ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ Τῼ ΑΓ. ΠΑΣΧᾼ 2012: «Οἱ ἑνωθέντες μετὰ τοῦ Χριστοῦ ζοῦν καὶ μετὰ θάνατον»

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπὶ τῷ Ἁγίῳ Πάσχα 2012

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ ΤΩι ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Πρωτότοκος τῶν νεκρῶν ἐγένετο
(Ἀναστάσιμον ἀπολυτίκιον γ´ ἤχου).

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.        Ἐὰν ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ ἀφεώρα μόνον εἰς Αὐτόν, ἡ σημασία της δι’ ἡμᾶς θὰ ἦτο μηδαμινή. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς δὲν ἀνέστη μόνος. Συνανέστησε μεθ᾽ Ἑαυτοῦ καὶ πάντας τοὺς ἀνθρώπους. Βροντοφωνεῖ σχετικῶς ὁ ἐκ τῶν προκατόχων ἡμῶν Ἱερὸς Χρυσόστομος: “Ἀνέστη Χριστός, καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐν τῷ μνήματι∙ Χριστὸς γὰρ ἐγερθεὶς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο”∙ ἀπαρχὴ δηλονότι τῆς ἀναστάσεως πάντων τῶν κεκοιμημένων καὶ τῶν ἐφεξῆς κοιμηθησομένων, καὶ τῆς μεταβάσεως αὐτῶν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν. Τὸ μήνυμα εἶναι χαροποιὸν δι’ ὅλους, διότι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ κατήργησε τὴν δύναμιν τοῦ θανάτου. Οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτὸν προσδοκοῦν ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ διὰ τοῦτο βαπτίζονται εἰς τὸν θάνατον Αὐτοῦ, συνανίστανται μετ’ Αὐτοῦ, καὶ ζοῦν ζωὴν αἰώνιον.
.       Ὁ μακρὰν τοῦ Χριστοῦ κόσμος προσπαθεῖ νὰ συσσωρεύσῃ ὑλικὰ ἀγαθά, διότι στηρίζει ἐπ’ αὐτῶν τὴν ἐλπίδα τῆς ζωῆς του. Ἐλπίζει ἀκρίτως ὅτι διὰ τοῦ πλούτου θὰ ἀποφύγῃ τὸν θάνατον. Καὶ ὁ πλανώμενος ἄνθρωπος διὰ νὰ συσσωρεύσῃ πλοῦτον, ἐπιμηκύνοντα δῆθεν τὴν ζωήν του, σκορπίζει τὸν θάνατον εἰς τοὺς ἄλλους. Ἀφαιρεῖ ἀπὸ αὐτοὺς τὴν οἰκονομικὴν δυνατότητα τῆς ἐπιβιώσεως, καὶ πολλάκις διακόπτει βιαίως τὸ νῆμα τῆς ζωῆς των, ἐλπίζων ὅτι οὕτω θὰ διασώσῃ τὴν ἰδικήν του ζωήν.
.     Ἀλλά, ἀλλοίμονον! Ἡ πλάνη του εἶναι μεγάλη. Ἡ ζωὴ κερδίζεται μόνον διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν Χριστὸν καὶ διὰ τῆς εἰς Αὐτὸν ἐνσωματώσεως.
.       Ἡ ἐμπειρία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας βεβαιοῖ ὅτι οἱ ἑνωθέντες μετὰ τοῦ Χριστοῦ ζοῦν καὶ μετὰ θάνατον, συνυπάρχουν μετὰ τῶν ζώντων, συνδιαλέγονται μετ’ αὐτῶν, ἀκούουν αὐτοὺς καὶ πολλάκις ἱκανοποιοῦν θαυματουργικῶς τὰ αἰτήματά των.
.        Δὲν χρειάζεται πλέον ἡ ἀναζήτησις τοῦ μυθολογικοῦ “ἀθανάτου ὕδατος”. Ἡ ἀθανασία ὑπάρχει ἐν τῷ Χριστῷ, καὶ προσφέρεται δι᾽ Αὐτοῦ πρὸς ὅλους. Δὲν χρειάζεται νὰ ἐξολοθρεύωνται λαοὶ διὰ νὰ ἐπιβιώσουν ἄλλοι λαοί. Οὔτε χρειάζεται νὰ ἐξολοθρεύωνται ἀνυπεράσπιστοι ἀνθρώπιναι ὑπάρξεις διὰ νὰ ζήσουν ἀνετώτερον ἄλλαι ἀνθρώπιναι ὑπάρξεις. Εἰς ὅλους ὁ Χριστὸς προσφέρει τὴν ἐπίγειον καὶ τὴν ἐπουράνιον ζωήν. Ἀνέστη, καὶ ὅσοι ἐπιθυμοῦν ἀκολουθοῦν Αὐτὸν εἰς τὸν δρόμον τῆς Ἀναστάσεως. Ἀντιθέτως, ὅσοι ἐμμέσως ἢ ἀμέσως σκορπίζουν τὸν θάνατον, νομίζοντες ὅτι οὕτω θὰ παρατείνουν ἢ θὰ διευκολύνουν τὴν ἰδικήν των ζωήν, καταδικάζουν ἑαυτοὺς εἰς τὸν αἰώνιον θάνατον.
.        Ὁ Ἀναστὰς Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ἵνα πάντες οἱ ἄνθρωποι ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν. Ἀποτελεῖ μεγάλην πλάνην ἐὰν πιστεύωμεν ὅτι θὰ προέλθῃ εὐημερία εἰς τὸ ἀνθρώπινον γένος διὰ τῶν ἀλληλοσπαραγμῶν. Ὁ Χριστὸς ἀνιστᾷ τοὺς νεκροὺς καὶ ἀκυρώνει τὴν θανάτωσιν αὐτῶν. Ἔχει τὴν δύναμιν τῆς ὑπερβάσεως τοῦ θανάτου. Τὸ γεγονὸς δὲ ὅτι ἐνίκησε τὸν θάνατον, ἐπιβεβαιοῖ τὴν ἀπέχθειαν Αὐτοῦ πρὸς αὐτόν. Ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ εἰς τὴν ζωήν, καὶ ἐπαναχορηγεῖ αὐτήν, τυχὸν διακοπεῖσαν, διότι Ἐκεῖνος εἶναι “ἡ Ζωὴ καὶ ἡ Ἀνάστασις ἡμῶν”. Διὰ τοῦτο οἱ πιστοὶ δὲν φοβούμεθα τὸν θάνατον. Ἡ δύναμις ἡμῶν δὲν ἔγκειται εἰς τὸ ἄτρωτον τῆς ὑπάρξεώς μας ἀλλὰ εἰς τὸ ἀναστάσιμον αὐτῆς.

.          Χριστὸς ἀνέστη!  Καὶ ἡμεῖς θὰ ἀναστηθῶμεν!
.       Ἂς ἀκολουθήσωμεν, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, τὸν Ἀναστάντα Χριστόν, εἰς πάντα τὰ ἔργα Αὐτοῦ. Ἂς βοηθήσωμεν τοὺς στερουμένους τῶν μέσων τῆς ἐπιβιώσεως νὰ συντηρηθοῦν εἰς τὴν ζωήν. Ἄς διακηρύξωμεν εἰς τοὺς ἀγνοοῦντας τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ ὅτι δι’ αὐτῆς κατηργήθη ὁ θάνατος καὶ ὅτι συνεπῶς δύνανται καὶ αὐτοὶ νὰ μετάσχουν τῆς Ἀναστάσεως Αὐτοῦ, πιστεύοντες εἰς Αὐτόν καὶ ἀκολουθοῦντες τὰ ἴχνη Του. Ἡ ἰδική μας ἀνάστασις τότε μόνον εἶναι δυνατή, ὅταν προσφέρηται διὰ τὴν ἀνάστασιν τῶν ἄλλων ἀδελφῶν μας. Τότε μόνον ἡ νικητήριος διακήρυξις “Χριστὸς Ἀνέστη” θὰ ἐνεργῇ σωστικῶς δι’ ὅλην τὴν ἀνθρωπότητα. Γένοιτο!

Ἅγιον Πάσχα 2012

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος πρὸς Χριστὸν Ἀναστάντα
εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΠΗΓΗ: www.ec-patr.org

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ ΕΠΙ Τῌ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

Λόγος κατηχητήριος ἐπί τῇ ἐνάρξει τῆς Ἁγίας καὶ μεγάλης Τεσσαρακοστῆς

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ’ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

«Περιχαρῶς δεξώμεθα πιστοί, τὸ θεόπνευστον διάγγελμα τῆς νηστείας».

