KAI TOY ΓΛΥΠΤΗ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΤΟΥ ΓΛΕΙΦΤΗ

Καὶ τοῦ γλύπτη συνώνυμο τοῦ γλείφτη

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς 

«Ὅπου γλώσσα πατρὶς» (Ἐλύτης)

.          Εἶναι ἀποδεκτὸ ἀπ’ ὅλους ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι πλούσια, ἀρχοντική. «Ἐδῶ καὶ 3.000 χρόνια ὁ ἴδιος λαὸς στὴν ἴδια γῆ ἐξακολουθεῖ νὰ ὁμιλεῖ τὴν ἴδια γλώσσα», ὅπως ἔλεγε ὁ Ἐλύτης. Εἶναι μία γλώσσα ὄμορφη, μὲ πολύμορφο, πολύχρωμο καὶ πολυδύναμο λεξιλόγιο, ποὺ καλύπτει ὅλες τὶς ἀποχρώσεις τοῦ λόγου. Εἶναι ἡ μόνη γλώσσα στὴν ὁποία ἡ λέξη «ξένος» δὲν σημαίνει «ἐχθρός», ἀλλὰ «φίλος» («Ξένιος Ζεύς»). Ἀπ’ αὐτὴν τὴν γλώσσα γεννήθηκε καὶ ἡ λέξη «φιλότιμο», ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδοθεῖ σὲ καμμιὰ ἄλλη γλώσσα. «Γιὰ ἕνα φιλότιμο», λέμε κι ἐννοοῦμε ψυχικὰ ἀθλήματα ἀπροσμέτρητα καὶ κακουργήματα δυσπερίγραπτα. «Πῶς νὰ ἐξηγήσεις στοὺς Εὐρωπαίους», γράφει ὁ Αὐστριακὸς Λαυρέντιος Γκεμερέυ, στὸ πολύκροτο βιβλίο του «Ἡ δύση τῆς Δύσεως», «ὅτι ἡ λέξη τιμή, ὅταν συνδέεται μὲ τὴν φιλία, χάνει τὴν οἰκονομική της χροιά, ἐπειδὴ ἔγινε φιλότιμο; Πῶς νὰ τὰ πεῖς στοὺς Εὐρωπαίους ὅλα αὐτά, ἀφοῦ δὲν ἔχουν φιλότιμο;».
.          Καὶ τὴν γλώσσα αὐτὴ τὴν διαφύλαξε κυρίως ὁ λαός, ποὺ ὅταν κάθεται στὸ τραπέζι τρώει «ψωμί», ἐνῶ στὸν Ἑσπερινὸ θὰ πάει τοὺς «ἄρτους», γιὰ νὰ γίνει «ἀρτοκλασία». Ἦρθαν, ὅμως, οἱ διανοούμενοι τῶν σαλονιῶν καὶ κάπου στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ‘70 ἔκοψαν σύρριζα τὴν βασιλικὴ φλέβα, ποὺ ζωογονοῦσε τὸν ὕστερο λόγο μὲ τὸν ἀρχαῖο. Ἡ γλώσσα αἴφνης κατάντησε διαπιστευτήριο «προοδευτισμοῦ». Στήθηκε ἕνα γλωσσικὸ «γκέτο» καὶ χιλιάδες λέξεις «ποινικοποιήθηκαν», διότι «μύριζαν» «συντηρητισμό». Θεωρήθηκαν «παρακρατικές». Ἔτσι φτάσαμε σὲ γλωσσικὰ ἐκτρώματα τοῦ τύπου «ἡ συναυλία θὰ γίνει στὶς 18 τοῦ Ἰούνη». Ὅμοιες προγραφὲς εἴχαμε καὶ μὲ λέξεις, ποὺ ἦταν ὕποπτες γιὰ λανθάνουσα ἐθνικοφροσύνη. Λέξεις ὅπως πατριώτης, ἔθνος, Ὀρθόδοξος, ἀπέκτησαν ἀρνητικὴ σημασία καὶ ταυτίστηκαν μὲ τὸν φανατισμὸ καὶ τὴν μισαλλοδοξία. Ἀκόμη καὶ σήμερα, ἂν τολμήσεις καὶ μιλήσεις γιὰ πατριωτισμό, οἱ ἐνεδρεύοντες ἡμιμαθεῖς τῆς προοδομανίας, ἀναρριπίζουν τὴν ἐτικέτα τοῦ ἐθνικισμοῦ.
.          Ἦρθε καὶ ἐκείνη ἡ κατάργηση τῶν τόνων καὶ τῶν πνευμάτων ἀπὸ καμμιὰ δεκαριὰ νυσταλέους «ἐθνοπατέρες» καὶ «ἐθνομητέρες», στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’80, καὶ φτάσαμε στὸν σημερινὸ πτωματώδη νεοελληνικὸ λόγο. «Ὅταν οἱ ἐχθροί σου θὰ ἔχουν ξεμάθει τὴν ὀρθογραφία τους, νὰ ξέρεις ὅτι ἡ νίκη πλησιάζει, ἔλεγε Ρῶσος γλωσσολόγος. Ἡ ὀρθογραφία ὡς σημαντικὴ καὶ καίρια παράμετρος τοῦ γλωσσικοῦ μαθήματος, ἰδίως στὶς μικρὲς τάξεις τοῦ δημοτικοῦ, καταργήθηκε. Τὶς συνέπειες τὶς βιώνουμε. Ἡ ἀνορθογραφία εἶναι ὁ κανόνας. Κάτι παρόμοιο ἰσχύει καὶ μὲ τὴν πάλαι ποτὲ καλλιγραφία.
.          Ὅλος, ὅμως, αὐτὸς ὁ ἐθελότυφλος φανατισμὸς καὶ ἡ ἀσχετοσύνη διοχετεύτηκε στὴν ἐκπαίδευση μὲ τραγικὰ ἀποτελέσματα. Ἀντὶ ἡ ἐκπαίδευση νὰ γίνει θύλακος ἀντιστάσεως στὴν γλωσσικὴ ἐκμβαρβάρωση, ἀπέβη σιγὰ-σιγὰ συντελεστής της. Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καταργήθηκαν στὴν μέση ἐκπαίδευση, διότι παρέπεμπαν, κατὰ τοὺς «ἐκδημοτικιστές», στὴν ὀπερετικὴ καθαρεύουσα τῶν Ἀπριλιανῶν. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὴν γραμματικὴ τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, ἡ ὁποία ἀποσύρθηκε, διότι καταπίεζε ψυχολογικὰ «τὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ». Ἀφοῦ χαντακώθηκε γλωσσικὰ μία ὁλόκληρη γενιὰ μαθητῶν, ἐπανῆλθαν ἀμφότερα-ἀρχαῖα καὶ γραμματικὴ-στὸ σχολεῖο. (Καὶ γιὰ νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς, ὅσοι δάσκαλοι ἢ φιλόλογοι φοιτήσαμε καὶ ἀποφοιτήσαμε τὴν δεκαετία τοῦ ’80 καὶ ἐντεῦθεν, ὑστεροῦμε σὲ γνώσεις- καὶ σὲ ἦθος-ἀπὸ τοὺς παλαιότερους. Εἴμαστε «προϊόντα» τῆς ἀκαδημαϊκῆς μετριοκρατίας καὶ τῆς λογικῆς τῆς ἥσσονος προσπαθείας, ὅπως ἐλέχθη ἐπιτυχῶς). Κι ἂν στὸ δημοτικὸ σχολεῖο κάποιοι δάσκαλοι, παραβαίνοντας τὶς ἄνωθεν ἐντολές, διδάσκαμε τὴν γραμματικὴ καὶ ἀναθέταμε, παρὰ τὶς σχετικὲς ἀπαγορεύσεις, κατ’οἶκον σχολικὲς ἐργασίες, ἡ κατάργηση τῶν ἀρχαίων ἦταν ἐγκληματική.
.       (Πρὶν ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια «ἔδινα» στὴν θεολογικὴ σχολὴ τοῦ ΑΠΘ ἀρχαῖα ἑλληνικά. Ἀγανακτισμένη ἡ διδάσκουσα καθηγήτρια, κατηγοροῦσε τὴν πανάθλια ἐκπαίδευση γιὰ τὸ τραγικὸ ἐπίπεδο τῶν φοιτητῶν, καὶ μάλιστα πρωτοετῶν μὲ νωπὴ ἀκόμη τὴν διδασκαλία τῶν ἀρχαίων). Ὁ πρωτομάστορας τῆς (Κακιᾶς) δημοτικῆς ὁ Ψυχάρης ἔλεγε: «Γράφω τὴν κοινὴ γλώσσα τοῦ λαοῦ. Ὅταν ἡ δημοτική μας γλώσσα δὲν ἔχει μία λέξη ποὺ μᾶς χρειάζεται, τὴν παίρνω ἀπὸ τὴν ἀρχαία καὶ προσπαθῶ, ὅσο εἶναι δυνατό, νὰ τὴν ταιριάσω στὴ γραμματική. Ἔτσι ἔκαμαν ὅλα τὰ ἔθνη τοῦ κόσμου, ἔτσι θὰ κάμουμε καὶ ἐμεῖς». [Ὁ Ψυχάρης μᾶλλον περισσότερο κακὸ ἔκανε παρὰ καλό. Ἡ γλώσσα ποὺ πρότεινε ἦταν ἕνα ἀνύπαρκτο λαϊκὸ ἰδίωμα, ποὺ προφανῶς ὀνομάστηκε «ἡ καθαρεύουσα» τοῦ Ψυχάρη]. Ἡ λεγομένη δημοτικὴ δὲν νοεῖται αὐτοδύναμη, ξεκομμένη ἀπὸ τὴν ἀρχαία. Αὐτὸς ὁ ψευτολαϊκότροπος δημοτικισμὸς μᾶς φόρτωσε ἐκεῖνα τὰ ἀμίμητα: Ἰούνη, Γιούλη, δημόσιου, ἄμεσα (ἀντὶ ἀμέσως), κύρια (ἀντὶ κυρίως), προηγούμενα (ἀντὶ προηγουμένως), ἑπόμενα, ὁμολογούμενα, ἀντικατάσταση, δηλαδή, τοῦ ἐπιρρήματος ἀπ’ τὸ ἐπίθετο. Πειραματίστηκαν οἱ «καυσοκαλυβίτες» τῆς παιδείας, ἀπέκοψαν τὸν ὀμφάλιο λῶρο, ποὺ συνέδεε τὴν ἀρχαία μὲ τὴν νέα γλώσσα, καὶ ἔτσι «οἱ μαθητὲς θὰ θεωροῦν σὲ λίγα χρόνια τὴν μουσικὴ ὡς θηλυκὸ τοῦ μουσακά, τὸν Ἕλληνα συνώνυμο τοῦ σέλινου καὶ τὸν γλύπτη συνώνυμο τοῦ γλείφτη, θὰ συγχέουν τὴν δημοκρατία μὲ τὴν δημοπρασία, τὴν ἀλήθεια μὲ τὴν εὐήθεια (=βλακεία), τὸν πολίτη μὲ τὸν ἀλήτη». (Καργάκος, «Ἀλαλία», σελ. 68).
.          Ἤδη οἱ λέξεις ἐργασία, σύνταξη, ἐφάπαξ, ἀσφάλεια, ἔχουν σχεδὸν προγραφεῖ ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῶν σαλταδόρων τῆς πολιτικῆς. Ἀντικαθίστανται ἀπὸ δυσνόητους νεολογισμούς, γιὰ νὰ κρύψουν ἐγκλήματα. Εἶναι ἡ τακτικὴ τῆς «Νέας Τάξης». Ἂς προστεθεῖ καὶ ἡ περιρρέουσα γλωσσικὴ ἡμιμάθεια καὶ ἡ ἀποκοπή μας ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα γλωσσικὰ κοιτάσματα ποὺ ἐπέτειναν τὴν …ἀγλωσσία
.          Καὶ αὐτὴ ἡ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν ἀρχαία γλώσσα προλείανε τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν «Νέα Ὁμιλία» τοῦ Ὄργουελ. «Κάποιος ποὺ θὰ ἔχει ἀνατραφεῖ μόνο μὲ τὴν Νέα Ὁμιλία δὲν θὰ ξέρει ὅτι κάποτε ἡ λέξη “ἴσοι”, εἶχε τὴν δευτερεύουσα σημασία «πολιτικῶς ἴσοι» ἢ ὅτι ἡ λέξη «ἐλεύθερος» κάποτε σήμαινε «πολιτικῶς ἐλεύθερος». («1984». Σελ. 307)
.          Σήμερα ξεβράζονται οἱ ἐπιπτώσεις τῆς γλωσσικῆς κακοδιδασκαλίας, «ἀκουμποῦν» ἀκόμη καὶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ θὰ ἀναλάβουν τὸν ἐπίμοχθο καὶ κρίσιμο λειτούργημα τῆς ἐκμάθησης στοὺς μικροὺς μαθητές. Πῶς νὰ ἐξηγηθεῖ ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξης παγκόσμιος ἀπὸ τὸ «πάγκος» καὶ «ὀσμή», ὅπως ἔγραψε δάσκαλος ἐξεταζόμενος γιὰ τὴν εἴσοδό του στὴν ἐκπαίδευση;

ΣΥΜΠΛ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: 1. Νὰ μὴ λησμονεῖται ὅτι πλῆθος «προοδομανῶν» ἐκτρέφεται μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἐπιδιώκει τὴν “μετάφραση” καὶ ἀντικατάσταση τῶν λειτουργικῶν κειμένων.

2. Νὰ μὴ λησμονεῖται ὅτι καλὰ τὰ λέμε ἀλλὰ μετὰ τὴν ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ τῆς γλώσσας μας μὲ τὸ μονοτονικό, ΧΑΘΗΚΕ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΣ. «Ὅπου γλώσσα πατρὶς» (Ἐλύτης) ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΔΗΘΕΝ ΚΟΣΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΒΑΛΛΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ τοῦ «πολυτονικοῦ», δηλ. τῆς «ΓΛΩΣΣΙΚΗΣ ΜΑΣ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑΣ». Πολλοὶ κραυγάζουν ἢ θρηνοῦν γιὰ τὶς ΑΞΙΕΣ καὶ τὰ ΤΙΜΑΛΦΗ τοῦ Γένους ἀλλὰ δὲν τοὺς καίγεται καρφάκι ΝΑ ΤΗΡΗΣΟΥΝ μὲ κάποια ἐπὶ τέλους εὐσυνειδησία καὶ μὲ κάποιο μικρὸ ΚΟΣΤΟΣ κάποιες ἀπὸ αὐτές. Εἶναι καὶ αὐτὸ σύμπτωμα ἢ μᾶλλον ΑΙΤΙΟ τῆς ΚΡΙΣΕΩΣ. Μόνο λίγοι θαρραλέοι ἀπέμειναν, ὅπως ὁ Δημήτρης ἀπὸ τὸ Κιλκίς!

«ΝΑΙ, ΚΑΛΑ!»

