ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ, ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ, ΑΙΡΕΣΕΙΣ (Τρεῖς ἀπαντήσεις τοῦ Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν σὲ νευραλγικὰ θέματα)

Ἀπαντήσεις σὲ φοιτητὲς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἁγίου Σεργίου στὴν Μόσχα ἔδωσε σήμερα τὸ πρωὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος.

.         Σχετικὰ μὲ τὸν “ἐθνικισμὸ”: «Ὑπάρχουν δύο συνώνυμες λέξεις. Ὁ πατρωτισμὸς καὶ ὁ ἐθνικισμός. Τὸν πατριωτισμὸ τὸν στηρίζουμε, ἐνῶ τὸν ἐθνικισμὸ τὸν ἀπορρίπτουμε ὡς Ἐκκλησία».

.         Γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα : «ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο χωρῶν στὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν εἶναι μεγάλη. Στὴν Ρωσία κάνουν τὰ πάντα γιὰ νὰ βάλουν τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα, ἐνῶ στὴν Ἑλλάδα κάνουν τὰ πάντα γιὰ νὰ τὸ βγάλουν».

.         «Τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ Ἐκκλησίες μεταξύ τους εἶναι ὁ ἐγωισμός. Σὲ κάθε αἵρεση καὶ διαίρεση θὰ δεῖτε πὼς ἀπὸ πίσω κρύβεται ὁ ἐγωισμός».

ΠΗΓΗ: romfea.gr

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΑΓΕ ΓΟΝΕΙΣ; (Τό συνταγματικό δικαίωμα τῶν Ἑλλήνων γονέων γιά τήν χριστιανική ἀγωγή τῶν Ἑλληνοπαίδων)

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὅταν διαβάσει ὁ ἀναγνώστης τὴν κατωτέρω ἐμπεριστατωμένη ἀπὸ νομικῆς πλευρᾶς Εἰσήγηση, μπορεῖ νὰ νὰ ἐννοήσει τὸ ἐρώτημα τίτλου τῆς «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΟΝΕΙΣ;». Ἐκεῖ  ἑστιάζεται τὸ πρόβλημα (καὶ ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἡ λύση του βεβαίως). Ἡ ὑπόθεση «Μάθημα Θρησκευτικῶν» δὲν εἶναι τόσο νομικῆς φύσεως ὅσο ὑπόθεση ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ. Ὅταν σοῦ διαρπάζουν τὸ σπίτι καὶ τὴν οἰκοσκευὴ καὶ δὲν ἐνοχλεῖσαι, τότε εἶσαι ἄξιος τῆς μοίρας σου. Πολὺ ἁπλό.
.     Αὐτὸ ὑπογραμμίζει καὶ ὁ Εἰσηγητὴς  γράφοντας τὰ ἑξῆς: «Ἡ γενική ἀλλοτρίωση καί ἠθική ἀπαλλοτρίωση τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων ἔχει προχωρήσει σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε, ἀκόμη καί ἄν ἄκουαν γιά τό ζήτημα αὐτό θά ἐξακολουθοῦσαν νά καθεύδουν τόν ὕπνο τοῦ δικαίου».

«Τό συνταγματικό δικαίωμα τῶν Ἑλλήνων γονέων
γιά τήν χριστιανική ἀγωγή τῶν Ἑλληνοπαίδων».

Χρήστου Παπασωτηρίου,
Δικηγόρου παρ᾽ Ἀρείῳ Πάγῳ

[Εἰσήγησις στήν ΗΜΕΡΙΔΑ:
"ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ἢ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ";
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ Ἀθηνῶν 19-5-2012]

Σεβαστοί πατέρες,

Κυρίες καί κύριοι

.          Ἡ ἀπογύμνωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τίς παραδόσεις καί τά πολιτισμικά στοιχεῖα τοῦ ἔθνους, στό ὁποῖο ἀνήκει, ἔχει ὦς ἀποτέλεσμα τήν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως καί τῆς ἐθνικῆς ταυτότητος σέ ἀτομικό καί κατ’ ἐπέκτασιν σέ συλλογικό ἐπίπεδο. Τοῦτο ἀποτελεῖ στρατηγική ἐπιδίωξη τῶν παραγόντων τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας καί προλείανση τῆς ὁδοῦ, διά τῆς ὁποίας σκοπεῖται ἡ πνευματική ὑποταγή καί ἐν γένει ὑποδούλωση τῆς ἀνθρωπότητος.
.       Ἡ λεγομένη «νέα ἐποχή» θά μποροῦσε νά παρομοιασθεῖ μέ ἕνα τεράστιο παλιρροϊκό κύμα, τό ὁποῖο κατακλύζει ἔθνη ὁλόκληρα καί καταπίνει τίς κατά τόπους ἐθνικές παραδόσεις, ἀλλοτριώνοντας τό ἄτομο, τό ὁποῖο ἀποξενώνεται ἀπό τά ἐπί μέρους πολιτιστικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα συγκροτοῦν τήν ταυτότητά του ὡς μέλους τοῦ ἔθνους, στό ὁποῖο ἀνήκει.
.        Ὡστόσο, σήμερα στήν πατρίδα μας δέν χρειάζονται παρομοιώσεις γιά τόν τονισμό καί τήν ἐμπεριστατωμένη ἀπόδοση τῆς πραγματικότητος, στήν ὁποία ἤδη διαβιοῦμε.
.         Γιά τήν ἀκρίβεια τά χειρότερα σενάρια ἐπιστημονικῆς φαντασίας ἔχουν διέλθει ἀπό τό στάδιο τοῦ προγραμματισμοῦ στό στάδιο τῆς ἐκτελέσεως καί κρατικῆς ἐπιβολῆς διά μέσου ἀντισυνταγματικῶν ὑπουργικῶν ἀποφάσεων καί διατάξεων, τά ὁποῖα ἀποσκοποῦν στόν ἐκμαυλισμό τῆς συλλογικῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν Ἑλλήνων καί μάλιστα ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἄγουν τήν παιδική ἡλικία.
.        Συγκεκριμένα ἀποτελεῖ γεγονός ἡ θέσπιση τῆς ὑπ’ ἀριθ. 113714/Γ2 ὑπουργικῆς ἀποφάσεως τοῦ ὀνομαζομένου Ὑπουργείου Παιδείας, Διά βίου Μαθήσεως καί Θρησκευμάτων», τό ὁποῖο βέβαια δέν εἶναι πλέον «Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων».
.       Ἡ ἐν λόγῳ ὑπουργική ἀπόφαση τιτλοφορεῖται ὡς «Ἔγκριση Προγραμμάτων Σπουδῶν Πρωτοβάθμιας καί Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης γιά τήν Πιλοτική τους Ἐφαρμογή τοῦ διδακτικοῦ ἀντικειμένου Θρησκευτικά».
.       Ἀφορᾶ δηλαδή στό γνωστικό ἀντικείμενο τῶν Θρησκευτικῶν, ὡς διδασκομένου μαθήματος στά Δημοτικά Σχολεῖα καί στά Γυμνάσια.
.       Ἡ στόχευση δέν εἶναι τυχαία, καθώς οἱ ρυθμίσεις τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς ἀφοροῦν σ᾽ ἐκεῖνα τά ἄτομα τοῦ Ἔθνους, τά ὁποῖα εὑρίσκονται στήν πλέον εὐαίσθητη ἡλικία, κατά τήν ὁποία δέν ἔχει ἀκόμη διαμορφωθεῖ ἡ προσωπικότητα τοῦ ἀτόμου.
.       Οἱ διατάξεις τῆς ἐν θέματι ὑπουργικῆς ἀποφάσεως εἰσάγουν πρόγραμμα διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τό ὁποῖο περιλαμβάνει πρωτοφανῆ ἐκμαυλιστικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα ἐν ὀλίγοις παραπέμπουν στίς διδαχές ξένων θρησκειῶν καί στίς πρακτικές της μαγείας καί τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν, τίς ὁποῖες τά παιδιά μας ἐπιτάσσονται ὑποχρεωτικῶς νά μαθαίνουν καί γιά τίς ὁποῖες ὁ κάθε εὐσυνείδητος Ἕλλην γονεύς δικαιοῦται, ἀλλά καί ὑποχρεοῦται νά ἀγανακτεῖ καί νά ἀντιδρᾶ.
.       Ἡ ἀδιανόητη ἐξίσωση τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ζωῆς καί Κυρίου Ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὡς «ἰδρυτοῦ» Θρησκείας καί ὅπως δῆθεν ὁ Μωάμεθ, ὁ Βούδας καί ὁ Κομφούκιος συνιστᾶ θρασύτατη περίπτωση προσβολῆς τοῦ Ἁγίου Προσώπου Του.
.       Ἐκτός ἀπό αὐτήν τήν κεντρική ἰδέα τῆς ὑπουργικῆς μεταρρυθμίσεως τῆς διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ἡ ὁποία διαπνέει ὁλόκληρο τό νομοθέτημα καί προκειμένου νά καταστεῖ ἀντιληπτή ἡ ἀνεπανόρθωτη ζημία, ἡ ὁποία μετά βεβαιότητος θά ἐπέλθει στίς ψυχές τῶν νεοσσῶν τοῦ Ἔθνους, ἀναγκαία παρίσταται ἡ σταχυολόγηση ἐπί μέρους περιπτώσεων τῆς προδήλως σκοπουμένης διαμορφώσεως ἀλλοιωμένης θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν παιδιῶν, ἀπό τό ἐκ δεκάδων σελίδων ἀποτελούμενο καί ἐξαντλητικῶς ἀναλυτικό πρόγραμμα διδασκαλίας τῆς ἐν λόγῳ ἀποφάσεως.

Συγκεκριμένα:

.       Τά ἑπτάχρονα καί ὀκτάχρονα παιδιά τῆς τρίτης καί τῆς τετάρτης Δημοτικοῦ ὑποχρεοῦνται πλέον νά ἀναγνωρίζουν τίς εἰδικές ἡμέρες τοῦ Ἰσλάμ καί τοῦ Ἰδουαϊσμοῦ καί τήν σημασιολογική δῆθεν ἐξίσωση τῆς Κυριακῆς μέ τήν Παρασκευή τῶν Μωαμεθανῶν καί τό Σάββατο τῶν Ἰουδαίων.
.       Ὁ πάλαι ἐκκλησιασμός στούς Ἱερούς Ναούς τῆς πίστεώς μας ὑποβιβάζεται σέ μουσειακοῦ καί ψυχαγωγικοῦ ἐκδρομή. Συνάμα ἐξισώνεται ἀπό ἀπόψεως παιδαγωγικῆς σημασίας μέ τήν ὑποχρεωτική ἐπίσκεψη στό μουσουλμανικό τέμενος καί στήν ἑβραϊκή συναγωγή.
.       Τό Ἱερό Σύμβολο τοῦ μαρτυρίου τοῦ Κυρίου καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἀνθρωπίνου Γένους, ὁ Σταυρός, ‘ρίπτεται’ στό κεφάλαιο, «Σύμβολα θρησκειῶν τοῦ κόσμου» μαζί μέ τόν πέλεκυ, τήν μενορά, τήν ἡμισέληνο, τό ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ, τήν σβάστικα τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ, τό γίν καί τό γιαν, τό ὤμ, ὁ βουδιστικός τροχός, τό τέλος τοῦ χειμώνα καί ἡ ἀρχή τῆς ἄνοιξης γιά τούς Ἰνδουϊστές πού ἑορτάζεται μέ φωτιές, χρωματιστά νερά καί κόκκινη σκόνη.
.       Στό κεφάλαιο μέ τίτλο «ποιός εἶναι ὁ Χριστός» ὡς προσδοκώμενο ἀπό τό Ὑπουργεῖο μαθησιακό ἀποτέλεσμα ἀναγράφεται ὅτι οἱ μαθητές «ἀρχίζουν νά ἀντιλαμβάνονται τίς ἀντιφάσεις γύρω ἀπό τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ».
.       Στό κεφάλαιο μέ τίτλο «ὁ κόσμος μας ἕνα στολίδι» παραγνωρίζεται ἐμφανῶς ὁ ἰδιαίτερος ρόλος καί ἡ ἀξία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καί συγχέεται μέ τό μάθημα τῆς φυσικῆς ἱστορίας. Συγκεκριμένα συμπλέκεται ἡ ἔννοια τῆς λεγομένης «οἰκολογίας» μέ τήν πίστη κατά τρόπο αὐθαίρετο καί ἀντίθετο πρός τήν χριστιανική παράδοση, ἀφοῦ ἡ φύση, τά δένδρα, ἡ θάλασσα καί τά ζῶα παριστῶνται ὡς «θαύματα». Φύρδην μίγδην στό ἐν λόγῳ κεφάλαιο ἐνσωματώνεται ὁ λεγόμενος κύκλος τῆς ζωῆς, μέ τήν ἐπεξήγηση: «ἀπό τήν σύλληψη στήν γέννηση» καί μέ τήν προφανή παράλειψη τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς προσδοκίας τῆς αἰωνίου ζωῆς, πού συνοψίζει τό νόημα τοῦ Εὐαγγελίου.
.       Ὡς προσδοκώμενο μαθησιακό ἀποτέλεσμα, μεταξύ τῶν ἄλλων, ἀναγράφεται στό ἐν λόγῳ κεφάλαιο ἡ ἐκ μέρους τῶν μικρῶν μαθητῶν ἀναγνώριση τῶν στοιχείων τῆς φύσεως στόν Χριστιανισμό καί στίς ἄλλες θρησκεῖες».
.       Ὡς βασικό θέμα τοῦ ἐν λόγῳ μαθήματος καί ἀντί τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς τῶν ἀνθρώπων ἐπισημαίνεται ἐπί λέξει: «Ὅλα τά πλάσματα ἀξίζει νά σωθοῦν». Στά πλάσματα αὐτά εἶναι ἀμφίβολο ἄν περιλαμβάνεται ὁ ἄνθρωπος.
.       Στό κεφάλαιο «ζοῦμε μαζί» ἀντί τῆς ἀναδείξεως τῆς σημασίας τῆς προσευχῆς στήν ζωή μας, εἰσάγονται μέθοδοι συλλογικῆς ψυχικῆς θεραπείας πού ἐφαρμόζονται σέ τοξικομανεῖς στίς Χῶρες τοῦ Δυτικοῦ Ἡμισφαιρίου καί ἐπί λέξει ἀναγράφεται στό πρόγραμμα: «Καθισμένοι σέ κύκλο ἐνθαρρύνονται νά συνεχίσουν κάποιες φράσεις δηλώσεις (λ.χ. κάποτε ἤμουν λυπημένος ὅταν …», «κάτι πού μέ ἀνησυχεῖ εἶναι …», «… ὅταν ἤμουν μικρότερος φοβόμουν…», «νιώθω θυμό, ὅταν …», «… στήν συνέχεια συζητοῦν σέ ὁμάδες τῶν τεσσάρων γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς κάθε ἀνησυχίας».
.       Σέ ὅ, τι ἀφορᾶ τά ὀκτάχρονα παιδιά τῆς τετάρτης δημοτικοῦ, αὐτά καλοῦνται κατά τό πρόγραμμα διδασκαλίας τῶν Θρησκευτικῶν ἐπί λέξει: «νά προσεγγίσουν βασικά θέματα τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῶν ἄλλων θρησκειῶν σχετικά μέ τήν προσευχή, τούς ἱερούς τόπους, τήν λατρεία καί τήν ἠθική στάση, νά ἀνακαλύψουν τήν σημασία τῶν ἱερῶν γραφῶν γιά τόν χριστιανισμό καί τίς ἄλλες θρησκεῖες.
.       Προσφυῶς ὡς βασικά θέματα χαρακτηρίζονται κατά τό πρόγραμμα πάντοτε ἐπί λέξει: «Προσευχές ἀπό ὅλο τόν κόσμο. Πῶς προσεύχονται οἱ μουσουλμάνοι. Προσευχές τῶν Ἑβραίων καί Παγκόσμιοι τόποι προσευχῆς».
.       Στό δέ κεφάλαιο μέ τίτλο «ὅλοι ἴσοι, ὅλοι διαφορετικοί» συγκρίνεται ἡ Βάπτιση μέ τό Βάπτισμα τῶν ἑτεροδόξων καθολικῶν καί προτεσταντῶν, ἀλλά καί μέ τίς τελετές ἐνηλικιώσεως τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου καί δή τῶν μουσουλμάνων καί τῶν ἰνδουϊστῶν.
.       Ἀντιστοίχως οἱ μαθητές τῆς τετάρτης δημοτικοῦ ὀφείλουν νά μαθαίνουν τούς τόπους τῶν προσκυνημάτων τῶν μουσουλμάνων στήν Μέκκα καί τῶν Ἰνδουϊστῶν στόν Γάγγη ποταμό.
.       Στό 7ο κεφάλαιο πού τιτλοφορεῖται ὡς «ἱερά βιβλία» περιέχονται οἱ πλέον ἐπικίνδυνες γιά τήν διαμόρφωση τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν μικρῶν παιδιῶν προπαγανδισμοί τῶν λεγομένων ἱερῶν βιβλίων τῶν ἄλλων θρησκειῶν καί δή τοῦ μωμεθανισμοῦ, πού συγκρίνονται ἀδίστακτα μέ τά Ἱερά κείμενα τῆς Ἁγίας μας Γραφῆς.
.       Ἔτσι ἐπί λέξει διακηρύσσεται ὅτι βασικό θέμα τοῦ μαθήματος ἀποτελεῖ ἡ διδασκαλία τοῦ κορανίου πού συνοψίζεται κατά λέξη: «Τό κοράνι (ἰσλάμ). Τό θέλημα τοῦ Ἀλλάχ, ὁδηγός γιά τήν ζωή τῶν μουσουλμάνων, ἱερό ἀντικείμενο, ἀγγίζεται μέ πλυμμένα χέρια, ἡ Τορά (Ἰουδαϊσμός), ὁ Νόμος τοῦ Θεοῦ στήν Συναγωγή, Βέδες, σοῦτρες, ταό, τά βιβλία τοῦ Κομφουκίου, τά ὀνόματα τοῦ Θεοῦ στά ἱερά βιβλία τοῦ ἰουδαϊσμοῦ καί τοῦ Ἰσλάμ, 99 ὀνόματα».
.       Ὡς δέ προσδοκωμένη ἐπάρκεια τῶν μαθητῶν νοεῖται κατά τό πρόγραμμα ἡ δυνατότητα τῶν μικρῶν μαθητῶν νά ἀναγνωρίζουν σύμβολα καί ἱερές πράξεις τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῶν ἄλλων θρησκειῶν καί ἡ ἀνακάλυψη τοῦ νοήματός τους.
.       Στό δέ κεφάλαιο πού τιτλοφορεῖται «προχωροῦμε ἀλλάζοντας» καί ὡς βασικά θέματα προσδιορίζονται ἡ νηστεία στό Ἰσλάμ καί στόν Ἰουδαϊσμό, καθώς καί οἱ νηστεῖες καί ἡ ἄσκηση στόν ἰνδουϊσμό καί στόν βουδισμό μέ τήν γιόγκα καί τόν διαλογισμό.
.       Ἀνύπαρκτη ἡ νηστεία γιά τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς κατά τό πρόγραμμα.
.       Στό δέ κεφάλαιο μέ τίτλο «Ἅγιοι Ἄνθρωποι στίς θρησκεῖες τοῦ κόσμου»: ἐπισημαίνονται ἐπί λέξει οἱ: «Βούδας, Κομφούκιος, Μωάμεθ, Βισνού, Δαλάϊ Λάμα, Γκάντι καί πολλά ἄλλα πρόσωπα, ἱστορικά ἤ μυθικά».
.       Τά ἴδια καί χειρότερα περιλαμβάνει τό πρόγραμμα γιά τά παιδιά τοῦ Γυμνασίου.

.       Εἶναι προφανές ὅτι πρόκειται γιά ἕνα καταιγισμό γνώσεων, τίς ὁποῖες δέν ἐπιθυμοῦμε νά προσλαμβάνουν τά παιδιά μας κατά τήν διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν.

Τίθενται ἐν προκειμένῳ τά ἑξῆς ἐρωτήματα:

1. Δικαιοῦται ἕνα Ὑπουργεῖο πού φέρει τόν τίτλο «Παιδείας καί Θρησκευμάτων» νά ἐπιβάλλει στά παιδιά μας τέτοιου εἴδους γνώση καί νά θεσμοθετεῖ ἕνα τέτοιο πρόγραμμα διδασκαλίας;

2. Ποιά εἶναι τά δικά μας δικαιώματα ἔναντι τοῦ Κράτους σέ ὅ, τι ἀφορᾶ τήν διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στά παιδιά μας;

3. Καί τί μποροῦμε νά κάνουμε ὡς γονεῖς, γιά νά προστατεύσουμε τά παιδιά μας ἀπό τήν πλύση τῶν ἐγκεφάλων τους μέ διδαχές καί δοξασίες, τίς ὁποῖες θεωροῦμε ἀσύμβατες μέ τόν σκοπό μας νά μεγαλώσουμε χριστιανόπουλα καί οἱ ὁποῖες ὡς ἐκ τούτου εἶναι παντελῶς ἀνεπιθύμητες καί ἀκατάλληλες κατά τήν διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν κατά τήν δική μας κοσμοθεωρία ὡς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν;

.       Κατ᾽ ἀρχήν πρέπει νά ἐπισημανθεῖ ὅτι ἡ ἄσκηση τῆς γονικῆς μέριμνας, δηλαδῆ τῆς ἐν γένει φροντίδος τῶν παιδιῶν μας, στήν ὁποία πρωτίστως περιλαμβάνεται ἡ ἐκπαίδευσή τους καί ἡ διαμόρφωση τῆς θρησκευτικῆς τους συνειδήσεως δέν ἀποτελεῖ μόνον δικαίωμά μας, ἀλλά πρώτιστο καί θεμελιῶδες καθῆκον μας.
.       Τό καθῆκον αὐτό ἐπιβάλλεται ἀπό τόν Νόμο καί συγκεκριμένα ἀπό τίς διατάξεις περί γονικῆς μερίμνης τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος.
.       Τό δέ δικαίωμά μας γιά ἄμυνα μέ δικαστικά μέσα ἔναντι τῆς ὡς ἄνω ὑλοποιουμένης διαστρεβλώσεως τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν παιδιῶν μας, ὄπως καί τοῦ χαρακτῆρος τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν κατοχυρώνεται ἐπίσης ἀπό ἀρκετές καί σημαντικές διατάξεις τοῦ Συντάγματος.
.       Κατ᾽ ἀρχήν τά ἄρθρα 13 καί 16 τοῦ Συντάγματος σέ συνδυασμό πρός τίς διατάξεις περί γονικῆς μερίμνης τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος καθιερώνουν τό δικαίωμά μας ἔναντι τοῦ Κράτους νά διδάσκονται τά παιδιά μας τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν μέ ἀποκλειστικό σκοπό τήν διαμόρφωση τῆς θρησκευτικῆς τους συνειδήσεως ὡς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Τό δικαίωμά μας αὐτό περιλαμβάνει τό αὐτονόητο μερικώτερο δικαίωμά μας νά μή διδάσκονται τά παιδιά μας στοιχεῖα τῆς διδασκαλίας καί τῆς λατρείας ἄλλων θρησκειῶν.
.       Ἡ δέ διδασκαλία αὐτή τῶν διδαχῶν ἄλλων θρησκειῶν προσβάλλει τό προσωπικό ἀτομικό μας δικαίωμα ὡς γονέων γιά παροχή στά παιδιά μας θρησκευτικῆς παιδείας ἀπό τό Σχολεῖο καί δή στίς τάξεις τῆς πρωτοβαθμίου καί δευτεροβαθμίου ἐκπαιδεύσεως.

.       Ἀκόμη πληρέστερα τό ἀτομικό μας δικαίωμα νά παρέχεται ἀπό τά Σχολεῖα θρησκευτική ἐκπαίδευση, προκειμένου νά διαμορφωθεῖ ἡ θρησκευτική τους συνείδηση ὡς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν καί σύμφωνα μέ τό δόγμα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας κατοχυρώνεται στό ἄρθρο 2 τοῦ Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Συμβάσεως Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου.

.       Κατά τήν ἐν λόγῳ διάταξη, ἡ ὁποία τυγχάνει ὑπερνομοθετικῆς ἰσχύος, ὄχι μόνο ἰσαξία, ἀλλά μεγαλυτέρας ἰσχύος ἐν σχέσει καί πρός τό ἴδιο τό Σύνταγμα καί ἡ ὁποία δέν δύναται νά τροποποιηθεῖ μέ κανένα τρόπο, ὁρίζεται ἐπί λέξει ὅτι:

.       «Οὐδείς δύναται νά στερηθῆ τοῦ δικαιώματός του ὄπως ἐκπαιδευθῆ. Πᾶν κράτος ἐν τῇ ἀσκήσει τῶν ἀναλαμβανομένων ὑπ’ αὐτοῦ καθηκόντων ἐπί τοῦ πεδίου τῆς μορφώσεως καί τῆς ἐκπαιδεύσεως θά σέβεται τό δικαίωμα τῶν γονέων ὅπως ἐξασφαλίζωσιν ταύτην συμφώνως πρός τὰς ἰδίας αὐτῶν θρησκευτικὰς καί φιλοσοφικὰς πεποιθήσεις».
.       Ἀπό τό γράμμα τῆς διατάξεως καί μόνον δέν καταλείπεται οὔτε ἡ παραμικρά ἀμφιβολία γιά τό γεγονός ὅτι ἔχομε τό ἀπόλυτο καί ἀπαραβίαστο δικαίωμα ἔναντι τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας νά σέβεται τό δικαίωμά μας ὡς γονέων νά ἐξασφαλίζεται ἡ ἐν γένει μόρφωση καί ἡ ἐκπαίδευση καί ἡ θρησκευτική τῶν τέκνων μας ἐπί τῇ βάσει τῶν προσωπικῶν μας θρησκευτικῶν πεποιθήσεων.
.       Καί ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί γονεῖς ἔχομε τό δικαίωμα νά ἀπαιτοῦμε ἀπό τό οὕτω καλούμενον Ὑπουργεῖον Παιδείας καί Θρησκευμάτων νά ἀπέχη ἀπό τῆς ἐκδόσεως διατάξεων Νόμων, Διαταγμάτων καί βεβαίως ὑπουργικῶν ἀποφάσεων, ὄπως ἡ προρρηθεῖσα, διά τῶν ὁποίων εἰσάγονται στήν διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἀλλότρια πρός τό Ὀρθόδοξο χριστιανικό δόγμα στοιχεῖα, σχετιζόμενα μέ τά ἱερά κείμενα, τίς διδαχές, τίς ἀρχές, τίς δοξασίες καί τήν λατρεία ἄλλων δογμάτων καί βεβαίως θρησκειῶν, ὄπως ἐνδεικτικῶς ἐπισημαίνεται ἀνωτέρω.
.       Πρακτικῶς οἱ γονεῖς, οἱ ὁποῖοι μαθαίνουν σήμερα γιά τίς ἐν λόγῳ παραβιάσεις τοῦ δικαιώματός τους παροχῆς καί ἐξασφαλίσεως ἐν γένει μορφώσεως καί θρησκευτικῆς ἐκπαιδεύσεως στά παιδιά τούς συμφώνως πρός τίς δικές τους θρησκευτικές πεποιθήσεις, δύνανται νά προσφύγουν ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καί νά προσβάλουν τήν ἐν λόγῳ ὑπουργική ἀπόφαση μέ αἴτησιν ἀκυρώσεως, ἀλλά καί, περιπτώσεως δοθείσης, ἐνώπιον τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου.
.       Ὡστόσο θά ἤθελα νά παρακαλέσω νά μοῦ ἐπιτραπεῖ νά ἐπισημάνω ὅτι τό κυριώτερο πρόβλημα, τό ὁποῖο ἀντιμετωπίζουν οἱ Ἕλληνες γονεῖς σήμερα εἶναι ἡ παντελῶς ἔλλειψη πάσης μερίμνης περί τήν διαμόρφωση τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν τέκνων τούς μέσῳ τῆς παρεχομένης ἀπό τά Σχολεῖα ἐκπαιδεύσεως.
.       Πιστεύω ὅτι στήν καλύτερη περίπτωση ἀγνοοῦν ἐντελῶς τό ζήτημα. Γιατί ἡ γενική ἀλλοτρίωση καί ἠθική ἀπαλλοτρίωση τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων ἔχει προχωρήσει σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε, ἀκόμη καί ἄν ἄκουαν γιά τό ζήτημα αὐτό θά ἐξακολουθοῦσαν νά καθεύδουν τόν ὕπνο τοῦ δικαίου.
.              Πάντως ἀκόμη καί ἄν ἀπέμεναν στόν τόπο αὐτόν μόνο πέντε οἰκογένειες Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, πάλι τό κράτος θά ὤφειλε νά σεβασθεῖ τό δικαίωμά τους γιά παροχή θρησκευτικῆς ἐκπαιδεύσεως στά τέκνα τούς κατά τό Ὀρθόδοξο Χριστιανικό δόγμα καί μέ τήν παράλειψη παροχῆς γνώσεων στοιχείων διδασκαλίας καί λατρείας ἄλλων δογμάτων καί θρησκειῶν. Καί τοῦτο διότι πρόκειται γιά ἀπόλυτο ἀτομικό δικαίωμα.

