MΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ «Δυστυχισμένη Ἑλλάς! δυστυχισμένοι Ἕλληνες! Ἀναθεματισμένοι Κυβερνῆτες» (Δ. Νατσιός)

  «Μάχου ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος»

  Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς 

«Ἄ! Αἱ ἐκλογαί, αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ἐπὶ ἑβδομήκοντα ἔτη ἀσχολία μας, ἀφ’ ὅτου ἠλευθερώθημεν, ἀφ’ ὅτου δηλαδὴ μεταλλάξαμεν τυράννους, τοὺς ὁποίους διὰ τῶν ἐκλογῶν φανταζόμεθα ὅτι ἀντικαθιστῶμεν τάχα συχνότερον»

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης

.         Τὸ νεοελληνικὸ κράτος τὸ ἐλευθέρωσαν οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ τὸ «ἔστησαν» οἱ Βαυαροὶ καὶ τὸ κυβερνοῦν 10-15 οἰκογένειες, δυνάστες- δυναστεῖες πολιτικῶν. Τὸ κράτος αὐτό, ἀντὶ νὰ ἀναδείξει τὶς ἀρετὲς τοῦ λαοῦ, τὴν ἀντοχή, τὴν καρτερία, τὸ πνεῦμα θυσίας καὶ αὐταπάρνησης, ποὺ τὸ κράτησαν ὄρθιο στὰ χρόνια της πολυαίωνης σκλαβιᾶς, «φρόντισε» νὰ ἐκλύσει τὶς χειρότερες ροπές του καὶ νὰ ὑποσκάψει τὸν ἐσώτερο χαρακτήρα του, τὸ φιλότιμό του. Ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τοῦ ἐλευθέρου βίου του, οἱ δαίμονες τῆς πατρίδας, οἱ πολιτικοί του, κατακερμάτισαν τὸν λαὸ σὲ κομματικὰ σουλτανάτα. «Οἱ πολιτικοί μας καὶ οἱ ξένοι τρώγονταν καὶ καθένας κοίταζε νὰ περισκύση ἡ δική του φατρία. Ἄλλος τὸ ἤθελε Ἀγγλικόν, ἄλλος Ρούσικον, ἄλλος Γαλλικόν…τήραγαν νὰ πάρουν κάνα λεπτό, ὅτι εἰς τὴν Ἑλλάδα ηὔραν ἁλώνι ν’ ἁλωνίσουν». (Μακρυγιάννης).
.        Τὸ κράτος αὐτὸ τὸ ἀνέστησε τὸ αἷμα τοῦ λαοῦ του, μὲ τοὺς πολέμους τοῦ ’12-’13, γιὰ νὰ ἔρθουν μετὰ οἱ ἄπληστες κομματικὲς συμμορίες, νὰ τὸ βυθίσουν στὸν Διχασμὸ καὶ νὰ τὸ ὁδηγήσουν στὸ μικρασιατικὸ σφαγεῖο. Τὸ κράτος αὐτὸ εἶδε τὸν ἀνθό του νὰ πολεμᾶ μὲ ἡρωισμό, στὰ βουνὰ τῆς Ἠπείρου καὶ τῆς Μακεδονίας, αὐτοκρατορίες ὁλάκερες, γιὰ νὰ βρεθεῖ μετὰ ἀπὸ ἕξι χρόνια ἐμφυλίου αἱματοκυλίσματος, ντροπιασμένο, ἐρειπωμένο «παλιοψάθα τῶν ἐθνῶν». Γιατί; Γιὰ τὸ ποιὰ «φατρία θὰ περισκύση».
.       «Ἄ, ναί, πόσες ἀνόητες μάχες, ἡρωισμοὶ/ θυσίες καὶ ἧττες κι ἄλλες μάχες, γιὰ πράγματα ποὺ κιόλας ἦταν ἀπὸ ἄλλους ἀποφασισμένα», θρηνεῖ ὁ Ρίτσος στὴν «Ἑλένη». Τὸ κράτος αὐτὸ ἔδιωξε τὰ καλύτερα παιδιά του στὰ ξένα καὶ στοίβαξε τὰ ὑπόλοιπα σὲ τρισάθλιες τερατουπόλεις, μεταβάλλοντάς τα σὲ κομματικὰ ὑποζύγια τυχοδιωκτῶν καὶ ἀπατεώνων. Τὸ κράτος αὐτὸ μὲ ἐκφυλιστικὴ ἀπάθεια καὶ δειλία ἀνέχτηκε ἕνα σφύζον καὶ θαυμαστὸ κομμάτι τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὴν Κύπρο, νὰ δολοφονεῖται, νὰ ποδοπατεῖται καὶ νὰ δηώνεται ἀπὸ τὶς ὀρδὲς τοῦ Ἀττίλα. Τὸ κράτος αὐτό, ἀντὶ νὰ συνέλθει ἀπὸ τὴν καταστροφή, ἐπανέφερε τοὺς ἴδιους «ἐθνοσωτῆρες» καὶ τὰ ἔκγονά τους, γιὰ νὰ συνεχίσουν ἀπτόητοι τὸ ψεύτισμα τῶν ψυχῶν καὶ τὴν διάλυση τῆς πατρίδας. Καὶ βαπτίζει, τοὺς διαγουμιστὲς τῆς ἑλληνικῆς νήσου, φίλους καὶ τοὺς στηρίζει ἀναίσχυντα στὴν ἐπέλασή τους πρὸς τὴν Δύση. Τὸ κράτος αὐτὸ ἀνέχθηκε μία δράκα σλαβοτουρκόγυφτων νὰ μαγαρίζει τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας καὶ νὰ τοὺς ἐκλιπαρεῖ ψοφοδεῶς γιὰ συνεννόηση καὶ διακανονισμό.
.      Τὸ κράτος αὐτὸ ἐπέτρεψε σὲ μία ὀλιγομελῆ, ἄνομη ὁμάδα καλαναρχῶν, νὰ μετατρέψει τὴ διασκέδαση καὶ τὴν ἐνημέρωσή του, σὲ διδασκαλεῖο ἠθικῆς παραλυσίας καὶ διαφθορᾶς. Τὴν παιδεία, τὰ σχολειὰ σὲ μάνδρες ἀναξιοκρατίας, ἀφιλοπατρίας καὶ ἀπιστίας, μπουκώνοντας τὰ παιδιὰ μὲ ἄχρηστες γνώσεις καὶ γεμίζοντάς τα «μὲ μία ἀρρωστιάρικη ἀνησυχία, γιὰ τὸ πῶς θὰ βγάλουν τὸ ψωμί τους μονάχα». Τὸ κράτος αὐτὸ καταμόλυνε ἀκόμα καὶ τὴν Δικαιοσύνη «πράγμα πολλῶν χρυσίων τιμιώτερον», κατὰ τὸν Πλάτωνα. Οἱ ἀνεπάγγελτοι, ἐπαγγελματίες πολιτικοί, ὅταν κρίνονται γιὰ ἀτασθαλίες παράγοντες τοῦ ἀντιπάλου κόμματος, ἐκθειάζουν τὴν ἀνεξαρτησία τῆς Δικαιοσύνης. Ὅταν λογοδοτοῦν οἱ ἴδιοι, προπηλακίζουν τὴ Δικαιοσύνη καὶ διαπομπεύουν τοὺς λειτουργούς της ἐκτοξεύοντας ὕβρεις καὶ ὀνειδισμούς. Τὸ κράτος αὐτὸ κομματικοποίησε τὶς «ἔνστολες» δυνάμεις τοῦ τόπου, διαβρώνοντας τὴν ἐπαγγελματική τους συνείδηση. Τὰ νέα ἰδεώδη τῶν στρατιωτικῶν εἶναι οἱ γρήγορες προαγωγὲς