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

.         Κατὰ τὸν τελευταῖον καιρὸν παρατηρεῖται μία ἔξαρσις ἀνησυχιῶν. Πολλὰ προβλήματα ἀναφύονται. Ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ ζητεῖ βοήθειαν. Διερχόμεθα πράγματι μίαν γενικωτέραν δοκιμασίαν. Ἄλλοι τὴν ὀνομάζουν ὕφεσιν οἰκονομικήν, ἄλλοι κρίσιν πολιτικήν. Δι᾿ ἡμᾶς εἶναι ἐκτροπὴ πνευματική. Καὶ ὑπάρχει θεραπεία. Πολλαὶ λύσεις δίδονται καὶ ἀπόψεις ἀκούγονται. Ἀλλὰ τὰ προβλήματα παραμένουν. Ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται ἐγκαταλελειμμένος καὶ μόνος. Ἀγνοεῖται ἡ βαθυτέρα φύσις του. Παραμένει εἰς τὴν κατήφειαν τῆς ἀσαφείας καὶ τῆς ἀπογνώσεως.
.            Αἱ προτεινόμεναι λύσεις, ὁποιανδήποτε κατεύθυνσιν ἢ ἔκβασιν καὶ ἂν ἔχουν, δὲν λυτρώνουν τὸν ἄνθρωπον, διότι ἐκ προοιμίου τὸν ἀφήνουν δέσμιον τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, ὁ ἐλευθερωτὴς τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Εἰσερχόμενος ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας εἰσέρχεται εἰς τὸ κλῖμα τῆς θείας παρακλήσεως, τῆς συμφιλιώσεως τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Ἔρχεται εἰς τὰ ἴδια. Ἠρεμεῖ τὸ πνεῦμα του. Εὑρίσκει ἕν οὐράνιον κάλλος καὶ μίαν ὡριμότητα πνευματικὴν «εὐωδίας ἐνθέου πληροῦσαν πέρατα κόσμου». Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει ὅλα ὅσα ὑποφέρομεν. Καὶ ἔχει τὴν δύναμιν νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ. Μᾶς καλεῖ εἰς μετάνοιαν. Δὲν ὡραιοποιεῖ τὸ ψεῦδος οὔτε ἀποκρύπτει τὰ δεινά. Λέγει ὅλην τὴν ἀλήθειαν. Καὶ προτρέπει τὸν ἄνθρωπον νὰ ἀντικρύσῃ τὴν πραγματικότητα ὡς ἔχει. Νὰ συνειδητοποιήσωμεν ὅτι εἴμεθα γῆ καὶ σποδός.
.         Εἰς τὸν Μέγαν Κανόνα τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου γίνεται λόγος διὰ τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας καὶ τὸν κλαυθμὸν τοῦ πένθους, τὸν πόνον τῶν τραυμάτων. Ἀλλὰ ἀκολουθεῖ ἡ ἀνάπαυσις τῆς ψυχῆς καὶ ἡ ὑγεία τοῦ πνεύματος. Ὑπάρχει ὁ Πλάστης καὶ Σωτὴρ ἡμῶν. Ἐκεῖνος διὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους Του μᾶς ἐτοποθέτησεν εἰς τὸ μεθόριον τῆς ἀφθαρσίας καὶ τῆς θνητότητος. Δὲν μᾶς ἐγκατέλειψεν. Ἦλθε καὶ μᾶς ἔσωσε. Κατέλυσε τῷ Σταυρῷ Του τὸν θάνατον. Ἐχαρίσατο ἡμῖν τὴν ἀφθαρσίαν τῆς σαρκός.
.         Ἐφ᾿ ὅσον εἴμεθα σύμφυτοι τοῦ Χριστοῦ, διατὶ ταρασσόμεθα ματαίως; Διατὶ δὲν προστρέχομεν εἰς Αὐτόν; Ἡ Ἐκκλησία δὲν σχολιάζει τὴν φθορὰν οὔτε μᾶς ἐγκαταλείπει εἰς αὐτήν. Γνωρίζει τὰς βαθυτέρας ἐφέσεις τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἔρχεται ὡς ἀρωγὸς καὶ λυτρωτὴς ἡμῶν. Ἔχομεν ἀνάγκην τῆς τροφῆς. Ἀλλ᾿ «οὐκ ἐπ᾿ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. δ΄ 4). ῎Εχομεν ἀνάγκην τῆς πνευματικῆς κατανοήσεως, ἀλλὰ δὲν εἴμεθα ἀσώματοι. Εἰς τὴν Ἐκκλησίαν εὑρίσκομεν τὸ πλήρωμα τῆς ζωῆς καὶ τῆς κατανοήσεως ὡς θεανθρωπίνην ἰσορροπίαν. Μακρὰν τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος ἐξαχρειοῦται καὶ διαφθείρεται. Ἐκεῖ ὅπου ἀφθονοῦν τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ θεοποιεῖται ἡ σπατάλη, εὐδοκιμοῦν οἱ πειρασμοὶ τῶν σκανδάλων καὶ ἡ σύγχυσις τῆς σκοτώσεως.
.         Ἐκεῖ ὅπου μὲ δέος ζῇ ὁ ἄνθρωπος καὶ δέχεται τὰ πάντα μὲ εὐχαριστίαν καὶ εὐγνωμοσύνην, ὅλα ἁγιάζονται. Τὸ ὀλίγον εὐλογεῖται ὡς ἀρκετόν, καὶ τὸ φθαρτὸν ἐνδύεται τὴν αἴγλην τῆς ἀφθαρσίας. Ἀπολαμβάνει ὁ ἄνθρωπος τὸπρόσκαιρον ὡς δῶρον Θεοῦ. Καὶ τρέφεται μὲ τὸν ἀρραβῶνα τῆς μελλούσης ζωῆςἀπὸ σήμερον. Ὄχι μόνον λύνονται τὰ προβλήματα, ἀλλὰ καὶ οἱ πόνοι τῶν δοκιμασιῶν μεταβάλλονται εἰς δύναμιν ζωῆς καὶ ἀφορμὴν δοξολογίας. Ὅταν αὐτὸ συμβῇ ἐντὸς ἡμῶν∙ ὅταν ὁ ἄνθρωπος εὑρίσκῃ τὴν προσωπικήν του ἀνάπαυσιν καὶ σωτηρίαν διὰ τῆς παρακαταθέσεως τῶν πάντων Χριστῷ τῷ Θεῷ, τότε φωτίζεται ὁ νοῦς του. Γνωρίζει τὸν ἑαυτόν του καὶ τὸν κόσμον ὅλον. Ἔχει ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Δυνατοῦ. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς τὸν ἴδιον τὸν πιστὸν στηρίζει. Καὶ μεταδίδεται δι᾿ ἀοράτου ἀκτινοβολίας ὡς ἐνίσχυσις πρὸς ὅλους τοὺς πεινῶντας καὶ διψῶντας τὴν ἀλήθειαν.
.         Ὁ κόσμος ὅλος ἔχει ἀνάγκην τῆς σωτηρίας ἀπὸ τὸν Δημιουργὸν καὶ Πλάστην του. Ὁ κόσμος ὅλος ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ τὴν παρουσίαν τῆς πίστεως καὶ τὴν κοινωνίαν τῶν Ἁγίων. Ἂς εὐχαριστήσωμεν τὸν Κύριον καὶ Θεὸν ἡμῶν δι᾿ ὅλας τὰς εὐεργεσίας Του, καὶ διὰ τὴν παροῦσαν περίοδον τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς.
.         Ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ καιρὸς μετανοίας.

.       Εἴθε νὰ διαπλεύσωμεν τὸ τῆς Νηστείας πέλαγος διὰ συντριβῆς καὶ ἐξομολογήσεως, ὥστε νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν ἄληκτον χαρὰν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸν Ὁποῖον πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ,βιβ´

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΒΟΥΛΗ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Τουρκικὴ Βουλὴ ὁ Οἰκουμενικὸς

.        Ἱστορικὴ ὁμιλία στὴν τουρκικὴ βουλὴ θὰ ἀπευθύνει τὴν ἑπόμενη βδομάδα ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, στὸ πλαίσιο τῆς συζητήσεως ἀναθεωρήσεως τοῦ τουρκικοῦ συντάγματος. Σύμφωνα μὲ σημερινὸ δημοσίευμα τῆς Hurriyet πρόκειται γιὰ μία ἱστορικὴ στιγμὴ γιὰ τὴν Τουρκία, ἀφοῦ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης θὰ μιλήσει ἀπὸ τὸ βῆμα τοῦ τουρκικοῦ κοινοβουλίου. Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος θὰ ἀπευθυνθεῖ ἐνώπιον τῆς συνταγματικῆς ἐπιτροπῆς τὴν ἑπόμενη Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου.
.        Στὴν ὁμιλία του ὁ κ. Βαρθολομαῖος θὰ ζητήσει τὸ ἄνοιγμα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης, τὴν ἀπάλειψη ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία προσβλητικῶν ἀναφορῶν γιὰ Ἕλληνες καὶ Ἀρμενίους Χριστιανούς, ἐνῶ θὰ καλέσει τὴν κυβέρνηση νὰ προχωρήσει σὲ προσλήψεις  μειονοτήτων στὸ τουρκικὸ δημόσιο.

ΠΗΓΗ: Amen.gr (ἀπὸ EΡΤ, ert.gr)

«ΗΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν

Ἀντιφώνησι 
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου  κ. κ. Βαρθολομαίου
κατά τήν Δεξίωσιν ἐπί τῇ Πρώτῃ τοῦ Ἔτους
(1 Ἰανουαρίου 2012).

.        Ἐὰν στρέψωμεν τὰ ὄμματα ἡμῶν εἰς τὴν πορείαν τοῦ κόσμου συχνάκις ἀπογοήτευσις καὶ ἀπόγνωσις καταλαμβάνει ἡμᾶς. Θλίψεις, ταραχαί, ἀδελφοκτόνοι πόλεμοι, ἀδικίαι, οἰκονομικὴ κρίσις καὶ ἐξαθλίωσις, πεῖνα καὶ ἕτερα πολλὰ ὧν οὔκ ἐστιν ἀριθμός. Δὲν πρέπει ὅμως νὰ λησμονῶμεν ὅτι ἡ ἀπομάκρυνσις τοῦ ἀνθρώπου ἐκ τοῦ Θεοῦ εἶναι ὑπεύθυνος διὰ τὰ ἀτελείωτα παθήματα αὐτοῦ. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἀδυνατεῖ νὰ κατανοήσῃ ὅτι αἱ συνέπειαι τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀποστασίας του εἶναι τραγικαὶ διὰ τὸν ἴδιον καὶ διὰ τὸ μέλλον τοῦ κόσμου. Διότι αἱ συνέπειαι τῆς ἁμαρτίας, ὡς καὶ τῆς ἁγιότητος, εἶναι παγκόσμιοι. Θέτων ἑαυτὸν ὁ ἄνθρωπος εἰς τὴν θέσιν τοῦ Θεοῦ, ἐφευρίσκει ἐξύπνους ὅρους ἵνα ὀνομάσῃ καὶ ἐξωραΐσῃ τὰ πάθη αὐτοῦ καὶ τὴν πεπτωκυῖαν ζωήν του, νομίζων ὅτι οὕτω θὰ ἀποφύγῃ τοὺς ἐλέγχους τῆς συνειδήσεως καὶ τὰ τραγικὰ ἀποτελέσματα τῆς ἀποστασίας. Ὅμως ὁ Κύριος λέγει ὅτι «ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι» (Ματθ. κδ΄ 35).