.              Εὔχομαι ὁ Κύριος νά ἐνδυναμώνει τήν πίστιν πάντων ἠμῶν διά τήν Ἀνάστασιν τῆς Πατρίδος..

ΠΗΓΗ: orthros.eu.

ΡΙΖΙΚΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠ. ΕΘΝ. ΠΑΙΔΕΙΑΣ «Τώρα δὲν διδάσκουμε τὸ Χριστιανισμό, ἀλλὰ τὶς θρησκεῖες»!

Ριζικὲς μεταρρυθμίσεις στὴν θρησκευτικὴ ἀγωγὴ
ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας

Ἑλένη Βασσάλου

[Στὸ πλαίσιο τῆς Ἡμερίδος πού ἔλαβε χώρα στό Πολεμικό Μουσεῖο
τήν 19^η Μαΐου 2012 μέ θέμα:
Θρησκευτικά: Ὀρθόδοξη Παιδεία ἤ
Πανθρησκειακή προπαγάνδα;]

1.    Τὸ θέμα τῶν ριζικῶν μεταρρυθμίσεων στὴν θρησκευτικὴ ἀγωγὴ γεννήθηκε καὶ ἀναπτύχθηκε μέσα σ’ ἕνα ἰδεολογικὸ πλαίσιο ἀπὸ τὴν Μεταπολίτευση καὶ μετά, τὸ ὁποῖο τὰ τελευταῖα χρόνια ἐπιδιώκει νὰ κάνει ἰδιαιτέρως αἰσθητὴ τὴν αὐτοδικαίωσή του, ποὺ ἀφορᾶ στὴν ἀνθρώπινη αὐτοθέωση. (Ἡ ἱστορικὴ φράση «θὰ χωρίσουμε τὰ τσανάκια μας», ποὺ περιελάμβανε τὸν χωρισμὸ τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ Κράτος καὶ τὴν ἀπομόνωσή της στὰ τοῦ οἴκου της, ἔρχεται κατὰ καιροὺς στὴν ἐπιφάνεια ἐξ ἀφορμῆς διαφόρων θεμάτων, ὅπως ὁ πολιτικὸς γάμος, ὁ θρησκευτικὸς ὅρκος, ἡ πολιτικὴ κηδεία, ἡ ἀποτέφρωση τῶν νεκρῶν, ἡ κατάργηση τῆς προσευχῆς καὶ τοῦ ἐκκλησιασμοῦ στὰ σχολεῖα, ἡ κατάργηση τῆς διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἢ ἡ μετατροπή του σὲ θρησκειολογία. Τελευταῖα, τέτοια θέματα μπῆκαν στὸ πρόγραμμα πολιτικῶν κομμάτων, λὲς καὶ αὐτὰ εἶναι τὰ προβλήματα τῆς Ἑλλάδος). Στάση καθόλου τυχαία, ὅπως θὰ δείξουμε στὴ συνέχεια τοῦ θέματός μας.

2.    Τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικὰ Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου, τὸ ὁποῖο σχεδίασε τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο, ἐξέδωσε τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ ἐφαρμόζεται πιλοτικὰ σὲ 99 Δημοτικὰ καὶ 68 Γυμνάσια τῆς Ἑλλάδος δὲν προέκυψε ὡς κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ. Προετοιμάστηκε μεθοδικὰ ἀπὸ καιρό:
.          Οἱ 3 ἐγκύκλιοι Στυλιανίδη προκάλεσαν σκόπιμα ἀσάφεια καὶ ταλαιπωρία, ὥστε ν’  ἀναζητηθεῖ ἡ σωτήρια λύση, ἡ ὁποία ὅμως ἤδη εἶχε μεθοδικὰ σχεδιαστεῖ. Πρόκειται γιὰ τὴ γνωστὴ μέθοδο ἐπιβολῆς τῆς θέλησης τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς. Δημιουργοῦν τὸ πρόβλημα καὶ κατόπιν, ὅπως σχεδιάζουν, τὸ ἐπιλύουν ὡς δῆθεν σωτῆρες.
.          Ἐδῶ καὶ δέκα περίπου χρόνια ἐπιλεγμένοι ὁμιλητὲς καλλιεργοῦσαν συστηματικὰ στὰ θεολογικὰ συνέδρια τὶς ἰδέες τοῦ Προγράμματος. Τελευταῖο ἐκβιαστικὸ ψευδοεπιχείρημά τους ἦταν “νὰ εἶναι τὸ μάθημα ὑποχρεωτικὸ γιὰ ὅλους τοὺς μαθητές, ἀκόμη κι ἂν γίνει θρησκειολογικό, γιὰ νὰ μὴ φύγει ἀπὸ τὴν Ἐκπαίδευση”.
.          Ἀντιλαμβάνονταν ὅμως, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νὰ συμφωνήσει ὥστε  οἱ Ὀρθόδοξοι μαθητὲς νὰ διδάσκονται θρησκειολογία, γι’ αὐτὸ τόνιζαν: «Ἡ ὑπόθεση τοῦ μαθήματος εἶναι μία ὑπόθεση καθαρὰ ἐκπαιδευτική, ἄρα ἁρμόδιο εἶναι μόνο τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ κακῶς ἐμπλέκεται ἡ Ἐκκλησία. Ἐμεῖς εἴμαστε ὑπάλληλοι τοῦ Ὑπουργείου. Ἡ Ἐκκλησία νὰ κάνει τὴν κατήχηση στὸ ναό».
.          Αὐτὴ ἡ θέση, ἐκτὸς τοῦ ὅτι συμπορεύεται μὲ τὴν ἐπιδίωξη χωρισμοῦ Ἐκκλησίας καὶ Κράτους, πρακτικὰ συντείνει στὸ διχασμὸ τῆς συνειδήσεως καὶ ἐν τέλει στὴν πνευματικὴ ἅλωση τῶν Θεολόγων καὶ τῶν Ὀρθόδοξων μαθητῶν, ἐφ᾽ ὅσον ἡ πίστη τους ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας θὰ διαφέρει ἀπὸ τὴ θρησκευτικὴ τάση τῆς σχολικῆς κοινότητας. Ἡ δὲ Ἐκκλησία ἀπομένει στὴ γωνία νὰ μαζεύει τὶς στάχτες καὶ τὰ ἐρείπια τῆς μπερδεμένης ζωῆς τῶν παιδιῶν της, ἐκείνων ποὺ βάπτισε μὲ τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτὴν τὴν κατάσταση θὰ ἔχουν βάλει τὸ λιθαράκι τοὺς οἱ Θεολόγοι. Ὅμως στὴ λογικὴ τῶν μεταρρυθμιστῶν αὐτὸς ὁ διχασμὸς δὲν εἶναι πρόβλημα, ἀφοῦ εἶναι μέρος τοῦ ὅλου σχεδίου.
.   Ἔτσι κατασυκοφαντήθηκε τὸ ὑπάρχον μάθημα ὡς ὁμολογιακὸ – κατηχητικό, καθὼς καὶ ὁ Ν.1566/1985.

Προκύπτουν, ὅμως, τὰ ἑξῆς πολὺ ἁπλὰ ἐρωτήματα:

1.    Ἐφ᾽ ὅσον οἱ συντάκτες τοῦ Π.Σ. ὁμολογοῦν ὅτι μὲ τὶς δικές τους ἐνέργειες καθάρθηκε τὸ μάθημα ἀπὸ τὸν κατηχητισμό, πῶς ἔρχονται ν’ ἀναιρέσουν τὴν κάθαρση ποὺ οἱ ἴδιοι ἔπραξαν;

2.    Ἄλλωστε ὁ νόμος 1566/1985 προβλέπει τὸ σεβασμὸ τοῦ προσώπου τοῦ ἄλλου χωρὶς διακρίσεις, τὸ ἀπαραβίαστο τῆς ἐλευθερίας τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης, τὴ δημιουργικὴ καὶ κριτικὴ σκέψη, τὴν ἀντίληψη συλλογικῆς προσπάθειας καὶ συνεργασίας, ὥστε οἱ μαθητὲς ν’ ἀναλαμβάνουν πρωτοβουλίες, καὶ μὲ τὴν ὑπεύθυνη συμμετοχή τους, νὰ συντελοῦν ἀποφασιστικὰ στὴν πρόοδο τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου, νὰ σέβονται τὶς ἀνθρώπινες ἀξίες, νὰ διαφυλάσσουν καὶ νὰ προάγουν τὸν πολιτισμό, ν’ ἀναπτύσσουν πνεῦμα φιλίας καὶ συνεργασίας μ’ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς, προσβλέποντας σ’ ἕναν κόσμο καλύτερο, δίκαιο καὶ εἰρηνικό.
.        Οἱ ἴδιες ἰδέες, μὲ διαφορετικὴ διατύπωση, ὑποστηρίζονται ἐπίσης, στὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν. Ἑπομένως, τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ἐνόχλησε τοὺς μεταρρυθμιστές;
.      Ἀπαντοῦν οἱ ἴδιοι στὸν «Ὁδηγὸ Ἐκπαιδευτικοῦ σ. 22-23 ὅτι στὸ ἄρθρο 6 § 2 (τοῦ ἐν λόγῳ νόμου) ποὺ ἀφορᾶ στὸ λύκειο, ὁρίζεται οἱ μαθητὲς «Νὰ συνειδητοποιοῦν τὴ βαθύτερη σημασία τοῦ ὀρθόδοξου χριστιανικοῦ ἤθους καὶ τῆς σταθερῆς προσήλωσης στὶς πανανθρώπινες ἀξίες…». Αὐτὴ ἡ διατύπωση θεωρήθηκε ὅτι νομιμοποιεῖ τὸν ὁμολογιακὸ χαρακτήρα τοῦ ΜτΘ, καὶ εὐνοεῖ τὴν περιχαράκωσή του ἐντός της Ὀρθοδοξίας, «ἐπιτρέποντας» τὴ διολίσθηση τῆς διδασκαλίας στὴν κατήχηση. Θεωρήθηκε, ἐπίσης, ὅτι ἀντιφάσκει πρὸς τὸν προβλεπόμενο στόχο τῆς «διάπλασης ἐλεύθερων, ὑπεύθυνων καὶ δημοκρατικῶν πολιτῶν».
.         Προσωπικὰ ἀδυνατῶ νὰ ἐννοήσω τὴ λογική, ὅτι ἂν τὸ ΜτΘ βοηθήσει τοὺς Ὀρθόδοξους μαθητὲς νὰ «συνειδητοποιοῦν τὴ βαθύτερη σημασία τοῦ ὀρθόδοξου χριστιανικοῦ ἤθους καὶ τῆς σταθερῆς προσήλωσης στὶς πανανθρώπινες ἀξίες…», τότε διολισθαίνει στὴν κατήχηση, ἡ ὁποία τάχα δὲ συνάδει πρὸς τὴ  «διάπλαση ἐλεύθερων, ὑπεύθυνων καὶ δημοκρατικῶν πολιτῶν»!!! Δηλαδή, οἱ Ὀρθόδοξοι μαθητὲς δὲν πρέπει νὰ διδάσκονται Ὀρθόδοξο χριστιανικὸ ἦθος, μήπως αὐτὸ εἶναι κατήχηση καὶ ἑπομένως δὲν γίνουν ἐλεύθεροι, ὑπεύθυνοι καὶ δημοκρατικοὶ πολίτες; Προφανῶς πρόκειται γιὰ σόφισμα καὶ παραχάραξη τῆς ἀλήθειας, πάνω στὴν ὁποία χτίστηκε ὁ μύθος τῆς πολυπολιτισμικότητας.

