ΟΤΑΝ Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΤΑΙ

ΟΤΑΝ Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΤΑΙ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

[ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 30.03.2012]

.        Συχνὰ ἐμφανίζονται στήν Ἐκκλησία μας προοδευτικοί Μητροπολίτες –κάποτε μέ παραδοσιακή ἐμφάνιση καί ἀσκητική ὄψη– οἱ ὁποῖοι ἐνεργοῦν αὐθαίρετα, χωρίς τήν ἔγκριση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐφαρμόζοντας διάφορες τακτικές ποιμαντικῆς διακονίας, σαφῶς ἀντιπαραδοσιακές καί ἀμφίβολης ἀποτελεσματικότητας. Ἀναφέρω δύο θέματα, τά ὁποῖα ἔχουν ἄμεση καί ἀρνητική ἐπίδραση στό λαό.

α´. Μετάφραση ἱερῶν κειμένων τῆς λατρείας.

.        Προκλητική εἶναι ἡ καθιέρωση τῆς δημοτικῆς γλώσσας στή θεία Λειτουργία καί τά Μυστήρια, γιά νά γίνουν κατανοητά ἀπό τόν ἀπαίδευτο λαό, ὅπως ἐπιπόλαια τονίζουν οἱ νεωτεριστές. Τό ἐπιχείρημα δέν εἶναι σοβαρό, διότι ἡ κατανόηση τῶν νοημάτων δέν εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς μετάφρασης τῶν κειμένων…
.        Καί ὅμως αὐτοί ἐπιμένουν, ἀγνοώντας τήν Ἱερά Σύνοδο, ἀφοῦ ὁ Πρόεδρός της δέν ἔχει τό θάρρος νά τούς ἐλέγξει.
.        Εὐτυχῶς πού τό φαινόμενο αὐτό παρατηρεῖται μόνο σέ τρεῖς Μητροπόλεις (Πρεβέζης, Δημητριάδος καί Σιατίστης) καί δέν βρίσκει ἄλλους μιμητές. Ἐλπίζουμε σύντομα νά ἐκλείψει, γιατί σκανδαλίζεται ὁ πιστός λαός.Οἱ νεωτερισμοί καί οἱ αὐθαιρεσίες στήν λατρεία δεν ἔχουν θετικά ἀποτελέσματα, κάτι πού πρέπει νά παραδεχτοῦν οἱ συγκεκριμένοι Μητροπολίτες, ἀλλά καί οἱ συνεργάτες τους, οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζονται βασιλικότεροι τοῦ βασιλέως.
.        Σχετικά μέ τήν μετάφραση τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς θείας Λειτουργίας, ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος ἔγραφε τά ἑξῆς: «Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς ὁ κόσμος καταλαβαίνει πολλά στην Ἐκκλησία. Γιατί ὅ,τι γίνεται στήν Ἐκκλησία δέν εἶναι ζήτημα τοῦ μυαλοῦ καί τῆς νοήσεως, ἀλλά τῆς πίστεως καί τῆς καρδίας. Φτάνει ὅσα γίνονται στήν Ἐκκλησία, νά γίνωνται καθώς πρέπει· ὅσο δέ για νά ἐννοῆ ὁ λαός περισσότερα, αὐτό δέν εἶναι ζήτημα μεταφράσεως τῶν Γραφῶν, ἀλλά διδαχῆς.
»Ὁ λαός ὅμως κ᾽ ἐκεῖνα πού δέν καταλαβαίνει μέ τό μυαλό, τά ζῆ καί τά αἰσθάνεται μέσα του. Καί τοῦτο εἶναι τό ζήτημα στήν πίστη και στήν λατρεία. Ὄχι νά νοοῦμε, ἀλλά νά ζοῦμε τήν πίστη -ὁπωσδήποτε ὅλο τό περιεχόμενο τῆς πίστεως δέν μποροῦμε νά τό νοήσουμε. Ὄχι νά κολλᾶμε στό γράμμα, ἀλλά νά αἰσθανώμαστε, νά πνέη μέσα μας ἡ αὔρα τοῦ πνεύματος. Κ᾽ ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς πάντα νοοῦμε τόσα, ὅσα φθάνουν, γιά νά αἰσθανώμαστε καί νά ζοῦμε περισσότερα».

β´. Ἡ ἀμφίεση τῶν κληρικῶν.

.        Ὑπάρχουν Μητροπολίτες πού ἀδιαφοροῦν γιά τήν ἐμφάνιση τῶν κληρικῶν τους. Μάλιστα κάποιοι τούς ἀπαγορεύουν νά ἔχουν γενειάδες, νά φοροῦν καλυμμαύχι καί ἐξωτερικό ράσο. Τούς θέλουν ἴδιους μέ τόν ἑαυτόν τους. Καί ἡ εἰκόνα εἶναι ἰδιαιτέρως προκλητική. Γένια μιᾶς ἑβδομάδας, περιποιημένα μαλλιά, κιτρινισμένα μουστάκια ἀπό τό κάπνισμα, κοσμικό φρόνημα καί γενικά συμπεριφορά ἀνάρμοστη. Δυστυχῶς, οἱ Μητροπολίτες αὐτοί ποτέ δέν ἀσχολήθηκαν σοβαρά μέ τά ὑψηλά τους καθήκοντα, γιατί ἁπλά δέν ἔχουν συναισθανθεῖ τό μεγάλο βάρος τῶν εὐθυνῶν τους ἀπέναντι στην Ἐκκλησία, πού τούς ἐμπιστεύθηκε καί στόn λαό, πού πρέπει νά διακονήσουν. Γι᾽ αὐτό καί περιφρονοῦν τό ράσο, πού ἀσκεῖ ἐπίδραση και στόν κληρικό καί στόn λαό. Πρόχειρα σταχυολογῶ δυό τρεῖς φράσεις ἀπό ἕνα ἄρθρο τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, πού ἀναφέρονται στό ράσο τῶν κληρικῶν καί πρέπει ὁπωσδήποτε νά προσέξουν οἱ νεωτεριστές Μητροπολίτες καί κληρικοί.
.        «Καί ἄν τό ράσον δέν ὑπῆρχεν ὡς περιβολή τῶν Κληρικῶν, θα ἔπρεπε νά ἐπινοηθῇ καί νά τεθῇ εἰς χρῆσιν. Τό ράσον ἀσκεῖ ἀφάνταστον ἐπιβολήν. Εὐκταῖον θά ἦτο ὅπως καθιερωθῇ ὡς ὑποχρεωτική περιβολή τῶν ἁπανταχοῦ τοῦ κόσμου Κληρικῶν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἄς μή ὑποτιμῶμεν τήν ἐξωτερικήν ἐμφάνισιν. Ἔχει μεγίστην σημασίαν αὕτη καί πολλάκις ρυθμίζει ἀναλόγως καί τάς ἐσωτερικάς ἡμῶν διαθέσεις».
.        «Ὁ Ἱερεύς εἶνε ἡ ἐνσάρκωσις τοῦ ἀπολύτου, ἡ ἔκφρασις τοῦ μονίμου καί σταθεροῦ καί ἀταλαντεύτου, ἡ σάλπιγξ τοῦ Οὐρανοῦ, ἡ εἰκών τῆς ἀφθαρσίας, ὁ ὁδοδείκτης τῆς Αἰωνιότητος. Ἄς μείνῃ ἀπαράλλακτος διά μέσου τῶν αἰώνων καί ἐν αὐτῇ ἀκόμη τῇ ἐξωτερικῇ ἐμφανίσει, ὡς ὑπόμνησις καί ὡς συμβολισμός τῶν αἰωνίων καί ἀμεταβλήτων Ἀληθειῶν ἅς ἐκπροσωπεῖ, παρ᾽ αἷς “οὐκ ἔνι παραλλαγή ἤ τροπῆς ἀποσκίασμα”».
.        «Ἡ πάροδος τοῦ χρόνου ἐτυποποίησεν εἰδικήν ἀμφίεσιν διά τους Κληρικούς: ΤΟ ΡΑΣΟΝ! (Λέγων ράσον, ἐννοῶ καί τό ἐσώτερον ἔνδυμα, τό καλούμενον ζωστικόν). Ἀναμφιβόλως δέ, ἡ τοιαύτη Κληρική ἐνδυμασία (μή διαφέρουσα, ἄλλωστε, οὐσιωδῶς πρός τήν ἐνδυμασίαν, ἥν διά μέσου τῶν αἰώνων ἔφερον οἱ Κληρικοί), εἶνε ἰδεώδης! Σοβαρά καί ἱεροπρεπής, προσδίδει ἰδιάζουσαν αἴγλην καί μυστικήν τινα μεγαλοπρέπειαν εἰς τόν Ἱερέα τοῦ Θεοῦ≫.
.        Εἶναι καιρός οἱ νεωτεριστές Μητροπολίτες καί οἱ ρέμπελοι και ἄσχετοι κληρικοί νά κατανοήσουν ὅτι ὁ πιστός λαός τούς βάζει στο περιθώριο, χωρίς νά τούς ἐμπιστεύεται στό παραμικρό. Ἐπειδή δεν μπορεῖ νά κάνει κάτι, γιά νά βελτιωθεῖ ἡ κατάσταση, τούς ἀνέχεται, ἀλλά τόν σεβασμό του τόν ἐκδηλώνει στούς παραδοσιακούς και συνεπεῖς στά καθήκοντά τους ἱερεῖς. Καί αὐτό εἶναι ἡ πιό μεγάλη ἱκανοποίηση, γιά ἕνα κληρικό, πού βλέπει τήν ἱερωσύνη ὡς ὕψιστη ἀποστολή.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: thriskeftika.blogspot.com

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ “ΑΝΑΜΠΟΥΜΠΟΥΛΑΣ” ΚΑΙ ΤΑ ΤΥΜΠΑΝΙΑΙΑΣ ΑΠΟΦΟΡΑΣ ΚΟΥΡΕΛΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ

Τὸ σχολεῖο τῆς … «ἀναμπουμπούλας»