.            Διὰ τοῦτο, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, ἂς μείνωμεν κατὰ τὸ παρὸν ἔτος ἡνωμένοι ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία παρέχει εἰς ἡμᾶς τὴν βεβαίαν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Ἂς πολιτευθῶμεν καὶ κατὰ τὸ νέον ἔτος ἀξίως τῆς κλήσεως ἡμῶν καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης ἧς ἐτύχομεν παρὰ τῆς Μητρὸς ἡμῶν Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ὁ Κύριος ἡμῶν, «ᾧ ἐδόθη πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς» (Ματθ. κη΄ 18), ἐνέδυσεν ἡμᾶς μὲ τὴν τριπλῆν ἐξουσίαν τῆς ἀρχιερωσύνης καὶ τῆς ἱερωσύνης, ἐν μέσῳ τοῦ ἐξαγορασθέντος διὰ τοῦ τιμίου Αὐτοῦ αἵματος λαοῦ Του. Διωρίσθημεν ἵνα οἰκονομῶμεν καὶ τελῶμεν τὰ ἐκκλησιαστικά μυστήρια, ἀναλόγως πρὸς τὰς πνευματικὰς ἀνάγκας τοῦ ποιμνίου ἡμῶν, ἵνα κηρύττωμεν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἰς τοὺς ὑφ’ ἡμῶν ποιμαινομένους καὶ ἵνα λύωμεν τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ. Οὕτως ἂς προσφέρωμεν καθαρὰς τὰς ψυχὰς ἡμῶν τῷ Δεσπότῃ Χριστῷ, ἐνθυμούμενοι τὴν παραίνεσιν τοῦ Χρυσορ¬ρήμονος Προκατόχου ἡμῶν ἐν τῷ ἁγιωτάτῳ ἀρχιεπισκοπικῷ Θρόνῳ τῆς Κωνσταντινουπόλεως: «τῶν ἀκτίνων αὐτῶν καθαρωτέραν τῷ ἱερεῖ τὴν ψυχὴν εἶναι δεῖ, ἵνα μήποτε αὐτὸν ἔρημον καταλιμπάνῃ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ἵνα δύνηται λέγειν· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός».

.          Ἂς ἀφιερώσωμεν ὅλους ἑαυτοὺς εἰς τὴν διακονίαν τῆς Ἐκκλησίας, ἂς ἀφήσωμεν ὅλην τὴν καρδίαν καὶ τοὺς διαλογισμοὺς ἡμῶν εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἂς ἀγωνισθῶμεν ἵνα ἔχωμεν πρὸς πάντας ἀγάπην εἰλικρινῆ καὶ ἀνυπόκριτον, ὑπάρχοντες πάντοτε συγκαταβατικοὶ καὶ προσηνεῖς πρὸς τοὺς πλησίον ἡμῶν, ἔχοντες πρὸ ὀφθαλμῶν τοὺς λόγους τοῦ Ἀποστόλου: «δοῦλον Κυρίου οὐ δεῖ μάχεσθαι, ἀλλ’ ἤπιον εἶναι πρὸς πάντας, διδακτικόν, ἀνεξίκακον». Ἂς διαλαττώμεθα ταχέως μετ’ ἐκείνων ὅσοι λυποῦν ἡμᾶς, ἵνα δυνηθῶμεν εὐσυνειδήτως νὰ κηρύξωμεν τὴν εἰρήνην εἰς τοὺς πιστεύοντας ἡμῖν καὶ ἀταράχως νὰ ἐπιτελῶμεν τὴν φρικτὴν μυσταγωγίαν τῆς αἰωνίου πρὸς Θεὸν καταλλαγῆς. Ἂς ἐπαγρυπνήσωμεν ἐπιμελῶς εἰς τὰς ἐπάλξεις τῆς Μητρὸς ἡμῶν Ἐκκλησίας, φυλάττοντες τὴν ποίμνην τοῦ Κυρίου ἀπὸ ἐρίδων καὶ ταραχῶν, καὶ πάσης ἐπιβουλῆς τοῦ ἀντικειμένου, μὲ τὴν συνείδησιν ὅτι «ἐὰν ρομφαία λάβῃ ψυχήν, αὕτη μὲν διὰ τὴν ἀνομίαν αὐτῆς ἐλήφθη, τὸ δὲ αἷμα αὐτῆς ἐκ χειρὸς τοῦ σκοποῦ ἐκζητήσει Κύριος τῶν δυνάμεων» (Ἰεζ. ιβ΄ 15).

.        Ἂς γυμνάσωμεν καὶ ἐφέτος τὰς ψυχὰς ἡμῶν εἰς τὴν φιλοπονίαν τῶν ἀρετῶν, ἱστάμενοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μετὰ καθαρᾶς συνειδήσεως, ἐννοοῦντες ὁπόσην ἁγιότητα βίου καὶ ἁγνείαν ἀπαιτεῖ ἐξ ἡμῶν ἡ διακονία τῶν μυστηρίων τῆς δόξης Αὐτοῦ, ἐξομολογούμενοι ἀλλήλοις τὰς ἁμαρτίας καὶ τὰ παραπτώματα ἡμῶν καὶ γνωρίζοντες ὅτι οὕτω πράττοντες θὰ ἔχωμεν τὴν εὐλογίαν καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἴς τε τὴν παροῦσαν καὶ εἰς τὴν μέλλουσαν ζωήν. Ἂς φυλάττωμεν τὴν παράδοσν καὶ τὴν εὐταξίαν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, λόγοις καὶ ἔργοις, ὑπήκοοι μέχρι θανάτου εἰς τὰς παραδόσεις καὶ ἐπιταγὰς τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων, διὰ νὰ ἔχῃ καὶ ὁ Θεὸς τὴν φροντίδα ἡμῶν.

.          Ἂς τελῶμεν τὰς ἑορτὰς πνευματικῶς καὶ οὐχὶ κοσμικῶς, ὥστε αὗται νὰ εἶναι δι’ ἡμᾶς φωτισμὸς καὶ ἁγιασμὸς ψυχῆς. Οὕτω, θὰ λαμβάνωμεν τὰς εὐχὰς καὶ εὐλογίας τῶν ἁγίων, ὡς τοῦ σήμερον τιμωμένου Μεγάλου Βασιλείου, οἵτινες ἀδιαλείπτως πρεσβεύουσιν ὑπὲρ ἡμῶν τῇ Ἁγίᾳ Τριάδι.

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

ΟΙΚΟΥΜ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ: «ΑΝΑΜΕΤΑΔΟΤΑΙ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΙΚΩΝ ΕΞΑΓΓΕΛΙΩΝ» (Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπὶ τοῖς Χριστουγέννοις)

Πατριαρχικὴ Ἀπόδειξις ἐπὶ τοῖς Χριστουγέννοις (2011).      

Ἀριθμ. Πρωτ. 1192

 + Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

.              Χριστὸς καὶ πάλιν γεννᾶται καὶ οἱ Ἄγγελοι καὶ πάλιν ψάλλουν: “Δόξα ἐν Ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία”. (Λουκ. β΄, 14-15).

 Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.           Ἄγγελοι ψάλλουν τὰς τρεῖς μεγαλειώδεις ταύτας διακηρύξεις καὶ ἡ μεγίστη πλειονότης τῶν ἀνθρώπων, ἂν καὶ ἑορτάζει Χριστούγεννα, δὲν δύναται νὰ ἀντιληφθῇ τὸ νόημα τοῦ ἀγγελικοῦ αὐτοῦ ὕμνου καὶ διερωτᾶται ἐὰν ὄντως σήμερον δοξάζεται ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ὁ Θεὸς καὶ διατὶ πρέπει νὰ δοξάζεται, ποῦ δύναταί τις νὰ εὕρῃ ἐπὶ γῆς τὴν ἐξαγγελθεῖσαν εἰρήνην καὶ διὰ ποῖον λόγον ἡ σημερινὴ ἀνθρωπότης πρέπει νὰ ζῇ ἐν εὐδοκίᾳ.
.           Διότι, ὄντως, ἡ πλειονότης τῶν ἀνθρώπων δὲν δοξάζει τὸν Θεόν, οὔτε διὰ τῶν ἔργων της, οὔτε διὰ τῶν χειλέων της, ἀρκετοὶ δὲ ἐξ αὐτῶν ἀμφισβητοῦν καὶ αὐτὴν ταύτην τὴν ὕπαρξιν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν παρουσίαν Του εἰς τὴν ζωήν των. Εἶναι μάλιστα πολλοὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀποδίδουν εἰς τὸν Θεὸν εὐθύνας, δι’ ὅσα δυσάρεστα συμβαίνουν εἰς τὴν ζωήν των. Ἀλλ’ ὅμως οἱ τοιουτοτρόπως ἀγανακτοῦντες ἐναντίον τοῦ Θεοῦ σφάλλουν βαρέως, καθ’ ὅσον τὸ κακὸν δὲν προέρχεται ἀπὸ Αὐτόν. Ἀντιθέτως, ἡ ἐξ ἀγάπης πρὸς τὸν ἄνθρωπον σάρκωσις τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ ἐπακολουθήσαντα αὐτὴν γεγονότα τῆς Σταυρώσεως καὶ Ἀναστάσεώς Του, ἀναμορφώνουν τὸν πιστὸν εἰς τὸ ἀρχαῖον κάλλος καὶ χαρίζουν εἰς αὐτὸν τὴν αἰώνιον ζωήν καὶ τὴν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν εἰρήνην καὶ καθιστοῦν αὐτὸν συγκληρονόμον τῆς αἰωνίου βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ πρᾶξις αὕτη τῆς τοῦ Θεοῦ Συγκαταβάσεως, ἂν καὶ περικλείει τὴν ἐσχάτην ταπείνωσιν, εἶναι ἀφ’ ἑαυτῆς ἱκανὴ νὰ ὑπερδοξάσῃ Αὐτόν. Οὕτως, ἂν καὶ πολλῶν ἀνθρώπων αἱ καρδίαι δὲν δοξάζουν τὸν Θεόν, ἀποδίδοται δόξα εἰς Αὐτόν, τὸν ἐν ὑψίστοις οἰκοῦντα, ὑπὸ πάσης τε τῆς κτίσεως καὶ ὑπὸ τῶν ἀντιλαμβανομένων τὰ γενόμενα ἀνθρώπων. Διὸ καὶ ἡμεῖς εὐγνωμόνως ἀναφωνοῦμεν μετὰ τῶν Ἀγγέλων τό “Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ” διὰ τὴν μεγαλωσύνην τῶν ἔργων Του καὶ τὸ ἀσύλληπτον τῆς ἀγάπης Του πρὸς ἡμᾶς.
.           Ἡ ἀπορία ὅμως ἀφορᾷ καὶ εἰς τὴν δευτέραν ἐξαγγελίαν τῶν ἀγγέλων “καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη”. Κατὰ ποῖον τρόπον εὑρίσκεται ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ὅταν τὸ ἥμισυ σχεδὸν τοῦ πλανήτου εἶναι εἴτε ἐν δράσει εἴτε ἐν προετοιμασίᾳ πολεμικῇ; Ἡ γλυκύφθογγος ἐξαγγελία τῶν Ἀγγέλων “ἐπὶ γῆς εἰρήνη” εἶναι βεβαίως πρωτίστως μία ὑπόσχεσις τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐὰν οἱ ἄνθρωποι ἀκολουθήσουν τὸν δρόμον τὸν ὁποῖον τὸ τεχθὲν Παιδίον ὑποδεικνύει εἰς αὐτούς, θὰ φθάσουν εἰς τὴν ἐσωτερικὴν εἰρήνην καὶ τὴν εἰρηνικὴν συμβίωσιν. Ἀλλά, φεῦ, μέγα μέρος τῶν ἀνθρώπων συγκινεῖται καὶ ἕλκεται ἀπὸ τὰ τύμπανα τοῦ πολέμου καὶ βαρυθυμεῖ εἰς τὸ ἄκουσμα τῆς ὑποσχέσεως τῆς εἰρηνικῆς ζωῆς. Δὲν ὁμιλοῦμεν βεβαίως μόνον περὶ τῶν ζηλωτῶν τῶν δι’ ὅπλων πολεμικῶν συρράξεων, ἀλλὰ κυρίως περὶ ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι μετατρέπουν τὴν εὐγενῆ ἅμιλλαν εἰς σύγκρουσιν καὶ ἔφοδον κατὰ τῶν συνανθρώπων καὶ ἐπιδιώκουν τὴν ἐξόντωσιν τοῦ ἀντιπάλου. Ὑπ’ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, ὁ πόλεμος βιώνεται ὡς πραγματικότης μεταξὺ τῶν μελῶν ἀντιτιθεμένων κοινωνικῶν ὁμάδων καὶ παρατάξεων, παντὸς εἴδους, ἐθνικῶν, κομματικῶν, συνδικαλιστικῶν, οἰκονομικῶν, ἰδεολογικῶν, θρησκευτικῶν, ἀθλητικῶν καὶ εἴ τινος ἄλλης, καὶ ὁ ψυχισμὸς τῶν μελῶν των διαμορφώνεται εἰς φιλοπόλεμον, ἀντὶ τοῦ, ὡς θὰ ἔπρεπε, φιλειρηνικοῦ. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀναιρεῖ τὴν ἀλήθειαν τῆς ἐξαγγελίας τῶν Ἀγγέλων, ὅτι διὰ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ἀποδοχῆς τῶν διδαγμάτων Αὐτοῦ, θὰ ἐπικρατήσῃ ὄντως ἐπὶ γῆς ἡ εἰρήνη. Ὁ Χριστὸς ἦλθε κομίζων τὴν εἰρήνην καὶ ἐὰν αὐτὴ δὲν κυριαρχῇ εἰς τὸν κόσμον, εὐθύνονται οἱ μὴ ἀποδεχόμενοι καὶ μὴ βιοῦντες αὐτὴν ἄνθρωποι, καὶ ὄχι ὁ προσφέρων αὐτὴν Θεός.
.           Δεδομένης τῆς τοιαύτης στάσεως τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς προσφερομένης ὑπ’ Αὐτοῦ εἰρήνης, δὲν εἶναι παράδοξον τὸ γεγονὸς ὅτι σπανίζει μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ἡ εὐδοκία. Ἡ καλὴ διάθεσις τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους εἶναι δεδομένη, καὶ τὰ εὐμενῆ ἐπακόλουθα αὐτῆς ἐνεργὰ μὲν δι’ ὅλους κατ’ ἀρχὴν τοὺς ἀνθρώπους, ἰδιαιτέρως δὲ αἰσθητὰ διὰ τοὺς ἐμπράκτως ἀποδεχομένους τὰς ἀνωτέρω ἀγγελικὰς ἐξαγγελίας. Ἀντιθέτως, διὰ τοὺς ἀρνουμένους αὐτὰς καὶ ἐπιδιδομένους εἰς τὴν ἀλληλοεκμετάλλευσιν καὶ τὸν ἀλληλοσπαραγμόν, αἱ συνέπειαι βιοῦνται ὡς κρίσις ἀγωνίας καὶ ἄγχους, ὡς κρίσις οἰκονομικὴ καὶ ὡς κρίσις σκοποῦ τῆς ὑπάρξεώς μας καὶ ἀβεβαιότης ὑπαρξιακή.

 Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.           Πάντα λοιπὸν τὰ ὑπὸ τῶν Ἀγγέλων ἐξαγγελθέντα κατὰ τὴν Γέννησιν τοῦ Κυρίου ἀγαθὰ ὑπάρχουν καὶ σήμερον καὶ βιοῦνται ἐν πληρότητι ὑπὸ τῶν πιστευόντων εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν ὡς Θεάνθρωπον καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ἂς ἀρχίσωμεν ἀπὸ ἐφέτος νὰ βιώνωμεν τὰ Χριστούγεννα ὡς ἀρέσει εἰς τὸν ἀγαθοδότην Θεόν, διὰ νὰ βιώσωμεν τὴν ἐπὶ γῆς καὶ ἐντὸς τῶν καρδιῶν μας ἀνυπέρβλητον Εἰρήνην καὶ τὴν πλήρη ἀγάπης εὐδοκίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς ἡμᾶς. Ἂς καταστήσωμεν ἑαυτοὺς πρόσωπα κοινωνοῦντα ἀγαπητικῶς μετὰ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ συνανθρώπου, μετατρεπόμενοι ἀπὸ ἄτομα εἰς πρόσωπα. Ἂς ἀποβάλωμεν τὰ προσωπεῖα τοῦ διεσπασμένου καὶ ἀποκεκομμένου ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ τὴν εἰκόνα Αὐτοῦ, τὸν συνάνθρωπον, τὸν πλησίον, ἐγωϊστικοῦ ἀτόμου, καὶ ἂς ἐκπληρώσωμεν τὸν προορισμόν μας, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ὁμοίωσις πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τῆς ἐμπράκτου πρὸς Αὐτὸν πίστεώς μας. Ἂς γίνωμεν καὶ ἡμεῖς ἀναμεταδόται τῶν ἀγγελικῶν ἐξαγγελιῶν πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία δεινῶς πάσχει καὶ δὲν δύναται νὰ εὕρῃ, διὰ τῶν μέσων τὰ ὁποῖα συνήθως χρησιμοποιεῖ, τὴν Εἰρήνην καὶ τὴν Εὐδοκίαν. Ἡ μόνη ὁδὸς ἀπαλλαγῆς ἐκ τῶν πολεμικῶν καὶ τῶν οἰκονομικῶν καὶ τῶν πάσης φύσεως κρίσεων εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος μᾶς διεβεβαίωσεν ὅτι Αὐτὸς εἶναι ἡ Ὁδὸς καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή. Δοξάζομεν, λοιπόν, ὁλοκαρδίως τὸν ἐν Ὑψίστοις καὶ μεταξὺ ἡμῶν ἀναστρεφόμενον Συγκαταβάντα Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ συνδιακηρύσσομεν μετὰ τῶν Ἀγγέλων ὅτι εἶναι ἐφικτὴ καὶ ὑπάρχει ὄντως ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐντὸς τῶν καρδιῶν μας ἡ Εἰρήνη, διότι κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ, ὡς Αὐτὸς ηὐδόκησε σαρκωθεὶς διὰ τῆς Γεννήσεως Αὐτοῦ ἐν Φάτνῃ.
.           Ἂς ζήσωμεν, λοιπόν, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, τὴν χαρὰν τῆς Γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τὴν πρόγευσιν τῶν ὅσων ἀγαθῶν διὰ τὸν ἄνθρωπον διακηρύσσει ἡ τριπλῆ ἀγγελικὴ ἐξαγγελία.

Γένοιτο.

Φανάριον, Χριστούγεννα  ,βια´

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος
Διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

ΠΗΓΗ: ec-patr.org 

ΟΙΚΟΥΜΕΝ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ: «Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ»

.      […] «Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀναφερόμενος στὴν  παρουσία τῶν ἐκπροσώπων – καθηγητῶν καὶ συνεργατῶν τους – τοῦ  Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης εἶπε μεταξὺ ἄλλων ὅτι “ἐπιλαμβάνομαι τῆς εὐκαιρίας γιὰ νὰ ἀναφερθῶ ἐν συντομίᾳ στοὺς ἱστορικοὺς δεσμοὺς τῶν πόλεων τῆς τοῦ Κωνσταντίνου καὶ τῆς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Εἶναι ἱστορικοὶ καὶ ἀκατάλυτοι οἱ δεσμοὶ τῶν δύο πόλεων …  Ἡ Κωνσταντινούπολη ἐξακολουθεῖ ἀδιαλείπτως καὶ ἀδιακόπως νὰ εἶναι ἡ πνευματικὴ πρωτεύουσα τοῦ Γένους καὶ τῶν καρδιῶν μας”».

ΣΥΜΠΛ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἔστω κι ἂν πληγώνονται αὐτὲς οἱ δύσμοιρες καὶ καταφρονημένες καρδιές…!

ΠΗΓΗ: amen.gr

Ο «ΙΔΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΨΥΧΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ» ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ “ΔΙΑΒΑΖΕΙ” …ΑΓ. ΝΕΚΤΑΡΙΟ

 Ἀπόσπασμα τοῦ λόγου τοῦ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

Πρὸς τὸν χειροτονηθέντα Μητροπολίτη Αὐστρίας Ἀρσένιο
κατὰ τὴν σημερινὴ Πατριαρχικὴ Θ. Λειτουργία στὸ Φανάρι ἐπὶ τῇ θρονικῇ ἑορτῇ (30.11.2011):

