ΓΙ᾽ ΑΥΤΑ ΠΟΛΕΜΗΣΑΜΕ; «Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν Ἕλληνες ποὺ βάζουν τὸ κεφάλι τους κάτω ἀπὸ πετραχήλι, ποὺ πιστεύουν καὶ πανηγυρίζουν γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι θὰ ψηφίσουν τοὺς γονατισμένους τοῦ Μνημονίου ἢ χειρότερα, αὐτοὺς ποὺ ἐπαναλαμβάνουν τὰ λόγια τῶν σταυρωτῶν στοὺς στρατιῶτες “εἴπατε ὅτι οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ νυκτὸς ἐλθόντες ἔκλεψαν αὐτὸν ἡμῶν κοιμωμένων”» (Δ. Νατσιός)

Γι᾽ αὐτὰ πολεμήσαμε;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς 

«Καὶ τρώγονται σὰν τὰ σκυλιά…»
Μακρυγιάννης

.            «Κάναμε τὴν αὐτοκριτική μας». Φιλοξενοῦσε, τὶς προάλλες, κάποιο ραδιόφωνο, τὴν κ. Διαμαντοπούλου, τὸ καρυκευμένο καὶ ψιμυθιωμένο «τίποτε». Στὴν ἐρώτηση τοῦ δημοσιογράφου γιὰ τὶς εὐθύνες τοῦ πασοκικοῦ καρκινώματος, τὸ μόνο ποὺ βρῆκε νὰ ψελλίσει ἦταν ἡ χιλιομασημένη φράση: «Κάναμε τὴν αὐτοκριτική μας». Τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι διώξαμε κλωτσηδὸν τὸν προδότη ΓΑΠ καὶ τὸν ἀντικαταστήσαμε μὲ τὸν θλιβερὸ δημαγωγό, Βενιζέλο. Αὐτή, περίπου, ἦταν ἡ… αὐτοκριτική τους. Τὸ ὅτι ἀκόμη φθάνουν βιβλία στὰ σχολεῖα αὐτὸ εἶναι ὑπεράνω τῆς αὐτοκριτικῆς. Τέλος πάντων. Γράφω γιὰ τὴν λεγάμενη καὶ «καπνίζουν τὰ μάτια μου», ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης.
.            Σήμερα, ἂν ζοῦσε  ὁ στρατηγός, θὰ ἔβαζε ἕνα ἐρωτηματικό, ὀργῆς, καταφρόνιας καὶ ἐπιτιμήσεως, σ’ ἐκείνη τὴν περίφημη φράση του: «Γι’ αὐτὰ πολεμήσαμε». «Δεκαπέντε χρυσοποίκιλτες ἀκαδημίες δὲν ἀξίζουν τὴν κουβέντα αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου», γράφει ὁ Σεφέρης στὴν ἔξοχη ὁμιλία του «Ἕνας Ἕλληνας-ὁ Μακρυγιάννης». («Δοκιμὲς» α´ τ., σελ. 241).
.            Τώρα, ποὺ θόλωσε ὁ νοῦς μας καὶ τὰ φρένα μας τελοῦν ἐν συγχύσει, ἂς μνημονεύσουμε, γιὰ νὰ ἀνασάνουμε λιγάκι, τὸν ἀγωνιστή. Ἐξ ἄλλου, στὴν καθ’ ἡμᾶς ρωμαίικη παράδοση, «ὅλοι μαζί, πεθαμένοι καὶ ζωντανοὶ εἴμαστε ἀλληλέγγυοι καὶ συνυπεύθυνοι» κατὰ τὸν ποιητή.
.            «Εἶχα δύο ἀγάλματα περίφημα, μία γυναίκα κι ἕνα βασιλόπουλο, ἀτόφια-φαίνονταν οἱ φλέβες, τόση ἐντέλεια εἶχαν. Ὅταν χάλασαν τὸν Πόρο, τά ᾽χαν πάρει κάτι στρατιῶτες, καὶ στ’ Ἄργος θὰ τὰ πουλοῦσαν κάτι Εὐρωπαίων· χίλια τάλαρα γύρευαν… Πῆρα τοὺς στρατιῶτες, τοὺς μίλησα: “Αὐτά, καὶ δέκα χιλιάδες τάλαρα νὰ σᾶς δώσουνε, νὰ μὴν τὸ καταδεχτεῖτε νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν πατρίδα μας. ΓΙ’ ΑΥΤΑ ΠΟΛΕΜΗΣΑΜΕ”». Γι’ αὐτὰ πολέμησαν οἱ ἥρωες; γιὰ νὰ βλέπουν τὴν πατρίδα μας «παλιοψάθα τῶν ἐθνῶν», ἄθυρμα στὰ χέρια τῶν Γερμανῶν;
.            (Γιὰ νὰ καταλάβουμε ποιοὶ μᾶς δακτυλοδεικτοῦν καὶ μᾶς συκοφαντοῦν παραθέτω ἕνα κείμενο, ποὺ περιέχεται στὸ βιβλίο «Πνευματικὸς Ἀγώνας» Λόγοι Γ´, τοῦ ὁσιακῆς μνήμης Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Ἀποκαλύπτει τὸ ποιὸν τῶν Γερμανῶν, πού, κατὰ τὸ ἱστορικό τους συνήθειο, ποδοπατοῦν καὶ «ματώνουν» ξανὰ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο. Ἔλεγε ὁ Γέροντας «κάτι» προσκυνητῶν ποὺ τὸν ἐπισκέφτηκαν στὴν ταπεινὴ Παναγούδα: «Καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι τίποτε! Νὰ σᾶς πῶς ἕνα ἄλλο: Πρὶν ἀπὸ χρόνια εἶχαν πάει Γερμανοὶ στὴν Κρήτη, γιὰ νὰ κάνουν ἕνα μνημόσυνο γιὰ τοὺς Γερμανοὺς ποὺ εἶχαν σκοτωθεῖ στὴν Κατοχή. Τὴν ὥρα ποὺ ἔκαναν τὸ μνημόσυνο περνοῦσε ἕνας Κρητικὸς μὲ τὸν γάϊδαρό του φορτωμένο μὲ τὶς πραμάτειές του. Ὁ γάϊδαρος, ὅταν εἶδε τοὺς ἀνθρώπους ἐκεῖ μαζεμένους, ἄρχισε νὰ γκαρίζει. Ἕνας ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς νόμιζε ὅτι ὁ γάϊδαρος ἦταν ὁ ἀδελφός του ποὺ εἶχε σκοτωθεῖ στὸν πόλεμο καὶ μετεμψυχώθηκε! Τὸν γνώρισε καὶ τὸν χαιρέτισε μὲ τὸ γκάρισμα! Καὶ ὁ Γερμανὸς στάθηκε προσοχή, καὶ τάκ, τὸν χαιρέτισε στρατιωτικά… Κλάματα!… Πάει ἀμέσως στὸν Κρητικὸ καὶ τοῦ λέει: “Πόσα θέλεις, γιὰ νὰ τὸν ἀγοράσω;”. “Βρέ, φύγε ἀπὸ ᾽δῶ”, τοῦ λέει ὁ Κρητικός. Ὁ Γερμανὸς τοῦ μετροῦσε τὰ μάρκα: τόσα, τόσα. «Φύγε, ἄσε με», ἔλεγε ἐκεῖνος. Τελικὰ τοῦ λέει κάποιος: “Βρὲ χαμένε, τὸν πληρώνει τὸν γάϊδαρο γιὰ μερσεντές, δῶσ’ τον”. Ξεφόρτωσε τὰ πράγματά του ὁ Κρητικός, τὸν ξεσαμάρωσε, τὸν ἐλευθέρωσε, καὶ τὸν πῆρε ὁ Γερμανὸς μὲ βουρκωμένα μάτια καὶ τὸν πῆγε στὴν Γερμανία!
-Σοβαρά, Γέροντα;
-Γεγονός! Ἂν δὲν τὸ εἶχα ἀκούσει ἀπὸ σοβαρὸ ἄνθρωπο, δὲν θὰ τὸ πίστευα καὶ ἐγώ».Τὰ ἔκγονα τέτοιων ἀνθρώπων κυβερνοῦν τὴν Εὐρώπη καὶ ἐμεῖς περιμένουμε προκοπή).
.         Γι’ αὐτὰ πολέμησαν τὰ ἀθάνατα «λιοντάρια» τοῦ ’21, τοῦ ’12-’13 καὶ τοῦ ’40; γιὰ νὰ ὁρίζουν τὶς τύχες τοῦ Γένους οἱ καντιποτένιοι ἀπατεῶνες τῆς πολιτικῆς, γιὰ νὰ ροκανίζουν, ἔμπλεοι οἴησης καὶ μεγαλομανίας, αὐτοὶ καὶ οἱ νόμιμες ἢ παράνομες ὀδαλίσκες τους, τὰ χρήματα τοῦ λαοῦ μας; Γιὰ νὰ ἀνεγείρουν ἀπόρθητα φρούρια-βίλες στὰ ρόδινα ἀκρογιάλια τῆς πατρίδας μας;
.         Γι’ αὐτὰ πολέμησαν οἱ πάμφτωχοι πρόγονοί μας; γιὰ νὰ μαγαριστεῖ τὸ ἦθος τοῦ λαοῦ μας; Ποῦ πῆγαν τὸ χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο, ἡ αὐθορμησία, ἡ εὐγενικὴ παλληκαριά, τὸ αἴσθημα ἀλληλεγγύης, τὸ καθαρὸ μέτωπο, ἡ εὐαίσθητη συνάρση στὴν ἀγωνία τοῦ πλησίον, ὅλα ἔκφραση ζωῆς καὶ στάση ψυχῆς ποὺ δυνάμωσαν τὴν ἀντοχὴ καὶ τὴν καρτεροψυχία τοῦ λαοῦ στὶς τραγικὲς φυλετικὲς περιπέτειες; Οἱ νομιμοφανεῖς συμμορίες ποὺ λυμαίνονται σώματα καὶ ψυχές, τὰ κόμματα, καλλιέργησαν τὰ ἐλαττώματα τοῦ λαοῦ καὶ ὄχι τὶς ἀρετές του, ὅπου ὁ ὑστερῶν σὲ κακοποιὸ εὑρεσιτεχνία ἔνιωθε ὅτι κοροϊδοπιάνεται καὶ αὐτοαδικεῖται –μ’ ἕναν λόγο τὸ κλίμα σκυβαλοκρατίας καὶ σαλταδορισμοῦ, ποὺ ἡ λαϊκὴ θυμοσοφία συνόψισε εὐθύβολα στὸ ἀπόφθεγμα: «τὰ λίγα βγαίνουν μὲ κόλπο, τὰ πολλὰ βγαίνουν μὲ κόπο».
.         Γι’ αὐτὰ πολέμησαν οἱ ἐλευθερωτές μας; γιὰ νὰ ἐπικρατοῦν οἱ ἐκκλησιομάχοι ἢ οἱ χριστοκάπηλοι, ποὺ ὅλα τὰ φοβερὰ «οὐαὶ» τοῦ Κυρίου εἶναι δικά τους; «Τὸν Χριστὸ φοβόμαστε (=σεβόμαστε) καὶ αὐτείνη ἡ θρησκεία μᾶς ἐλευθέρωσε καὶ βγήκαμε εἰς τὴν κοινωνία τοῦ κόσμου», βροντοφωνάζουν ὁ Μακρυγιάννης καὶ ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ὁ Παῦλος Μελᾶς καὶ ὁ Βελισαρίου καὶ ὁ ὑπολοχαγὸς Διάκος καὶ ὁ Αὐξεντίου. Γιὰ μιὰ τέτοια Ἑλλάδα πολέμησαν, Ὀρθόδοξη, ποὺ νὰ καμαρώνει καὶ νὰ προστατεύει, τὸν πολύτιμο μαργαρίτη της, τὴν μαρτυρικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι γιὰ νὰ ἐξεμέουν τὰ δηλητήριά τους, ἐναντίον της, οἱ ἄθεες προοδευτικὲς ἀνθρωποκάμπιες, ποὺ ὀνειροφαντάζονται τώρα καὶ κυβερνήσεις. Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν Ἕλληνες ποὺ βάζουν τὸ κεφάλι τους κάτω ἀπὸ πετραχήλι, ποὺ πιστεύουν καὶ πανηγυρίζουν γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι θὰ ψηφίσουν τοὺς γονατισμένους τοῦ Μνημονίου ἢ χειρότερα, αὐτοὺς ποὺ ἐπαναλαμβάνουν τὰ λόγια τῶν σταυρωτῶν στοὺς στρατιῶτες «εἴπατε ὅτι οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ νυκτὸς ἐλθόντες ἔκλεψαν αὐτὸν ἡμῶν κοιμωμένων»;
.         Γι’ αὐτὰ πολέμησαν οἱ ἡρωικοὶ ραγιάδες; γιὰ νὰ χτίζονται τζαμιὰ στὴν πρωτεύουσά μας, ὅταν γιὰ νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὰ ταγκαλάκια τοῦ Μωάμεθ, χύθηκαν ποταμοὶ αἵματος; Γιὰ νὰ βλέπουμε τὴν φανατικὴ ἡμισέληνο «νὰ κυματίζει» δίπλα στὸν σταυρό της, τυλιγμένη μὲ «κόκαλα ἱερά», γαλανόλευκης; Γι’ αὐτὰ πολέμησαν οἱ ἅγιοι Πατροκοσμάδες καὶ οἱ Δάσκαλοι τοῦ Γένους; Γιὰ νὰ καταντήσουν τὰ σχολεῖα μάνδρες ἀφιλοπατρίας, ἀθεΐας καὶ γλωσσικῆς ἀφασίας; Νὰ «φκειάσουμε σχολειὰ νὰ γιομίζουν οἱ μαθητὲς προκοπὴ κι ἀρετή», ὁραματιζόταν ὁ Μακρυγιάννης. «Τὰ σχολεῖα δὲν εἶναι ἁπλῶς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, ἀλλὰ κυρίως φροντιστήρια ἠθικῆς, χριστιανικῆς καὶ ἐθνικῆς ἀγωγῆς», κανοναρχοῦσε ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος ὀρθόδοξος κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδας, Ἰωάννης Καποδίστριας. Καὶ τέτοια σχολεῖα δὲν ἔχουμε, γιατί ἔτσι προέκρινε ἡ ξεπουλημένη, ἀνθελληνικὴ καὶ ἀμόρφωτη ἀριστερὴ ψευτοδιανόηση, συνεπικουρούμενη ἀπὸ τὴν γονατισμένη δεξιά. Ὄχι, δὲν πολέμησαν οἱ πρόγονοι γιὰ μία τέτοια Ἑλλάδα. Αὐτὴ δὲν εἶναι ἡ πατρίδα τῶν ἁγίων καὶ τῶν ἡρώων, εἶναι ἕνας ἐφιάλτης ποὺ ζοῦμε καθημερινά.
.         Δυστυχῶς καὶ στὶς μεθαυριανὲς ἐκλογὲς τίποτε δὲν θὰ γίνει. Φόβος, εὐκολοπιστία, ἀβεβαιότητα καὶ τρόμος φωλιάζουν στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Καὶ λαὸς εὐκολόπιστος, πάντοτε προδομένος. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ καὶ οἱ νεότευκτες παραφυάδες τους θὰ σχηματίσουν κυβέρνηση. Οἱ λεονταρισμοὶ ποὺ ἀκούγονται τώρα ἀπὸ κάποιους, γιὰ μὴ σύμπραξη, εἶναι τὰ συνήθη ψέματα τῆς προεκλογικῆς ἐκστρατείας. Οἱ Τρόικες ἀποφασίζουν καὶ ὄχι ἡ ἀνάπηρη καὶ ἀνίκανη «ἡγετικὴ» τάξη τῆς Ἑλλάδας. Τὸ πικρὸ ποτήρι δὲν τὸ ἤπιαμε ὅλο…

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ “ΑΝΑΜΠΟΥΜΠΟΥΛΑΣ” ΚΑΙ ΤΑ ΤΥΜΠΑΝΙΑΙΑΣ ΑΠΟΦΟΡΑΣ ΚΟΥΡΕΛΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ

Τὸ σχολεῖο τῆς … «ἀναμπουμπούλας»