.         Στὸ ἀμφιθέατρο ἑνὸς ἀμερικανικοῦ πανεπιστημίου κάνει διάλεξη ἕνας φιλόλογος σὲ ἀκροατήριο φοιτητῶν, καὶ μεταξὺ ἄλλων λέει τὰ ἑξῆς:

- Σὲ πολλὲς γλῶσσες, δύο ἀρνήσεις μᾶς κάνουν μία κατάφαση. Σὲ ἄλλες γλῶσσες, δύο ἀρνήσεις δίνουν ἄρνηση. Δὲν ὑπάρχει ὅμως σὲ καμιά, μὰ καμιὰ γλώσσα, ἡ περίπτωση δύο καταφάσεις νὰ δίνουν ἄρνηση..      Ὁπότε ἀκούγεται ἀπὸ τὸ ἀκροατήριο ἡ φωνὴ τοῦ Ἕλληνα φοιτητῆ:

- Ναί, καλά!

 

«ΚΟΝΤΕΥΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΓΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΙ ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΙ, ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΟΥ ΦΤΩΧΥΝΑΝ ΚΑΙ ΣΚΛΑΒΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΜΙΛΟΥΝ ΑΝΕΡΥΘΡΙΑΣΤΟΙ ΜΕΤΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ, ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ, ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΚΙ ΑΠΕΙΛΕΣ» («Νὰ ζητήσει κανεὶς αἰδὼ ἀπ’ τὴν ἀναίδεια, εἶναι μάταιο. Ἀτελέσφορο. Μάλιστα ἀνήθικο. Μάλιστα ἠλίθιο…»)

Οἱ Τροϊκανοὶ Τριάκοντα Τύραννοι…

Τοῦ ΣΤΑΘΗ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πιθανὸν πληκτικὴ ἡ ἐπανάληψη τοῦ ἰδίου σχολίου τῆς «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» τῆς 20 Σεπτεμβρίου 2011: «Οἱ ἴδιοι ποὺ μὲ τὴν ἐξώφθαλμη ἀνικανότητα καὶ τὴν ἀχόρταγη βουλιμία τους βούλιαζαν τὴν χώρα ἐπὶ τρεῖς δεκαετίες ἔχουν τώρα αὐτοαναγορευθεῖ κι ἀπὸ πάνω σὲ ναυαγοσῶστες! Ἂν εἶναι ποτὲ δυνατόν![…] (βλ. ἐπίσης σχετ.: «ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΑΚΡΙΣΙΑΣ ΜΑΣ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΟΜΗΡΟΙ ΣΥΝΤΕΧΝΙΩΝ ΑΔΙΣΤΑΚΤΗΣ ΦΑΥΛΟΤΗΤΑΣ» http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/19/ἐξ-αἰτίας-τῆς-ἀκρισίας-μας-βρεθήκαμ/]

.         Καθώς βραχύνεται ὁ χρόνος ποὺ ἀπομένει ἕως τὶς ἐκλογὲς κι ἀναλόγως πυκνώνει ἡ ἐμφάνιση στὶς ὀθόνες τῆς Διαπλοκῆς κυρίως, τῶν ὁμιλουσῶν κεφαλῶν τοῦ δικομματικοῦ μας μονοκομματισμοῦ καὶ τῶν λοιπῶν μνημονιακῶν δυνάμεων ἀπορῶ καὶ θαυμάζω.
.       Κι ὕστερα μελαγχολῶ.
.      Μὲ τὴν γλώσσα τους! Μιλοῦν τὴν ἴδια γλώσσα. Σὰν νὰ μὴν ἔχει ἐπισυμβεῖ κατακλυσμός. Σὰν νὰ μὴν ἔχουν χαθεῖ δουλειές, νὰ μὴν ἔχουν κοπεῖ μεροκάματα, νὰ μὴν ἔχουν κλείσει μαγαζιὰ ἢ σπίτια, σὰν νὰ μὴν ἔχουν καεῖ ζωές.
.         Ὅμως ἐκεῖνο ποὺ μὲ θλίβει περισσότερο, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὴν τὴν γλώσσα μᾶς τὴν ἔμαθαν νὰ τὴν μιλᾶμε καὶ μεῖς.
.         Μιὰ γλώσσα μὲ λέξεις ψευδόμενες, μὲ εὐφημισμούς, ὕπουλη, παραπλανητική, μιὰ γλώσσα που ἔχει στείλει ἀπὸ καιρὸ στὴν ἐξορία τὶς λέξεις ποὺ ἀπηχοῦν τὶς πραγματικότητες τῆς ζωῆς, ὅπως: ἐργάτης, ἐργατικὴ τάξη, ὀκτάωρο, ἰσονομία, ἰμπεριαλισμός, ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία, πατρίδα, ἰσότητα, ἀλληλεγγύη κι ἄλλες μύριες.
.         Τριάντα χρόνια τώρα λέξεις ὅπως αὐτὲς εἶχαν εξορισθεῖ ἀπ’ τὸ καθημερινὸ λεξιλόγιο καὶ τώρα, μὲ τὴν κρίση, ὁρισμένες ἐξ αὐτῶν ἐπιστρέφουν στὸν δημόσιο λόγο, ὅπως ἐπέστρεψαν κάποτε οἱ ἐξόριστοι δημοκρατικοὶ Ἀθηναῖοι ἀπ’ τὴν  Θήβα, γιὰ νὰ διώξουν ἀπ’ τὸ Ἄστυ τοὺς Τριάκοντα Τυράννους.
.         Ὅμως οἰ Τριάκοντα Τύραννοι εἶναι ἀκόμα ἐδῶ, καὶ οἱ κεφαλές τους ὁμιλοῦν ἀπὸ ὀθόνης κι ἐφημερίδων τῆς Διαπλοκῆς, τὴν ἴδια γλώσσα καθημερινῶς.
.         Τὴν γλώσσα ποὺ μᾶς ἔμαθαν νὰ ὁμιλοῦμε κι ἐμεῖς: γιὰ τὸν ἀνταγωνισμὸ

.         τὴν οἰκονομία ποὺ δὲν μᾶς ἀντέχει
.         το δίκιο (καὶ τὸ δίκαιο) τῶν δανειστῶν
.         τὸ ἀναπόφευκτο τῶν περικοπῶν,
.         μία γλώσσα γεμάτη, διλήμματα, ἐκβιασμούς, ὑπαγορεύσεις κι ἀπαγορεύσεις.
.         Οἱ ἴδιοι πολιτικοὶ τῶν ἰδίων κομμάτων ποὺ φτώχυναν τὴν πατρίδα καὶ στὴ συνέχεια τὴν σκλάβωσαν, ἐξακολουθοῦν νὰ μιλοῦν τὴν ἴδια τυραννική καὶ ψεύτρα γλώσσα μὲ τὶς ίδιες νοηματικὲς κι ὁρολογίες, γιὰ νὰ ὑποσχεθοῦν οἰ ἴδιοι αὐτοὶ ὅτι, δὲν θὰ φτωχύνουν τὴν χώρα κι ἄλλο (ἐνῶ ἤδη τὰ ἑπόμενα μέτρα λαμβάνονται)
.         και ὅτι οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ποὺ τὴ σκλάβωσαν, θὰ τὴν ξεσκλαβώσουν ἂν ὄχι τὸ 2030, τὸ 2040 ἴσως καὶ πάντως ὁπωσδήποτε τὸ 2070!
.         Ἀντί νὰ ἔχει ἀνοίξει ἡ γῆ νὰ τοὺς καταπιεῖ, βγαίνουν κι ἀνερυθρίαστοι ὁμιλοῦν μετερχόμενοι διλήμματα, ἐκβιασμούς, ὑποσχέσεις κι ἀπειλές.
.         Θαυμάζω κι ἀπορῶ.
.         Στὴ συνέχεια θλίβομαι! Καὶ τέλος ὀργίζομαι. Καὶ μένω ὀργισμένος!
.       Κι ὅσον οἱ καθωσπρέπει λακέδες (καὶ λεκέδες) τῆς προπαγάνδας ἐξορκίζουν τὴν ὀργὴ ὡς κακὸ σύμβουλο τόσο πιὸ πολὺ ὀργίζομαι. Μὲ αὐτοὺς ποὺ ἀποβιομηχάνισαν τὴν χώρα, ποὺ ξεπάτωσαν τὴν γεωργικὴ παραγωγὴ μὲ τὶς ἐπιδοτήσεις, ποὺ ὑπερχρέωσαν τὸν λαὸ μὲ θαλασσοδάνεια, ποὺ τὸν λήστεψαν μὲ τὰ χρηματιστήρια, ποὺ τὸν ἔθισαν στὸ ρουσφέτι, τὴν ἥσσονα προσπάθεια καὶ τὴν ἀμορφωσιά, αὐτοὶ οἱ
.         ἐγκληματίες μιλοῦν ἀκόμα. Καὶ ἀπευθύνονται στοὺς πολίτες μὲ τὴν ἴδια γλώσσα,
.         Θαυμάζω κι ἀπορῶ!
.         Δὲν ντρέπονται;
.         Δὲν σέβονται τίποτα;
.         Γιὰ νὰ εἶναι κανεὶς ὑποψήφιος ἐκπρόσωπος μιᾶς δικομματικῆς τυραννίδας ποὺ φτώχυνε καὶ σκλάβωσε τὴν πατρίδα δὲν χρειάζεται σθένος, χρειάζεται θράσος. Κι ὡς φαίνεται, αὐτὸ εἶναι τὸ τελευταῖο ποὺ ἔχει ἀπομείνει στοὺς συντρόφους τοῦ Ἄκη.
.         Ὅμως οἱ πολίτες που θὰ ὑπερψηφίσουν αὐτὰ τὰ δύο ὑποταγμένα στοὺς «νταβατζῆδες» κόμματα, τόσο μαθημένα στὴν ὑποταγή, ποὺ ἐν τέλει ὑπέταξαν καὶ τὴν ἴδια τὴν χώρα στοὺς Τοκογλυφους, οἱ πολίτες λοιπὸν ποὺ προτίθενται να ὑπερψηφίσουν τὰ κόμματα τοῦ Μνημονίου, σὲ τί ἐλπίζουν; Ἐκτὸς ἀπ’τοὺς πολίτες ποὺ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ὁ δικομματισμός ἐκμαύλισε, οἱ ὑπόλοιποι ποὺ προτίθενται νὰ ὑπερψηφίσουν τοὺς δύο μικρομέγαλους, εἰς τί ἐλπίζουν;
.         Ἴσως κάποιοι, ὑποκύπτοντας στὴν κινδυνολογία, νὰ φοβοῦνται τὸ χειρότερο!
.         Εἶναι ὅμως τὸ χειρότερο, ἐλπίδα;
.         Ἢ μήπως δὲν τοὺς ἔχουν ἤδη ἐξασφαλίσει το χειρότερο γιὰ τὸ μέλλον, αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ποὺ τοὺς ἐξασφάλισαν τὸ χειρότερο γιὰ τὸ χθὲς καὶ τὸ σήμερα;
.         Δημοκρατία δεν εἶναι νὰ ψηφίζει κανεὶς τὴν σαβούρα της ἢ τοὺς «Τριάκοντα», δημοκρατία δὲν εἶναι τὸ «ἔτσι γουστάρω» ἢ τὸ «ὤχ, ἀδερφέ», αὐτὰ εἶναι «πασοκιὲς» (πράσινες ἢ γαλάζιες),
.         Δημοκρατία εἶναι ἡ εὐθύνη, ἡ βάσανος τῆς ἐπιλογῆς, οἱ ἀγῶνες. Κι ἐνίοτε οἱ συνεχεῖς ἀγῶνες.
.         Αὐτοὶ ποὺ ἔφεραν τὴν χώρα ἕως ἐδῶ ἐξακολουθοῦν νὰ δημαγωγοῦν.

.         Ὁ κ. Σαμαρᾶς ἐπισείει ἐπὶ τὰς κεφαλάς μας τὸν κίνδυνο τῆς ἀκυβερνησίας, ἐνῶ ἡ χώρα κυβερνᾶται μὲ σιδηρὰ πυγμὴ ἀπὸ τὴν Τρόικα.
.     Ὁ κ. Βενιζέλος ὁμιλεῖ σὲ «πεθαμένα» ἀκροατήρια ὀλίγων στελεχῶν, ἀκόμα ὀλιγότερων μεταφερόμενων ὀπαδῶν καὶ κάποιων ἀμήχανων ψηφοφόρων, λέγοντας τωρα
.         ὅτι στὸ ἑξῆς δὲν θὰ κόβεται τὸ ρεῦμα (!!!) σὲ ὅσους δὲν ἔχουν νὰ πληρώσουν τὸ χαράτσι – ποιός; ὁ ἴδιος ποὺ ἕως χθὲς τὸ ἔκοβε!
.         Νὰ ζητήσει κανεὶς αἰδὼ ἀπ’ τὴν ἀναίδεια, εἶναι μάταιο. Ἀτελέσφορο. Μάλιστα ἀνήθικο. Μάλιστα ἠλίθιο…
.         Νὰ διεκδικήσει ὅμως κάθαρση ἀπ’ τὸ ἄγος, ἀξιοπρεπῆ ζωὴ κι ἐλπίδα γιὰ τὸ καλύτερο, εἶναι ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ…

ΠΗΓΗ: enikos.gr

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Ἡ συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν διάσωση τοῦ Γένους