.          «… Μὴ λησμονῇς ὅτι ἔχεις καθῆκον νὰ δεικνύῃς ἀγάπην οὐ μόνον πρὸς τὸ ποίμνιόν σου, ἀλλὰ καὶ πρὸς πάντα ἄνθρωπον καλῆς θελήσεως καὶ μάλιστα πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους ἀδελφοὺς ἡμῶν. Ἐνθυμοῦ καὶ αὖθις τοὺς κάτωθι λόγους τοῦ ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως ἐκ τῆς «Ποιμαντικῆς» του: “Αἱ δογματικαὶ διαφοραὶ ὡς ἀναγόμεναι πρὸς μόνον τὸ κεφάλαιον τῆς πίστεως ἀφίενται ἐλεύθερον καὶ ἀπρόσβλητον τὸ τῆς ἀγάπης κεφάλαιον· τὸ δόγμα δὲν καταπολεμεῖ τὴν ἀγάπην, ἡ δὲ ἀγάπη χαρίζεται τῷ δόγματι, διότι “πάντα στέγει, πάντα ὑπομένει”· ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη ἐστὶν ἀναλλοίωτος, δι’ ὃ οὐδ’ ἡ τῶν ἑτεροδόξων χωλαίνουσα πίστις δύναται νὰ ἀλλοιώσῃ τὸ πρὸς αὐτοὺς τῆς ἀγάπης συναίσθημα. Διὰ τῆς ἀγάπης ἐστὶ λίαν πιθανὸν νὰ ἑλκύσῃ πρὸς ἑαυτὸν καὶ τὴν ἐξ ἐσφαλμένης περιωπῆς κρίνουσαν δογματικόν τι ζήτημα ἑτερόδοξον ἐκκλησίαν. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε χάριν δογματικῆς τινος διαφορᾶς πρέπον νὰ θυσιάζηται. Παράδειγμα ἔστω ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν, ὅστις ἐξ ἀγάπης καὶ πρὸς αὐτοὺς τοὺς σταυρωτὰς τοῦ Χριστοῦ ηὔχετο ἀνάθεμα εἶναι αὐτῶν. Ὁ μὴ ἀγαπῶν τοὺς ἑτεροδόξους ἐπίσκοπος, ὁ μὴ καὶ ὑπὲρ αὐτῶν ἐργαζόμενος, ἀπὸ ψευδοῦς κινεῖται ζήλου καὶ ἐστερημένος ἐστὶν ἀγάπης· διότι ὅπου ἡ ἀγάπη, ἐκεῖ καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ τὸ φῶς, ὁ δὲ ψευδὴς ζῆλος καὶ ἡ πεπλανημένη δόξα ἐξελέγχονται ὑπὸ τοῦ φωτὸς καὶ τῆς ἀγάπης καὶ ἀποκρούονται. Τὰ τῆς πίστεως ζητήματα οὐδ’ ὅλως δέον ἐστὶ νὰ μειῶσι τὸ τῆς ἀγάπης συναίσθημα. Οἱ διδάσκαλοι τοῦ μίσους εἰσὶ μαθηταὶ τοῦ πονηροῦ, διότι ἐκ τῆς αὐτῆς πηγῆς δὲν ἐξέρχεται γλυκὺ καὶ πικρόν. Ὁ διδάσκαλος τῆς ἀγάπης, οἷός ἐστιν ὁ ἐπίσκοπος, δὲν δύναται νὰ μὴ ἀγαπᾷ, ἀδυνατεῖ δὲ ὅλως νὰ μισῇ, διότι τὸ πλήρωμα τῆς ἀγάπης ἐκδιώκει τὸ μῖσος”.
.          Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης μᾶς δίδει τὴν περιγραφὴν τοῦ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτοῦ καὶ τῶν ἄκρων τὰ ὁποῖα δέον νὰ ἀποφεύγῃ ὁ Ἐπίσκοπος κατὰ τὴν ποιμαντικήν του διακονίαν: “Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς κέκτηται μὲν ζῆλον, ἀλλ’ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν, πλανᾶται ἐν ταῖς σκέψεσι καὶ ἐνεργείαις αὐτοῦ καὶ ἐργαζόμενος δῆθεν ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ παραβαίνει τὸν νόμον τῆς πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπης. Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς διαπράττει τὸ κακόν, ὅπως ἐπέλθῃ τὸ ὑπ’ αὐτοῦ νοούμενον ἀγαθόν. Ὁ ζῆλος τοῦ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτοῦ εἶναι πῦρ διαφθεῖρον, πῦρ καταναλίσκον· ἡ καταστροφὴ προπορεύεται αὐτοῦ καὶ ἡ ἐρήμωσις ἕπεται αὐτῷ. Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς εὔχεται τῷ Θεῷ νὰ ρίψῃ πῦρ ἐξ οὐρανοῦ καὶ νὰ κατακαύσῃ πάντας τοὺς μὴ δεχομένους τὰς ἀρχὰς καὶ πεποιθήσεις αὐτοῦ. Τὸν μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴν χαρακτηρίζει μῖσος πρὸς τοὺς ἑτεροθρήσκους ἢ ἑτεροδόξους, ὁ φθόνος καὶ ὁ ἐπίμονος θυμός, ἡ ἐμπαθὴς ἀντίστασις πρὸς τὸ ἀληθὲς πνεῦμα τοῦ θείου νόμου, ἡ παράλογος ἐπιμονὴ ἐν τῇ ὑπερασπίσει τῶν ἰδίων φρονημάτων, ὁ παράφορος ζῆλος πρὸς κατίσχυσιν ἐν πᾶσιν, ἡ φιλοδοξία, ἡ φιλονικία, ἡ ἔρις καὶ τὸ φιλοτάραχον. Ὁ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ζηλωτὴς εἶναι ἄνθρωπος ὀλέθριος” (Νεκταρίου Πενταπόλεως, Τὸ γνῶθι σαυτόν). Τὰς νουθεσίας ταύτας ἔχε ὑπ’ ὄψιν σου, ὁσάκις συναναστρέφεσαι καὶ συνδιαλέγεσαι μετὰ τῶν ἑτεροδόξων ἀδελφῶν ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι λίαν ἀγαθὴν διάθεσιν ἐπιδεικνύουν πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν ἡμῶν, εἰς ἐκπλήρωσιν τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης πρὸς πάντας, διὰ νὰ καταστήσωμεν πρὸς πάντας σαφὲς ὅτι εἴμεθα μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ».

 ΠΗΓΗ: fanarion.blogspot.com

 Ὀξυδερκέστατες ἐπισηµάνσεις
τοῦ «ἰδίου χριστοψύχου Ἱεράρχου»
ἁγίου Νεκταρίου,

ὅπως τὶς διατύπωσε στὸ ἐπιστηµονικότατο δίτοµο ἔργο του «Μελέτη ἱστορικὴ περὶ τῶν αἰτίων τοῦ Σχίσµατος», ὁ πρῶτος τόµος τοῦ ὁποίου ἐκδόθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ ἔτος 1911. (Βλ. σχετ. Καταχωρήσεις «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»: http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/09/ἅγ-νεκτάριος-πῶς-ὁ-πάπας-ἐξεθεμελίω/,  http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/09/23/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου/,  http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/10/01/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου-2/)
.           Σ᾽ αὐτὸ τὸ σπουδαιότατο ἔργο  «Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης»  ἀνατέµνει εἰς βάθος τὸ τραγικὸ σχίσµα µεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Ἕνα σχίσµα ποὺ συντάραξε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πρὶν ἀπὸ µία χιλιετία καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελεῖ τὸ φοβερότερο σκάνδαλο τῆς ἱστορίας τοῦ χριστιανισµοῦ µέχρι σήµερα. Μὲ ἐκπληκτικὴ εὐθυκρισία, ἀκλόνητη ἐπιχειρηµατολογία καὶ ἀδιάσειστα ἱστορικὰ στοιχεῖα ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἀποδεικνύει ὅτι ἠ µόνη οὐσιαστικὴ αἰτία τοῦ Σχίσµατος ὑπῆρξαν οἱ θρασύτατες ἀξιώσεις τῶν παπῶν γιὰ ἀπόλυτη κυριαρχικὴ ἐξουσία πάνω στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
…
.          «Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης» ἅγιος Νεκτάριος δὲν γνωρίζει  γλῶσσα διπλωµατίας. Ἀπαντώντας εὐθέως στὸ ἐρώτηµα λέει ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον οἱ δύο πλευρὲς παραµένουν πιστὲς στὶς ἀρχές τους, «ἡ ἕνωσις εἶναι ἀδύνατος»! Γιὰ νὰ πραγµατοποιηθεῖ ἕνωση εἶναι ἀπαραίτητο κάποια ἀπὸ τὶς δύο νὰ ἀρνηθεῖ τὶς βασικὲς ἀρχές της: ἡ µὲν παπικὴ τὸ Πρωτεῖο ἐξουσίας τοῦ πάπα, ἡ δὲ Ὀρθόδοξη τὶς Οἰκουµενικὲς Συνόδους. Αὐτὸ ὅµως σηµαίνει ὅτι κάποια ἀπὸ τὶς δύο πρέπει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό της.

.       Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο, τονίζει, εἶναι χωρὶς σηµασία οἱ παραχωρήσεις ποὺ κάνει ἡ κάθε πλευρὰ στὴν ἄλλη. (…).        Πηγὴ ὅλων τῶν κακοδοξιῶν τοῦ Παπισµοῦ θεωρεῖ ὁ Ἅγιος τὶς κυριαρχικὲς ἀξιώσεις τῶν παπῶν, οἱ ὁποῖες «χεῖρον πάσης αἱρέσεως ἔβλαψαν τὴν Ἐκκλησίαν»! (…)
.       «Ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης» ἅγιος Νεκτάριος συνέλαβε τὸ πρόβληµα τοῦ Παπισµοῦ στὴν οὐσία του. Εἶχε ἤδη διαπιστώσει τὸ ἀποκορύφωµα τῆς παπικῆς ἐκτροπῆς στὴν Α´ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ τὸ ἔτος 1870. Γι᾽ αὐτὸ καὶ µὲ τὴν µελέτη του ἀνατρέπει πλήρως καὶ ἐκ βάθρων αὐτὸ ποὺ ἡ Σύνοδος ἔφθασε νὰ καθιερώσει γιὰ πρώτη φόρα ὡς δόγµα πίστεως: τὸ παπικὸ δηλαδὴ Πρωτεῖο καὶ Ἀλάθητο.
.         Τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου εἶναι αὐστηρά, ἀλλὰ δὲν γράφει µὲ ἐµπάθεια. Γράφει µὲ πόνο καὶ ἀγάπη. Δὲν ψάχνει νὰ ἀνακαλύψει πλαγίους δρόµους ἢ ἀπατηλὰ µοντέλα ἑνότητας. Ἡ θέση του κρυστάλλινη σὰν τὴν ζωὴ του εἶναι σαφέστατη, ἀκριβὴς καὶ ἀπόλυτη: Κάτω ἀπὸ τὶς γνωστὲς καὶ ἀµετακίνητες θέσεις τῶν δύο πλευρῶν «ἡ ἕνωσις εἶναι ἀδύνατος»! (βλ. περισσότερα: http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/15/«ἡ-ἕνωσις-εἶναι-ἀδύνατος»/)

Λέγει ἀλλοῦ
«ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης»:

 .     Αὐτὸς ὁ ὑπερβολικὸς τύφος τοῦ Πάπα, αὐτὴ ἡ μοναρχομανία του ἐγέννησε τόσας αἱρέσεις. Ποῦ ἡ χρυσὴ παραγγελία ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ Κύριος, «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν»; Ποῦ ὁ μακαρισμὸς «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι», δηλαδὴ οἱ ταπεινοὶ ; Ποῦ τόσα καὶ τόσα παραδείγματα χρυσὰ καὶ λαμπρά τῆς ταπεινοφροσύνης ;
Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἄρνησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, μίμησις τοῦ διαβόλου. Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι γεννήτρια τροφὸς πασῶν των ἀρετῶν, μίμησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός. Σὲ ἕναν θνητὸν καὶ ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον συγκεντρώθηκε ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία καὶ τὸ ἀλάθητο. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία δὲν εἶναι Χριστοκεντρικὴ ἀλλὰ Παποκεντρική. Ὁ Πάπας ὑπέκυψε στὸν τρίτο καὶ τελευταῖο πειρασμὸ τοῦ Κυρίου στὴν ἔρημο. (βλ. περισσότερα: http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/09/ἅγ-νεκτάριος-πῶς-ὁ-πάπας-ἐξεθεμελίω/)

Καὶ ἀλλοῦ
«ὁ ἴδιος χριστόψυχος Ἱεράρχης»:

.       Ἐν τούτῳ δὲ κεῖται ὁ λόγος τοῦ σχίσματος, ὅστις ἀληθῶς εἶναι μέγιστος, διότι ἀνατρέπει τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ὁ σπουδαιότατος δογματικὸς λόγος, διότι εἶναι ἄρνησις τῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου. (βλ. περισσότερα: http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/09/23/ἁγ-νεκταρίου-περὶ-πρωτείου/)

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν μελέτη
τοῦ Μητροπ. πρώην Ζαχουμίου καὶ Ἐρζεγοβίνης κ. Ἀθανασίου Γιέβτιτς

« Ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἔναντι τῆς παπικῆς ἐκκλησίας»

.         Εἶναι χαρακτηριστικὸ πὼς στὸν ἅγιό μας δὲν κυριαρχεῖ οὔτε ζῆλος οὔτε ἀδιαφορία. Καὶ στὴν ἐποχή μας, σήμερα, πρέπει νὰ προσέξουμε πολὺ στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ μὴ καλλιεργεῖται μία ἄποψη: ὅτι μόνον οἱ ζηλωτὲς εἶναι κακοὶ καὶ δὲν ἔχουν ἀγάπη. Διότι καὶ οἱ ἄλλοι, οἱ λεγόμενοι Οἰκουμενιστές, δὲν ἔχουν ἀληθινὴ ἀγάπη μὲ τὸ νὰ μιλᾶνε γιὰ ἀγάπη χωρὶς τὴν ἀγάπη τῆς ἀληθείας. Ἡ πόλωση αὐτὴ δὲν εἶναι καλή.
.     Ὁ ἅγιος Νεκτάριος τονίζει ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ πᾶν. Δὲν φταῖνε τὰ δόγματα. Ἐὰν ἕνας μισεῖ τὸν αἱρετικό, φταίει περισσότερο τὸ πνεῦμα του, ἡ τοποθέτησή του. Ὁ ἅγιος, χωρὶς νὰ καταργεῖ τὴν ἀγάπη, θεωρεῖ τὴν παπικὴ ἐκκλησιολογία σὰν ἕνα εἶδος φιλοσοφικοῦ θεσμοῦ, μία φιλοσοφικὴ θεωρία ποὺ παραδέχεται τὸν Θεὸν ὡς Δημιουργό του κόσμου, ἀλλὰ ὄχι καὶ σὰν Προνοητὴ αὐτοῦ. Ἡ παπικὴ Ἐκκλησία θέτει σὲ δεύτερη μοίρα τὸν ἴδιο τὸν Χριστόν. Αὐτὸ τὸ ἔχει τονίσει καὶ ὁλόκληρη ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέσα ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς, ἀλλὰ ἔχει τονιστεῖ καὶ στὴ Σερβικὴ Θεολογία, στὸν π. Ἰουστίνο Πόποβιτς. Ὁ πάπας ἐκτοπίζει τὴν Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ καὶ Κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ ἔρχεται αὐτὸς νὰ κυριαρχήσει, ἐνῶ ὁ Χριστὸς βρίσκεται κάπου πίσω καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα δὲν ἔχει τὴν κεντρικὴ θεοπρεπῆ θέση Του. Ὁ Φλωρόφσκυ ἔλεγε ὅτι πράγματι χωλαίνει ἡ ἐκκλησιολογία τῆς Ρώμης, μὰ περισσότερο ἡ Χριστολογία τους. Τό ᾽χει γράψει καὶ ἡ μηδαμινότητά μου ὅτι δὲν ἔχει Χριστοκεντρισμὸ ἡ ρωμαϊκὴ θεολογία, ἔχει περισσότερο Χριστομονισμό, χωλαίνει στὴ Χριστολογία. Καὶ ὁ ἅγιος Νεκτάριος, χωρὶς νὰ τὸ λέει ἐπὶ λέξει, τὸ ἐννοεῖ, πὼς τὸ νὰ ἀπωθεῖται ὁ Χριστὸς καὶ νὰ γίνεται ὁ πάπας ἀντικαταστάτης του εἶναι ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ ὡς Ἀπαρχῆς καὶ Κεφαλῆς καὶ Ἀκρογωνιαίου Λίθου τῆς Ἐκκλησίας, ὡς Πρωτοτόκου ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς. [...]
.        Τὰ κείμενα τοῦ ἁγίου εἶναι λίαν σημαντικά. Δὲν εἶναι γραμμένα μὲ μίσος, ἀλλὰ ἀποτελοῦν ἔκφραση τῆς ἴδιας ἀγάπης καὶ μέριμνας τοῦ «ἰδίου χριστοψύχου Ἱεράρχου» ἁγίου Νεκταρίου καὶ προῆλθαν ἀπὸ μία σπουδαία μελέτη, ἀπὸ ἕνα ἄνθρωπο ποὺ ἤθελε πραγματικὰ τὸ διάλογο: «Διὰ τοῦ δόγματος τοῦ ἀλαθήτου ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία ἀπώλεσε τὴν πνευματική της ἐλευθερία, τὸν στολισμόν της, ἐκλονίσθη ἐκ βάθρων, ἐστερήθη τοῦ πλούτου τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀπὸ πνεύματος καὶ ψυχῆς κατέστη ἄναυδον σῶμα [...] Ἀπὸ καρδίας θλιβόμεθα γιὰ τὴν γενομένην ἀδικίαν τὴ Ἐκκλησία καὶ ἐκ τῶν μυχίων [...] εὐχόμεθα νὰ φωτίση τὸ νοῦν καὶ τὴν καρδίαν τοῦ Μακαριωτάτου Ποντίφηκος τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅπως ἀποδόση τιμὴ τὴ Ἁγία Καθολικὴ Ἐκκλησία, ὅ,τι παρ’ αὐτῆς ἀφήρεσεν ὡς μὴ ὤφειλεν».
.          Εἶναι μεγάλος ὁ πόνος τοῦ «ἰδίου χριστοψύχου Ἱεράρχου» ἁγίου μας γιὰ τὴν πτώση καὶ μὴ μετάνοια τῆς Ρώμης. Λέει στὸ βιβλίο του: «…ὅπως ἔχουν στὴν πρώτη σειρὰ τὸ πρωτεῖο, τὴν ἐξουσία τοῦ Πέτρου, μακάρι νὰ εἶχαν καὶ στὴν πρώτη σειρὰ τὴν μετάνοια τοῦ Πέτρου γιὰ νὰ εἶναι ὁλόκληρο τὸ Εὐαγγέλιο, νὰ εἶναι πράγματι εὐαγγελικὴ ἡ Ἐκκλησία». (ΠΗΓΗ: egolpion.com)

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ
ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ

.        Στὶς ἀρχὲς τοῦ περασµένου Ὀκτωβρίου ὁ Παναγιώτατος Οiκουµενικὸς Πατριάρχης πραγµατοποίησε προσκυνηµατικὴ ἐπίσκεψη στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐπ᾽ εὐκαιρίᾳ τῆς συµπληρώσεως 20 ἐτῶν πατριαρχίας του.
.        Σὲ ὁµιλία του στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας ὁ Παναγιώτατος ἀναφέρθηκε καὶ στὸ θέµα τῶν διαλόγων µἐ τοὺς ἑτεροδόξους, τονίζοντας ὅτι ἡ «κατέχουσα τὴν ἀλήθειαν» Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν φοβᾶται τὸν διάλογο, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸν συνεχίζει «διὰ νὰ πεισθοῦν οἱ καλοπροαίρετοι ἐκ τῶν συνοµιλητῶν ἡµῶν».
.        «Ἐν τῷ συνόλῳ», προσέθεσε ὁ Πατριάρχης, «ὁ διάλογος ἐνδέχεται νὰ φαίνηται ἀποτυχηµένος. Ἡ θεία Χάρις ὄµως ἐνδέχεται νὰ προσείλκυσε πρὸς τὴν ἀλήθειαν τινὰς τῶν συµµετεχόντων εἰς αὐτόν». Καὶ συµπλήρωσε ἐρωτώντας: «Δὲν ἀξίζει νὰ διεξάγεται διάλογος, ἀκόµη καὶ ἐὰν µία µόνον ψυχὴ ἑλκυσθῆ πρὸς τὴν ἀλήθειαν;».
.        Γιὰ τὸν διάλογο µἐ τοὺς παπικοὺς εἶπε ὅτι: «Ἡ ἕνωσις εἶναι ὁ τελικὸς στόχος, ἀλλὰ πρὸ αὐτοῦ πρέπει νὰ ἐπιτευχθῆ ἡ ταυτότης ἐν τῇ πίστει». Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ ἴδιος τοὺς ἐπεσήµανε ὅτι µὲ τὸ νὰ ἀποδέχονται ὁλοένα καὶ νέα δόγµατα ἀποµακρύνονται ἀπὸ τὴν ἐπιδιωκοµένη ἕνωση, καὶ προσέθεσε: «Συνεπῶς, οὐδόλως τυγχάνει ἀληθὲς ὅτι παρασυρόµεθα εἰς µίαν ἀπροϋπόθετον ἕνωσιν τῶν ἐκκλησιῶν οὔτε εἶναι ἀληθὲς ὅτι παραβλέποµεν τὰς διαφορὰς αἱ ὁποῖαι ἐµποδίζουν τὴν ἕνωσιν».
.        Οἱ διαβεβαιώσεις τοῦ Παναγιωτάτου, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ὑπάρξει ὁποιαδήποτε ἔκπτωση στὴν πίστη στοὺς διαλόγους, ἀναµφιβόλως ἱκανοποιοῦν καὶ χαροποιοῦν κάθε Ὀρθόδοξο πιστό. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὄµως διαπιστώνουµε ὅτι γιὰ πρώτη φορὰ ἀµφισβητεῖται τόσο ἐπίσηµα ἡ ἐπιτυχία τῶν διαλόγων: «Ἐν τῷ συνόλῳ ὁ διάλογος ἐνδέχεται νὰ φαίνηται ἀπoτυχηµένoς», εἶπε ὁ Πατριάρχης. Δικαιολόγησε δὲ τὴν συνέχισή του µὲ τὸ ὅτι ἐνδέχεται µὲ αὐτὸν κάποιοι νὰ προσελκυσθοῦν στὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας.
.        Ἕνα ἀµφίβολο θετικὸ ἐνδεχόµενο, προσθέτουµε ἐµεῖς, µἐ ταυτόχρονα βεβαιωµένες φοβερὲς ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις. Πρῶτον, διότι πολλοὶ σκανδαλίζονται ἀπὸ τὰ παρεπόµενα τοῦ διαλόγου: τοὺς ἑκατέρωθεν ἐναγκαλισµοὺς καὶ τὶς συµπροσευχὲς στὴν θεία λατρεία, καὶ προσχωροῦν σὲ σχίσµατα. Καὶ δεύτερον, διότι ἔτσι καλλιεργεῖται µιὰ ἕνωση στὴν πράξη. Οἱ πιστοὶ παρασύρονται ἢ καὶ παρακινοῦνται νὰ µετέχουν στὰ Μυστήρια οἱ µὲν τῶν δέ.
.        Τὸ ἀκόµη φοβερότερο: Ἕνας διάλογος ποὺ δὲν κατέληξε σὲ συµφωνία, αὐτὸς µἐ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους, ἤδη εἶχε ὡς ἀποτέλεσµα τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ἀντιοχείας οὐσιαστικὰ νὰ ἀποδεχθεῖ ἕνωση µαζί τους, κάτι δὲ ἀνάλογο φαίνεται ὅτι ἐτοιµάζεται Καὶ στὴν Ἀµερική.

