκοπιμότητα. Καθὼς τὴν διαβάζει καθένας ντρέπεται γιὰ τὸν ὀρθόδοξο ἑαυτό του.
.       Ὑπόστρωμα τῆς εὐνόητα ὑψηλῆς Παρεμβάσεως αὐτῆς εἶναι τὸ ὅτι ὁ συντάκτης αὐτὸς μόνος παροικεῖ ἐν Ἱερουσαλήμ καὶ νομίζει ὅτι κομίζει γλαῦκας εἰς Ἀθήνας. Ἔτσι θεωρεῖ ὅτι ὑπηρετεῖ τὴν ἐνημέρωση τοῦ «κοινοῦ» γιὰ ἀλήθειες σχετικῶς μὲ τὴν ὑπόθεση Βατοπεδίου. Καὶ ἐν ὀνόματι τῆς ἀληθείας του προβαίνει, κατὰ πρῶτον, σὲ μία χοντροκομμένη πνευματικὴ καταδίκη τοῦ Ἡγουμένου καὶ παραλλήλως σὲ μιὰ λεπτεπίλεπτη καὶ ἔμμεση ἐπικρότηση τῆς προφυλακίσεως χορηγώντας στοὺς δεδηλωμένους Υἱοὺς τῆς Γεένης, στοὺς Φαρισαίους τῆς Ἐξουσίας –τὴν ὥρα τῆς κρίσεως, τὴν ὥρα τῆς ἐξάρσεως τῆς φλεγμονῆς– ἄφθονο ὑλικὸ ἀλλὰ καὶ ἀναπάντεχα γενναιόδωρη κάλυψη.
.        Ἀναμηρυκάζει “χιλιοπαιγμένες” αἰτιάσεις γιὰ τὸν πνευματικὸ προσανατολισμὸ τοῦ Βατοπεδίου, ἀναξέει ἀψυχολόγητα πληγὲς (π.χ. ὅτι ὑποψήφιος Ἡγούμενος ὑπῆρξε ὁ νῦν Λεμεσοῦ) –πράγμα ποὺ κάνουν τὰ ἐν διαστάσει ἀνδρόγυνα, ὅταν θυμοῦνται τί κακὸ ἔχει κάνει ὁ ἕνας στὸν ἄλλο–, ἀποδοκιμάζει τὸν ἡγούμενο γιὰ τὸ εὔγλωττο τόλμημά του νὰ μεταβεῖ στὴν Ρωσία (…!) καὶ ἀπαξιώνει σύσσωμη τὴν Ἀδελφότητα τῶν 120 μοναχῶν. Ἀλλὰ ἀκόμη περισσσότερο, χρεώνει ἀξιόποινο «σκανδαλισμὸ» στὸν Ἡγούμενο, «ὁ ὁποῖος δὲν βγῆκε νὰ ζητήσει συγγνώμην» [λὲς καὶ κανένας ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς γραφειοκράτες βγῆκε ποτὲ νὰ ζητήσει συγγνώμην ἀπὸ τὸ κατασκανδαλισμένο ποίμνιο γιὰ τὴν ἀθλιότητα διαρκείας τῶν οἰκουμενιστικῶν ἀκροβατισμῶν!] καί, τὸ κυριότερο, τοῦ ἀποδίδει τὸ ποινικὸ ἀδίκημα τῆς ἐπιρροῆς! καὶ τῆς «ἐπιχειρηματικότητος»!!!
.        Πέραν τοῦ ὅτι ὅσα δὲν φτάνει ἡ ἀλεποὺ τὰ κάνει κρεμαστάρια…, ἀπὸ πότε ἡ “ἐπιχειρηματικότητα” εἶναι κολάσιμο ΠΟΙΝΙΚΟ ἀδίκημα ποὺ ἐπισύρει τὴν προφυλάκιση;
.       Ὅσο γιὰ τὴν πνευματικὴ πλευρὰ τοῦ ζητήματος, τὴν ἐξέταση δηλ. τῆς ἐνδεχομένης ὑπερβάσεως τῶν μοναχικῶν κανόνων καὶ τοῦ ἁγιορειτικοῦ ἤθους ἀπὸ πλευρᾶς τοῦ ἡγουμένου Ἐφραίμ, αὐτὴ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει μέσα στὰ πλαίσια τῶν προβλέψεων τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ δικαίου [Ποὺ τόσο πολὺ τηροῦν οἱ Ἐκκλησιαστικοὶ Γραφειοκράτες!], κι ὄχι μπροστὰ στὰ στόματα τῶν Λεόντων!
.         Ἴσως τὸ Ἅγιον Ὄρος ἐπειδὴ ἀντιστέκεται κάπως ἀκόμα στὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα καὶ ἀναζωπυρώνει τὴν ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία καὶ πνευματικὴ ἐγρήγορση, πράγματα ἐντελῶς ἀνεπιθύμητα στὰ διάφορα Κέντρα, πρέπει νὰ ἀποστομωθεῖ. Ἰδοὺ λοιπὸν ἡ ἀρχὴ ΟΛΩΝ τῶν δεινῶν, ἐκκλησιαστικῶν καὶ ἐθνικῶν: ὁ Ἐφραίμ. Πιάστε τον καὶ συντρίψτε τον. Καὶ δῶστε σ᾽ ὅλους τοὺς ἄλλους ἕνα ξεκάθαρο μήνυμα: Μὴ ξανατολμήσει κανένας σας, γιατὶ θὰ σᾶς ἀφανίσουμε!