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Οἱ Ἕλληνες εἶναι βέβαιο ὅτι μετὰ ἀπὸ μία περίοδο 400 χρόνων σκληρότατης δουλείας, δὲν θὰ εἶχαν προχωρήσει στὴν ἀπελευθέρωσή τους, τὸ 1821, ἂν δὲν εἶχαν συνειδητοποιήσει καὶ διατηρήσει τὴν ταυτότητα καὶ ἰδιοπροσωπία τους μέσα ἀπὸ τὴν Παιδεία, τὴν ὁποία τοὺς προσέφερε ἡ Ἐκκλησία, μὲ τοὺς διδασκάλους τοῦ Γένους.
.           Μὲ αὐτὴν τὴν Παιδεία, ποὺ ξεκινοῦσε μὲ τὴν Ὀκτώηχο, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Μηναῖο τοῦ ὀλιγογράμματου παπᾶ ἢ ἱερομόναχου καὶ ἔφτανε στὶς Σχολὲς τοῦ Γένους μὲ τοὺς ὀνομαστοὺς καὶ φωτισμένους δασκάλους τους, τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος ξεπέρασε τὴν μακραίωνη βασανιστικὴ δοκιμασία καὶ ἀντιμετώπισε μὲ ἐπιτυχία τοὺς διωγμοὺς τοῦ ἀλλοθρήσκου τυράννου, μὲ τοὺς ὁποίους ἐπιχείρησε νὰ τὸν ἐξισλαμίσει ξεριζώνοντας τὴν ἐθνική του ταυτότητα, τὴν πίστη καὶ τὴν γλώσσα του. Μὲ τὴν βοήθεια τῆς Πίστεως καὶ τῆς Παιδείας ποὺ προσέφερε ἡ Ἐκκλησία ὄχι μόνο δὲν ἔσβησε τὸ Γένος, ἀλλὰ γιγαντώθηκε, ἀπελευθερώθηκε, ἀναπτύχθηκε.
.           Χαρακτηριστικὴ γιὰ τὴν συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν διάσωση τοῦ Γένους, στὴν μετὰ τὴν Ἅλωση κι ἕως τὸ 1821 περίοδο τῆς δουλείας εἶναι ἡ γραφὴ τοῦ Σπ. Ζαμπελίου: «Μὴ γὰρ κατεδαπάνησε ἡ ὀθωμανικὴ αἰχμαλωσία πᾶσαν τοῦ Γένους ἐσωτερικὴν ζωτικότητα; μὴ γὰρ ἐν ἡμῖν ἐσβέσθη τὸ θεῖον τῆς ἐλευθερίας πῦρ; μὴ γὰρ καὶ θρήσκευμα καὶ ἐθνισμὸς καὶ παλιγγενεσίας ἐλπίδες ὁλοτελῶς ἐξέπνευσαν; μὴ γὰρ ἡ Ἑλλὰς ἀπέθανε, τὸ ὄνομά της ἐξηλείφθη, τὸ μνημόσυνόν της ἐξέλιπε διὰ παντός; Ὄχι! Ἐπληρώθησαν τὰ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Σοφίᾳ προφητικὰ ρήματα τοῦ Γενναδίου περὶ ἡμετέρας φυλῆς! Ὁ Κύριος εὐσπλαγχνίσθη  ἐπ᾽ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε! Καὶ προσελθὼν ἤψατο τῆς χειρὸς καὶ εἶπε· νεανίσκε σοὶ λέγω ἐγέρθητι! Καὶ ἰδοὺ ἡ Ἑλλὰς ἐν ψαλμωδίαις καὶ δοξολογίαις ἐκ τῶν βυζαντινῶν ἐρειπίων ἀνηγέρθη! Εὐηγγελίσθη τὴν ἡμέραν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἀλαλαζούσης αὐτῆς τῆς Χριστιανωσύνης! Ἡ Ἑλλὰς ἐπρόσφερε εἰς ὁλοκαύτωσιν τὸν ἀγαπητόν της ἀμνὸν τὴν ἡμέραν τῆς θείας Ἀναστάσεως, τὴν δὲ καθημαγμένην ἐκείνην μεσαιωνικὴν σημαίαν ἐχαιρέτησαν ἀδελφικῶς πάντες οἱ νεώτεροι λαοί! Ὄχι! Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐθνικότης ἀνέζησεν ἐν τῷ σημείῳ τοῦ Σταυροῦ! Ἡ Ἑλλὰς ἀνέπνευσε ἐν βροντῇ μάχης καὶ βοῇ πολέμου!« ( Σπ. Ζαμπελίου «Ἄσματα Δημοτικά τῆς Ἑλλάδος», Κέρκυρα, Τύπ. Ἑρμῆς, 1852, σελ. 585).
.           Οἱ δυνάμεις τοῦ πνεύματος εἶναι καθοριστικὲς γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἔθνους τόνισε ἐξ ἄλλου σὲ ὁμιλία του ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς Παιδείας  κ. Γ. Μπαμπινιώτης: «Οἱ δυνάμεις τοῦ πνεύματος – ἡ γλῶσσα, ἡ πίστη, ἡ παράδοση, ἡ παιδεία – εἶναι καθοριστικὲς στοὺς μεγάλους Ἀγῶνες ἑνὸς Ἔθνους καὶ πὼς οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματος μετασχηματίζονται σὲ δυνάμεις ἐθνικοῦ παλμοῦ, πάθους, ἀγωνιστικότητας καὶ θυσίας γιὰ τὴν διεκδίκηση τῆς ἐλευθερίας, ὅπως συνέβη μὲ τὴν ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 καὶ μὲ τὸ ἔπος τοῦ ᾽40». ( Ἀπὸ τὸν πανηγυρικὸ στὸ Πανεπιστήμιο τῶν Ἀθηνῶν στὶς 23 Μαρτίου 2001).
.           Γιὰ τὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Παιδεία, διὰ τῆς ὁποίας συνέβαλε στὴν σωτηρία καὶ στὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους μίλησε καὶ ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κυρὸς Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 1935: «Τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας ὑπὲρ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας ὑπῆρξε ἀληθῶς ὑπέρτερο θαυμασμοῦ, ἔργο μοναδικὸ ἐν τῇ ἱστορίᾶ, ὅμοιο τοῦ ὁποίου οὐδεμία ἄλλη Ἐκκλησία ἔχει νὰ ἐπιδείξη. Διότι οὐδεὶς ἄλλος λαὸς συνεδέθη τόσο στενῶς μετὰ τῆς Ἐκκλησίας ὅσον ὁ Ἑλληνικός, ὅθεν ἡ Ἐκκλησία συνεμερίσθη τὰς τύχας αὐτοῦ, τὴν χαρὰν καὶ τὰς θλίψεις του, τὰς εὐτυχεῖς τῶν μεγαλουργιῶν του καὶ τὰς δυστυχεῖς ἡμέρας τῶν ἱστορικῶν περιπετειῶν του. Διὰ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας προελήφθη ἡ ἀφομοίωσις τῶν δουλωθέντων Ἑλλήνων πρὸς τοὺς κατακτητάς, δι᾽ αὐτῆς διεσώθησαν ἡ θρησκεία καὶ αἱ παραδόσεις αὐτῶν, ἡ γλώσσα καὶ ἡ ἐθνικὴ συνείδησις. Ἡ δὲ διάσωσις αὔτη ἀποτελεῖ ἓν τῶν θαυμασιωτέρων γεγονότων τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, τοῦ ὁποίου κύριος παράγων ὑπῆρξε ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ ὑπ᾽ αὐτῆς ὑποστηριχθεῖσα παιδεία. Βεβαίως οἱ ἔνδοξοι ἥρωες, οἱ διεξαγαγόντες τὸν σκληρὸν καὶ μακρόν, ἀλλὰ ἔνδοξον καὶ πολυύμνητον ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας ἀγώνα, τοῦ ὁποίου τὴν ἐπέτειον σήμερον ἐορτάζομεν, ἦσαν ἄγευστοι παιδείας, εἶχον ὅμως ἀνατραφῆ ἐν μέσῳ τοῦ ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς παιδείας ἀπαυγάζοντος ἀνεσπέρου φωτός, ἐν μέσῳ τῶν θρησκευτικῶν καὶ ἐθνικῶν  παραδόσεων· ἐξ αὐτῶν ἐνεπνέοντο καὶ ὑπ᾽ αὐτῶν ἐκινοῦντο εἰς τὸν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος ἀγώνα. Τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς ἥρωας, εἰς τοὺς ἀοιδίμους Ἐθνάρχας καὶ τοὺς ὑποστηρικτὰς τῆς Παιδείας, τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς γνωστοὺς καὶ εἰς τοὺς ἀφανεῖς Διδασκάλους τοῦ Γένους!».
.        Κατὰ τὴν περίοδο τῆς τυραννίας στὸν ἀλλόθρησκο δυνάστη δὲν ὑπῆρξε μορφωμένος κληρικὸς ποὺ νὰ μὴ συνέστησε στοὺς ὑπόδουλους Ἕλληνες τὴν ἀνάπτυξη τῆς Παιδείας καὶ τὴν δημιουργία σχολείων. Στὴν Ε´ διδαχή του ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς (γεννήθηκε τὸ 1711 στὸν Ταξιάρχη Αἰτωλίας καὶ δολοφονήθηκε μὲ ἀπαγχονισμὸ ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1779) συνιστοῦσε: «Νὰ σπουδάζετε καὶ ἐσεῖς ἀδελφοί μου, νὰ μανθάνετε γράμματα ὅσον ἠμπορεῖτε. Καὶ ἂν δὲν ἐμάθετε, οἱ πατέρες, νὰ σπουδάζετε, τὰ παιδιά σας νὰ μανθάνουν τὰ ἑλληνικά, διότι καὶ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι εἰς τὴν ἑλληνική. Καὶ ἂν δὲν σπουδάσεις ἑλληνικά, ἀδελφέ μου, δὲν ἠμπορεῖς νὰ καταλάβης ἐκεῖνα ὁπού ὁμολογεῖ ἡ Ἐκκλησία μας. Καλύτερον ἀδελφέ μου νὰ ἔχης ἑλληνικὸ σχολεῖο εἰς τὴν χώρα σου, παρὰ νὰ ἔχης βρύσες καὶ ποτάμια· καὶ ὡσὰν μάθης τὸ παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται ἄνθρωπος. Τὸ σχολεῖο ἀνοίγει τὶς Ἐκκλησίες· τὸ σχολεῖο ἀνοίγει τὰ μοναστήρια».
.        Γιὰ τὴν σπουδαιότητα τῆς μαθήσεως ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος (γεννήθηκε στὰ 1721 στὸ χωριὸ Κῶστο τῆς Πάρου καὶ πέθανε τὸ 1813)  ἔγραψε μεταξὺ ἄλλων: «Δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε πὼς εἶναι φυσικὸς ὁ πόθος τοῦ ἀνθρώπου νὰ μάθει καὶ ἀξιωματικὴ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Ἀριστοτέλη, ἡ λέγουσα, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι “τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται”. Ἀλλὰ σφάλλουν ὅσοι τὴν ψυχὴ τοὺς τὴν μετροῦν ὡσὰν ἕνα πράγμα εὐκαταφρόνητο καὶ λίγης ἢ καὶ οὐδεμιᾶς τιμῆς ἄξιο… Οἱ ἔχοντες τὴν ἔξω σοφία πολλοὶ ὠφέλησαν τὴν Ἐκκλησία. Καὶ πάλιν ἄλλοι αὐτὴν μεταχειριζόμενοι ἐκ τοῦ ἐναντίου, πολλὴ βλάβη καὶ ταραχὴ προξένησαν στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὥστε ἡ ἔξω σοφία, δὲν εἶναι ἀπὸ τὴν δική της φύση, οὔτε κακὴ οὔτε καλή. Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν μεταχείριση αὐτῶν ποὺ τὴν χρησιμοποιοῦν γίνεται ἢ καλὴ ἢ κακή».
.      Ὁ Νεόφυτος Δούκας (γεννήθηκε τὸ 1760 στὰ Ἄνω Σουδενὰ τοῦ Ζαγορίου στὴν Ἤπειρο καὶ ἀπέθανε τὸ 1845) σὲ ἐπιστολή του πρὸς τοὺς ἁπανταχοῦ συμπατριῶτες του ἐκφράζει τὴν ἐπιθυμία νὰ γυρίσει καὶ νὰ πεθάνει στὴν πατρίδα του καὶ ταυτόχρονα τοὺς παρακαλεῖ νὰ ὀργανώσουν σχολεῖο Ἑλληνικό, γιὰ νὰ προκόψουν τὰ παιδιά τους καὶ νὰ γίνουν πλουσιότερα καὶ εὐτυχέστερα. Καὶ ὁ Εὐγένιος Γιαννούλης ὁ Αἰτωλὸς (γεννήθηκε περὶ τὸ 1597 στὸ Μέγα Δένδρο τῆς Αἰτωλίας καὶ πέθανε τὸ 1862 στὴν Μονὴ τῆς ἁγίας Παρασκευῆς Ἀγράφων) ἐλέγχει μὲ πολὺ αὐστηρὸ τρόπο τὸν μαθητή του Γρηγόριο Μάνεση, ποὺ ἀμέλησε τὸ ἔργο τοῦ δασκάλου: «Ἐγὼ δὲν σὲ ἔπεμψα αὐτοῦ νὰ γεροντεύης καὶ νὰ ἀκολουθᾶς Μητροπολίτας, ἀλλὰ νὰ διδάσκης καὶ νὰ δείχνης γράμματα ὁπού τοὺς καιροὺς αὐτοὺς πανταχοῦ ἐχάθηκαν… Ἐπικατάρατος λέγει ἐν τῇ θείᾳ Γραφῇ πᾶς ὁ ποιῶν τὸ ἔργον Κυρίου ἀμελῶς καὶ ἀφωρισμένος ἐκ Θεοῦ. Ἐπάνελθε γοῦν καὶ ἐπιλαβοῦ τῆς παιδεύσεως καὶ ἂν ἐγήρασες κατὰ τὸ παρὸν καὶ δὲν δύνασαι εὐκόλως νὰ ὑπηρετῆς σχολεῖον, θέσε ἀντί σοῦ τὸν δοκιμώτερόν σου μαθητὴν νὰ δείχνη αὐτοῦ τὰ γράμματα καὶ νὰ παιδεύη τοὺς ἀπαιδεύτους, διὰ νὰ δοξάζηται ὁ Θεὸς καὶ οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ ἅγιοι καὶ μετὰ Θεὸν ὁ ἄρχων ἐκεῖνος ὁπού ἔδωκεν τὰ ἔξοδα”.
.      Γιὰ τὴν φροντίδα τῆς Παιδείας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία στὴν Τραπεζούντα καὶ γενικότερα στὸν Πόντο κατὰ τὴν περίοδο τῆς δουλείας γράφει ὁ Ἐπαμεινώδας Θ. Κυριακίδης στὸ ἔργο τοῦ ” Βιογραφίαι τῶν ἐκ Τραπεζοῦντος καὶ τῆς περὶ αὐτὴν χώρας ἀπὸ τῆς ἁλώσεως μέχρις ἠμῶν ἀκμασάντων λογίων” ( Ἔκδ. Πάρ. Λεώνη, Ἀθῆναι, 1897, σελ. 53 κ.ε.): «Κατὰ τὸν 17ο αἰώνα τὸ δένδρον τῆς Παιδείας ἀνεβλάστανε καὶ οἱ καρποὶ ἐξ αὐτοῦ ἀφθονώτατοι προανηγγέλλοντο. Ἀνὰ τὴν χώραν ἡ παιδεία προήγετο καὶ ἄνδρες γνώσεων πολλῶν ἐγκρατεῖς ἤρξαντο πανταχόθεν τῆς Τραπεζουσίας χώρας νὰ ἀναφαίνωνται. Καὶ δὲν συνεστήθησαν μὲν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς σχολαὶ συστηματικαί, ἀλλὰ διδάσκαλοι οἴκοι καὶ ἐπὶ τῷ αὐτῷ διδάσκοντες ἀναφαίνονται ἱκανοὶ καὶ οἱ παρ᾽ αὐτοῖς παιδευόμενοι ἄλλους ἔπειτα ἐπαίδευον. Ὀτε αἴφνης βίαιος κλονισμὸς συνταράττει τὸ τέως ἤρεμον καὶ γαληνιαῖον τοῦτο ἔδαφος· δυνάσται ἐπιτόπιοι τυραννίαν ἐπιβάλλουσι· διοίκησις ἀσθενεστέρα ἐν ἀμφιβόλῳ τῶν κατοίκων τὴν ζωὴν τίθησιν· ἐν αὐτῇ τῇ Τραπεζοῦντι δύο τῶν ἐναπομεινάντων ναῶν, ὁ τῆς ἁγίας Σοφίας καὶ ὁ τοῦ ἁγίου Φιλίππου, ὅστις καὶ ἐχρησίμευεν ὡς Μητροπολιτικὸς τῆς Τραπεζοῦντος Ναός, παρ᾽ ὅλας τῆς ἀρχῆς τὰς ἐνεργείας καὶ τῶν χριστιανῶν τὰς διαμαρτυρίας διαρπάζονται· ἐξομώσεις ἀθρόαι ἐπιβάλλονται· καὶ βίος ἐν γένει ἀβίωτος καὶ κινδύνων πλήρης διαδέχεται τὴν τέως σχετικὴν γαλήνην. Ἀλλ’ ἡ παιδεία οὐδένα πλέον διέτρεχε κίνδυνον, διότι βαθυτάτας τὸ καλλίκαρπον αὐτῆς δένδρον εἶχε τὰς ρίζας καὶ ἐκ τῶν κλάδων αὐτῆς λαμβάνοντες οἱ τὴν βίαν φεύγοντες δενδρύλλια ἀλλαχοῦ μεταφυτεύουσι πολλά. Ἐν ταῖς μοναῖς ἰδίως ταῖς ὑπερκειμέναις σκηνοὶ ἀκινδύνως καὶ σταθερῶς. Ἀπηλλαγμένη ἐκεῖ φόβων καὶ πρόσφορον εὑροῦσα τὸ ἔδαφος ἀγλαωτάτους ἀποφέρει καρπούς. Κατὰ τὴν μακρὰν καὶ ὀδυνηρὰν ταύτην περίοδον, λέγει ὁ Παρανίκας, οἱ λειτουργοί τῆς Ἐκκλησίας ἦσαν ὁδηγοὶ καὶ ποιμένες τοῦ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀγραμμάτου ποιμνίου, αἱ δὲ ἱεραὶ μοναὶ καὶ τὰ θυσιαστήρια τῆς χάριτος ἐγένοντο τὰ καταγώγια τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἱκανότητος· ἐνίοτε φυτώρια τῶν γραμμάτων καὶ οἱ κευθμῶνες (κρυφοὶ τόποι, κρυψῶνες) πολλῶν θησαυρῶν τῶν ἀρχαίων προγόνων ἡμῶν».
.        Ἡ Ἐκκλησία διέσωσε τὴν γλῶσσα τοῦ Γένους καὶ συνέβαλε  στὴν ἀπελευθέρωση, τὸ 1821. Τώρα ὅμως ἀκούγονται φωνὲς ἀνησυχίας γιὰ τὸ μέλλον της. Ὁ Γ. Ράλλης εἶχε παραδεχθεῖ ὅτι ἦταν λάθος ποὺ κατὰ τὴν μεταρρύθμιση ἐπὶ ὑπουργίας του στὸ Ὑπ. Παιδείας περιελήφθη στὰ διδακτικὰ βιβλία τοῦ Γυμνασίου μόνο ἡ μετάφραση χωρὶς τὴν συμπαράθεση καὶ τοῦ ἀρχαίου κειμένου. Ὅπως παραδέχθηκε ὅτι ἦταν λάθος ποὺ δὲν προβλέφθηκε ἡ διδασκαλία ἀπὸ τὸ πρωτότυπο ἁπλῶν κειμένων τῆς κοινῆς π.χ. περικοπὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπίλεκτα κείμενα μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τὸ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου “Πρὸς τοὺς νέους ὅπως ἂν ἐκ τῶν ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων” καὶ παραλείφθηκαν λογοτεχνικὰ κείμενα, ὅπως λ.χ. τοῦ Παπαδιαμάντη, ἀπὸ τὰ Νεοελληνικὰ Ἀναγνώσματα τοῦ Γυμνασίου.