.      Ὅμως ὁ νομοθέτης ἀκριβῶς αὐτὸ ζητᾶ στὸ 1ο ἄρθρο:

α) Νὰ γίνονται ἐλεύθεροι, ὑπεύθυνοι, δημοκρατικοὶ πολίτες, νὰ ὑπερασπίζονται τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία, τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα τῆς χώρας καὶ τὴ δημοκρατία, νὰ ἐμπνέονται ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν ἄνθρωπο, τὴ ζωὴ καὶ τὴ φύση καὶ νὰ διακατέχονται ἀπὸ πίστη πρὸς τὴν πατρίδα καὶ τὰ γνήσια στοιχεῖα τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς παράδοσης. Ἡ ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς τους συνείδησης εἶναι ἀπαραβίαστη.
.       Τὰ ζητούμενα εἶναι τὸ ἕνα πλάι στὸ ἄλλο, ἀκριβῶς, ἐπειδὴ δὲν συγκρούονται μεταξύ τους, ἀλλὰ συμπληρώνουν τὴν ἐπιδιωκόμενη μόρφωση τοῦ μαθητῆ. Ἄλλωστε, ἐπειδὴ ἡ ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης εἶναι ἀπαραβίαστη, οἱ μὴ Ὀρθόδοξοι ἀπαλλάσσονται νομίμως.
.         Εἶναι πασιφανές, ὅτι ἡ προαναφερθεῖσα θεώρηση, τὴν ὁποία ἀποδέχτηκαν οἱ συντάκτες τοῦ Προγράμματος Σπουδῶν καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας νομιμοποιεῖ μία προσχηματικὴ δίοδο, ὥστε ὁ Ὀρθόδοξος μαθητὴς νὰ ὁδηγηθεῖ σὲ ἄλλους προσανατολισμούς, τάχα γιὰ λόγους ἐλευθερίας, ὑπευθυνότητας καὶ δημοκρατίας. Αὐτὴν τὴν προσχηματικὴ δίοδο υἱοθέτησαν, ἐπίσης, οἱ δύο πρῶτες ἐγκύκλιοι Στυλιανίδη.
.            Εἶναι ὁρατὸ ὅτι ἐνδιαφέρει τοὺς μεταρρυθμιστές, νὰ μὴν ὑπάρχει στοὺς Ὀρθόδοξους μαθητὲς ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς ὁ ξεκάθαρος προσανατολισμὸς τοῦ Χριστιανικοῦ ἤθους, ἀλλὰ νὰ συμφύρεται μὲ ποικιλία ἀπόψεων κάθε προελεύσεως.
.    Γιατί μὴ γελιόμαστε. Ἀπόλυτα ἐλεύθεροι ἐπηρεασμῶν δὲν ὑπάρχουν σὲ κανένα πολιτισμό. Στὴν ψυχὴ κάθε ἀνθρώπου εἶναι συνυφασμένες οἱ μνῆμες ἀπὸ τὸ περιβάλλον ποὺ γεννήθηκε καὶ τὴν κοινωνία ποὺ ζεῖ. Ὑποστηρίζεται, μάλιστα, ὅτι αὐτὲς οἱ μνῆμες ἄρχονται ἀπὸ τὴν περίοδο τῆς κυήσεώς του.
.        Ὁ συμφυρμὸς ὅμως ἀπόψεων καὶ προσανατολισμῶν, οἱ ὁποῖοι ἀλλάζουν κατὰ τὰ συμφέροντα, δημιουργεῖ πνευματικὴ σύγχυση. Ἔτσι ἀνθίζουν τὰ πάθη, ἀμβλύνονται οἱ προσωπικὲς ἀντιστάσεις, χάνεται ἡ διάκριση τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ἀξίας μιᾶς ἐπιλογῆς, ὁπότε ἐπικρατοῦν χαοτικὲς συνθῆκες στὴν καθημερινὴ συνεννόηση καὶ προοπτική. Αὐτὸ ἤδη τὸ ζοῦμε στὴν κοινωνία. Ἁπλῶς ὁ συμφυρμὸς θὰ γίνεται πλέον ἐπίσημα ἀπὸ τὸ σχολεῖο καὶ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸ ΜτΘ, μὲ τὸ προσωπεῖο τῆς ἀπελευθέρωσης, τοῦ πλουραλισμοῦ, τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἰδιαιτερότητας τῶν προσώπων μίας πολυπολιτισμικῆς κοινωνίας…

3.    Θέτουμε εὐθέως τὸ ζήτημα: Οἱ ὁραματιστὲς τῶν μεταρρυθμίσεων ποιὸν ρώτησαν; Ἀπὸ ποιὸν «πῆραν εὐχὴ» – ὅπως ταιριάζει σὲ Ὀρθόδοξους Θεολόγους – ἔγκριση γιὰ ριζικὲς μεταρρυθμίσεις; Μήπως ἀπὸ τὸν Ὀρθόδοξο ἑλληνικὸ λαό, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ κατοχυρωμένο δικαίωμα τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, καθὼς καὶ τὸ δικαίωμα νὰ ἐξασφαλίζει τὴ μόρφωση – διαπαιδαγώγηση καὶ ἐκπαίδευση τῶν τέκνων του σύμφωνα μὲ τὶς θρησκευτικὲς καὶ φιλοσοφικές του πεποιθήσεις;
.       Ἂν τὸ κριτήριο τῶν μεταρρυθμίσεων, ὅπως ὁμολογοῦν, εἶναι οἱ διεθνεῖς ἐξελίξεις, εἶναι πασιφανὲς ὅτι τὸ ΜτΘ παύει πλέον νὰ στοχεύει στὴν ἀναγνωρισμένη καὶ νομικὰ κατοχυρωμένη ἀποστολή του – νὰ ἐξασφαλίζει τὴ μόρφωση καὶ ἐκπαίδευση ποὺ ἐπιθυμοῦν καὶ δικαιοῦνται οἱ Ἕλληνες πολίτες, σύμφωνα μὲ τὶς θρησκευτικές τους πεποιθήσεις – ἀλλὰ θὰ ἄγεται καὶ θὰ φέρεται ἀπὸ τὶς ἑκάστοτε διεθνεῖς ἐξελίξεις, ὁπότε ὁ λαὸς θὰ πατρονάρεται νὰ ἀποδέχεται τὴν κάθε ἀλλαγή.
.    Ἐπισημαίνουμε ὅτι ἀκριβῶς αὐτὸς ὁ συνδυασμὸς συμφυρμοῦ καὶ πατροναρίσματος διευκολύνει τὰ μέγιστα τὸν ἀπόλυτο πνευματικὸ ἔλεγχο τῶν προσωπικῶν πεποιθήσεων καὶ ἐπιλογῶν τῶν λαῶν ἀπὸ τὴν ἐπιδιωκόμενη «Νέα Τάξη Πραγμάτων» γιὰ τὸν 21ο  αἰώνα.

4.    Ἂς ἔρθουμε τώρα στὰ πιὸ σοβαρὰ μεθοδολογικὰ – παιδαγωγικὰ προβλήματα ποὺ δημιουργεῖ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν στὰ θρησκευτικὰ Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου, σύμφωνα μὲ τὶς ἐκτιμήσεις διδασκόντων στὸ πιλοτικὸ πρόγραμμα.
.   Συνήθως, κάτω ἀπὸ τὴν κεντρικὴ ἰδέα τῶν θεματικῶν ἑνοτήτων φιλοξενοῦνται πολλὰ καὶ ἑτερόκλητα ζητήματα, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ συνδεθοῦν ἔτσι ὥστε ν’ ἀνταποκρίνονται στὴν κεντρικὴ ἰδέα. Αὐτὸ ἀποτελεῖ βασικὴ δυσκολία τοῦ διδάσκοντος.
.    Τὰ θέματα ἀντιμετωπίζονται ἀπὸ τὸ Πρόγραμμα ἐπιφανειακά, ὡς ἀφορμήσεις γιὰ νὰ μεταφερθεῖ ὁ μαθητὴς σὲ δικές του παραστάσεις, σὲ κοινοὺς τόπους ὅπως ἡ ἀγάπη, ὁ σεβασμὸς στὸν ξένο, τὸν διαφορετικό, χωρὶς νὰ διακρίνει τὸ περιεχόμενο καὶ τοὺς στόχους τοῦ θρησκευτικοῦ χώρου τους.
.   «Οἱ μαθητὲς εἶναι ἀνώριμοι ν’ ἀκούσουν τὰ θέματα καὶ νὰ τὰ δουλέψουν». Εἶναι φυσικό. Πρόκειται γιὰ μαθητὲς Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου ποὺ καλοῦνται νὰ ἐπεξεργαστοῦν ὕλη τῆς Β´ Λυκείου σὲ μεγαλύτερη ἔκταση.
.     Τὰ πολλὰ κι ἀσύνδετα ζητήματα κάθε θεματικῆς ἑνότητας συνοδεύονται ἀπὸ δεκάδες φωτοτυπίες, διότι δὲν ὑπάρχει ἕνα βιβλίο. Οἱ μαθητὲς χάνονται, ἐπειδὴ ἀδυνατοῦν νὰ ἐντοπίσουν τί νὰ μελετήσουν.
.    Ἀναφορικὰ μὲ τὶς προτεινόμενες δραστηριότητες, οἱ μαθητὲς μένουν κυρίως στὴ διαδικασία τοῦ παιχνιδιοῦ καὶ λιγότερο στὶς ἰδέες τῶν θεμάτων. Οἱ προσωπικὲς ἐντυπώσεις τους συνήθως εἶναι συγκεχυμένες, ἐνῶ κατὰ τὴν πλοήγηση στὸ διαδίκτυο συναντοῦν πληροφορίες συχνὰ συκοφαντικὲς ἢ παραθρησκευτικές, ποὺ τοὺς ἐπιτείνουν τὴ σύγχυση. Αὐτὸ ἀπὸ μόνο του εἶναι ἐξαιρετικὰ σοβαρὸ καὶ ἐπικίνδυνο. Πιθανὸν νὰ ὁδηγηθοῦν σὲ παραθρησκευτικὰ ἀδιέξοδα, ἂν δὲ μπλέξουν μὲ ἀκατάλληλες γιὰ τὴν ἡλικία τους πληροφορίες.
.       Σύμφωνα μὲ τὸ σύστημα διδασκαλίας ὁ διδάσκων μόνο συντονίζει τὴν ὅλη διαδικασία, χωρὶς νὰ ἐκφράζει κρίσεις ἂν ἡ πληροφορία ποὺ παρουσιάζει ὁ μαθητὴς εἶναι ἐσφαλμένη. Δὲν λέει «αὐτὸ εἶναι σωστὸ κι ἐκεῖνο εἶναι λάθος», ἀλλ’ ἀφήνει τοὺς μαθητὲς ν’ ἀξιολογήσουν, ἐνῶ δὲ διαθέτουν τὶς προϋποθέσεις τῶν εἰδικῶν γνώσεων καὶ βιωμάτων. Ὅλες οἱ ἀπόψεις ἀδιακρίτως γίνονται ἀποδεκτὲς μὲ τὸ ζητούμενο, ὅτι ἔτσι γνωρίζουν τὴ διαφορετικότητα.
.    “Τὸ Π.Σ. ἐνδιαφέρεται κυρίως γιὰ τὴ διαδικασία, οἱ μαθητὲς νὰ ψάξουν, νὰ σκεφτοῦν, νὰ αἰσθανθοῦν. Δὲν ἐνδιαφέρεται ἐὰν ἀποκομίσουν ἀντικειμενικὲς γνώσεις ἢ λανθασμένες ἐντυπώσεις. Ἡ φιλοσοφία τοῦ μαθήματος εἶναι «πὲς στὰ παιδιὰ 10 πράγματα καὶ ἄφησέ τα». Στὴν πράξη δὲν ἀποκομίζουν κάτι ἰδιαίτερο”.
.   Ἕνας ἀπὸ τοὺς διδάσκοντες σὲ πιλοτικὸ σχολεῖο μοῦ ἀνέφερε ὅτι «νιώθει σὰν νὰ τὸν ἔχουν καλέσει σὲ ἕνα τραπέζι ὅπου ὑπάρχουν 100 φαγητὰ γιὰ νὰ τὰ δοκιμάσει καὶ στὸ τέλος φεύγει χωρὶς νὰ ἔχει τὴ γεύση κανενός». Ἂν αὐτὸ συμβαίνει μὲ τὸν διδάσκοντα, τί μποροῦμε νὰ ποῦμε γιὰ τὸ μαθητή.
.   Ἔτσι ἡ ἀνάλυση τοῦ Προγράμματος περὶ «χειραφετήσεως τῶν μαθητῶν καὶ σχηματισμοῦ μίας πραγματικὰ ἀκριβοδίκαιης εἰκόνας στὰ προτεινόμενα θέματα τῶν ἑνοτήτων» ἀποδεικνύεται ἐξωπραγματική. Ἡ δὲ ἀντίληψη ὅτι μὲ τὸ νέο Πρόγραμμα «τίποτε δὲν θεωρεῖται δεδομένο, καμιὰ ἐξουσία δὲν εἶναι ὑπεράνω κριτικῆς, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς αὐθεντίας τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ», ἀποδεικνύεται τόσο ἐπιπόλαιη (σ. 21), ἐνῶ ἑδραιώνει τὸ μαθητὴ σὲ ἐλλιπεῖς καὶ ψεύτικες ἐντυπώσεις καὶ ἐν τέλει στὴν οἴηση ποὺ δὲν ὠφελεῖ σὲ καμιὰ ἡλικία, πόσο μᾶλλον σὲ μικρὰ παιδιά. Ὑπὸ τὶς προηγούμενες συνθῆκες, ἡ προβαλλόμενη χειραφέτηση ταυτίζεται μὲ τὴν προμελετημένη παγίδευση.