Δημήτρης Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

.          «Οἱ Ἕλληνες ἀεὶ παῖδες εἰσὶ», ἔλεγε ὁ Αἰγύπτιος στὸν Σόλωνα. Μᾶς ἀρέσουν οἱ ὡραῖες ἱστορίες, τὰ παραμύθια, οἱ μύθοι καὶ παραδόσεις τοῦ λαοῦ μας. Ἔχω τὸ συνήθειο, ὅταν ἐντοπίζω κάποια ὄμορφη διήγηση ἀπὸ τὰ περασμένα μεγαλεῖα τοῦ Γένους, νὰ τὴν μοιράζομαι μὲ τοὺς μαθητές μου. Εἶναι κάτι λεπτομέρειες, ὄχι σὰν αὐτὲς ποὺ «κρύβεται ὁ διάβολος», ὅπως ὄψιμα ἔμαθαν καὶ παπαγαλίζουν κάτι οὐτιδανοὶ κολοκυθολογοῦντες περὶ τὴν οἰκονομίαν, ἀλλὰ λεπτομέρειες χαριτωμένες, οἱ ὁποῖες κρύβουν πολλὲς φορὲς διαμάντια ψυχωφελῆ, ποὺ τέρπουν καὶ διδάσκουν.
.          Πραγματικὸς παιδαγωγικὸς θησαυρὸς εἶναι ἄγνωστα ἐπεισόδια καὶ συμβάντα κυρίως ἀπὸ τὴν Μεγάλη Σαρακοστὴ τοῦ Γένους, τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας καὶ ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή του, τὴν εὐλογημένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21. Σ’ ἐκείνη τὴν ἱστορικὴ περίοδο κρύβεται, νομίζω, καὶ τὸ κλειδὶ γιὰ μιὰ ἀληθινὴ ἀνάταση τῆς Παιδείας. Μιλᾶμε γιὰ τὸ θαῦμα τῆς διάσωσης τοῦ Γένους, τὰ 400-500 χρόνια τῆς φρικτῆς σκλαβιᾶς, καὶ λησμονοῦμε τὰ προσανάμματα ποὺ φώτιζαν τὴν δύσβατη πορεία του.
.          Οἱ σημερινὲς ἀνθρωποκάμπιες ποὺ τρύπωσαν σὲ καίριες θέσεις καὶ ἐλέγχουν τὴν Παιδεία, «μαράζωσαν τὸ πνευματικὸ ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας» (Κόντογλου). Μᾶς τρέχουν σὲ σεμινάρια γιὰ τὸ Νέο Σχολεῖο τους καὶ φεύγουμε ἀπ’ αὐτὰ μὲ θλίψη ἀπαρηγόρητο. Ἔχεις τὴν ἐντύπωση ὅτι ἀπευθύνονται σὲ στελέχη πολυεθνικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ ὄχι σὲ δασκάλους. Νὰ μᾶς μιλοῦν σχολικοὶ σύμβουλοι, νέας, πολυπολιτισμικῆς ὑφῆς, καὶ νὰ σοῦ φαίνεται ὅτι ὅλοι αὐτοὶ κατάπιαν τὴν ἴδια ξύλινη κασέτα ποὺ τοὺς «ἐφύτεψε» στὸ λάρυγγα τὸ ὑπουργεῖο διὰ βίου ἀμάθειας. Νὰ μᾶς μιλοῦν ἄνθρωποι, σχολικοὶ σύμβουλοι, ἀναιμικοί, ἄνυδροι καὶ ἄκαρποι, χωρὶς τὴν πολύτιμη πείρα τῆς τάξης, μὲ τρεῖς καὶ τέσσερις τετραετίες στὸ πόστο σὰν τοὺς πολύπλαγκτους βουλευτές, ποὺ μόνιμος καημός τους εἶναι ἡ ἐπανεκλογή. (Ἐπειδὴ διδάσκω σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ 99 πανελλαδικῶς δημοτικὰ σχολεῖα, τὰ ὁποῖα «ἐφαρμόζουν» -σχῆμα λόγου αὐτὸ- τὰ Νέα Προγράμματα Σπουδῶν, θὰ ἐπανέλθω στὸ θέμα. Πρέπει πρῶτα νὰ ἐκτυπώσω καμμιὰ χιλιάδα σελίδες, ποὺ εἶναι ἀνηρτημένες στὴν ἱστοσελίδα τοῦ ὑπουργείου…. φωτοτυπίας, νὰ τὶς μελετήσω καὶ κατόπιν νὰ σχολιάσω μετὰ λόγου γνώσεως).
.          Αὐτὸ ποὺ πρόχειρα ἀποκόμισα ἀπὸ τὰ «ταχύρρυθμα» σεμινάρια, τὰ ὁποῖα ἐπὶ διήμερο ὑποστήκαμε εἶναι ὅτι στόχος ἀνομολόγητος τῶν «ἰθυνόντων» -οἱ ξεσκονίστρες τῆς ἐξουσίας ποὺ περιβάλλουν τὴν κ. ὑπουργὸ-  ἡ ὁριστικὴ ρήξη μὲ τὸ παρελθόν. Γλώσσα καὶ ὀρθόδοξη πίστη, αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε ζῶσα παράδοση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, προγράφονται. Ἡ ὀρθόδοξη πίστη, δὲν ἔχει θέση στὸ Νέο Σχολεῖο, διότι δὲν προάγει τὴν πολυπολιτισμικότητα, ἡ γλώσσα περιορίζεται στὴν ἐπικοινωνιακή της διάσταση, ἀποσιωπᾶται ὅτι εἶναι κυρίως παράγοντας, θεμέλιο ἀσάλευτο αὐτογνωσίας καὶ φορέας πολιτισμοῦ. Γκρεμίζονται ἀσυλλόγιστα οἱ γέφυρες ποὺ μᾶς φέρνουν στὶς ρίζες, τὴν μόνη δύναμη ποὺ μπορεῖ νὰ στηρίξει τὸ Ἔθνος στὶς τωρινὲς μεγάλες δοκιμασίες. Ἀντὶ νὰ συνέλθουμε, νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ κρίση εἶναι συνέπεια λανθασμένης πνευματικῆς ἐπιλογῆς, ἡ ἐκπαίδευση στὴν ὑπηρεσία τῆς οἰκονομίας καὶ τοῦ κράτους, ἑτοιμάζεται ἡ χαριστικὴ βολή: τὸ Νέο Σχολεῖο, μὲ τὰ Νέα Προγράμματα. Χαντακώνουν καὶ ὡραῖες λέξεις οἱ…καινομανεῖς. Πρόοδος, νέος, δημοκρατικός, κατασπαράχθηκαν οἱ καημένες στὸ στόμα τῶν ὀπαδῶν τοῦ Νέου Σχολείου τῆς… ἀναμπουμπούλας. ( «Ζοῦμε μία ἀναμπουμπούλα, ἄρα καὶ τὸ σχολεῖο ἀκολουθεῖ αὐτὴν τὴν… ἀναμπουμπούλα», ὅπως «βαθυστόχαστα» μᾶς τὸ περιέγραψε σχολικὴ σύμβουλος-ἐπιμορφώτρια).
.          Τέλος πάντων, ἂς ἐπιστρέψουμε στὴν ἀρχικὴ σκέψη. Τὴν  περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας τὸ Ἔθνος παρέμεινε ἄθικτο, χάρη στὴν συνείδηση μιᾶς ἱστορικῆς ἀποστολῆς. Προσοχὴ σ’ ἕνα ὡραῖο κείμενο: «Τὸ σχολεῖο, στὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς… μποροῦσε μὲ τὸν ἐπιβλητικὸ ἐκεῖνο, ἅγιο ἄνθρωπο, τὸν σεβαστὸ γέροντα, δάσκαλο, ποὺ χωρὶς ἴσως ἰδέα ἀπὸ παιδαγωγικὴ ἔτσι σὰν μὲ ἔμμεση μετάγγιση, ψυχὴ μὲ ψυχή, ἔδινε στὸ παιδὶ τὸν θησαυρὸ τῆς δικῆς του ἀνώτερης προσωπικότητας. Καὶ ξεσκόλιζε τὸ παιδί, ἀγνώριστο κυριολεκτικά, ἄνθρωπος στ’ ἀλήθεια, ποὺ ἦταν ἡ ἐλπίδα, τὸ καμάρι τοῦ Γένους, ὁ φόβος καὶ ἡ ἀνησυχία τοῦ κατακτητῆ. Πολιτισμένο μὲ τὸν ἀφελῆ μὰ γερὸ πολιτισμό, τὸ δασκαλούδι αὐτό, στεκόταν ἀργότερα μπροστὰ στὴν κοινωνία καὶ τὰ ἔβγαζε πέρα. Ὄχι μόνο ἐκεῖνος ποὺ εἶχε βγεῖ ἀπὸ τὰ μεγάλα πνευματικὰ κέντρα ποὺ κατάφερε νὰ ἔχει τὸ δοῦλο Γένος, μὰ καὶ ἐκεῖνος ποὺ εἶχε περάσει λίγο διάστημα σὰν μαθητὴς στὸ πρόχειρο Κρυφὸ Σχολειό. Μὲ τὰ γράμματα καὶ τὰ ἐφόδια, τὴν πολὺ ψυχικὴ ἀνωτερότητα ποὺ τὸ ἔδωσε ὁ χρόνος τῆς μαθητείας του σ’ ἐκεῖνο τὸ σχολεῖο, τὸ παιδὶ ἦταν σὲ θέση νὰ ἀντιμετωπίσει τὰ προβλήματα τῆς σκληρῆς ζωῆς τῆς σκλαβιᾶς. Κυβερνοῦσε ἀργότερα τὴ φαμίλια του, μὰ καὶ τὸ χωριὸ τοῦ ὅπου ἡ χρεία τὸ καλοῦσε. Πήγαινε κι ἔβγαινε ἀσπροπρόσωπος σὲ ἀρχές, σὲ προξένους σὲ δυνατούς». (ἀρχιμ. Ἰω. Ἀλεξίου, «Ἡ Παιδεία στὴν Τουρκοκρατία», ἔκδ. «Ζωῆς», σελ. 183). Ἐκεῖνα τὰ κολυβογράμματα μόρφωναν χαρακτῆρες, διέπλαθαν ἄνθρωπο μὲ ρίζες.
.          Καὶ τὸ μυστικό; «Ἡ μετάγγιση ψυχὴ μὲ ψυχή», ἡ βασιλικὴ ὁδὸς γιὰ μία ὡραία διδασκαλία. Πόσο χαίρονται τὰ παιδιά, ὅταν ἀφήνεις στὴν ἄκρη τὰ βιβλία, αὐτὰ τὰ τυμπανιαίας ἀποφορᾶς κουρελουργήματα, καὶ τοὺς μιλᾶς ἀπὸ καρδιᾶς, νοστιμεύοντας τὸν λόγο σου μὲ τὸ ἅλας τῆς παράδοσής μας. «Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὰ κείμενα καὶ τὶς παραδόσεις ὁμοιάζει μὲ στήλην ἅλατος ὑπὸ βροχήν», θὰ πεῖ παραστατικότατα ὁ Ἀνδρέας Ἐμπειρίκος.
.          Καὶ γιὰ νὰ κλείσω, ὅπως ἄρχισα. Ψάχνω καὶ βρίσκω κείμενα, ἄνθη μυρίπνοα, ἀπὸ τὰ δοξασμένα χρόνια. Ἐνθουσιάζουν τὰ παιδιά, ἐντυπώνονται ἀνεξίτηλα στὴν μνήμη τους, μιλοῦν γιὰ λησμονημένες ἀξίες, προβάλλουν τὸ πρόσωπο. Στὰ καθ’ ἡμᾶς ἡ προσέγγιση τοῦ μορφωτικοῦ ἀγαθοῦ ἦταν πάντοτε ὀντολογική. Τὰ πάντα ἦταν σαρκωμένα σὲ συγκεκριμένα πρόσωπα. Στὸν ἅγιο, στὸν ἥρωα, στὸν εὐεργέτη… Νὰ διδάσκεις, τώρα τὴν ἀρετὴ τῆς λιτότητας, τῆς ὀλιγοδεΐας, τῆς πατροπαράδοτης ἑλληνικῆς ἀρετῆς, μὲ τί; Μὲ συνταγὲς μαγειρικῆς; Μὲ ἀέρα κοπανιστό;
.          Πρὶν ἀπὸ τέσσερις μῆνες διηγήθηκα στὰ παιδιὰ τὸ παρακάτω ἐπεισόδιο τοῦ Ἀγώνα καὶ τὸ θυμοῦνται σήμερα λεπτομερῶς. (Ἂς κάνουν τὸν κόπο οἱ γονεῖς, νὰ ρωτήσουν τὰ παιδιά τους νὰ τοὺς διηγηθοῦν ἕνα κείμενο ποὺ θυμοῦνται ἀπὸ τὰ βιβλία γλώσσας τους. Θὰ καταλάβουν τί ἐννοῶ…).
.            «Τὴν 20ην Ἰουλίου 1821 συνέτρωγαν ὁ Δημήτριος Ὑψηλάντης καὶ ὁ Κολοκοτρώνης στοὺς ἴσκιους τῶν δέντρων τοῦ Ἄστρους. Γίδα ψητὴ στρωμένη σὲ φύλλα, ἀσκὶ μὲ ρετσινόκρασο, μισὸ φλασκὶ γιὰ ποτήρι καὶ μαῦρο ψωμὶ ἦταν ἡ ἑτοιμασία τοῦ γεύματος. Ὅταν ἐκάθησαν, κόβοντας ὁ Κολοκοτρώνης τὸ ψητὸ μὲ τὰ χέρια του, εἶπε στὸν Ὑψηλάντη. Αὐτὰ εἶναι τὰ χρυσὰ πηρούνια καὶ τὰ χρυσὰ μαχαίρια τῆς Ἑλλάδας καὶ αὐτὸ τὸ ρετσινάτο τὰ πολύτιμα κρασιά της». (Οὔτε ἕνα κείμενο στὰ σαχλοέντυπα δὲν θὰ βρεῖς ἀπὸ τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία τῶν ἡρώων καὶ ἁγίων το[y Γένους. Θὰ βρεῖς ὅμως ὁλοσέλιδη ἀφίσα στὴν ϛ´ Δημοτικοῦ, στὴν ὁποία τὰ παιδιὰ καλοῦνται νὰ πάρουν μέρος σὲ συλλαλητήρια. Ἂν ἀπομονώσεις τὸ δεύτερο συνθετικὸ τῆς λέξης «συλλαλητήριο», ἔχεις μία πλήρη εἰκόνα τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος).

.            Διῶξε τοὺς ἀσήμαντους χαρτογιακάδες ἀπὸ τὰ πανεπιστήμια καὶ τὰ ὑπουργεῖα, φτιάξε μου βιβλία μὲ τέτοια κείμενα, βάλε στὸ φιλότιμο τοὺς δασκάλους καὶ νὰ δεῖς πῶς ἀλλάζει, «ἄρδην», ἡ ρημαγμένη πατρίδα.

Δημήτρης Νατσιὸς

Δάσκαλος-Κιλκὶς

ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ! «Ἐμπόδιο στὴν ἀποψίλωσή σας, τὸ φύτεμά μας. Ἐμπόδιο στὸ γκρέμισμά σας, τὸ κτίσιμό μας. Ἐμπόδιο στὸν παραλογισμό σας, ἡ λογική μας».

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΛΕΒΕΝΤΗ. Λεβέντες ὑπάρχουν. Ἀκόμη!

Ἄλικα, 01.02.2012

Πρός:
Τὴν Ὑπουργὸ Παιδείας, Δία Βίου Μάθησης καὶ Θρησκευμάτων,
κα Ἄννα Διαμαντοπούλου – Ἀθήνα.

ΚΟΙΝ.:

1. Ἀναπληρωτὴ Ὑπουργὸ Παιδείας  κ. Κωνσταντῖνο Ἀρβανιτόπουλο
2. Ὑφυπουργὸ Παιδείας κ. Εὔη Χριστοφιλοπούλου
3. Δ.Ο.Ε.

Ἀξιότιμη κυρία Ὑπουργέ,

      .          Εἴθισται νὰ μονοπωλοῦν τὶς συζητήσεις, τὶς διαμαρτυρίες, τὰ ψηφίσματα, καὶ τὶς ἀπεργιακὲς κινητοποιήσεις θέματα ἀκραιφνῶς οἰκονομικοῦ περιεχομένου. Ἴσως εἶναι ἡ ὥρα νὰ ἀσχοληθοῦμε καὶ μὲ ὑψηλὰ καὶ βαθύτερα ζητήματα.
.          Ἰδιαίτερη ἐντύπωση προκάλεσε τὸ γεγονὸς τῆς μὴ ἀποστολῆς χαιρετιστήριου-ἑορταστικοῦ μηνύματος ἀπὸ μέρους σας ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τὴν ἑορτὴ τῶν γραμμάτων, ὅπως τὴν ἀποκαλεῖ ὁ λαός μας. Κι αὐτὸ διότι μᾶς ἔχετε συνηθίσει ἀκόμη καὶ σὲ παγκόσμιες ἡμέρες νὰ συντάσσετε ἀνάλογα μηνύματα. Ἀρχίζω νὰ πιστεύω πὼς ἐὰν ὑπῆρχε Παγκόσμια ἡμέρα Μπαταρίας, κάτι θὰ ἐφευρίσκατε γιὰ νὰ γράψετε. Σὲ ἀντίθεση μὲ ἐσᾶς, ἡ Κίνηση τῶν Νεοδιορισθέντων Ἐκπαιδευτικῶν Πρωτοβάθμιας Ἐκπαίδευσης Νομοῦ Λακωνίας, διένειμε 1.200 εἰκόνες τῶν σεπτῶν Ἱεραρχῶν σὲ Λάκωνες μαθητές
.          Εἶναι ἡλίου φαεινότερο ὅτι τὰ τελευταῖα χρόνια τὸ Ὑπουργεῖο («Ἐθνικῆς» τὸ ἐξάλειψε ἡ πονηρία) Παιδείας, ὅ,τι τοῦ μυρίζει πατρίδα, ἔθνος, γλώσσα, ἰδανικά, ἱστορία, «πιστεύω», δηλ. τὶς πιὸ εὐωδιαστὲς μυρωδιές, προσπαθεῖ νὰ ἐξαφανίσει μὲ τοὺς ἀπορροφητῆρες τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ὑπάρχουν τεκμήρια γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, ὅπως (1) τὸ ἀνιστόρητο βιβλίο ἱστορίας τῆς κας Ρεπούση (βλ. πόρισμα Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν), (2) οἱ δηλώσεις τῆς πρώην εἰδικῆς γραμματέως σας, κας Δραγώνα, νὰ καταστεῖ μάθημα ἐπιλογῆς αὐτὸ τῆς Ἱστορίας, ἀλλὰ καὶ (3) τὰ ἀνδραγαθήματά της σχετικὰ μὲ τὴν ἡρωίδα δασκάλα Χαρὰ Νικοπούλου, (4) ἡ εἰσήγηση τῆς συμβούλου σας (ἀποσπασμένης δασκάλας), κας Ἑλένης Μπούντα νὰ μὴν ἐκτυπωθεῖ (ὅπως κι ἔγινε) τὸ νέο βιβλίο ἱστορίας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, τὸ ὁποῖο ἐγκρίθηκε ἀπὸ τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο καὶ διορθώνει μὲ βάση πληροφορίες τὰ ἀνυπόστατα τοῦ ἀποσυρθέντος βιβλίου (βλ. Ἐφημ. «Παρὸν» 17-7-2011), (5) ὁ Προγραμματισμὸς τοῦ 2011 ποὺ προέβλεπε διορισμὸ 250 ἱεροδιδασκάλων στὶς μουφτεῖες τῆς Θράκης, ἐνῶ συγχρόνως διορίζατε μόνο 52 δασκάλους γιὰ τὰ Δημοτικὰ ὅλης τῆς Ἑλληνικῆς ἐπικράτειας (βλ. «Πρῶτο Θέμα» 10-07-2011), (6) ἡ σχεδιαζόμενη ἀλλαγὴ τοῦ βιβλίου τῶν Θρησκευτικῶν τῆς Β΄ Γυμνασίου, γιὰ τὸ ὁποῖο ἡ Ὑφυπουργὸς Παιδείας, κα Χριστοφιλοπούλου ἀπέφυγε νὰ ἀπαντήσει σὲ ἐπερώτηση βουλευτοῦ, ἂν ὄντως ἀληθεύει ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχει στὸ συγκεκριμένο πόνημα καμία ἀναφορὰ στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας, [(βλ. σχετ.: http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/12/20/ἐξορίζουν-τὴν-παναγία-ἀπὸ-τὰ-θρησκε/)] καὶ πάρα πολλὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἐπιλείψει με ὁ χρόνος διηγούμενον.
.          Ἡ παροῦσα γραπτὴ ἐπικοινωνία μας, δὲν ἔχει σκοπὸ νὰ σᾶς πείσει γιὰ κάτι. Ἀμὰν κάναμε γιὰ νὰ καταλάβετε ὅτι πρέπει νὰ καταργηθεῖ ἡ τριετὴς παραμονὴ τῶν ἐκπαιδευτικῶν, καὶ τώρα ἐπιμένετε στὴν διετία· ἔχει μπλοκάρει τὸ θέμα τῆς ἀναμοριοδότησης τῶν σχολικῶν μονάδων· δὲν ἱκανοποιεῖτε δίκαια αἰτήματα μεταθέσεων καὶ ἀποσπάσεων, ἀκόμη κι ὅταν συντρέχουν σοβαροὶ λόγοι γιὰ τοὺς ἐκπαιδευτικούς μας.
.          Ὁ Ἕλληνας ἐκπαιδευτικός, ὅπως κι ὁλόκληρη ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία, καταρρακώθηκε οἰκονομικῶς καὶ κοινωνικῶς. Στὸ ἐρώτημα γιατί φτάσαμε ὣς ἐδῶ, ἡ παπαδιαμάντειος περιγραφὴ καθίσταται ἀποστομωτική: «κάτω, εἰς τὴν συσσωρευμένην κόνιν τριῶν δεκαετηρίδων, ἔβοσκον χιλιάδες βλατοῦδες, ψαλίδες, ἀλογάκια καὶ ἄλλα ζωύφια καὶ ἐχόρευον μυριάδες ποντικοί»! Ὑλικὸς ἐξευτελισμὸς ἐπῆλθε, δὲν θὰ ἐπιτρέψουμε καὶ τὸν πνευματικό.