Δημήτρης Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

.          «Οἱ Ἕλληνες ἀεὶ παῖδες εἰσὶ», ἔλεγε ὁ Αἰγύπτιος στὸν Σόλωνα. Μᾶς ἀρέσουν οἱ ὡραῖες ἱστορίες, τὰ παραμύθια, οἱ μύθοι καὶ παραδόσεις τοῦ λαοῦ μας. Ἔχω τὸ συνήθειο, ὅταν ἐντοπίζω κάποια ὄμορφη διήγηση ἀπὸ τὰ περασμένα μεγαλεῖα τοῦ Γένους, νὰ τὴν μοιράζομαι μὲ τοὺς μαθητές μου. Εἶναι κάτι λεπτομέρειες, ὄχι σὰν αὐτὲς ποὺ «κρύβεται ὁ διάβολος», ὅπως ὄψιμα ἔμαθαν καὶ παπαγαλίζουν κάτι οὐτιδανοὶ κολοκυθολογοῦντες περὶ τὴν οἰκονομίαν, ἀλλὰ λεπτομέρειες χαριτωμένες, οἱ ὁποῖες κρύβουν πολλὲς φορὲς διαμάντια ψυχωφελῆ, ποὺ τέρπουν καὶ διδάσκουν.
.          Πραγματικὸς παιδαγωγικὸς θησαυρὸς εἶναι ἄγνωστα ἐπεισόδια καὶ συμβάντα κυρίως ἀπὸ τὴν Μεγάλη Σαρακοστὴ τοῦ Γένους, τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας καὶ ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή του, τὴν εὐλογημένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21. Σ’ ἐκείνη τὴν ἱστορικὴ περίοδο κρύβεται, νομίζω, καὶ τὸ κλειδὶ γιὰ μιὰ ἀληθινὴ ἀνάταση τῆς Παιδείας. Μιλᾶμε γιὰ τὸ θαῦμα τῆς διάσωσης τοῦ Γένους, τὰ 400-500 χρόνια τῆς φρικτῆς σκλαβιᾶς, καὶ λησμονοῦμε τὰ προσανάμματα ποὺ φώτιζαν τὴν δύσβατη πορεία του.
.          Οἱ σημερινὲς ἀνθρωποκάμπιες ποὺ τρύπωσαν σὲ καίριες θέσεις καὶ ἐλέγχουν τὴν Παιδεία, «μαράζωσαν τὸ πνευματικὸ ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας» (Κόντογλου). Μᾶς τρέχουν σὲ σεμινάρια γιὰ τὸ Νέο Σχολεῖο τους καὶ φεύγουμε ἀπ’ αὐτὰ μὲ θλίψη ἀπαρηγόρητο. Ἔχεις τὴν ἐντύπωση ὅτι ἀπευθύνονται σὲ στελέχη πολυεθνικῶν ἐπιχειρήσεων καὶ ὄχι σὲ δασκάλους. Νὰ μᾶς μιλοῦν σχολικοὶ σύμβουλοι, νέας, πολυπολιτισμικῆς ὑφῆς, καὶ νὰ σοῦ φαίνεται ὅτι ὅλοι αὐτοὶ κατάπιαν τὴν ἴδια ξύλινη κασέτα ποὺ τοὺς «ἐφύτεψε» στὸ λάρυγγα τὸ ὑπουργεῖο διὰ βίου ἀμάθειας. Νὰ μᾶς μιλοῦν ἄνθρωποι, σχολικοὶ σύμβουλοι, ἀναιμικοί, ἄνυδροι καὶ ἄκαρποι, χωρὶς τὴν πολύτιμη πείρα τῆς τάξης, μὲ τρεῖς καὶ τέσσερις τετραετίες στὸ πόστο σὰν τοὺς πολύπλαγκτους βουλευτές, ποὺ μόνιμος καημός τους εἶναι ἡ ἐπανεκλογή. (Ἐπειδὴ διδάσκω σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ 99 πανελλαδικῶς δημοτικὰ σχολεῖα, τὰ ὁποῖα «ἐφαρμόζουν» -σχῆμα λόγου αὐτὸ- τὰ Νέα Προγράμματα Σπουδῶν, θὰ ἐπανέλθω στὸ θέμα. Πρέπει πρῶτα νὰ ἐκτυπώσω καμμιὰ χιλιάδα σελίδες, ποὺ εἶναι ἀνηρτημένες στὴν ἱστοσελίδα τοῦ ὑπουργείου…. φωτοτυπίας, νὰ τὶς μελετήσω καὶ κατόπιν νὰ σχολιάσω μετὰ λόγου γνώσεως).
.          Αὐτὸ ποὺ πρόχειρα ἀποκόμισα ἀπὸ τὰ «ταχύρρυθμα» σεμινάρια, τὰ ὁποῖα ἐπὶ διήμερο ὑποστήκαμε εἶναι ὅτι στόχος ἀνομολόγητος τῶν «ἰθυνόντων» -οἱ ξεσκονίστρες τῆς ἐξουσίας ποὺ περιβάλλουν τὴν κ. ὑπουργὸ-  ἡ ὁριστικὴ ρήξη μὲ τὸ παρελθόν. Γλώσσα καὶ ὀρθόδοξη πίστη, αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε ζῶσα παράδοση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, προγράφονται. Ἡ ὀρθόδοξη πίστη, δὲν ἔχει θέση στὸ Νέο Σχολεῖο, διότι δὲν προάγει τὴν πολυπολιτισμικότητα, ἡ γλώσσα περιορίζεται στὴν ἐπικοινωνιακή της διάσταση, ἀποσιωπᾶται ὅτι εἶναι κυρίως παράγοντας, θεμέλιο ἀσάλευτο αὐτογνωσίας καὶ φορέας πολιτισμοῦ. Γκρεμίζονται ἀσυλλόγιστα οἱ γέφυρες ποὺ μᾶς φέρνουν στὶς ρίζες, τὴν μόνη δύναμη ποὺ μπορεῖ νὰ στηρίξει τὸ Ἔθνος στὶς τωρινὲς μεγάλες δοκιμασίες. Ἀντὶ νὰ συνέλθουμε, νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἡ κρίση εἶναι συνέπεια λανθασμένης πνευματικῆς ἐπιλογῆς, ἡ ἐκπαίδευση στὴν ὑπηρεσία τῆς οἰκονομίας καὶ τοῦ κράτους, ἑτοιμάζεται ἡ χαριστικὴ βολή: τὸ Νέο Σχολεῖο, μὲ τὰ Νέα Προγράμματα. Χαντακώνουν καὶ ὡραῖες λέξεις οἱ…καινομανεῖς. Πρόοδος, νέος, δημοκρατικός, κατασπαράχθηκαν οἱ καημένες στὸ στόμα τῶν ὀπαδῶν τοῦ Νέου Σχολείου τῆς… ἀναμπουμπούλας. ( «Ζοῦμε μία ἀναμπουμπούλα, ἄρα καὶ τὸ σχολεῖο ἀκολουθεῖ αὐτὴν τὴν… ἀναμπουμπούλα», ὅπως «βαθυστόχαστα» μᾶς τὸ περιέγραψε σχολικὴ σύμβουλος-ἐπιμορφώτρια).
.          Τέλος πάντων, ἂς ἐπιστρέψουμε στὴν ἀρχικὴ σκέψη. Τὴν  περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας τὸ Ἔθνος παρέμεινε ἄθικτο, χάρη στὴν συνείδηση μιᾶς ἱστορικῆς ἀποστολῆς. Προσοχὴ σ’ ἕνα ὡραῖο κείμενο: «Τὸ σχολεῖο, στὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς… μποροῦσε μὲ τὸν ἐπιβλητικὸ ἐκεῖνο, ἅγιο ἄνθρωπο, τὸν σεβαστὸ γέροντα, δάσκαλο, ποὺ χωρὶς ἴσως ἰδέα ἀπὸ παιδαγωγικὴ ἔτσι σὰν μὲ ἔμμεση μετάγγιση, ψυχὴ μὲ ψυχή, ἔδινε στὸ παιδὶ τὸν θησαυρὸ τῆς δικῆς του ἀνώτερης προσωπικότητας. Καὶ ξεσκόλιζε τὸ παιδί, ἀγνώριστο κυριολεκτικά, ἄνθρωπος στ’ ἀλήθεια, ποὺ ἦταν ἡ ἐλπίδα, τὸ καμάρι τοῦ Γένους, ὁ φόβος καὶ ἡ ἀνησυχία τοῦ κατακτητῆ. Πολιτισμένο μὲ τὸν ἀφελῆ μὰ γερὸ πολιτισμό, τὸ δασκαλούδι αὐτό, στεκόταν ἀργότερα μπροστὰ στὴν κοινωνία καὶ τὰ ἔβγαζε πέρα. Ὄχι μόνο ἐκεῖνος ποὺ εἶχε βγεῖ ἀπὸ τὰ μεγάλα πνευματικὰ κέντρα ποὺ κατάφερε νὰ ἔχει τὸ δοῦλο Γένος, μὰ καὶ ἐκεῖνος ποὺ εἶχε περάσει λίγο διάστημα σὰν μαθητὴς στὸ πρόχειρο Κρυφὸ Σχολειό. Μὲ τὰ γράμματα καὶ τὰ ἐφόδια, τὴν πολὺ ψυχικὴ ἀνωτερότητα ποὺ τὸ ἔδωσε ὁ χρόνος τῆς μαθητείας του σ’ ἐκεῖνο τὸ σχολεῖο, τὸ παιδὶ ἦταν σὲ θέση νὰ ἀντιμετωπίσει τὰ προβλήματα τῆς σκληρῆς ζωῆς τῆς σκλαβιᾶς. Κυβερνοῦσε ἀργότερα τὴ φαμίλια του, μὰ καὶ τὸ χωριὸ τοῦ ὅπου ἡ χρεία τὸ καλοῦσε. Πήγαινε κι ἔβγαινε ἀσπροπρόσωπος σὲ ἀρχές, σὲ προξένους σὲ δυνατούς». (ἀρχιμ. Ἰω. Ἀλεξίου, «Ἡ Παιδεία στὴν Τουρκοκρατία», ἔκδ. «Ζωῆς», σελ. 183). Ἐκεῖνα τὰ κολυβογράμματα μόρφωναν χαρακτῆρες, διέπλαθαν ἄνθρωπο μὲ ρίζες.
.          Καὶ τὸ μυστικό; «Ἡ μετάγγιση ψυχὴ μὲ ψυχή», ἡ βασιλικὴ ὁδὸς γιὰ μία ὡραία διδασκαλία. Πόσο χαίρονται τὰ παιδιά, ὅταν ἀφήνεις στὴν ἄκρη τὰ βιβλία, αὐτὰ τὰ τυμπανιαίας ἀποφορᾶς κουρελουργήματα, καὶ τοὺς μιλᾶς ἀπὸ καρδιᾶς, νοστιμεύοντας τὸν λόγο σου μὲ τὸ ἅλας τῆς παράδοσής μας. «Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὰ κείμενα καὶ τὶς παραδόσεις ὁμοιάζει μὲ στήλην ἅλατος ὑπὸ βροχήν», θὰ πεῖ παραστατικότατα ὁ Ἀνδρέας Ἐμπειρίκος.
.          Καὶ γιὰ νὰ κλείσω, ὅπως ἄρχισα. Ψάχνω καὶ βρίσκω κείμενα, ἄνθη μυρίπνοα, ἀπὸ τὰ δοξασμένα χρόνια. Ἐνθουσιάζουν τὰ παιδιά, ἐντυπώνονται ἀνεξίτηλα στὴν μνήμη τους, μιλοῦν γιὰ λησμονημένες ἀξίες, προβάλλουν τὸ πρόσωπο. Στὰ καθ’ ἡμᾶς ἡ προσέγγιση τοῦ μορφωτικοῦ ἀγαθοῦ ἦταν πάντοτε ὀντολογική. Τὰ πάντα ἦταν σαρκωμένα σὲ συγκεκριμένα πρόσωπα. Στὸν ἅγιο, στὸν ἥρωα, στὸν εὐεργέτη… Νὰ διδάσκεις, τώρα τὴν ἀρετὴ τῆς λιτότητας, τῆς ὀλιγοδεΐας, τῆς πατροπαράδοτης ἑλληνικῆς ἀρετῆς, μὲ τί; Μὲ συνταγὲς μαγειρικῆς; Μὲ ἀέρα κοπανιστό;
.          Πρὶν ἀπὸ τέσσερις μῆνες διηγήθηκα στὰ παιδιὰ τὸ παρακάτω ἐπεισόδιο τοῦ Ἀγώνα καὶ τὸ θυμοῦνται σήμερα λεπτομερῶς. (Ἂς κάνουν τὸν κόπο οἱ γονεῖς, νὰ ρωτήσουν τὰ παιδιά τους νὰ τοὺς διηγηθοῦν ἕνα κείμενο ποὺ θυμοῦνται ἀπὸ τὰ βιβλία γλώσσας τους. Θὰ καταλάβουν τί ἐννοῶ…).
.            «Τὴν 20ην Ἰουλίου 1821 συνέτρωγαν ὁ Δημήτριος Ὑψηλάντης καὶ ὁ Κολοκοτρώνης στοὺς ἴσκιους τῶν δέντρων τοῦ Ἄστρους. Γίδα ψητὴ στρωμένη σὲ φύλλα, ἀσκὶ μὲ ρετσινόκρασο, μισὸ φλασκὶ γιὰ ποτήρι καὶ μαῦρο ψωμὶ ἦταν ἡ ἑτοιμασία τοῦ γεύματος. Ὅταν ἐκάθησαν, κόβοντας ὁ Κολοκοτρώνης τὸ ψητὸ μὲ τὰ χέρια του, εἶπε στὸν Ὑψηλάντη. Αὐτὰ εἶναι τὰ χρυσὰ πηρούνια καὶ τὰ χρυσὰ μαχαίρια τῆς Ἑλλάδας καὶ αὐτὸ τὸ ρετσινάτο τὰ πολύτιμα κρασιά της». (Οὔτε ἕνα κείμενο στὰ σαχλοέντυπα δὲν θὰ βρεῖς ἀπὸ τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία τῶν ἡρώων καὶ ἁγίων το[y Γένους. Θὰ βρεῖς ὅμως ὁλοσέλιδη ἀφίσα στὴν ϛ´ Δημοτικοῦ, στὴν ὁποία τὰ παιδιὰ καλοῦνται νὰ πάρουν μέρος σὲ συλλαλητήρια. Ἂν ἀπομονώσεις τὸ δεύτερο συνθετικὸ τῆς λέξης «συλλαλητήριο», ἔχεις μία πλήρη εἰκόνα τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος).