5.   Σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογία, ὑπάρχουν πολὺ σοβαρὰ θεολογικὰ ζητήματα στὸ Π. Σ. τὰ ὁποῖα «συμπτωματικὰ» τὰ συναντᾶμε στὶς ἰδέες τῆς Θεοσοφίας, τῆς Μασονίας, τῆς Ν. Ἀκρόπολης κ.ἄ. νεοεποχήτικων  παραθρησκευτικῶν ὁμάδων στὸν Τόπο μας.
.   Θὰ ξεκινήσω ἀπὸ τὴ μαρτυρία μιᾶς δασκάλας, ἡ ὁποία μοῦ ἀπάντησε περιχαρής: «Τώρα δὲν διδάσκουμε τὸ Χριστιανισμό, ἀλλὰ τὶς θρησκεῖες. Ἀφήνουμε τὰ δογματικὰ κι αὐτὸ μᾶς δίνει μεγάλη ἐλευθερία νὰ βγάλουμε συμπεράσματα».
.        Ὅταν τὴ ρώτησα «πῶς διαχειρίζεται τὰ ἀντίθετα στοιχεῖα ποὺ ὑπάρχουν μεταξὺ τῶν θρησκειῶν π.χ. ἡ γυναίκα στὸ Ἰσλὰμ ἀντιμετωπίζεται μὲ σκληρότητα καὶ ἀπαξίωση, ἐνῶ στὸ Χριστιανισμό…», πρὶν προλάβω νὰ τελειώσω τὴ φράση, ἀπάντησε: «Ναί, ἀλλὰ στὸ Χριστιανισμὸ οἱ γυναῖκες δὲν μπαίνουν στὸ ἱερό». Πῆγα νὰ διορθώσω τὸ συνειρμό της. Πρὶν προλάβω, ἀπαντᾶ πάλι: «Ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη νὰ πιστεύουμε κάπου. Αὐτὸ πρέπει νὰ φανεῖ. Καμιὰ θρησκεία δὲν προάγει τὰ μίση. Ὑπάρχουν συμβολισμοὶ σὲ κάθε θρησκεία. Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία εἶναι νὰ δημιουργήσουμε σκεπτόμενους ἀνθρώπους».
.    Ἡ δασκάλα, βεβαίως, δὲν εἶχε θεολογικὲς γνώσεις, ὅποτε εἶναι σ’ ἕνα βαθμὸ ἀναμενόμενα αὐτὰ ποὺ εἶπε. Ὅμως, ἐπιβεβαιώθηκαν τὰ θεολογικὰ προβλήματα ποὺ ἐντοπίζονται στὸ ἐν λόγῳ Πρόγραμμα. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε:
.    Ἀπουσιάζει ἡ σημαντικότερη γνώση ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου. Γι’ αὐτὴν τὴν Ἀποκάλυψη ὁ Χριστὸς ἔστειλε τοὺς Μαθητές του «εἰς πάντα τὰ ἔθνη» (Ματθ. κη´ 19) κι ἐμεῖς δὲν θὰ τὴ λέμε οὔτε στὸν Τόπο μας… Γιὰ τὸ Πρόγραμμα, ὁ Χριστὸς εἶναι Θεός, ὅπως θεοὶ ὑπάρχουν σὲ κάθε θρησκεία. Εἶναι δάσκαλος, ὅπως ὑπάρχουν οἱ μεγάλοι δάσκαλοι τῶν θρησκειῶν Μωάμεθ, Κομφούκιος καὶ Βούδας.
.   Ἡ ἀναφορὰ στὴν Κυριακή, στὴ σημασία τῆς καμπάνας, τοῦ ναοῦ, τῶν κεριῶν, τῶν εἰκόνων, τοῦ Σταυροῦ γίνεται ἡ ἀφορμὴ γιὰ νὰ γνωρίσουν οἱ μαθητὲς τὸ Σάββατο τῶν Ἑβραίων τὴ συναγωγή, τὴν Παρασκευὴ τῶν Μουσουλμάνων, τὸ τζαμί, τὸν ἰμάμη καὶ ὅλα τὰ σχετικὰ μὲ τὴν προσευχὴ στὸ Ἰσλάμ, καὶ τὰ Σύμβολα τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου.
.    Στὴ «χαρὰ τῆς γιορτῆς. Τὰ Χριστούγεννα» τὸ εἰδικὸ βάρος τοῦ θέματος δὲν πέφτει στὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Σωτήρα τοῦ κόσμου, ὅπως θὰ ἀναμέναμε, ἀλλὰ στὴν ἔννοια «γιορτάζω ἐγὼ ὁ ἄνθρωπος, ὅποιος κι ἂν εἶμαι, ὅ,τι κι ἂν πιστεύω». Κέντρο ὁ ἄνθρωπος, ὄχι ὁ Χριστός. Ὁ Χριστὸς παρουσιάζεται ὡς δῶρο στὸν ἄνθρωπο. Τὸ πρόσωπό του ἀποκόπτεται ἀπὸ τὸ «ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστὸς Κύριος» (Λουκ. β´11) για  ὅλο τὸν κόσμο.
.         Γι’ αὐτὸ προτείνεται ἀπὸ τὸ Πρόγραμμα, ὡς πρώτη δραστηριότητα, ἡ γιορτὴ γενεθλίων ἑνὸς μαθητῆ στὴν τάξη… ἀντὶ νὰ προταθεῖ γιορτὴ μὲ τὰ νοήματα τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ. Παράλληλα παρουσιάζονται οἱ σημαντικὲς γιορτὲς τῶν Ἑβραίων, τῶν Μουσουλμάνων καὶ τῶν Ἰνδουιστῶν, ἐνῶ ἐμπεδώνονται μὲ ἀντίστοιχες δραστηριότητες. Π.χ. οἱ μαθητὲς μποροῦν νὰ τοποθετήσουν πάνω σὲ ἕνα μεγάλο χαρτόνι φωτογραφίες ἀπὸ ὅλα τὰ προηγούμενα θέματα καὶ νὰ γράψουν τὰ δικά τους συμπεράσματα. Μὲ ποιὲς εἰδικὲς γνώσεις;
.          Προσεγγίζοντας προσεκτικὰ τὸ πνεῦμα τοῦ Προγράμματος ἀντιλαμβανόμαστε, τί ἐννοοῦνε ὅταν ἰσχυρίζονται ὅτι οἱ ἀφορμήσεις τοῦ γίνονται ἀπὸ τὸ Χριστιανισμό. Οὐσιαστικὰ ὁ Χριστὸς χρησιμοποιεῖται ἁπλῶς ὡς πέρασμα γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῶν προσωπικῶν θρησκευτικῶν καὶ πολιτιστικῶν ἀντιλήψεων τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἀνθρωπος  εἶναι τὸ κέντρο, ὄχι ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ.
.    Στὸ ἴδιο μοτίβο κινοῦνται, στὴ συντριπτική τους πλειοψηφία, οἱ θεματικὲς ἑνότητες: Σ’ ὅλες τὶς θρησκεῖες οἱ ἄνθρωποι προσεύχονται, ἔχουν ἱεροὺς τόπους, ἱερὰ βιβλία, μεγάλους δασκάλους – ἀνάμεσά τους εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Μωάμεθ, ὁ Κομφούκιος καὶ ὁ Βούδας – νηστεύουν, ἀσκοῦνται, ἔχουν σύμβολα. Ὅλες ἔχουν ἁγίους, ὅπως τοὺς «Βούδα, Κομφούκιο, Μωάμεθ, Βισνοὺ (Κρίσνα), Δαλάι Λάμα, Γκάντι καὶ πολλὰ ἄλλα πρόσωπα, ἱστορικὰ ἢ μυθικά». Συνεξετάζονται δηλ. ὡς «ἅγιοι ἄνθρωποι» ἱστορικὰ καὶ μυθικὰ πρόσωπα τῶν θρησκειῶν ἰσότιμα, ἀνεξαρτήτως ἂν μετέχουν στὴν ἀλήθεια καὶ τὴ ζωὴ τοῦ Θεοῦ ἢ βρίσκονται στὸ χῶρο τῆς φαντασίας τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐπινοήσεων. Ὁ Γέροντας Πορφύριος ὑπάρχει στὴν ἴδια κατηγορία μὲ κοινωνικοὺς ἐργάτες καὶ μὲ τὸ λειτουργό της βουδιστικῆς μαγείας Δαλάι Λάμα.
.    Στὰ πλαίσια τῆς διδασκαλίας τῶν ἑορτῶν τὰ γενέθλια του Μωάμεθ,  ἡ γιορτὴ σωτηρίας τῶν Ἑβραίων, τὸ φεστιβὰλ τῶν φώτων τῶν Ἰνδουιστῶν, ἑορτῶν τοῦ Βουδισμοῦ, ὅπως ὁ χορὸς τοῦ δράκου στὴν Κίνα, οἱ μαθητὲς θὰ μελετήσουν, ἐπίσης, τὴν ἱστορία τῆς Ροὺθ τῆς Π.Δ. καὶ τὴν παραβολὴ τοῦ σπλαχνικοῦ Σαμαρείτη τῆς Κ.Δ. Μεταξὺ δὲ τῶν δραστηριοτήτων θὰ κατασκευάσουν κολλὰζ – ψηφιδωτό, χρησιμοποιώντας γνώσεις ἀπὸ τὸ χῶρο τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῶν ὁμολογιῶν του, καθὼς καὶ τῶν θρησκειῶν.
.        Ὅπως ἀναφέρει ὁ σχετικὸς πίνακας θὰ περιλαμβάνονται «φωτογραφίες ναῶν, ὀνόματα κοινοτήτων, σύμβολα καὶ χρώματα θρησκειῶν, ἀγάλματα, εἰκόνες κ.ἄ.», ἐνῶ στὸ κέντρο οἱ μαθητὲς θὰ γράψουν «ἕνα σύνθημα / τὸν τίτλο τῆς ἑνότητας» ποὺ μόνοι τους θὰ συναποφασίσουν. Στὸ Πρόγραμμα δὲν ὑπάρχει θρησκευτικὸ στοιχεῖο ποὺ νὰ μὴν τὸ ἐπιστρατεύσουν. Ὅλος αὐτὸς ὁ συμφυρμὸς τί καὶ ποιὸν ἐξυπηρετεῖ;
.    Ἂν τὸ Πρόγραμμα δὲν στόχευε στὸ θρησκευτικὸ συγκρητισμό, θὰ μποροῦσε κάλλιστα νὰ διδάξει τὰ στοιχεῖα τῶν θρησκειῶν, χωρὶς νὰ τὰ συνδέσει μὲ ἀφηγήσεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς.
.     Ὁ Χριστὸς ὡς καλὸς Σαμαρείτης ἔρχεται ν’ ἀπελευθερώσει τὸν ἄνθρωπο ποὺ πέφτει στοὺς ληστὲς (τὴν πολύμορφη ἁμαρτία) καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴ ἴαση μέσα ἀπὸ τὴ θεραπεία ποὺ τοῦ προσφέρει ἡ μυστηριακὴ ζωὴ στὴν Ἐκκλησία. Δὲν προσέφερε κανένα πολύχρωμο συνονθύλευμα ἀνθρώπινων ἐπινοήσεων.
.      Αὐτὴ ἡ τακτική, νὰ βρίσκομε ἐρείσματα στὸ λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς προκειμένου νὰ πετύχομε τὴ σύγκλιση τῶν θρησκευτικῶν ἀξιῶν ποὺ θὰ στηρίξουν τὴ «δημιουργία μίας σύγχρονης πολυπολιτισμικῆς κοινωνίας» σύμφωνα μὲ τὶς διεθνεῖς ἐξελίξεις τοῦ 21ου αἰώνα – δὲν ἀπέχει ἀπὸ τοὺς στόχους τῆς Alice Ann Bailey (1880-1949), ὅπως τοὺς ὁραματίζεται στὸ βιβλίο της «Τὰ προβλήματα τῆς ἀνθρωπότητος, κέφ. ϛ´, Τὸ πρόβλημα τῶν Ἐκκλησιῶν», σ. 183- 239.
.      Ἡ Bailey προτείνει στοὺς Θεοσοφιστὲς ν’ ἀπομονώσουν τὶς ἀλήθειες ποὺ εἶναι οὐσιώδεις γιὰ τὴν πρόοδο καὶ τὴ φώτιση τοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ ἀπορρίψουν ἐκεῖνες τὶς ἀλήθειες ποὺ εἶναι ἐπιδεκτικὲς ἀμφισβητήσεως. Νὰ καθορίσουν τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας ποὺ πρέπει ν’ ἀκολουθήσουν οἱ Ἐκκλησίες. Τὸ κλειδὶ τῆς ἀλήθειας βρίσκεται στὴν ἑνοποιητικὴ δύναμη τῆς Συγκριτικῆς Θρησκείας. Μόνο οἱ ἀρχὲς καὶ οἱ ἀλήθειες ποὺ εἶναι παγκοσμίως ἀναγνωρισμένες νὰ ἔχουν τὴ θέση τους στὴν κάθε θρησκεία.
.        Ὅλες οἱ θρησκεῖες νὰ θεωροῦνται ὅτι προέρχονται ἀπὸ μία μεγάλη πνευματικὴ πηγή, ἀπὸ τὴν ὁποία εἶναι ἀναπόφευκτο νὰ προβάλλει ἡ καθολικὴ παγκόσμια θρησκεία. Δὲν θὰ ὑπάρχουν τότε οὔτε χριστιανοὶ οὔτε εἰδωλολάτρες, οὔτε Ἰουδαῖοι οὔτε ἐθνικοί, ἀλλ’ ἁπλῶς καὶ μόνον ἕνα μεγάλο σῶμα πιστῶν, ποὺ θὰ προέρχονται ἀπ’ ὅλες τὶς τρέχουσες θρησκεῖες. Αὐτοὶ θ’ ἀποδέχονται τὶς ἴδιες ἀλήθειες, ὄχι ὡς θεολογικὲς ἀντιλήψεις, ἀλλ’ ὡς οὐσιώδεις γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ θὰ στέκουν ἑνωμένοι πάνω στὸ βάθρο τῆς ἀδελφότητας καὶ τῶν ἀνθρώπινων σχέσεων. Μιὰ τέτοια Παγκόσμια Θρησκεία δὲν ἀποτελεῖ νωχελῆ ὀνειροπόληση, ἀλλὰ κάτι τὸ ὁποῖο σήμερα προσλαμβάνει σαφῆ μορφή».
.           Συμπληρώνει: «στὸν κόσμο τοῦ μέλλοντος οἱ ἄνθρωποι παντοῦ καὶ οἱ ὀπαδοὶ κάθε θρησκείας, νὰ τηροῦν τὶς ἴδιες ἅγιες ἡμέρες καὶ νὰ ἑνώνονται γιὰ νὰ τιμοῦν τὶς ἴδιες γιορτές.
.         Αὐτὲς οἱ ἀρχὲς τῆς Θεοσοφίας ποὺ εἶναι ἐπίσης, ἀρχὲς τῆς Μασονίας, τῆς Νέας Ἀκρόπολης καὶ τόσων ἄλλων παραθρησκευτικῶν ὁμάδων κοινῆς κοσμοθεωρίας, περνᾶνε μέσα ἀπὸ τὴ δίοδο τῆς ἐπικοινωνίας τῶν λαῶν, τὴ συγκριτικὴ μελέτη τῶν πολιτισμῶν, τὴ φιλοσοφία τῶν θρησκειῶν, μέσα ἀπὸ τὴν ἀναζήτηση δυνάμεων αὐτοθεραπείας καὶ μεταμόρφωσης κ.α. Γιὰ τὶς ὁμάδες αὐτὲς ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου, ἀλλὰ ἕνας μύστης, ἕνας δάσκαλος. Κατ’ αὐτούς, ὄψεις τῆς ἀλήθειας ὑπάρχουν σ’ ὅλες τὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου.
.            Μὲ τέτοιες θέσεις, ἀντιλαμβάνεστε ὅτι ὁ Κύριος ἠμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς «ἔκανε λάθος» ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος, δὲ χρειαζόταν νὰ προσλάβει τὴν ἀνθρώπινη φύση μας. Κατ’ αὐτούς, εἶναι στὴ δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ  προσλάβει τὴν ὑπάρχουσα ἀλήθεια καὶ νὰ ἀναδείξει τὴ «χριστικὴ του συνείδηση», τὴ συνείδηση τοῦ φωτισμένου, ποὺ γνωρίζει ὅτι ἡ οὐσία τοῦ Πατέρα/ Μητέρα Θεοῦ τῆς Δημιουργίας ὑποτίθεται, ὑπάρχει μέσα του, γι’ αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἑνώνεται μαζί της. Εἶναι ὁ ἴδιος Θεός. (Στὸν ὄρο Πατέρα/ Μητέρα Θεοῦ τῆς Δημιουργίας φιλοξενοῦνται οἱ πιὸ ὀνομαστὲς ἀρσενικὲς καὶ θηλυκὲς θεότητες τῶν θρησκειῶν)