.        Τελικῶς φαίνεται  ὅτι μὲ κάτι τέτοια «δικαιώνονται οἱ ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας ποὺ λέγουν ὅτι: “Στὴν Ἐκκλησία μιλοῦν πολὺ γιὰ τὴν ἀγάπη, χωρὶς αὐτὴ νὰ ὑπάρχει στὶς ψυχές τους”», ὅπως σωστὰ ἐγράφη (gerontasnektarios.blogspot.com). Τελικῶς εἶναι δυσεύρετη στὰ ἐκκλησιαστικὰ κλιμάκια μιὰ καλὴ κουβέντα χαριστική, τὴν ὁποία, τί κρίμα, ἀκόμη καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πιλάτος δοκίμασε ἐκείνη τὴν σκληρὴ ἐποχὴ νὰ ξεστομίσει, τὴν ὁποία οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου ἔχουν τὴν γενναιοδωρία νὰ ἐπικαλοῦνται γιὰ τοὺς κοινοὺς ποινικοὺς παραβάτες. Τί κρίμα!

Ο «ΙΔΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΨΥΧΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ» ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ “ΔΙΑΒΑΖΕΙ” …ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟ

 Ἀπόσπασμα τοῦ λόγου τοῦ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Πρὸς τὸν χειροτονηθέντα Μητροπολίτη Αὐστρίας Ἀρσένιο
κατὰ τὴν σημερινὴ Πατριαρχικὴ Θ. Λειτουργία στὸ Φανάρι ἐπὶ τῇ θρονικῇ ἑορτῇ (30.11.2011):