 Ἐμπόδιο στὴν ἀποψίλωσή σας, τὸ φύτεμά μας.
Ἐμπόδιο στὸ γκρέμισμά σας, τὸ κτίσιμό μας.
Ἐμπόδιο στὸν παραλογισμό σας, ἡ λογική μας.
Οἱ ἀμυγδαλιὲς ἄνθισαν, ἔρχεται Ἄνοιξη…

                                                       Ἐκζητῶν ἐπὶ τούτοις τὶς πρεσβεῖες
τῶν Ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν,

Νικόλαος Παν. Ἀντωνόπουλος
Προϊστάμενος Δημοτικοῦ Σχολείου Ἀλίκων Μάνης

Υ.Γ.: Σᾶς ἐσωκλείω ἕνα κλωνάρι ἀμυγδαλιᾶς ἀπὸ τὰ ἀκριτικὰ Ἄλικα. Βέβαια, ὅταν θὰ τὸ παραλάβετε, θὰ ἔχει μαραθεῖ. Δὲν πειράζει ὅμως· μὲ ἀντιπαραβολικὸ τρόπο θὰ ἐννοήσετε πὼς τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐνεργειῶν σας μαραίνονται σύντομα…

ΠΗΓΗ: hristospanagia1.wordpress.com (ἀπὸ opaidagogos.blogspot.com)

ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΤΟ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ! ΚΑΙ ΑΞΙΟΜΙΜΗΤΟ!

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΑΛΗΘΙΝΟ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
(ἀρ. τ. 2040, 01.03.2012)

Στοιχειοθεσία : «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἂν σκεφθοῦμε τὸ χθεσινὸ περιστατικὸ μὲ τὸν τοκετὸ στὴν Πάτρα καὶ τὴν (προσωρινή) ἀποκαθήλωση τῆς εἰκόνος (βλ. σχετ.: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/29/μιὰ-ἀκτινογραφία-τῆς-αὐτοκατστροφ/), εἶναι πράγματι ἀπίστευτο τὸ κατωτέρω ἀληθινὸ περιστατικό. Ἂν ὅμως ἐμβαθύνουμε στὴν ἑλληνικὴ ψυχή, θὰ δοῦμε ὅτι ὑπάρχει ἀκόμη μικρὴ φωτιά. Καὶ μικρὴ ἐλπίδα. Συνεπῶς ὁ τίτλος ἀλλάζει: ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΤΟ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ! ΚΑΙ ΑΞΙΟΜΙΜΗΤΟ!
.      Ἄλλωστε ΘΑΡΣΕΙΝ ΧΡΗ! (βλ. σχετ.: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/29/μᾶς-χρωστοῦν-δὲν-τοὺς-χρωστᾶμε/)

.         Περιστατικὸ ἀπὸ ἕνα Λύκειο τῆς Περιφερείας Θεσσαλονίκης.  Ἦταν βρoχερὸς ὁ καιρὸς καὶ δὲν ἔγινε προσευχὴ στὸ προαύλιο τοῦ Σχολείου, ὅπως κάθε µέρα. Σὲ µιὰ τάξη, ὅταν µπῆκε ὁ καθηγητὴς γιὰ τὸ µάθηµα, φώναξαν δύο µαθητές:
.         –Κύριε, δὲν κάναµε σήµερα προσευχὴ στὸ προαύλιο. Νὰ κάνουµε τώρα πρὶν ἀρχίσει τὸ µάθηµα; Εἶναι ἡ πρώτη ὥρα.
.         –Προσευχή; ἀπάντησε ἀπορηµένος ὁ καθηγητής. Κοιτάξτε, δὲν µοῦ ἀρέσουν τὰ ἀστεῖα πρωὶ – πρωί.
.         –Γιατί, ἀστεῖα σᾶς λέµε, κύριε; Κάθε πρωὶ δὲν κάνουµε προσευχή, πρὶν µποῦµε στὶς τάξεις; Ἀφοῦ δὲν κάναµε ἔξω, ἂς κάνουµε µέσα!
.         –Ἄλλο ἔξω κι ἄλλο στὴν τάξη! Δὲν ἐπιτρέπεται ἀπὸ τὸν νόµο.
.         –Δὲν ἐπιτρέπεται ἡ προσευχή; Τί νόµος εἶναι αὐτός, κύριε; Ἐµεῖς θὰ κάνουµε. Ἐσεῖς ἂν δὲν θέλετε, µπορεῖτε νὰ µὴ συµµετέχετε.
.         Κι ἀµέσως σηκώθηκε σύσσωµη ἡ τάξη. Ἄρχισε ἕνας στὴν ἄρχη καὶ µία – µία ἑνώθηκαν οἱ φωνὲς τῶν ἐφήβων λέγοντας τὸ «Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος Ἰσχυρός, ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡµᾶς» καὶ τὸ «Πάτερ ἡµῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς … », µὲ κάθε σοβαρότητα.
.         Ἄφωνος καὶ µὲ σκυµµένο τὸ κεφάλι ἄκουγε τὴν προσευχὴ τῶν µαθητῶν του ὁ καθηγητὴς καὶ πῆρε ἀσφαλῶς τὸ µάθηµά του.

.         Συγκινητικὸ καὶ ἐλπιδοφόρο τὰ περιστατικό. Φανερώνει ὅµως ὅτι Ἑλληνόπουλα δὲν εἶναι µόνο αὐτὰ τὰ ὁποῖα προβάλλει συχνὰ ἡ διεφθαρµένη τηλεόραση, οἱ «χούλιγκανς» τῶν γηπέδων καὶ αὐτὰ ποὺ σαπίζουν στὶς καφετέριες. Ὑπάρχουν καὶ οἱ νέοι µας ποὺ συγκινοῦνται µὲ τὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος καὶ ποὺ δὲν ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὴν ἁµαρτωλὴ ζωὴ τῶν ξένων καὶ ἀπὸ τὸ κακὸ παράδειγµα τῶν µεγαλυτέρων. Ὑπάρχουν οἱ νέοι ποὺ κρατοῦν τὶς Ἑλληνορθόδοξες παραδόσεις µας. Αὐτοὶ οἱ νέοι εἶναι τὸ µέλλον καὶ ἡ ἐλπίδα τοῦ ἔθνους µας.

ΩΣΤΕ «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΝΑ ΜΟΥΤΖΩΝΕΙΣ»;

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πράγματι δὲν «εἶναι τὸ ἦθος τῆς Ἑλλάδας νὰ μουτζώνεις», ἀλλὰ μήπως εἶναι τὸ ἦθος τῆς Ἑλλάδας νὰ καῖς τὴν Σημαία;
Μήπως εἶναι τὸ ἦθος τῆς Ἑλλάδας νὰ λὲς ὅτι δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἡ ἀπώλεια ἐθνικῆς κυριαρχίας;
Μήπως εἶναι τὸ ἦθος τῆς Ἑλλάδας νὰ καλλιεργεῖς χασίς στὶς γλάστρες;
Μήπως εἶναι τὸ ἦθος τῆς Ἑλλάδας νὰ μουτζώνεις τοὺς ΜΙΚΡΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ  μὲ τὰ ΒΡΩΜΕΡΑ ΚΑΙ ΑΘΛΙΑ βιβλία, ποὺ ξεβράζει στὰ σχολεῖα ἡ νοσηρότητα καὶ ψυχοπάθεια ἐνίων;
Μήπως εἶναι τὸ ἦθος τῆς Ἑλλάδας νὰ μουτζώνεις τοὺς πολίτες  μὲ τὴν ΑΠΥΘΜΕΝΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, ἐπὶ μία τριακονταετία νὰ τοὺς ἀποχαυνώνεις μὲ τὰ παραισθησιογόνα τῆς Ἀλλοτριώσεως καὶ τὰ Διακοποδάνεια, νὰ ΒΥΘΙΖΕΙΣ ΕΝ ΕΠΙΓΝΩΣΕΙ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ καὶ μετὰ νὰ ἔρχεσαι καὶ νὰ ΖΗΤΑΣ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΕΣ “ΘΥΣΙΕΣ” ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΧΩΡΑ ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κραιπάλη τῶν ἀδίστακτων πολιτικῶν συντεχνιῶν τῆς ἴδιας τριακονταετίας;
Μήπως εἶναι τὸ ἦθος τῆς Ἑλλάδας νὰ μουτζώνεις τὴν Γλῶσσα τῆς Ἑλλάδας μὲ τὴν ΑΝΤΙΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ, ΑΝΑΣΚΟΛΟΠΙΣΤΙΚΗ -καλύτερα- μεταχείρισή της ἀπὸ πλευρᾶς τοῦ ὑπουργείου διὰ βίου Ἀμαθείας γιὰ τὴν ἴδια συναπτὴ τριακονταετία;
Μήπως εἶναι τὸ ἦθος τῆς Ἑλλάδας νὰ μουτζώνεις τὴν ἴδια τὴν Ἱστορία τῆς Ἑλλάδας μὲ σειρὰ ΑΝΤΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΕΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΣ καὶ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΥ;
Πράγματι δὲν «εἶναι τὸ ἦθος τῆς Ἑλλάδας νὰ μουτζώνεις», ἀλλὰ πότε οἱ ΑΡΧΟΝΤΕΣ καὶ εἰδικότερα οἱ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ἀσχολήθηκαν μὲ τὴν μετάδοση ΗΘΟΥΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ; Ποιός βρέθηκε ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑΕΤΙΑ νὰ διδάξει ἦθος; Κι ἂν βρέθηκε κανένας βλάκας ἐκπαιδευτικός, μήπως ἔσπευσαν οἱ Ἐργολάβοι νὰ τὸν κατασπαράξουν ὡς συντηρητικό;
Πράγματι δὲν «εἶναι τὸ ἦθος τῆς Ἑλλάδας νὰ μουτζώνεις», ἀλλὰ τελικῶς, κυρία Ὑπουργέ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΑΓΕ ΗΘΟΣ; Τί εἶναι αὐτό; Ποῦ βρίσκεται; Ἢ μήπως τώρα ἀνακαλύφθηκε στὰ «χρονοντούλαπα τῆς …ἱστορίας», τώρα ποὺ ἐνόχλησε καὶ ἔτσουξε ἡ μούτζα;

.          Τὴν τιμωρία τῶν μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι στὴν παρέλαση τῶν Ἰωαννίνων ποὺ ἔβρισαν καὶ μούτζωσαν πρὸς τὴν ἐξέδρα τῶν ἐπισήμων, ζητᾶ ἡ ὑπουργὸς Παιδείας Ἄννα Διαμαντοπούλου ἐπισημαίνοντας ὅτι πρέπει νὰ λάβουν θέση οἱ καθηγητές τους ἀπὸ τοὺς ὁποίους περιμένει νὰ ἀποφασίσουν σχετικά.
.          Ἡ κυρία Διαμαντοπούλου, μιλώντας σήμερα τὸ πρωὶ στὸ MEGA, ἐπισήμανε ὅτι δὲν «εἶναι τὸ ἦθος τῆς Ἑλλάδας νὰ μουτζώνεις τὸν δήμαρχο, τὸν πρέσβη καὶ ἄλλους ἐπίσημους» καὶ συμπλήρωσε ὅτι περιμένει ἀπὸ τὰ κόμματα καὶ τοὺς φορεῖς τῆς ἐκπαίδευσης νὰ λάβουν θέση καὶ νὰ καταδικάσουν τὸ περιστατικό.
.            Ἡ ὑπουργός, μάλιστα, ἔχει δώσει ἤδη ἐντολὴ πρὸς τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς γιὰ τὴν ἔρευνα τοῦ περιστατικοῦ καὶ τὴν τιμωρία τῶν μαθητῶν.
.              Τέλος, ἡ ὑπουργὸς Παιδείας χαρακτήρισε ἀναμενόμενες τὶς ἀντιδράσεις γιὰ τὸ νέο νόμο στὰ Πανεπιστήμια. Μήπως ἡ Ὑπουργὸς θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναρωτηθεῖ γιατί τὰ παιδιὰ προέβησαν σὲ αὐτὴ τὴν πράξη ἀντὶ νὰ ζητᾶ τὶς “κεφαλές τοὺς ἐπὶ πίνακι” σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ ταραξίες; Ἂν θυμόμαστε καλὰ παλαιότερα (μέχρι πρὶν 2 χρόνια) οὐδεὶς μούτζωνε.

ΠΗΓΗ: defencenet.gr

OI ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ, Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΠΑΓΑΛΟΙ ΣΤΟ ΧΡΥΣΟ ΚΛΟΥΒΙ

Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες γιὰ τὴν Παιδεία

 Δημήτρης Νατσιὸς

.          Ὁ Νομπελίστας μας ποιητὴς Γ. Σεφέρης ἔλεγε: “Τὰ γράμματα εἶναι ἀπὸ τὶς πιὸ εὐγενικὲς ἀσκήσεις κι ἀπὸ τοὺς πιὸ ὑψηλοὺς πόθους τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ παιδεία εἶναι ὁ κυβερνήτης τοῦ βίου. Κι ἐπειδὴ οἱ ἀρχὲς αὐτὲς εἶναι ἀληθινές, πρέπει νὰ μὴν ξεχνοῦμε πὼς ὑπάρχει μία καλὴ παιδεία, ἐκείνη ποὺ ἐλευθερώνει καὶ βοηθᾶ τὸν ἄνθρωπο νὰ ὁλοκληρωθεῖ σύμφωνα μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ μία κακὴ παιδεία, ἐκείνη ποὺ διαστρέφει καὶ ἀποστεγνώνει καὶ εἶναι μία βιομηχανία ποὺ παράγει τοὺς ψευτομορφωμένους καὶ τοὺς νεόπλουτους τῆς μάθησης, ποὺ ἔχουν τὴν ἴδια κίβδηλη εὐγένεια μὲ τοὺς νεόπλουτους τοῦ χρήματος”. Κι ἂν σήμερα ἐπερίσσευσαν οἱ νεόπλουτοι τοῦ χρήματος καὶ τῆς μάθησης, αὐτοὶ ποὺ συνάζουν γνώσεις μὲ ἀποκλειστικὴ φροντίδα τὴν προαγωγὴ καὶ τὸ εἰσόδημα, ἐν τούτοις ὑπάρχουν ἀκόμη ἄνθρωποι μὲ καλὴ καὶ ἀληθινὴ παιδεία, δὲν σταμάτησε ποτὲ ὁ μικρὸς κι εὐλογημένος αὐτὸς τόπος νὰ ἀναδεικνύει πνεύματα φωτοβόλα.
.          Εἴμαστε μία χώρα μικρή, ποτὲ δὲν εἴχαμε ὑψηλὸ κατὰ κεφαλὴν εἰσόδημα, τὸ ἐντὸς τῆς κεφαλῆς ὅμως εἰσόδημα τῶν Ἑλλήνων ἐπλεόναζε, δάνεισε ἁπλόχερα τὸν πλοῦτο του καὶ σ᾽ ἄλλους λαούς. “Τῆς Ἑλλάδος ἀείποτε σύντροφος πενίη” τῆς Ἑλλάδας ἡ φτώχεια ἦταν πάντοτε σύντροφος, λέει ὁ Ἡρόδοτος, ἀλλὰ “στὸ μάκρος εἴκοσι πέντε αἰώνων δὲν ὑπῆρξε οὔτε ἕνας, ἐπαναλαμβάνω, οὔτε ἕνας αἰώνας, ποὺ νὰ μὴν γράφτηκε ποίηση, στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, ποὺ νὰ μὴν ὑπῆρχε πολιτισμὸς”, ἀπαντᾶ ὁ Ὀδ. Ἐλύτης, ὁ τοῦ Αἰγαίου ραψωδός.
.          Ἀπὸ τοὺς 25 αἰῶνες ἀδιάλειπτης πνευματικῆς παραγωγῆς, δύο ἀπ᾽ αὐτοὺς ἡ ἱστορία τοὺς τίμησε, τοὺς ἐπροίκισε μὲ τὸ ἔνδοξο καὶ ἀθάνατο ἐπίθετο: ὁ χρυσοῦς αἰών. Σεμνύνεται ὁ ἀρχαῖος ἑλληνικὸς κόσμος γιὰ τὸν χρυσὸ αἰώνα τοῦ Περικλῆ. Ἔλαμψαν τότε τὰ λαμπρὰ αὐτὰ πνεύματα, “οἱ γονέοι τῆς ἀνθρωπότητος”, ὅπως τοὺς ὀνομάζει ὁ Μακρυγιάννης, ὁ Σωκράτης, ὁ Πλάτων, ὁ Ἀριστοτέλης. Αὐτὸ τὸ ἐξέχον πνεῦμα τὸ μεταλαμπαδεύει ὁ Μ. Ἀλέξανδρος σ᾽ ὅλον τὸν γνωστὸ τότε κόσμο, καθιστώντας τὴν Οἰκουμένη ἑλληνική. Μὲ ὄχημα τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, ἡ παιδεία, ἡ ὁποία κατὰ τὸν Σωκράτη “ἐν ταῖς εὐτυχίαις κόσμος (δηλ. στολίδι) ἐστίν, ἐν δὲ ταῖς ἀτυχίαις καταφυγή”, γίνεται κτῆμα ὅλων τῶν λαῶν, γεγονὸς ποὺ ἀναγκάζει τὸν ρήτορα Ἰσοκράτη νὰ διαπιστώσει πὼς “μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς Παιδείας τῆς ἡμετέρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας”. Ἕλληνες εἶναι αὐτοὶ ποὺ μετέχουν, ποὺ μορφώνονται μὲ τὴν ἑλληνικὴ σοφία καὶ ὄχι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν καταγωγὴ ἑλληνική. Ἀνῆλθε βέβαια τὸ ἀρχαιοελληνικὸ πνεῦμα σὲ ὕψη δυσθεώρητα, ἐν τούτοις τὰ μελανὰ στίγματα παρέμειναν. Τὸ ἰδεῶδες τοῦ καλοῦ κἀγαθοῦ πολίτη ἐπισκιαζόταν ἀπὸ τὸν θεσμὸ τῆς δουλείας, τὴν ὑποτίμηση τῶν γυναικῶν, τὴν περιφρόνηση τοῦ σώματος, ὅπως αὐτὸ ἐκφράστηκε ἀπὸ τοὺς νεοπλατωνικοὺς φιλοσόφους, κατέπεσε μὲ τὴν ἐπικούρεια φιλοσοφία στὴν ἡδονοθηρία: “ἀρχὴ καὶ ρίζα παντὸς ἀγαθοῦ, ἡ τῆς γαστρὸς ἡδονή”, ἔλεγε ὁ Ἐπίκουρος. Φάε, δηλαδή, πίε καὶ εὐφραίνου, ἐκφυλίστηκε τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα, κυρίως κατὰ τοὺς αἰῶνες τῆς ρωμαιοκρατίας, τότε ἐμφανίστηκαν καὶ οἱ Γραικύλοι, Ἕλληνες ποὺ υἱοθετοῦσαν τὰ αἰσχρὰ ἤθη τῶν ξένων.
.          Ἦταν ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ Ἑλληνισμὸς ὁμοίαζε μὲ ἕναν γέρο, κουρασμένο καὶ ἑτοιμοθάνατο, ὅπως γράφει ὁ Παν. Κανελόπουλος. Τὸ πνεῦμα ἔσβηνε, ἡ τότε παγκοσμιοποίηση, ἐκβαρβάριζε καὶ μόλυνε τὰ πάντα. Εἶχε ἔρθει ὅμως “τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου καὶ ἑξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ”. Αὐτὸ τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου σήμαινε, ὅπως γράφει καὶ ὁ μεγάλος μας ἱστορικὸς Κ. Παπαρρηγόπουλος, πὼς ἡ ἐξάπλωση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ἦταν σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ὥστε ἡ τελειότατη πίστη νὰ ἐκφρασθεῖ μὲ τὸ τελειότατο ὄργανο καὶ νὰ ζυμωθεῖ μέσα σ᾽ ἕνα ὑψηλὸ πολιτισμό, ὅπως τὸν δημιούργησαν καὶ τὸν ἐξέφρασαν οἱ Ἕλληνες. “Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, ἵνα δοξασθῇ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου”, εἶπε ὁ Χριστός, ὅταν ἀντίκρισε τοὺς Ἕλληνες. Καὶ ἔτσι ἔγινε. Μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου (αὐτὸ σημαίνει ἡ φράση ) καὶ τὴν Πεντηκοστή, οἱ Ἀπόστολοι μεταφέρουν τὸ χαρμόσυνο μήνυμα εἰς πάντα τὰ ἔθνη, μὲ πρῶτο τὸ ἑλληνικό. Στέκεται προβληματισμένος στὴν Τροία, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὁπότε τοῦ ἐμφανίζεται τὸ γνωστὸ ὅραμα τοῦ Μακεδόνα ἄνδρα, ὁ ὁποῖος τὸν παρακαλεῖ “διαβὰς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν”.
.         Ἀπὸ ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἡ ἑλληνικὴ Οἰκουμένη, γίνεται χριστιανικὴ Οἰκουμένη. Ὁ Παῦλος γνωρίζει στοὺς Ἕλληνες τὸν ἄγνωστο Θεό. Ὁ χριστιανισμός, ὡς νέος ἔφηβος, παίρνει στοὺς ὤμους του τὸ πολύπαθο κορμὶ τοῦ γέρου Ἕλληνα. Ὁ Ἑλληνισμὸς σώζεται καὶ ἀναγεννᾶται. Μετὰ ἀπὸ τρεῖς αἰῶνες δημιουργεῖ καὶ τὸν δεύτερο χρυσὸ αἰώνα του. Τὸν χρυσὸ αἰώνα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τότε ποὺ ἔλαμψαν αὐτοὶ ποὺ σήμερα τιμᾶμε, οἱ μέγιστοι φωστῆρες, οἱ μελίρρυτοι ποταμοὶ τῆς σοφίας, αὐτοὶ ποὺ ἐφώτισαν καὶ ἐπότισαν τὴν Οἰκουμένη, οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες, ὁ Βασίλειος ὁ Μέγας, ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. “Νενικήμεθα”, νικηθήκαμε, φωνάζει ὁ μεγάλος εἰδωλολάτρης ρήτορας Λιβάνιος, διαβάζοντας μία ἐπιστολὴ τοῦ Μεγ. Βασιλείου. Δὲν νικήθηκε ὁ Ἑλληνισμός, ἀλλὰ σώθηκε, δημιουργώντας τὴν νέα μεγάλη πολιτιστικὴ καὶ πνευματικὴ δύναμη τῆς Ἀνατολῆς, τὴν Ὀρθοδοξία. Γεωγραφικὰ κατάγονται καὶ οἱ τρεῖς Ἱεράρχες ἀπὸ τὸν εὐρύτερο Ἑλληνισμό, ἀπὸ τὴν Καππαδοκία οἱ δύο ἐπιστήθιοι φίλοι, ὁ Μέγας Βασίλειος καὶ ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἀπὸ τὴν Ἀθήνα τῆς Συρίας, τὴν Ἀντιόχεια, ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.

.          Συνηθίζεται νὰ λέγεται πὼς οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες πέτυχαν τὴν σύνθεση Χριστιανισμοῦ καὶ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς πέτυχαν νὰ προφυλάξουν αὐτὴν τὴν σύνθεση ἀπὸ ἀκρότητες φιλοσοφικὲς καὶ αἱρετικὲς ποὺ ἤθελαν τὴν ἀπορρόφηση τοῦ ἑνὸς ἀπὸ τὸ ἄλλο στοιχεῖο. “Γιατί, Κύριε; οἱ τρεῖς Ἱεράρχες εἶναι προστάτες τῶν γραμμάτων, τῆς Παιδείας μας”. Τὸ ἐρώτημά μου τὸ ἀπηύθυνε μαθητής μου, παιδὶ τῆς Ϛ´ δημοτικοῦ. Τὸ ἐρώτημα, τὸ ὁμολογῶ, μὲ ἔφερε σὲ δύσκολη θέση. Οἱ προστάτες ἅγιοι τῆς Παιδείας, εἶναι ἐξοβελισμένοι ἀπὸ τὴν Παιδεία μας. Στὸ γλωσσικὸ μάθημα, ποὺ συστήνει τὸν ἄνθρωπο ὡς πνευματικὸ καὶ ἠθικὸ ὄν, δὲν συναντᾶ ὁ μαθητὴς τοῦ δημοτικοῦ οὔτε ἕνα κείμενο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ἐνῶ παρελαύνουν οἱ μέτριοι καὶ οἱ ἀσήμαντοι.
.          Ἐμποτισμένοι ἐδῶ καὶ 170 χρόνια ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῶν Βαυαρῶν, ἀπὸ τοὺς ξενοτραφεῖς καλαμαράδες καὶ λογίους, θεωροῦμε τὸ Βυζάντιο, τὴν Ρωμιοσύνη ὡς περίοδο σκοταδισμοῦ καὶ μηχανορραφιῶν. Γιὰ νὰ γίνουμε σὰν τὰ φωτισμένα ἔθνη τῆς Εὐρώπης, πρέπει νὰ ἀποκηρύξουμε “τὸ πάτριον θρήσκευμα καὶ πᾶν ἑλληνικόν”, ὅπως ἔγραφε ὁ καθ. Βερναρδάκης πρὶν ἀπὸ 150 χρόνια. Οἱ ἀσκητικὲς μορφὲς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ἡ ὅλο ἀγάπη γιὰ τὸ συνάνθρωπο ζωή τους, ἡ ἀπάρνηση τοῦ πλούτου καὶ τῆς καριέρας τους δὲν χωροῦν στὴν κοινωνία ποὺ ἔχει ὡς στόχο τὸ νὰ περνᾶμε καλά, τὴν εὐδαιμονία, τὴν κοινωνικὴ ἀναρρίχηση μὲ ὁποιοδήποτε μέσο.
.          Ἀναμασᾶμε ἐδῶ καὶ δεκαετίες τὰ ξυλοκέρατα τῆς δῆθεν πολιτισμένης Δύσης, ποὺ βρίσκεται στὰ ὅρια τῆς νευρικῆς κρίσης καὶ δὲν σπεύδουμε νὰ ξεδιψάσουμε ἀπὸ τὴν πηγὴ τὴν ἀστείρευτη, ποὺ λέγεται λόγος τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. “Ἐπειδὴ εἴμαστε ἄνθρωποι, δὲν μποροῦμε νὰ περιφρονοῦμε τοὺς ἀνθρώπους”, νὰ λόγια ἁγιασμένα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Μεγ. Βασίλειου, ποὺ ἵδρυσε ὁλόκληρη πόλη τὴν Βασιλειάδα, ὅπου διακονοῦσε τοὺς ἐλάχιστους ἀδελφοὺς τοῦ Χριστοῦ).
.          1700 χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τοῦ φεμινισμοῦ χτυπᾶ ὁ Γρηγόριος τὴν ἀνισότητα ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, τοὺς τότε νόμους ποὺ προκλητικὰ εὐνοοῦσαν τοὺς ἄνδρες. “Δὲν δέχομαι αὐτὴν τὴν νομοθεσία” ἔλεγε. “Ἄνδρες ἦταν οἱ νομοθέτες γι᾽ αὐτὸ ἐνομοθέτησαν κατὰ τῶν γυναικῶν. Οὐκ ἔνι ἄρσεν ἢ θῆλυ, εἶπεν ὁ Κύριος”. “Γιὰ τὰ κτήματα ποὺ ἔχουν δοθεῖ στὰ παιδιὰ φροντίζουμε, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ τὰ παιδιά. Βλέπεις τὴν ἀνοησία γονέα. Ἄσκησε τὴν ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ πρῶτα καὶ κατόπιν θὰ ἔλθουν ὅλα τὰ ἄλλα. Ὅταν ἡ ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ δὲν εἶναι ἐνάρετη, καθόλου δὲ τὸ ὠφελοῦν τὰ χρήματα καὶ ὅταν εἶναι, καθόλου δὲν τὸ βλάπτει ἡ φτώχεια, θέλεις νὰ τὸ ἀφήσεις πλούσιο; Μάθε τὸ νὰ εἶναι καλὸς ἄνθρωπος… Γιατί πλούσιος δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ πολλὰ χρήματα καὶ ποὺ περιβάλλεται ἀπὸ πολλὰ ἀγαθά, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τίποτε”. Λόγια πρὸς τοὺς γονεῖς τοῦ ἁγ. Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου, ποὺ ἠχοῦν παράξενα σ᾽ ἕναν κόσμο σὰν τὸν σημερινό. ποὺ ἔχει ἐπιδοθεῖ στὸ μανιῶδες κυνήγι τοῦ εὔκολου πλουτισμοῦ, τῆς καλοπέρασης, τῆς ἐπίδειξης.

.          Ἡ παιδεία μας σήμερα, ἐγκατέλειψε τὴν ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ καὶ στράφηκε στὸν ἐγκέφαλό του. “Παιδεία ἐστὶ οὐ τὴν ὑδρία πληρῶσαι, ἀλλὰ ἀνάψαι αὐτὴν”, ἔλεγε ὁ Πλάτωνας. Γεμίζουμε τὸ κεφάλι τοῦ παιδιοῦ μὲ γνώσεις καὶ ἀφήνουμε σβησμένη τὴν ψυχή του. Οὐδέποτε ὑπῆρχαν στὸν κόσμο καὶ στὸν τόπο μας τόσοι ἐγγράμματοι καὶ τέτοια φτώχεια πνευματική. Ἔχουμε μία παιδεία ποὺ ἐπιζητᾶ πρωτίστως νὰ θεραπεύσει τὶς ἀνάγκες τοῦ κράτους, τῆς βιομηχανίας, τῶν ἐπιχειρήσεων. Γεμίσαμε διπλωματούχους καὶ ἐξαφανίστηκαν οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι. Ἡ πραγματικὴ παιδεία προσφέρει κατ᾽ οὐσίαν πνευματικὴ καὶ ὄχι τεχνικὴ μόρφωση, κάθε κοινωνία ποὺ θέλει νὰ προκόψει ἔχει πρῶτα ἀνάγκη χαρακτήρων καὶ κατόπιν τεχνικῶν. “Εἴχαμε τζιβαϊρικὸν πολυτίμητον καὶ παίρνομεν ἀσκιὰ μὲ ἀγέρα καὶ κούφια καρύδια. Ἔτζι θὰ γίνωμεν παλιοψάθα τῶν λαῶν”, βροντοφωνάζει ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης, ποὺ ἔβλεπε μὲ θλίψη τὴν περιφρόνηση τῆς παράδοσής μας.
.          “Εἶναι καλὸς μαθητής;” ρωτοῦν ἀγωνιωδῶς οἱ γονεῖς, ἀδιαφορώντας πολλὲς φορὲς γιὰ τὴ συμπεριφορά του, τὴ διαγωγή του. Παιδεία ὅμως σημαίνει μόρφωση, μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ παιδεία ὀφείλει νὰ δημιουργεῖ ἄνθρωπο μὲ πίστη, δηλαδὴ ἀγωνιστή. Ἀντὶ νὰ ἀνατρέφουμε ἀητούς, θαλασσοπούλια ποὺ θὰ βγαίνουν ψηλὰ γιὰ νὰ ἐλέγχουν τὸ πέλαγος, ἐμεῖς ταΐζουμε παπαγάλους σὲ χρυσὸ κλουβί. Ἂς σκύψουμε ὅμως λίγο στὸ πολυτίμητο τζιβαϊρικόν, στὸν λόγο τὸν χαριτωμένο, τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν. Τονίζουν καὶ οἱ τρεῖς Ἅγιοι τὴν σπουδαιότητα τῆς ἀληθινῆς παιδείας: “Καθένας ποὺ ἔχει μυαλὸ θ᾽ ἀναγνωρίσει ὅτι ἡ παιδεία εἶναι γιὰ μᾶς τοὺς χριστιανοὺς τὸ πρῶτο τῶν ἀγαθῶν. Δὲν περιφρονοῦμε τὴν παίδευση, ὅπως νομίζουν μερικοί. Ἀντίθετα, ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν τέτοια γνώμη εἶναι ἀνόητοι καὶ ἀμαθεῖς, θέλουν ὅλοι νὰ εἶναι σὰν κι αὐτούς, ὥστε μέσα στὴν γενικὴ ἀμάθεια νὰ μὴν φαίνεται ἡ δική τους ἄγνοια”, λέει ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.
.          “Ἡ παιδεία”, γράφει ὁ Χρυσόστομος, “εἶναι μέγιστο ἀγαθὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, εἶναι μετάληψη ἁγιότητας. Αὐτὴ ξεριζώνει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὴν ραθυμία, τὶς πονηρὲς ἐπιθυμίες, τὸ πάθος γιὰ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, αὐτὴ ἀναμορφώνει τὴν ψυχή, αὐτὴ καθιστᾶ τὴν ψυχή, μὲ τὴν χάρη τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, ἁγία”. “Ἡ παιδεία εἶναι πολὺ ὠφέλιμη στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἀπαιτεῖ πολὺ ἐπίμονη προσπάθεια, ὥστε νὰ ξεριζωθοῦν ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ παιδαγωγοῦ ἀδυναμίες καὶ πάθη”, λέει ὁ οὐρανοφάντωρ γέροντας τῆς Καισαρείας.
.          Ξερίζωμα εἶναι λοιπὸν ἡ Παιδεία, πρῶτα τῶν κακῶν ἐπιθυμιῶν καὶ στὴ συνέχεια καλλιέργεια ἀξιῶν, ἐξευγενισμὸς τῆς ψυχῆς. Τονίζουν ἰδιαίτερα οἱ τρεῖς Ἱεράρχες τὴν ἱερότητα τοῦ ἔργου τοῦ δασκάλου, θεωρώντας ὡς πρωταρχικῆς σημασίας τὸ παράδειγμα, τὰ ἔργα του. “Οὐ γὰρ ὁ λόγος τοσοῦτον ὅσον ὁ βίος, ἡ ζωή, εἰς τὴν ἀρετὴν ἄγειν”, ἔλεγε ὁ ἀρχαῖος Χρυσοῦς αἰών. “Γενοῦ αὐτοῖς τύπος καὶ μὴ νομοθέτης”, λέει ὁ χρυσοῦς τὸ στόμα Ἰωάννης. “Ἡ διδασκαλία στὴν τάξη”, λέει ὁ Μ. Βασίλειος, “πρέπει νὰ γίνεται εὐχάριστα, γιατί μόνο τότε ἡ γνώση παραμένει μόνιμα. (Τέρπειν τε ἅμα καὶ διδάσκειν)”. Γιὰ τοῦτο καὶ τὰ μαθητικὰ βιβλία πρέπει νὰ εἶναι σαφῆ καὶ εὐχάριστα. Ὁ δάσκαλος δὲν πρέπει νὰ διατάζει, ὅταν εἶναι ἀνάγκη νὰ συμβουλεύει, οὔτε νὰ συμβουλεύει, ὅταν εἶναι ἀνάγκη νὰ διατάζει”. Οἱ συμβουλὲς αὐτὲς τοῦ Ἁγίου μποροῦν ἄνετα νὰ υἱοθετηθοῦν καὶ ἀπὸ τοὺς γονεῖς ποὺ καὶ αὐτοὶ εἶναι δάσκαλοι διὰ βίου τῶν παιδιῶν τους. “Καθαρθῆναι δεῖ πρῶτον εἶτα καθάραι, σοφισθῆναι καὶ οὕτω σοφίσαι, γενέσθαι φῶς καὶ εἶτα φωτίσαι, ἐγγίσαι Θεῷ καὶ προσαγάγειν ἄλλους, ἁγιασθῆναι καὶ ἁγιᾶσαι” ἀναφωνεῖ ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὁ Πατριάρχης τῆς Νέας Ρώμης, ὁ ὁποῖος ὀνομάζει “τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν” τὸ ἄγειν ἄνθρωπον, τὸ ἔργο τοῦ δασκάλου. Σημειώσαμε πὼς καὶ οἱ τρεῖς Ἱεράρχες μοίρασαν τὴν περιουσία τους, δὲν κράτησαν τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Μία πράξη ποὺ ἀντηχεῖ σίγουρα ξένη καὶ ἀστεία στὶς ἀντιλήψεις μας σήμερα, τὶς χριστιανικὲς (ἐντὸς εἰσαγωγικῶν ἡ λέξη) ἀντιλήψεις γιὰ διαφύλαξη καὶ αὔξηση τῆς περιουσίας μας. “Ὅσον πλεονάζεις τῷ πλούτῳ, τοσοῦτον ἐλλείπεις τὴν ἀγάπη”, καταγγέλλει ὁ Μ. Βασίλειος. “Οὐκ ἐστὶ μὴ ἀδικοῦντα πλουτεῖν”, δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ γίνει πολὺ πλούσιος χωρὶς νὰ ἀδικήσει, συμπληρώνει ὁ Χρυσόστομος, ποὺ καθημερινὰ 7.000 ἄνθρωποι ἔβρισκαν τροφὴ στὸ πατριαρχεῖο του. “Ντρέπομαι”, ἔλεγε ὁ Χρυσόστομος “κάθε φορὰ ποὺ βλέπω πολλοὺς πλούσιους νὰ γυρίζουν ἐδῶ κι ἐκεῖ, νὰ ἱππεύουν ἄλογα μὲ χρυσὰ χαλινάρια, κι ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα νὰ δώσουν κάτι στὸν φτωχό, γίνονται ἀπὸ τοὺς φτωχοὺς φτωχότεροι”.
.           Γάγγραινα τῆς κοινωνίας κατάντησε σήμερα ἡ φιλαργυρία. “Ἀπ᾽ ὅλες τὶς ἀρρώστιες ποὺ παθαίνει ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἡ πιὸ σιχαμερή, κατὰ τὴν κρίση μου, εἶναι ἡ φιλαργυρία, ἡ τσιγγουνιά. Ἀπὸ μικρὸς τὴν ἀπεχθανόμουν. Καὶ τώρα, μ᾽ ὅλο ποὺ μὲ τὴν ἡλικία ἄλλαξα γνώμη γιὰ πολλὰ πράγματα, γιὰ τὴν τσιγγουνιὰ δὲν ἄλλαξα. Προτιμῶ νά ᾽χω νὰ κάνω καὶ μ᾽ ἕναν φονιά, παρὰ μὲ τσιγκούνη. Γιατί ὁ φονιὰς μπορεῖ νὰ σκότωσε ἀπάνω στὸν θυμό του καὶ νὰ μετάνιωσε ὕστερα, ἐνῶ ὁ τσιγκούνης εἶναι ψυχρὸς ὑπολογιστής, ὣς τὸ κόκαλο χαλασμένος. Στὸν φονιὰ μπορεῖς νὰ βρεῖς καὶ κάποια αἰσθήματα, στὸν φιλάργυρο κανένα. Ὁ φιλάργυρος εἶναι ἐγωιστής, ἀγαπᾶ μόνο τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ τέρας χειρότερο κι ἀπὸ τὸν ἐγωιστή, γιατί μπορεῖ νὰ μὴν ἀγαπᾶ μήτε τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ τὸν ἀφήσει νὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν πείνα”, λόγια του μεγάλου Φ. Κόντογλου, συμφυῆ μὲ τὰ λόγια τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