.         Ὁ καθηγητὴς Π. Β. Πάσχος ἔγραψε: « Τὰ παιδιά μας, ἀπὸ τὸ Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, ἴσαμε τὸ Πανεπιστήμιο φτωχαίνουν καὶ κουτσαίνουν γλωσσικὰ κι ἔχουν σὲ τέτοιο σημεῖο ἀλαλία καὶ ἀφωνία, ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ οἰκοδομήσεις ἐπάνω τους κάτι ἀξιόλογο ἀπὸ τὴν ἄποψη τῶν ἀπαραιτήτων εἰδικῶν γνώσεων καὶ τῆς παιδείας γενικότερα…Δὲν γεννᾶται, φυσικά, ζήτημα νὰ δυνηθοῦν νὰ κατανοήσουν οἱ φοιτητές μας τὰ ὑμνολογικὰ ἢ ἁγιολογικὰ κείμενα (ποὺ θὰ χρειαστεῖ νὰ διδάξουν  αὔριο στὰ σχολεῖα τους) ἀφοῦ ἀγνοοῦν τὴν στέρεη βασικὴ δομὴ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς, τὴν γραμματική της, τὸ συντακτικό της, κανόνες τονισμοῦ, συλλαβισμοῦ κ.λπ.». Καὶ προτρέπει ὁ κ. Πάσχος «νὰ ἀνασκουμπωθοῦμε, ἀμέσως ἀπὸ σήμερα, γι᾽ ἀγῶνες τίμιους, γιὰ  νὰ ξανακερδίσουμε τὴν γλῶσσα καὶ τὴν ψυχή μας». (Π. Β. Πάσχου “Ἀδελφοὶ συνέλληνες”, Ἔκδ. Νομ. Αὐτοδ. Κοζάνης &”Ἁρμός”, 2002, σελ. 377).
.          Ἀπαισιόδοξος καὶ ὁ φιλόλογος καὶ συγγραφέας κ. Σαρ. Καργάκος. Στὸ βιβλίο του «Ἀλαλία, ἤτοι τὸ σύγχρονο γλωσσικό μας πανόραμα» σημειώνει ὅτι ἐξακολουθεῖ νὰ γράφει στὸ ἐθνικὸ – πολυτονικό, ὅπως σημειώνει, σύστημα ὀρθογραφίας καὶ ὄχι στὸ κρατικὸ – μονοτονικό, γιατί αὐτό, κατὰ τὴν ἄποψή του, ἀποτελεῖ “πράξη ἀντίστασης στὴ γλωσσική μας κατολίσθηση”. Στὸν πρόλογο τοῦ ἴδιου βιβλίου γράφει  τὴν φράση τοῦ Λένιν: «Ἂν θέλεις νὰ ἐξαφανίσεις ἕνα λαό, ἐξαφάνισε τὴ γλῶσσα του». Καὶ προσθέτει ὁ κ. Καργάκος προφητικὰ στὸ συγκεκριμένο βιβλίο του, ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 2005: «Τὸ ζοῦμε τώρα. Ἂν δὲν ἀντισταθοῦμε ἐμεῖς οἱ συγγραφεῖς μὲ ὅ,τι μποροῦμε, θὰ χαθοῦμε. Καὶ θὰ εἶναι ἀργά, ὅταν θὰ ποῦμε τὸ στίχο τοῦ Νεκράσωφ: “Συγγραφεῖς, ἀδέλφια μου, στὸ πεπρωμένο μας κάτι μοιραῖο ὑπάρχει”. Ἡ Ἑλλάς, ὡς πνευματικὴ οὐσία, θὰ εἶναι νεκρή. Θὰ ἔχει γίνει ξένη περιουσία καὶ ὅσοι Ἕλληνες ἀπομείνουν, θὰ καταντήσουν νομάδες τοῦ κόσμου, σὰν τοὺς λογίους ποὺ ἔφυγαν στὴ Δύση μετὰ τὴν ἔλευση τῆς τότε σκλαβιᾶς”.
.        Στὰ χρόνια ποὺ κύλησαν ἀπὸ τὸ 2005 τὰ πράγματα ἔχουν γίνει πολὺ χειρότερα ὡς πρὸς τὴν Γλῶσσα καὶ τὴν Παιδεία. Εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι ἐνῶ μὲ βάση τὰ στοιχεῖα τῆς ΟΥΝΕΣΚΟ στὴν Ἑλλάδα τὸ 97,2% ἔχουν  τελειώσει τὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση καὶ γνωρίζουν νὰ διαβάζουν καὶ νὰ γράφουν, σύμφωνα μὲ τὰ ἴδια στοιχεῖα, πάνω ἀπὸ τὸν μισὸ πληθυσμὸ τῆς χώρας δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ μελετήσει ἕνα σοβαρὸ μυθιστόρημα, δὲν μπορεῖ νὰ συντάξει ἕνα μέσου μεγέθους κείμενο, νὰ κάνει βασικοὺς μαθηματικοὺς ὑπολογισμοὺς καὶ νὰ ἐργασθεῖ σὲ ἁπλὲς ἐργασίες σὲ ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστή.
.       Χαρακτηριστικὸ τῆς παρακμῆς τῆς κοινωνίας μας εἶναι τὰ ὅσα ἔχουν περάσει τὰ Πανεπιστήμιά μας. Σήμερα, ναὶ σήμερα, οἱ πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι καὶ φοιτητὲς ἀσχολοῦνται πάντα καὶ μόνο μὲ τὸν τρόπο τῆς διοίκησης καὶ τῆς διαρρύθμισης τῆς ἐκπαίδευσης καὶ ὄχι μὲ τὴν οὐσία τῆς Παιδείας, ποὺ εἶναι τὸ ἦθος καὶ ἡ δεοντολογία τῆς κάθε Ἐπιστήμης. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς παρακμῆς τῆς δικῆς μας Παιδείας, ποὺ διδάσκεται σὲ ὅλο τὸν κόσμο, καὶ τοῦ μαρασμοῦ τῶν Ἀρχῶν καὶ τῶν Ἀξιῶν μας εἶναι ὁ φοιτητὴς νὰ μὴ νιώθει τὸ βάρος τῆς Παράδοσης ποὺ κουβαλάει, νὰ μὴν αἰσθάνεται δέος μέσα στὶς αἴθουσες, στὰ ἐργαστήρια, στὰ σπουδαστήρια, στὶς βιβλιοθῆκες, νὰ μὴν ἐπιθυμεῖ τὴν γνώση, νὰ μὴν σέβεται τὴν περιουσία ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ἡ Πατρίδα, νὰ καταντᾶ μηδενιστής.  Τώρα λοιπὸν εἶναι ἡ εὐκαιρία νὰ δοῦμε τὴν Παιδεία μας στὴν οὐσία της. Μόνο ἂν ἀποκτήσουμε ἐπίγνωση αὐτῆς καὶ τὴν ἐκτιμήσουμε μποροῦμε νὰ ξεπεράσουμε τὴν κρίση ποὺ μᾶς μαστίζει.

ΠΗΓΗ: news247.gr

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ (Ἀρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ) 5 «Ἡ ἄσκησις ἔχει σκοπόν νὰ ἀποκαταστήσωµεν ἐν ἡµῖν τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ»

 ✝ Ἀρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ)
ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑΝ

Ἀπὸ τὸ περιοδ. «ΠΡΩΤΑΤΟΝ»,

(ἀρ. τ. 45, Ἰαν.-Φεβρ. 1994)


Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

[Ε´]

Α´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/19/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία/
Β´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/20/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία-2/
Γ´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/21/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία-3/
Δ´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/22/ἀπὸ-τὴν-μετάνοιαν-εἰς-τὴν-υἱοθεσία-4/ 

Νόησις καὶ ἀποκάλυψις

.         Ἀπὸ τὴν στιγµὴν ποὺ ὁ ἄνθρωπος εἰσέρχεται διὰ τοῦ νοῦ καὶ τῆς καρδίας του εἰς αὐτὴν τὴν «σφαίραν» τοῦ Θεοῦ, ὁ νοῦς του θὰ παραμένει διαρκῶς βυθισµένος εἰς αὐτήν. Καὶ πῶς θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀποσπασθῆ ἀπ᾽ αὐτήν; Ὅµως ὅλα αὐτὰ ὑπερβαίνουν τὴν διάνοιάν µας, τὰς δυνατότητάς µας. Καµµία προσπάθεια τοῦ νοῦ µας δὲν πρέπει νὰ ἐκληφθῆ ὡς µία ἀποκάλυψις τοῦ βάθους τῆς ἰδίας τῆς Θεότητος.
.       Αὐτὰ ἀγαπητοὶ ἀδελφοί. … Μὲ συγχωρεῖτε. Ἐπειδὴ δὲν µοῦ ἀποµένει πολὺς χρόνος νὰ συνοµιλῶ µαζί σας, διὰ τοῦτο βιάζοµαι. Δὲν διατείνοµαι ὅµως νὰ σᾶς εἴπω τίποτε ἄλλο, παρὰ δι᾽ αὐτὸ τὸ «κτύπηµα τῆς καρδίας», διὰ τοῦ ὁποίου ζεῖ ὁ κόσµος. Εἶναι φοβερὸν δι᾽ ἠµᾶς νὰ συνεχίσωµεν νὰ ὁµιλῶµεν, διότι µᾶς προσκαλεῖ ὁ Κύριος νὰ τὸν ἀκολουθήσωµεν. Ποῦ πηγαίνει; Εἰς τὸν κῆπον τῆς Γεθσηµανῆ, ἐν καιρῷ νυκτός. Καὶ µετὰ ταῦτα ἀνεβαίνει εἰς τὸν Γολγοθᾶ.

Ἡ γλῶσσα τοῦ Χριστοῦ

.         Οὕτω λοιπόν, ὅταν γινώµεθα Χριστιανοί, ὅταν βλέπωµεν τὰς θλίψεις ὅλου τοῦ κόσµου, ἀρχίζοµεν νὰ κατανοῶµεν, ἔν τινι µέτρῳ τὴν «γλῶσσαν» τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἰάκωβος τοῦ ἐζήτησαν νὰ καθίσουν εἷς ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς ἐξ εὐωνύµων αὐτοῦ. Ὁ Χριστὸς τοὺς ἀπήντησε «Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω ἢ τὸ βάπτισµα ὃ βαπτίζοµαι βαπτισθῆναι; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δυνάµεθα». Ὡς Πατὴρ ὅλων µας, ὁ Χριστὸς τοὺς ἀπήντησε µἐ ἀγάπην: «Τὸ µἐν ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε καὶ τὸ βάπτισµα ὃ ἐγὼ βαπτίζοµαι βαπτισθήσεσθε» (Μάρκ. ι´ 37-40) – τὸ «βάπτισµα» ποὺ θὰ ἐλάµβανε καὶ ὁ ἴδιος. Ὅπως ἐθέσπισαν µετὰ σοφίας οἱ ἅγιοι Πατέρες, εἰς τὴν Ἐκκλησίαν προχωροῦµεν ὀλίγον κατ᾽ ὀλίγον, καὶ ἀπὸ τὰ µικρὰ πράγµατα φθάνοµεν νὰ κατανοήσωµεν ξαφνικὰ τὸ µεγαλεῖον αὐτῶν τῶν λεπτοµερειῶν. Καὶ τοῦτο εἶναι ὁ πραγµατικὸς ἄνθρωπος – εἰκὼν τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἀγώνας µας, ὁ ἀσκητικὸς ἀγώνας τῶν µοναχῶν, ἔχει σκοπὸν νὰ ἀποκαταστήσωµεν ἐν ἡµῖν τὴν εἰκόνα αὐτήν, ἡ ὁποία ἐσκοτίσθη ἀπὸ τὴν ἀµαρτίαν καὶ τὰ χαµαίζηλα πάθη. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἀναζωογονεῖται ὁ νοῦς µας καὶ ἀρχίζει νὰ βλέπει τὰ πράγµατα ἀπὸ ἄλλην ὀπτικὴν γωνίαν, ἐντὸς νέου φωτός. Δὲν σηµαίνει ὄµως καθόλου, ὅτι ἔχει ἤδη ἐλευθερωθῆ ἀπὸ τὰ πάθη … Τότε καὶ ἡµεῖς ὡς πνεύµατα πίνοµεν «τὸ ποτήριον» τοῦ Κυρίου καὶ βαπτιζόµεθα τὸ «βάπτισµα» Αὐτοῦ.