καὶ οἱ διοικήσεις. Τὸ κράτος αὐτὸ ἐμπορευματοποίησε τὸν ἔξοχο πολιτισμό μας. Ἡ ἑλληνικὴ μουσικὴ παράδοση ψυχομαχεῖ. Τὴν περιφρονοῦν οἱ ἑλληνόπαιδες, τὴν μυκτηρίζουν ὑποτονθορίζοντας (=μουρμουρίζοντας) τὶς «μουσικὲς δημιουργίες» τῶν διαφημιστῶν. Κατάντησε τὴν νεολαία νευρόσπαστο, λικνιζόμενη στοὺς ρυθμοὺς τοῦ κάθε μασκαρά, ποὺ ὑποδύεται τὸν καλλιτέχνη. Τὸ ἀνίκανο κομματικὸ κράτος διέφθειρε τὴν γλώσσα μας «ἐργαλεῖο μαγείας καὶ φορέα ἠθικῶν ἀξιῶν» (Ἐλύτης). Ἀπὸ τὸν 19ο αἰώνα ἀκόμη ὁ συγγραφέας Χουρμούζης διεκτραγωδεῖ καὶ γράφει γιὰ τὰ ἐκτρώματα τῆς γλωσσικῆς ξενομανίας τῶν Ἑλλήνων: «Συμπεριφορὰ γελοιωδεστάτη…ξιπασμένων ὀψιπλούτων ἀηδεστάτη ἐπίδειξις! Πτωχοαλαζονεία ἀξία οἴκτου, γλώσσα παρδαλή!».
.    Τὸ κομματικὸ αὐτὸ κράτος νοικιάζει μισθοφόρους «ψευτοδιανοούμενους», γιὰ εὐνουχισμὸ τῆς κοινωνίας καὶ ἅλωση τῶν ψυχῶν. «Γνωρίζω μερικοὺς ὅπου σχεδὸν ἐντρέπονται νὰ λέγωσιν ὅτι εἶναι Ἕλληνες!», ἔγραφε ὁ Ἀνώνυμος τῆς «Ἑλληνικῆς Νομαρχίας».
.      Τὸ ἀνίσχυρο καὶ καχεκτικὸ αὐτὸ κράτος τῆς «βαλκανικῆς ἐπαρχιωτίλας», τὸ ἔσυραν κάποιες ἀδηφάγες συντεχνίες στὴν ὀργάνωση τῶν κατ’ ὄνομα Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, ροκανίζοντας δισεκατομμύρια, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ διοχετευτοῦν σὲ κοινωφελῆ καὶ ἐθνωφελῆ ἔργα.
.     Τὸ κράτος αὐτὸ φέουδο τῆς ἀσημαντοκρατίας, τῆς οἰκογενειοκρατίας  καὶ τῆς κομματολησταρχίας καταδιώκει τὰ καλύτερα παιδιά του στέλνοντάς τα δουλοπάροικους στὶς Φραγκογερμανίες καὶ στὶς Αὐστραλίες.
.          Βυθίζει τοὺς γονεῖς στὸν καημὸ τῆς ξενιτιᾶς, στερώντας ἀπὸ τὸν λαὸ πλοῦτο ἀειφόρο καὶ περιουσία ἀνεκτίμητη. Γιατί; Γιὰ νὰ σώσουν τὸ παλιοτόμαρό τους οἱ νεκρόσιτοι, οἱ ἐρεβομανεῖς, οἱ καντιποτένιοι ποὺ κοπροκρατοῦν τὸ μέλλον μας. «Δυστυχισμένη Ἑλλάς! δυστυχισμένοι Ἕλληνες! Ἀναθεματισμένοι Κυβερνῆτες». Θρηνεῖ καὶ ὀδύρεται ὁ ἀθάνατος Μακρυγιάννης, ἔβλεπε ὁ γερο-στρατηγὸς τὶς προκοπὲς τῶν «μακιαβέληδων» τῆς πολιτικῆς.
.        Ἡ πατρίδα στὴν κόψη τοῦ ξυραφιοῦ, μὲ τὰ θεριὰ γύρω της νὰ ἀλυχτοῦν καὶ αὐτοὶ τρώγονται σὰν τὰ σκυλιά. Μὴν χάσουμε τὴν εὐρωπαϊκή μας πορεία, πιὸ βαθιὰ στοῦ κακοῦ τὴν σκάλα. «Ἡ βλακεία, ἡ ἐγωπάθεια, ἡ μωρία καὶ ἡ γενικὴ ἀναπηρία τῆς ἡγετικῆς τάξης στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα σὲ φέρνει στὴν ἀνάγκη νὰ ξεράσεις…», ἔγραφε στὸ «πολιτικὸ ἡμερολόγιό» του ὁ σοφὸς ποιητής μας Γ. Σεφέρης.
.            Δὲν φεύγουν τὰ σάβανα ποὺ ἁπλώθηκαν πάνω ἀπὸ τὸν γαλάζιο ὁρίζοντα τῆς πατρίδας μας μὲ ἐκλογές. Ὁδεύουμε «ἀργόσυρτα» πρὸς ἀφανισμό. (Μὲ κυβέρνηση τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὅτε καὶ ἄν, ἴσως βιώσουμε τὸ εὐαγγελικὸ «…καὶ ἔσται ἡ ἐσχάτη  πλάνη χείρων τῆς πρώτης». Οὔτε βέβαια θὰ φερθοῦμε ὡς κύνες ἐπιστρέψαντες ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα. ΠΑΣΟΚ πρωτίστως καὶ ΝΔ πρέπει νὰ ἐξαφανιστοῦν. Νὰ τελειώνουμε μὲ τὴν πλατωνικὴ «νόσον τῆς πόλεως»). Στὸ σημεῖο ποὺ εἴμαστε μόνο μιὰ λύση ὑπάρχει: Ἐπανάσταση τοῦ λαοῦ. Ἐφ’ ὅσον οἱ ἀποφάσεις τῶν ἀνίκανων κυβερνητῶν ἀκυρώνουν, στὴν οὐσία, τὴν ἐπανάσταση τοῦ ’21 καὶ μᾶς ὑποδουλώνουν στὴ ἀνθρωποφαγικὲς συμμορίες τύπου ΔΝΤ, τὸν δρόμο μᾶς τὸν δείχνουν οἱ ἡρωικοὶ πρόγονοί μας: ἐπανάσταση, παλλαϊκὴ ἐξέγερση.
.       Οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης «προσηλώνοντες τοὺς ὀφθαλμούς τους εἰς ἐμᾶς, ἀποροῦν διὰ τὴν ἀκινησίαν μας». «…ἡ Πατρὶς γυμνὴ δεικνύει τὰς πληγάς της καὶ μὲ διακεκομμένην φωνὴν ἐπικαλεῖται τὴν βοήθεια τῶν τέκνων της… Ἂν λοιπὸν ἀπὸ ἀξιόμεμπτον ἀβελτηρίαν ἀδιαφορήσωμεν, ὁ τύραννος γενόμενος ἀγριώτερος, θέλει πολλαπλασιάση τὰ δεινά μας καὶ θέλομεν καταντήση διὰ παντὸς τὸ δυστυχέστερον πάντων τῶν ἐθνῶν». Ἡ ὥρα ἦλθεν.  Ἡ ἐπαναστατικὴ προκήρυξη –«Μάχου ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος» εἶναι ἕτοιμη. Τὴν ἔγραψαν μὲ τὸ αἷμα τους οἱ ἀθάνατοι ἀγωνιστὲς τοῦ Εἰκοσιένα…
.         (Καί, πρὸς Θεοῦ, δὲν μιλάω γιὰ αἱματοκύλισμα. Ἀπὸ τὸ ἔπος τοῦ ’40, εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ὁ λαὸς ὁμονοεῖ, γεγονὸς ποὺ ἐπιμαρτυρεῖ τὴν κρισιμότητα τῶν στιγμῶν).