.           Ἀσυμβίβαστοι οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες δὲν δίστασαν νὰ συγκρουστοῦν μὲ τὴν τότε ἐξουσία προκειμένου νὰ ὑπερασπιστοῦν τὴν δικαιοσύνη ἢ τὴν ὀρθόδοξη πίστη. Δὲν δίστασε ὁ Μέγ. Βασίλειος νὰ ἀρνηθεῖ τὴν φιλία τοῦ αἱρετικοῦ αὐτοκράτορα Οὐάλη, λέγοντάς του “Τὴν βασιλέως φιλίαν μέγα μὲν ἡγοῦμαι μετ᾽ εὐσέβειας, ἄνευ δὲ ταύτης, ὀλεθρίαν ἀποκαλῶ”. Δὲν ἀνέχεται νὰ ἐγκαταλείψει οὔτε “ἰῶτα ἓν” τῶν θείων δογμάτων καὶ ἀσπάζεται καὶ τὸν θάνατο, ἂν παραστεῖ ἀνάγκη. Παραιτήθηκε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἀπὸ τὸν θρόνο τῆς Κων/πόλεως, ὅταν διαπίστωσε αἱρετικὲς κακοδοξίες. Χτυπᾶ ἀλύπητα ὁ Χρυσόστομος, τὴν ἀνηθικότητα τῆς αὐτοκράτειρας Εὐδοξίας. “Ὁ Θεὸς”, τῆς γράφει, “σοῦ ἔδωσε τὸ βασιλικὸ σκῆπτρο γιὰ νὰ ἀπονέμεις παντοῦ τὴν δικαιοσύνη. Χῶμα καὶ στάχτη, χόρτο καὶ σκόνη, σκιὰ καὶ καπνὸς καὶ ὄνειρο εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ἀκόμα κι ἂν εἶναι ἰσχυρὸς ἄρχοντας. Δῶσε τέλος στὸν πόνο καὶ στὴ δυστυχία τῶν ἀπελπισμένων. Μήπως θὰ κατέβουν μαζί σου στὸν τάφο τὰ σταφύλια τῶν κλημάτων, τὰ χρήματα καὶ ἡ δόξα τῆς ἐξουσίας;”. Ἐξορίστηκε ὁ Ἅγιος, πέθανε ἀπὸ τὶς κακουχίες μακριὰ στὰ βάθη τῆς Μ. Ἀσίας, ἔδωσε ὅμως παράδειγμα αἰώνιο στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἡγέτες, κυρίως στοὺς σημερινούς, ποὺ ὁρισμένοι κυκλοφοροῦν σὰν Πέρσες σατράπες, μία ἄλλη μορφὴ ἐξουσίας, ἀνίκανη νὰ συλλάβει τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ τονίζει πὼς ὅποιος θέλει νὰ εἶναι πρῶτος, ἔσται ὑμῶν διάκονος, πρέπει νὰ εἶναι ὑπηρέτης ὅλων.
.          Ἀπηχώντας τὰ λόγια τοῦ Χρυσοστόμου πρὸς τὴν τότε ἐξουσία, ὁ Παπαδιαμάντης πρὶν ἀπὸ 100 περίπου χρόνια γράφει: “Νὰ παύσει ἡ συστηματικὴ περιφρόνησης τῆς θρησκείας ἐκ μέρους τῶν πολιτικῶν ἀνδρῶν, ἐπιστημόνων, λογίων, δημοσιογράφων καὶ ἄλλων. Νὰ συμμορφωθεῖ ἡ ἀνωτέρα τάξις μὲ τὰ ἔθιμα τῆς χώρας. Νὰ γίνει προστάτης τῶν πατρίων καὶ ὄχι διώκτρια. Νὰ ἀσπασθεῖ καὶ νὰ ἐγκολπωθεῖ τὰς ἐθνικὰς παραδόσεις. Νὰ μὴν περιφρονεῖ ὅ,τι παλαιόν, ὅ,τι ἐγχώριον, ὅ,τι ἑλληνικόν. Νὰ μὴν νοθεύονται τὰ οἰκογενειακὰ καὶ θρησκευτικὰ ἔθιμα. Νὰ μὴ μιμώμεθα πότε τοὺς παπιστὰς πότε τοὺς προτεστάντας, νὰ μὴν χάσκωμεν πρὸς τὰ ξένα, νὰ τιμῶμεν τὰ πάτρια, ὣς πότε θὰ εἴμεθα ἀχαρακτήριστοι Γραικύλοι;”. “Ἡ Ρωμανία κι ἂν ἐπέρασεν ἀνθεῖ καὶ φέρει κι ἄλλο”, ἔψαλλε ὁ ποντιακὸς ἑλληνισμός. Θὰ ἀνθίζει ἡ Ρωμανία ὅταν τιμᾶ τὰ πάτρια. “Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν πίστη σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι, ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ πατρίδος”, ἔλεγε στὰ 1838 στοὺς μαθητὲς τῶν Ἀθηνῶν ὁ Κολοκοτρώνης ἤ, ὅπως τὸ γράφει ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης, “χωρὶς ἀρετὴ καὶ πόνο εἰς τὴν πατρίδα καὶ πίστη εἰς τὴν θρησκεία ἔθνη δὲν ὑπάρχουν”.
.             Εἶναι πολὺ δύσκολο, ἀδύνατο νὰ περιγραφεῖ μ᾽ ἕναν ταπεινὸ λόγο ἡ προσφορὰ τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν στὰ γράμματα, στὴν Παιδεία. Ἀποσιωπώντας τὴν προσφορά τους, σ᾽ ἄλλους κοινωνικοὺς τομεῖς εἶναι σὰν νὰ προσπαθεῖς νὰ κρύψεις τὸν ἥλιο μὲ τὰ χέρια. Θὰ προσπαθήσω ὅμως, τελειώνοντας, νὰ συνοψίσω τὴν προσφορὰ τῶν ἀκάματων καὶ ἀκατάβλητων στύλων τῆς Ὀρθοδοξίας. Καὶ οἱ τρεῖς, εἰς πεῖσμα τοῦ καιροῦ τους ποὺ θεωροῦσαν τὰ ἀρχαιοελληνικὰ γράμματα εἰδωλολατρικὴ ἐνασχόληση, σπούδασαν στὶς καλύτερες σχολὲς τῆς ἐποχῆς τους, διότι πίστευαν ὅτι ἡ γνῶσις καὶ “πρὸς ψυχῆς γυμνασίαν καὶ πρὸς σεμνότητα ἤθους” ὁδηγεῖ. Ἀπέκτησαν πάλι τὴν λάμψη τους τὰ ἀρχαιοελληνικὰ γράμματα. Ἔγιναν ἀργότερα τὰ μοναστήρια φιλοσοφικὰ φροντιστήρια, σ᾽ αὐτὰ οἱ μοναχοὶ “ἀδιάσπαστον τὸν μετὰ τοῦ παρελθόντος σύνδεσμον τηροῦντες, ἐκαλλιέργουν τὰ ἑλληνικὰ γράμματα, μεταλαμπαδεύοντες ὡς συγγραφεῖς ἢ καὶ διδάσκαλοι τὸν ἑλληνικὸν πολιτισμὸν εἰς τοὺς συγχρόνους. Ἐκ τῶν περιβόλων τῶν μονῶν, ὡς ἀπὸ κοιλίας δουρείου ἵππου, τὴν ἑλληνικὴν παιδείαν διδαχθέντες καὶ εἰς τὰ νάματα τῆς χριστιανικῆς ἀρετῆς λουσθέντες, ἐξεπήδησαν ἄνδρες οἱ ὁποῖοι στύλοι τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἔθνους ἐγένοντο”, γράφει ὁ καθηγητὴς Φ. Κουκουλές. Ὁ Μέγας Βασίλειος μάλιστα στὸ ἔργο του “πρὸς τοὺς νέους ὅπως ἂν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων”, προτρέπει τοὺς νέους νὰ ἐγκύψουν στὰ ἔργα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ἀλλὰ νὰ ἀποφεύγουν τὰ ἄσχημα, ὅπως ἀποφεύγει ἡ μέλισσα τὰ ἀγκάθια ἀπὸ τὰ τριαντάφυλλα. Δὲν διστάζει ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὁ ποιητὴς τοῦ Χριστιανισμοῦ, νὰ μιμηθεῖ τοὺς τραγικοὺς ποιητές, δὲν διστάζει τὸ ὡραιότερο πνεῦμα τῆς νέας Ἑλλάδος, ὁ Χρυσόστομος, νὰ σπουδάσει τὸν Δημοσθένη. Ἀπὸ κείνη τὴν στιγμὴ οἱ ἐγγράμματοι Χριστιανοὶ φυλάττουν καὶ διασώζουν τὴν Ἑλληνικὴ Παιδεία ποὺ μεταφέρθηκε ἀργότερα στὴν Δύση, γιὰ νὰ ὑπάρξει ἡ Ἀναγέννηση καὶ ὅλος ὁ λεγόμενος δυτικὸς πολιτισμὸς .
.          “Ὑπόβαθρον τῆς κατὰ Χριστὸν φιλοσοφίας” θεωροῦν τὴν ἀρχαιοελληνικὴ παιδεία καὶ φτάνουν ἀπὸ τὸν καλὸ κἀγαθὸ πολίτη τοῦ κόσμου, μὲ τὴν μάθηση καὶ τὴν πίστη, στὸν καλοκάγαθο πολίτη τοῦ οὐρανοῦ. “Ὁ γὰρ Θεὸς πλάττων τὸν ἄνθρωπο οὐκ ἐποίησεν αὐτὸν δοῦλον, ἀλλ᾽ ἐλεύθερον”, λόγια τοῦ Γρηγορίου. Νὰ ἡ μεγάλη ἀλήθεια, νὰ ὁ κρυμμένος θησαυρός, νὰ ἡ βασιλικὴ ὁδὸς γιὰ μία παιδεία ἀληθινή. Μὲ τὴν παιδεία κερδίζεται ἡ μεγαλύτερη ἀρετή, ἡ ἐλευθερία. “Οὐ φύσει, (ὄχι ἀπὸ τὴν φύση), ἀλλὰ μαθήσει (μὲ τὴν μάθηση) καλοὶ κἀγαθοὶ γίνονται”. Ἐλεύθερο ἄνθρωπο δίδαξαν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες. Ἡ ἐλευθερία λέξη ποὺ παράγεται ἀπὸ τὸν μέλλοντα τοῦ ρήματος ἔρχομαι, τὸ ἐλεύσομαι, εἶναι αὐτὴ ποὺ θὰ ἔρθει, ποὺ κινεῖται καὶ ποὺ τὴν ἁρπάζουν, κάστρο εἶναι καὶ τὸ παίρνεις μὲ τὸ σπαθί σου, λέει ὁ Καζαντζάκης οἱ λαοὶ ποὺ ἀξίζουν, ποὺ ἔχουν δηλαδὴ ἀξίες, αἰώνιες καὶ ἀκατάλυτες. “Γνῶμες, καρδιὲς ὅσοι Ἕλληνες ὅ,τι εἶστε μὴ ξεχνᾶτε. Δὲν εἶσθε ἀπὸ τὰ χέρια σᾶς μονάχα, ὄχι χρωστᾶτε σ᾽ ὅσους ἦρθαν, πέρασαν, θὰ ᾽ρθουνε, θὰ περάσουν. Κριτὲς θὰ μᾶς δικάσουν οἱ ἀγέννητοι, οἱ νεκροί”. Χρωστᾶμε λέει ὁ Παλαμᾶς, δανεισθήκαμε μία λαμπρὴ παράδοση καὶ ἡ παράδοση παραδίδεται στοὺς ἀγέννητους. Ἡ μικρή μας πατρίδα, “οὐδὲν τῆς ὁποίας εἶναι γλυκύτερον”, ὅπως λέει ὁ Χρυσόστομος, θέλει μαθητὲς παιδευμένους, ποὺ νὰ ἔχουν σκοπὸ τους ὄχι μόνο τὸ ζῆν, ἀλλὰ τὸ “εὖ ζῆν”. Ποὺ θὰ συλλογίζονται ἐλεύθερα καὶ καλά, κατὰ τὸν Ρήγα Φεραῖο, θέλει ἡ πατρίδα μας “ἡ κοινὴ μήτηρ πάντων”, ὅπως λέει ὁ Ἄγ. Βασίλειος, δασκάλους, μᾶλλον διδασκάλους, ποὺ νὰ δίδουν τὸ καλόν, ὅπως λέει ἡ λέξη, ποὺ θὰ ἀγαποῦν ποὺ θὰ ἐκτείνουν τὴν τῆς ἀγάπης σαγήνην, “ἵνα μὴ τὸ χωλὸν ἐκτραπῇ, ἰαθῇ δὲ μᾶλλον” ποὺ θὰ ἁπλώνουν τὰ δίχτυα τῆς ἀγάπης καὶ θὰ ἀγκαλιάζουν καὶ τοὺς ἀδύνατους, γιὰ νὰ μὴ ἐκτραποῦν, ἀλλὰ νὰ γίνουν καὶ αὐτοὶ μέτοχοι τῆς καλῆς τραπέζης, παιδεία, δηλαδή, χωρὶς ἀποκλεισμοὺς κοινωνικοὺς καὶ ταξικὲς διαφοροποιήσεις. Οἱ δάσκαλοι σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ὑπόλοιπους ἐργαζόμενους ποὺ δίνουν ὅ,τι ἔχουν, δίνουν ὅ,τι εἶναι.
.          Ὑπενθυμίζω καὶ τὴν ρήση τοῦ ἀπ. Παύλου “Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπη δὲ μὴ ἔχω γέγονα  χαλκὸς ἠχῶν καὶ κύμβαλον ἀλαλάζον”, ἕνα ἄδειο βαρέλι ὁ χωρὶς ἀγάπη ἄνθρωπος. Θέλει τὸ τιμιώτερον πάντων, ἡ πατρίδα μας, ἐπιστήμονες, ποὺ θὰ ἀκολουθοῦν τὰ χνάρια τῶν 3 Ἱεραρχῶν, ὄχι μικροπρεπεῖς θηρευτὲς δόξας καὶ χρήματος, ὄχι τέτοιους ποὺ χωρίζουν τὴν ἐπιστήμη μὲ τὴν ἀρετὴ καὶ δουλεύουν τὴν πανουργία, ἀλλὰ ταπεινοὺς σκαπανεῖς τῆς γνώσης, παραδείγματα πρὸς μίμηση, ἐπιστήμονες ποὺ κίνητρο τῶν πράξεών τους θὰ εἶναι, ὄχι οἱ προσωπικὲς φιλοδοξίες, ἀλλὰ ἡ εὐτυχία τῶν ἀνθρώπων. Στὴν ἀντίθετη περίπτωση δὲν εἶναι ἐπιστήμονες, ἀλλὰ τύραννοι εἰσί, γράφει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.
.         Θέλουμε πολιτικούς, ναὶ “ἡ πολιτεία τροφὴ ἀνθρώπων ἐστίν, καλὴ μὲν ἀγαθῶν ἡ δ᾽ ἐναντία κακῶν”. Τὸ καλὸ πολίτευμα κάνει τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς πολίτες ἀγαθούς, τὸ κακὸ πολίτευμα ἐκφαυλίζει τοὺς πολίτες”, λέει ὁ Πλάτωνας, θέλουμε πολιτικοὺς διακόνους τοῦ λαοῦ, οἱ ὁποῖοι θὰ προσπαθοῦν νὰ λύουν τὰς πενίας (τὴν φτώχεια, τὶς ἀνάγκες) τῶν πλησίον, τῶν πολιτῶν, “ἐξόχως δὲ τῶν πενεστέρων καὶ κακῶς ἐχόντων”, κυρίως τῶν ἀδυνάτων, λέει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος. “Γιατί καμαρώνεις; ἐπειδὴ πολιτεύεσαι μὲ λόγια; εἶναι εὔκολη ἡ πολιτικὴ μὲ λόγια· δίδαξε μὲ τὸν τρόπο τῆς ζωῆς σου αὐτὴ εἶναι ἡ ἄριστη πολιτική… Ἐὰν δὲν ἔχεις νὰ ἐπιδείξεις ἔργο, καλύτερο εἶναι νὰ σιωπᾶς, λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης. Σήμερα εἴμαστε μέλος τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης, ἡ ὁποία βέβαια δὲν ἀποτελεῖ ἰδέα, ἀποτελεῖ συγκυρία ἱστορική, στὴν ὁποία ὀφείλουμε νὰ προσαρμοσθοῦμε διατηρώντας, ὅπως ὅλοι οἱ ἑταῖροι μας τὸ δικό μας πρόσωπο. Χωρὶς ἰδέα τὸ πρόσωπο γίνεται μάσκα καὶ πέφτει. Μὲ μεγάλη ἰδέα τὴν εὔκολη καὶ ἄκοπη ἀπόκτηση χρήματος καὶ τὶς πιὸ εὐτελεῖς ἀπολαύσεις, οὐδεὶς λαὸς προκόβει, ὅταν μάλιστα σηκώνει στὶς πλάτες του τὸ φορτίο μιᾶς ὑπέρογκης κληρονομιᾶς σὰν τὴν δική μας. Καὶ ὅσο πιὸ βαριὰ εἶναι ἡ κληρονομιὰ τόσο ἰσχυρότερη γονιμοποιὸ ἰδέα χρειάζονται οἱ κληρονόμοι.