.        Ἡ ζηµία εἶναι πολλαπλή, τὸ κέρδος ἀνύπαρκτο! Δὲν πρέπει αὐτὸ νὰ προβληµατίσει πολὺ τὸ Πατριαρχεῖο µας;

ΠΗΓΗ: Περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2033, 15.11.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΙΚΟΣΑΕΤΗΡΙΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ

.         Μὲ σπασμένη τὴν φωνή, ἐμφανῶς συγκινημένος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ γιὰ τὴν εἰκοσαετῆ διακονία του στὸν πρῶτο Θρόνο τῆς Ὀρθοδοξίας. Στὴν ὁμιλία του, κατὰ τὴν διάρκεια δείπνου ποὺ παρέθεσαν πρὸς τιμήν του, τὸ βράδυ τῆς Παρασκευῆς στὴν Πόλη, οἱ Ἄρχοντες τοῦ Θρόνου ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, ὁ Προκαθήμενος τῆς Ὀρθοδοξίας ἀναφέρθηκε στὴν μεγάλη εὐθύνη ποὺ ἐκλήθη νὰ ἀναλάβει πρὶν 20 χρόνια, νὰ γίνει «ὑπηρέτης τοῦ θαύματος ποὺ ὀνομάζεται Οἰκουμενικὴ Πατριαρχία». «Μέγιστον τὸ ἀξίωμα καὶ βαρυτάτη ἡ εὐθύνη», ἐπισήμανε.
.         Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀνάμεσα στὸν Πατριάρχη Σερβίας Εἰρηναῖο καὶ τὸν Πρέσβη τῶν ΗΠΑ στὴν Ἄγκυρα κ. Ριτσιαρντόνε, παρουσίᾳ τῶν Πατριαρχῶν Σερβίας καὶ Γεωργίας, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας, ἐκπροσώπων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου ἀπὸ τὴν Εὐρώπη, τὶς ΗΠΑ, τὴν Κρήτη καὶ τὰ Δωδεκάνησα, ἀπὸ τὶς ἐν Ἑλλάδι ἐπαρχίες τοῦ Θρόνου τῶν «Νέων Χωρῶν», Κληρικῶν, Μοναχῶν καὶ Μοναζουσῶν, τῶν Πρεσβευτῶν καὶ τῶν Γενικῶν Προξένων τῶν ΗΠΑ, τῆς Ἑλλάδος, τῆς Σερβίας καὶ τῆς Γεωργίας στὴν Τουρκία, διπλωματῶν καὶ πολλῶν ἀκόμα ποὺ ταξίδεψαν ἀπὸ κάθε γωνιὰ τοῦ κόσμου γιὰ τοῦ εὐχηθοῦν, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μίλησε γιὰ τὶς συλλογικὲς προσπάθειες τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Θρόνου, κλήρου καὶ λαοῦ, καθὼς καὶ γιὰ τὸ ἔργο ποὺ ἐπιτεύχθηκε ἀπὸ τὴν ἀνάρρησή του στὸν Πατριαρχικὸ Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὸ 1991. […]
.         Ὁ Πατριάρχης ὑπενθύμισε ἕνα περιστατικὸ ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ Κωνσταντίνου Κανάρη. «Ἡ ἱστορία διηγεῖται ὅτι ὅταν κάποιοι ξένοι ἐπεσκέφθησαν τὸν Κανάρην εἰς τὰς δυσμὰς τοῦ βίου του διὰ νὰ τὸν τιμήσουν, τοὺς εἶπε: “Εὐχαριστῶ τὸν Θεὸ ποὺ ἐπέτρεψε σὲ ἕναν μικρὸ ναύτη ἑνὸς ἑλληνικοῦ νησιοῦ, ἀπὸ τὰ πιὸ μικρά, νὰ κάνει γιὰ τὴν Πατρίδα του κάτι”. Παραφράζοντας τὰ λόγια αὐτά, εὐχαριστοῦμεν καὶ ἡμεῖς τὸν Θεόν, διότι ηὐδόκησε καὶ ηὐλόγησε τὸν ὁμιλοῦντα, προερχόμενον καὶ αὐτὸν ἀπὸ ἕνα μικρὸ καὶ ἄσημο νησί, νὰ κάνει κάτι διὰ νὰ κρατηθῆ ζωντανὴἡ πίστις καὶἀδούλωτον τὸ φρόνημα τοῦ Γένους».

 τῶν Νίκου Μαγγίνα καὶ Νίκου Παπαχρήστου
ΠΗΓΗ: amen.gr

 Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ

.         Μακαριώτατοι Πατριάρχαι Σερβίας κύριε Εἰρηναῖε καὶ Γεωργίας κύριε Ἠλία καὶ Ἀρχιεπίσκοπε Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας κύριε Ἀναστάσιε,
Ἱερώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοί,
Ἐξοχώτατε κύριε Πρέσβυ τῆς Ἑλλάδος,
Εὐλαβέστατοι ἱερεῖς, διάκονοι καὶ μοναχοί,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, 

Ἰδού, «κυκλόθεν ἡμῶν στέφανος ἀδελφῶν, ὡς βλάστημα κέδρου ἐν τῷ Λιβάνῳ καὶ κυκλοῦσιν ἡμᾶς ὡς στελέχη φοινίκων» (πρβλ. Σοφ. Σειρ. ν΄ 12), χαίροντες μεθ’ ἡμῶν καὶ ἐκδηλοῦντες τὰ φιλάδελφα καί φιλοπάτορα αἰσθήματα αὐτῶν. 

Μετὰ πάσης περιχαρείας διαπιστοῦμεν τὴν συμμετοχήν, ἅπαξ ἔτι, τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὴν χαρμόσυνον ταύτην ἀμφιετηρίδα τῆς ἡμῶν Μετριότητος, καθότι ὁ ἀπὸ κοινοῦ πανηγυρισμὸς ἐπαυξάνει τὴν εὐφροσύνην, ἐπιβεβαιῶν τὴν στενότητα καὶ τὴν γνησιότητα τοῦ συνδέσμου τῆς ἀγάπης μεταξὺ ἡμῶν, ἐπειδή, κατὰ τὸν ἱερὸν Χρυσόστομον, «τὸ χαίρειν μετὰ χαιρόντων οὐ σφόδρα ρᾴδιον» (Ἐγκώμιον εἰς τὸν Ἅγιον Μάρτυρα Ρωμανόν, P.G. 50, 607).

.         Καὶ εἶναι ἀφορμὴ χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως ἡ συμπλήρωσις εἰκοσαετίας ἀπὸ τῆς ἐκλογῆς ἡμῶν εἰς τὸν πανίερον Οἰκουμενικὸν Θρόνον, οὐχὶ διότι τοιουτοτρόπως ἀπεκτήσαμεν ἐξουσίαν ἢ προβολήν, ἀλλὰ διότι οὕτως ἐκδηλοῦται τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Κυρίου, τοῦ Ὁποίου ἡ ἄμαχος δύναμις ἐν τῇ ἀσθενείᾳ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τελειοῦται (Β΄ Κορ. ιβ΄ 9), «καὶ χάριν ἔχω τῷ ἐνδυναμώσαντί με Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ὅτι πιστόν με ἡγήσατο, θέμενος εἰς διακονίαν» (Α΄ Τιμ. α΄ 12). 

Ὁ Θρόνος οὗτος εἶναι θρόνος διακονίας συμπάσης τῆς ὑπ’ οὐρανὸν Ὀρθοδοξίας καὶ εἰς τό σημεῖον αὐτὸ ἔγκειται τὸ πρωτεῖον αὐτοῦ ἐν τῷ συστήματι τῶν Ἐκκλησιῶν, ἡ δὲ ἀνάρρησις εἰς αὐτὸν σημαίνει τὴν ἄρσιν τοῦ σταυροῦ τῆς «μερίμνης πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν» (πρβλ. Β΄ Κορ. ια΄ 28).

 Πρὸ εἰκοσαετίας, ὑπακούοντες εἰς τὴν κλῆσιν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, παρελάβομεν, ὡς εἴχομεν τότε εἴπει, «τὸν σταυρὸν Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, εἰς συνέχισιν τῆς ἀνόδου εἰς τὸν Κρανίου τόπον, εἰς συσταύρωσιν ἡμῶν τῷ Κυρίῳ καὶ τῇ Αὐτῷ συνεσταυρωμένῃ Ἐκκλησίᾳ», ἀλλὰ καὶ «εἰς συντήρησιν τοῦ φωτὸς τῆς Ἀναστάσεως». 