.         Τελειώνοντας αὐτὴ τὴ συνοπτικὴ προσέγγιση, ἐκτιμῶ ὅτι, γιὰ τὶς ἀπόψεις καὶ ἐπιδιώξεις τῆς Θεοσοφίας καὶ τῶν ὁμάδων της, τὸ νέο Π.Σ. τοῦ ΜτΘ, ἂν δὲν εἶναι δάκτυλός τους, ἀποτελεῖ τὸ καλύτερο δῶρο ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ τοὺς προσφέρουμε. Διότι μέσα στὶς πρωταρχικές τους ἐπιδιώξεις εἶναι νὰ διδάσκονται πλέον οἱ φιλοσοφίες καὶ οἱ πρακτικές τους στὰ σχολεῖα, π.χ. μέσα ἀπ’ τὰ προγράμματα ἀγωγῆς ὑγείας καὶ ἄλλους συναφεῖς τρόπους.
.    Σᾶς θυμίζω ὅτι τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 2009 προγραμματίσθηκαν ἀπὸ Σχολικὸ Σύμβουλο Φυσικῆς Ἀγωγῆς σεμινάρια γιὰ ὅλους τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς Πρωτοβάθμιας καὶ Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης μὲ θέμα «Ἡ Γιόγκα στὴν Ἐκπαίδευση», μέσα ἀπὸ τὰ ὁποία ἡ ὀργάνωση τοῦ Σατυανάντα σκόπευε νὰ περάσει τὸ διαλογισμὸ τῆς Νίντρα Γιόγκα στὴν ἐκπαίδευση.
.         Τὰ σεμινάρια ἔπειτα ἀπὸ διαμαρτυρίες ματαιώθηκαν. Ὑποψιάζομαι ὅτι ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἔχουν μέχρι τώρα καταφέρει οἱ παραθρησκευτικὲς ὀργανώσεις, νὰ εἰσχωρήσουν δηλαδὴ στὴν ἐκπαίδευση, τοὺς τὸ προσφέρει ἔμμεσα, χωρὶς περίσκεψη τὸ ἐν λόγῳ Πρόγραμμα.
.        Εἶναι καταφανὲς ὅτι οἱ μαθητές μας, ὡς ἀθωράκιστοι καὶ ἀνυποψίαστοι – ἐπειδὴ οἱ συμφυρμένες γνώσεις θὰ προσφέρονται ἀπὸ τὸ σχολεῖο – ποὺ εἶναι ὁ χῶρος ἐμπιστοσύνης τους καὶ ἑπομένως ἀποτελεῖ ἐγγύηση γι’ αὐτοὺς – θὰ γίνουν εὔκολη λεία, χάνοντας σταδιακὰ καὶ ἀνεπαίσθητα τὶς Ὀρθόδοξες ἀντιστάσεις τους. Μὴ γένοιτο.
.        Τελικά, ποιὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς στόχος τοῦ ΜτΘ; Γιατί τὸ Π.Σ. συγχέει τὸν ἀναντίρρητα ὀφειλόμενο σεβασμὸ πρὸς τὴν ἑτερότητα μὲ τὴ μὴ διάκριση τῆς ἀλήθειας;
.         Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μαθαίνουμε νὰ ζοῦμε καὶ νὰ πορευόμαστε μὲ τὸν Χριστό, ἐπειδὴ “χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν” (Ἰω. ιε´ 5). Ἀπ’ Αὐτὸν θωρακίζεται ἡ ζωή, ἐμπνέεται ἡ σκέψη, τὸ κοινωνικὸ ἔργο, διασώζονται οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις, καταργοῦνται οἱ κοινωνικοὶ ἀποκλεισμοί, γιὰ τοὺς ὁποίους ἐνδιαφέρεται τὸ Π.Σ.
.          Τὸ πρόσωπο καὶ ἡ ζωή του ἀποκτᾶ ἀξία, ὄχι ἐπειδὴ θὰ βασιλεύσει, γενικὰ καὶ ἀπροσδιόριστα, ἡ ἀγάπη, ὁ σεβασμὸς τῆς ἑτερότητας, ἡ εἰρήνη, ἡ δικαιοσύνη, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος, ἐν Χριστῷ, ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ μετέχει αἰώνια στὴ δόξα τῆς ἑτερότητας Ἐκείνου, ὁ Ὁποῖος, ἐνῶ εἶναι ἀλλότριος ὡς πρὸς τὴ φύση, γίνεται οἰκεῖος στὸν ἄνθρωπο ὡς πρὸς τὴ δόξα, μὲ τὶς ἐνέργειές Του.
.        Αὐτὴ λοιπὸν ἡ μέγιστη δυνατότητα τῆς κατὰ Χάριν καὶ ἐν Χριστῷ θέωσης εἶναι τὸ ἀληθινὸ ζητούμενο, ποὺ ὑψώνει πάνω ἀπὸ κάθε φθορὰ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις καὶ τὶς ἀνάγει στὴ σφαίρα τῆς κοινωνίας μὲ τὸν ἀπόλυτα Ἅγιο Θεό.

ΠΗΓΗ: «ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ»

ΠΟΙΑ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΑΧΙΜΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Ποιά ἡ προσωπικότητα τοῦ μαχίμου Θεολόγου καθηγητοῦ
στήν ἐκπαίδευση.

 Τοῦ Ἀρχιμ. Σαράντου Σαράντου
Φιλολόγου, Θεολόγου
ἐφημερίου Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

Χριστός Ἀνέστη!
Ἀγαπητοί ἀδελφοί.

.       Εἶναι πιά ἀναμφισβήτητη πραγματικότητα, ὅτι ἡ χώρα μας βρέθηκε κάτω ἀπό τήν τυραννικότερη κυριαρχία πού θά μποροῦ­σε ποτέ νά εὑρεθεῖ.  Συμπολίτευση καί ἀντιπολίτευση συν­ερ­γάστηκαν μέ τίς ξένες ἀνθελληνικές καί ἀντορ­θό­δο­ξες δυνάμεις, σφυροκόπησαν ἀλύπητα τόν ἑλληνικό λαό στερώντας του στέγη, τροφή καί χρήματα γιά νά τόν ἐξαναγκάσουν νά παραδώσει καί νά προδώσει ὅλους τούς  θησαυρούς του, φυσικούς, ὑλικούς καί πνευματικούς στούς ἀφέντες τῆς Νέας Ἐποχῆς.

ΠΟΙΑ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΑΧΙΜΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΗΜΕΡΙΔΟΣ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ Ὀρθόδοξη Παιδεία ἤ Πανθρησκειακή προπαγάνδα;»

Πορίσματα τῆς Ἡμερίδος
πού διεξήχθη στό Πολεμικό Μουσεῖο
τήν 19^η Μαΐου 2012 μέ θέμα:

Θρησκευτικά: Ὀρθόδοξη Παιδεία ἤ
Πανθρησκειακή προπαγάνδα;

.         Ἔπειτα ἀπό τή συγκροτημένη παρουσίαση τῶν θεμάτων τῶν δέκα εἰδικῶν ὁμιλητῶν τῆς ἡμερίδος, πού διαπραγματεύθηκαν τό ὡς ἄνω φλέγον θέμα ἀπό ὅλες τίς πλευρές του καί τή γόνιμη συζήτηση πού ἐπακολούθησε διατυπώθηκαν καί ἐγκρίθηκαν ἀπό τό πολυπληθές ἀκροατήριο τά κάτωθι πορίσματα:

1.                 Μετά τήν ἀλλοίωση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καί τή δια­στρέβλωση καί συκοφάντηση τῆς ἑλληνικῆς μας ἱστορίας, πῆραν σειρά τά θρησκευτικά, τό τελευταῖο ἀπό τά τρία ἀπαραίτητα μαθήματα τῆς ἐθνικῆς μας παιδείας, μέ τά ὁποῖα ὁ μαθητής «γιομίζει προκοπή κι᾿ ἀρετή» (Μακρυγιάννης) γιά νά διαμορφώσει ὥριμο ἀνθρώπινο πρόσωπο. Στή μακραίωνη Ἐθνική μας παιδεία ἀστασίαστη θέση κατέχει τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν ὡς ὀρθό­δοξη ὁμολογία.  Ἡ ἱστορία μας στή διαχρονία της τό ἐπιβεβαιώνει.

2.                 Οἱ τελευταῖες ριζικές μεταρρυθμίσεις διά τοῦ νέου νόμου τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας στή θρησκευτική ἀγωγή τῶν Ἑλλη­νο­παίδων, παρά τούς παιδαγωγικούς στόχους τους, παρουσιάζουν πολύ σοβαρά προβλήματα. Αὐτά ἀφοροῦν τήν ἡλικία τῶν μαθητῶν πρός τούς ὁποίους ἀπευθύνονται, τόν ὄγκο τῶν ἑτερόκλητων ἐννοιῶν τῶν θεματικῶν ἑνοτήτων, τόν πρόδηλο θρησκευτικό συμφυρμό σέ συνδυασμό μέ τήν ἀπουσία τῆς οὐσιώδους ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ ὡς Σωτήρα τῶν ἀνθρώπων καί τήν παράλληλη παρουσίαση τῶν Ἁγίων, τῶν Μυστηρίων, τῆς ἀσκήσεως καί τῆς προσευχῆς τῆς Ἐκκλησίας, μέ φαινομενικά ἀντίστοιχες καταστάσεις διαφόρων θρησκευμάτων.

3.                 Ἡ πολυπολιτισμικότητα στήν ὁποία βασίζονται οἱ συντάκτες τοῦ νέου Π.Σ. γιά νά κάνουν τό μάθημα πολυθρησκευτικό, ἀποτελεῖ ἕνα μύθο, μιά κατασκευασμένη, πλασματική καί φανταστική ἱστορία, πού ἔχει ἤδη ἐγκαταλειφθεῖ ὡς μοντέλο καί στίς ΗΠΑ καί στήν Εὐρώπη.  Ἀποδομεῖ τήν οὐσία τῆς ὀρθόδοξης παράδοσης,  ἀπορρυθ­μίζει τή βούληση, τή δραστηριότητα καί πρόοδο τῶν μαθητῶν.  Τούς καθιστᾶ ἀδύνατες μονάδες στήν ἀχανῆ παγκοσμιοποιούμενη κοινωνία.

4.                 Διαπιστώθηκαν ἀντορθόδοξες τάσεις στή δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση προερχόμενες ἀπό μερίδα καθηγητῶν θεολόγων, ἐπηρεασμένων ἀπό τή νεοφανῆ μεταπατερική θεολογία.  Στίς θεολογικές μας Σχολές τινές τῶν καθηγητῶν μέ ἐλλιπῆ τήν ὀρθόδοξη παιδεία διακινοῦν αἱρετικές ἰδεολογίες πού ἐπίσημα ἔχουν καταδικασθεῖ τόσο διά Συνοδικῶν ἀποφάσεων, ὅσο καί ἀπό τό Σῶμα τῶν πιστῶν. 

5.                 Τό ἰσχῦον Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος δέν ἐπιτρέπει τήν ἀναλυτική καί ἰσόκυρη διδασκαλία ἄλλων ὁμολογιῶν καί ἄλλων θρησκειῶν, ἐφόσον ἡ ἐπικρατοῦσα θρησκεία στήν πατρίδα μας εἶναι ἡ ὀρθόδοξη πίστη.  Ἀποφάσεις δικαστηρίων τῆς πατρίδος μας ἔχουν δικαιώσει προσφυγές γονέων, πού πιστεύουν ὅτι προσβάλλονται ὡς Ἕλληνες πολῖτες καί ὀρθόδοξοι πιστοί, ἀφοῦ τά παιδιά τους προσηλυτίζονται σέ ἄλλα δόγματα, σέ ἄλλους ἀδοκίμαστους τρόπους ζωῆς.  Ἡ μετατροπή ἑπομένως τοῦ μαθήματος τῶν θρη­σκευτικῶν σέ πανθρησκειακό εἶναι ἀντισυνταγματική καί παράνομη. Ἡ μετάλλαξη ἐπίσης τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν διασπᾶ τήν Ἑλληνική κοινωνία μας καί ἰδιαίτερα τήν ἑνότητα ἀνάμεσα στήν προηγούμενη γενιά καί τήν τῶν νεωτέρων.