.           Στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη δὲν πᾶμε ὡς ἀπόγονοι το῀θυ Σωκράτη μόνο. Αὐτὸ μας κάνει κωμικούς. Ὅταν μπήκαμε στὴν ΕΟΚ τὸ 1979 ἡ γαλλικὴ ἔφ. “ΛΕ ΜΟΝΤ” ἔγραψε: “καλωσορίζουμε τὴν χώρα τῆς Φιλοκαλίας, τὴν χώρα τοῦ Βασιλείου, τοῦ Γρηγορίου, τοῦ Χρυσοστόμου”. Αὐτὸν περιμένει ἡ Εὐρώπη ἀπὸ ἐμᾶς, τὸν φιλόκαλο ἄνθρωπο, τὸν φίλο τοῦ καλοῦ, τὸν ἅγιο, τὸν ἄνθρωπο ποὺ ὅπως ἔλεγε ὁ Χρυσόστομος, εἶναι πλούσιος ὄχι γιατί ἔχει πολλά, ἀλλὰ γιατί δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τίποτε. Τὸ τί μᾶς χρειάζεται, μᾶς τὸ λέει ὁ Δάσκαλος τοῦ Γένους, ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: “Ψυχὴ καὶ Χριστὸς σᾶς χρειάζονται. Αὐτὰ τὰ δύο ὅλος ὁ κόσμος νὰ πέσει δὲν ἠμπορεῖ νὰ σᾶς τὰ πάρει ἐκτὸς καὶ ἂν τὰ δώσετε μὲ τὸ θέλημά σας”, ὅπου ψυχὴ εἶναι ἡ παράδοσή μας, ἡ γλώσσα μας, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμά μας καὶ Χριστὸς εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία του, αὐτὴν ποὺ τίμησαν καὶ δόξασαν οἱ Τρεῖς πάνσεπτοι φωστῆρες, οἱ πυρσεύσαντες διὰ θείων δογμάτων τὴν οἰκουμένην, οἱ μελίρρυτοι ποταμοὶ τῆς σοφίας, οἱ διδάσκαλοι οὐ μόνων λόγων ἀλλὰ καὶ ἔργων, οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες, οἱ προστάτες τῆς Παιδείας καὶ τῶν παιδιῶν μας.

 Νατσιὸς Δημήτρης
δάσκαλος -Κιλκὶς

•  Ἡ ὁμιλία ἔγινε στὶς 31 Ἰανουαρίου τοῦ 2001 στὸν Δῆμο Δοϊράνης, ἐπ᾽ εὐκαιρίᾳ τῆς γιορτῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ»

ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΞΤΕ ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑ

Πετάξτε τὰ βιβλία καὶ διδάξτε…. πατριδογνωσία

Τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ
Δασκάλου

 «Ἐκ τῶν γραμμάτων γεννᾶται ἡ προκοπὴ καὶ λάμπουν τὰ ἔθνη»
Ρήγας Φερραῖος

.         «Εἰς τῶν Φράγκων ὑποσχέσεις μὴ στηρίζετε ἐλπίδας/ Ἔμπορος ὁ βασιλεύς των ἀγοράζει καὶ πωλεῖ/ Εἰς τῶν τέκνων σας τὰς λόγχας καὶ ἀσπίδας καὶ κοπίδας,/ Εἰς αὐτά, αὐτὰ καὶ μόνον ἡ ἐλπὶς ἂς στηριχθεῖ./ Ἀπὸ τοὺς ἀγρίους Τούρκους καὶ τοὺς πονηροὺς Λατίνους/ Ὅσο δυνατοὶ κι ἂν εἶσθε δεινοὺς τρέχετε κινδύνους» (Κ. Σαρδελῆ «Ἡ Ρωμηοσύνη καὶ ὁ Φώτης Κόντογλου», ἔκδ. «Ἀστήρ», σέλ. 47).
.         Τὸ ποίημα, τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα, δὲν εἶναι γραμμένο, ὅπως θὰ περίμενε κανείς, ἀπὸ Ρωμηό. Εἶναι τοῦ λόρδου Βύρωνα ἀπὸ τὸ ἔργο του «Δὸν Ζουάν». Δυστυχῶς τὸ μόνο ποὺ διδάσκει ἡ ἱστορία εἶναι ὅτι κανεὶς δὲν διδάσκεται ἀπ’ αὐτήν. Οἱ Λατίνοι, οἱ Φραγκογερμανοὶ εἶναι πονηροί, γράφει ὁ ποιητής, τὰ δάνειά τους, ἡ μνημονιακὴ φρίκη, τὰ φάρμακά τους, μᾶς ἐξοντώνουν. «Τρία πράγματα ἐχάλασαν τὴν Ρωμανίαν ὅλην, ὁ φθόνος, ἡ φιλαργυρία καὶ ἡ κενὴ ἐλπίδα», ἔλεγε ἕνας παροιμιακὸς λόγος τῶν χρόνων τῆς Ἅλωσης τῆς Πόλης. Ἂς προσέξουμε τὴν «κενὴ ἐλπίδα», τὰ «λόγια τὰ παχιά», τὰ «λιθάρια στὸν τουρβά», ὅπως ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης. Τὸ ζητούμενο σήμερα εἶναι ὁ ἀπεγκλωβισμός, ἡ ἀπελευθέρωσή μας ἀπὸ τὸ καταδιεφθαρμένο κομματικὸ κράτος, ἡ καινή, καὶ ὄχι ἡ κενή ἐλπίδα. Ποῦ νὰ τὴν βροῦμε ὅμως, πῶς θὰ ἀπεκδυθοῦμε τὸ ξεραμένο φιδόδερμα τοῦ κενοῦ, τῆς θλίψης, τῆς παραίτησης;
.       Κάθε πρωὶ μπαίνω στὴν τάξη καὶ ἔχω ἐνώπιόν μου 25 παιδιά. Πρόσωπα φωτεινά, δροσερὲς ἐλπίδες, γέλια τραγανιστά, ὅλο φῶς ἡ αἴθουσα. (Μὰ καὶ ἡ λέξη αἴθουσα, φῶς σημαίνει. Ἐκπληκτικὰ τὰ παιχνιδίσματα τῆς γλώσσας μας. Τὸ ἀρχαῖο ρῆμα αἴθω, σημαίνω καίω, φωτίζω, ἀνάβω. Ἀπὸ τὸ ρῆμα αὐτὸ παράγεται ἡ αἴθουσα).
.         Σκέφτομαι, ὅλοι μας περιμένουμε τὸν Ἕνα, τὸν χαρισματικό, τὸν ἡγέτη «γιὰ νὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ τὴν κρίση». Εἰς μάτην. «Τὸ τῆς πόλεως ἦθος ὁμοιοῦται τοῖς ἄρχουσι». Μᾶς κατάντησαν σὰν τὰ μοῦτρα τους, ἀπὸ μπακίρι χρυσὸ δὲν βγάζεις. Ἀλλοῦ βρίσκεται ἡ λύση. Γυρίζω πίσω, μνημονεύω Διονύσιο Σολωμό. Τὸ 1842, τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου καὶ τῆς Ἀνάστασης τοῦ Γένους, γράφει σὲ γράμμα του στὸν Τερτσέτη, τὸν ἀπομνημονευματογράφο τοῦ Κολοκοτρώνη: «Εἶναι 21 χρόνια ποὺ σὰν σήμερα ἡ Ἑλλάδα ἔσπασε τὶς ἁλυσίδες. Ἡ μέρα αὐτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ εἶναι μέρα γιὰ χαρὰ καὶ δάκρυα. Χαρὰ γιὰ τὰ μελλούμενα, δάκρυα γιὰ τὴν σκλαβιὰ τὴν περασμένη. Καὶ γιὰ τὸ σήμερα τί νὰ πῶ; Ἡ διαφθορὰ εἶναι τόσο γενικὴ κι ἔχει ρίζες τόσο βαθιές, ποὺ σὲ κάνει νὰ σαστίζεις. Μόνο ὅταν τὰ αἴτια τῆς διαφθορᾶς ἐξολοθρευτοῦν πέρα γιὰ πέρα, θὰ μπορέσουμε νὰ ἔχουμε μίαν ἠθικὴ ἀναγέννηση. Τότε τὸ μέλλον μας θὰ εἶναι μεγάλο, ὅταν ὅλα στηριχτοῦν στὴν ἠθική, ὅταν θριαμβεύσει ἡ δικαιοσύνη, ὅταν τὰ γράμματα καλλιεργηθοῦν, ὄχι γιὰ μάταιη ἐπίδειξη. (σ.σ.: οἱ «νεόπλουτοι τῆς μάθησης», ὅπως ἔλεγε ὁ Σεφέρης), παρὰ γιὰ ὄφελος τοῦ λαοῦ, ποὺ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ Παιδεία καὶ ἀπὸ μόρφωση ἐθνική. Τότε θὰ ἔχουμε – ἢ μᾶλλον θὰ ἔχουν τὰ παιδιά μας – μίαν ἠθικὴ ἀναγέννηση καὶ τὸ μέλλον τῆς πατρίδας μας θὰ εἶναι μεγάλο».

.          Σκέφτομαι, μὲς στὴν τάξη, ἔχοντας μπροστά μου τὴν ἀθωότητα τοῦ παραδείσου, τὰ παιδιά, ὅτι ἀπὸ ἐδῶ, τὴν τάξη, πρέπει νὰ ἀρχίσει τὸ ἀνέβασμα. Ἀπαραίτητη προϋπόθεση ἡ αἴσθηση τοῦ Χρέους. Στὴν πατρίδα ἀνήκουμε, δὲν μᾶς ἀνήκει. Ἡ ἰθαγένεια εἶναι δάνειο, ποὺ ὅσο τὸ ὑπηρετεῖς καὶ τὸ ἀποπληρώνεις, κάθε στιγμὴ τῆς ζωή σου, συμβάλλεις στὴν «τεκνογονία τῆς ἀρετῆς». Εἶναι «ζυγὸς χρηστὸς καὶ φορτίον ἐλαφρὸν» ἡ διακονία τῆς πατρίδας.
.          Ἔχω πάντα κατὰ νοῦ ὅτι ζοῦμε, ἔχει εἰπωθεῖ ἀπὸ τὸν Χατζηδάκι, μία νέα Τουρκοκρατία, ὕπουλη καὶ δολερή. Ὁ ἐξευρωπαϊσμός μας ἦταν τὸ καλλιτεχνικὸ ὄνομα τῆς νέας δουλείας. Ἡ παιδεία, ἡ διδαχὴ ἠμῶν τῶν δασκάλων, νὰ λάβει τὴν μορφὴ τοῦ «Κρυφοῦ Σχολειοῦ». Δὲν εἶναι ὥρα γιὰ πολλὲς γραμματικές, φλυαρίες τῶν ἄχρηστων βιβλίων, ἀνούσιες παπαγαλίες. Ἂς πεταχτοῦν στὴν ἄκρη τὰ βιβλία καὶ ἂς μιλήσει ἡ καρδιά. Παλιὰ ὑπῆρχε ἕνα μάθημα, ποὺ τὸ ἔλεγαν «πατριδογνωσία»; Αὐτὸ δὲν θέλουν σήμερα οἱ μαθητές μας; Νὰ γνωρίσουν τὴν πατρίδα τους. Αὐτὸ ποὺ βλέπουμε καὶ βλέπουν τὰ ἄγουρα μάτια σήμερα δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, «ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία. Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό», γράφει μὲ πίκρα ἀνείπωτη ὁ Σεφέρης. Τὸ μάθημα τῆς «Πατριδογνωσίας», ἡ νοσταλγία τοῦ τόπου, νὰ γίνει νόστος («νόστιμο ἧμαρ»), νὰ γυρίσουμε πίσω, νὰ ἐπιστρέψουμε, «ἐλθόντες εἰς ἑαυτόν», στὸ ἔνδοξο καλυβάκι μας  καὶ νὰ πιάσουμε τὸ νῆμα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Στὸ Δημοτικὸ σχολεῖο μπορεῖ νὰ γίνει αὐτό. Προλαβαίνουμε. Οἱ ψυχὲς τῶν μικρῶν παιδιῶν δὲν ἔχουν σακατευτεῖ ἀπὸ τὰ δηλητήρια ποὺ «χάλασαν» τὶς γενιὲς τῆς «Ἀλλαγῆς». Ἀφήσαμε τόσα χρόνια τὴν παιδεία, τὴν μόρφωση τῶν Ἑλλήνων στὰ χέρια τῆς ψευτοπροοδευτικῆς λέπρας, τῶν σαλταδόρων καὶ καταντήσαμε ρεντίκολο τῆς Οἰκουμένης. Ἡ λεγόμενη κρίση εἶναι συνέπεια μίας ὁρισμένης παιδείας. Ἐφ’ ὅσον αὐτὴ ἡ Παιδεία τοῦ χαβαλέ, τῆς κατάληψης, τοῦ ἀσύλου, τῆς μετριοκρατίας τῶν ἐκπαιδευτικῶν εὐθύνεται γιὰ τὴν φρίκη, ὀφείλουμε νὰ τὴν πετάξουμε ἐκεῖ ποὺ ἀνήκει: στὸν ὑπόνομο τῆς ἱστορίας. (Ὅσοι διετέλεσαν ὑπουργοὶ Παιδείας, τὰ τελευταία 30-40 χρόνια, θέλουν… κρέμασμα).
.      Ξέρω, ἐκ πείρας, ὅτι τὸ νὰ διδάσκεις σήμερα, «ψυχὴ καὶ Χριστό», ἐν μέσῳ τῆς ἰδεολογικῆς τρομοκρατίας, ποὺ ἀσκοῦν οἱ ἀριστερόφωνοι συνδικαλιστές, εἶναι δύσκολο. Στοχοποιεῖσαι. Ἡ συνταγὴ γνωστή: «Ἐξόντωση διὰ τῆς γραφικότητας». Μὰ θέλει ἀρετὴ καὶ τόλμη ἡ ἐλεύθερη διδασκαλία. «Οὐδεὶς καθεύδων ἔστησεν τρόπαιον» (Μ. Βασίλειος) Ἂς τσιρίζουν οἱ… παιδοκτόνοι. (Παιδοκτόνους ὀνομάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τοὺς γονεῖς καὶ διδασκάλους, ποὺ ἀμελοῦν τὴν σωστὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν. «Τούτους ἐγώ… καὶ αὐτῶν τῶν παιδοκτόνων χείρους εἶναι φαίην ἄν». Καὶ ἀπὸ παιδοκτόνους χειρότεροι… ΕΠΕ 24, 468 «πρὸς πιστὸν πατέρα»).
.         Αὐτὴ ἡ παιδοκτονία, ἡ μὴ ἀνατροφὴ καὶ μόρφωση τῶν παιδιῶν μὲ τὰ «παλιά, δικά μας πλούτη» (Παλαμᾶς), πρέπει, ἐσχάτη ὥρα ἐστι, πρέπει νὰ σταματήσει. Ἡ γνώμη τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου ἔχει μεγαλύτερη βαρύτητα ἀπὸ τῆς κάθε ἀνθυπομετριότητας  ποὺ τάχα καὶ ὑπουργεῖ τὴν ἐκπαίδευση.
.           Ἐπαναλαμβάνω: πετάξτε, ὅσοι πιστοί, ὅσοι φιλότιμοι δάσκαλοι, τὰ βιβλία γιὰ μία ὥρα τὴν ἡμέρα στὴν ἄκρη. Διδάσκουμε στὰ παιδιὰ τί χάσαμε, τί ἔχουμε, τί μᾶς πρέπει. Δὲν φοβόμαστε τὴν… σκόνη τῆς ἱστορίας. «Οὐκ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως». (Τιμ. α´7). Νὰ πιάσουμε πάλι τὴν διήγηση ἀπὸ τὴν ἀρχή, νὰ τοὺς διδάξουμε δύο ὀνόματα: Ἑλλὰς καὶ ἐλευθερία. Νὰ ἀποστηθίσουν, ἢ καλύτερα, «νὰ ἐσωστηθίσουν», ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστὸς Γέροντας Παϊσιος ὁ Ἁγιορείτης, αὐτὰ τὰ δύο «μαθήματα».

ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Ὑποχρέωση κάθε Ἕλληνα δασκάλου νὰ ὑπερασπίζεται τὸ Σύνταγμα

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός,
Δάσκαλος-Κιλκίς

.        Εἶναι γνωστὸ σὲ ὅσους καταγίνονται μὲ τὰ θέματα τῆς «διὰ βίου μάθησης» ὅτι στὰ Παιδαγωγικὰ τμήματα τῶν πανεπιστημιακῶν σχολῶν παρεισέφρησαν, πλὴν ἐλαχίστων τιμητικῶν ἐξαιρέσεων, νεοταξοσκώληκες ὁλκῆς, ἀδίστακτοι ἐθνοαποδομητές, μὲ σκοπὸ νὰ ἁλυσοδέσουν τὴν σκέψη, νὰ μαγαρίσουν τὴν κρίση τῶν ὑπὸ ἐκκόλαψιν δασκάλων. Ἂν δὲν ὑπάρχουν ἰσχυρὰ ἀντισώματα ἀπὸ τὴν οἰκογένεια, οἱ περισσότεροι νέοι δάσκαλοι, ἢ μᾶλλον δασκάλες, ἐξέρχονται τῶν σχολῶν αὐτῶν μπουκωμένοι μὲ ἐκκλησιομαχία καὶ μὲ μπαζωμένο τὸ πατριωτικὸ φρόνημα.
.       Μιὰ ὀλιγόλογη παρένθεση. Ἀνέφερα πρὶν γιὰ δασκάλες. Δυστυχῶς τὰ τμήματα αὐτὰ κατὰ 90-95% πληροῦνται ἀπὸ φοιτήτριες, ἀπὸ δασκάλες. Ἤδη στὰ σχολεῖα παρατηρεῖται ἕνα πρόβλημα. Ἡ ἔλλειψη ἀνδρῶν, δασκάλων. Χάνεται ἔτσι τὸ ἀντρικὸ πρότυπο. Εἶναι καλὸ καὶ ὑγιὲς οἱ μαθητὲς τοῦ δημοτικοῦ, σὲ κάποια τάξη, νὰ «συναντοῦν» καὶ νὰ διδάσκονται ἀπὸ ἄντρες. (Μοῦ τὸ ἐπισήμανε σοφός, πολιὸς καθηγητής). Ἂν συνδυαστεῖ αὐτὸ μὲ τὴν ἅλωση τῆς τηλεόρασης ἀπὸ θηλύγλωσσα, παρδαλοειδῆ ὑποκείμενα, τὴν ἀπουσία τοῦ πατέρα ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ τὰ πολλὰ διαζύγια, ἐξηγεῖ ἕνα πρόβλημα ποὺ λίγοι τολμοῦν νὰ τὸ θίξουν. Καὶ ἂς μὴν παρεξηγηθῶ ἀπὸ τὰ νέα παιδιὰ ποὺ ἐπέλεξαν τὴν ὑψοποιὸ ἀποστολὴ ποὺ ὀνομάζεται δάσκαλος-δασκάλα. Ἄλλο τὸ ἕνα, ἄλλο τὸ ἄλλο.
.       Νέοι, λοιπόν, δάσκαλοι ἐμποτισμένοι, δυστυχῶς, μὲ τὰ δηλητήρια τῶν γραικύλων ποὺ ἐγκαταβιώνουν στὶς σχολές τους, μπαίνουν στὶς τάξεις καὶ ἀντὶ «νὰ γιομίζουν τοὺς μαθητὲς προκοπὴ κι ἀρετή, καθαρὸν πατριωτισμὸν καὶ ἀγάπην στὴν θρησκείαν τοῦ Χριστοῦ» (Μακρυγιάννης) τοὺς μαθαίνουν πράγματα ἄξια «τῆς ἀπιστίας καὶ παραλυσίας».
.          Ἀναλαμβάνοντας, λοιπόν, τὸ κρίσιμο ἔργο τῆς «διάπλασης τῶν παιδιῶν» θεωροῦν καθῆκον τους νὰ παρουσιάσουν τὰ διαπιστευτήρια τοῦ «προοδευτισμοῦ» τους. Ἔτσι δυσφοροῦν γιὰ τὴν πρωινὴ προσευχή, τὸν ἐκκλησιασμὸ τῶν μαθητῶν, τὶς γιορτὲς ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῶν ἐθνικῶν ἐπετείων –τὴν ἡμέρα μνήμης τοῦ Πολυτεχνείου σπαρταροῦν ἀπὸ συγκίνηση, εἶναι «ἡ δική τους μέρα». Θὰ συγκρίνουμε τώρα τὸ Πολυτεχνεῖο μὲ τὸ ’21; τὸ ὁποῖο εἶναι ταξικὴ ἐπανάσταση τῶν κολλήγων κατὰ τῶν κοτζαμπάσηδων– καὶ γενικὰ ὅπου ἐντοπίζουν ἄρωμα Ὀρθοδοξίας καὶ Ἑλληνισμοῦ ἀδιαθετοῦν πνευματικά. Στὸ αἷμα τους ρέουν τὰ «φαρμάκια» τῆς ἀφιλοπατρίας καὶ ἀπιστίας, μὲ τὰ ὁποῖα τοὺς ἐμβολίασαν οἱ ἀριστερόφωνοι καθηγητὲς τῶν παιδαγωγικῶν τμημάτων. Ἔγραφε προφητικὰ ὁ Κόντογλου ἀπὸ τὸ 1960 ἀκόμη γιὰ κάτι τέτοιους ἐκπαιδευτικούς: «Ἂς ποῦμε τὰ σημερινά μας. Τὰ σχολεῖα –ἂν βγάλει κανένας λίγα στὴ μπάντα– τ’ ἄλλα ὅλα δουλεύουν γιὰ νὰ βγάζουνε λεβαντίνους κι ὄχι Ἕλληνες, μὲ ὅλα τὰ ψευτοελληνικὰ ἐξωτερικὰ πασαλείμματα. Οἱ περισσότεροι ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ διδάσκουνε τὰ παιδιά μας κινήσαν ἀπὸ τὸ χωριό, καὶ πέσανε μὲ τὰ μοῦτρα στὰ μοντέρνα. Γινήκανε θεριακλῆδες τοῦ μοντερνισμοῦ (σήμερα τοῦ μεταμοντερνισμοῦ, τῆς ἀπαξίωσης τῶν πάντων). Ὁ νοῦς κι ὁ λογισμός τους, μέρα-νύχτα, στριφογυρίζει στὶς μοντέρνες ἀνοησίες. Τὴν Ἑλλάδα δὲν θέλουν μήδε νὰ τὴν ἀκούσουνε, τὴν Ψωροκώσταινα! Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἀντιπαθητικὸ καὶ πιὸ μικρόμυαλο πλάσμα ἀπὸ τὸν ξιππασμένο ἄνθρωπο ποὺ ἀρνήθηκε τὸ γάλα τῆς μάνας του καὶ ρεμπεύεται (καυχᾶται, κομπάζει) κιόλας γι’ αὐτὸ τὸ κατόρθωμα».
.        Λοιπόν, ἀπὸ τέτοιους δασκάλους τί θὰ μάθουνε τὰ παιδιά μας, τὰ κακόμοιρα τὰ παιδιά μας; Θὰ μάθουνε, πὼς γιὰ νὰ γίνει κανένας σπουδαῖος καὶ γιὰ νὰ φαίνεται πὼς εἶναι ἔξυπνος, πρέπει νὰ μὴν ἔχει τίποτα ἑλληνικὸ ἐπάνω του». («Εὐλογημένο καταφύγιο, ἐκδ. «Ἀκρίτας», σελ. 180). Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ μεγάλου δασκάλου τοῦ Γένους, Φώτη Κόντογλου, ποὺ ὅσο ζοῦσε ξεσκέπαζε τὰ πνευματικὰ μασκαραλίκια τοῦ γονατισμένου στοὺς Φράγκους κρατιδίου.
.       Ἡ ἐρεθιστικὴ ἄκανθα γιὰ τὴν συγγραφὴ τοῦ παρόντος κειμένου ἦταν τὸ τηλεφώνημα μιᾶς ὀργισμένης μητέρας παιδιοῦ τῆς Α´ δημοτικοῦ. Μοῦ κατήγγειλε ὅτι ἡ προκομμένη, νεαρὰ δασκάλα τοῦ παιδιοῦ της εἶναι “μοντέρνα”, νεοταξικοῦ φυράματος. Κατέβασε τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν τάξη καὶ ἀρνεῖται τὸν ἐκκλησιασμὸ στοὺς μαθητές της. (Ἡ πρώτη δημοτικοῦ εἶναι ἡ πιὸ κρίσιμη καὶ σημαντικὴ τάξη στὴ «ἀκαδημαϊκὴ» ζωὴ ἑνὸς παιδιοῦ. «Ἂν οἱ καλὲς διδασκαλίες χαραχτοῦν στὴν ψυχή, τοῦ παιδιοῦ, ὅταν ἀκόμη εἶναι τρυφερή, κανεὶς δὲν θὰ μπορέσει νὰ τὶς ἀφαιρέσει, γιατί θὰ ἔχουν ἀποτυπωθεῖ ἀνεξίτηλα, ὅπως ἡ σφραγίδα στὸ μαλακὸ κερί», γράφει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος στὸ «περὶ ἀνατροφῆς τῶν τέκνων» σύγγραμμά του. Πόση ζημιὰ ἀντίθετα γίνεται, ὅταν τὸ «μαλακὸ κερί», ἡ ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ σφραγίζεται μὲ καντιποτένια, μὲ νοσηρὰ πράγματα; Ὁ ὁσιακῆς μνήμης, ἅγιος Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, συμβούλευε στοὺς δασκάλους, ποὺ ἔχουν ἀναφορὰ στὴν πίστη μας καὶ τὴν πατρίδα, νὰ παίρνουν πρώτη τάξη).
.      Γιὰ νὰ βοηθήσω τὴν μητέρα τοῦ παιδιοῦ ζήτησα βοήθεια ἀπὸ ἔγκριτο, σοβαρό, καὶ σπουδαῖο νομικό. Τὸν πρώην πρόεδρο τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Βασίλειο Νικόπουλο. Μοῦ ἀπέστειλε ἀμέσως ἕνα ἐξαιρετικό, ὀλιγόλογο ὑπόμνημα μὲ τίτλο «Διατάξεις προστατευτικὲς τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων καὶ εἰκόνων, ἐκ τοῦ Συντάγματος καὶ ἄλλων νόμων». (Οἱ εὐχαριστίες μου θερμότατες).
.            Πρόσφατα κυκλοφορήθηκε καὶ διανέμεται δωρεὰν ἀπὸ τὴν «Ἑταιρεία τῶν Φίλων τοῦ Λαοῦ» ἐκτεταμένη καὶ ἐμπεριστατωμένη μελέτη του, μὲ τίτλο «Τὸ προοίμιον τοῦ Συντάγματος καὶ ἡ νομική του ἀξιολόγηση». Μὲ τὴν μελέτη του αὐτὴ κονιορτοποιεῖ κυριολεκτικὰ τὰ φληναφήματα τῶν κακεργετῶν.

.       Παραθέτω τὸ ὑπόμνημα σημειώνοντας αὐτὸ ποὺ τονίζει καὶ ὁ σεβαστὸς πρόεδρος, ὅτι ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος εἶναι ὑποχρέωση ὅλων τῶν Ἑλλήνων, ἐπαφίεται στὸν πατριωτισμό μας καὶ δικαιοῦνται οἱ Ἕλληνες νὰ ἀντιστέκονται μὲ κάθε μέσο ἐναντίον ὁποιουδήποτε ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ καταλύσει μὲ τὴ βία. Καὶ εἶναι βία τοῦ χειρίστου εἴδους, ὅταν ἕνας δάσκαλος προσβάλλει τὴν πατρώα πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν πατρίδα μας.

Α) ΕΚ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

1. Προστατευτικὸ τῶν ἱερῶν εἰκόνων καὶ συμβόλων εἶναι πρωτίστως αὐτὸ τοῦτο τὸ προοίμιον τοῦ Συντάγματος. Τὸ Σύνταγμα, ὡς γνωστὸν εἶναι ψηφισμένο εἰς Τὸ Ὄνομα Τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος. Ἡ ἐπίκλησις αὐτὴ Τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ τὸ λεγόμενο προοίμιον τοῦ Συντάγματος. Τοῦτο σημαίνει νομικῶς ὅτι ὅλες οἱ πράξεις τῶν ὀργάνων τοῦ Κράτους πρέπει νὰ εἶναι ἐναρμονισμένες πρὸς τὸ συγκεκριμένο αὐτὸ θρησκευτικὸ προοίμιον, διότι διαφορετικὰ εἶναι ἀπηγορευμένες ὡς ἀντισυνταγματικές. Σημαίνει ὡσαύτως ὅτι τὸ Κράτος «θρησκεύεται» καὶ συνεπῶς ὀφείλει νὰ τιμᾶ καὶ νὰ σέβεται ἀπολύτως τὶς εἰκόνες καὶ τὰ σύμβολα τῆς θρησκείας τὴν ὁποία πρεσβεύει. Ἡ θρησκεία αὐτὴ μὲ βάση τὸ συνταγματικὸ προοίμιον εἶναι ἡ τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πιστεύει εἰς τὸ Ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος. Ἀπόρροια τοῦ σεβασμοῦ αὐτοῦ εἶναι καὶ ἡ ἀνάρτησις τῶν εἰκόνων καὶ συμβόλων στοὺς δημοσίους χώρους π.χ. δικαστήρια, σχολεῖα, δημόσια γραφεῖα κ.λ.π. ἀπὸ τοὺς ὁποίους οὐδεὶς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀφαιρεῖ χωρὶς νὰ ὑποστεῖ τὶς συνταγματικὲς συνέπειες!

2. Τὸ ἄρθρο 3 τοῦ Συντάγματος μὲ τὸ ὁποῖον καθιερώνεται ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία τοῦ Κράτους ἡ τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία ὀφείλουν νὰ σέβονται ὅλοι, τιμῶντες τὰ ἱερὰ αὐτῆς σύμβολα.

3. Τὸ ἄρθρο 16 παρ. 2 τοῦ Συντάγματος τὸ ὁποῖο ρητῶς ὁρίζει ὅτι σκοπὸς τῆς παιδείας εἶναι ἐκτὸς τῶν ἄλλων καὶ ἡ «ἀνάπτυξις τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων». Αὐτὴ πρέπει νὰ ἐπιτυγχάνεται στὰ πλαίσια τῆς ἐπικρατούσης θρησκείας μὲ ὅλα τὰ πρόσφορα μέσα ποὺ αὐτὴ διαθέτει καὶ βεβαίως μὲ τὶς ἱερὲς εἰκόνες καὶ τὰ σύμβολα.

4.  Τὸ ἄρθρο 120 παρ. 4 τοῦ Συντάγματος μὲ τὸ ὁποῖο καθιερώνεται τὸ δικαίωμα, ἀλλὰ καὶ ἡ ὑποχρέωση κάθε Ἕλληνα νὰ ὑπερασπίζεται τὸ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Ἑπομένως καὶ ὁ κάθε ἐκπαιδευτικὸς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ μεριμνᾶ γιὰ τὴν τήρηση τῶν ἀνωτέρω συνταγματικῶν προβλέψεων στὰ σχολεῖα, καταγγέλοντας ἁρμοδίως κάθε παραβάτη αὐτῶν μηδὲ τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας ἑξαιρουμένου.

Β) ΕΚ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΝΟΜΩΝ

1) Τὸ ἄρθρο 181 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα τὸ ὁποῖο προβλέπει τὰ περὶ προστασίας τῆς σημαίας μας τιμωρώντας τὴν ἐπὶ σκοπῷ ἐκδηλώσεως μίσους περιφρόνησιν, ἀφαίρεσιν, καταστροφή, παραμόρφωσιν, ρύπανσιν τῆς ἑλληνικῆς σημαίας, ἡ ὁποία ὅμως κατὰ νόμον φέρει ὑποχρεωτικὰ στὸ ἐπάνω δεξιὸ ἄκρο τὸ σύμβολο τοῦ Σταυροῦ.

2) Τὸ ἄρθρο 198 τοῦ Π.Κ. τὸ ὁποῖο τιμωρεῖ τὴν κακόβουλη βλασφημία, ὅποιον δηλαδὴ βρίζει κακόβουλα τὸν Θεό. Ὡς βλασφημία ὅμως μπορεῖ νὰ ἐκληφθεῖ καὶ ἡ πρὸς τὸν ἀνωτέρω σκοπὸν ἀφαίρεση τῶν εἰκόνων καὶ ἄλλων θρησκευτικῶν συμβόλων.

3) Ὁ Νόμος 851/1978 ὁ ὁποῖος ἐπιβάλλει τὸν Τίμιον Σταυρὸν ὡς τὸ «κύριον περιεχόμενο τῆς ἑλληνικῆς Σημαίας».