.            Διῶξε τοὺς ἀσήμαντους χαρτογιακάδες ἀπὸ τὰ πανεπιστήμια καὶ τὰ ὑπουργεῖα, φτιάξε μου βιβλία μὲ τέτοια κείμενα, βάλε στὸ φιλότιμο τοὺς δασκάλους καὶ νὰ δεῖς πῶς ἀλλάζει, «ἄρδην», ἡ ρημαγμένη πατρίδα.

Δημήτρης Νατσιὸς

Δάσκαλος-Κιλκὶς

ΜΗΤΡ. ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: «ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΙΑ ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ ΣΕ ΕΜΑΣ»

«ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΗΜΕΙΑ ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ ΣΕ ΕΜΑΣ»

 ΕΚΤΕΝΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ
ΤΟΥ ΜΗΤΡ. ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
στὴν ἐφημ. «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» (26.02.2012)

 

Σεβασμιώτατε, ἡ χώρα περνᾶ δύσκολες μέρες καὶ ὁ λαὸς πλέον ἔχει χάσει τὴν ὑπομονή του. Φοβᾶστε τὸ ἐνδεχόμενο κοινωνικῆς ἐκρήξεως;

.        Ποιός δὲν τὸ φοβᾶται; Ὅταν ὡς λαὸς ἔχουμε χάσει κάθε πνευματικὸ ἔρεισμα, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἐλεγχθεῖ ἡ ἀγανάκτηση, τὸ αἴσθημα τῆς ἀδικίας, ἡ πείνα καὶ τὰ συναφῆ;

Νιώθετε ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴν πορεία καὶ τὶς ἐξελίξεις στὴν χώρα, ἀλλὰ καὶ τὴν στάση τῆς Εὐρώπης;

.        Δὲν εἶναι καὶ τόσο εὐχάριστες οἱ ἐξελίξεις. Νομίζω ὅτι ὁδηγούμαστε σὲ ἱστορικὴ ἐθνικὴ καταστροφή. Δὲν περίμενα καὶ κάτι καλύτερο ἀπὸ τὴν Εὐρώπη. Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι δὲν φαίνονται σημεῖα ἀφύπνισης σὲ ἐμᾶς.

Μὲ θάρρος σταθήκατε στὸ πλευρὸ τοῦ λαοῦ, ὅταν ἐπιβλήθηκε τὸ χαράτσι τῆς ΔΕΗ. Τότε ὁρισμένοι σᾶς κατηγόρησαν γιὰ πολιτικὲς παρεμβάσεις. Τί τοὺς ἀπαντᾶτε;

.        Νὰ διαβάσουν προσεκτικὰ τὴν ἐγκύκλιο, νὰ σκεφθοῦν ἤρεμα καὶ μὲ εἰλικρίνεια νὰ ἀντικρίσουν τὴ σημερινὴ κατάσταση.

Κάποιοι πολιτικοὶ (μὲ πρῶτο ὅλων τὸν κ. Νίκο Σηφουνάκη) κατὰ καιροὺς σᾶς ἔχουν ἐπιτεθεῖ σκληρά. Σᾶς πικραίνει αὐτὴ ἡ συμπεριφορά;

.        Κανεὶς δὲν μὲ πικραίνει ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου. Οἱ ἄνθρωποι δικαιοῦνται νὰ διαφωνοῦν ὄχι ὅμως καὶ νὰ διαστρέφουν ἐμπαθῶς τὴν ἀλήθεια.

Ὁ λαὸς ψάχνει στήριξη στὴν Ἐκκλησία. Ἂν καὶ πραγματοποιεῖται ἕνα τεράστιο κοινωνικὸ ἔργο, ἀκούγονται φωνὲς ποὺ λένε ὅτι ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ κάνει περισσότερα. Συμφωνεῖτε;

.        Ἡ Ἐκκλησία πρέπει πάντοτε νὰ κάνει τὸ μέγιστο ποὺ μπορεῖ, νὰ ἀδειάζει τὰ ταμεῖα καὶ τὶς ἀποθῆκες της, νὰ προφέρεται στὴν ὑπηρεσία τοῦ λαοῦ μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις της, διαρκῶς νὰ λειτουργεῖ στὰ ὅριά της. Ἐκεῖ συναντᾶται ὁ Θεός. Συχνὰ ὅμως ὑπάρχει ἕνας παραλογισμὸς στὶς ἀπαιτήσεις ἀπὸ τὴ μεριὰ αὐτῶν ποὺ στέκονται κριτικὰ ἀπέναντί της. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ μιλοῦν γιὰ φιλέτα καὶ ἀμύθητες περιουσίες. Εἶναι πολὺ ἄδικο νὰ προσφέρεται τόσο ἔργο, νὰ ἀγκαλιάζεται τόσος κόσμος καὶ μερικοὶ νὰ ἐπιμένουν νὰ ἀναπαράγουν κακίες.

Ἔχει εὐθύνες καὶ ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὴν παροῦσα κρίση;

.        Ἀσφαλῶς καὶ ἔχουμε ὅλοι μας. Ἂν ὡς Ἐκκλησία ἤμασταν πιὸ κοντὰ στὸ μήνυμα καὶ στὴν ἀποστολή μας, πόσο διαφορετικὰ θὰ ἦταν τὰ πράγματα; Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὅμως πλευρά, ἡ Ἐκκλησία τί φταίει γιὰ ὅλες τὶς ἀπαράδεκτες πολιτικὲς ἐπιλογὲς ποὺ ἔγιναν τὰ τελευταῖα χρόνια; Ὁ διωγμὸς ποὺ δέχτηκε δὲν εἶναι ἄσχετος μὲ τὴν κρίση. Ἐκεῖ ποὺ ἐγὼ αἰσθάνομαι τὴν εὐθύνη μας δὲν εἶναι γιὰ τὸ τί κάναμε, ἀλλὰ γιὰ τὸ τί δὲν κάναμε.

[…]

Ἡ πρόσφατη ἐπιστολὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου πρὸς τὸν πρωθυπουργὸ σᾶς ἱκανοποίησε;

.        Τὴν περίμενα καὶ πραγματικὰ μὲ ἀνάπαυσε. Εἶχε στοιχεῖα προφητικοῦ λόγου. Ἔλεγε καθαρὰ ἀλήθειες. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι νὰ λύσει τὰ καθημερινὰ προβλήματα. Αὐτὸ εἶναι χρέος τῶν πολιτικῶν μας ἐκπροσώπων. Δική της ἀποστολὴ εἶναι νὰ ὁμολογεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ δείχνει τὸν δρόμο μας πρὸς τὸν Θεό.

Ἡ χώρα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ φτώχεια, πάσχει καὶ ἀπὸ κατάθλιψη. Στὸ ἐπίπεδό της ψυχολογικῆς ἀνάτασης τοῦ λαοῦ πὼς καὶ μὲ ποιὸν τρόπο μπορεῖ νὰ βοηθήσει ἡ Ἐκκλησία;

.        Ὅταν λαχτάρα τῆς ψυχῆς μας εἶναι ὁ Θεός, μπορεῖ νὰ ὑπάρχει λύπη, ποτὲ ὅμως κατάθλιψη. Φανταστήκατε ποτὲ ἕναν μάρτυρα νὰ πέσει σὲ κατάθλιψη, ἐπειδὴ διώκεται; Αὐτὸ ποὺ προσφέρει ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ ζῶν Θεός. Ἡ προσευχὴ σὲ αὐτὸν εἶναι ἀνάσα. «Ἐπὶ τὸν Κύριον ἐλπίδα πᾶς τις κεκτημένος ὑψηλότερός ἐστι πάντων τῶν λυπούντων». Ἔτσι βοηθάει ἡ Ἐκκλησία.

Ἐλπίδα γιὰ τὸ μέλλον ὑπάρχει;

.        Ἀσφαλῶς καὶ ὑπάρχει. Ἂν κρατηθοῦμε γαντζωμένοι στὴν πίστη καὶ τὴν παράδοσή μας, καὶ νὰ μᾶς χτυπήσουν, θὰ ἀναστηθοῦμε. Καὶ νὰ μᾶς διαλύσουν, θὰ ἀνασυγκροτηθοῦμε.