.          «… Μὴ λησμονῇς ὅτι ἔχεις καθῆκον νὰ δεικνύῃς ἀγάπην οὐ μόνον πρὸς τὸ ποίμνιόν σου, ἀλλὰ καὶ πρὸς πάντα ἄνθρωπον καλῆς θελήσεως καὶ μάλιστα πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους ἀδελφοὺς ἡμῶν. Ἐνθυμοῦ καὶ αὖθις τοὺς κάτωθι λόγους τοῦ ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως ἐκ τῆς «Ποιμαντικῆς» του: “Αἱ δογματικαὶ διαφοραὶ ὡς ἀναγόμεναι πρὸς μόνον τὸ κεφάλαιον τῆς πίστεως ἀφίενται ἐλεύθερον καὶ ἀπρόσβλητον τὸ τῆς ἀγάπης κεφάλαιον· τὸ δόγμα δὲν καταπολεμεῖ τὴν ἀγάπην, ἡ δὲ ἀγάπη χαρίζεται τῷ δόγματι, διότι “πάντα στέγει, πάντα ὑπομένει”· ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη ἐστὶν ἀναλλοίωτος, δι’ ὃ οὐδ’ ἡ τῶν ἑτεροδόξων χωλαίνουσα πίστις δύναται νὰ ἀλλοιώσῃ τὸ πρὸς αὐτοὺς τῆς ἀγάπης συναίσθημα. Διὰ τῆς ἀγάπης ἐστὶ λίαν πιθανὸν νὰ ἑλκύσῃ πρὸς ἑαυτὸν καὶ τὴν ἐξ ἐσφαλμένης περιωπῆς κρίνουσαν δογματικόν τι ζήτημα ἑτερόδοξον ἐκκλησίαν. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε χάριν δογματικῆς τινος διαφορᾶς πρέπον νὰ θυσιάζηται. Παράδειγμα ἔστω ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν, ὅστις ἐξ ἀγάπης καὶ πρὸς αὐτοὺς τοὺς σταυρωτὰς τοῦ Χριστοῦ ηὔχετο ἀνάθεμα εἶναι αὐτῶν. Ὁ μὴ ἀγαπῶν τοὺς ἑτεροδόξους ἐπίσκοπος, ὁ μὴ καὶ ὑπὲρ αὐτῶν ἐργαζόμενος, ἀπὸ ψευδοῦς κινεῖται ζήλου καὶ ἐστερημένος ἐστὶν ἀγάπης· διότι ὅπου ἡ ἀγάπη, ἐκεῖ καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ τὸ φῶς, ὁ δὲ ψευδὴς ζῆλος καὶ ἡ πεπλανημένη δόξα ἐξελέγχονται ὑπὸ τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ἀγάπης καὶ ἀποκρούονται. Τὰ τῆς πίστεως ζητήματα οὐδ’ ὅλως δέον ἐστὶ νὰ μειῶσι τὸ τῆς ἀγάπης συναίσθημα. Οἱ διδάσκαλοι τοῦ μίσους εἰσὶ μαθηταὶ τοῦ πονηροῦ, διότι ἐκ τῆς αὐτῆς πηγῆς δὲν ἐξέρχεται γλυκὺ καὶ πικρόν. Ὁ διδάσκαλος τῆς ἀγάπης, οἷός ἐστιν ὁ ἐπίσκοπος, δὲν δύναται νὰ μὴ ἀγαπᾷ, ἀδυνατεῖ δὲ ὅλως νὰ μισῇ, διότι τὸ πλήρωμα τῆς ἀγάπης ἐκδιώκει τὸ μῖσος”.
.          Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης μᾶς δίδει τὴν περιγραφὴν τοῦ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτοῦ καὶ τῶν ἄκρων τὰ ὁποῖα δέον νὰ ἀποφεύγῃ ὁ Ἐπίσκοπος κατὰ τὴν ποιμαντικήν του διακονίαν: “Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς κέκτηται μὲν ζῆλον, ἀλλ’ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν, πλανᾶται ἐν ταῖς σκέψεσι καὶ ἐνεργείαις αὐτοῦ καὶ ἐργαζόμενος δῆθεν ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ παραβαίνει τὸν νόμον τῆς πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπης. Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς διαπράττει τὸ κακόν, ὅπως ἐπέλθῃ τὸ ὑπ’ αὐτοῦ νοούμενον ἀγαθόν. Ὁ ζῆλος τοῦ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτοῦ εἶναι πῦρ διαφθεῖρον, πῦρ καταναλίσκον· ἡ καταστροφὴ προπορεύεται αὐτοῦ καὶ ἡ ἐρήμωσις ἕπεται αὐτῷ. Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς εὔχεται τῷ Θεῷ νὰ ρίψῃ πῦρ ἐξ οὐρανοῦ καὶ νὰ κατακαύσῃ πάντας τοὺς μὴ δεχομένους τὰς ἀρχὰς καὶ πεποιθήσεις αὐτοῦ. Τὸν μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴν χαρακτηρίζει μῖσος πρὸς τοὺς ἑτεροθρήσκους ἢ ἑτεροδόξους, ὁ φθόνος καὶ ὁ ἐπίμονος θυμός, ἡ ἐμπαθὴς ἀντίστασις πρὸς τὸ ἀληθὲς πνεῦμα τοῦ θείου νόμου, ἡ παράλογος ἐπιμονὴ ἐν τῇ ὑπερασπίσει τῶν ἰδίων φρονημάτων, ὁ παράφορος ζῆλος πρὸς κατίσχυσιν ἐν πᾶσιν, ἡ φιλοδοξία, ἡ φιλονικία, ἡ ἔρις καὶ τὸ φιλοτάραχον. Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς εἶναι ἄνθρωπος ὀλέθριος” (Νεκταρίου Πενταπόλεως, Τὸ γνῶθι σαυτόν). Τὰς νουθεσίας ταύτας ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου, ὁσάκις συναναστρέφεσαι καὶ συνδιαλέγεσαι μετὰ τῶν ἑτεροδόξων ἀδελφῶν ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι λίαν ἀγαθὴν διάθεσιν ἐπιδεικνύουν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν ἡμῶν, εἰς ἐκπλήρωσιν τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης πρὸς πάντας, διὰ νὰ καταστήσωμεν πρὸς πάντας σαφὲς ὅτι εἴμεθα μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ».