––––––––––––––––––––––––––––––––

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»:  Ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω μιὰ αὐθόρμητη καὶ συνάμα διστακτικὴ ἐρώτηση αὐτοσυνειδησίας: Ἄραγε σήμερα ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΛΛΗΝΕΣ, ὥστε νὰ ὑπερασπισθοῦν τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος; Ἂν τὸ τελευταῖο ὀχύρωμα αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ἀπέναντι στὴν ἐπιβουλὴ καταλύσεώς της ἀποτελεῖ ἡ συνταγματικῶς προβλεπομένη ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ τῶν ΕΛΛΗΝΩΝ, ποὺ τοὺς ἐξοπλίζει μὲ τὴν ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΘΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ, τότε σήμερα εἶναι περισσότερο ἀπὸ ποτὲ κρίσιμη ἡ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα: ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΛΛΗΝΕΣ;

ΣΩΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ!!!

.       ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»: Τὸ μοντέλο ἀνθρώπου τῆς Πανθρησκειακῆς Νέας Κοινωνίας, ποὺ προβάλλει εὐκρινέστατα μέσα ἀπὸ τὴν διδακτέα ὕλη τῆς Α´ (!!!) Γυμνασίου (τὴν ὁποία παρουσιάζει τὸ Ἱστολόγιο «Θρησκευτικά», εἶναι τοῦ ἀ -τόπου, χωρὶς τόπο, βάση, θεμέλιο, ρίζα ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος χωρὶς πρόσωπο, ἱστορία, μνήμη, περιεχόμενο, ἀξίες. Ὁ ἄνθρωπος-κενό, ὁ ἄνθρωπος-τενεκές, ὁ ἄνθρωπος-εὔχρηστο-ἐργαλεῖο στοὺς ὁλοκληρωτικοὺς σχεδιασμούς. Τὸ συνταγματικῶς κατοχυρωμένο Ὀρθόδοξο Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στὸ Σχολεῖο πέθανε (μαζὶ καὶ τὸ ἴδιο τὸ Σχολεῖο ἐν γένει).
.         Ἕνα μένει πλέον: Ὁ κάθε ὑπαρκτὸς ὀρθόδοξος γονέας σὲ κάθε ὑπαρκτὴ ὀρθόδοξη οἰκογένεια νὰ σώσει τὰ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ, ἀπὸ τὰ Θρησκευτικὰ τοῦ Σχολείου καὶ τὴν ἀτοπία τῆς Νέας Ἐποχῆς. Βαρὺς κλῆρος. Πολὺ βαρύς!

Τὰ Θρησκευτικὰ ποὺ ἑτοιμάζουν γιὰ τὴν A΄ Γυμνασίου

(Τοῦ ἱστολογίου  «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ»)

.        Ἐπειδὴ γιὰ κάποιους ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες μας εἶναι κουραστικὴ ἡ μελέτη ὁλόκληρου τοῦ νέου προγράμματος σπουδῶν γιὰ τὰ Θρησκευτικὰ στὸ Γυμνάσιο ποὺ ἐφαρμόζεται πιλοτικὰ σὲ λίγα σχολεῖα καὶ ἑτοιμάζεται ἡ ἐφαρμογή του σὲ ὅλα μέσα στὴν ἑπόμενη σχολικὴ χρονιά, ἀντιγράφουμε παρακάτω ἐνδεικτικὰ μόνο μερικὰ ἀπὸ ὅσα προβλέπονται στὰ προγράμματα αὐτὰ γιὰ τὴν Α΄τάξη Γυμνασίου (σὲ ἑπόμενες ἀναρτήσεις μας θὰ παρουσιάσουμε τὰ προγράμματα καὶ γιὰ τὴν Β΄ καὶ Γ΄ τάξη Γυμνασίου).  Ὁ σχολιασμὸς εἶναι δικός μας. Διαβάστε, γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖτε τί θρησκευτικὸ μάθημα ἑτοιμάζουν:

Α΄ Γυμνασίου

Ἡ ὀργάνωση τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας στὶς μέρες μας: • Ἐνορίες, Μητροπόλεις, Ἀρχιεπισκοπές, Πατριαρχεῖα,
• Ρωμαιοκαθολικοὶ -Βατικανὸ • Προτεσταντισμὸς
«Εἰδικοὶ ἀνάμεσά μας»: Βρίσκουν φωτογραφικὸ ὑλικὸ σχετικὰ μὲ τὸ iii (κληρικούς, Πάπα, Πατριάρχες κ.α.). Τὸ παρουσιάζουν στὴν τάξη…
Ἡ ἀπογείωση τῆς σύνθεσης στὴν τέχνη • Ἀπὸ τὸν περίπτερο ἀρχαιοελληνικὸ ναὸ στὴ χριστιανικὴ βασιλικὴ • Ἀπὸ τὰ Φαγιοὺμ στὴ χριστιανικὴ εἰκόνα • Ἀπὸ τὸν Ὀρφέα καὶ τὸν Ἥλιο στὸν Καλὸ Ποιμένα καὶ στὸν Παντοκράτορα
Debate ἢ «δύο καρέκλες»: «Ἐφ’ ὅσον ἡ πίστη εἶναι ἐλεύθερη, κανένας δὲν χρειάζεται τὰ δόγματα!»
Ἐπικαιροποίηση: Ποιά θέματα θὰ ἀπασχολοῦσαν μία Οἰκουμενικὴ σύνοδο σήμερα;
Ἰουδαϊσμὸς – Ἡ ἰδιαίτερη σχέση τῶν πιστῶν μὲ τὶς Ἱερὲς Γραφές: Τορά, Προφῆτες, Ταλμούδ. Μία θρησκεία μάθησης
Συγκέντρωση φωτογραφικοῦ ὑλικοῦ ἀπὸ τὴ σύγχρονη ἑβραϊκὴ ζωὴ (ἀνάγνωση Τορά, Μπὰτ Μπιτσβά, Τεῖχος Δακρύων κ.α.)
Ἐπίσκεψη σὲ Συναγωγή. Συζήτηση μὲ τὸν ραβίνο.
Ὀργάνωση ἐπίσκεψης στὸ Ἑβραϊκὸ Μουσεῖο Ἑλλάδος ἢ αὐτὸ τῆς Θεσσαλονίκης
Μπαίνοντας σὲ μία συναγωγὴ / σὲ ἕνα τζαμὶ (προσανατολισμός, σχῆμα, χῶροι, ἐπίπλωση, φωτισμός, διακόσμηση)
Οἱ μαθητὲς ἀναζητοῦν παροιμιώδεις φράσεις ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμὸ καὶ τὸ Ἰσλὰμ ποὺ χρησιμοποιοῦνται στὴν καθημερινότητά μας.
Ἀναζήτηση θρησκευτικῆς μουσικῆς τῶν δύο θρησκειῶν στὸ διαδίκτυο, παρουσίαση στὴν τάξη
• Βρίσκουν καὶ παρουσιάζουν στοιχεῖα γιὰ τὶς τέχνες στὸ Ἰσλὰμ (ὑφαντά, τέχνες τοῦ βιβλίου / καλλιγραφία, διακοσμητικὲς τέχνες, ἀραβουργήματα, κεραμικά). Συζήτηση στὴν τάξη γιὰ τὰ χρώματα, τὰ σχήματα, τὶς συνθέσεις • Χαιρετισμοὶ τῶν Μουσουλμάνων, χαιρετισμοὶ τῶν Ἑβραίων • Project: Ἐπιστῆμες καὶ Ἄραβες
Ἐπίσκεψη στὸ Μουσεῖο Ἰσλαμικῶν Τεχνῶν – Μουσεῖο Μπενάκη
Χῶροι λατρείας στὶς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες –
Γνωριμία μὲ τὴν τέχνη τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ –
Συναντήσεις Χριστιανισμοῦ – Ἰσλὰμ
Project: Δημιουργοῦμε ἕναν ὁδηγὸ γνωριμίας μὲ τόπους λατρείας τῶν τριῶν μεγάλων μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν
Ἰνδουϊσμός: Ναὸς τῆς Μινάκσι, Μπεναρὲς (προσκύνημα), λουτρὸ στὸν Γάγγη, ὁ Σίβα ὡς Ναταράγια, ἱερὲς ἀγελάδες, ἱεροτελεστίες, Μαντάλα • Βουδισμός: Ἀγάλματα τοῦ Βούδα, παγόδες, μοναστήρια τοῦ Θιβέτ, κάψιμο λιβανιοῦ • Ταοϊσμός: Ἄγαλμα τοῦ Λάο Τσὲ στὴν Κίνα, τὸ γὶν καὶ τὸ γιανκ, ὁ μεγαλύτερος θρησκευτικὸς κανόνας στὸν κόσμο • Κομφουκιανισμός: Ναοὶ στὴν Κίνα ii. Πρόσωπα, ἀξίες • Ἰνδουϊσμός. Ρ. Ταγκόρ: «Ὁ ἐραστὴς τοῦ Θεοῦ» • Βουδισμός. Σιντάρτα: Μεταστροφὴ καὶ φωτισμὸς • Ταοϊσμός. Λάο-Τσέ: Κοιτάσματα σοφίας • Κομφουκιανισμός. Κομφούκιος: Ἠθικὴ καὶ κοινωνικὴ φιλοσοφία
Διαθεματικὲς ἐργασίες: Ἑλληνισμὸς καὶ Βουδισμὸς στὴν ἑλληνιστικὴ τέχνη, σανσκριτικὰ καὶ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ
Ὁμαδοσυνεργατικὴ διδασκαλία μὲ χρήση ἐκπαιδευτικοῦ λογισμικοῦ μὲ θέμα πρόσωπα καὶ ἀξίες στὶς θρησκεῖες τῆς μακρινῆς Ἀνατολῆς

ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.com

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥΣ “ΚΑΙΕΙ” ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ»

.         ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Κόλαφος ἡ καταγγελία τοῦ κ. Τάτση γιὰ τὴν θεοτοκομαχία τῶν βιβλίων τῶν Θρησκευτικῶν στὰ νέα προγράμματα σπουδῶν. Ἐξορίζουν οἱανδήποτε ἀναφορά, ὅπως ἀναφέρει τὸ κατωτέρω ἄρθρο, στὴν Παναγία. Ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ παραξενευόμαστε. Εἶναι φυσικὸ καὶ ἀναμενόμενο: ἡ Παναγία τοὺς «καίει» καὶ τοὺς ζεματάει, γιατὶ ἡ δόξα Της εἶναι ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας Της, ἔσωθεν, ὁ Χριστός.
.        Ἡ Ἑλλάδα γκρεμοτσακίζεται στὰ βάραθρα καὶ οἱ Νεοθεολόγοι τῆς Κακοκαιρίας καὶ τῆς Συμφορᾶς συμμαχοῦν μὲ τοὺς Ἐργολάβους τῆς Ἀλλοτριώσεως.

Ἡ Θεοτόκος ἀπουσιάζει ἀπὸ τὰ Θρησκευτικὰ
ποὺ ἑτοιμάζουν γιὰ τὸ Γυμνάσιο

τοῦ Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου

.          Οὔτε μία φορὰ δὲν ἀναφέρεται τὸ ὄνομα Θεοτόκος ἢ Παναγία ἢ Μητέρα τοῦ Θεοῦ στὰ νέα προγράμματα σπουδῶν γιὰ τὰ Θρησκευτικὰ στὸ Γυμνάσιο. Οἱ «σύγχρονοι» Θεολόγοι ποὺ τὰ συνέταξαν θεωροῦν προφανῶς ἀρκετὴ τὴν ἀναφορὰ στὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου στὶς πρῶτες τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου, ὅπου μεταξὺ ἄλλων ἐξετάζουν τὴ θεματικὴ ἑνότητα «Ἡ Παναγία στὸ Κοράνι» (Δ΄ τάξη Δημοτικοῦ). Καὶ στὶς τρεῖς τάξεις τοῦ Γυμνασίου, σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμα σπουδῶν ποὺ τὸ Ὑπουργεῖο ἑτοιμάζεται νὰ ἐφαρμόσει ἀπὸ τὴν ἑπόμενη σχολικὴ χρονιά, ἡ Θεοτόκος ἀπουσιάζει!
.          Μέχρι σήμερα ἡ Καινὴ Διαθήκη διδάσκεται στοὺς μαθητὲς τῆς Β΄ τάξης τοῦ Γυμνασίου. Ξεκινώντας ἀπὸ τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου καὶ φτάνοντας μέχρι τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου μελετῶνται ὅλα τὰ σημαντικὰ γεγονότα τῆς Θείας Οἰκονομίας, ἡ διδασκαλία, οἱ παραβολὲς καὶ τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴ χρήση μεταφρασμένων περικοπῶν τῆς Καινῆς Διαθήκης…
.          Τὸ θρησκευτικὸ μάθημα στὴν τάξη αὐτὴ δὲν εἶναι μόνο εὔληπτο γιὰ τοὺς μαθητὲς ἀλλὰ καὶ οὐσιαστικὸ γιὰ τὴν θεολογική τους συγκρότηση.
.          Μὲ τὸ νέο πρόγραμμα σπουδῶν ἡ σὲ βάθος μελέτη τῆς Καινῆς Διαθήκης παύει πλέον νὰ ὑπάρχει. Διατηρεῖται μόνο μία μικρὴ ἀναφορὰ σὲ λίγα θαύματα καὶ διδασκαλίες τοῦ Χριστοῦ σὲ μία ἑνότητα, γιὰ τὴν ὁποία ἀφιερώνονται μόλις τέσσερα δίωρα. Στὴν ἴδια αὐτὴ ἑνότητα ἐξετάζεται καὶ «Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς στὸ Κοράνι καὶ στὴ λογοτεχνία τοῦ Ἰσλάμ», ἐνῶ στὶς δραστηριότητες προτείνεται ἡ ἐπεξεργασία τῶν ἀπόψεων «ἑνὸς Ἑβραίου (π.χ. Μποῦμπερ), ἑνὸς Ἰνδουϊστῆ (π.χ. Γκάντι) καὶ ἑνὸς ἀγνωστικιστῆ (π.χ. Μαρσὲλ Μαρσώ) γιὰ τὸν Ἰησοῦ».
.          Τὸ περιεχόμενο τοῦ μαθήματος Θρησκευτικῶν ποὺ προτείνεται μὲ τὸ νέο πρόγραμμα σπουδῶν γιὰ τὴ Β΄ Γυμνασίου ἐξετάζει ἐπίσης τὴν προβληματικὴ «Ἐμεῖς καὶ οἱ “ἄλλοι”» ποὺ μελετᾶ «τὸ πρόβλημα τῆς ἑτερότητας σήμερα» καὶ ἔχει μεταξὺ ἄλλων δραστηριοτήτων τὴν ὁμαδοσυγκεντρωτικὴ διδασκαλία «Οἱ Ἕλληνες δίπλα στοὺς Ἑβραίους συμπατριῶτες τους» καὶ «Ἑβραῖοι εἰρηνιστὲς γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν Παλαιστινίων».
.          Πέντε δίωρα ἀφιερώνονται στὸ κεφάλαιο «Διάσπαση καὶ ἀντιπαλότητα στὶς θρησκεῖες», ὅπου στὰ βασικὰ θέματα περιέχονται «Χριστιανοὶ ποὺ διώκουν Χριστιανούς», ἀναφορὰ στὸ Σχίσμα καὶ «τὰ τραύματα τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας». Σὲ μία τέτοια ἑνότητα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀπουσιάζει ἀναφορὰ στὸ «ρόλο τῶν θρησκειῶν, τοῦ πολιτισμοῦ, τοῦ διαθρησκειακοῦ καὶ διαπολιτισμικοῦ διαλόγου στὴ διαφύλαξη τῆς εἰρήνης».
.          Ἀναφέρθηκαν μόνο μερικὰ ἀπὸ τὰ περιεχόμενα στὸ νέο μάθημα Θρησκευτικῶν ποὺ ἑτοιμάζεται γιὰ τὴ Β΄ τάξη Γυμνασίου. Ἡ Καινὴ Διαθήκη δὲν ἀποτελεῖ πλέον κεντρικὸ ἄξονα τοῦ μαθήματος ἀλλὰ ἐξετάζεται μόνο ἀκροθιγῶς ὡς ἕνα ἱερὸ βιβλίο ποὺ μᾶς δίνει κάποιες πληροφορίες γιὰ τὸ Χριστό, κατὰ τὸν τρόπο ποὺ τὸ Κοράνι μιλάει γιὰ τὸν Ἀλλάχ. Ἀποκάλυψη Θεοῦ καὶ σχέδιο τῆς Θείας Οἰκονομίας παραχωροῦν τὴ θέση τους σὲ μελέτη θρησκειῶν καὶ φιλοσοφικὲς ἀναζητήσεις γύρω ἀπὸ τὶς θρησκεῖες, τὴν ἀντιπαλότητα καὶ τὴ σχέση μεταξὺ αὐτῶν.
.          Ἡ «θεολογία τῆς ἑτερότητας» ποὺ γέννησε ἡ νεωτεριστικὴ ἑλληνικὴ ψευτοθεολογικὴ διανόηση, οἱ διαθρησκειακοὶ καὶ διαχριστιανικοὶ διάλογοι, ὅπως αὐτοὶ ποὺ καθημερινὰ διεξάγουν οἱ Οἰκουμενιστές, γίνονται τώρα ἀντικείμενο μελέτης γιὰ τοὺς μαθητὲς τῆς Β΄ τάξης Γυμνασίου. Εἶναι πλέον περιττὸ νὰ μαθαίνουν αὐτοὶ γιὰ τὴν Θεοτόκο, τὸν Εὐαγγελισμό, τὰ Πάθη, τὴ Σταύρωση καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Κάποιοι Θεολόγοι ἀποφάσισαν ὅτι τὰ ἑλληνόπουλα δὲν ἔχουν ἀνάγκη ἀπὸ τέτοια σωτηριώδη διδασκαλία ἀλλὰ πρέπει νὰ μάθουν καλὰ τὶς ἀρχὲς καὶ τοὺς κανόνες τῆς πανθρησκείας, τὴν ἀλληλοκατανόηση καὶ τὸν ἀλληλοσεβασμὸ μεταξὺ τῶν θρησκειῶν ποὺ ἐξυπηρετοῦν τὴν παγκοσμιοποιημένη Νέα Τάξη, γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς ὁποίας ἐργάζονται ἐκεῖνοι καὶ τὰ ἀφεντικά τους.

 ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.com