Πιστεύετε ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀνάγκη ἀνανέωσης;

.        Ἐκκλησία σημαίνει διαρκῶς ἀνανέωση. «Εἴ τις ἐν Χριστῷ καινὴ κτίσης». Ἂν ὑπάρχει αὐτὸς ὁ ἀνακαινισμός, τότε ἡ Ἐκκλησία μὲ ἀσφάλεια ἰσορροπεῖ ἀνάμεσα στὴν τόλμη τοῦ σύγχρονου λόγου καὶ στὸν σεβασμὸ τῆς διαχρονικῆς ἐμπειρίας της.

[…]

Πῶς κρίνετε τὴν περιπέτεια τῆς προφυλάκισης τοῦ ἡγουμένου Ἐφραίμ;

.        Ἕνας ἁγιορείτης ἡγούμενος στὴ φυλακή! Ὄχι ἔνοχος, ἀλλὰ ἐπικίνδυνος! Γιατί εἶπε μία δικαστὴς ὅτι ἔχει ροπὴ στὴν ἐγκληματικὴ δράση. Τὸν ἔκλεισαν τὸν ἄνθρωπο ὄχι μὲ ἀνακριτικὸ πόρισμα ἀλλὰ μὲ δικαστικό… ψυχογράφημα. Ἂν εἶναι δυνατόν! Ἀπόδειξη τῆς πραγματικῆς μας κρίσης. Πῆγαν νὰ χτυπήσουν τὴν Ἐκκλησία καὶ μαχαίρωσαν τὴ δικαιοσύνη.

Ἡ ὑποστήριξη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου στὸν ἡγούμενο προκάλεσε ἀναταράξεις καὶ τὴν ἀντίδραση τοῦ μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου. Πῶς κρίνετε τὴν ἀντίδρασή του;

.        Δὲν θὰ ἤθελα νὰ κρίνω ἕναν συνεπίσκοπό μου, μάλιστα μέσῳ μιᾶς κοσμικῆς ἐφημερίδας. Ἂς κάνει ὁ καθένας μόνος του τὶς κρίσεις του.

[…]

Ἐκτὸς ἀπὸ ἀρχιερέας εἶστε καὶ ἐπιστήμονας. Ἡ ἐπιστήμη συγκρούεται μὲ τὴν πίστη στὸν Θεό;

.        Ἐπιστήμονας ἤμουν, δὲν εἶμαι. Τώρα εἶμαι ἕνας ἁπλὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά. Ἐμένα ἡ ἐπιστήμη μόνο καλό μοῦ ἔκανε. Εὐχαριστῶ πολὺ τὸν Θεὸ γιὰ τὸ δῶρο αὐτό. Τὸν εὐχαριστῶ ὅμως περισσότερο ποὺ μοῦ χάρισε τὴν εὐλογία τῆς πίστεως, τῆς ἱερωσύνης καὶ τῆς μοναχικῆς ζωῆς.
.        Ὅσο γιὰ τὴν σύγκρουση, εἶναι σὰν νὰ μὲ ρωτᾶτε ἂν μπορεῖ νὰ συγκρουστεῖ ἕνα ἀεροπλάνο μὲ ἕναν πύραυλο. Τὸ πρῶτο κινεῖται στὴν ἀτμόσφαιρα πολὺ χαμηλά. Τὸ δεύτερο στὸ Διάστημα, ἐλεύθερο ἀπὸ τὴν βαρύτητα.

Τὸ μεγάλο πείραμα ταῦ CERN ἀναζητᾶ τὸ σωματίδιο τοῦ Θεοῦ. Πρόκειται γιὰ ὕβρη ἢ γιὰ ἐπιστημονικὴ ἐπανάσταση;

.        Μὰ τί λέτε τώρα;; Ἂν ὑπάρχει, γιατί νὰ μὴν τὸ βροῦμε; Τὸ θέμα δὲν εἶναι νὰ βροῦμε στὸ CERN τὸ σωματίδιο τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς προσπαθοῦμε νὰ συναντήσουμε μέσα μας τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Ἂν τὸ πρῶτο εἶναι ἐπιστημονικὴ ἐπανάσταση, τὸ δεύτερο εἶναι πνευματικὴ ἔκρηξη. Καλὸ τὸ πρῶτο, μεγαλειῶδες τὸ δεύτερο.

ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: «Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ, ἀφοῦ δὲν σεβόμασταν τὶς παραδόσεις μας»

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΗ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ.
Ἐκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»,
Θεσσαλονίκη 2012
σελ. 21-22
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Ἀδελφοί μου,

.        Προσβάλαμε τὸν Παντοδύναμο Θεό καὶ γι᾽ αὐτὸ τιμωρηθήκαμε. Σπιλώσαμε τὶς ψυχές μας καὶ ξεπλύναμε τὴν κάθε ἁμαρτία μας μὲ τὸ αἶμα  καὶ μὲ τὰ δάκρυά μας.
.         Ποδοπατήσαμε κάθε τι, ποὺ ἦταν ἱερὸ γιὰ τοὺς πατέρες μας καὶ γι᾽ αὐτὸ ἐν συνεχείᾳ ποδοπατηθήκαμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι. Ἡ καταστροφή μας ἦταν ἀναμενομένη, ἀφοῦ τὰ σχολεῖα μας ἦταν χωρὶς πίστη στὸν Θεό, οἱ πολιτικοί μας δὲν ἦταν ἔντιμοι, ὁ στρατός μας δὲν εἶχε πατριωτισμό καὶ οἱ κυβερνῆτες μας δὲν εἶχαν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι καταστράφηκαν τὰ σχολεῖα, ὁ στρατὸς καὶ ὅλο τὸ κράτος μας.
.        Εἴκοσι χρόνια δὲν σεβόμασταν τὶς παραδόσεις μας καὶ τώρα οἱ ἀλλοεθνεῖς μᾶς στέρησαν τὸ φῶς μὲ τὸ σκοτάδι τους. Εἴκοσι χρόνια χλευάζαμε τοὺς προγόνους μας ποὺ μὲ τὴν εὐσέβειά τους κατέκτησαν τὴν βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Μὲ τὸ μέτρο ὅμως ποὺ κρίναμε τὸν Θεὸ καὶ τοὺς προγόνους μας, μὲ τὸ ἴδιο μέτρο καὶ ἐμεῖς κριθήκαμε. […]

ΠΑΡΑΔΟΣΗ: ΤΡΟΦΟΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ (Δημ. Νατσιός)

Παράδοση: Τροφὸς τοῦ μέλλοντος

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος – Κιλκίς 

«Οἱ ἄνθρωποι θὰ μείνουν πτωχοί, γιατί δὲν θά ᾽χουν ἀγάπη στὰ δένδρα» (Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός)

.            Παραπέμπω, ἐν πρώτοις, σ’ ἕνα ἔξοχο κείμενο τοῦ τροπαιούχου Νομπελίστα μας ποιητῆ Γιώργου Σεφέρη. Ἔλεγε τὸ 1936: «Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρὸς καὶ τὰ γεγονότα, ζῶ ὁλοένα μὲ τὸ ἐντονότερο συναίσθημα, πὼς δὲν εἴμαστε στὴν Ἑλλάδα, πὼς αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα, ποὺ τόσο σπουδαῖοι καὶ ποικίλοι ἀπεικονίζουν καθημερινά, δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία. Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό». Κι ἂν αὐτὰ λέγονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο ’40, ὅπου οἱ Ἕλληνες μποροῦσαν ἀκόμη νὰ «μεθύσουν» ἀπὸ «τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα», τί νὰ ποῦμε γιὰ τὸ σήμερα;
.            Σήμερα ἡ νοσταλγία ἔγινε θλίψη ἀνείπωτη, θρηνωδία ἀσίγαστη γιὰ τὸν ξεσπεσμὸ τῆς Πατρίδας μας.
.            Ὅμως «τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι, εἶναι λίγο πρὶν ξημερώσει ὁ Θεός», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης. «Τὸ Γένος μας καὶ ἄλλες φορὲς σταυρώθηκε, ἀλλὰ ἰδοὺ ζῶμεν». Ὅταν ἔπεσε ἡ βασιλεύουσα Πόλη,  «ἡ χαρὰ καὶ ἐλπίδα τῶν Ἑλλήνων», ὁ λαός μας δὲν ζητεῖ παρηγοριὰ ἀπὸ τὴν Θεομάνα μας, τὴν Παναγία, ἀλλὰ σπεύδει καὶ τὴν παρηγορεῖ, ρίχνοντας συγχρόνως καὶ τὸν σπόρον τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους. «Σώπασε κυρὰ-Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις, πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικά σου θά ’ναι».