TYΧΗ ΚΑΙ ΑΤΥΧΙΑ (π. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

Τύχη καὶ ἀτυχία

Γράφει ὁ Μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

.       Ὑπάρχουν τυχεροὶ καὶ ἄτυχοι ἄνθρωποι; Κάτι τέτοιο δὲν θὰ ἦταν ἄδικο; Τί εἶναι ἡ τύχη; Γιὰ τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησία δὲν ὑπάρχει τύχη. Δὲν ὑπάρχει μοίρα, εἱμαρμένη, κισμέτ, ἀπόλυτος προορισμὸς τοῦ ἀνθρώπου. Σὲ ὅλη τὴν ἁγιογραφικὴ καὶ ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία πουθενὰ δὲν ἀναφέρεται ἡ πίστη στὴν τύχη. Οἱ ἄνθρωποι τύχη θεωροῦν καὶ ἐκφράζουν ὅ,τι τοὺς χαρίζει τὸν ἔκτακτο πλοῦτο, τὴν σωτηρία τους ἀπὸ διάφορους κινδύνους, τὸ κέρδος τῆς ἀνυψώσεώς τους σὲ ὑψηλὴ θέση. Εἶναι γεγονὸς πὼς δὲν ὑπάρχει πουθενὰ καὶ ποτὲ κάποια δύναμη ἀνώτερη ποὺ νὰ ὀνομάζεται τύχη. Οὔτε μᾶς βοηθᾶ ποτὲ τὸ ὁποιοδήποτε γούρι, χαϊμαλὶ καὶ μπλὲ χάντρα. Νομίζουμε πὼς οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἐπιπόλαια παρασυρθεῖ ἀπὸ ἐρασιτέχνες θαυματοποιούς. Ὅ,τι φαίνεται στοὺς ἀνθρώπους τυχαῖο ἔχει σίγουρα κάποια βαθύτερη προέλευση. Δὲν ὑπάρχει κανένα πεπρωμένο.
.        Ὁ Δημόκριτος λέει πὼς οἱ ἄνθρωποι ἔφτιαξαν τὸ εἴδωλο τῆς τύχης ὡς δικαιολογία γιὰ τὴν δική τους ἀβουλία. Ὁ σοφὸς Σόλων νωρὶς εἶπε, μὴν ἐμπιστεύεσαι στὴν τύχη. Ἡ τύχη δὲν εἶναι νὰ τὴν ἐμπιστεύεσαι, λέει καὶ ὁ Χίλων. Ὑπάρχουν βέβαια καὶ ἀρχαῖοι καὶ νέοι συγγραφεῖς ποὺ πιστεύουν στὴν τύχη. Ὁ Ἀριστοτέλης τὴν τύχη θεωρεῖ κυρία τῶν περιστάσεων. Ὁ Σενέκας λέει πὼς ἡ τύχη τρέμει τὸν γενναῖο, ἀλλὰ τρομοκρατεῖ τὸν δειλό. Κατὰ τὸν Οὐγκὸ ἡ τύχη εἶναι τὸ ὑποκοριστικὸ τῆς προνοίας. Ὁ Ἀϊνστάιν ἔλεγε πὼς ἡ τύχη εἶναι τὸ ἄθροισμα πολλῶν καὶ διαφόρων συμπτώσεων.
.        Ἐμεῖς πιστεύουμε πὼς γιὰ ὅλα τὰ σκαμπανεβάσματα τῆς ζωῆς ὑπάρχει ἡ διακριτική, εὐγενὴς καὶ φιλελεύθερη πρόνοια τοῦ Πανάγαθου Θεοῦ. Κατὰ ἕναν ἀνθρωπομορφικὸ τρόπο θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ἄνετα πὼς ὁ Θεὸς ἀγωνιᾶ γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἔτσι δίνει τὰ καλὰ γιὰ νὰ τὸν εὐχαριστοῦμε καὶ νὰ τὸν δοξάζουμε. Ὁ ἴδιος προσφέρει κάποτε καὶ τὰ πικρά, ὄχι ὡς σκληρὸς καὶ θιγμένος, ὡς ἐκδικητικὸς καὶ τιμωρός, ἀλλὰ ὡς ἄριστος παιδαγωγός, πρὸς διόρθωση καὶ μετάνοια. Ὁ Θεὸς προνοεῖ, προφυλάγει καὶ προστατεύει τὸν κάθε ἄνθρωπο, γιατί εἶναι πλάσμα του καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του δὲν παύει νὰ ὑπάρχει ποτέ. Δὲν ἀφήνει τὰ παιδιὰ τοῦ δίχως τροφὴ καὶ φροντίδα. Δὲν τὰ ἀφήνει στὴν «τύχη» τους. Αὐτὸς ποὺ δίνει τροφὴ στὰ στρουθία τ’ οὐρανοῦ καὶ ὑπέροχα χρώματα στ’ ἄνθη τοῦ ἀγροῦ θὰ ἐγκαταλείψει στὴν «τύχη» του τὸν ἄνθρωπο; Δὲν ὑπάρχει στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων κάτι τὸ τυχαῖο, τὸ μοιραῖο, τὸ προγεγραμμένο. Ὑπάρχει βαθὺς καὶ οὐσιαστικὸς λόγος γιὰ τὰ γενόμενα καλὰ καὶ ἄσχημα στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Κάποιος λόγος ὑπάρχει στὰ διάφορα συμβαίνοντα καὶ κάποιος ἀπώτερος καὶ ἀγαθὸς σκοπός.
.       Ὑπάρχει, ἀγαπητοί μου, ἕνας θεϊκὸς σχεδαασὸς γιὰ τὸν κόσμο καὶ γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο εἰδικά. Βέβαια εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἐλεύθερη βούληση τοῦ ἀνθρώπου, πού, ὅταν δὲν ὑπάρχει, δὲν ἐπεμβαίνει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ διαφορότροπα ἐνεργοῦσα στὸν καθένα. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν ἐλευθερία τῆς βουλήσεως. Ὁ Θεὸς δὲν θέλει νὰ ἔχει δούλους ἄφωνους ἢ ὀπαδοὺς ἰσχυρούς, ἐπευφημοῦντες καὶ ζητωκραυγάζοντες. Εἶναι ἕνα καταπληκτικὸ μυστήριο ἡ μυστικὴ καὶ προσωπικὴ σχέση τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ὅποιος κάνει χρήση τῆς θεόσδοτης ἐλευθερίας του εἶναι ὑπεύθυνος καὶ ὑπόλογος. Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν τύχη. Ἔτσι μποροῦμε νὰ ποῦμε πὼς δὲν ὑπάρχουν τυχεροὶ καὶ ἄτυχοι ἄνθρωποι.
.        Ἐν τούτοις καὶ σήμερα, ἀκόμη καὶ μορφωμένοι ἄνθρωποι πιστεύουν στὴν τύχη καὶ τρέχουν μὲ τὸ ἀζημίωτο σὲ διάφορους νὰ τοὺς ποῦν τὴ μοίρα καὶ τὸ ριζικό τους, τὴν τύχη καὶ τὸ μέλλον τους. Πρόκειται γιὰ διπλωματούχους μάντεις, γιὰ πονηροὺς ἀστρολόγους, γιὰ καφεμάντεις, χαρτορίχτρες, γύφτισσες καὶ παραψυχολόγους. Πλανοῦν οἱ πλανεμένοι, πλουτίζοντας ἀπὸ τὴν ἀφέλεια κάποιων ἄτυχων. Οἱ εὐχὲς πολλῶν εἶναι «καλὴ τύχη». Εἶναι τυχερὸς ἕνας πονηρός, ἕνας κακός, ἕνας καπάτσος, ἕνας ψεύτης, ἕνας ἀπατεώνας, ἕνας ἀδιαφανής. Εἶναι ἄτυχος ὁ τίμιος, ὁ φτωχός, ὁ εἰλικρινής, ὁ πιστός, ὁ καλοκάγαθος. Τελικὰ καὶ πραγματικὰ τυχερὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ δὲν τὸν ἐλέγχει ἡ καθαρή του συνείδηση, ποὺ ἔχει γλυκὸ ὕπνο, ποὺ κέρδισε τὴν ψυχή του.
.        Τελειώνοντας ταπεινὰ καὶ ἐγκάρδια λέω πὼς εἴμεθα ἀρκετὰ τυχεροὶ ποὺ ἔχουμε ἕναν τόσο καλὸ Θεό.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 13.05.12

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ: «Ἡ πίστη ἐξ ἀκοῆς νά γίνει αὐτηκοΐα καί ἐμπειρία ζωῆς»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Τοῦ Πρωτ. Γεωργίου Δορμπαράκη 

«Οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν.
Αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν καὶ οἴδαμεν
ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός» (Ἰωάν. δ´ 42)