ΠΩΣ ΣΩΘΗΚΑΝ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΓΛΑΣΚΩΒΗΣ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Πῶς σώθηκαν τὰ Ἑλληνικὰ στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Γλασκώβης» εἶναι ὁ τίτλος. Θὰ μποροῦσε νὰ τεθεῖ ἕνας ἄλλος ἐναλλακτικός!: «Πῶς καταστράφηκαν τὰ ἑλληνικὰ στὴν Ἑλλάδα καὶ πῶς θὰ ἐπικρατήσουν μὲ τοὺς σχεδιασμοὺς τῶν Ἐργολάβων τῆς Ἀλλοτριώσεως τὰ Ἀγγλικά»!

.            ΣΧ. ἱστολογίου «Ἂς μιλήσουμε ἐπιτέλους»: «Οἱ ἄνθρωποι κατάλαβαν ὅτι οἱ ἑλληνικὲς σπουδὲς δὲν εἶναι χάσιμο χρόνου ἢ πολυτέλεια ἀλλὰ διευρύνουν τοὺς ὁρίζοντες, καλλιεργοῦν τὴν ἀντίληψη, διατηροῦν ζωντανὸ τὸ πνεῦμα μας» (Μάθιου Φόξ, καθηγητὴς τοῦ Τμήματος Κλασσικῶν Σπουδῶν στὸ πανεπιστήμιο τῆς Γλασκώβης).
.            Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ ἀποτελεῖ μέγιστη ἀπόδειξη πὼς ὑπάρχουν Φιλέλληνες ἐκτὸς Ἑλλάδας, ἐνῶ ἐντός τῆς πατρίδας μας ὑπάρχουν ἀνθέλληνες ποὺ περιφρονοῦν, ποδοπατοῦν καὶ βιάζουν συστηματικὰ τὸν Ἑλληνισμό.
.            Καλὸ θὰ ἦταν, ὅποιος μπορεῖ, νὰ ἀποστείλει στὴν κυρία Διαμαντοπούλου, καθὼς καὶ στὶς κυρίες Δραγώνα, Ρεπούση ἢ ἐκείνης τῆς ὁμάδας τῶν μισελλήνων “μεταρρυθμιστῶν” ποὺ κατήργησαν τὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ἀπὸ τὴν Μέση ἐκπαίδευση καὶ κακοποίησαν τὴν Ἑλληνικὴ γλώσσα ἀπὸ τὸ 1981 καὶ μετὰ καθὼς καὶ τοὺς ἐν γένει ἑλληνοφώνους καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους ποὺ ἔχουν φροντίσει γιὰ τὴν κακοποίηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας.
.            Ἡ ἱστορία εἶναι πάντοτε παροῦσα γιὰ νὰ ἐξοστρακίσει ἀπὸ τὴν κοινότητα τῶν Ἑλλήνων αὐτὰ τὰ γαϊδουράγκαθα τοῦ Μισελληνισμοῦ – Ἀνθελληνισμοῦ καὶ νὰ τὰ βάλει στὸν μαυροπίνακα τῶν λακέδων ὑπηρετῶν τοῦ φαύλου σιωνισμοῦ καὶ τῆς Μέδουσας παγκοσμιοποίησης.
.            Ὁ ἑλληνιστὴς Ἄγγλος φιλόλογος Ντάγκλας Μὰκ Ντάουελ ἄφησε κληροδότημα 2,4 ἑκατομμυρίων λιρῶν ἀγγλίας, γιὰ τὴν λειτουργία τῆς ἕδρας Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν στὸ πανεπιστήμιο τῆς Γλασκώβης!

Πῶς σώθηκαν τὰ Ἑλληνικὰ στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Γλασκώβης
Μία ἱστορία ἔρωτα καὶ χρήματος γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα

.            Ὁ κλασικὸς φιλόλογος Ντάγκλας Μὰκ Ντάουελ, μελετητὴς τῶν ἀττικῶν ρητόρων καὶ τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ δικαίου, ἐκδότης καὶ μεταφραστὴς τοῦ Δημοσθένη καὶ τοῦ Ἀριστοφάνη καὶ δάσκαλος ἐπὶ τριακονταετίαν ἑκατοντάδων φοιτητῶν ἀπὸ τὴν ἕδρα τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Γλασκώβης, ἦταν ἄνθρωπος μετρημένος. Σπανίως αἰφνιδίαζε τὸ ἀκροατήριό του, ὅταν διάβαζε τοὺς «Σφῆκες» ἐνσαρκώνοντας ρόλους καὶ ἀποκαλύπτοντας τὸ ὑποκριτικὸ ταλέντο του.
.            Τὴν ἔκπληξη ἐπιφύλαξε μετὰ τὸν θάνατό του: πεθαίνοντας τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2010, σὲ ἡλικία 78 ἐτῶν, ἄφησε διαθήκη μὲ τὴν ὁποία κληροδοτοῦσε τὸ χαρτοφυλάκιο τῶν μετοχῶν του στὸ πανεπιστήμιο μὲ ὄρο τὴν ἀναβίωση τῆς ἕδρας τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν. Φαίνεται πὼς τὸν ἔθλιβε τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἱστορικὴ ἕδρα, ἡ ὁποία λειτουργοῦσε ἀπὸ τὸ 1704, καταργήθηκε μετὰ τὴν συνταξιοδότησή του τὸ 2001. Ἡ ἐκτίμηση τῶν μετοχῶν ἄφησε ἄφωνη τὴν ἀκαδημαϊκὴ κοινότητα: τὸ πανεπιστήμιο κληρονομοῦσε 2,4 ἑκατ. στερλίνες, ἀποτέλεσμα σοφῶν ἐπενδύσεων τοῦ καθηγητῆ γιὰ τὶς ὁποῖες κανεὶς δὲν εἶχε ἰδέα.
.            «Εἶναι τὸ μεγαλύτερο κληροδότημα στὴν ἱστορία τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Γλασκώβης ἀπὸ τὴν ἵδρυσή του τὸ 1451», δήλωσε στὸ «Βῆμα» ὁ καθηγητὴς τοῦ Τμήματος Κλασικῶν Σπουδῶν Μάθιου Φόξ. Τὸν περασμένο Ἰανουάριο τὸ πανεπιστήμιο προκήρυξε τὴν θέση ἀναζητώντας «κάποιον δυναμικὸ ἐπιστήμονα, ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι ἕτοιμος νὰ ἐπενδύσει στὸ μέλλον τῶν ἑλληνικῶν στὴ Γλασκώβη», ὅπου τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ διδάσκονται ἀπὸ τὸ 1581.
.            Ἡ ἐντυπωσιακὴ χειρονομία τοῦ Ντάγκλας Μὰκ Ντάουελ δημιουργεῖ μία ἐξαιρετικὰ αἰσιόδοξη προοπτικὴ γιὰ τὸ μέλλον τῶν ἑλληνικῶν σπουδῶν, στὴ συνομιλία μας ὅμως μὲ τὸν καθηγητὴ Φὸξ ἀνακαλύψαμε ὅτι ἦταν τὸ τελευταῖο ἐπεισόδιο μίας μακρᾶς ἱστορίας μεθοδικῶν ἐνεργειῶν τοῦ ἀποβιώσαντος καθηγητῆ γιὰ τὴν διατήρηση τῶν ἑλληνικῶν σπουδῶν στὴ Σκωτία.
.            Γεννημένος στὸ Λονδίνο τὸ 1931, ὁ Μὰκ Ντάουελ σπούδασε στὸ περίφημο Μπάλιολ Κόλετζ τῆς Ὀξφόρδης καὶ δίδαξε γιὰ τέσσερα χρόνια ἀρχαῖα ἑλληνικὰ στὴν μέση ἐκπαίδευση καὶ ἀκολούθως στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Μάντσεστερ προτοῦ μετακινηθεῖ στὴν Γλασκώβη τὸ 1971. Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ ἡ γοητεία τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν εἶχε ἀρχίσει νὰ θαμπώνει μὲ ραγδαίους ρυθμοὺς στὴν βρετανικὴ κοινωνία καὶ στὴν μέση ἐκπαίδευση. Τὰ ἀποτελέσματα ἦταν ὁρατὰ στὴν τριτοβάθμια ἐκπαίδευση: οἱ 35 φοιτητὲς ἀρχαίων ἑλληνικῶν τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Γλασκώβης τὸ 1968 εἶχαν κατρακυλήσει στοὺς 8 τὸ 1971.

Ἡ δράση ἑνὸς ἑλληνιστῆ

.            Ὁ Μὰκ Ντάουελ ἀνέλαβε δράση μὲ ριζοσπαστικὲς ἀλλαγὲς στὸ παραδοσιακὸ πρόγραμμα διδασκαλίας. Τὸ 1972 εἰσήγαγε ἕνα γενικὸ μάθημα εἰσαγωγῆς στὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμὸ διδάσκοντας μέσα σὲ ἕνα ἑξάμηνο ἱστορία, φιλοσοφία, τέχνη καὶ ἀρχαίους Ἕλληνες συγγραφεῖς σὲ μετάφραση. Ἄνοιξε τὴν ὄρεξη πολλῶν φοιτητῶν ποὺ ἐπιθυμοῦσαν νὰ συνεχίσουν. Τὸ 1974 προσφέρθηκε δεύτερο μάθημα. Τὸ 1993 τὸ τμῆμα εἶχε τόσους φοιτητές, ὥστε τὸ πανεπιστήμιο θέσπισε τετραετεῖς σπουδὲς πτυχίου ἀρχαίας ἑλληνικῆς φιλολογίας.
.            Ἐκτὸς πανεπιστημίου ὁ Μὰκ Ντάουελ φρόντισε νὰ συντηρήσει τὶς ὑποδομὲς στὰ σχολεῖα καὶ στὴν κοινωνία, ὥστε τὸ ἐνδιαφέρον νὰ μὴν ἀτονήσει ξανά. Χωρὶς νὰ ἀπαξιώσει τὴν διδασκαλία τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν στὴν μέση ἐκπαίδευση, ἐγκαινίασε ἕνα πανεπιστημιακὸ μάθημα ἐκμάθησης τῆς γλώσσας ἀπὸ τὸ μηδὲν καὶ παράλληλα θεσμοθέτησε δύο ἑβδομάδες δωρεὰν θερινῶν μαθημάτων τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς, ὅπου δίδασκε καὶ ὁ ἴδιος.
.            Δραστηριοποιήθηκε ὡς μέλος καὶ πρόεδρος τοῦ Κέντρου Κλασικιστῶν Σκωτίας καὶ τῆς Σκωτο-ἑλληνικῆς Ἑταιρείας στὴν Γλασκώβη καὶ φρόντισε νὰ ἀναζωπυρώσει τὸ ἐνδιαφέρον τῶν καθηγητῶν τῆς μέσης ἐκπαίδευσης καὶ τῶν Βρετανῶν γιὰ τὸν ἀρχαῖο Ἑλληνισμό. Κατάφερε, ὅπως συμπυκνώνει ὁ Ἠλίας Ἀρναούτογλου, ἐρευνητὴς στὸ Κέντρο Ἔρευνας τῆς Ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Δικαίου τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν καὶ παλαιὸς διδακτορικὸς φοιτητὴς τοῦ Μὰκ Ντάουελ, «νὰ συσπειρώσει ἕνα δυναμικὸ ποὺ χρειαζόταν συσπείρωση καὶ νὰ ἀναζωογονήσει τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὶς ἀρχαιοελληνικὲς σπουδὲς ἀλλάζοντας ἑστίαση».
.            Εὐγενὴς καὶ εὐπροσήγορος ἀλλὰ ταυτόχρονα κλειστὸς καὶ λιγομίλητος, ἦταν ἄνθρωπος τῶν ἔργων, ποὺ συνδύαζε τὴν ἐπιστημοσύνη μὲ τὴν κοινὴ λογική. «Ἤρεμη δύναμη» τὸν ἀποκαλεῖ ὁ Δῆμος Σπαθάρας, λέκτωρ στὸ Τμῆμα Φιλολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης, ὁ τελευταῖος διδακτορικὸς φοιτητής του. Τὸν περιγράφει ὡς «ἄνθρωπο σεμνό, ποὺ δὲν μιλοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ κοκκίνιζε ὅταν μιλοῦσαν οἱ ἄλλοι γι’ αὐτόν». Ἐξασφάλισε πολλὲς ὑποτροφίες σὲ φοιτητὲς γιὰ νὰ σπουδάσουν ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ ἦταν ἕνας «καταπληκτικὸς καὶ διακριτικὸς ἐπιβλέπων μὲ εὐρεία ἐποπτεία τοῦ ἀντικειμένου του, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ ἐπιστημονικό του ἔργο ἔφερε ξανὰ στὴν ἐπιφάνεια τὴ μελέτη τοῦ ἀθηναϊκοῦ δικαίου».
.            Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς δεκαετίας τοῦ 1980, «τῆς κρισιμότερης ὣς τώρα στὴν Βρετανία γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῶν κλασικῶν σπουδῶν», ὅπως ἐκτιμᾶ ὁ Μάθιου Φόξ, καθὼς ἡ χρησιμοκεντρικὴ θατσερικὴ παιδεία ὑποβάθμισε πολὺ τὴν διδασκαλία τῶν ἄσκοπων, ὅπως πίστευαν, κλασικῶν σπουδῶν, ὁ Μὰκ Ντάουελ συνετέλεσε στὴν ἐνοποίηση τῶν ἱστορικῶν τμημάτων τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν καὶ τῶν Λατινικῶν Σπουδῶν τοῦ πανεπιστημίου σὲ ἕνα τμῆμα Κλασικῶν Σπουδῶν τὸ ὁποῖο ξεκίνησε νὰ λειτουργεῖ τὸ 1988 μὲ πρῶτο διευθυντὴ τὸν ἴδιο. Πέτυχε νὰ προσελκύσει πρὸς τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ὅσους εἶχαν ἐκδηλώσει ἀποκλειστικὴ προτίμηση στὸν ρωμαϊκὸ κόσμο, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ἐγγεγραμμένοι φοιτητὲς νὰ αὐξηθοῦν πάλι καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν πτυχιούχων τοῦ νέου τμήματος νὰ ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