.           Καὶ σήμερα αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν στενωπὸ τῆς κρίσης, νὰ στραφοῦμε πίσω. «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔλεγε ὁ ἀθηναιογράφος Δημήτρης Καμπούρογλου (1852-1942).
.         Πόλεμοι, ἀστυφιλία, φτώχεια, μανιῶδες  κυνήγι τοῦ εὔκολου καὶ ἄκοπου πλουτισμοῦ ἀπομάκρυναν τὸν λαό μας ἀπὸ τὰ εὐλογημένα χωριά μας. Συνωστιζόμαστε στὶς τσιμεντουπόλεις, τὶς ἀπρόσωπες καὶ ἀπάνθρωπες, γεγονὸς μὲ τραγικὲς συνέπειες στὸ ἦθος καὶ τὸν χαρακτήρα μας. Μακριὰ ἀπὸ τὴν φύση, τὴν γῆ, τὸ «λίαν καλὸ» ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ, θαμπωθήκαμε ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα  καὶ μηδαμινὰ ἔργα τῶν χειρῶν μας, τὶς πολύχρωμες βιτρίνες καὶ ξεχάσαμε τὸν Κτίστη, πέσαμε σὲ ἀπιστία. Μὰ «οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ». Κλείσαμε, κλειδώσαμε καὶ τὰ παιδιά μας στὰ πανέμορφα παιδικὰ δωμάτιά τους, στερώντας τα ἀπὸ τὸ σημαντικότερο πράγμα γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνατροφή τους, τὸ παιχνίδι. («Τὸ σπουδαιότερο πράγμα ποὺ κάνει ἕνα παιδὶ εἶναι τὸ παιχνίδι, ἔλεγε ὁ Ἐλύτης). Ἀντὶ νὰ ἀνατρέφουμε αὐτούς, ποὺ θὰ πετοῦν ψηλὰ καὶ θὰ ἀγναντεύουν τὸ πέλαγος, φυλακίσαμε τὰ παιδιὰ σὲ «χρυσὰ κλουβιά».
.        Τὰ παιδιά, ὅμως γιὰ νὰ «ἀνθίσουν», θέλουν γῆ, χῶμα, νὰ ἀπολαύσουν καὶ νὰ χαροῦν τὸ ἀτίμητο δῶρο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐλευθερία. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλους μας. Ἂς μὴν μᾶς διαφεύγει τὸ γεγονὸς πὼς ἡ κατοχὴ γῆς – ἰδιοκτησίας τονώνει ἀκόμη ἀκόμη τὸ ἐθνικὸ αἴσθημα λόγῳ προσωπικοῦ γοήτρου καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς τὴν Πατρίδα. Τροφοδοτεῖ δεσμούς, ποὺ κινοῦν τὰ ζωτικὰ νεῦρα τῆς ἀνθρώπινης ὑποστάσεως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν «πολυκατοικημένη» συνοίκηση, ὅπου ἀνθεῖ ἡ δυσαρέσκεια, ἡ νευρικότητα, μειώνεται, ἐν τέλει, καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα. Καὶ ἀκόμη «αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, δὲν ἔχει μήτε Θεό, κι ὅποιοι ἀρνεῖται τὴν Πατρίδα του, ἀρνεῖται τὸν Θεὸ» γράφει ὁ Ντοστογιέφσκι.
.              Καὶ αὐτὸ ἰσχύει περισσότερο γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τοῦτο τὸ «ἔνδοξο καλυβάκι», ποὺ μᾶς δώρισε ὁ Θεός. Ἡ συχνότατη ἐπωδὸς τοῦ Μακρυγιάννη: «πίστη καὶ Πατρίδα μου», ἦταν  γιὰ ὅλους ἐκείνους, ποὺ μᾶς παρέδωσαν αὐτὸ τὸν τόπο, ὡς «τζιβαϊρικὸν πολυτίμητο» ἕνα δίδυμο, ἀλλὰ ἀδιαίρετο χρέος ἱστορικῆς ὑπάρξεως.
.           Ἡ κρίση, ποὺ ταλανίζει τοὺς λαούς μας, εἶναι ἀπότοκος καὶ τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπὸ τὴν πατρώα γῆ. Διασώζει ἡ ἑλληνικὴ μυθολογία μιᾶς βαθιᾶς ἔννοιας καὶ λεπτότητας ἀλληγορία: Τὸν γιὸ τοῦ Ποσειδώνα καὶ τῆς Γῆς, τὸν τρομερὸ καὶ δυσπολέμητο γίγαντα Ἀνταῖο, ποὺ ἀντλοῦσε τὴν δύναμή του ἀπὸ τὴν γῆ. Ὅσο  τὴν πατοῦσε, ἦταν ἀνίκητος. Τὸν φόνευσε ὁ Ἡρακλῆς ἀνασηκώνοντάς τον ἀπὸ τὸ χῶμα. «Πάρτε μαζί σας νερό, τὸ μέλλον θὰ ἔχει  πολλὴ ξηρασία», μᾶς προτρέπει ὁ ποιητὴς Μ. Κατσαρός. Καὶ αὐτὸ τὸ νερὸ εἶναι ἡ παράδοση. Οἱ νέοι πρέπει νὰ μάθουν, ὅτι δὲν εἴμαστε χθεσινοί, ὅτι ἐρχόμαστε ἀπὸ πολὺ μακριὰ καὶ ἔχουμε χρέος νὰ πᾶμε πιὸ μακριά. Καὶ αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ αὐτογνωσία γίνεται μὲ τὴν ἐπιστροφὴ στὸ σπίτι, ὅπου γεννηθήκαμε.

«Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα
κι ἂς τὸ πατοῦν οἱ ξένοι
στοιχειό εἶναι καὶ μὲ προσκαλεῖ
ψυχὴ καὶ μὲ προσμένει»,

γράφει ὡραιότατα ὁ Παλαμᾶς. Οἱ μπαζωμένες πόλεις κουράστηκαν. Τὰ «ρόδινα ἀκρογιάλια τῆς Πατρίδας μας», τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα τοῦ  βουνοῦ καὶ τοῦ λόγγου» περιμένουν τοὺς ἀνθρώπους τους. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τὰ ποτίζει μὲ τὸν τίμιο ἱδρώτα  του, τὰ ἡμερώνει. Ἔγραφε μὲ πίκρα ὁ Φώτης Κόντογλου γιὰ «τὴ ζάλη καὶ τὴν ἀηδία», ποὺ τὸν ἔπιανε στὶς γυάλινες πολιτεῖες μὲ τοὺς γυάλινους ἀνθρώπους: «Θαρρῶ πὼς βρίσκομαι σὲ καμμιὰ βρώμικη φυλακή, χάνω τὸ κέφι μου καὶ θέλω γρήγορα νὰ φύγω μακρυά, ν’ ἀπομείνω μὲ τὸν ἑαυτό μου. Συζητήσεις ἀτελείωτες καὶ μπερδεμένες, δουλειές, ἐπιχειρήσεις, θέατρα, βιβλία, πολιτικὴ ἀγωνία, ἀδιαντροπιά, λεφτά, λεφτά…Ὁ ἱδρώτας τρέχει ἀπὸ πάνω μου. Μηχανὲς λογῆς-λογῆς μουγκρίζουνε γύρω μου. Οἱ ἄνθρωποι τρέχουνε σὰν νά ’ναι στὸ φρενοκομεῖο. Φεύγω μακριά. Τρέχω, σὰν νὰ ξέφυγα ἀπὸ ληστές. Δὲν πιστεύω τὰ μάτια μου πὼς βρίσκουμαι μακρυὰ ἀπὸ τὴν κόλαση! Ἡσυχία! Κάθομαι σὲ μία πέτρα. Κοιτάζω τὰ βουνά, τὰ δέντρα, τὸ χῶμα, τὰ σύννεφα, κι ἀναστενάζω. Βλογημένη πλάση τοῦ Θεοῦ. Ἀγαπημένο καταφύγιο…» (Μυστικὰ Ἄνθη, σελ. 223).

.             Αὐτὸ τὸ εὐλογημένο καταφύγιο, τὴν γῆ μας, τὴν ἰθαγένειά μας, νὰ ξαναβροῦμε. Τὴν ταπεινὴ ὀμορφιὰ τοῦ τόπου μας, τὰ πρόσωπα τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας, τὰ ἀρώματα, τὶς γνώσεις τῆς Πατρίδας μας, νὰ ζεσταθεῖ πάλι ἡ καρδιά μας, ποὺ εἶναι ξυλιασμένη ἀπὸ τὴν παγωνιὰ τῆς «μεθυσμένης» πολιτείας.
.       Καὶ ἂς ἀνοίξουμε τὸ στόμα μας γιὰ νὰ ποῦμε αὐτὸ ποὺ ἔλεγαν οἱ παλιοί, οἱ Ρωμιοί,  ὅταν τοὺς εὕρισκαν «περιστάσεις καὶ θλίψεις καὶ συμφοραὶ τοῦ βίου». «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μας εἰς σὲ ἀνατίθεμεν, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν μας ὑπὸ τὴν σκέπη σου»

ΣΤΑΘΕΡΟΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ (Ἀποστολ. Ἀνάγν. Κυρ. 05.02.2012)

ΤΟ “ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ” ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ Κρίση ἀνήκει σὲ Ἄλλον.
Οἱ ἀνθρώπινες κρίσεις δὲν μποροῦν παρὰ νὰ εἶναι ὑποκειμενικές. Καὶ μάλιστα μόλις τέσσερα χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκδημία του.
Ἂς ἐπιτραπεῖ μόνον μιὰ ἀντικειμενικὴ παρατήρηση: Πότε ἄραγε στὴν Ἑλλάδα συγκεντρώθηκαν τόσα ἑκατομμύρια ἄνθρωποι σὲ μιὰ Πλατεία;
Κι αὐτὸ μόνον ὡς ἕνας δείκτης (-ἀπὸ τοὺς πολλούς-). Πολυσήμαντος ὅμως (!), ποὺ ἐνδεχομένως νὰ ἐξηγεῖ ἔν τινι μέτρῳ τὴν τροπὴ τῶν Πολιτικῶν Διαθέσεων καὶ ἐν συνεχείᾳ τὴν τροπὴ τῆς Βιοτροχιᾶς του. Μάλιστα δὲ ἂν ὅλα αὐτὰ ΔΙΑΒΑΣΤΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ! (Κοιτώντας πίσω καὶ μπροστά)

Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Τοῦ Παναγιώτη Ἀποστόλου
Οἰκονομολόγου

(Ἀποσπάσματα)

[…]

.          Τὸν Ἰούνιο τοῦ 2007 διαγνώσθηκε πὼς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εἶχε χτυπηθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπάρατο νόσο. Ἐγχειρίστηκε, ἔκανε θεραπεία, μετέβη γιὰ μεταμόσχευση στὶς ΗΠΑ ἀλλὰ δυστυχῶς ἐπέστρεψε χωρὶς νὰ γίνει ἡ μεταμόσχευση, ἐπειδὴ ἡ νόσος εἶχε κάνει πολλὲς μεταστάσεις καὶ θὰ ἦταν ἀνώφελη κάθε ἄλλη ἰατρικὴ ἐνέργεια.
.        Παρὰ τὴν βεβαρυμένη ὑγεία, ποτὲ δὲν ἔχασε τὸ σθένος του, τὴν πίστη του καὶ τὴν προσπάθεια νὰ δίνει συμβουλὲς καὶ κουράγιο στοὺς ἄλλους.
.          Στὶς 28 Δεκεμβρίου 2007 βρῆκε τὴν δύναμη καὶ τὸ κουράγιο καὶ ἐν ὄψει του νέου ἔτους, στὸ πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του πρὸς τὸν Ἑλληνικὸ λαό, εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων:  «Κάθε Πρωτοχρονιὰ εἶναι συμβατικὴ ἀφετηρία μιᾶς νέας προσπάθειας. Κανεὶς ἀσφαλῶς δὲν θέλει νὰ ζεῖ σὲ ἕνα κόσμο παρακμῆς, ἀντιφάσεων, ἀλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, ἀδικίας καὶ ἀμοραλισμοῦ. Ἡ κατάσταση δὲν ἀλλάζει μαγικὰ καὶ μηχανικά. Χρειάζονται νὰ πολλαπλασιασθοῦν οἱ ἄνθρωποι ποὺ κάνουν ἀντίσταση. Ποὺ παραμένουν πιστοὶ στὶς παραδόσεις μας, στὶς ἀξίες μας, στὴν ἱστορία μας καὶ στοὺς ἀγῶνες μας. Οἱ ἀναθεωρητὲς πολὺ κακὴ συγκυρία ἐπέλεξαν γιὰ νὰ γκρεμίσουν ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων τὰ κάστρα τῶν θυσιῶν. Σταθεῖτε ὅλοι ὄρθιοι στὶς ἐπάλξεις σας καὶ μὴν ξεπουλήσετε τὰ πρωτοτόκιά σας. Διδάξτε στὰ παιδιά σας τὴν ἀλήθεια, ὅπως τὴν ἐβίωσαν οἱ ἀείμνηστοι Πατέρες μας. Ὁ λαός μας ξέρει νὰ ὑπερασπίζεται τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσιά του. Τὸ ἔχει κατ᾽ ἐπανάληψη ἀποδείξει καὶ θὰ τὸ ἀποδείξει καὶ πάλι. Ἀντίσταση καὶ ἀνάκαμψη. Γιὰ νὰ ξαναβροῦμε ὅ,τι ἔχουμε χάσει, γιὰ νὰ ὑπερασπισθοῦμε ὅ,τι κινδυνεύει. Μὲ πατρικὴ ἀγάπη καὶ εὐχές».
.      Ἦταν ἡ τελευταία ἐπικοινωνία τοῦ μακαριστοῦ μὲ τὸ ποίμνιό του καὶ ἀκόμη δὲν μπορῶ νὰ πιστέψω, ποῦ βρῆκε τὴν δύναμη ψυχῆς γιὰ νὰ ἀπευθύνει αὐτὰ τὰ λόγια στὸν Ἑλληνικὸ λαό, ὅταν γνώριζε πὼς σὲ λίγες ἡμέρες θὰ ἀποδημήσει εἰς Κύριον. Ἴσως τοῦ ἔδινε δύναμη ἡ μεγάλη του πίστη στὸν Θεὸ καὶ ἡ μεγάλη του ἀγάπη πρὸς τὸν λαό του. Αὐτὸ τὸ μήνυμα, θεωρῶ πὼς εἶναι μία μεγάλη παρακαταθήκη στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ περνᾶ ὁ τόπος μας καὶ ὁ λαός μας. Εἶναι ἕνα μήνυμα προφητικὸ καὶ φαντάζει σὰν νὰ τὸ εἶπε χθές.
.             Ἔτσι στὶς 28 Ἰανουαρίου ἄφησε τὴν τελευταία του πνοή, ὑποκύπτοντας στὴν ἐπάρατο νόσο.
[…]
.       Δυστυχῶς, ἡ Ἑλλάδα μας σήμερα εἶναι ἕνα ἀκέφαλο πτῶμα ποὺ τὸ κατασπαράσσουν τὰ ὄρνεα τῆς νέας τάξεως πραγμάτων καὶ τῆς παγκοσμιοποίησης. Χαμογελοῦν καὶ χορεύουν ὅλοι οἱ πολιτικάντηδες ποὺ ξεπουλοῦν τὴν χώρα καὶ πτωχεύουν τὸν λαό της . Ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ διεθνιστὲς ἀριστερολάγνοι, οἱ καλοβολεμένοι τῶν ΜΜΕ, ποὺ τρέμουν νὰ μιλήσουν γιὰ τὰ Ἐθνικὰ θέματα, μήπως καὶ τοὺς μαλώσει «ὁ μεγάλος ἀδελφός».  Στὶς 28 Ἰανουαρίου 2008, ἔφυγε ὁ Χριστόδουλος τῶν Ἑλλήνων.