.        Ὁ Κύριος στό σημερινό Εὐαγγέλιο συναντᾶται μέ μιά γυναίκα Σαμαρείτιδα, “παρά τό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ”, καί παρ’ ὅλο πού πρόκειται ὄχι καί τόσο γιά μιά “ἠθική” περίπτωση – μέ πέντε ἄνδρες στό παρελθόν της καί μ᾽ ἕναν πού συζεῖ χωρίς νά εἶναι ὁ κανονικός της ἄνδρας – τῆς ἀποκαλύπτει βασικές ἀλήθειες περί τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ καί τοῦ τρόπου πού πρέπει κανείς νά Τόν λατρεύει καί νά Τόν προσκυνᾶ. Προφανῶς ἐκτιμώντας ὄχι βεβαίως τήν ἠθική της κατάσταση – ἐμμέσως ἀσκεῖ ἔλεγχο γι᾽ αὐτήν – ἀλλά τήν ἀναζήτησή της, ὅπως φανερώνεται ἀπό τά ἐρωτήματα πού τήν ἀπασχολοῦν καί πού τά θέτει ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, μόλις ἀντιλαμβάνεται ὅτι τῆς μιλᾶ ὡς προφήτης. Εἶναι τέτοιος μάλιστα ὁ συγκλονισμός της ἀπό αὐτά πού τῆς ἀποκαλύπτει ὁ Κύριος τόσο γιά τήν προσωπική της ζωή, ὅσο καί γιά τόν Θεό, καί μάλιστα ὅτι ὁ ῎Ιδιος εἶναι ὁ ἐρχόμενος Μεσσίας, ὥστε σπεύδει νά καταθέσει τή μαρτυρία της αὐτή καί στούς συμπατριῶτες της στή Σαμάρεια, οἱ ὁποῖοι θεωρώντας ἀξιόπιστο τόν λόγο της ἀνταποκρίνονται καί προσέρχονται στόν Ἰησοῦ. Κι ἐνῶ πρό καιροῦ εἶχαν ἀρνηθεῖ νά Τόν δεχθοῦν μαζί μέ τούς μαθητές Του στήν πόλη τους, τώρα καί Τόν πλησιάζουν καί Τόν ἀκοῦνε, ἀλλά καί Τόν παρακαλοῦν νά μείνει μαζί τους. Πρός τήν γυναίκα δέ πού αὐτή στήν οὐσία τούς κάλεσε, τήν μετέπειτα ἁγία μεγαλομάρτυρα Φωτεινή τήν ἰσαπόστολο, γύριζαν καί τῆς ἔλεγαν: “οὐκέτι διά τήν σήν λαλιάν πιστεύομεν, αὐτοί γάρ ἀκηκόαμεν καί οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτήρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός”.
.        Κι αὐτή εἶναι ἡ συνήθης διαδικασία στό γεγονός τῆς πίστεως: κάποιος προσέρχεται στόν Χριστό, διότι ἕνας ἄλλος, γνωστός τίς περισσότερες φορές, καταθέτει μιά προσωπική μαρτυρία περί Αὐτοῦ. Ἐν προκειμένῳ ἡ “λαλιά” τῆς Σαμαρείτιδας ἀποτέλεσε τό ἔναυσμα γιά νά προκληθεῖ τό ἐνδιαφέρον τῶν συμπατριωτῶν της γιά τόν Ἰησοῦ ὡς Μεσσία. Παρομοίως κινήθηκαν καί οἱ πρῶτοι μαθητές τοῦ Χριστοῦ. Μετά τήν δική τους κλήση ἀπό Ἐκεῖνον ἔνιωσαν τήν ἀνάγκη νά καλέσουν καί ἄλλους, σάν τόν ἀπόστολο “Ανδρέα πού ἔσπευσε στόν ἀδελφό του Σίμωνα, τόν μετέπειτα ἀπόστολο Πέτρο, σάν τόν Φίλιππο πού κάλεσε τόν ἀδελφικό του φίλο Ναθαναήλ. Στήν ἱστορία μάλιστα τῆς “Εκκλησίας διαπιστώνουμε ὅτι σ᾽ ἕνα μεγάλο ποσοστό ἡ πρώτη κλήση γιά τόν Χριστό σέ πολλές περιοχές ὀφείλετο σέ ἁπλούς πιστούς, πού ἔχοντας τήν ἐμπειρία τῆς συνάντησής τους μέ τόν Χριστό, θέλησαν νά μοιραστοῦν τή χάρη καί τή χαρά αὐτή. Δέν κινήθηκαν ὡς “ἐπαγγελματίες” ἱεραπόστολοι, ὡς “καπηλεύοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ” (Β´ Κορ. β´ 17) κατά τόν ἀπ. Παῦλο, ἀλλ᾽ ὡς ἄνθρωποι πού δέν μποροῦσαν νά συγκρατήσουν τή χαρά τους: ἕνα ξέσπασμα τοῦ πληρώματος τῆς καιομένης καρδίας τους νά μοιραστοῦν μέ τούς ἄλλους ὅ,τι βρῆκαν ὡς θησαυρό στή ζωή τους. “Ὅ ἀκηκόαμεν, ὅ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὅ ἐθεασάμεθα καί αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περί τοῦ Λόγου τῆς ζωῆς,… ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν”, ὅπως γράφει καί ὁ ἀπ. Ἰωάννης στήν Α´ Καθολική ἐπιστολή του (α´ 1-3).
.        Στήν πραγματικότητα, ἡ κατάθεση τῆς μαρτυρίας κάποιου γιά τόν Χριστό, πού λειτουργεῖ καί ὡς κλήση τῶν ἀκουόντων, κατανοεῖται ὡς κλήση τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος χρησιμοποιεῖ ὡς ὄργανό Του τόν μάρτυρα αὐτόν. Ὅπως εἶπε ὁ Κύριος στούς μαθητές Του: “Καί ὑμεῖς μαρτυρεῖτε, ὅτι ἀπ᾽ ἀρχῆς μετ᾽ ἐμοῦ ἐστε “ (Ἰωάν. ιε´ 27). Μέ ἄλλα λόγια ὁ κάθε πιστός στόν Χριστό, πού ἔχει γευτεῖ τή γλυκύτητα τῆς παρουσίας Του στήν ζωή του, γίνεται μέτοχος τῆς μαρτυρίας τοῦ Θεοῦ Πατέρα, πού ξεκινᾶ ἀπό τόν ῎Ιδιο τόν πρῶτο μάρτυρα “Εκείνου τόν Ἰησσοῦ Χριστό – “ἐγώ ἦλθον ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ” (Ἰωάν. ιη´ 37) – καί συνεχίζεται καί ἁπλώνεται μέσα πιά ἀπό τούς πιστεύοντες σ” Αὐτόν. “Οὐδείς δύναται ἐλθεῖν πρός με, ἐάν μή ὁ Πατήρ ὁ πέμψας με ἑλκύσῃ αὐτόν” (Ἰωάν. ϛ´ 44). ῎Ετσι καί στήν περίπτωση τῆς Σαμαρείτιδας: γίνεται, ἐν ἀγνοίᾳ της στή φάση αὐτή, τό ὄργανο τοῦ Θεοῦ γιά νά καλέσει μέσα ἀπό τήν προσωπική της ἐμπειρία καί τούς ἄλλους Σαμαρεῖτες. Καί βεβαίως δέν σταμάτησε μόνον ἐκεῖ: μετά τήν πλήρη ἐνσωμάτωσή της στόν Χριστό διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, κινήθηκε ἱεραποστολικά μέσα στά ὅρια τῆς Σαμαρείας, ἀλλά καί ἀλλοῦ. Καί ἐπισφράγισε τήν ὅλη ἐν Χριστῷ πορεία της μέ τό μαρτύριο τοῦ αἵματός της, ἀφοῦ στόν διωγμό τοῦ Νέρωνα, λίγο μετά τό ἥμισυ τοῦ 1ου μ.Χ. αἰ., καί αὐτή ἀλλά καί σχεδόν ὅλοι οἱ συγγενεῖς της ἔδωσαν τή ζωή τους πρός χάρη τοῦ Ἰησσοῦ Χριστοῦ.
.         Οἱ Σαμαρεῖτες λοιπόν, γιά νά ἐπανέλθουμε, πίστεψαν σέ πρώτη φάση ἀπό τόν λόγο τῆς μετέπειτα ἁγίας Φωτεινῆς. Προχώρησαν ὅμως καί στήν δεύτερη φάση τῆς πίστεως, στήν προσωπική ἐμπειρία: “αὐτοί γάρ ἀκηκόαμεν καί οἴδαμεν”. Κι ἄν κανείς δέν φτάσει σ᾽ αὐτό τό δεύτερο βῆμα: ἡ πίστη ἐξ ἀκοῆς νά γίνει αὐτηκοΐα καί ἐμπειρία ζωῆς, δέν ὁλοκληρώνει ποτέ τή δυναμική πορεία τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Θά παραμένει πάντοτε σ᾽ ἐπίπεδο νηπιακό, πού σημαίνει ὅτι ἡ διψυχία καί ἡ ὀλιγοπιστία, μέ τά ἀποτελέσματα τῆς ἀκαταστασίας (Πρβλ. Ἰακ. α´ 8 ), θά ταλαιπωροῦν τήν ὅλη ζωή του, γιά νά φτάσει κατά πᾶσα πιθανότητα σέ πλήρη ἄρνηση αὐτῆς ἤ σέ μιά πίστη θρησκευτικοῦ τύπου, πού συνιστᾶ μιά ἐπιφανειακή ἰδεολογία καί πού βεβαίως δέν ἔχει τή δύναμη νά ἀλλοιώσει θετικά τή ζωή του. Κι αὐτό φαίνεται νά εἶναι καί τό δράμα πολλῶν συγχρόνων Χριστιανῶν: παραμένουν μόνον σ᾽ ὅ,τι ἄκουσαν καί ἔμαθαν καί ἀποδέχτηκαν ἀπό τούς γονεῖς τους ἤ κάποιους ἄλλους ἀνθρώπους στά πρῶτα τους χρόνια καί δέν θέλησαν αὐτήν τήν πρώτη πίστη πού παρέλαβαν νά τήν κάνουν καί δική τους ἐμπειρία καί δικό τους βίωμα. ῎Ετσι παρέμειναν καί παραμένουν ἀκόμη Χριστιανοί κατ᾽ ὄνομα, ὁπότε ἰσχύει καί γι᾽ αὐτούς ὅ,τι ὀνόμασε ὁ ἁγιασμένος Γέροντας Παΐσιος “σύνδρομο τοῦ ἄδειου σακκιοῦ”. ῎Ανθρωποι δηλαδή πού ἐντάχθηκαν μέν στόν χριστιανισμό διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος, ἀλλά πού δέν ἐνεργοποίησαν καθόλου τή χαρισματική αὐτή κατάσταση.
.        Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος βέβαια ἔχει ἀποκαλύψει τί γίνεται σ᾽ αὐτές τίς περιπτώσεις καί ἡ ἀποκάλυψή Του αὐτή ἠχεῖ πολύ φοβερά καί ζοφερά: πρόκειται γιά τούς “πιστούς” πού γίνονται μέν κλαδιά στό δένδρο Ἐκείνου, κλήματα στό ἀμπέλι Του, ἀλλά μή παραμένοντας ἑνωμένοι μαζί Του διά τῶν ἁγίων Του ἐντολῶν καί τῆς συμμετοχῆς τους συνεπῶς στήν ἐν μετανοίᾳ Θεία Εὐχαριστία, ξηραίνονται καί ἀποκόπτονται καί εἰς πῦρ βάλλονται (Πρβλ. Ἰωάν. ιε´ 1ἑξ.). Στήν περίπτωση ἀπό τήν ἄλλη πού ἕνας πιστός ἀποκτήσει προσωπική σχέση μέ τόν Χριστό, γίνει αὐτήκοός Του καί νιώθει τήν παρουσία Του στή ζωή του, πού σημαίνει ὅτι ἔχει ὀρθά ἐκκλησιοποιηθεῖ, ζώντας ὡς μέλος τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τήν ἁγία Του “Εκκλησία, τότε θά διαπιστώνει διαρκῶς ὅτι ἡ ἔκπληξη ἀπό τήν ἀδιάκοπα παρεχόμενη χάρη τοῦ Θεοῦ σ” αὐτόν θά εἶναι μιά μόνιμη κατάσταση. Θά ὁδεύει πάντοτε “ἐκ πίστεως εἰς πίστιν καί ἀπό δόξης εἰς δόξαν”, δεδομένου ὅτι ἡ ἐμπειρία τοῦ Χριστοῦ εἶναι μιά ἀτέλεστη πορεία, μιά συνεχής αὔξηση σ᾽ ἐπίπεδα θεώσεως, κάτι πού μᾶς φανερώνουν, συνεσκιασμένα καί ταπεινά, οἱ ἅγιοί μας.
.        Εἶναι κρίμα πάντως νά  εἶναι “στό χέρι μας” ἡ δύναμη καί ἡ χαρά τῆς προσωπικῆς πίστεως στόν Χριστό, αὐτῆς πού συνιστᾶ καί τή λύση ὅλων τῶν οὐσιωδῶν προβλημάτων τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, κι ἐμεῖς νά μένουμε στά “ξυλοκέρατα” τῶν πρώτων βημάτων τῆς πίστεως τῶν ἀρχαρίων.