«Οἱ ἑλληνικὲς σπουδὲς διατηροῦν ζωντανὸ τὸ πνεῦμα μας»

.            Σήμερα περίπου 200 φοιτητὲς παρακολουθοῦν κάθε χρόνο τὸ μονοετὲς μάθημα ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Γλασκώβης καὶ τὸ ἐνδιαφέρον παραμένει σταθερό. «Εἶναι θέμα πολιτισμικό», ἐκτιμᾶ ὁ καθηγητὴς τοῦ Τμήματος Κλασικῶν Σπουδῶν Μάθιου Φόξ. «Οἱ ἄνθρωποι κατάλαβαν ὅτι οἱ ἑλληνικὲς σπουδὲς δὲν εἶναι χάσιμο χρόνου ἢ πολυτέλεια ἀλλὰ διευρύνουν τοὺς ὁρίζοντες, καλλιεργοῦν τὴν ἀντίληψη, διατηροῦν ζωντανὸ τὸ πνεῦμα μας». Πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση ἦταν μέγιστη ἡ συμβολὴ τοῦ φιλολόγου Ντάγκλας Μὰκ Ντάουελ. Μὲ τὴν διαθήκη του μίλησε στὶς ἀπειλητικὲς γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ἀγορὲς τὴν γλώσσα ποὺ καταλαβαίνουν, ἐκείνη τοῦ χρήματος. Προτοῦ ρίξει τὸ τελευταῖο του χαρτί, ὅμως, εἶχε διαμορφώσει μὲ μία σειρὰ στρατηγικὲς κινήσεις συνθῆκες ποὺ ἐξασφάλιζαν ὅτι τὰ χρήματά του θὰ πιάσουν τόπο. Τὸ ἠθικὸ δίδαγμα τῆς ἱστορίας του; Δεῖ χρημάτων ὁ πολιτισμός, εἶναι ὅμως ἀνώφελα χωρὶς πάθος, ὅραμα καὶ τρόπο.

ΠΗΓΗ: kostasxan.blogspot.com

ΤΑ ΠΑΡΟΔΗΓΗΤΙΚΑ …«ΓΕΝΟΣΗΜΑ»!

ΕΙΣ. ΣΧ. ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:  «“Γενόσημα”. Ὁ ὅρος αὐτὸς εἶναι κρυπτικός, παρασυνδέεται μὲ γένεση ἢ καὶ γέννηση πραγμάτων καὶ καταλήγει στὸ νὰ εἶναι σκοτεινός, ἀκατάληπτος καὶ παροδηγητικός», γράφει ὁ καθηγ. τῆς Γλωσσολογίας Γ. Μπαμπινιώτης.
.        Εἶναι πάντως φυσικὸ ἕνας «πολιτισμὸς» σκοτεινὸς καὶ καὶ παροδηγητικὸς νὰ ἐκφράζεται μὲ ὅρους σκοτεινοὺς καὶ παροδηγητικούς, ποὺ συσκοτίζουν τὰ δεδομένα τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν ἀκόμη καὶ στὴν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς παραπλανοῦν. Εἶναι ἐξ ἄλλου ἀναμενόμενο ἄνθρωποι ξεχαρβαλωμένοι γλωσσικὰ νὰ κατασκευάζουν νέες λέξεις μηδενικῆς σημασιολογικῆς ἀξίας, λέξεις ποὺ δὲν σημαίνουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ἢ μᾶλλον σημαίνουν κάτι θαμπὸ καὶ παραπλανητικό.
.       Ἡ γλωσσικὴ «συσκότιση» εἶναι “ἐργαλεῖο” τῆς Ἐργολαβίας Ἀλλοτριώσεως. Ἡ παραπληροφόρηση χρησιμοποιεῖ ὁλοένα καὶ περισσότερο παροδηγητικοὺς ὅρους, ποὺ ἀποπροσανατολίζουν τὸ «κοπάδι». Καὶ τὴν ἴδια ὥρα κάποιοι «ἰδιόσημοι» ἀλλὰ καὶ «διάσημοι» τῆς θεολογίας καὶ τῆς διανοήσεως μὲ «εὔσημα» καὶ «παράσημα» πασχίζουν νὰ «μεταφράσουν», νὰ «παρασημάνουν» τὴν γλῶσσα τῆς ἐκκλησιαστικῆς λατρείας γιὰ νὰ τὴν «καταλαβαίνουν» οἱ «ἀ-σήμαντοι». Δὲν ξεκινᾶνε καλύτερα νὰ μεταφράζουν τὰ…«γενόσημα» μήπως καὶ καταλάβουμε τίποτα;

Ἕνας ἀκατάληπτος γλωσσικὸς ὅρος

Τοῦ καθηγ. Γιώργου Μπαμπινιώτη

.        Κοντὰ στὰ πρωτότυπα (ἢ ἀκριβέστερα πρωτοτυπικὰ) φάρμακα (χαρακτηρισμὸς ποὺ ἰσχύει γιὰ ὁρισμένο χρονικὸ διάστημα), τὰ φάρμακα ποὺ φέρουν ὁρισμένη ἐμπορικὴ ἐπωνυμία, κοντὰ δηλ. στὰ ἐπώνυμα φάρμακα («branded drugs»), ὑπάρχουν καὶ τὰ generic drugs, ποὺ ἔχουν τὴν ἴδια δραστικὴ οὐσία, ἀλλὰ ὄχι καὶ τὴν ἴδια ἐμπορικὴ ἐπωνυμία, ἀφοῦ παράγονται ἀπὸ ἄλλες φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες. Αὐτὰ τὰ ταυτόσημα (identical) ὡς πρὸς τὴν δραστικὴ θεραπευτικὴ οὐσία φάρμακα ποὺ ἀνήκουν στὴν ἴδια γενικὴ κατηγορία, στὴν ἴδια ἔννοια γένους (generic) ὀνομάστηκαν (ἀπὸ κάποιους) γενό-σημα, ὡς σημαίνοντα γένος καὶ ὄχι (ἐμπορικὸ) εἶδος φαρμάκου. Ὡστόσο, μία ὀνομασία δὲν κρίνεται ἀπὸ τὸ σκεπτικὸ ποὺ ὁδήγησε στὸ πλάσιμό της, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν δηλωτικὴ ἱκανότητά της, ἀπὸ τὴν δηλωτικότητα καὶ τὴν διαφάνεια ποὺ ἔχει γλωσσικά, ὥστε νὰ γίνεται ἀντιληπτὴ ἀπὸ τοὺς ἁπλοὺς χρῆστες. Αὐτὸ δὲν ἰσχύει μὲ τὸν ὅρο γενόσημα. Ὁ ὅρος αὐτὸς εἶναι κρυπτικός, παρασυνδέεται μὲ γένεση ἢ καὶ γέννηση πραγμάτων καὶ καταλήγει στὸ νὰ εἶναι σκοτεινός, ἀκατάληπτος καὶ παροδηγητικός. Νὰ διερωτῶνται καὶ νὰ ρωτοῦν ὅλοι τί σημαίνει…
.        Τὰ ἐν λόγῳ φάρμακα -σύμφωνα μὲ τὴν ἀντίθεσή τους πρὸς τὰ πρωτότυπα ἢ πρωτοτυπικὰ καὶ βάσει τῆς ἴδιας δραστικῆς οὐσίας ποὺ περιέχουν- εἶναι προτιμότερο νὰ ὀνομαστοῦν:

ὁμοιοδραστικὰ (ἀφοῦ ἔχουν τὴν ἴδια δραστικὴ οὐσία).

Θὰ μποροῦσαν ἐπίσης νὰ ὀνομαστοῦν παράγωγα (ἐνν. τῶν πρωτοτύπων) ἢ ἀκόμη καὶ ἀντιτυπικὰ (κατ᾽ ἀντίθεση πρὸς τὰ πρωτοτυπικὰ)

Ὁ,τιδήποτε ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀκατάληπτο καὶ παροδηγητικὸ γενόσημα!

ΠΗΓΗ: tanea.gr

«ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ» ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Ἀντίσταση στὴν ψυχικὴ καταστροφὴ

Tοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

.               Ἡ στέρηση, ἡ φτώχεια, τὸ φάσμα τῆς πείνας δύσκολα συμβιβάζονται μὲ τὴν νηφαλιότητα, τὴν ὀρθοβουλία, τὶς ψύχραιμες ἀξιολογήσεις. Ὅταν δὲν ὑπάρχει πιὰ μισθὸς ἢ ὁ μισθὸς ἐξαντλεῖται σὲ ἐλάχιστες μέρες καὶ οἱ ὑπόλοιπες τοῦ μήνα ξημερώνουν σὰν ἀπειλή, δὲν ὑπάρχει μυαλὸ γιὰ διαφορετικὰ ἐνδιαφέροντα, γιὰ ποιοτικὲς ἐνασχολήσεις. Τὸ μαρτύριο τοῦ ἄνεργου, τοῦ χαμηλόμισθου, τοῦ βάναυσα τσακισμένου συνταξιούχου εἶναι ἡ τέλεια ἀνημπόρια του νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ ὅ, τι ὀμορφαίνει τὴ ζωὴ – νὰ διαβάσει, νὰ ἀκούσει μουσική, νὰ χαρεῖ τὸν περίπατο, νὰ κουβεντιάσει ξέγνοιαστος γιὰ ὅ, τι ἀγαπάει. Ἀνημπόρια ψυχική, λογικὰ μὴ ἐλεγχόμενη, παραλυτική.
.               Ἡ στέρηση, ἡ φτώχεια, τὸ φάσμα τῆς πείνας εἶναι κάτεργο. Ἀπὸ τὰ βαθιὰ χαράματα ποὺ θὰ σὲ ξυπνήσει ὁ πανικός, τὸ μυαλὸ δὲν ἔχει ἄλλη ἔγνοια παρὰ μόνο τὸν πνιγμὸ τῶν χειροπιαστῶν ἀπειλῶν: Τοὺς ἀπλήρωτους λογαριασμούς, τὰ ἄδεια ἑρμάρια, τὸ ἄδειο ψυγεῖο, τὴν παγωνιὰ στὸ σπίτι μὲ τὸ καταργημένο καλοριφέρ. Ἂν κάποιοι ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς ὑπαίτιους καὶ αὐτουργοὺς τοῦ ἐξωφρενικοῦ ὑπερδανεισμοῦ τῆς χώρας ἔφταναν στὸ ἑδώλιο τοῦ κακουργοδικείου, οἱ ἀναίτια καθηλωμένοι στὸ κάτεργο θὰ ἔνιωθαν ἀνασασμό. Ὄχι γιατί θὰ ἔπαιρναν ἐκδίκηση, ἀλλὰ γιὰ τὸ κουράγιο καὶ τὴν ἐλπίδα ποὺ θὰ τοὺς χάριζε ἡ αἴσθηση ὅτι ἀνήκουν σὲ κοινωνία, μοιράζονται τὴ συμφορὰ μὲ συνανθρώπους, μποροῦν νὰ ἐμπιστεύονται θεσμοὺς ἀπονομῆς δικαιοσύνης.

.               Ἡ ψυχικὴ καταστροφὴ ποὺ συντελεῖται στὴν Ἑλλάδα σήμερα εἶναι ἀνήκεστη καὶ μοιάζει νὰ βάζει τέλος στὴ μακραίωνη ἱστορία τῶν Ἑλληνόφωνων τοῦ βαλκανικοῦ νότου. Ὑπερβολή; Μακάρι. Πάντως πρόκειται γιὰ διάλυση καὶ ἀποσύνθεση κάθε στοιχείου συνεκτικοῦ τῆς ἑλληνικῆς συλλογικότητας. Ἡ γλώσσα, τὸ ἄλλοτε καύχημα τῶν Ἑλλήνων, ἔχει πρὸ πολλοῦ ἐξουδετερωθεῖ στὸ λίκνο τῆς ἐκπαιδευτικῆς παρακαταθήκης, στὴν ἐπίσημη δημόσια ἐκφορά της, στὴ ριζικὰ ἀλλοτριωμένη μὲ τὸ μονοτονικὸ γραφή της. Ἡ ἱστορικὴ συνείδηση, τὸ ἴδιο. Ἡ μεταφυσικὴ βιωματικὴ παράδοση, ἔνσαρκη στὸ λαϊκὸ σῶμα καὶ μήτρα παραγωγῆς πολιτισμοῦ, μεταποιημένη σήμερα σὲ παιδαριώδη ἰδεολογήματα «ἐπικρατούσας θρησκείας». Καὶ οἱ ξιπασμένες ἐλπίδες δύο αἰώνων γιὰ μεταμόρφωση τῆς «Ψωροκώσταινας» σὲ «κράτος εὐρωπαϊκὸν» ἢ «ἐκσυγχρονισμένο», ἐξευτελισμένες πιά, μὲ τὸ ἑλληνικὸ ὄνομα περίγελω τοῦ πλανήτη.