6.                 Ἔγινε ἀπολύτως κατανοητό, ὅτι ἡ ὀρθόδοξη θρησκευτική παιδεία ἀνέδειξε ἐλεύθερες καί ὁλοκληρωμένες προσωπικότητες, μέ ἀποκορύφωμα τούς ἐθνομάρτυρες καί νεομάρτυρες τῆς πατρίδος μας μέ γνήσιο φιλόθεο καί φιλάδελφο φρόνημα.  Τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν ὡς ὀρθόδοξη διδαχή παρέχει στούς μαθητές τά θεραπευτικά φάρμακα πού θά ἀρχίσουν τήν ἀληθινή θεραπεία τόσο γιά τό ὑπόλοιπο διάβα τῆς παρούσης ζωῆς ἐντός τῆς στρατευομένης μας ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅσο καί γιά τήν εἴσοδο στήν αἰώνια μετά τοῦ Κυρίου μας ζωή, στή θριαμβεύουσα Ἐκκλησία τῶν ἐν οὐρανοῖς πρωτοτόκων.
.      Μέ τήν ὀρθόδοξη διδαχή θά ἀποκτήσουν οἱ μαθητές ἰσορροπία πνευματική, ψυχολογική, μορφωτική, κοινωνική, διανοητική, συναισθηματική, σωματική.  Μέ ὁπλισμό καί μέ περιουσία αὐτή τήν ὀρθόδοξη παιδεία θά μποροῦν νά στέκονται μέ σεβασμό ἀληθινό καί ἀγάπη ἀληθινή μπροστά σέ κάθε ἑτερόδοξο ἤ ἀλλόθρησκο, ἀφοῦ εἶναι ἐγνωσμένη ἡ ἐν Χριστῷ φιλαδελφία τῶν ὀρθοδόξων, πού ἀπορρέει ἀπό τήν ταπεινή ἐν Χριστῷ Τριαδική φιλοθεΐα.

7.                 Ἡ προσωπικότητα τοῦ θεολόγου παίζει τόν πρωταρχικό ρόλο στήν προσφορά θεανθρώπινης ἐν Χριστῷ θρησκευτικῆς ἀγωγῆς, πού μορφώνει, ἀνδρώνει καί χαριτώνει τά νέα βλαστάρια τῆς πατρίδος μας.  Ὁ δάσκαλος καί ὁ θεολόγος πού εἶναι ζωντανό μέλος τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, διαμορφώνει συγκροτημένο, ξεκάθαρο καί σθεναρό ἐκκλησιαστικό πρόσωπο, μέ ἐφαρμογή τοῦ λόγου στήν πράξη, ἁρμονική σχέση μὲ  συναδέλφους τοῦ σχολικοῦ περιβάλλοντος, μαθητές καί γονεῖς τῶν μαθητῶν, ὡς ἐπίσης καί μέ τήν τοπική Ἐκκλησία.

Δυστυχῶς μέχρι σήμερα στόν Ἑλλαδικό χῶρο δέν ἐφαρμό­σθηκε ὡς μοντέλλο ἐκπαίδευσης τό Ἑλληνικό Σχολεῖο τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ, ἀλλά διάφορες παραλλαγές τῶν ἐκπαιδευτικῶν πειραμάτων τῆς Δύσης. Ὅσο  ἡ ἐκπαίδευση ἀπομακρύνεται ἀπό τόν τύπο τῆς Παιδείας πού ὅρισε ὁ Πατροκοσμᾶς, τόσο καί ἡ Ἐθνική καί ἡ ἀτομική Ἐλευθερία μας θά γίνεται ἄπιαστο ὄνειρο καί θολή πραγματικότητα. Γιά νά ἀναπνεύσει ἡ Νεολαία μας αἰσιοδοξία, χαρά καί πραγματική Ἐλευθερία πρέπει χωρίς ἀναβολές νά φτιάξουμε τά σχολεῖα τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ.

Ἔτσι θά ἐπαληθευθεῖ καί «ὁ Ἅγιος τοῦ αἰῶνα μας», ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, πού προφητικά καί θεοφώτιστα στήν ἐποχή του εἶχε πεῖ ὅτι τό Ἑλληνικό Ἔθνος εἶναι προορισμένο νά εἶναι ὀφθαλμός καί διδάσκαλος τῆς οἰκουμένης.

ΠΗΓΗ: anavaseis.blogspot.com

Η ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ: «Ὅπως καὶ νὰ τὸ δεῖς, εἶναι προδοσία»

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ.2045, 15.05.2012 

.        «Εἶναι φανερὸ πὼς ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ δύο ἐκ διαμέτρου ἀντίθετες ἀντιλήψεις γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Κατὰ τὴν μία, τὴν παλαιότερη, τὸ μάθημα ὀφείλει νὰ εἶναι ὁμολογιακό, νὰ διδάσκει δηλαδὴ στὰ παιδιὰ τὴν Ὀρθόδοξη ὁμολογία καὶ πίστη. Κατὰ τὴν νέα ἀντίληψη ὀφείλει νὰ εἶναι θρησκειολογικό, νὰ διδάσκει δηλαδὴ ὅλες τὶς θρησκεῖες.
.        Μὲ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν τὸ μάθημα, κατὰ γενικὴ ἀντίληψη, γίνεται θρησκειολογικό. Ἂς μᾶς ἐπιτραπεῖ νὰ διαφωνήσουμε μὲ αὐτὴ τὴν γενικὴ ἀντίληψη. Ἐμεῖς καταλήγουμε στὸ ὅτι τὸ μάθημα μὲ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν γίνεται σαφῶς ὁμολογιακό. Μὲ μιὰ μόνο καίρια καὶ οὐσιώδη διαφορά: Γίνεται ὁμολογιακὸ ὄχι πλέον τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἀλλὰ τῆς ἀπὸ σκοτεινὰ κέντρα προωθούμενης Πανθρησκείας. Ὁ Σεβασμιώτατος ἅγιος Λαρίσης ἔχει δίκαιο: «Ὅπως καὶ νὰ τὸ δεῖς, εἶναι προδοσία»! Τίποτε ἄλλο!»

… «ἀρνούμενος φυσικὰ νὰ συμφωνήσω σὲ ἕνα προσχεδιασμένο Πρόγραμμα Σπουδῶν, ἢ ἂν ἔμενα, τὸ Πρόγραμμα θὰ ἦταν ἐντελῶς διαφορετικὸ ἀπὸ παιδαγωγικῆς πλευρᾶς καὶ φυσικὰ δὲν θὰ εἶχε ὡς βασικό του ἄξονα ἕνα πολυθρησκειακὸ γραμματισμό, βασισμένο σὲ μιὰ πλασματικὴ πολυπολιτισμικότητα καὶ σὲ ἕνα πρωτάκουστο καὶ ἐκτρωματικὸ θεολογικὸ εὕρημα, τὴν Θεολογία τῆς πολυπολιτισμικότητας, ἀνάδοχος καὶ εἰσηγητὴς τῆς ὁποίας ἔχει τὴν τιμὴ νὰ εἶναι ὁ κ. Γιαγκάζογλου»

«Ἐμεῖς, παιδιά μου, ζήσαμε δασκάλους ποὺ μιλοῦσαν ὅλη μέρα γιὰ τὸν Θεό, κι ἐσεῖς οὔτε τὴν ὥρα τῶν Θρησκευτικῶν δὲν διεκδικεῖτε; Ἐμεῖς ζήσαμε Δασκάλους στὸ Δημοτικὸ καὶ Καθηγητὲς στὸ Γυμνάσιο ποὺ μετέβαλλαν τὴν τάξη σὲ Ναό, ποὺ ἀνέβαζαν τὴν ἕδρα σὲ ἄμβωνα μελίρρυτο. Ἅγια Ἁγίων γινόταν ἡ τάξη στὴ μικρὴ φτωχὴ γειτονιά μου, ποὺ ἂν καὶ μικρὴ εἶχε Καποδιστριακὸ κτίριο γιὰ Δημοτικὸ Σχολεῖο.»

ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΗΣ “ΑΝΟΙΧΤΟΤΗΤΑΣ”

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ «ἔρις» περὶ τὴν φυσιογνωμία, τὸ περιεχόμενο καὶ τὴν ἀποστολὴ τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἔχει μιὰ καὶ μόνη ρίζα, τὴν ἔλλειψη ὁμολογιακοῦ φρονήματος ὀφειλομένη σὲ δύο αἰτίες: Πρώτη ἡ συμπλεγματικὴ προσκόλληση στὸ «ὅραμα» τῆς νεοεποχήτικης «ἀνοιχτότητας» καὶ δεύτερη καὶ χειρότερη ἡ ἐπιμελῶς συγκαλυπτομένη (ὑπὸ ποικίλους «θεολογικοφανεῖς» μανδύες) ἀπιστία στὸν ΧΡΙΣΤΟ ὡς τὴν ΑΥΤΟΑΛΗΘΕΙΑ.

. […] Ἔπραξαν ὅ,τι μποροῦσαν γιὰ νὰ ἀποτελειώσουν τὸ ἤδη πληγωμένο σῶμα τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Ἀρνοῦνται νὰ διαλεχθοῦν ἐπὶ τῆς οὐσίας καὶ ἐξαντλοῦν ἑαυτοὺς νὰ συγγράφουν καὶ ἐμᾶς νὰ διαβάζουμε – ἔχουμε καὶ ἐμεῖς ὅρια ἀντοχῆς καὶ ἀνοχῆς – μακροσκελῆ ἄρθρα γιὰ τὸ περιτύλιγμα τοῦ νέου προγράμματος σπουδῶν γιὰ τὰ Θρησκευτικά…
.        «Ἁρμόδιοι», «ἐμπειρογνώμονες» γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, φιμωτὲς ὅμως τῶν θεολόγων ποὺ διδάσκουμε στὶς τάξεις. Θέτουν «ὅρους καὶ ὅρια» στὸν «διάλογο» γιὰ τὸ θρησκευτικὸ μάθημα, ἀποκλείουν ὅμως κάθε ἀντίθετη ἀπὸ τὴν δική τους ἄποψη κατὰ τὸν σχεδιασμὸ τοῦ προγράμματος σπουδῶν. Πολέμιοι τοῦ ὁμολογιακοῦ – κατηχητικοῦ μαθήματος καὶ εἰσηγητὲς τοῦ «ἀνοιχτοῦ» στὶς ἄλλες ὁμολογίες καὶ θρησκεῖες γνωσιολογικοῦ μαθήματος, ποὺ ντρέπονται ὅμως νὰ ὁμολογήσουν ὅτι εἶναι θρησκειολογικό. Προσαρμόζουν τὰ Θρησκευτικὰ στὶς ἀπαιτήσεις τῶν σύγχρονων καιρῶν καὶ μετὰ ἰσχυρίζονται ὅτι διατηροῦν τὸ διαχρονικὸ ὀρθόδοξο χαρακτήρα τους. Θυσιάζουν τὸ μάθημα στὸν βωμὸ τῆς πολυπολιτισμικότητας καὶ κλαψουρίζουν ὡς δῆθεν συκοφαντούμενοι, ὅταν ἐλέγχονται γιὰ τὸν πολυθρησκευτικὸ χαρακτήρα ποὺ προσδίδουν στὸ μάθημα. Χθεσινοὶ θαυμαστές τοῦ Γιανναρᾶ καὶ σημερινοὶ εἰσηγητὲς τῆς μεταπατερικῆς θεολογίας ἢ μᾶλλον αἵρεσης. Χθεσινοὶ ἐπικριτὲς τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὀργανώσεων καὶ σημερινοὶ μελετητὲς τῆς μεταπατερικότητας τοῦ Παναγιώτη Τρεμπέλα! Κατέλαβαν τὶς ὑψηλὲς θέσεις καὶ αὐτοπροβάλλονται ἀνάμεσα σὲ πέλαγα καὶ σὲ βουνὰ ὡς «ἐμψυχωτὲς» τῶν θεολόγων, αὐτοὶ ποὺ «ἔκλεισαν τὴν πόρτα» σὲ «εὐσεβισμοὺς» καὶ «φαρισαϊσμούς»!
. Καὶ τί ἔτι λέγω; Ἐπιλείψει με γὰρ διηγούμενον ὁ χρόνος γιὰ τὰ κατορθώματα τῶν θεολόγων τοῦ ΚΑΙΡΟΥ. Καὶ ἂν ὁ σύνδεσμος ΚΑΙΡΟΣ μᾶς ἔχει γίνει πιὰ γνωστὸς γιὰ τὶς ἀπόψεις καὶ τὶς θέσεις του, μονότονα ἐπαναλαμβανόμενες καὶ ἀμετανόητα ἀδιόρθωτες, οἱ θεολόγοι του ἂς μὴ ξεχνοῦν ὅτι ἔχει ὁ καιρὸς γυρίσματα…

ΠΗΓΗ: thriskeftika.blogspot.com

ΗΜΕΡΙΔΑ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΙΔΕΙΑ Ἢ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ;»

Ἡμερίδα μέ θέμα
«Θρησκευτικά: Ὀρθόδοξη παιδεία ἤ πανθρησκειακή προπαγάνδα;»
πρόκειται νά πραγματοποιηθεῖ
ἀπό τήν ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
στό Ἀμφιθέατρο τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου
τό Σάββατο 19 Μαΐου 2012 καί ὥρα 16:00-22:00.