 […]

.          Ὁ λαός μας ΠΟΤΕ δὲν ξέχασε τὸν ἄνθρωπό του. Τὸ ἀπέδειξε καὶ τὸ Σάββατο 22 Ἰανουαρίου 2011, ποὺ ἡ ἐφημερίδα «Δημοκρατία» στὴν ἔκδοσή της, εἶχε ἔνθετο ἀφιέρωμα στὸν Χριστόδουλο καὶ ἀπὸ τὶς 11 τὸ πρωὶ σὲ κανένα περίπτερο τῆς Ἀθήνας δὲν ὑπῆρχε οὔτε ἕνα φύλλο τῆς ἐφημερίδας γιὰ δεῖγμα.

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ»

ΑΡΧΙΕΠ. ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: «ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ»

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Πίστη καὶ προσήλωση στὴν Παράδοση ἡ ἀπάντηση στὴν Κρίση. Ἕνα ἀληθινὸ καὶ περιεκτικότατο μήνυμα.  Μακάρι τὸ δεύτερο σκέλος του (αὐθεντικὴ ἐπιβεβαίωση τοῦ πρώτου σκέλους) νὰ ἀφομοιωθεῖ. Ἀπὸ τὰ ὑψηλὰ κλιμάκια… μέχρι τὰ χαμηλά. Ἀκόμη καὶ ἀπὸ κεῖνα ποὺ μὲ αὐθαιρεσίες θεολογικές, ἐπικοινωνιακές καὶ λειτουργικὲς πατᾶνε κυριολεκτικὰ τὴν Παράδοση καὶ συνεπῶς τὴν Πίστη.

.        Νὰ ἔχουν πίστη στὸν Θεὸ μπροστὰ σὲ κάθε δυσκολία, προέτρεψε τοὺς πιστοὺς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος, ὁ ὁποῖος προεξῆρχε τῆς Θείας Λειτουργίας στὸν Ἱ. Ν. Ἁγ. Γλυκερίας Γαλατσίου. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος στὴν ὁμιλία του ἀναφέρθηκε στὶς δυσκολίες καὶ τὴν ἀνασφάλεια ποὺ κυριαρχοῦν αὐτὲς τὶς ἡμέρες τῆς κρίσεως ζητώντας ἀπὸ τὸ πολυπληθὲς ἐκκλησίασμα νὰ μείνει ἑνωμένο καὶ προσηλωμένο στὴν πίστη καὶ τὴν παράδοση. «Ἑνωμένοι, ὅλοι μαζὶ θὰ ξεπεράσουμε τὴν κρίση», εἶπε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος.

 ΠΗΓΗ: amen.gr

ΒΓΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΑ …ΡΑΣΑ ΤΟΥΣ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Καὶ πῶς νὰ μὴ βγοῦν ἀπὸ τὰ …ράσα τους (ποὺ δὲν ἔχουν!)! Στὸ κατωτέρω δημοσίευμα διαβάζουμε ὡραῖες ἰδέες ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποτελέσουν πηγὴ ἐμπνεύσεως καὶ γιὰ τοὺς καθ᾽ ἡμᾶς ὑποστηρικτὲς τῶν «ἀνοικτῶν ὁριζόντων». Καὶ κανένας ἂς μὴ σχετλιάσει. Δὲν «θέλει πολὺ» γιὰ νὰ φτάσουμε ἐκεῖ. Ἀπὸ τὰ μικρὰ οἱ δυτικοὶ χριστιανοὶ ἔφτασαν στὰ μεγάλα. Ἔκοψαν, ἀφαίρεσαν, προσέθεσαν, διαίρεσαν, πολλαπλασίασαν μὲ τὴν διάνοιά τους καὶ τώρα βρίσκονται στὸ …ταμεῖο γιὰ τὸν λογαριασμό. Κι ἐν τούτοις ὑπάρχουν πολλοὶ ἡμέτεροι ποὺ δελεάζονται ἀπὸ τὰ «θέλγητρα» τῆς Δύσεως καὶ τῆς Διανοίας της. Καὶ πασχίζουν νὰ “περάσουν” τὶς ἰδέες τους πότε μὲ τὸν ἕνα καὶ πότε μὲ τὸν ἄλλο τρόπο. (Βλ. κατωτέρω στὸ «Ὑπόμνημα» τί ἔγραφε σχετικὰ ὁ Φώτης Κόντογλου). Ἢ τρέχουν καὶ σαλιαρίζουν στοὺς δῆθεν Διαλόγους καὶ στὰ Τσίρκα τῶν Συμπροσευχῶν ξεφορώντας τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ τὴν ὀρθόδοξη τιμή τους!

 Βγῆκαν ἀπὸ τὰ… ράσα τους

.          Μπροστὰ στὴν “webcam” τους στήθηκαν οἱ ἐνορίτες τοῦ Ἁγίου Πατρικίου στὸ Ντουμπάρτον, γιὰ νὰ «παρακολουθήσουν» τὴν “θεία λειτουργία”, καθὼς δὲν μποροῦσαν νὰ παρευρεθοῦν στὸν ναό. Κι ἐκεῖ ποὺ περίμεναν νὰ ἀρχίσει ἡ ψαλμωδία… ἄρχισε ἕνα βίντεο ποὺ ἔκανε τοὺς πάντες νὰ κοκκινίσουν. Ἀντὶ τῆς θείας λειτουργίας προβλήθηκε διαφημιστικὸ (γιὰ προϊὸν γνωστῆς ἑταιρείας) μὲ ἀνάρμοστο περιεχόμενο [ποὺ δὲν ἀναδημοσιεύεται ἀπὸ τὴν παροῦσα ἱστοσελίδα]. Ἀρκεῖ μόνο νὰ  ἀναφερθεῖ πὼς τὸ σλόγκαν τῆς διαφήμισης εἶναι… “Sexperience”! […] «Ὑποθέτω ὅτι μπορεῖς νὰ δεῖς τὴν ἀστεία πλευρὰ τοῦ θέματος», δήλωσε δὲ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐνορίτες!

Προσαρμογὴ ἀπὸ real.gr

 ΔΙΚΗΝ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΟΣ

.      […] Αὐτοὶ οἱ ἐπιστημονικοὶ θεολόγοι καὶ νεορθόδοξοι δὲν θὰ εἶναι παράξενο νὰ ὑποστηρίζουνε κάποτε, ἐπιστημονικῶς, πὼς κατὰ λάθος γράφηκε ὅτι οἱ Πατέρες ποὺ διδάξανε στὸν κόσμο τὸν Χριστιανισμὸ γεννηθήκανε ἐδῶ στὴν Ἀνατολή, καὶ πὼς κατόπιν τῶν νέων ἐρευνῶν τῆς ἐπιστήμης ἐβεβαιώθη ὅτι ὁ μὲν Βασίλειος γεννήθηκε στὴν σεπτὴν Φραγκφούρτη, ὁ Χρυσόστομος στὴν ἁγίαν πόλιν τοῦ Μονάχου, τὴν νέαν Σιών, ὁ Γρηγόριος στὸ ἱερὸν Ἀμβοῦργον, ὁ Ἀντώνιος πὼς ἀσκήτεψε παρὰ τὴν Βαλτικὴν θάλασσαν, κ.λπ.
.          Ὅσον γιὰ τὸν Ἐφραὶμ τὸν Σῦρο, ποὺ εἴπαμε παραπάνω, ποῦ νὰ καταδεχτοῦνε νὰ τὸν γράψουνε στὰ σοφὰ συγγράμματά τους, ἕναν ἄξεστον καὶ ἀπαίδευτον τουρκοκαλόγηρον, καθὼς καὶ τοὺς ἄλλους, μὲ τὴν περιορισμένη διάνοια, ὅπως εἶναι ὁ Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος, Βαρσανούφιος, Νεῖλος, Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, Νικήτας Στηθᾶτος, Γρηγόριος Σιναΐτης, κι οἱ ἄλλοι φανατικοὶ καὶ μισαλλόδοξοι ἀνατολίτες.
.           Ἡ σημερινὴ «θεολογικὴ ἐπιστήμη», λένε οἱ ἐξ Ἑσπερίας φωτοδόται, ἐσυγχρονίσθη εἰς τὰς πολιτισμένας χώρας, καὶ ὁδηγεῖται εἰς τὴν ἔρευνάν της ὑπὸ τῶν πορισμάτων τῶν ἄλλων ἐπιστημῶν, τῆς βιολογίας, γεωλογίας, τῆς ἀστρονομίας κ.λπ. Ζῶμεν εἰς τὸν αἰῶνα τῶν ἐπιστημονικῶν θαυμάτων, τῶν πυραύλων, τῶν σπούτνικ. Εἰς τὰ ἀγωνιώδη ἐρωτήματα τὰ ὁποῖα προβάλλουν οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι, τί εἶναι εἰς θέσιν ν᾿ ἀπαντήσουν οἱ ἀγαθοὶ καὶ ἁπλοϊκοὶ ἐκεῖνοι γέροντες τῆς ἐρήμου, οἱ ζήσαντες ἐν σπηλαίοις ὡς οἱ τρωγλοδῦται, καὶ εἰς μίαν ἐποχὴν καθ᾿ ἣν ἐβασίλευεν ἡ βαρβαρότης, ἡ ἀμάθεια καὶ ἡ νοσηρὰ δεισιδαιμονία;
.         Ποιά θρησκεία λοιπὸν παραμορφώθηκε σὲ τέτοιον ἀπίστευτον βαθμό; Ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μᾶς ἔφερε τὴν ἀλήθεια, ἁπλή, καθαρὴ σὰν κρύσταλλο, καὶ ποὺ γλύτωσε τὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ ἀπὸ τὴν πολύπλοκη καὶ μπερδεμένη ψευτιὰ τῆς γνώσης, αὐτὴ ἡ θρησκεία ἔπεσε πάλι στὰ πονηρὰ συστήματα ἐκείνων γιὰ τοὺς ὁποίους εἶπε ὁ Χριστὸς πὼς εἶναι κλέφτες καὶ ληστὲς ποὺ ληστεύουνε τὶς ψυχές.
.          Αὐτοὶ δὲν μπαίνουνε στὴν αὐλὴ τῶν προβάτων ἀπὸ τὴ θύρα, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, ὅπως εἶπε ὁ Χριστός, ἀλλὰ πηδᾶνε ἀπάνω ἀπὸ τὴ μάντρα, καὶ παρουσιάζουνται σὰν ποιμένες, ἐνῶ εἶναι ληστὲς καὶ κλέφτες.
.           Καὶ ποιοὶ εἶναι αὐτοί; Εἶναι τοῦτοι οἱ λαοπλάνοι, ποὺ ἔρχουνται ἀπὸ τὰ Πανεπιστήμια τῆς ἀπιστίας, βαστώντας στὰ χέρια τους διπλώματα καὶ πιστοποιητικὰ τῆς θεολογίας, σὰν νὰ εἶναι ἡ θεολογία γιατρικὴ ἢ χημεία, καὶ χαλᾶνε μὲ τὴν πονηρὴ διδασκαλία τους τὰ ἁπλοϊκὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ, λέγοντάς τους πὼς ἡ πίστη τους εἶναι δεισιδαιμονία καὶ τυπολατρεία, καὶ πὼς ἡ ἱερὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας τὴ μποδίζει νὰ συγχρονισθῆ, δηλαδὴ νὰ γίνει σὰν τὴ Χριστιανικὴ ἀθεΐα ποὺ λέγεται Προτεσταντισμός.
.           Ναί. Αὐτοὶ εἶναι οἱ κλέφτες κι οἱ ληστὲς ποὺ εἶπε ὁ Κύριος πὼς ἀνεβαίνουνε ἀπ᾿ ἀλλοῦ καὶ μπαίνουνε στὴν αὐλὴ τῶν προβάτων, δηλαδὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ δὲν μπαίνουνε ἀπὸ τὴ θύρα, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός. Καὶ θέλουνε νὰ ξεγελάσουνε τὰ ἀθῶα τὰ πρόβατα ποὺ ζοῦνε μὲ τὴν πατροπαράδοτη εὐσέβεια καὶ ποὺ γνωρίζουνε καλὰ τὸν Χριστό, καὶ Ἐκεῖνος τὰ γνωρίζει.
[…]

ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΣΠΟΥΔΑΜΑΤΑ (Τί γιορτάζουμε τὰ Θεοφάνεια; «τὴν φανέρωση τοῦ Χριστοῦ στοὺς Τρεῖς Μάγους»)

Γράμματα, σπουδάματα

   Τοῦ Δημήτρη Νατσιοῦ

Τί γιορτάζουμε τὰ Θεοφάνεια;
«τὴν φανέρωση τοῦ Χριστοῦ στοὺς Τρεῖς Μάγους»!!!!!!!

.           ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:  Μᾶς ἀποπροσανατολίζουν μὲ τὰ σπρέντ καὶ τὸ PSI καὶ ἀπὸ κάτω συνεχίζουν νὰ ὑπονομεύουν μὲ δολιότητα τὴν αὐτοσυνειδησία μας. «Ὣς πότε ἄραγε θὰ ἀνεχόμαστε νὰ εἰσπνέουν οἱ μαθητές μας τὶς ἀναθυμιάσεις καὶ νὰ παιδαγωγοῦνται στὴν εὐτέλεια, τὴν χυδαιότητα, τὴν ἀφιλοπατρία καὶ τὴν ἐκκλησιομαχία;»
.          Οἱ Ντενεκέδες τῆς Ἁλλοτριώσεως μὲ τὰ βρωμερά τους χέρια, βουτηγμένα στοὺς ὑπονόμους τῆς «Νέας Κουλτούρας» δὲν ἔχουν οὔτε τὸ ἐπιστημονικὸ θάρρος νὰ γράψουν στὰ σιχαμερὰ βιβλία τους τὴν ἱστορία τῶν Χριστουγέννων, ὅπως εἶναι γνωστή ἀπὸ τὶς Πηγές. Καὶ οἱ Γελοῖοι Καλλικάντζαροι τῆς Ἀλλοτριώσεως νομίζουν πὼς «γελοιοποιώντας» τὴν κατάπτυστα παρεφθαρμένη Διήγηση τῶν Θεοφανείων πετυχαίνουν νὰ ὑποβαθμίσουν τὸ Μυστήριο τοῦ Θεοῦ.
.         Σὰν κι αὐτοὺς ἔχουν περάσει πολλοί. Καὶ ἴσως «καλύτεροι». Ἀλλὰ τοὺς κατάπιε ἡ σκουπιδιάρα τῆς Ἱστορίας. Λοιπόν, καὶ στὰ δικά τους (τῶν νεωτέρων )! 

.         Τί γιορτάζουμε τὰ Θεοφάνεια; Καὶ ἕνα μικρὸ παιδί, τοῦ Δημοτικοῦ, θὰ σοῦ ἀπαντήσει: τὴν βάπτιση τοῦ Χριστοῦ. Ἐξ ἄλλου τὸ ἀπολυτίκιο τῆς μεγάλης δεσποτικῆς ἑορτῆς εἶναι ἀπὸ τὰ λίγα, ποὺ σχεδὸν ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, γνωρίζουμε. Εἶναι ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἐξαίσια καὶ μελίφθογγα τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ ἐντυπώνονται στὴ μνήμη μας «ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων». «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις…». Ὅλοι, πλὴν ἑνός: τοῦ ὑπουργείου διὰ βίου ἀμάθειας.

.          Ἐξηγῶ. Παιδιὰ τοῦ Γυμνασίου, παρέδωσαν, (καὶ μοῦ τὸ ἐνεχείρισε), στὸν πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱερᾶς Μητρόπολης Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου π. Ἐπιφάνιο, ἕνα βιβλίο-περιοδικὸ ποικίλης ὕλης, μὲ τίτλο «Τὸ βιβλίο τῶν Νέων τῆς Εὐρώπης». Οἱ μαθητὲς κατήγγειλαν ἀπρέπειες, ποὺ περιέχει τὸ ἐν λόγῳ κουρελούργημα. (Ὑπάρχουν, εὐτυχῶς, καὶ παιδιὰ ποὺ δὲν νοιάζονται μόνο γιὰ τὸ τελευταίας γενιᾶς κινητό). Τὸ «βιβλίο τῶν Νέων» εἶναι ἕνα εἶδος πολυσέλιδου ἡμερολογίου, τὸ ὁποῖο χορηγεῖται στοὺς μαθητὲς τῆς Ε.Ε., γιὰ ὄγδοη χρονιά. Στὶς πρῶτες σελίδες περιέχει καὶ μήνυμα τῆς ὑπουργοῦ, πρώην ἐθνικῆς Παιδείας, (θὰ μᾶς ἐξηγήσει ποτέ, γιατί ἀπάλειψε τὴν λέξη «ἐθνικῆς» ἀπὸ τὸν τίτλο τοῦ ὑπουργείου;) κ. Ἄννας Διαμαντοπούλου. Στὸ κείμενό της γράφει ὅτι τὸ «βιβλίο… εἶναι μία ἀξιόλογη πνευματικὴ πύλη τῶν νέων τῆς Εὐρώπης καὶ στοχεύει στὴν διαμόρφωση μιᾶς ἑνιαίας ἀντίληψης γιὰ τὴ ζωὴ τῶν νέων, κυρίως στὸ πεδίο τῆς σχολικῆς γνώσης, καὶ στὴν ἀνάδειξη μιᾶς νεανικῆς κουλτούρας, ποὺ θὰ ἐνδυναμώσει καὶ θὰ ἐμπεδώσει στὶς νέες γενιὲς τῶν Εὐρωπαϊκῶν λαῶν τὸ ὅραμα τῆς Εἰρήνης καὶ τῆς Προόδου σὲ κοινὲς παρακαταθῆκες».
.          Πρὶν σχολιάσω ὅμως τὶς παφλάζουσες ἀσημαντολογίες τῆς ὑπουργοῦ καὶ γιὰ νὰ ἐμπεδώσουμε κι ἐμεῖς τὸ προοδευτικὸ ὅραμά της, περὶ ἑνιαίας ἀντίληψης καὶ κοινῆς παρακαταθήκης τῶν νέων τῆς Εὐρώπης, παραπέμπω, στὸν μήνα Ἰανουάριο τοῦ βιβλίου-ἡμερολογίου, τὴν ἕκτη ἡμέρα, ποὺ γιορτάζουμε τὰ ἅγια Φῶτα. Ἀνοίγω, λοιπόν, τὴν νεανικὴ «πνευματικὴ πύλη» καὶ διαβάζω: «6 Ἰανουαρίου: Τὰ Θεοφάνεια, ποὺ ἐτυμολογικὰ σημαίνουν τὴν φανέρωση τοῦ Θεοῦ, εἶναι μία Χριστιανικὴ γιορτὴ κατὰ τὴν ὁποία τιμοῦμε καὶ θυμόμαστε τὴν φανέρωση τοῦ Χριστοῦ στοὺς Τρεῖς Σοφοὺς ἢ Μάγους (μερικὲς φορὲς ἀναφέρονται καὶ ὡς βασιλιάδες. Σὲ πολλὲς κουλτοῦρες ὑπάρχει ἡ παράδοση νὰ τρῶνε ἕνα κέικ σὲ σχῆμα βασιλιά)». Αὐτὴ εἶναι, λοιπόν, ἡ «κοινὴ παρακαταθήκη» τῶν νέων, ἡ ὁποία ξεκινᾶ μὲ τὴν στρέβλωση (ἢ βλασφημία) τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος, μὲ τὸ μαγάρισμα τοῦ ὀρθόδοξου δόγματος.