 ΠΗΓΗ: fanarion.blogspot.com

 Ὀξυδερκέστατες ἐπισηµάνσεις
τοῦ «ἰδίου χριστοψύχου Ἱεράρχου»
ἁγίου Νεκταρίου,

ὅπως τὶς διατύπωσε στὸ ἐπιστηµονικότατο δίτοµο ἔργο του «Μελέτη ἱστορικὴ περὶ τῶν αἰτίων τοῦ Σχίσµατος», ὁ πρῶτος τόµος τοῦ ὁποίου ἐκδόθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ ἔτος 1911. (Βλ. σχετ. Καταχωρήσεις «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»: http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/09/ἅγ-νεκτάριος-πῶς-ὁ-πάπας-ἐξεθεμελίω/,  http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/09/23/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου/,  http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/01/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου-2/)
.           Σ᾽ αὐτὸ τὸ σπουδαιότατο ἔργο  «Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης»  ἀνατέµνει εἰς βάθος τὸ τραγικὸ σχίσµα µεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Ἕνα σχίσµα ποὺ συντάραξε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πρὶν ἀπὸ µία χιλιετία καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελεῖ τὸ φοβερότερο σκάνδαλο τῆς ἱστορίας τοῦ χριστιανισµοῦ µέχρι σήµερα. Μὲ ἐκπληκτικὴ εὐθυκρισία, ἀκλόνητη ἐπιχειρηµατολογία καὶ ἀδιάσειστα ἱστορικὰ στοιχεῖα ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἀποδεικνύει ὅτι ἠ µόνη οὐσιαστικὴ αἰτία τοῦ Σχίσµατος ὑπῆρξαν οἱ θρασύτατες ἀξιώσεις τῶν παπῶν γιὰ ἀπόλυτη κυριαρχικὴ ἐξουσία πάνω στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
…
.          «Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης» ἅγιος Νεκτάριος δὲν γνωρίζει  γλῶσσα διπλωµατίας. Ἀπαντώντας εὐθέως στὸ ἐρώτηµα λέει ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον οἱ δύο πλευρὲς παραµένουν πιστὲς στὶς ἀρχές τους, «ἡ ἕνωσις εἶναι ἀδύνατος»! Γιὰ νὰ πραγµατοποιηθεῖ ἕνωση εἶναι ἀπαραίτητο κάποια ἀπὸ τὶς δύο νὰ ἀρνηθεῖ τὶς βασικὲς ἀρχές της: ἡ µὲν παπικὴ τὸ Πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ πάπα, ἡ δὲ Ὀρθόδοξη τὶς Οἰκουµενικὲς Συνόδους. Αὐτὸ ὅµως σηµαίνει ὅτι κάποια ἀπὸ τὶς δύο πρέπει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό της.