.               Στὸ κάτεργο τῆς φτώχειας, τῆς στέρησης, τοῦ φάσματος τῆς πείνας δὲν ἔχουμε σὲ τίποτα νὰ στηριχθοῦμε, πουθενὰ νὰ ἐλπίσουμε. Ἡ κρατική μας ὀργάνωση, στὴν κάθε παραμικρὴ πτυχή της, ἀπροκάλυπτος ἐμπαιγμός, ξεδιάντροπος. Παραμένουν ἀκόμα, ἀκόμα σήμερα, σὲ θώκους ὑπουργῶν, μὲ ἐξουσίες καὶ χλιδάτες προνομίες, μὲ δημόσια προβολὴ καὶ ἀγέρωχη ἰταμότητα, οἱ ἔνοχοι τῆς κακουργηματικῆς ἀνικανότητας ἢ τῆς θρασύτατης φαυλότητας, αὐτοὶ ποὺ μᾶς ὁδήγησαν, ἑκατομμύρια ἀνθρώπους, στὸ κάτεργο. Μιὰ ἀπίστευτα μεγάλη μερίδα τῆς ἠλεκτρονικῆς καὶ τῆς ἔντυπης δημοσιογραφίας συνεχίζει, ἀπτόητη ἀπὸ τὴν τραγωδία τῆς λαϊκῆς ἀπόγνωσης, νὰ μετράει τὸ «νόημα» τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης καὶ συνύπαρξης μὲ μόνα τὰ μέτρα τοῦ χαμένου ἱστορικὸ – ὑλιστικοῦ «παραδείσου» – μαρξιστικοῦ ἢ καπιταλιστικοῦ, τὸ ἴδιο κάνει. Οἱ μὲν διαφημίζουν σὰν «σωτηρία» τὴν ἑξαθλιωτικὴ ἀπομόνωση, κατὰ τὸ πρότυπο ἄλλοτε τῆς Ἀλβανίας καὶ τῆς Κούβας, οἱ δὲ τὸ ραγιαδισμὸ τῆς ἀδιαπραγμάτευτης ὑποταγῆς στὴν ἀδίστακτη ἀνθρωποκτόνο τοκογλυφία.
.               Οἱ θαυμαστὲς τοῦ ἀχαλίνωτου καπιταλισμοῦ ταυτίζονται ἀπροκάλυπτα μὲ τοὺς θιασῶτες τῶν «ὁραμάτων» τῆς κάποτε σταλινικῆς μονοτροπίας. Τὸ (ἀφελὲς ἢ ἀμειβόμενο) θάμβος γιὰ τὴν ὑπέρτατη αὐθεντία ἰδιωτικῶν «οἴκων ἀξιολόγησης» κρατῶν καὶ κοινωνιῶν, καταδίκης λαῶν στὸ κάτεργο τῆς πείνας καὶ τοῦ ἀπελπισμοῦ, ἐξομοιώνεται ἀπολύτως μὲ τὶς παραισθησιογόνες ἰδεοληψίες τῆς Παπαρήγα καὶ τοῦ Τσίπρα. Τί διαφέρουν οἱ σημερινὲς «θεραπεῖες σὸκ» μεθοδικὰ ὀργανωμένες σὲ ἀόρατα κέντρα ἀποφάσεων τῶν «ἀγορῶν», ἀπὸ τὶς μεθοδικὲς σφαγὲς ἑκατομμυρίων κουλάκων προκειμένου νὰ ἐφαρμοστεῖ ἡ Νέα Ἀγροτικὴ Πολιτικὴ τοῦ Λένιν, ἢ τὸ Πρόγραμμα Ἐκβιομηχάνισης τοῦ Στάλιν;
.               Κάποτε οἱ Ναπολέοντες καὶ οἱ Οὐέλλινγκτον μετράγανε τὴ σημασία τῶν λαῶν μὲ τὸ πόσα κεφάλια διαθέτανε γιὰ μακέλεμα. Σήμερα ἡ Moody’ s, ἡ Standard and Poor’ s ἢ ἡ Fitch τὴ μετρᾶνε μὲ τὸ πόσα κεφάλια διαθέτουν γιὰ «κινεζοποίηση» τῆς παραγωγῆς, γιὰ φτηνὴ ἑξαθλιωτικὴ δουλειὰ στὸ κάτεργο τῆς ἀπόγνωσης. Καὶ ὅπως τότε ὑπῆρχαν γραφίδες ποὺ ἐξωράιζαν καὶ ἐξυμνοῦσαν τὸ μακέλεμα σὰν «πατριωτισμό», ἔτσι καὶ σήμερα ὑπάρχει δημοσιογραφία ποὺ διαφημίζει τοὺς ὅποιους ὅρους γενοκτονίας ἐπιβάλλει ἡ Διεθνὴς τῶν πολιτικὰ ἀνεξέλεγκτων τοκογλύφων σὰν μεγαλόψυχη προσφορὰ σωτηρίας.
.               Ἀπὸ τὸ κάτεργο δὲν μποροῦν νὰ μᾶς λυτρώσουν γενικὲς συνταγὲς σωτηρίας, «πρωτοβουλίες» ἀγαθῶν προθέσεων παγιδευμένες στὸ ἴδιο γήπεδο ὅπου παίζουν δεξιοτέχνες οἱ βασανιστές μας. Μέσα σὲ μία μόλις χρονιὰ εἴδαμε νὰ ἐκφυλίζονται νομοτελειακὰ ὁ εἰρηνικὸς ξεσηκωμὸς τῶν «ἀγανακτισμένων», ἡ «Σπίθα» τοῦ Θεοδωράκη, ὁ «Κοινωνικὸς Σύνδεσμος» καὶ πλῆθος ἀνυστερόβουλες ὁμαδοποιήσεις ἔντιμων πολιτῶν. Ἀναπότρεπτα θὰ ἐπανέλθουν, ὅπου νά ’ναι, διεκδικητὲς τῆς ψήφου μας οἱ ἴδιοι, γνωστοὶ καὶ μὴ ἐξαιρετέοι, ὑπαίτιοι τῆς σημερινῆς μας κόλασης, οἱ κραυγαλέα ἀνίκανοι καὶ φαῦλοι. Μὲ ἰλιγγιώδη ἀδιαντροπιά, ἀνακατεύοντας τὴν ἴδια ἀηδιαστικὴ τράπουλα τῶν ψηφοδελτίων τους, διανθισμένη μὲ τάχα καινούργιους ἀρχηγούς, αὐτουργοὺς τῶν ἐγκλημάτων ποὺ ὁδήγησαν στὸ ἐφιαλτικὸ ἀδιέξοδο.
.               Χρειάζονται πολλὲς γενιὲς γιὰ νὰ ξαναγεννηθεῖ Ἑλληνισμὸς στὴν καμένη ἑλλαδικὴ γῆ. Ναί, θὰ ψηφίσουμε γιὰ ἄλλη μία φορὰ ὁλότελα ἀπελπισμένοι, γιὰ ἄλλη μία φορὰ τὸ σιχαμερὸ μὴ χεῖρον. Ἀλλὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε ἐπιτέλους ὅτι ἡ ριζοσπαστικότερη ἀντίστασή μας εἶναι μόνο ἡ «ὑπαρξιακή»: ἀλλαγὴ προσωπικῆς στάσης ἀπέναντι στὴ μοίρα νὰ γεννηθοῦμε Ἕλληνες. Μὴ χάνουμε πολύτιμα τῆς προσωπικῆς ζωῆς μας χρόνια δίχως τὴν ἐπίγνωση, ὅτι ἡ ἑλληνικότητα εἶναι προσωπικὴ ἀνακάλυψη, εἶναι ἔρωτας, ὄχι δεδομένη καταγωγή. Ὅτι ἀξίζει νὰ τὴ ζήσεις, ὅποιος ἠλίθιος ἢ ἀπατεώνας κι ἂν σὲ κυβερνάει, μεθώντας μὲ τὴ γλώσσα της, ἀφομοιώνοντας τὴν ἀρχοντιὰ τῆς ἱστορίας της, ἔκθαμβος συνεχῶς μὲ τὸ ἀποκαλυπτικὸ κάλλος τῆς Τέχνης της, ἐρωτευμένος ἀκατάπαυστα μὲ τὴ σοφία ποὺ ἐνηλικίωσε τὴν ἀνθρώπινη ἀναζήτηση.

.               Δὲν εἶναι φυγὴ ἡ προσωπικὴ ἀνακάλυψη τῆς ἑλληνικότητας. Εἶναι δρομοδείχτης.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «Καθημερινή», 04.03.2012

ΛΕΒΕΝΤΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ! «Ἐμπόδιο στὴν ἀποψίλωσή σας, τὸ φύτεμά μας. Ἐμπόδιο στὸ γκρέμισμά σας, τὸ κτίσιμό μας. Ἐμπόδιο στὸν παραλογισμό σας, ἡ λογική μας».

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΛΕΒΕΝΤΗ. Λεβέντες ὑπάρχουν. Ἀκόμη!

Ἄλικα, 01.02.2012

Πρός:
Τὴν Ὑπουργὸ Παιδείας, Δία Βίου Μάθησης καὶ Θρησκευμάτων,
κα Ἄννα Διαμαντοπούλου – Ἀθήνα.

ΚΟΙΝ.:

1. Ἀναπληρωτὴ Ὑπουργὸ Παιδείας  κ. Κωνσταντῖνο Ἀρβανιτόπουλο
2. Ὑφυπουργὸ Παιδείας κ. Εὔη Χριστοφιλοπούλου
3. Δ.Ο.Ε.

Ἀξιότιμη κυρία Ὑπουργέ,

      .          Εἴθισται νὰ μονοπωλοῦν τὶς συζητήσεις, τὶς διαμαρτυρίες, τὰ ψηφίσματα, καὶ τὶς ἀπεργιακὲς κινητοποιήσεις θέματα ἀκραιφνῶς οἰκονομικοῦ περιεχομένου. Ἴσως εἶναι ἡ ὥρα νὰ ἀσχοληθοῦμε καὶ μὲ ὑψηλὰ καὶ βαθύτερα ζητήματα.
.          Ἰδιαίτερη ἐντύπωση προκάλεσε τὸ γεγονὸς τῆς μὴ ἀποστολῆς χαιρετιστήριου-ἑορταστικοῦ μηνύματος ἀπὸ μέρους σας ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τὴν ἑορτὴ τῶν γραμμάτων, ὅπως τὴν ἀποκαλεῖ ὁ λαός μας. Κι αὐτὸ διότι μᾶς ἔχετε συνηθίσει ἀκόμη καὶ σὲ παγκόσμιες ἡμέρες νὰ συντάσσετε ἀνάλογα μηνύματα. Ἀρχίζω νὰ πιστεύω πὼς ἐὰν ὑπῆρχε Παγκόσμια ἡμέρα Μπαταρίας, κάτι θὰ ἐφευρίσκατε γιὰ νὰ γράψετε. Σὲ ἀντίθεση μὲ ἐσᾶς, ἡ Κίνηση τῶν Νεοδιορισθέντων Ἐκπαιδευτικῶν Πρωτοβάθμιας Ἐκπαίδευσης Νομοῦ Λακωνίας, διένειμε 1.200 εἰκόνες τῶν σεπτῶν Ἱεραρχῶν σὲ Λάκωνες μαθητές
.          Εἶναι ἡλίου φαεινότερο ὅτι τὰ τελευταῖα χρόνια τὸ Ὑπουργεῖο («Ἐθνικῆς» τὸ ἐξάλειψε ἡ πονηρία) Παιδείας, ὅ,τι τοῦ μυρίζει πατρίδα, ἔθνος, γλώσσα, ἰδανικά, ἱστορία, «πιστεύω», δηλ. τὶς πιὸ εὐωδιαστὲς μυρωδιές, προσπαθεῖ νὰ ἐξαφανίσει μὲ τοὺς ἀπορροφητῆρες τῆς Νέας Ἐποχῆς. Ὑπάρχουν τεκμήρια γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, ὅπως (1) τὸ ἀνιστόρητο βιβλίο ἱστορίας τῆς κας Ρεπούση (βλ. πόρισμα Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν), (2) οἱ δηλώσεις τῆς πρώην εἰδικῆς γραμματέως σας, κας Δραγώνα, νὰ καταστεῖ μάθημα ἐπιλογῆς αὐτὸ τῆς Ἱστορίας, ἀλλὰ καὶ (3) τὰ ἀνδραγαθήματά της σχετικὰ μὲ τὴν ἡρωίδα δασκάλα Χαρὰ Νικοπούλου, (4) ἡ εἰσήγηση τῆς συμβούλου σας (ἀποσπασμένης δασκάλας), κας Ἑλένης Μπούντα νὰ μὴν ἐκτυπωθεῖ (ὅπως κι ἔγινε) τὸ νέο βιβλίο ἱστορίας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, τὸ ὁποῖο ἐγκρίθηκε ἀπὸ τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο καὶ διορθώνει μὲ βάση πληροφορίες τὰ ἀνυπόστατα τοῦ ἀποσυρθέντος βιβλίου (βλ. Ἐφημ. «Παρὸν» 17-7-2011), (5) ὁ Προγραμματισμὸς τοῦ 2011 ποὺ προέβλεπε διορισμὸ 250 ἱεροδιδασκάλων στὶς μουφτεῖες τῆς Θράκης, ἐνῶ συγχρόνως διορίζατε μόνο 52 δασκάλους γιὰ τὰ Δημοτικὰ ὅλης τῆς Ἑλληνικῆς ἐπικράτειας (βλ. «Πρῶτο Θέμα» 10-07-2011), (6) ἡ σχεδιαζόμενη ἀλλαγὴ τοῦ βιβλίου τῶν Θρησκευτικῶν τῆς Β΄ Γυμνασίου, γιὰ τὸ ὁποῖο ἡ Ὑφυπουργὸς Παιδείας, κα Χριστοφιλοπούλου ἀπέφυγε νὰ ἀπαντήσει σὲ ἐπερώτηση βουλευτοῦ, ἂν ὄντως ἀληθεύει ὅτι δὲν θὰ ὑπάρχει στὸ συγκεκριμένο πόνημα καμία ἀναφορὰ στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας, [(βλ. σχετ.: http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/12/20/ἐξορίζουν-τὴν-παναγία-ἀπὸ-τὰ-θρησκε/)] καὶ πάρα πολλὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα ἐπιλείψει με ὁ χρόνος διηγούμενον.
.          Ἡ παροῦσα γραπτὴ ἐπικοινωνία μας, δὲν ἔχει σκοπὸ νὰ σᾶς πείσει γιὰ κάτι. Ἀμὰν κάναμε γιὰ νὰ καταλάβετε ὅτι πρέπει νὰ καταργηθεῖ ἡ τριετὴς παραμονὴ τῶν ἐκπαιδευτικῶν, καὶ τώρα ἐπιμένετε στὴν διετία· ἔχει μπλοκάρει τὸ θέμα τῆς ἀναμοριοδότησης τῶν σχολικῶν μονάδων· δὲν ἱκανοποιεῖτε δίκαια αἰτήματα μεταθέσεων καὶ ἀποσπάσεων, ἀκόμη κι ὅταν συντρέχουν σοβαροὶ λόγοι γιὰ τοὺς ἐκπαιδευτικούς μας.
.          Ὁ Ἕλληνας ἐκπαιδευτικός, ὅπως κι ὁλόκληρη ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία, καταρρακώθηκε οἰκονομικῶς καὶ κοινωνικῶς. Στὸ ἐρώτημα γιατί φτάσαμε ὣς ἐδῶ, ἡ παπαδιαμάντειος περιγραφὴ καθίσταται ἀποστομωτική: «κάτω, εἰς τὴν συσσωρευμένην κόνιν τριῶν δεκαετηρίδων, ἔβοσκον χιλιάδες βλατοῦδες, ψαλίδες, ἀλογάκια καὶ ἄλλα ζωύφια καὶ ἐχόρευον μυριάδες ποντικοί»! Ὑλικὸς ἐξευτελισμὸς ἐπῆλθε, δὲν θὰ ἐπιτρέψουμε καὶ τὸν πνευματικό.