Οὕτω, πρὸ τοῦ μεγέθους τῆς κλήσεως, κατὰ τὰς διαρρευσάσας δύο δεκαετίας, ἐβιώσαμεν, εἴπερ ποτὲ καὶ ἄλλοτε, τὸ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν…ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν» (Β´ Κορ. δ´ 7-11).

Ὅθεν, δοξάζομεν τὸ μέγα καὶ ὑπερύμνητον ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν ἐπὶ τῇ ἀφάτῳ Αὐτοῦ πρὸς τὴν ἡμῶν Μετριότητα φιλανθρωπίᾳ, ὅτι ἱκάνωσεν ἡμᾶς ἐπί τοσαῦτα συναπτὰ ἔτη εἰς τὴν ἄρσιν τοῦ σταυροῦ τῆς Πατριαρχίας, ἐπιδαψιλεύων ἡμῖν τιμίους συνεργάτας συγκυρηναίους, στιγμὰς εὐτυχεῖς, ἀλλὰ καὶ σθένος εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν παντοίων δυσχερῶν περιστάσεων, διότι «κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ὀδυνῶν ἡμῶν ἐν τῇ καρδίᾳ ἡμῶν αἱ παρακλήσεις Αὐτοῦ ηὔφραινον τὴν ψυχὴν ἡμῶν» (Ψαλμ. ϡΓ´, 19).
.         Ἠγωνίσθημεν, ὅση ἡμῖν δύναμις, ἀπὸ τῆς ἡγιασμένης καὶ ἐνδόξου ἐπάλξεως τοῦ Φαναρίου, ὁμοῦ μετὰ τῶν προσφιλῶν ἀδελφῶν καὶ συνεργατῶν ἡμῶν, πρὸς τοὺς ὁποίους καὶ κατὰ τὴν εὔσημον στιγμὴν ταύτην ἐκφράζομεν τὸν δίκαιον ἔπαινον καὶ τὴν εὐγνώμονα ἡμῶν εὐχαριστίαν διὰ τὴν πολύτιμον ἀρωγὴν καὶ ποικιλότροπον συμπαράστασίν των.
.         Δὲν ἐπιχειροῦμεν νὰ ἐκτιμήσωμεν τὸν βαθμὸν τῆς ἀνταποκρίσεως ἡμῶν εἰς τὰς ὑψηλὰς ἀπαιτήσεις τοῦ ὑπουργήματος, ἢ τὰ ἐπιτεύγματα τῆς εἰκοσαετοῦς ἄχρι τοῦ νῦν διακονίας ἡμῶν ἐκ τῆς θέσεως ταύτης.
.         Ὁ Δεσπότης Χριστὸς κατὰ πρῶτον καὶ ἡ ἱστορία κατὰ δεύτερον λόγον θὰ κρίνουν αὐτά. Ἄλλωστε, «ἐξ Αὐτοῦ καὶ δι’ Αὐτοῦ καὶ εἰς Αὐτὸν τὰ πάντα. Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ρωμ. ια´ 36). Ἡμεῖς καὶ ἐφεξῆς, ὡς καὶ ἀπ’ ἀρχῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν διακονίας, ἀναθέτομεν «ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν» τῷ Κυρίῳ Παντοκράτορι, «τῷ δυναμένῳ ὑπὲρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν» (Ἐφ. γ´ 20). 

Ἵνα δὲ καὶ ἐπὶ τοὺς ἐργασθέντας διὰ τὴν ἀποψινὴν πάντων ἡμῶν ἐπὶ τὸ αὐτὸ συναγωγὴν ἔλθωμεν, ἐκφράζομεν εὐχαριστίας καὶ συγχαρητήρια διὰ τὴν διοργάνωσιν πρὸς τὸν Ἐντιμολογιώτατον κ. Παντελεήμονα Βίγκαν, Ἄρχοντα Μέγαν Χαρτοφύλακα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, ὡς καὶ εἰς τὴν νεολαίαν τῆς Ὁμογενείας τῆς Πόλεως ἡμῶν, τέκνα προσφιλῆ τῆς ἡμῶν Μετριότητος, καὶ πρὸς ἅπαντας τοὺς μοχθήσαντας, ἀλλὰ ἰδιαιτέρως πρὸς πάντας τοὺς «ἐκ δυσμῶν καὶ βορρᾶ καὶ θαλάσσης καὶ ἑῴας» (κανὼν τοῦ Πάσχα, ᾠδὴ η΄, τροπ. β΄) προσδραμόντας ἐνταῦθα ἁγίους ἀδελφοὺς Ἱεράρχας καὶ ἐν γένει ὁμόδοξα τέκνα καὶ ἀδελφοὺς τῆς ἡμῶν Μετριότητος. 

Μετὰ ἰδιαιτέρας τιμῆς καὶ χαρᾶς χαιρετίζομεν τὴν ἐν μέσῳ ἡμῶν παρουσίαν τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Σερβίας κυρίου Εἰρηναίου καὶ τῶν τιμίων συνοδῶν αὐτοῦ, Ἀρχιερέων τῆς κατὰ Σερβίαν Ἁγιωτάτης θυγατρὸς καὶ νῦν προσφιλοῦς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος ἄρχεται ἐντεῦθεν τῶν εἰρηνικῶν αὐτοῦ ἐπισκέψεων κατὰ τὴν ὑπάρχουσαν διὰ πάντα ἐκλεγόμενον Προκαθήμενον παράδοσιν καὶ τάξιν, ἵνα ἡ ἀμοιβαία πνευματικὴ ἑνότης πρός τε τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν καὶ πρὸς τὰς ἄλλας αὐτοκεφάλους ὀρθοδόξους τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ζῶσα καὶ ἀκμαία καὶ ἐν πᾶσιν ἀπαραμείωτος διατηρῆται.

 Ἐπίσης χαιρετίζομεν ἐν συγκινήσει καὶ χαρᾷ καὶ μετὰ πλείστης τιμῆς τοὺς προφρόνως ἐλθόντας εἰς συνεορτασμὸν Μακαριωτάτους ἀδελφοὺς Προκαθημένους τῶν Ἐκκλησιῶν Γεωργίας καὶ Ἀλβανίας, ἡ πολύτιμος παρουσία τῶν ὁποίων πολλαπλασιάζει καὶ ἐπαυξάνει τὴν χαρὰν πάντων καὶ ἰδιαιτέρως τῆς ἡμετέρας Μετριότητος, διὸ καὶ ἐκφράζομεν εἰς αὐτοὺς προσωπικῶς καὶ εἰς τοὺς συνοδούς των τὰς θερμὰς ἡμῶν εὐχαριστίας.
.         Ὄντως, καλὸν καὶ τερπνὸν τὸ κατοικεῖν, ἔστω καὶ ἐπ’ὀλίγον, ἀδελφοὺς ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ συμμετέχειν εἰς τὴν χαρὰν καὶ τὴν εὐφροσύνην ἀλλήλων.
.      Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ λίαν ἀγαπητά,
Εὐχαριστοῦμεν καὶ πάλιν καὶ πολλάκις διὰ τὴν παρουσίαν ὑμῶν εἰς τὴν διοργανωθεῖσαν ἐκδήλωσιν ταύτην ἐπὶ τῇ σὺν Θεῷ συμπληρώσει εἴκοσιν ἐτῶν ἡμετέρας Πατριαρχικῆς Διακονίας.

Εἴη Κύριος ὁ Θεὸς μετὰ πάντων ὑμῶν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σας, ἐπιδαψιλεύων εἰς ὑμᾶς τά τε ἐγκόσμια καὶ τὰ ὑπερκόσμια ἀγαθὰ Αὐτοῦ. Ἀμήν.

 ΠΗΓΗ: romfea.gr

ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ ΔΥΣΤΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΘΕΟΜΑΧΙΑ

.       Κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸ Ἀντιπροσωπεῖο τῆς νέας Μονῆς Ἐσφιγμένου (ποὺ στελεχώθηκε ἀπὸ τὴν νέα ἀδελφότητα τῶν Κατσουλιέρηδων) στὶς Καρυές, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, ἀναφερόμενους στοὺς καταληψίες σχισματικοὺς μοναχοὺς ξεκαθάρισε ὅτι «ἡ ὑπόθεση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀντιμετωπίσεως τῶν εἰσέτι ἐντὸς τῶν τειχῶν τῆς Μονῆς καὶ τῶν λοιπῶν ἐξαρτημάτων αὐτῆς παραμενόντων, νὰ θεωρεῖται παρ᾽ ἁπάντων λήξασα, ὁριστικῶς».
.       Ὑπογράμμισε ὅτι τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ ἀπὸ διοικητικῆς καὶ δικαστικῆς πλευρᾶς, γιὰ τὴν κατάληψη, «κολασθείσης» καὶ «ὡς ποινικὸ ἀδίκημα», καθὼς σύμφωνα μὲ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη τοῦ Ἁγίου Ὅρους ἀπαγορεύεται ἡ ἐγκαταβίωση σχισματικῶν στὴ μοναστικὴ πολιτεία.

ΠΗΓΗ: romfea.gr

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πολὺ ὡραία. Σύμφωνοι. Εἶναι καταληψίες. Εἶναι σχισματικοί. Εἶναι ὑπερβολικὰ ζηλωτικοί. Εἶναι δύστροπα παιδιά. Ἀλλὰ αὐτὴ (ἡ ἀνωτέρω) ἡ σκληρὴ καὶ αὐστηρὴ γλῶσσα καὶ συμπεριφορὰ τῆς Ἐκκλησίας δὲν “ἐπιδαψιλεύεται” σὲ τόσους ἄλλους ποὺ εἶναι ὄχι δύστροποι ἢ σχισματικοί, ἀλλὰ αἱρετικοί, ὕπουλοι, ἀλλόθρησκοι, ἐκκλησιομάχοι, χριστομάχοι καὶ δαιμονιώδεις θεομάχοι ἢ θεοκάπηλοι. Σὲ αὐτοὺς ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Διοίκηση ἐπιφυλάσσει χαμόγελα, χειραψίες, ἁβρότητες, δεξιώσεις, ἀσπασμούς, δεῖπνα, ἀνταλλαγὲς ἱερῶν δώρων. Ἄραγε δὲν φαντάζει κραυγαλέα ἡ διαφορά; Ἄραγε ὑπάρχει διαβάθμιση στὴν ἀνθρώπινη ἀξία;