ΠΗΓΗ: pgdorbas.blogspot.com

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΒΑΒΕΛ

ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΒΑΒΕΛ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2044, 01.05.2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒ ΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.         Ἡ εἴδηση εἶναι χαρακτηριστικὴ τῆς ὀλέθριας συγχύσεως ποὺ ἐπικρατεῖ σήµερα στὸν κόσµο µας. Συγχύσεως κοσµοθεωρητικῆς, ἰδεολογικῆς, πολιτικῆς, θρησκευτικῆς. Συγκεκριµένα ἀναφέρει: «Ὁ Σὸν Στόουν, γιὸς τοῦ διασηµου Ἀµερικανοῦ σκηνοθέτη Ὄλιβερ Στόουν, ἀσπάστηκε τὸ Ἰσλάµ, ἐνῶ βρισκόταν στὸ Ἰρὰν γιὰ τὰ γυρίσµατα ἑνὸς ντοκιµαντέρ, ὅπως δήλωσε ὁ ἴδιος στὸ Γαλλικὸ Πρακτορεῖο. “Ἡ στροφὴ στὸ Ἰσλὰµ δὲν σηµαίνει ὅτι ἐγκαταλείπω τὸν χριστιανισµὸ καὶ τὸν Ιουδαϊσµό, μὲ τοὺς ὁποίους γεννήθηκα”, εἶπε ὁ 27χρονος ἄνδρας, καθὼς ὁ πατέρας του εἶναι ἑβραῖος καὶ ἡ µητέρα του χριστιανή. “Σηµαίνει ὅτι ἀποδέχθηκα τὸν Μωάµεθ καὶ ἄλλους προφῆτες”, χωρὶς ὡστόσο νὰ δώσει περαιτέρω ἐξήγησεις. Ἀπὸ τὴν πλευρά του, τὸ ἰρανικὸ πρακτορεῖο Fars µἐτέδωσε ὅτι ὁ Σὸν Στόουν ἔγινε σιΐτης καὶ ἐπέλεξε τὸ µουσουλµανικὸ ὄνοµα Ἀλὶ» («Ἡ Καθηµερινή», 16-2-2012).
.         Ἀπ᾽ ὅλα εἶναι ὁ Σὸν Στόουν: Καὶ Ἑβραῖος καὶ Χριστιανὸς καὶ Ἰσλαµιστὴς σιΐτης καὶ µὲ νέο ὄνοµα Ἀλί. Τώρα, πῶς τὰ συνδυάζει ὅλα αὐτὰ καὶ τί ἀκριβῶς πιστεύει, ἀσφαλῶς οὔτε καὶ ὁ ἴδιος γνωρίζει. Πολὺ περισσότερο ἀδυνατεῖ νὰ ἐξηγήσει σ᾽αὐτὸν ποὺ ἀπορεῖ. Γι᾽ αὐτὸ δὲν δίνει «περαιτέρω ἐξηγήσεις» …
.         Ὁ Κύριος Ἰησοῦς µᾶς δίδαξε στὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁµιλία του: «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν», διότι ἢ θὰ µἰσήσει τὸν ἕνα καὶ θὰ ἀγαπήσει τὸν ἄλλο, ἢ θὰ προσκολληθεῖ στὸν ἕνα καὶ θὰ περιφρονήσει τὸν ἄλλο» (Ματθ. ϛ´ 24). Ἐδῶ ὁ σύγχρονος Ἀµερικανός σκηνοθέτης δουλεύει σὲ τρεῖς κυρίους καὶ µάλιστα ὁλωσδιόλου ἀσυµφώνους καὶ ἀντιθέτους µεταξύ τους. Διότι ὁ µὲν Κύριος Ἰησοῦς, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ µόνος ἀληθινὸς Θεός, ἀπαιτεῖ ὁλοκληρωτικὴ ἀφοσίωση καὶ ἀγάπη καὶ εἶναι ἀσυµβίβαστη ἡ πίστη στὸ πανάγιο πρόσωπό του µὲ ὁποιοδήποτε ἄλλο «πιστεύω». Ὁ Ἰουδαϊσµὸς ἐξ ἄλλου δὲν ἀναγνωρίζει τὸν Χριστὸ ὡς τὸν Μεσσία καὶ Λυτρωτὴ τοῦ κόσµου. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸν ἐσταύρωσε. Τὸ δὲ Ἰσλὰµ θεωρεῖ τὸν Χριστὸ ὡς ἁπλὸ ἄνθρωπο προφήτη, που προηγήθηκε τοῦ Μωάµεθ, τὸν ὁποῖο θεωρεῖ ὡς τὴν σφραγίδα τῶν προφητῶν.
.        Ἀλλὰ σ᾽ αὐτὴ τὴν ἀληθινὰ σχιζοφρενικὴ συµπεριφορὰ καταντᾶ ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος τῆς σηµερινῆς Βαβέλ, ὁ ὁποῖος πορεύεται ἐγωιστικὰ κατὰ τὸν δικό του σκοτισµένο ἀπὸ τὴν ἁµαρτία νοῦ. Πορεύεται πρὸς τὸν ὄλεθρο χωρὶς νὰ τὸ ἀντιλαµβάνεται, νοµίζοντας ὅτι εἶναι ὁ ἐλεύθερος ποὺ βαδίζει πρὸς τὴν ἐπιτυχία! …

ΑΠΙΣΤΙΑ ΣΤΟ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟ “ΚΑΤΑΠΙΣΤΕΥΜΑ” ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΙΣΤΙΑΣ

.         Ἂν ἡ χθεσινὴ Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηρισθεῖ «ἡμέρα τῆς “καλῆς” ἀπιστίας», τότε ἰδοὺ μιὰ καλὴ εὐκαιρία γιὰ τοὺς «συνειδητοὺς» ΑΠΙΣΤΟΥΣ ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ΕΥΠΙΣΤΟΥΣ καὶ πάντα ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΥΣ νὰ δοκιμάσουν οἱ μὲν τὴν ἀξιοπιστία τῆς… ἀπιστίας τους, οἱ δὲ μιὰ… ἀξιόπιστη ἐναλλακτικὴ «πίστη»:  Νὰ ἀπιστήσουν στὸ ΑΠΙΣΤΟ καὶ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟ πολιτικὸ “ΚΑΤΑΠΙΣΤΕΥΜΑ” τῆς τριακονταετοῦς κομματικῆς ΚΑΚΟΠΙΣΤΙΑΣ ποὺ γκρέμισε τὴν Πατρίδα στὰ βάραθρα τῆς οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως καὶ τῆς διεθνοῦς ἀνυποληψίας.

.       Κι ἂς πιστέψουμε στὰ Πιστεύματα καὶ στὶς Ἀξίες ποὺ μᾶς ἐμπιστεύθηκαν οἱ Πατέρες μας, ἀλλὰ τὰ κλωτσήσαμε περιφρονητικά, ἐπειδὴ ἐμπιστευθήκαμε τὶς ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ τῆς ΑΠΙΣΤΙΑΣ ἀντὶ γιὰ τὶς ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΙΑ. «Τὸ μεγάλο θαῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ὅτι, ἐνῶ ὑπάρχουν νοσηρὰ στοιχεῖα στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ταγούς, διατηρεῖται ἀκμαία» (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

Πίστη καὶ ἀπιστία

Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς,
Ἁγιορείτης

.        Ὁ ἀπόστολος Θωμᾶς δὲν ἦταν τελικὰ ἄπιστος. Ἤθελε πειστήρια τῆς πίστεώς του, τὰ ὁποῖα τελικὰ δὲν τὰ ἔδωσε ὁ ἀναστημένος Χριστός.
.         Ἡ πίστη κατοικεῖ στὶς ὡραῖες καρδιὲς τῶν ταπεινῶν καὶ εἶναι ἀδιατάρακτη. Ἔλαβαν τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τὸ μεγάλο θαῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ὅτι, ἐνῶ ὑπάρχουν νοσηρὰ στοιχεῖα στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ταγούς, διατηρεῖται ἀκμαία καὶ ἀλώβητη. Δημιουργοῦν μὲ τὴν στάση καὶ τὸν τρόπο τους προβλήματα καὶ προβληματισμοὺς σοβαρούς, ποὺ ἐνίοτε σκανδαλίζουν τὸν λαό. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ ἀγαθοί, ποὺ ἀναθερμαίνουν τὴν πίστη τους μέσα ἀπὸ ὅλα αὐτά, καὶ μέσα ἀπὸ τὴν φθαρτότητα πηγάζει ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ἀγάπη. Μπορεῖ νὰ ὑπάρχουν ἐπαγγελματίες κληρικοί, ἀλλὰ σίγουρα ὑπάρχουν ἀρκετοὶ λειτουργοὶ τοῦ Ὑψίστου ποὺ τὴν ζωή τους χαρακτηρίζουν ἡ καθαρότητα, ἡ σεμνότητα, ἡ ταπεινότητα καὶ ἡ πραότητα. Ὁ βίος τους συγκινεῖ καὶ παρακινεῖ. Μπορεῖ κάποιοι νὰ μὴν κατανοοῦν μέσα στὴν Ἐκκλησία ἀρκετά. Ὅμως συχνὰ ἡ συνήθεια κάνει γνωστὰ ἀρκετὰ πράγματα. Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ πετροβολᾶμε τὴν Ἐκκλησία δίχως ποτὲ νὰ μὴν ἔχουμε εἰσέλθει ἐντός της. Ἡ συμμετοχὴ στὸν ἐκκλησιασμὸ εὐλογεῖ τὸν ἄνθρωπο. Ὅταν θελήσει νὰ ἐνταχθεῖ βαθύτερα ἐντός της, θὰ αἰσθανθεῖ κατάνυξη, γλυκύτητα, παραμυθία καὶ ἕνωση μὲ ὅλους.
.         Οἱ ἅγιοι μᾶς βοηθοῦν νὰ πᾶμε στὸν Χριστό. Μὲ τὸν λόγο τους, τὰ κείμενά τους καὶ κυρίως τὸ παράδειγμα τῆς χριστομίμητης ζωῆς τους μᾶς ὁδηγοῦν στὴν θεία ἀγκαλιά. Μᾶς λένε πόσο ἀγαποῦν τὸν Χριστὸ καὶ μὲ πόση χαρὰ καὶ φιλότιμο ἐργάστηκαν τὶς ἐντολές του. Ὑπάρχουν καὶ σήμερα κρυμμένοι ἅγιοι παντοῦ, μὰ δὲν φανερώνονται στοὺς περίεργους καὶ τοὺς ἀταπείνωτους. Μερικὲς φορὲς ζοῦν ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸ περιμένεις. Ἄλλοτε εἶναι πολὺ κοντά σου καὶ δὲν τοὺς ἀναγνωρίζεις. Τοὺς θεωρεῖς μάλιστα ἀνόητους. Δὲν τοὺς ρίχνεις οὔτε μία ματιά. Ἡ ἁγιότητα ὑπάρχει σήμερα σίγουρα. Δὲν θέλει φωνές, φῶτα, κρότο καὶ διαφήμιση. Ἡ περιέργεια τοῦ Θωμὰ δὲν ἦταν κακή. Ὁ Θωμὰς ἔψαχνε, ἀναζητοῦσε, διψοῦσε γιὰ τὴν ἀλήθεια.
.        Ὁ Θωμᾶς μᾶς ὁδηγεῖ νὰ ψηλαφίσουμε κι ἐμεῖς τὸν Χριστό. Μὴ μείνουμε ἔξω ἀπὸ τὸν νυμφώνα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς ἀγαπᾶ τοὺς ἀναζητητές, τοὺς ἀπαιτητικοὺς ἀκροατές, τοὺς γνήσιους μαθητές. Μᾶς θέλει ζωντανούς, ἀληθινούς, φιλότιμους καὶ φιλόπονους. Ἀνθρώπους ποὺ νὰ ἀγαποῦν θερμὰ τὸν ἴδιο καὶ τὸν πλησίον. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ εὐλογημένη μάνδρα τοῦ Χριστοῦ. Καλεῖ ὅλους νὰ ἐντρυφήσουν καὶ νὰ ἀναζωογονηθοῦν. Σημαντικὸ ρόλο παίζουν οἱ κληρικοί μας. Μποροῦν νὰ ἐπηρεάσουν πολλοὺς ὡς λειτουργοί, ἱεροκήρυκες καὶ ἐξομολόγοι. Ἱερεῖς ἁγνοὶ καὶ ταπεινοὶ καὶ θεοχαρίτωτοι μποροῦν πολλοὺς νὰ βοηθήσουν πολύ.
.         Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ξεγελᾶ, δὲν ψευτοπαραρηγορεῖ, δὲν κανακεύει. Εἶναι ζωντανή, ρωμαλέα καὶ δυνατή. Δὲν ἀποδιώχνει τὸν περίεργο Θωμᾶ ποὺ προκαλεῖ. Τὸν ἀφήνει ἐλεύθερα νὰ ψάξει, νὰ ἐρευνήσει, νὰ πεισθεῖ. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἁγιογραφικὴ καὶ παραδοσιακή. Ὁ πλοῦτος της εἶναι ἡ πενία. Δὲν τρομοκρατεῖ καὶ ἀπειλεῖ τὰ ἀγαπητὰ παιδιά της. Ξέρει τί ἔχει καὶ τί θέλει. Ποτὲ δὲν ζητᾶ καρποὺς ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ δὲν ἔσπειρε. Ἔχει κατανόηση, ὑπομονή, ἀνοχὴ καὶ ἀγάπη. Ἔλα νὰ δεῖς. Μελέτησε καὶ ἀπόρριψε. Ὁ Θωμᾶς σὲ παρακινεῖ. Ἡ «ἀπιστία» τὸν ἔφερε σὲ μεγάλη πίστη. Τώρα εἶναι ἀσφαλής, χαριτωμένος, χαρούμενος καὶ εὐχαριστημένος.
.         Ἡ ἀπιστία εἶναι νόσημα, τάφος, πόνος καὶ φόβος. Νομίζει κανεὶς ὅτι ἔτσι εἶναι ἐλεύθερος, ὅμως κάτι τοῦ λείπει. Ἔχει ἕνα διχασμό. Δὲν ἔχει τὴν ἀληθινὴ χαρά. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἁπλότητα χαρίζει βοήθεια στὶς ψυχές. Διώχνει τὶς κακίες καὶ μόνο ἔτσι χαίρεται ὁ ἄνθρωπος πραγματικά. Ἡ πίστη εἶναι ἁπλὴ καὶ ἡ ἀπιστία σύνθετη. Ἡ θέρμη τῆς πίστεώς μας θὰ προβληματίσει τοὺς ἄπιστους. Μία ἀκέραια πίστη συγκινεῖ τοὺς πάντες. Ἡ ἁπλότητά της ἕλκει. Ὁ Θωμᾶς μᾶς πηγαίνει ἀδελφικὰ στὴν πηγὴ τῆς πίστεως. Τελικὰ δὲν ἦταν καθόλου ἄπιστος, ἀλλὰ ἀρκετὰ πιστός. Τὸν εὐχαριστοῦμε ποὺ μᾶς προωθεῖ στὴν πηγὴ γιὰ νὰ ξεδιψάσουμε. Φίλε ἅγιε Θωμᾶ ἔμπνευσε ὅσους δειλιάζουν, φοβοῦνται, διχάζονται καὶ δὲν τολμοῦν.