.       Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, τονίζει, εἶναι χωρὶς σηµασία οἱ παραχωρήσεις ποὺ κάνει ἡ κάθε πλευρὰ στὴν ἄλλη. (…).        Πηγὴ ὅλων τῶν κακοδοξιῶν τοῦ Παπισµοῦ θεωρεῖ ὁ Ἅγιος τὶς κυριαρχικὲς ἀξιώσεις τῶν παπῶν, οἱ ὁποῖες «χεῖρον πάσης αἱρέσεως ἔβλαψαν τὴν Ἐκκλησίαν»! (…)
.       «Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης» ἅγιος Νεκτάριος συνέλαβε τὸ πρόβληµα τοῦ Παπισµοῦ στὴν οὐσία του. Εἶχε ἤδη διαπιστώσει τὸ ἀποκορύφωµα τῆς παπικῆς ἐκτροπῆς στὴν Α´ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ τὸ ἔτος 1870. Γι᾽ αὐτὸ καὶ µὲ τὴν µελέτη του ἀνατρέπει πλήρως καὶ ἐκ βάθρων αὐτὸ ποὺ ἡ Σύνοδος ἔφθασε νὰ καθιερώσει γιὰ πρώτη φόρα ὡς δόγµα πίστεως: τὸ παπικὸ δηλαδὴ Πρωτεῖο καὶ Ἀλάθητο.
.         Τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου εἶναι αὐστηρά, ἀλλὰ δὲν γράφει µὲ ἐµπάθεια. Γράφει µὲ πόνο καὶ ἀγάπη. Δὲν ψάχνει νὰ ἀνακαλύψει πλαγίους δρόµους ἢ ἀπατηλὰ µοντέλα ἑνότητας. Ἡ θέση του κρυστάλλινη σὰν τὴν ζωὴ του εἶναι σαφέστατη, ἀκριβὴς καὶ ἀπόλυτη: Κάτω ἀπὸ τὶς γνωστὲς καὶ ἀµετακίνητες θέσεις τῶν δύο πλευρῶν «ἡ ἕνωσις εἶναι ἀδύνατος»! (βλ. περισσότερα: http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/15/«ἡ-ἕνωσις-εἶναι-ἀδύνατος»/)

Λέγει ἀλλοῦ
«ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης»:

 .     Αὐτὸς ὁ ὑπερβολικὸς τύφος τοῦ Πάπα, αὐτὴ ἡ μοναρχομανία του ἐγέννησε τόσας αἱρέσεις. Ποῦ ἡ χρυσὴ παραγγελία ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ Κύριος, «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν»; Ποῦ ὁ μακαρισμὸς «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι», δηλαδὴ οἱ ταπεινοὶ ; Ποῦ τόσα καὶ τόσα παραδείγματα χρυσὰ καὶ λαμπρά τῆς ταπεινοφροσύνης ;
Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἄρνησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, μίμησις τοῦ διαβόλου. Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι γεννήτρια τροφὸς πασῶν των ἀρετῶν, μίμησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός. Σὲ ἕναν θνητὸν καὶ ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον συγκεντρώθηκε ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία καὶ τὸ ἀλάθητο. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία δὲν εἶναι Χριστοκεντρικὴ ἀλλὰ Παποκεντρική. Ὁ Πάπας ὑπέκυψε στὸν τρίτο καὶ τελευταῖο πειρασμὸ τοῦ Κυρίου στὴν ἔρημο. (βλ. περισσότερα: http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/09/ἅγ-νεκτάριος-πῶς-ὁ-πάπας-ἐξεθεμελίω/)