 Ἐμπόδιο στὴν ἀποψίλωσή σας, τὸ φύτεμά μας.
Ἐμπόδιο στὸ γκρέμισμά σας, τὸ κτίσιμό μας.
Ἐμπόδιο στὸν παραλογισμό σας, ἡ λογική μας.
Οἱ ἀμυγδαλιὲς ἄνθισαν, ἔρχεται Ἄνοιξη…

                                                       Ἐκζητῶν ἐπὶ τούτοις τὶς πρεσβεῖες
τῶν Ἁγίων Τριῶν Ἱεραρχῶν,

Νικόλαος Παν. Ἀντωνόπουλος
Προϊστάμενος Δημοτικοῦ Σχολείου Ἀλίκων Μάνης

Υ.Γ.: Σᾶς ἐσωκλείω ἕνα κλωνάρι ἀμυγδαλιᾶς ἀπὸ τὰ ἀκριτικὰ Ἄλικα. Βέβαια, ὅταν θὰ τὸ παραλάβετε, θὰ ἔχει μαραθεῖ. Δὲν πειράζει ὅμως· μὲ ἀντιπαραβολικὸ τρόπο θὰ ἐννοήσετε πὼς τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐνεργειῶν σας μαραίνονται σύντομα…

ΠΗΓΗ: hristospanagia1.wordpress.com (ἀπὸ opaidagogos.blogspot.com)

Η ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ [γ´]

«Ἡ ποιμαντικὴ προσέγγιση τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου
ἀπὸ τὸν Γέροντα Πορφύριο». [Γ´]

Ὁμιλία Ἀρχιμ. π. Σαράντη Σαράντου
(21.01.2012)

Ἠχητικὸ Ἀρχεῖο: Ἱστοσελίδα Ἱ. Ν. Ἁγ. Ἀναργύρων Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς

Ἀπομαγνητοφωνημένο κείμενο: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Α´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/25/ἡ-ποιμαντικὴ-προσέγγιση-τοῦ-συγχρόν/

Β´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/25/ἡ-ποιμαντικὴ-προσέγγιση-τοῦ-συγχρό-2/

.       Ἀξιοποίηση λοιπὸν τοῦ χαρίσματος καὶ χρησιμοποίηση αὐτοῦ τοῦ χαρίσματος, τοῦ ἱερατικοῦ καὶ τοῦ διορατικοῦ, γιὰ νὰ προσφέρεται ἡ ἐν Χριστῷ ἱεραποστολικὴ ἐργασία. Αὐτὰ τὰ εἴπαμε ὡς προπαρασκευαστικὰ γιὰ τὴν προσωπικότητα τοῦ π. Πορφυρίου καὶ θὰ ἐντοπίσουμε τὸν λόγο μας περισσότερο στὴν ποιμαντική του. Ἀπ’ ὅσα ὅμως εἴπαμε μέχρι στιγμῆς ἀπορέει ἡ ἐντύπωση ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτα ἀπὸ τὴν ζωή μας, κανένας τομέας τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὁποῖος νὰ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη ποιμαντική. Ὁ Γέροντας εἶχε ἀσχοληθεῖ μὲ ὅλα τὰ θέματα κι ἐπειδὴ καταλάβαινε ὡς Ὀρθόδοξος ποὺ ἦταν καὶ μὴ μονοφυσίτης –ἦταν ἀληθινὰ Ὀρθόδοξος ὁ Γέροντας– καταλάβαινε ὅτι τίποτα ἀπ’ ὅσα ὑπάρχουν στὴν ζωή μας δὲν εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη ποιμαντική. Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Κύριός μας ἐξ ἄκρας συλλήψεως προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση, πέρασε μέσα ἀπὸ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες διαδικασίες, τίποτα ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα δὲν ἔμεινε ἔξω ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ Κυρίου μας ἄρα καὶ ὁ Γέροντας καταλάβαινε καὶ ζοῦσε ἀπὸ τὸ θαῦμα τῆς θεανθρωπήσεως, τῆς προσλήψεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἐξ ὁλοκλήρου. Καὶ μάλιστα αὐτὴ τὴν ἀνθρώπινη φύση ὁ Κύριός μας δὲν τὴν ἄφησε οὔτε καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή του –θὰ μποροῦσε νὰ τὴν ἀφήσει, νὰ μᾶς τὴν κληροδοτήσει, νὰ μᾶς ἀφήσει τὰ ἅγια λείψανά του ἐδῶ, κάπως νὰ γίνει –  ἀλλὰ ὅμως ὁ Κύριος προσέλαβε τὴν ἀνθρώπινη φύση  καὶ ἀνελθὼν εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθήμενος ἐκ δεξιῶν του Πατρὸς ἔχει τὴν ἀνθρώπινη φύση δοξασμένη, τιμημένη αἰωνίως μαζί του. Καὶ μᾶς δίνει τὸ μήνυμα καὶ σ’ ἐμᾶς  ὅτι ἐφ’ ὅσον δὲν ἀπέβαλε ποτὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση, τὴν ἔχει καταξιωμένη καὶ θεανθρωποποιημένη μαζί Του, ἀχωρίστως μαζί Του, γι’ αὐτὸ κι ἐμεῖς ἔχουμε σὲ κάθε καμπὴ τῆς ἱστορίας, σὲ κάθε δοκιμασία, σὲ κάθε ταλανισμὸ ἔχουμε τὴν βεβαιότητα ὅτι ἂν κι ἐμεῖς ἀποδεχθοῦμε τὴν ὅλη ἐν Χριστῷ πνευματικὴ ζωὴ γιὰ νά ᾽μαστε σύννομοι, σύσσωμοι μέτοχοι μὲ τὴν δική του ζωή.
.          Ἔτσι λοπὸν ὁ Γέροντας καταλαβαίνει ὅτι θὰ πρέπει σὲ μερικοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς, τοὺς ὁποίους δὲν ἐγνώριζε, δὲν ἔφτανε μόνο τὸ χάρισμα τὸ διορατικὸ ἀλλὰ εἶχε καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ –ὄχι μόνο τὴν καθαρὰ χαρισματική– ἀλλὰ ἤθελε καὶ ἀπὸ πλευρᾶς ἀνθρωπίνης νὰ προσεγγίσει τὰ ἀνθρώπινα ἐπίπεδα. Ἔτσι λοιπὸν φοίτησε γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα – ἀτύπως βέβαια – στὴν ἰατρικὴ σχολή, ἄκουγε μαθήματα ἀνατομίας καὶ ἄλλων εἰδικοτήτων, μέχρι ποὺ κάποιος ἐκ τῶν καθηγητῶν τῆς ἰατρικῆς ἐνοχλήθηκε ἀπὸ τὴ παρουσία τοῦ Ἱερωμένου καὶ τὸν ἔδιωξε. Ὅταν κατ’ οἰκονομίαν Θεοῦ αὐτὸς ὁ καθηγητὴς τῆς ἰατρικῆς χρειάστηκε ἱερατικὴ συμβουλὴ – συμπαράσταση καὶ πνευματικὴ καθοδήγηση, τότε κατάλαβε ὅτι ὁ Ἱερέας ποὺ εἶχε διώξει ἀπὸ τὰ μαθήματα ἦταν ὁ Πατὴρ Πορφύριος καὶ βέβαια ἀντιλήφθηκε τὸ σφάλμα του καὶ προσπάθησε νὰ τὸ ἀναπληρώσει ἀντλώντας ἀπὸ τὸν ταπεινὸ Ἅγιο Γέροντα τὴν πνευματική του σοφία.

.              Ἐπίσης ὁ Γέροντας παρακολούθησε μαθήματα μουσικῆς, γεωπονίας καὶ ἄλλα, ἀλλὰ τὸ πιὸ σημαντικὸ ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε εἶναι ὅτι ὅταν ὁ Γέροντας πῆγε στὸ Ἅγιον Ὄρος ἦταν χωρὶς ἐγκύκλιο παιδεία καὶ ὅταν ὁ Ἡγούμενος τὸν ἔβαλε νὰ διαβάσει τὸ Ψαλτήριο, ὁ Γέροντας δὲν ἤξερε νὰ διαβάσει. Δεκατεσσάρων χρονῶν παιδὶ συλλάβιζε. Ὅμως μέσα στὴν ὑπακοὴ ἄρχισε ἔντονες ἀσκήσεις μελέτης. Διάβαζε λοιπὸν τὶς δύο λέξεις καὶ ἀπὸ τὶς δύο μπόρεσε νὰ διαβάσει καλύτερα τὴν τρίτη, μὲ τὴν ἐμπειρία τῶν τριῶν λέξεων ἀκόμα καλύτερα τὴν τέταρτη λέξη κ.ο.κ. καὶ μαζὶ μὲ τὸ χάρισμα τῆς ὑπακοῆς κατάλαβε ὅτι ἀρχίζει τὸ κείμενο αὐτὸ νὰ τοῦ ἀποκαλύπτεται καὶ νὰ ἀντιλαβάνεται ὄχι μόνο τὶς λέξεις, ὄχι μόνο τὴν ἐτυμολογία τῶν λέξεων, ἀλλὰ νὰ ξεπηδοῦν μέσα ἀπὸ τὸ Ψαλτήρι, μέσα ἀπὸ τοὺς ψαλμούς, νὰ ξεπηδοῦν τὰ νοήματα καὶ ἡ σοφία, ἡ θεοπνευστία δηλαδὴ τοῦ κειμένου, πράγμα τὸ ὁποῖο χρησιμοποίησε στὴν περαιτέρω ποιμαντική του πορεία καὶ πολλὰ ἀπὸ τὰ χωρία τῶν ψαλμῶν, ποὺ χρησιμοποιοῦσε πρὸς πνευματικὴ παιδαγωγία, κυρίως γιὰ νὰ ἀποδεικνύει τὴν σχέση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης μὲ τὴν Καινή, γιὰ νὰ δείχνει αὐτὴν τὴν ἑνότητα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὰ πρότεινε στοὺς πιστοὺς ὡς κανόνες πνευματικοὺς ἢ παιδαγωγικούς, τὴν μελέτη τοῦ Ψαλτηρίου. Δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ ἔκανε ὁ τεραστίας μορφώσεως Μέγας Βασίλειος, ἐγνώριζε εἰς βάθος καὶ εἰς πλάτος τὸν πλοῦτο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, τὸ ἴδιο ἀπὸ ἄλλη ἀφετηρία κατάφερε καὶ ὁ Πατὴρ Πορφύριος, διότι ὁ νοῦς του – δεκατεσσάρων ἐτῶν – δὲν εἶχε μολυνθεῖ ἀκόμα μὲ τὴν κοσμικὴ γνώση καὶ μὲ τὴν κοσμικὴ καὶ ἐφηβικὴ ἀνταρσία, δὲν εἶχε μολυνθεῖ ἀπὸ τὰ ἁμαρτήματα τὰ σχετικὰ αὐτῆς τῆς ἡλικίας καὶ γι’ αὐτὸ ὡς καθαρός, ὡς tabula rasa, ὡς ἄγραφη πλάκα, ὄχι ἁπλῶς κατέγραψε ἀλλὰ ἀπερρόφησε τὰ θεανθρώπινα νοήματα τοῦ Ψαλτηρίου. Καὶ στὴ συνέχεια μποροῦσε ὄχι μόνο νὰ ἑρμηνεύει ὡς γλωσσικὸ κείμενο ἀλλὰ νὰ τὸ ἑρμηνεύει καὶ ὡς ἕνα κείμενο ποὺ εἶναι προ-Χριστιανικὸ καὶ προπαρασκευαστικὸ εἰς Χριστόν. Σὲ πάρα πολλοὺς ψαλμοὺς ὁ Γέροντας ὑποδεικνύει ὅτι εἶναι ὁ Χριστὸς κεκρυμμένος καὶ ἀποκαλύπτεται μέσα ἀπὸ φράσεις συγκεκριμένες τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.          Θὰ μπορούσαμε νὰ δοῦμε χαρακτηριστικά, ἀπὸ τὸ βιβλίο αὐτό, μαθητεύοντας μπροστὰ στὸ Γέροντα Πορφύριο, νὰ δοῦμε ἔτσι πῶς συγκεκριμένα ἐκφράζεται ὁ Γέροντας γύρω ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα γιὰ νὰ καταλάβουμε πόσο βάθος εἶχε ἡ μελέτη τοῦ Γέροντος ἀλλὰ καὶ σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀλληλοπεριχωρημένη χάρη τοῦ χαρίσματος. Λέει λοιπὸν ὁ Γέροντας ὅτι δὲν ἔπρεπε νὰ πάψουν νὰ μαθαίνουν στὰ παιδιὰ τὴν παλιὰ γλῶσσα, τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά.

.            Εἶναι ψυχολογικοὶ οἱ λόγοι ποὺ δυσκολεύουν τὰ παιδιὰ στὴν μάθηση. Ὄχι πὼς εἶναι δύσκολο νὰ μάθουν τὰ ἀρχαῖα –καὶ ἦταν μία σπουδαία ἄσκηση αὐτὴ γιὰ τὰ παιδιά. Μία ἐξάσκηση τοῦ νοῦ. Καὶ ἡ γλῶσσα εἶναι σπουδαῖο πράγμα. Ἔχουν πεῖ τόσο βαθιὰ πράγματα σ’ αὐτὴ τὴν γλῶσσα καὶ δὲν πρέπει ἐμεῖς νὰ τὴν ἀφήσουμε, γιατί θὰ φτωχύνουμε πολύ, θὰ καταργηθοῦν ὅλα, ἀλλὰ ὕστερα ἀπὸ χρόνια οἱ ἄνθρωποι θὰ ἀναζητήσουν πάλι τὴν παλιὰ γλῶσσα καὶ τὰ κείμενα ἐκεῖνα, γιατί θὰ κουραστοῦν, θὰ ἀδειάσουν. Ἡ λέξη ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ παλιὸς ἔχει σημασία. Ἡ φράση «μέσα στὸ Χριστὸ» διαφέρει ἀπὸ τὴν φράση «ἐν τῷ Χριστῷ» ἢ «ἐν Χριστῷ» καὶ ἂς φαίνεται ὅτι εἶναι τὸ ἴδιο. Λοιπὸν ἔπρεπε νὰ συνεχίσουν νὰ μαθαίνουν τὰ ἀρχαῖα τὰ παιδιὰ καὶ οἱ λογοτέχνες, οἱ ποιητὲς ἂς ἔγραφαν στὴ νέα ὅπως θέλουν καὶ ἂς τοὺς διαβάζουν τὰ παιδιὰ καὶ ὅλοι. Ἐκείνη τὴ γλώσσα ὅμως νὰ μὴν τὴν ἀφήναμε, δὲν ἔπρεπε, φτωχαίνουμε πολύ. Αὐτὰ δὲν τὰ λέει ἕνας φιλόσοφος, δὲν τὰ λέει ἕνας δάσκαλος, ἕνας τυπικὸς δάσκαλος, δὲν τὰ λέμε ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι ἀλλὰ τὰ λέει ὁ Γέροντας καὶ φαίνεται ὅτι αὐτὰ ἔχουν μία διαχρονικὴ σημασία καὶ τὰ λέει ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε οὔτε κἂν πτυχία ἀλλὰ μέσα ἀπὸ τὴν πνευματικὴ μελέτη ἀναπήδησε ἡ ἀξία καὶ αὐτῶν καθ’ ἑαυτῶν τῶν κειμένων ἀλλὰ καὶ ἡ ἐγκρυπτόμενη καὶ ἡ ἀποκαλυπτόμενη σὲ αὐτὸν καὶ δι’ αὐτοῦ στοὺς ἄλλους […]