ΠΗΓΗ: makthes.gr

ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ («Πιὸ πολὺ ἐπιδιώκουν νὰ ἐξαφανίσουν τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση καὶ τὸ ἦθος μας, ποὺ ἀποτελοῦν τροχοπέδη στὴν παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων»)

ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΜΑΣ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
(ἀρ. τ. 2041, 15.03.2012)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.     Ἀδυνατεῖ ἡ λογικὴ νὰ ἐξηγήσει καὶ ὁ νοῦς νὰ κατανοήσει καὶ συμπερασματικὰ νὰ ἑρμηνεύσει τὰ αἴτια ποὺ ἔστεψαν μὲ ἐπιτυχία τὸν ἀγώνα τῶν προγόνων μας τὸ 1821.
.     400 ὁλόκληρα χρόνια φρικτῆς σκλαβιᾶς! Πῶς μπόρεσαν ἀλήθεια μιὰ χούφτα ἄνθρωποι, φτωχοί, ρακένδυτοι, ἀδύναμοι καὶ ἀνοργάνωτοι, χωρὶς τὴν βοήθεια καὶ τὴν συμπαράσταση τῶν ἰσχυρῶν δυνάμεων τῆς ἐποχῆς τους ν’ ἀποτινάξουν τὸν τυραννικὸ ζυγὸ μιᾶς πανίσχυρης αὐτοκρατορίας; Πῶς κατάφεραν ν’ ἀλλάξουν τὰ δεδομένα καὶ τὶς καταστάσεις τῆς ἐποχῆς τους ἀποτινάζοντας τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό;
.     Τί ἦταν αὐτὸ ποὺ ἀνέδειξε τοὺς ἀξιολύπητους ραγιάδες σὲ ἥρωες; Ποιά δύναμη φούσκωνε τὰ στήθη τους, πτέρωνε τὴν ψυχή τους καὶ χαλύβδωνε τὸ σῶμα τους, γιὰ νὰ ρίχνονται μὲ ὁρμὴ στὶς μάχες ἀψηφώντας τὸν θάνατο;
.     Εἶπαν –καὶ δὲν ἔχουν ἄδικο– ὅτι τὸ μυστικὸ τοῦ θριάμβου τους ἦταν ὁ ἀσίγαστος ἐσωτερικὸς πόθος γιὰ ἐλευθερία. Γιατί ζωὴ ὑποδουλωμένη δὲν εἶναι ζωή, θάνατος εἶναι. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ σύνθημά τους ἦταν «Ἐλευθερία ἢ θάνατος»! Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ τραγούδι τους «καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ 40 χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή»!
.     Εἶπαν –καὶ δὲν ἔχουν ἄδικο– ὅτι ἡ ἰδιοσυγκρασία τοῦ  Ἕλληνα δὲν ἀντέχει τὸν ἐξευτελισμὸ καὶ τὴν ντροπή. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἄντεχε ἄλλο τὴν ἐθνικὴ ταπείνωση. Ἄλλωστε ἡ ἱστορία τούτου τοῦ τόπου εἶναι γραμμένη μὲ τὴν ἀνδρεία ἐκείνων ποὺ δὲν προχωροῦσαν μὲ ἀριθμοὺς καὶ πολεμοφόδια παρὰ μόνο «μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα καὶ τὸ αἷμα».
.     Ἀλλὰ δὲν ἦταν μόνο αὐτά! Πάνω καὶ πέρα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὑπῆρχε μιὰ «δύναμη θεϊκή», ἔτσι ὅπως τὴν ἔνιωσε καὶ τὴν περιγράφει ὁ Κωνσταντῖνος Κανάρης, ἐκεῖ καταμεσῆς τοῦ πελάγους στὴν κατασκότεινη νύχτα λίγο πρὶν τὴν φωτίσει μὲ τὸ πυρπολικό του. Ἦταν ἡ πίστη τους στὸ Θεό.
.     Ἔτσι ξεκίνησαν! Μ’ αὐτὴ τὴν πίστη. Τὴν «εἰς τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντες νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν», θὰ γράψει στὴν προκήρυξή του ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης.
.     Γι’ αὐτὸ καὶ διάλεξαν τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, γιὰ νὰ ξεκινήσουν τὸν ἄνισο καὶ δύσκολο ἀγώνα τους.
.     Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν βασίστηκαν στὴν δική τους στρατηγικὴ δεινότητα, οὔτε στὴν ἀνδρεία τους καὶ στὸ πάθος τους γιὰ ἐλευθερία. Ἀκούμπησαν κυρίως καὶ μόνο στὴν «ὑπογραφὴ τοῦ Θεοῦ». Ἔτσι ὅπως τὸ διαβεβαίωνε ὁ γέρος τοῦ Μωριᾶ, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: «Ὁ Θεὸς ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν τὴν παίρνει πίσω».
.     Γι’ αὐτὸ καὶ γονάτιζαν μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα τῶν Ἁγίων καὶ τῆς Παναγίας καὶ προσεύχονταν μετὰ δακρύων, ὅπως ὁ Κολοκοτρώνης στὴν Παναγία στὸ Λιμποβίτσι, ὁ Μπότσαρης καὶ ὁ Καραϊσκάκης στὴν Προυσιώτισσα, ὁ Μακρυγιάννης καὶ τόσοι ἄλλοι.
.     Γι’ αὐτὸ καὶ καταφυγὴ καὶ δύναμη καὶ ἐνίσχυσή τους ἦταν τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, αὐτὰ ποὺ κοινώνησαν ὅλοι οἱ «ἐλεύθεροι πολιορκημένοι» τοῦ Μεσολογγίου λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἔξοδό τους.
.     Γεμάτες οἱ σελίδες τῆς ἱστορίας ἐκείνης τῆς περιόδου ἀπὸ περιστατικὰ καὶ γεγονότα ποὺ μαρτυροῦν τὴν πίστη τους καὶ ἐκφράζουν τὴν βαθιὰ ἐλπίδα τους στὸν Θεό.