Καὶ ἀλλοῦ
«ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης»:

.       Ἐν τούτῳ δὲ κεῖται ὁ λόγος τοῦ σχίσματος, ὅστις ἀληθῶς εἶναι μέγιστος, διότι ἀνατρέπει τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ὁ σπουδαιότατος δογματικὸς λόγος, διότι εἶναι ἄρνησις τῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου. (βλ. περισσότερα: http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/09/23/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου/)

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν μελέτη
τοῦ Μητροπ. πρώην Ζαχουμίου καὶ Ἐρζεγοβίνης κ. Ἀθανασίου Γιέβτιτς

« Ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἔναντι τῆς παπικῆς ἐκκλησίας»

.         Εἶναι χαρακτηριστικὸ πὼς στὸν ἅγιό μας δὲν κυριαρχεῖ οὔτε ζῆλος οὔτε ἀδιαφορία. Καὶ στὴν ἐποχή μας, σήμερα, πρέπει νὰ προσέξουμε πολὺ στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ μὴ καλλιεργεῖται μία ἄποψη: ὅτι μόνον οἱ ζηλωτὲς εἶναι κακοὶ καὶ δὲν ἔχουν ἀγάπη. Διότι καὶ οἱ ἄλλοι, οἱ λεγόμενοι Οἰκουμενιστές, δὲν ἔχουν ἀληθινὴ ἀγάπη μὲ τὸ νὰ μιλᾶνε γιὰ ἀγάπη χωρὶς τὴν ἀγάπη τῆς ἀληθείας. Ἡ πόλωση αὐτὴ δὲν εἶναι καλή.
.     Ὁ ἅγιος Νεκτάριος τονίζει ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ πᾶν. Δὲν φταῖνε τὰ δόγματα. Ἐὰν ἕνας μισεῖ τὸν αἱρετικό, φταίει περισσότερο τὸ πνεῦμα του, ἡ τοποθέτησή του. Ὁ ἅγιος, χωρὶς νὰ καταργεῖ τὴν ἀγάπη, θεωρεῖ τὴν παπικὴ ἐκκλησιολογία σὰν ἕνα εἶδος φιλοσοφικοῦ θεσμοῦ, μία φιλοσοφικὴ θεωρία ποὺ παραδέχεται τὸν Θεὸν ὡς Δημιουργό του κόσμου, ἀλλὰ ὄχι καὶ σὰν Προνοητὴ αὐτοῦ. Ἡ παπικὴ Ἐκκλησία θέτει σὲ δεύτερη μοίρα τὸν ἴδιο τὸν Χριστόν. Αὐτὸ τὸ ἔχει τονίσει καὶ ὁλόκληρη ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέσα ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς, ἀλλὰ ἔχει τονιστεῖ καὶ στὴ Σερβικὴ Θεολογία, στὸν π. Ἰουστίνο Πόποβιτς. Ὁ πάπας ἐκτοπίζει τὴν Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ καὶ Κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ ἔρχεται