.          Καὶ αὐτὲς οἱ πνευματικὲς ἀκαθαρσίες δὲν περιορίζονται μόνον σὲ χαζοχαρούμενα, ἄχρηστα ἔντυπα (πόσα λεφτὰ ἀλήθεια σπαταλήθηκαν, ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ λαοῦ μας, γιὰ νὰ διακινηθεῖ αὐτὸ τὸ σκουπίδι;), ἀλλὰ παρεισέφρησαν καὶ στὰ κρίσιμα βιβλία γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ. Στὸ βιβλίο Γλώσσας τῆς Ε´ Δημοτικοῦ, β’ τεῦχος, στὴν ἑνότητα γιὰ τὰ Χριστούγεννα, σημειώνεται καὶ πάλι γιὰ τὰ Θεοφάνεια: «Στὴν χώρα μας ρίχνουμε τὸν σταυρὸ στὴν θάλασσα γιὰ νὰ τὸν πιάσει ὁ καλύτερος καὶ γρηγορότερος κολυμβητὴς», καὶ τέλος. Ἀπὸ τὴν φανέρωση τοῦ Χριστοῦ σὲ τρεῖς Μάγους  καὶ τά…βασιλικὰ κέικ («Θέ μου, τί βλέπομεν στὶς μέρες μας», ὡς θὰ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης), ἐδῶ, ἡ Ἐπιφάνεια τοῦ Σωτῆρος, ἔγινε ἀγώνας κολύμβησης.
.         Θέλω, μιᾶς καὶ εἴμαστε στὶς παραμονὲς τῶν Χριστουγέννων, νὰ τονίσω κάποια καίρια ἀπευθυνόμενος κυρίως σὲ συναδέλφους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν «καλὴ ἀνησυχία» τοῦ Γέροντος Παϊσίου, γιὰ τὰ ὅσα φρικιαστικὰ συμβαίνουν στὴν πολύπαθη ἐκπαίδευση. Ὣς πότε ἄραγε θὰ ἀνεχόμαστε νὰ εἰσπνέουν οἱ μαθητές μας τὶς ἀναθυμιάσεις καὶ νὰ παιδαγωγοῦνται στὴν εὐτέλεια, τὴν χυδαιότητα, τὴν ἀφιλοπατρία καὶ τὴν ἐκκλησιομαχία; Ἂς ἀποτινάξουμε ἐπιτέλους ἀπὸ πάνω μας τὰ μπάζα τῆς θολοκουλτούρας, τὰ τὰ ἄθεα γράμματα, ποὺ ἁπλώθηκαν, σὰν σάβανα, πάνω ἀπὸ τὴν πατρίδα μας. Θέλουν δὲν θέλουν τὰ «εὐρωψώνια τοῦ πολυπολιτισμοῦ», τὸ Γένος ὀφείλει τὴν ταυτότητά του στὴν Ἐκκλησία. Ἡ συχνότατη ἐπωδὸς τοῦ Μακρυγιάννη, «πίστη καὶ πατρίδα μου», ἦταν γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ μᾶς παρέδωσαν αὐτὸν τὸν Τόπο, ὡς «τζιβαϊρικὸν πολυτίμητο», ἕνα δίδυμο, ἀλλὰ ἀδιαίρετο χρέος ἱστορικῆς ὑπάρξεως.
.          Γι’ αὐτὰ καὶ τὰ «πεπυρωμένα βέλη τῶν πονηρῶν» στρέφονται κατὰ τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας.
.        Παρενθέτω τὴν ἑξῆς προφητικὴ ἐπισήμανση τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, ἤδη ἀπὸ τὸ 1984: «Ἀπὸ πολλὰ χρόνια τώρα γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια διαρκῶς αὐξανομένη νὰ πολεμηθεῖ ἡ πίστη. Νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός. Νὰ διαστρεβλωθεῖ ἡ ἱστορία μας. Νὰ εὐτελισθεῖ ἡ σημασία τῶν μεγάλων ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα ποὺ τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νὰ παύσει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ Γένους μας. Νὰ καταντήσουν τὰ παιδιά μας εὔκολη λεία κάθε νοητοῦ ἢ φανεροῦ θηρίου». Τὸ σιωπηλὸ καὶ ἡσύχιο περιβόλι τῆς Παναγίας ἔκρουσε τὸν κώδωνα ἀπὸ παλιά. Εἶναι γνωστὸ πὼς κάθε προσπάθεια ἀλλοίωσης τοῦ ἐθνικοῦ μας προσώπου ἐκδηλώνεται, ὡς ἐπιχείρηση χωρισμοῦ τῆς ζωῆς ἀπὸ τὴν παράδοση καὶ τὴν πίστη μας. Καταρρέουμε, ὅταν «ἡ ἀλήθεια τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ζωῆς μας νοθεύεται». Μὲ τὸ βιβλίο ἱστορίας ξεβράστηκε ἡ νοθεία. Τὰ ὕπουλα ὅμως χτυπήματα δίνονται μέσῳ τῶν «ἀναγνωστικῶν».
.         Εἶναι δυνατὸν δάσκαλος, μὲ στοιχειώδη πνευματικὴ ἐντιμότητα, νὰ διδάξει τὰ Χριστούγεννα, στὴν Ε´ Δημοτικοῦ ποὺ διδάσκω, μὲ κείμενα τοῦ τύπου «Φρικαντέλα ἡ μάγισσα ποὺ μισοῦσε τὰ κάλαντα»; Νὰ διαβάζει ὁ δάσκαλος φράσεις, ὅπως: «Σκασμός, σπουπιδόπαιδα! Ἂν δὲν σταματήσετε νὰ λέτε τὰ κάλαντα θὰ τὸ μετανιώσετε πικρά!» (σέλ. 26, β´ τεῦχος γλώσσας). Ἢ παρακάτω, στὴ σελίδα 30, ἄλλο τρισάθλιο κείμενο, γιὰ «μαγεῖες, μαγικὰ ραβδιὰ καὶ μαγικὰ σύνεργα»;
.        Τί δουλειὰ ἔχουν οἱ μαγεῖες καὶ οἱ κρανιοκενεῖς παλαβομάρες τοῦ κάθε τυχάρπαστου ρυπαρογράφου, μὲ τὴν γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ; Προφανῶς οἱ ἄνθρωποι ἐζήλωσαν τὴν «δόξα», ἐκείνης τῆς λοξῆς Ἀγγλίδας, ποὺ ἔγινε ζάπλουτη μὲ τὶς παρανοϊκὲς ἀσυναρτησίες  τοῦ «Χάρυ Πότερ», τὸ ὁποῖο ἀπροκάλυπτα ἀποτελεῖ ἐγχειρίδιο μαγείας. Ἤ, κατὰ πᾶσα πιθανότητα, εἶναι αἰχμάλωτοι ἰνδουϊστικῶν φιλοσοφιῶν, μὲ τοὺς γκουρού, τὴν γιόγκα καὶ λοιπούς…ἐσωτερισμούς, ποὺ τοὺς νερουλίασαν τὸν νοῦ. Δὲν ἐξηγεῖται ἀλλιῶς ἡ ἐμμονή τους σὲ τέτοια κείμενα.
.           Στὸ Ἀνθολόγιο τῶν Ε-Ϛ´ Δημοτικοῦ, στὴ σελίδα 85, φιλοξενεῖται κείμενο μὲ τίτλο: «Ἡ καρδιὰ ἑνὸς ποντικοῦ», κάποιου Ἄγγλου συγγραφέα. Διαβάζω τὴν εἰσαγωγή: «Τὶς μάγισσες σήμερα δὲν τῆς ξεχωρίζεις. Εἶναι συνηθισμένες γυναῖκες, γι’ αὐτὸ καὶ μποροῦν νὰ κυκλοφοροῦν ἀπαρατήρητες ἀνάμεσά μας. Σκοπός τους εἶναι νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὰ παιδιά. Ἔτσι, λοιπόν, μεταμόρφωσαν σὲ ποντίκι τὸ μικρὸ πρωταγωνιστὴ τοῦ μυθιστορήματος…». Καὶ στὸ κείμενο τὰ 11χρονα παιδιὰ διαβάζουν φράσεις ἐξόχου παιδαγωγικῆς ἀξίας, ὅπως: «Ἕνα βράδυ ἡ γιαγιά μου κάπνιζε τὸ μαῦρος της ποῦρο, ἐνῶ ἐγὼ μισοκοιμόμουν μακάρια στὴ ζεστὴ ἀγκαλιά της». Πούρα ποὺ τὰ καπνίζουν γιαγιάδες, μάγισσες, ποντίκια, ἕνας κόσμος καταθλιπτικός, ἐρεβώδης, τὸ Νέο Σχολεῖο τους. Ἔφυγε ἀπ’ τὸ σχολειὸ ὁ Θεάνθρωπος καὶ μπῆκε ὁ θηριάνθρωπος.

.          Τί κάνουμε; Ἐδῶ θέλει «ἀγῶνες πατρικούς», φωτιὰ καὶ τσεκούρι. Δὲν διδάσκουμε τίποτε ἀπὸ «ραδιενεργὰ ἀπόβλητα» τῶν βιβλίων, δὲν θὰ γίνουμε συνεργοὶ στὸ ἔγκλημα. Ἂς προστρέξουμε στὴν βρυσομάνα, στὸ ριζιμιὸ λιθάρι τοῦ Γένους, τὴν παράδοσή μας. Ἔχουμε κείμενα ποὺ «μοσχοβολοῦν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο» (Κόντογλου). Πέρασαν λογοτέχνες, ποὺ μαστόρεψαν ἐκπάγλου κάλλους κείμενα γιὰ τὸ Δωδεκαήμερο. Εὔκολα βρίσκονται, ἂς τὰ προσφέρουμε στὰ παιδιά, μακριὰ ἀπὸ τὶς τάξεις τὰ δηλητήρια. «Ἄφετε τὰ παιδία…».
.            Τὶς κοινὲς κουλτοῦρες καὶ παρακαταθῆκες, ἂς τὶς διδάξει ἡ κ. Διαμαντοπούλου στὰ δικά της βλαστάρια. Βιώνουμε ἤδη τὰ ἐπίχειρα αὐτοῦ τοῦ νεφελώδους προοδευτισμοῦ καὶ τοῦ ἀβασάνιστου ἐξευρωπαϊσμοῦ. Ὑπάρχουν καὶ πνευματικοὶ νόμοι… Ἡ «οἰκονομία» τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀπελευθέρωσε, πρὶν ἀπὸ 200 περίπου χρόνια ἀπὸ τὴν σκλαβιά. Ἡ οἰκονομία τῶν σημερινῶν θεομάχων, μᾶς ὑποδουλώνει καὶ πάλι, καταστρέφοντας ἀδίστακτα καὶ τὸ μέλλον τοῦ τόπου.  Ὅπως λέει καὶ ὁ Παλαμᾶς

«Δὲ θέλω ἐγὼ καινούργια, ξένα δῶρα,
παλιὰ δικά μου πλούτη σου ζητῶ».