*   *   *

.     Καὶ σήμερα ἡ πατρίδα μας περνᾶ δύσκολες ὧρες! Ζεῖ στιγμὲς οἰκονομικῆς ἐξαθλιώσεως καὶ ἐθνικοῦ ἐξευτελισμοῦ. Ὁ λαός μας ἀγωνιᾶ μπροστὰ στὴν καιροσκοπία τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, οἱ ὁποῖες ἐκμεταλλεύονται τὴν ἀδυναμία μας καὶ ἐποφθαλμιοῦν τὴν στρατηγική μας θέση, τὶς πλουτοπαραγωγικὲς πηγές μας, μὰ πιὸ πολὺ ἐπιδιώκουν νὰ ἐξαφανίσουν τὴν Ὀρθόδοξη παράδοση καὶ τὸ ἦθος μας, ποὺ ἀποτελοῦν τροχοπέδη στὴν παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων.
.     Εἴμαστε ἀνίσχυροι καὶ πάλι νὰ σταθοῦμε μόνοι μας στὰ πόδια μας. Φτωχοὶ ἀπὸ ἐξωτερικοὺς συμμάχους ποὺ θὰ συνηγορήσουν ὑπὲρ τῶν δικαίων μας. Ἀνυπεράσπιστοι ἀπὸ ἡγέτες ποὺ μὲ γνώμονα τὸ ἐθνικὸ συμφέρον θὰ πορευθοῦν πρὸς τὴν ἔξοδο τῆς κρίσεως. Εἴμαστε ναρκωμένοι ὡς λαὸς ἀπὸ τὴν καλοπέραση καὶ τὴν φιληδονία, μὲ τὰ ὁποῖα τραφήκαμε τὰ τελευταῖα χρόνια.
.     Ὅμως ἡ ἐλπίδα δὲν χάθηκε. Οἱ ἥρωες τοῦ 1821 τὴν ἀνασταίνουν καὶ πάλι ἐμπρός μας. Αὐτοὶ ποὺ μὲ τὴν ἀρετή τους, τὴν ἀνδρεία τους καὶ τὴν πίστη τους ἀνέστησαν τότε τὴν νεκρωμένη Ἑλλάδα. Αὐτοὶ ποὺ δικαίωσαν τὸν παλαιοδιαθηκικὸ λόγο τοῦ Θεοῦ: «Δικαιοσύνη ὑψοῖ ἔθνος, ἐλασσονοῦσι δὲ φυλὰς ἁμαρτίαι» (Παρ. ιδ΄ 34). Δηλαδὴ ἡ ἀρετὴ ἐξυψώνει ἕνα ἔθνος, ἐνῶ τὸ συρρικνώνουν καὶ τὸ ἐξαφανίζουν οἱ ἁμαρτίες του.

.         Τὸ μέλλον τοῦ ἔθνους μας ἐξαρτᾶται τώρα ἀπὸ τὴν δική μας ζωή. Μόνο ἂν πιστεύσουμε καὶ ἐπιστρέψουμε στὸν Θεό, ὅπως οἱ ἥρωες τοῦ ’21, θὰ ζήσει τὸ ἔθνος μας!

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» (Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Ἱ. Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος (Μάρτιος 2012), σελ. 284.

.         ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πρόκειται γιὰ μιὰ ὁλοκληρωμένη καὶ συγχρόνως περιεκτικὴ ἔκδοση, ἕνα πραγματικὸ θησαυρὸ ὀρθοδόξου Κατηχήσεως γιὰ τοὺς …μακρὰν τῆς Πίστεως ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐγγύς, οἱ ὁποῖοι στεροῦνται τῆς βασικῆς «στοιχειώσεως», τῶν στοιχειωδῶν «γνώσεων» γιὰ τὴν Πίστη. Θεμελιώδη θέματα ὅπως ἡ Πίστη, ὁ Τριαδικὸς Θεός, ἡ Δημιουργία, ἡ Θ. Οἰκονομία, ἡ Ἐκκλησία, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ Θεοτόκος, ἡ Θ. Λατρεία, ὁ Ναός, ἡ Θ. Λειτουργία, τὰ Μυστήρια, ἡ ἐν Χριστῷ ζωή, ἡ περίοδος τῆς Π. Διαθήκης καὶ ἡ περίοδος τῆς Χάριτος, ἡ Ἄσκηση, οἱ Ἀρετές κ. ἄ. προσφέρονται σύντομα καὶ καταληπτὰ ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ὁλοκληρωμένα.
.        Ἡ ἤδη πλούσια συγγραφική (καὶ ἐκδοτικὴ) παραγωγὴ τοῦ Ἱ. Κελλίου τοῦ Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου μὲ πλῆθος καταξιωμένων Πνευματικῶν καὶ Ἑρμηνευτικῶν βιβλίων ἐμπλουτίζεται μὲ τὸ παρὸν Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως ἀλλὰ συγχρόνως ἐμπλουτίζει καὶ τὴν Ἐκκλησία μὲ ἕνα καλογραμμένο, ἁπλὸ καὶ πλῆρες ἐγχειρίδιο Εἰσαγωγῆς στὴν Πίστη, βασισμένο στὴν πατερικὴ θεολογία, ποὺ τόσο χρειάζεται στὶς ἀκατήχητες μέρες μας.
.       Ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» θὰ ἐπανέλθει μὲ περισσότερα ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ.

–––––––––––––––––––––––––

Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ
(τοῦ βιβλίου)

Ἐγώ εἰµι ἡ ἀλήθεια, ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ζωὴ

.         Στὶς ἡµέρες µας πολλοὶ ἄνθρωποι, σὲ ὅλα τὰ σηµεῖα τῆς οἰκουµένης, ἀνακαλύπτουν τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς τὴν µοναδικὴ πηγὴ ζωῆς καὶ ἀλήθειας ποὺ ξεδιψᾶ καὶ τρέφει πνευµατικὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἐπιθυµοῦν λoιπὸν νὰ γνωρίσουν περισσότερο τὴν ὀρθὴ πίστη, καὶ νὰ βιώσουν τὴν λατρεία καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, ἐπειδὴ διαισθάνονται ὅτι µόνο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή. Διότι ἐκεῖ πρoσφέρoνται ὡς θεία δωρεὰ ἀπὸ Ἐκεῖνον ποὺ εἶπε: Ἐγώ εἰµι ἡ ἀλήθεια, ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ζωή. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἀλήθεια, τὴν ὁποία πιστεύουν οἱ χριστιανοί, ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ζωή, καὶ ἡ ἴδια ἡ ἀληθινὴ ζωή.
.         Οἱ σελίδες ποὺ ἀκολουθοῦν εἶναι µιὰ ταπεινὴ προσπάθεια νὰ προσεγγίσουµε -µὲ τὴν βοήθεια τῶν ἁγίων Πατέρων- τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ γνωρίσουµε τὴν λατρεία της, ὥστε νὰ βιώσουµε βαθύτερα τὴν ἐν Χριστῷ ζωή. Εἶναι µιὰ προσπάθεια νὰ µεταδοθῆ τὸ εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας, τὸ ὁποῖο κηρύττουν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ θεοφόρoι Πατέρες µας. Ἴσως ἡ καταγραφὴ αὐτὴ βοηθήση ὅσους καλοπροαίρετα ἀναζητοῦν τὴν ἀλήθεια, ὥστε νὰ εἰσέλθουν στὴν ἁγία µας Ἐκκλησία καὶ νὰ γίνουν µέλη τοῦ ἁγίου Σώµατος τοῦ Χριστοῦ. Ὑπάρχει βέβαια καὶ µιά µεγάλη µερίδα ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν µας ποὺ βαπτίσθηκαν µὲν καὶ ὀνοµάζονται ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ἀλλὰ ζοῦν ὡς ἀκατήχητοι. Καὶ σ᾽ αὐτοὺς λοιπὸν ἀπευθύνεται ὁ λόγος τῆς πίστεως καὶ τῆς ζωῆς.
.         Ὁ λόγος γιὰ τὴν πίστη εἶναι στὴν πραγµατικότητα λόγος περὶ τοῦ Λόγου τῆς ζωῆς. Αὐτὰ ποὺ µᾶς µετέδωσαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, οἱ ἀπ᾽ἀρχῆς αὐτοπτται καὶ ὑπηρέται τοῦ Λόγου: Ὃ ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς· καὶ ἡ ζωὴ ἐφανερώθη, καὶ ἑωράκαμεν καὶ μαρτυροῦμεν καὶ ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, ἥτις ἦν πρὸς τὸν πατέρα καὶ ἐφανερώθη ἡμῖν· ὃ ἑωράκαμεν καὶ ἀκηκόαμεν, ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν, ἵνα καὶ ὑμεῖς κοινωνίαν ἔχητε μεθ᾽ ἡμῶν· καὶ ἡ κοινωνία δὲ ἡ ἡμετέρα μετὰ τοῦ πατρὸς καὶ μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ
.         Εὐχὴ ταπεινὴ ὁ λόγος τῶν θεοφόρων Πατέρων µας νὰ βοηθήση νὰ γνωρίσουµε καλύτερα τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ νὰ ἀγαπήσουµε βαθύτερα τὸν Χριστό. Διότι ἐξ Αὐτοῦ καὶ δι᾽ Αὐτοῦ καὶ εἰς Αὐτὸν τὰ πάντα. Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀµήν.

«ΑΦΗΣΑΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ» (Σταμ. Σπανουδάκης)

 Ἀπόσπασμα συνεντεύξεως τοῦ Σταμ. Σπανουδάκη

[…] 

Ἕνα μεγάλο μέρος τῶν μουσικῶν συνθέσεών σας ἔχουν ἐθνικὴ ἢ θρησκευτικὴ χροιά. Ἀπὸ ποῦ ἀντλεῖτε τὴν ἔμπνευσή σας;

.        Ἀπὸ τὸν Χριστό, τὴν Ἑλλάδα, τὸν ἥλιο, τὴν θάλασσα, τὴν μοναξιά, τὸν πόνο, τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση. “Καὶ παρέα μὲ τοὺς μύθους, ταξιδεύω στ᾽ ἀνοιχτά, γιατί ὅ,τι εἶναι κρυμμένο, μυστικὸ καὶ μαγεμένο, ἀγαπάω ἀληθινά”.