αὐτὸς νὰ κυριαρχήσει, ἐνῶ ὁ Χριστὸς βρίσκεται κάπου πίσω καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα δὲν ἔχει τὴν κεντρικὴ θεοπρεπῆ θέση Του. Ὁ Φλωρόφσκυ ἔλεγε ὅτι πράγματι χωλαίνει ἡ ἐκκλησιολογία τῆς Ρώμης, μὰ περισσότερο ἡ Χριστολογία τους. Τό ᾽χει γράψει καὶ ἡ μηδαμινότητά μου ὅτι δὲν ἔχει Χριστοκεντρισμὸ ἡ ρωμαϊκὴ θεολογία, ἔχει περισσότερο Χριστομονισμό, χωλαίνει στὴ Χριστολογία. Καὶ ὁ ἅγιος Νεκτάριος, χωρὶς νὰ τὸ λέει ἐπὶ λέξει, τὸ ἐννοεῖ, πὼς τὸ νὰ ἀπωθεῖται ὁ Χριστὸς καὶ νὰ γίνεται ὁ πάπας ἀντικαταστάτης του εἶναι ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ ὡς Ἀπαρχῆς καὶ Κεφαλῆς καὶ Ἀκρογωνιαίου Λίθου τῆς Ἐκκλησίας, ὡς Πρωτοτόκου ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς. [...]
.        Τὰ κείμενα τοῦ ἁγίου εἶναι λίαν σημαντικά. Δὲν εἶναι γραμμένα μὲ μίσος, ἀλλὰ ἀποτελοῦν ἔκφραση τῆς ἴδιας ἀγάπης καὶ μέριμνας τοῦ «ἰδίου χριστοψύχου Ἱεράρχου» ἁγίου Νεκταρίου καὶ προῆλθαν ἀπὸ μία σπουδαία μελέτη, ἀπὸ ἕνα ἄνθρωπο ποὺ ἤθελε πραγματικὰ τὸ διάλογο: «Διὰ τοῦ δόγματος τοῦ ἀλαθήτου ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία ἀπώλεσε τὴν πνευματική της ἐλευθερία, τὸν στολισμόν της, ἐκλονίσθη ἐκ βάθρων, ἐστερήθη τοῦ πλούτου τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀπὸ πνεύματος καὶ ψυχῆς κατέστη ἄναυδον σῶμα [...] Ἀπὸ καρδίας θλιβόμεθα γιὰ τὴν γενομένην ἀδικίαν τὴ Ἐκκλησία καὶ ἐκ τῶν μυχίων [...] εὐχόμεθα νὰ φωτίση τὸ νοῦν καὶ τὴν καρδίαν τοῦ Μακαριωτάτου Ποντίφηκος τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅπως ἀποδόση τιμὴ τὴ Ἁγία Καθολικὴ Ἐκκλησία, ὅ,τι παρ’ αὐτῆς ἀφήρεσεν ὡς μὴ ὤφειλεν».
.          Εἶναι μεγάλος ὁ πόνος τοῦ «ἰδίου χριστοψύχου Ἱεράρχου» ἁγίου μας γιὰ τὴν πτώση καὶ μὴ μετάνοια τῆς Ρώμης. Λέει στὸ βιβλίο του: «…ὅπως ἔχουν στὴν πρώτη σειρὰ τὸ πρωτεῖο, τὴν ἐξουσία τοῦ Πέτρου, μακάρι νὰ εἶχαν καὶ στὴν πρώτη σειρὰ τὴν μετάνοια τοῦ Πέτρου γιὰ νὰ εἶναι ὁλόκληρο τὸ Εὐαγγέλιο, νὰ εἶναι πράγματι εὐαγγελικὴ ἡ Ἐκκλησία». (ΠΗΓΗ: egolpion.com)

O ΠΟΝΤΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ

O ΠΟΝΤΙΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ…
(Δίδαγμα) 

.        Κάποτε κάποιος μοναχός ἔφυγε ἀπὸ τὸ κοινόβιο καὶ τὴν εὐλογημένη ὑπακοὴ καὶ πῆγε στὴν ἔρημο νὰ γίνει ἡσυχαστής. Ὁ λογισμός του ἀπαιτοῦσε νὰ ἀφοσιωθεῖ μέρα νύχτα στὴ μελέτη καὶ θεωρία τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ μάλιστα στὸ μυστήριο τῆς Τριαδικότητος τοῦ Ἁγίου Θεοῦ. Ἔτσι πίστευε ὅτι θὰ μποροῦσε μέσα στὴν ἐρημιὰ καὶ στὴν γαλήνη τῆς ἡσυχίας νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεὸν χωρὶς μέριμνες καὶ χωρὶς σκοτοῦρες.
.           Ὕστερα ὅμως ἀπὸ δύο τρεῖς ἡμέρες, δὲν μπορεῖ κανένας νὰ ἀντέξει καὶ παραπάνω ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, σὲ κάποια στιγμὴ τῶν ἱερῶν του στοχασμῶν, αἰσθάνθηκε κοντά του τὴν παρουσία κάποιου. Τί ἦταν; Ἕνα μικρὸ ποντίκι. Εἶχε ἀνεβεῖ στὴν μπαλωμένη καὶ τρύπια παντούφλα του, καὶ μύριζε τὸ μεγάλο δάκτυλο τοῦ ποδιοῦ του. Ἔτσι ἀποσπάσθηκε ἡ προσοχή του καὶ ἦταν ἀδύνατον νὰ κρατήσει ἀμετακίνητο τὸν νοῦ του, στὴν ἐνθύμηση τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν προσευχή του.

.      Τὸ εἶδε καὶ εἶπε μέσα του: «Ἐγὼ ἄφησα τὰ πάντα γιὰ νὰ ἐπικοινωνῶ ἀμέριμνα καὶ σωστὰ μὲ τὸν Θεὸν καὶ νὰ ἔρχεται τώρα νὰ μοῦ τὴν χαλαέι ἕνας ποντικός. Ε, αὐτὸ δά, παρατραβάει τὸ κορδόνι, καὶ λέγει νευριασμένος στὸ ποντίκι, δυνατὰ τώρα:
–«Γιατί βρὲ σιχαμένο μοῦ διακόπτεις τὴν προσευχή μου;»
–«Γιατί πεινάω, ἀπάντησε τὸ ποντίκι».
Καὶ ὁ ἡσυχαστὴς ἀνταπάντησε μὲ ἀγανάκτηση, χωρὶς νὰ ἀναρωτηθεῖ, πῶς τὸ ποντίκι μίλησε μὲ ἀνθρώπινη φωνή,
–«Φύγε ἀπὸ δῶ βρὲ μαγαρισμένο, ἐγὼ προσπαθῶ μὲ χίλιους κόπους νὰ δῶ πῶς θὰ ἑνωθῶ μὲ τὸν Θεό, καὶ σὺ ἦρθες νὰ μοῦ ζητήσεις νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν κοιλιά σου;» καὶ φράπ, τίναξε τὸ πόδι του καὶ πέταξε τὸν ποντικὸ στὴν ἀπέναντι γωνία τῆς σπηλιᾶς του.
.        Καὶ τότε τὸ ποντίκι γυρίζει καὶ μὲ πολὺ ἠρεμία, ἀφοῦ τὸν κοίταξε στὰ μάτια, τοῦ ἀπάντησε, μὲ ἀνθρώπινη γλώσσα:
– «Μάθε το μιὰ γιὰ πάντα, πάτερ, ἂν δὲν μπορέσεις [νὰ ἑνωθεῖς] μὲ τοὺς γύρω συνασκητάς σου καὶ μὲ τὸν γέρο Ἀββακούμ, ποὺ ψήνεται στὸν πυρετό, καὶ πεθαίνει ἀπὸ τὴν πείνα μέσα σὲ μία διπλανή σου σπηλιά, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν κάθε Ἀββακούμ, δηλαδὴ τὸν πλησίον σου, ποὺ πονάει καὶ ὑποφέρει, ποὺ πεινάει καὶ διψάει καὶ κεῖται γυμνὸς καὶ πληγιασμένος, καὶ δὲν τὸν συμπονέσεις, καὶ δὲν τοῦ σταθεῖς, στὰ προβλήματά του, τότε, ποτέ, μὰ ποτὲ δὲν θὰ μπορέσεις νὰ ἑνωθεῖς μὲ τὸν Θεὸν τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ ἐλέους».

.            Καὶ χάθηκε ὁ ποντικός.

 π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος, ἀπὸ τὸ Γεροντικό.

ΠΗΓΗ: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com