.         Σὲ σχετικὸ ἐνημερωτικὸ σημείωμα τῆς Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν σημειώνεται ὅτι «Γίνεται πολύς πόλεμος στίς μέρες μας ἐναντίον τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν. Ἀφοῦ πρῶτα μείωσαν τίς ὧρες διδασκαλίας του, στή συνέχεια ἔδωσαν τήν δυνατότητα ἀπαλλαγῆς ἀπό αὐτό· τώρα προτείνουν νά τό κάνουν ἐπιλεγόμενο, πασχίζουν νά τό μετατρέψουν σέ θρησκειολογία, ὥς καί νά τό ἐξοστρακίσουν παντελῶς ἀπό τά ἑλληνορθόδοξα σχολεῖα μας, ὥστε τά παιδιά μας νά βγαίνουν ἄθρησκα, ἄοσμα, ἄχρωμα καί κατά συνέπεια νά γίνονται εὔκολη θήρα στούς πάσης φύσεως ἐπιτηδείους. Ἡ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ μέ τή διοργάνωση σχετικῆς ἡμερίδας προτίθεται νά συμβάλει στήν ἀναστολή τῆς ὑποβαθμίσεως καί ἀλλοιώσεως τοῦ χαρακτῆρος τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν».

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Α΄ Συνεδρία:

Πρόεδρος-Συντονιστής π. Ἰωάννης Φωτόπουλος.

4 μ.μ. Ἔναρξη—Χαιρετισμοί

Ἀπόδοση ἐπίκαιρων ὕμνων ἀπό τή βυζαντινή χορωδία «Ἐν Ψαλτηρίῳ», ὑπό τή διεύθυνση τοῦ κ. Κωνσταντίνου Μπουσδέκη.

4.15 μ.μ.- 4.35 μ.μ.: π. Γεώργιος Μεταλληνός, Ὁμότιμος Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πα-νεπιστημίου Ἀθηνῶν, μέ θέμα: «Τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καί ἡ ἀστασίαστη θέση του στήν ἐθνική μας Παιδεία».

4.35 μ.μ.- 4.55 μ.μ.: κ. Ἡρακλῆς Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικῆς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, μέ θέμα: «Πολυπολιτισμικότητα καί Πολυθρησκευτικότητα: Τό νέο μεταπατερικό μοντέλο σχολικῆς θρησκευτικῆς ἀγωγῆς».

4.55 μ.μ. – 5.15 μ.μ.: κ. Ἑλένη Βασσάλου, καθηγήτρια Θεολόγος, μέ θέμα: «Ριζικές μεταρρυθμίσεις στή θρησκευτική ἀγωγή ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδεί-ας».

5.15 μ.μ. – 5.35 μ.μ.: κ. Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος, μέ θέμα: «Τό κακό θά μᾶς ἔρθει ἀπό τούς διαβασμένους. Θά βγοῦν πράγματα ἀπό τό Σχολεῖο πού ὁ νοῦς σας δέν φαντάζεται (ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός)».

5.35 μ.μ. – 5.50 μ.μ.: π. Λάμπρος Φωτόπουλος, Νομικός – Θεολόγος, μέ θέμα: «Παιδεία καί ἐλευθερία κατά τόν ἅγιο Κοσμᾶ».

5.50 μ.μ. – 6.30 μ.μ.: Συζήτηση

6.30 μ.μ. – 6.50 μ.μ.: Διάλειμμα

Β΄ Συνεδρία:

Πρόεδρος-Συντονιστής π. Ἀντώνιος Μπουσδέκης

6.50 μ.μ. – 7.05 μ.μ.: π. Ἰωάννης Φωτόπουλος, Νομικός – Θεολόγος, ἱδρυτικό μέλος τῆς Ε.Π.Μ., μέ θέμα: «Μεταπατερικές παρεμβάσεις στίς Θεολογικές μας Σχολές – Τρόποι διακριτικῶν ἀντιδράσεων».

7.05 μ.μ. – 7.25 μ.μ.: κ. Γεώργιος Κρίππας, Καθηγητής Ἐλευθ. Πανεπιστημίου, μέ θέμα: «Ἡ κατοχύρωση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν».

7.25 μ.μ. – 7.45 μ.μ.: κ. Χρῆστος Παπασωτηρίου, δικηγόρος παρ᾿ Ἀρείῳ Πάγῳ, ἱδρυτικό μέλος τῆς Ε.Π.Μ., μέ θέμα: «Τό συνταγματικό δικαίωμα τῶν Ἑλλήνων γονέων γιά τή χριστιανική ἀγωγή τῶν Ἑλληνοπαίδων».

7.45 μ.μ. – 8.05 μ.μ.: π. Γεώργιος Εὐθυμίου, ᾿Επίκουρος Καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν, μέ θέμα: «Ποιμαντική ἀποστολή τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στήν ἐκπαίδευση».

8.05 μ.μ. – 8.25 μ.μ.: π. Σαράντης Σαράντος, Φιλόλογος – Θεολόγος, ἱδρυτικό μέλος τῆς Ε.Π.Μ., μέ θέμα: «Ποιά ἡ προσωπικότητα τοῦ μάχιμου Θεολόγου καθηγητοῦ στήν ἐκπαίδευση».

8.15 μ.μ. – 8.45 μ.μ.: Συζήτηση

8.45 μ.μ. – 9.00 μ.μ.: Ἀνάγνωση πορισμάτων.

ΠΗΓΗ: inews.gr καὶ psigmataorthodoxias1.wordpress.com

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ: «ΔΙΩΡΟ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ»

Θρησκευτικὰ στὸ Λύκειο:
Ὁριστικὰ 2ωρο καὶ ὑποχρεωτικὸ τὸ μάθημα.

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πόσα δύνανται (προσωρινὰ) οἱ Ἐκλογές…!

.         Μὲ ἀποφάσεις τῆς Ὑφυπουργοῦ Παιδείας στὸ Ὡρολόγιο Πρόγραμμα τῆς ἐρχoμένης σχολικῆς χρονιᾶς 2012 – 2013 τῶν τάξεων Α´  καὶ Β´  Γενικοῦ Λυκείου, τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν παραμένει καὶ στὴν Α´  καὶ στὴν Β´  Λυκείου δίωρο καὶ ὑποχρεωτικό.
.      Ἱκανοποιεῖται μ᾽  αὐτὸ τὸν τρόπο τὸ αἴτημα τῶν θεολογικῶν φορέων ἀλλὰ καὶ τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας (ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: δηλ., ἡ μὴ διοικοῦσα Ἐκκλησία- ὁ πιστὸς λαός- δὲν ἱκανοποιεῖται, διότι ἀσφαλῶς ἐπιθυμεῖ -κατὰ τὴν ἄστοχη διατύπωση- τὴν κατάργηση  τοῦ μαθήματος. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ  τὸ αἴτημα ὑπὲρ τῶν Θρησκευτικῶν στὸ Λύκειο ὑποβαθμίζεται ἀπὸ ΑΙΤΗΜΑ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ σὲ αἴτημα συνδικαλιστικό!) γιὰ τὴν διατήρηση τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος στὸ κορμὸ τῶν ὑποχρεωτικῶν μαθημάτων γενικῆς Παιδείας σ᾽  ὅλες τὶς τάξεις τοῦ Γενικοῦ Λυκείου (ΓΕΛ), καθὼς μὲ τὴν χθεσινὴ ἀπόφαση τοῦ ὑπ. Παιδείας τὸ μάθημα διατηρεῖ τὴν θέση του στὴν Α´  καὶ τὴν Β´  τάξη ὡς 2ωρο καὶ ὑποχρεωτικό, ἐνῶ καὶ στὴν Γ´  Λυκείου ὁ ὑποχρεωτικός του χαρακτήρας θὰ συνδυασθεῖ καὶ προσαρμοσθεῖ μὲ τὸ νέο πλαίσιο ποὺ θ᾽  ἀφορᾶ στὸ ἐξεταστικὸ σύστημα γιὰ τὴν εἰσαγωγὴ στὰ ΑΕΙ.

ΠΗΓΗ: amen.gr 

ΧΑΡΟΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΜΕ ΜΥΘΟΥΣ: Η ΘΕΑ «ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ», Η ΚΛΩΤΣΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΙΜΑΜΗ

.   Σὰν ἀπὸ καιρὸ ἕτοιμοι ὑποδεχθήκαμε τὴν θαυμαστὴ διδασκαλία τῆς Θεᾶς Ἀντικειμενικότητας. Πρόκειται γιὰ μιὰ νεοεποχίτικη Θεότητα τὴν ὁποία προσκυνοῦν ἐκτὸς τῶν Ἐργολάβων τῆς Ἀλλοτριώσεως καὶ οἱ πρόθυμοι «χριστιανοὶ» θεολόγοι, σὰν αὐτὸν τοῦ Χολαργοῦ, ποὺ ὅπως παρουσιάζει σήμερα ἡ εἰδησεογραφία, κάλεσε Ἰμάμη σὲ σχολεῖο (μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη τοῦ προϊσταμένου του) γιὰ νὰ διδάξει στοὺς μαθητές (βλ. σχετ.: indobserver.blogspot.com): «Εἶμαι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὲν προσπαθῶ νὰ παρουσιάσω κάτι ἄλλο ποὺ ἐμποδίζεται ἀπὸ τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους. Μὲ ἐνδιαφέρει τὸ ἀντικείμενό μου, ὁ Χριστιανισμὸς ἀλλὰ αὐτὸ τὸ διάστημα διδάσκω θρησκεύματα καὶ θέλω νὰ τὸ κάνω ὅσο καλύτερα μπορῶ καὶ νὰ εἶμαι ἀντικειμενικός. Θέλω λοιπὸν νὰ βρῶ ἀνθρώπους ποὺ μποροῦν νὰ μὲ βοηθήσουν νὰ τὸ κάνω μὲ περισσότερα ἐποπτικὰ μέσα».
.         Οἱ εὔκολες κραυγὲς καὶ οἱ ἀφοριστικοὶ ἀλαλαγμοὶ δὲν προσφέρουν ὑπηρεσίες. Ὁ θεολόγος ὑπακούει -καὶ καλὰ κάνει- στὸ Σύνταγμα καὶ στοὺς Νόμους, σύμφωνα μὲ τὶς δηλώσεις του. Μένει νὰ διευκρινισθεῖ ὲὰν τὸν «νόμιμο» συλλογισμό του τὸν ἐπικυρώνει ἡ συνταγματικὴ ἑρμηνεία. Ἀλλὰ μένει ἐπίσης νὰ διευκρινίσει ὁ ἴδιος στὸν ἑαυτό του κάτι: ἂν συμφωνοῦν τὰ λεγόμενά του μεταξύ τους, ἂν αὐτὸ ποὺ λέει περὶ Συντάγματος ταιριάζει μὲ τὸ πρῶτο ποὺ ἰσχυρίζεται, ὅτι δηλ. «Εἶμαι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας»! Τί σημαίνει ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας; Καὶ γιατί τὸ προβάλλει ὡς ἐπιχείρημα; Δὲν εἶναι ἆραγε ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ὁ θεολόγος νὰ εἶναι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας; Καὶ ὁ ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὀρθόδοξος θεολόγος δηλαδή, ὑποβάλλει σὲ τέτοια «ἀντικειμενικὴ» δοκιμασία τοὺς μαθητές του; δηλ. ΠΙΣΤΕΥΕΙ ὅτι ἡ Χριστιανικὴ Πίστη εἶναι ὑποκειμενικὴ καὶ ὄχι Η ΑΛΗΘΕΙΑ, τὴν ὁποία ἐκεῖνος ἔχει ὁρκιστεῖ νὰ διδάξει στὰ σχολεῖα;
.         Ἀλλὰ ἐδῶ ποὺ φτάσαμε δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε πλέον γιὰ αὐτονόητα. Βυθισμένοι σὲ μιὰ πρωτοφανῆ στὴν ἱστορία Οἰκονομικὴ Κρίση καλοῦμε τὸν Ἰμάμη νὰ διδάξει τὰ παιδιά μας στὸ ΣΧΟΛΕΙΟ.  Ἀποδεικνύουμε δηλαδὴ ἀνάγλυφη τὴν κρίση ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ ποὺ κουβαλᾶμε ὡς κοινωνία. Μιὰ κοινωνία ποὺ ἔχει θεοποιήσει τὴν «ἀντικειμενικότητα» καὶ τὴν «ψευτο-ἀνεκτικότητα» δὲν ἔχει πολὺ μέλλον. Χαροπαλεύει μὲ μύθους.
.      Ἀλλὰ ἐπιβεβαιώνεται παραλλήλως καὶ κάτι ἄλλο, γνωστὸ ὡς φυσικὸς νόμος: «ἡ φύση δὲν ἀντέχει τὰ κενά». Ὅταν συνεπῶς κλωτσᾶς τὸν παπὰ ἀπὸ τὸ σχολεῖο, ἀνοίγεις διάπλατη τὴν πόρτα γιὰ να μπάσεις «ἀντικειμενικὰ» τὸν Ἰμάμη, τὸν γκουροὺ καὶ κάθε ἄλλο ἀντικειμενικὸ «πλύστη ἐγκεφάλου».
.         Τελειώνοντας μιὰ ἐρώτηση μόνο: Ἆραγε ὁ Πιστὸς Λάτρης τῆς Θεᾶς Ἀντικειμενικότηταςδοκίμασε προηγουμένως τὸν Ἰμάμη στὸ σπίτι του,στὴν γυναίκα του καὶ στὰ παιδιά του ἢ προτίμησε νὰ ἐκθέσει σὲ μιὰ τέτοια «ἀντικειμενικὴ» δοκιμασία τὰ ξένα παιδιὰ τοῦ «κόσμου»;

«Διὰ τοῦτο ἰδοὺ ἐγὼ προσθήσω τοῦ μετατεθῆναι τὸν λαὸν τοῦτον
καὶ μεταθήσω αὐτοὺς
καὶ ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν
καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν κρύψω. (Ἡσ. κθ´ 14-15)