[…]

Σὲ μία τόσο δύσκολη περίοδο γιὰ τὸν τόπο μας δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ ἀποφύγουμε, ἔστω καὶ μία ἐρώτηση γιὰ τὴν κρίση. Τί πιστεύετε ὅτι μᾶς ἔφερε ἐδῶ καὶ τί πιστεύετε ὅτι θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸ τέλος τοῦ τοῦνελ;

.         Αὐτὸ ποὺ θά ᾽θελα νὰ πῶ εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ κρίση εἶναι κρίση πίστεως. Αὐτὴν ἀφήσαμε καὶ πληρώνουμε τὸ τίμημα. Ἀνταλλάξαμε τὸ χρυσὸ μὲ μπιχλιμπίδια, εὐρωπαϊκὰ καὶ ἄλλα. Αὐτὸ τὸ χρυσάφι τῆς πίστης μᾶς ἕνωνε καὶ μᾶς καθόριζε χρόνια τώρα. Αὐτὸ δημιουργοῦσε παλληκάρια, ἑτοίμαζε ψυχὲς καὶ σφυρηλατοῦσε χαρακτῆρες. Ἔχει ὅμως ὁ καιρὸς γυρίσματα.

 ΠΗΓΗ: cosmo.gr

ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»
(ἀρ. τ. 4254, 23.02.2012)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.       Διερωτηθήκαμε ἄραγε μήπως ἐμεῖς οἱ ἴδιοι κάνουμε τὴν πνευματική μας ζωὴ δύσκολη καὶ πολυσύνθετη; Μήπως ὁ σκοπός, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ὅπως τὸν καθορίζει ὁ θεοφώτιστος ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ εἶναι «ἀγάπη ἐκ καθαρᾶς καρδίας καὶ συνειδήσεως ἀγαθῆς καὶ πίστεως ἀνυποκρίτου», συχνὰ παραθεωρεῖται, ἐκτρέπεται καὶ μεταβάλλεται σὲ «ματαιολογίαν» (A΄ Τιμοθ. α´ 5-6).
.       Δὲν εἶναι σπάνιο τὸ φαινόμενο νὰ ἐξαπατᾶ κανεὶς τὸν ἑαυτό του, καλόπιστα ἴσως, μὲ θρησκευτικὲς ἰδιορρυθμίες, μὲ τυπολατρίες καὶ ὀπτασίες καὶ νὰ φουσκώνη ἀπὸ ὑπερηφάνεια. Νὰ ἀφήνη τὰ «βαρύτερα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸν ἔλεον καὶ τὴν πίστιν» (Ματθ. κγ´ 23) καὶ νὰ αὐτοϊκανοποιῆται, ἐπειδὴ «διυλίζει τὸν κώνωπα», ἐνῶ δὲν διστάζει νὰ «καταπίνη τὴν κάμηλον». Νὰ λησμονῆ τὴν οὐσία καὶ νὰ ἐπιμένη στὴ λεπτομέρεια καὶ τὰ ἐπουσιώδη. Νὰ μὴν ἔχη συνειδητοποιήσει, ὅτι «τὸ Εὐαγγέλιον δὲν ἔχει σκοπὸ νὰ πλάση ἁπλῶς μυστικοπαθεῖς καὶ θρησκόληπτους, ἀλλὰ θελήσεις ἰσχυρὲς γιὰ τὴν κατόρθωση τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς ἀγάπης».
.       Ἔτσι μερικοὶ τὴν θρησκοληψία καὶ τὴν τυπολατρία τὶς ἐκλαμβάνουν ὡς γνήσια ὀρθόδοξη πνευματικότητα. Καθησυχάζουν τὴν συνείδησή τους [μὲ τυποποιημένες καὶ μηχανικὰ ἐπαναλαμβανόμενες εὐχὲς]* καὶ βολεύονται σὲ μιὰ στείρα πνευματικὴ ζωή. Φυλακίζουν τὴν ζωή τους στὸ ἰδιόρρυθμο ἐγώ τους καὶ δημιουργοῦν ἕνα κλίμα αὐταρέσκειας. Τὸ ὅτι δὲν λένε καλημέρα μὲ τὸν ἀδελφό τους καὶ τὸ πεῖσμα κυριαρχεῖ στὴν ζωή τους, αὐτὸ δὲν τοὺς ἀπασχολεῖ.
.       Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐπιστρέφουν σ’ ἕνα εἶδος φαρισαϊσμοῦ. Δημιουργοῦν μιὰ θρησκεία δικῆς τους ἐμπνεύσεως, τελείως ξένη πρὸς τὴν θρησκεία τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Ἀνάγουν σὲ δόγματα πίστεως «τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον» καὶ ἀφήνουν «τὴν κρίσιν καὶ τὸ ἔλεον καὶ τὴν πίστιν». Ἂν δηλαδὴ παραμελοῦν τὸ μεγάλο κεφάλαιο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς δικαιοσύνης στὴν καθημερινή τους ζωή, δὲν τοῦ δίνουν καὶ μεγάλη προσοχή. Τοὺς ἀρκεῖ ὅτι ἔχουν κάποια ὑποτυπώδη πίστη. Καὶ ξεχνοῦν, πὼς «οὐ πίστις μόνον ἀρκεῖ πρὸς σωτηρίαν, εἰ μὴ καὶ βίος ἄξιος τῆς πίστεως πάρεστιν… Τὸ δὲ ὀνομάζειν αὐτὸν Κύριον πίστεως μόνης ἐστὶν» (Ζιγαβηνός).
.       Φυσικὰ ἡ πίστη –καὶ ἀφαλῶς ἡ ὀρθὴ πίστη– εἶναι προϋπόθεση τῆς σωτηρίας καὶ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ἂν ὅμως ἡ πίστη δὲν συνοδεύεται μὲ ἔργα, μὲ ἔργα εἰλικρινοῦς καὶ ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης. Ἂν δὲν κοσμῆται ἀπὸ ἀρετές, ἀπὸ τοὺς καρποὺς τοῦ Πνεύματος γιὰ τοὺς ὁποίους κάνει λόγο ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Γαλατ. ε´ 22), τότε ἡ πίστη αὐτὴ σὲ τίποτα δὲν ὠφελεῖ. Εἶναι νεκρή. Μιὰ τέτοια ἀνενεργὸς πίστη δὲν σώζει, δὲν μεταμορφώνει, δὲν ἑτοιμάζει πολίτες τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. «Ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται». Μονάχα ἡ πλούσια φυλλωσιὰ δὲν δικαιώνει τὴν ὕπαρξή του. Κινδυνεύει ἀπὸ τὴν ἀξίνα τοῦ γεωργοῦ, ἔστω καὶ ἂν φαντάζη μὲ τὴν ἐξωτερικὴ μεγαλοπρέπειά του.
.       Ὁ κίνδυνος λοιπόν, τῆς ἀποδοκιμασίας ἐπικρέμεται ἀπειλητικός, ἔστω καὶ ἂν ὑπάρχουν θαύματα μεγάλα, χωρὶς νὰ ἔχουν τὸ ἀνάλογο πνευματικὸ ἀντίκρισμα, δηλαδὴ ἔργα ἀγάπης καὶ ταπεινοφροσύνης. «Ὁ Κύριος, παρατηρεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, δὲν στάθηκε μόνο σ’ αὐτά. Προχώρησε πολὺ πιὸ πέρα. “Πολλοὶ θὰ μοῦ ποῦν κατὰ τὴν ἡμέρα ἐκείνη˙ Κύριε Κύριε, δὲν προφητεύσαμε στὸ ὄνομά Σου καὶ δὲν διώξαμε δαιμόνια καὶ δὲν κάναμε θαύματα πολλά;…” (Ματθ. ζ´ 22). Ναί, παρ’ ὅλα αὐτὰ ἐγὼ δὲν σᾶς γνωρίζω. Ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ κοντά μου. Εἴσαστε ἐργάτες τῆς ἀνομίας. Χρησιμοποιήσατε τὰ χαρίσματά μου γιὰ τὴν δική σας ἐπίδειξη καὶ ὠφέλεια. Θαύματα πραγματοποιήσατε, σᾶς ἔλειψε ὅμως ἡ ἀρετὴ καὶ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης».

.       Ναί, μὲ τὴν πίστη μου μπορεῖ νὰ μετακινῶ καὶ βουνά. Τίποτα ὅμως δὲν ὠφελοῦμαι, ἂν δὲν μετακινῶ ἀπὸ τὴν ψυχή μου τὸ παγόβουνο τοῦ ἐγωισμοῦ, τῆς ἀδιαφορίας γιὰ τὸν πλησίον μου «ὑπὲρ οὗ Χριστὸς ἀπέθανεν». Ἡ ἀγάπη, γιὰ τὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης, εἶναι τὸ πρῶτο. Σ’ αὐτὴν βρίσκεται καὶ τὸ θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

*ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ»: Νὰ μᾶς συγχωρήσει τὸ καλὸ περιοδικό, ἀλλὰ ἂν ἡ συγκεκριμένη διατύπωση ἀναφέρεται ἐμμέσως στὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ -«Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν»-, τότε ἡ διατύπωση εἶναι ἄστοχη. Ἡ Εὐχὴ αὐτὴ δὲν εἶναι «τυποποιημένη καὶ μηχανικὰ ἐπαναλαμβανομένη», ἀλλὰ ἀποστολοπαράδοτη καὶ πανίσχυρη καὶ φωτιστικὴ καὶ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή.