Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σχολικὰ βιβλία

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ; «Κυκλοφοροῦν μὲς στὰ σχολεῖα, βιβλία πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνα ἀπὸ Τουρκοκρατίες καὶ Κατοχές».(Δ. Νατσιός)

Τὰ παιδιὰ ποὺ κάθονται τώρα στὰ θρανία
θ
ὰ εἶναι Ἕλληνες;

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

Ἡ Ἑλλάδα «τρώει» τὰ καλά της παιδιὰ καὶ ἀφήνει νὰ τὴν «τρῶνε» τὰ κακά της παιδιά. (Μεν. Παλλάντιος)

.              «…Καὶ τὰ Νέα Ἑλληνικὰ θὰ ξαναγυρίσουν κι ὄχι πιὰ μὲ τ’ ἄθλια ἐκεῖνα κείμενα ποὺ διαλέγουν ς τώρα οἱ κλίκες καὶ οἱ λογοκρισίες τῶν πολιτικῶν ψευτοϊδεολογικῶν παρατάξεων καὶ κομμάτων, ἀλλὰ τ’ ἄριστα κείμενα τῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας…». («Ἑλλάδα καὶ Πολιτισμός», Ἱ. Μ. Κουτλουμουσίου, σελ. 158, κείμενο τοῦ Ρ. Ἀποστολίδη, 1995). Ὥσπου νὰ ἔρθει ὅμως αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ὥρα, ὥσπου νὰ ἔρθουν «καινούργιοι ἄνθρωποι / γιὰ νὰ συνοδέψουν τὴν βλακεία / στὴν τελευταία της κατοικία» (Παλαμᾶς), τὸ ἔθνος εἶναι βυθισμένο «εἰς τὴν ἀπόλυτον ἀγραμματείαν», ὅπως ἔλεγε ὁ μεγάλος Δάσκαλος τοῦ Γένους Κωνσταντῖνος Κούμας. Ὄχι κείμενα ἄριστα, ἄλλα σκύβαλα ἀκατ-ανόητα.
.             Ἔχω γίνει κουραστικός, ὅμως ἐπιμένω καὶ βροντοφωνάζω. Αὐτὴν τὴν στιγμή, συντελεῖται μὲς στὶς σχολικὲς αἴθουσες, ἔγκλημα «καθοσιώσεως», ὅπως ἔλεγαν παλαιότερα. (Καθοσίωσις = ἐσχάτη προδοσία). Ἂν βγοῦμε καὶ ὅποτε βγοῦμε ἀπ’ αὐτὴν τὴν κρίση, δὲν ξέρω ἂν θὰ βρεθοῦν Ἕλληνες στὴν Ἑλλάδα. Εἶναι ἡ πρώτη φορά, ἀπὸ ἱδρύσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ποὺ κυκλοφοροῦν μὲς στὰ σχολεῖα, βιβλία πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνα ἀπὸ Τουρκοκρατίες καὶ Κατοχές. Ἕνα ὕπουλο, σύγχρονο «παιδομάζωμα». Ἐκπαιδεύεται μιὰ ὁλόκληρη γενιὰ χωρὶς ἰθαγένεια, χωρὶς τὰ πολυτίμητα τζιβαϊρικὰ τοῦ λαοῦ μας, τὴν Πίστη, τὴν Γλῶσσα, τὴν ἔξοχη Παράδοσή του. Δὲν πολεμοῦνται μέσῳ τῶν βιβλίων, ἀλλὰ κάτι πολὺ χειρότερο: Γελοιοποιοῦνται, εὐτελίζονται, στρεβλώνονται τὰ «ριζιμιὰ λιθάρια» τοῦ Γένους. Ἂς τὸ καταλάβουμε ὅλοι μας. Μόνο ἡ Παιδεία μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει καὶ νὰ μᾶς ἀνορθώσει. Ἡ Παιδεία εἶναι τὸ λίπασμα γιὰ νὰ δυναμώσει ἡ ἀφυδατωμένη ρίζα. Μία Παιδεία ἐπιστροφῆς -ποὺ δὲν εἶναι ὀπισθοδρόμηση, ἀλλὰ ἐπιβεβαίωση τῆς διαχρονικότητάς μας- στὴν Ὀρθόδοξη ταυτότητά μας, στὸ Ἑλληνικὸ ἦθος, στὴν δωρικὴ ἁπλότητα καὶ ἐγκαρδιότητα τοῦ τρόπου ζωῆς, στὸν ἐπαναγνισμό μας, νὰ ξαναγίνουμε ἁγνοὶ ζώντας μὲ τὰ δικά μας παλιὰ πλούτη. Νὰ μοσχοβολήσουν οἱ τάξεις μας, ἀπὸ τὰ τιμαλφῆ τῆς μυρίπνοης Γλώσσας μας, κεφάλαιο ἀτίμητο καὶ θησαυρὸς ἀδαπάνητος. Νὰ ἀνεβοῦμε στοὺς ὤμους τῶν πατέρων μας, γιὰ νὰ δοῦμε μακρύτερα στὸ μέλλον, ὅπως μᾶς κανοναρχεῖ σοφός τις.
Ἐσχάτη ὥρα ἐστι!!

.              Τὶς προάλλες, μοῦ τηλεφωνεῖ συνάδελφος, δασκάλα μάχιμη, ἐξαιρετική, ποὺ παλεύει γιὰ «ψυχὴ καὶ Χριστὸ» μὲς στὴν τάξη. (Καὶ ἔχει βρεῖ τὸ μπελὰ ἀπὸ σχολικὸ σύμβουλο. Γιὰ τὸν «θεσμὸ» αὐτὸ ἂς σκεφτεῖ τὸ ὑπουργεῖο τὸ ἑξῆς ἁπλὸ καὶ γόνιμο: Μετὰ ἀπὸ δύο θητεῖες –8 ἔτη– νὰ ἐπιστρέφουν οἱ σύμβουλοι στὴν τάξη. Πολλοὶ ἀγνοοῦν καὶ τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων. «Ἐρέτην χρὴ πρῶτον γενέσθαι καὶ εἴτα πηδαλίοις ἐπιχειρεῖν». Πρῶτα μαθητεύεις, τραβᾶς κουπὶ καὶ ὕστερα παίρνεις τὸ πηδάλιο. Καὶ ὅταν ἐπισκέπτονται τὰ σχολεῖα νὰ μὴν τρομοκρατοῦν τὸν κόσμο, ἀλλὰ νὰ μιλοῦν σὰν δάσκαλοι).
.              Ὀργισμένη ἡ συνάδελφος, δασκάλα Γ´ Δημοτικοῦ, μοῦ καταγγέλλει – τί ἄλλο – γιὰ τὰ σκύβαλα ποὺ φιλοξενοῦν τὰ βιβλία Γλώσσας. Μὲ παραπέμπει στὴν σελίδα 56 τοῦ β´ τεύχους Γλώσσας τῆς Γ´ Δημοτικοῦ. Διάβασα τὸ κείμενο, τὸ ὁποῖο ἀπευθύνεται σὲ 8χρονα – 9χρονα παιδιά. Εἶναι ἕνας «διασκευασμένος ἀφρικανικὸς μύθος», ὅπως γράφουν τὰ «σαΐνια» ποὺ τὸν ἐπέλεξαν, μὲ τίτλο: «Φτιάξε μου ἕνα σιδερένιο ἄνθρωπο». Λοιπόν. Ἔχω 25 περίπου χρόνια μὲς στὴν τάξη. Δόξα τῷ Θεῷ δὲν ἔγινα κηφήνας συνδικαλιστής. Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ δὲν καταλαβαίνω, δὲν κατανοῶ σχολικὸ κείμενο. Τὸ διάβασα, τὸ ξαναδιάβασα, πλὴν εἰς μάτην. Ἄκρη δὲν ἔβγαζα. Τί στὴν εὐχή! Ξέρω ὅτι τὰ βιβλία περιέχουν κείμενα καντιποτένια, ἀλλὰ κατανοητά. Σὰν τοὺς λόγους τοῦ ἀλήστου μνήμης ΓΑΠ. Ἀξεπέραστες κενολογίες καὶ πρωτότυπες σαχλολογίες. Ἀλλὰ πάντοτε στοῦ «Κακοῦ τὴ Σκάλα» σὲ τοῦτο τὸν τόπο, δὲν στεκόμαστε στὸ τελευταῖο σκαλοπάτι. Ὑπάρχει καὶ πιὸ κάτω. Παρένθεση. Θυμήθηκα μία ἱστορία. «Πήγαιναν κάποιον νὰ τὸν τουφεκίσουν καὶ τοῦ λέει ἕνας γέρος: καὶ μὴ χειρότερα! Λέει ὁ κατάδικος: Τί χειρότερα μπάρμπα; Ἔ, νά, μπορεῖ νὰ σὲ κρεμάσουν. Ὕστερα τοῦ λέει ἕνας ἄλλος, καὶ μὴ χειρότερα. Τί χειρότερα, ψελλίζει ὁ θανατοποινίτης; Ἔ, νά, μπορεῖ νὰ σὲ παλουκώσουν».
.              Τέλος πάντων. Ξεστρατίζει κάπου – κάπου ὁ λόγος, γιατί ἀλλιῶς δὲν ἀντέχεις. Τὸ εὐτράπελο εἶναι ἡ κρούστα, ποὺ σὲ προστατεύει ἀπὸ τὴν περιρρέουσα παράνοια. Παραθέτω τὸ «ὑψιπετὲς» κείμενο, μήπως καὶ κάποιος ἀναγνώστης βγάλει νόημα.
.              «Πρὶν ἀπὸ πολλὰ πολλὰ χρόνια ζοῦσε ἕνας βασιλιάς, ποὺ ἤθελε νὰ φτιάξει ἕναν ἄνθρωπο. Φώναξε, λοιπόν, τὸν ἀρχηγὸ τῶν σιδηρουργῶν καὶ τὸν πρόσταξε νὰ τοῦ φτιάξει ἕνα σιδερένιο ἄνθρωπο.
“Μὰ…” πῆγε νὰ πεῖ ὁ σιδεράς.
“Δεν ἔχει μὰ” τὸν διέκοψε ὁ βασιλιάς. “Ἐδῶ σοῦ ἔχω ὅλο τὸ σίδερο ποὺ θὰ χρειαστεῖς. Ἔχε ὑπ᾽ ὄψη σου ὅτι θέλω ἕνα ζωντανὸ ἄνθρωπο, ποὺ θ’ ἀνασαίνει, μὲ αἷμα στὸ σῶμα του καὶ μυαλὸ στὸ κεφάλι του”.
Ὁ ἀρχισιδηρουργὸς πῆρε τὸ σίδερο κι ἐπέστρεψε λυπημένος σπίτι του. Ρώτησε ὅλους τοὺς φίλους του, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἤξερε πῶς φτιάχνεται ἕνας ἀληθινὸς ἄνθρωπος.
Μία μέρα, συνάντησε ἕναν παλιό του φίλο ποὺ ζοῦσε μόνος στὴν ἐρημιά. Ὁ ἀρχισιδηρουργὸς εἶπε στὸ σοφὸ τὰ βάσανά του κι αὐτὸς τοῦ εἶπε τί νὰ κάνει. Ἔχοντας στὰ αὐτιά του τὰ λόγια τοῦ σοφοῦ, πῆγε στὸ βασιλιὰ καὶ τοῦ εἶπε: “Μεγαλειότατε, πρέπει νὰ διατάξεις ὅλους τοὺς ὑπηκόους σου νὰ ξυρίσουν τὰ κεφάλια τους καὶ νὰ κάψουν τὰ μαλλιά τους, ὥστε νὰ μαζευτοῦν χίλια φορτία κάρβουνο, γιὰ νὰ λιώσει ὁ σίδηρος. Μετὰ θὰ τοὺς βάλεις νὰ μαζέψουν χίλιους κουβάδες δάκρυα, γιὰ νὰ σβηστεῖ ἡ φωτιά. Γιατί, ὅπως καταλαβαίνεις, τὸ κάρβουνο ἀπὸ ξύλα καὶ τὸ νερὸ ἀπὸ ποτάμι, δὲν ἀρκοῦν γιὰ νὰ φτιαχτεῖ ἕνας ἄνθρωπος!”.
Ὁ βασιλιὰς ἔκανε ὅ,τι τοῦ ζήτησε. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ξύρισαν τὰ κεφάλια τους καὶ ἔκαψαν τὰ μαλλιά τους, ἀλλὰ ἔβγαλαν μόνο ἕνα φορτίο κάρβουνο. Μετὰ ὅλοι ἄρχισαν νὰ κλαῖνε, ἀλλὰ μάζεψαν μονάχα δύο κουβάδες δάκρυα.
Ὁ βασιλιὰς κάλεσε ξανὰ τὸν ἀρχηγὸ τῶν σιδηρουργῶν. “Δὲν χρειάζεται νὰ φτιάξεις ἕναν ἀνθρωπο”, τοῦ εἶπε. “Δυστυχῶς, δὲν μπόρεσα νὰ μαζέψω οὔτε τὰ κάρβουνα οὔτε τὸ νερό”.
“Μεγαλειότατε», ἀπάντησε ὁ ἀρχισιδηρουργός του, “χαίρομαι ποὺ δὲν βρῆκες ἀρκετὰ μαλλιὰ καὶ δάκρυα, ἐπειδή, γιὰ νὰ πῶ τὴν ἀλήθεια, δὲν θὰ μποροῦσα νὰ σοῦ φτιάξω ἕναν ἄνθρωπο!».

.             Ἐρωτῶ καὶ καλῶ σὲ βοήθεια: Μετὰ ἀπὸ τόσες τρίχες, μαλλιά, κάρβουνα καὶ λοιπὰ κρανιοκενῆ «διασκευάσματα» κατάλαβε κανεὶς κάτι; Τί καταλαβαίνει ἕνα παιδὶ Γ´ Δημοτικοῦ ἀπὸ αὐτὸ τὸ πράγμα; Ποιός εἶναι ὁ διδακτικὸς στόχος τοῦ «κειμένου»; (Ἐπαναλαμβάνω: εἶναι διασκευασμένος. Στὴν πρωτότυπή του μορφὴ καὶ γλώσσα θὰ εἶναι σίγουρα «ἔλλογος»). Ἐμεῖς δὲν ἔχουμε μύθους διδακτικότατους, τοῦ Αἰσώπου, μὲ τοὺς ὁποίους «παιδεύεται» ὅλη ἡ Οἰκουμένη; Τί μοῦ βάζουν «διασκευές», οὐσιαστικὰ δικά τους φτηνὰ καὶ σάπια ὑποπροϊόντα; Τί ὀνειροφαντάζονται ὅτι εἶναι τρανοὶ λογοτέχνες; Σὲ κάθε τάξη συναντᾶς καμμιὰ 15αριά κείμενα τῆς «συγγραφικῆς ὁμάδας», ὅπως τὴν ὀνομάζουν, κάτι ἀτάλαντες μωρολογίες. Καμμιὰ 30αριά κείμενα ἀπὸ περιοδικὰ καὶ ἱστοσελίδες (Σὲ κάθε τάξη). Ἡ γλῶσσα μας, ποὺ διατηρήθηκε τόσους αἰῶνες, ἡ γλῶσσα μας ποὺ ἀποτέλεσε τὴ γύρη, ἡ ὁποία διασκορπίστηκε καὶ πάνω της βλάστησε ὁ παγκόσμιος πολιτισμός, ἡ γλῶσσα ποὺ ἄντεξε τὴν σκλαβιὰ καὶ ἀντιστάθηκε στοὺς κατακτητές μας καὶ ποὺ κατέκτησε τοὺς κατακτητές μας, σήμερα κακοποιεῖται βάναυσα μέχρι θανάτου, γιατί ἔτσι προέκρινε ἡ Μ.Κ.Ο. ποὺ ὀνομάζεται «ἀφελληνισμένη διανόησις», ἡ ὁποία λυμαίνεται Παιδεία καὶ παιδιά. Καὶ ἐπειδὴ μυξοκλαῖνε στὰ κανάλια γιὰ τὴν σχολικὴ βία, ἂς γνωρίζουν πὼς ὅποιος δὲν ἔχει λόγο, λέξεις γιὰ νὰ συν-ἐννοηθεῖ, καταφεύγει στὴν βία. (Τί ὡραία τὸ διατύπωσε ὁ ποιητὴς «πάρε τὸν λόγο μου, δῶσ’ μου τὸ χέρι σου»!!). Τὸ ἐρώτημα παραμένει καὶ ἐνδιαφέρει ὅσους ἀγαποῦν τὴν πατρίδα μας καὶ ὄχι τοὺς πολυπολιτισμικοὺς Γραικύλους: τὰ παιδιὰ ποὺ κάθονται τώρα στὰ θρανία θὰ εἶναι Ἕλληνες;

, ,

Σχολιάστε

ΚΥΠΡΟΣ, ΤΟ ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΟ ΑΛΩΝΙ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ (Δ. Νατσιός) «Ἐμεῖς ἔχουμε Ἱστορία καὶ Ἱστορία δὲν τηροῦμε, γιατί κυβερνάει τὸ σκουπιδαριό…».

Κύπρος, τὸ μαρμαρένιο ἁλώνι τοῦ Γένους

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

 «Ἡ Ἑλένη, συμμαθήτριά μου χρόνια, ἔγραφε πάντα στὸ ἐπάγγελμα πατρὸς μία λέξη ποὺ ποτὲ δὲν καταλάβαινα: Ἀγνοούμενος…»

.              Τὸν Μάρτιο τοῦ 2007 εἶχε ἐπισκεφτεῖ τὸ Κιλκὶς ἡ Ἑλένη Φωκᾶ, ἡ ἡρωίδα Κύπρια «Δασκάλα τοῦ Γένους», ἡ ὁποία δίδασκε, ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τοῦ 1974 ὣς τὸ 1997, στὰ λίγα ἐγκλωβισμένα Ἑλληνόπουλα τοῦ Ριζοκάρπασου. Βρῆκα τότε τὴν εὐκαιρία καὶ τῆς πῆρα μία μικρὴ συνέντευξη, ποὺ δημοσιεύτηκε σὲ τοπικὴ ἐφημερίδα τοῦ Κιλκίς. Ἐπειδὴ τοῦτες τὶς «πονηρὲς» ἡμέρες, κάτω στὸ πολύπαθο νησί, οἱ σύγχρονες Ἡρωδιάδες, πάλι μαίνονται καὶ ταράσσονται, ζητώντας ἐπὶ πίνακι τὴν κεφαλὴ τῆς Κύπρου, ἀποσπῶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἐξομολόγηση τῆς Δασκάλας, λίγα «σπαράγματα». (Μιλοῦσε ἡ γερόντισσα καὶ δάκρυζε μὲ σπαραγμό. Περίλυπη ἱστοροῦσε τὰ μαρτύριά της, ὅμως… περήφανη καὶ ἀγέρωχη, ὡραία σὰν Ἑλληνίδα τοῦ ’21, ποὺ «τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως/τὲς ἔμπνευσε χορό»). Ἡ Κύπρος συνιστᾶ τὸ τελευταῖο ὅριο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀπώλεια τῆς Κύπρου, ἂν ὑπογράψουν οἱ Ἐφιάλτες, «μὲ χέρια καὶ ποδάρια», πού ᾽λεγε ὁ Μακρυγιάννης, τὸ νέο σχέδιο «Ἀνάν», θὰ σημάνει καὶ τὸ ὁριστικὸ τέλος τῆς μείζονος παρουσίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τὸν ὁριστικὸ ἐγκλεισμό του στὸ συρρικνωμένο μνημονιοκρατίδιο. Εἶναι βέβαιο ὅτι οἱ μηχανισμοὶ καταδολίευσης τοῦ λαοῦ καὶ τὰ ἀργύρια τῆς προδοσίας θὰ ἐπιστρατευτοῦν καὶ πάλι. Οἱ ἐχθροὶ πανηγυρίζουν γιὰ τὰ κοινὰ ἀνακοινωθέντα. Καὶ ὡς γνωστὸν «ἐπαινούμενος γὰρ ὑπὸ τῶν ἐναντίων ἀγωνιῶ μή τι κακὸν εἴργασμαι», ὅταν χειροκροτοῦν Τοῦρκοι καὶ Φράγκοι, πρέπει νὰ τρέμουμε. Ἡ δημοσιογραφικὴ ξεφτίλα ἤδη “πῆρε γραμμὴ” καὶ μπῆκε στὴ γραμμή.  Οἱ πολιτικοὶ νάνοι καὶ ἀρλεκίνοι, τὰ γνωστὰ πουλημένα τομάρια, βγῆκαν ἀπὸ τὰ θαλάμια τους. Ὀρθῶς λέχθηκε ὅτι «κακὸ εἶναι νὰ πουλιέσαι, ἀλλὰ χειρότερο εἶναι νὰ πουλιέσαι καὶ νὰ μὴν σὲ ἀγοράζει κανείς».
.              Ἂν νομίζουν ὅτι θὰ ἐπιβιώσουν ἀνεβάζοντας τὴν στάθμη τῆς ἀτιμίας καὶ τῆς σαπίλας τους, αὐτοαπατῶνται. «Πολλοὺς ἀφέντες ἄλλαξες/δὲν ἄλλαξες καρδιὰ», ἔγραφε ὁ Παλαμᾶς γιὰ τὴν Κύπρο. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ τὸν Ἑλληνισμό. Θὰ ξυπνήσει ὁ γίγαντας καὶ τότε θὰ τοὺς πάρει καὶ θὰ τοὺς σηκώσει…
.              Ἂς παραθέσω ὅμως τὰ λόγια της Δασκάλας τοῦ Γένους:

«–Κάτω ἀπὸ ποιὲς συνθῆκες γινόταν τὸ μάθημά σας;
.              Ἔκανα μάθημα σὲ συνθῆκες Κρυφοῦ Σχολειοῦ. Τοῦρκοι τσαούσηδες ἔστηναν αὐτὶ γιὰ νὰ ἀκοῦν τί λέμε. Πολλὲς φορὲς τὰ βράδια, βρώμιζαν τὸ σχολεῖο καὶ μεῖς τὸ καθαρίζαμε τὸ πρωί. Ὅσο γιὰ τὰ βιβλία, αὐτὰ ἔφθαναν στὰ χέρια μας ἀπὸ τὶς ἐλεύθερες περιοχὲς τὸν Μάρτιο.

–Τί κάνατε γιὰ νὰ διατηρήσετε τὸ ἐθνικὸ φρόνημα τῶν μαθητῶν σας;

.              Ἤμουν μαθήτρια τῶν μαθητῶν μου. Κάθε πρωὶ ζωγραφίζαμε στὸν πίνακα τὴν ἑλληνικὴ σημαία, γιὰ νὰ μὴν ξεχνοῦν. Ζητοῦσαν πολὺ νὰ κάνουμε ἱστορία, νὰ μιλᾶμε γιὰ ἥρωες καὶ Συναξάρια ἁγίων. Δὲν ἔσκυψαν ποτὲ τὸ κεφάλι, οὔτε φοβήθηκαν. (σ.σ. Αὐτὰ νὰ τὰ διαβάζουν οἱ ποικιλώνυμοι μεταπατερικοὶ ἐκκλησιομάχοι  καὶ  ἐπίβουλοι τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τῆς Ἱστορίας).

–Ποιές ἦταν οἱ συνθῆκες ζωῆς τῶν ἐγκλωβισμένων;

.          Ζούσαμε μία νέα Τουρκοκρατία. Τὸ μεγαλύτερο κακὸ μᾶς τὸ ἔκαναν οἱ ἔποικοι. Βίαζαν, δολοφονοῦσαν καὶ οἱ οἰκογένειες ποὺ εἶχαν κορίτσια ἀναγκάστηκαν νὰ καταφύγουν στὶς ἐλεύθερες περιοχές. Οἱ ἔποικοι ἦρθαν σὲ δύο δόσεις. Οἱ πρῶτοι ἦρθαν στὶς 25 Μαρτίου καὶ οἱ δεύτεροι τὸν Δεκαπενταύγουστο, ὅταν γιορτάζει ἡ Παναγία, γιὰ νὰ μᾶς ἐξευτελίσουν.
.           Ἐπίσης, νὰ σᾶς ἀναφέρω ὅτι ὁ πατέρας μου, ὅταν χρειάστηκε ἐγχείρηση, πῆγε σὲ νοσοκομεῖο στὰ κατεχόμενα. Ἡ τομὴ ἔγινε σὲ σχῆμα μισοφέγγαρου καὶ τὸν ἕραψαν ὅπως ράβουν τσουβάλια μὲ πατάτες. Ἡ κατάστασή του ἐπιδεινώθηκε καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο πέθανε.

–Τί γνώμη ἔχετε γιὰ τὸ Σχέδιο Ἀνάν;

.            Ἀνάλγητοι ξένοι, ὑποστηρικτὲς τῆς Τουρκίας, χάριν τῶν στυγνῶν συμφερόντων τους καὶ ὑποτελεῖς στοὺς ξένους δικοί μας, μεθόδευσαν τὸ περιβόητο Σχέδιο Ἀνάν. Ὄχι γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Κύπρου. Ὄχι γιὰ ὅσα περιμέναμε ἀπὸ τὸν Ὀργανισμὸ Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Οὔτε καὶ γιὰ τὶς ἀρχὲς καὶ ἀξίες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐπέκταση τοῦ τουρκικοῦ ἐλέγχου σὲ ὁλόκληρη τὴν Κύπρο. Γιὰ τὴ διάλυση τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Γιὰ τὴ μετατροπὴ τῆς Κύπρου σὲ προτεκτοράτο. Γιὰ τὴν ἐπιβολὴ ἑνὸς ρατσιστικοῦ, ἀντιδημοκρατικοῦ καθεστῶτος διαχωρισμοῦ, μόνιμης καταπάτησης τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιὰ τὴ νομιμοποίηση τοῦ παράνομου τουρκικοῦ ψευδοκράτους καὶ τῶν ἐποίκων».

–Ποιά εἶναι ἡ ἄποψή σας γιὰ τὸ βιβλίο ἱστορίας τῆς ϛ´ Δημοτικοῦ;

.             Τὸ βιβλίο Ἱστορίας εἶναι ἀπαράδεκτο. Χάνουμε τὴν ταυτότητά μας, ἐξευτελιζόμαστε μὲ τέτοια βιβλία. Ὁ πατέρας μου ἔλεγε ὅτι οἱ Τοῦρκοι θρησκεία δὲν ἔχουν καὶ θρησκεία τηροῦν. Ἐμεῖς ἔχουμε Ἱστορία καὶ Ἱστορία δὲν τηροῦμε».
.             Σπουδαῖα, τρανὰ λόγια. Τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ ποὺ οἱ τωρινοὶ τσαρλατάνοι τῆς ἱστοριογραφίας καὶ τῶν Μ.Κ.Ο. ἀπορρίπτουν, ζοῦσε καὶ βασίλευε στὴν Κύπρο ὣς τὰ χρόνια μας. Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν… Ὅταν τέτοιοι «μεταξένιοι» ἄνθρωποι, σὰν τὴν Ἑλένη Φωκᾶ, λένε Ἑλλάδα, ἐννοοῦν τάφο. Λόγος ἐθνικὸς γι’ αὐτοὺς εἶναι νὰ μιλᾶς μὲς ἀπὸ τὸ μνῆμα. Νά, σὰν τὸν Αὐξεντίου, τὸν Γρηγόρη τὸν ἀντρειωμένο, ποὺ ἔγινε λαμπάδα τοῦ Γένους, στὶς 3 Μαρτίου τοῦ 1957, ἐκεῖ στὸν Μαχαιρᾶ. (Στὸ χωριὸ Ἀκρίτας τοῦ Κιλκίς, δίπλα στὰ σύνορα μὲ τὸ σκοπιανὸ ψεῦδος, στέκεται ὁλόρθη προτομὴ τοῦ ἥρωα. Γύρω στὸ 1950 ὑπηρετοῦσε ὡς ἔφεδρος ἀξιωματικὸς τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ ἐδῶ στὸν νομὸ Κιλκίς. Ἄραγε πῆγε ποτὲ ἕνα σχολεῖο νὰ τὸν τιμήσει, νὰ καταθέσει ἕνα δάφνινο στεφάνι στὴν μνήμη του; Προλαβαίνουμε ἀπὸ τοὺς ἀποκριάτικους χοροὺς καὶ τὶς λοιπὲς ἀξιολύπητες… ἐκδηλώσεις).
.              Κι ἂν «ἀνεβοῦμε» λίγο στὸν Μάρτιο, «θὰ σκοντάψουμε» στὶς 13, τότε ποὺ ἔπαιρνε τὴν ἀνηφοριὰ καὶ τὰ σκαλοπάτια τῆς λευτεριᾶς ὁ Εὐαγόρας Παλληκαρίδης. Πῆγαν στὴν μάνα του, τὴν περήφανη Ρωμηὰ τῆς Κύπρου, νὰ τῆς ποῦν, νὰ πιέσει τὸ γιό της, ὥστε νὰ προδώσει. Οἱ λίρες πολλὲς καὶ ἕνα διαβατήριο οἰκογενειακὸ γιὰ τὴν Ἀγγλία. Τοὺς εἶπε: «Ἐγὼ δὲν ἐγέννησα παιδὶ νὰ τὸ λαλοῦν προδότη/χαλάλι τῆς πατρίδας μου τὸ αἷμα τοῦ παιδιοῦ μου». Στὰ παλιὰ βιβλία Γλώσσας ϛ´ δημοτικοῦ (πρὸ τοῦ 2006) ὑπῆρχε, στὸ γ´ τεῦχος, ἕνα ὡραιότατο ποίημα γιὰ τὸν Εὐαγόρα, γραμμένο ἀπὸ τὸν Δωδεκανήσιο Φώτη Βαρέλη. Τὸ ἀντιγράφω:
.           «Ἐψὲς πουρνὸ μεσάνυχτα στῆς φυλακῆς τὴ μάντρα/ μὲς στῆς κρεμάλας τὴ θελιὰ σπαρτάραγε ὁ Βαγόρας. /Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δὲν τ’ ἄκουσε κανένας. /Ἡ μάνα του ἦταν μακριά, ὁ κύρης του δεμένος,/ οἱ νιοὶ συμμαθητάδες του μαῦρο ὄνειρο δὲν εἶδαν,/ ἡ νιὰ ποὺ τὸν ὁρμήνευε δὲν εἶχε νυχτοπούλι./ Ἐψὲς πουρνὸ μεσάνυχτα θάψαν τὸν Εὐαγόρα. /Σήμερα Σάββατο ταχιὰ ὅλη ἡ ζωὴ σὰν πρῶτα./ Ἐτοῦτος πάει στὸ μαγαζί, ἐκεῖνος πάει στὸν κάμπο, /ψηλώνει ὁ χτίστης ἐκκλησιά, πανὶ ἁπλώνει ὁ ναύτης/ καὶ στὸ σκολειὸν ὁ μαθητὴς συλλογισμένος πάει./ Χτυπᾶ κουδούνι, μπαίνουμε στὴν τάξη του ὁ καθένας./ Μπαίνει κι ἡ Πρώτη ἡ ἄταχτη κι ἡ Τρίτη ποὺ διαβάζει, /μπαίνει κι ἡ Πέμπτη ἀμίλητη, ἡ τάξη τοῦ Εὐαγόρα./
-Παρόντες ὅλοι;
-Κύριε, ὁ Εὐαγόρας λείπει.
-Παρόντες, λέει ὁ δάσκαλος, καὶ μὲ φωνὴ ποὺ τρέμει:
-Σήκω, Εὐαγόρα, νὰ μᾶς πεῖς ἑλληνικὴ ἱστορία.
Ὁ δίπλα, ὁ πίσω, ὁ μπροστά, βουβοὶ καὶ δακρυσμένοι,/ ἀναρωτιοῦνται στὴν ἀρχή, ὥσπου ἡ σιωπή τους κάμνει /νὰ πέσουν μ’ ἀναφιλητὰ ἐτοῦτοι κι ὅλη ἡ τάξη./ -Παλληκαρίδη, ἄριστα, Βαγόρα, πάντα πρῶτος, /στοὺς πρώτους πρῶτος, ἄγγελε πατρίδας δοξασμένης,/ σὺ μέχρι χθὲς τῆς μάνας σου ἐλπίδα κι ἀποκούμπι, /καὶ τοῦ σχολειοῦ μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία. /Τά ᾽πε κι ἁπλώθηκε σιωπὴ πὰ ‘στὰ κλαμένα νιάτα, /ποὺ μπρούμυτα γεμίζανε τῆς τάξης τὰ θρανία,/ ἔξω ἀπ’ ἐκεῖνο τ’ ἀδειανό, παντοτινὰ γεμάτο».

.                Τὸ πέταξαν ἔξω καὶ στὴ θέση του διδάσκουμε τὸν ἡρωισμὸ μέσῳ μιᾶς σαχλαμάρας μὲ τίτλο «Μὲ λένε Σόνια» (β´ τ., σελ. 62). Ἡ «Σόνια» εἶναι μία γάτα-ἥρωας, γιατί νιαούριζε καὶ ξύπνησαν οἱ γείτονες καὶ ἀποσοβήθηκε μία πυρκαγιὰ καὶ τὴν ἐπαινοῦν οἱ πυροσβέστες καί… δὲν συνεχίζω, γιατί «καπνίζουν τὰ μάτια μου» ἀπὸ ὀργή. Ὅπως τὸ εἶπε ἡ Δασκάλα, «ἐμεῖς ἔχουμε Ἱστορία καὶ Ἱστορία δὲν τηροῦμε», γιατί κυβερνάει τὸ σκουπιδαριό…

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ Μ.Κ.Ο. ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ (Δ. Νατσιός) «Τώρα ἔχουμε τὶς Μ.Κ.Ο., τὸ νεοταξικὸ αὐτὸ πονήρευμα διαρπαγῆς χρήματος. Τὸ καρύκευμα; ἀγαθοεργίες, φιλανθρωπίες, οἰκτιρμοὶ καὶ εὐσπλαγχνίες».

Οἱ Μ.Κ.Ο. καὶ στὰ σχολικὰ βιβλία

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                Κάθε τόσο ραγίζει κι ἕνας ὀχετὸς καὶ εἰσπνέουμε τὶς ἀναθυμιάσεις, πιάνουμε τὶς μύτες μας. Τώρα ἔχουμε τὶς Μ.Κ.Ο., τὸ νεοταξικὸ αὐτὸ πονήρευμα διαρπαγῆς χρήματος. Τὸ καρύκευμα; ἀγαθοεργίες, φιλανθρωπίες, οἰκτιρμοὶ καὶ εὐσπλαχνίες-«τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος»- καὶ κάτω π τ κέλυφος, καθάρματα κα φιλάργυροι πατενες. «Ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ἐξ ἁρπαγῆς καὶ ἀδικίας». (Ματθ. κγ´ 25). Ἔκλεβαν, μὲ τὶς εὐλογίες τῆς καταδιαφθαρμένης ἐξουσίας, καὶ παρουσιάζονταν καὶ ὡς εὐεργέτες. Νὰ τοὺς δώσουν καὶ ἐπαίνους νὰ τοὺς στήσουν καὶ ἀνδριάντες… (Στοὺς «Βίους Παραλλήλους» τοῦ Πλουτάρχου, ὅπου σκιαγραφεῖται ἕνας Ἕλληνας καὶ ἕνας Ρωμαῖος, στὸ «Ἀριστείδης καὶ Κάτων» ἀναφέρεται κάτι «νόστιμο». Ρώτησαν τὸν Κάτωνα τὸν Πρεσβύτερο, γιατί δὲν τὸν τίμησε ἡ πολιτεία μὲ ἀνδριάντες, ὅπως τόσους καὶ τόσους ἄλλους Ρωμαίους καὶ ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Προτιμῶ νὰ ρωτοῦν οἱ ἄνθρωποι γιατὶ δὲν μοῦ ἔστησαν ἀνδριάντα, παρὰ γιατὶ μοῦ ἔστησαν». «Μᾶλλον γὰρ βούλομαι ζητεῖσθαι διὰ τί μου ἀνδριὰς οὐ κεῖται ἢ διὰ τί κεῖται». Σήμερα «εὐεργετοῦν» πολλοὶ γιὰ ἰδιοτελεῖς σκοποὺς-φοροαπαλλαγές, ρουσφέτια, ἐπωνυματοφορία- καὶ καλοῦν καὶ τὰ κανάλια νὰ καλύψουν καὶ νὰ προβάλλουν τὴν «φιλάνθρωπη» ψυχή τους. Ἐκτὸς θέματος, παρενθετικά, νὰ ἀναφέρω ὅτι ὁ Πλούταρχος στοὺς «Παράλληλους Βίους», Ἑλλήνων καὶ Ρωμαίων, συμπεριέλαβε καὶ ἕναν μὲ τίτλο «Ἀλέξανδρος καὶ Καίσαρ». Τὸν Ἀλέξανδρο, τὸν Μέγα, τὸν θεωρεῖ Ἕλληνα).
.                Καὶ βέβαια, γιὰ νὰ ἐπανέλθω στὸ θέμα, κατὰ τὸ κρανιοκενὲς σύνθημα τοῦ Νέου Σχολείου, «Σχολεῖο ἀνοικτὸ στὴ ζωὴ» -ποιά «ζωὴ» ἄραγε; Τί νὰ δοῦν τὰ παιδιὰ καὶ τί «νὰ θαυμάσουν» ἀπ’ αὐτὴν τὴν ζωή; τὴν διαφθορὰ καὶ τὸν ἐκφυλισμό;- δὲν μποροῦσε νὰ μείνει πίσω ἡ Ἐκπαίδευση ἀπὸ τὸ περιρρέον κλίμα. Στὰ νέα βιβλία «Γλώσσας» φιλοξενεῖται κείμενο, στὸ ὁποῖο ἐκθειάζονται οἱ Μὴ Κυβερνητικές…Συμμωρίες. (Μὲ ὠμέγα, ἐκ τοῦ συν+μωρία. Εἰπώθηκε ὅτι ὑπάρχουν καὶ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις. Δὲν ἀμφιβάλλω. Νὰ δημοσιευτοῦν τὰ ὀνόματα αὐτῶν, γιὰ νὰ μὴν καίγονται μαζὶ μὲ τὰ ξερὰ καὶ τὰ χλωρά). Στὸ βιβλίο «Νεοελληνικὴ Γλώσσα» τῆς Γ´ Γυμνασίου, σελίδα 116 «κεῖται»… κείμενο μὲ τίτλο «Μὴ Κυβερνητικὲς Ὀργανώσεις». Τὸ παραθέτω ὁλόκληρο:
.                «Κείμενο 8 [Μὴ Κυβερνητικὲς Ὀργανώσεις] Κατηγοροῦμε συχνὰ τὴν ἀνθρωπότητα πώς, ἐνῶ τὸν τελευταῖο αἰώνα ἔχει ἐπιτελέσει τεράστια ἐπιστημονικὴ καὶ τεχνολογικὴ πρόοδο, στὸν τομέα τῆς ἠθικῆς ἔχει μείνει πίσω. Ὑπάρχει κάτι ποὺ ἀντικρούει αὐτὴ τὴν ἄποψη: ἡ δημιουργία καὶ παρουσία, στὸ δεύτερο τοῦ αἰώνα μας, τῶν Μὴ Κυβερνητικῶν Ὀργανώσεων (NGOs-Non Government Organizations). Πίσω ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἀρχικὰ κρύβονται πασίγνωστες κινήσεις ὅπως ἡ Γκρὴν Πίς, ἡ Διεθνὴς Ἀμνηστία, οἱ Γιατροὶ χωρὶς Σύνορα καὶ οἱ Γιατροὶ τοῦ Κόσμου, τὸ Παρατηρητήριο τῶν Συμφωνιῶν τοῦ Ἐλσίνκι, ἡ Ὁμάδα γιὰ τὴν Προστασία τῶν Μειονοτήτων κ.ἄ. [...]
.                Οἱ ὀργανώσεις αὐτὲς λέγονται μὴ κυβερνητικές, γιατί δὲν ἐξαρτῶνται ἀπὸ κυβερνήσεις (εὐτυχῶς -ἡ ἀνεξαρτησία εἶναι προϋπόθεση γιὰ τὴ σωστὴ λειτουργία τους). Οἱ πόροι εἶναι ἀπὸ εἰσφορὲς μελῶν, δωρεές, ἱδρύματα καὶ διεθνεῖς ὀργανώσεις. Ἡ συνολικὴ προσφορά τους εἶναι ἐντυπωσιακή: ἔχουν σώσει ἑκατομμύρια ζωές, ἔχουν προστατέψει πολλὲς χιλιάδες ἀνθρώπων ἀπὸ βασανιστήρια καὶ καταπίεση, ἔχουν βελτιώσει σημαντικὰ τὴν ποιότητα ζωῆς.
.                Ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα τὶς ἀντιμετωπίζουμε περίεργα: Ὅταν ἡ Διεθνὴς Ἀμνηστία καὶ τὸ Παρατηρητήριο τοῦ Ἐλσίνκι καταγγέλλουν παραβιάσεις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων στὴν Τουρκία, γράφουμε τὴν εἴδηση στὴν πρώτη σελίδα. Ὅταν οἱ ἴδιες ὀργανώσεις διαμαρτύρονται γιὰ καταπίεση τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ, τῶν Σλαβόφωνων ἢ τῶν Μουσουλμάνων στὴν Ἑλλάδα, εἶναι ἀνθελληνικὲς καὶ πληρωμένες ἀπὸ ξένα κέντρα. Οὐσιαστικά μᾶς ἐνοχλεῖ ἡ ἀνεξαρτησία τους: θὰ τὶς θέλαμε μὲ τὸ μέρος μας (ὅπως καὶ ὅλες τὶς ἄλλες ἐξουσίες) καὶ ξεχνᾶμε ὅτι αὐτὸ θὰ καταργοῦσε αὐτόματα τὸ διεθνές τους κύρος.
.                Εἶμαι ὑπερήφανος ποὺ ἀνήκω στὶς περισσότερες ἀπὸ αὐτὲς τὶς ὀργανώσεις. Πιστεύω πὼς ὁ σεβασμὸς στὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἑνιαῖα καὶ ἀδιαπραγμάτευτα, εἶναι ἡ μόνη ἰδεολογία ποὺ μᾶς ἀπέμεινε -ἀλλὰ καὶ ἡ μόνη ποὺ μᾶς χρειάζεται».
.                Ποιός τὸ ὑπογράφει αὐτὸ τὸ «παιδαγωγικὸ» καὶ λίαν ἐπωφελὲς γιὰ τοὺς ἀνώριμους ἀκόμη Ἑλληνόπαιδες κουρελούργημα; Ὁ Νίκος Δήμου, ὁ ἄνθρωπος πού, κατὰ τὸν τίτλο ἑνὸς βιβλίου του, αἰσθάνεται δυστυχὴς ποὺ εἶναι Ἕλληνας. (Ὁ τίτλος εἶναι «Ἡ δυστυχία τοῦ νὰ εἶσαι Ἕλληνας»). Ἐπειδὴ κάθε κείμενο, τὸ ὁποῖο περιέχεται ἰδίως στὰ βιβλία «Γλώσσας» ὑπηρετεῖ ἀμιγῶς καὶ μόνον διδακτικοὺς στόχους, σὲ ποιόν στόχο… στοχεύει τὸ προαναφερθὲν ἀπόσπασμα; (Τὰ ἀποσπάσματα ἐνίοτε εἶναι καὶ …ἐκτελεστικά).
.                Παρένθεση καὶ πάλι, συναφὴς μὲ τὸ θέμα. Σύλλογος, ἐξαίρετος καὶ δραστήριος, μὲ ἕδρα τὴν Καβάλα, ἀπέστειλε στὸ ὑπουργεῖο Παιδείας ἐπιστολὴ «ἐξώδικη δήλωση-διαμαρτυρία», γιὰ τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων «Γλώσσας». Ἔλαβε ἀπάντηση ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο (ποὺ τὰ βρίσκει ὅλα καλά!). Μοῦ τὴν κοινοποίησαν. Στὸν ἐπίλογο τοῦ ἀπαντητικοῦ ἐγγράφου σημειώνεται: «Τὰ βιβλία ποὺ μὲ τόση αὐστηρότητα κρίνετε στὴν ἐπιστολή σας ἔχουν γραφεῖ καὶ ἀξιολογηθεῖ ἀπὸ εἰδικοὺς ἐπιστήμονες καὶ παιδαγωγοὺς μὲ αὐξημένα προσόντα, πανεπιστημιακοὺς δασκάλους, σχολικοὺς συμβούλους, ἐκπαιδευτικοὺς τῆς πρωτοβάθμιας καὶ δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης καὶ συμβούλους τοῦ πρώην Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, πράγμα τὸ ὁποῖο ἐγγυᾶται τὴν ἐπιστημονικὴ ἐγκυρότητά τους ἀλλὰ καὶ τὴν παιδαγωγικὴ καὶ διδακτικὴ καταλληλότητά τους. Θὰ πρέπει νὰ ἀναφερθεῖ ὅτι στὸ ΥΠΑΙΘ φτάνουν συχνὰ ἐπιστολὲς ἀπὸ πολλοὺς ἰδιῶτες καὶ φορεῖς, ὅπου διατυπώνονται κριτικές, συχνὰ αὐστηρές, ἀνάλογα μὲ τὴν ἰδεολογία τοῦ καθενός, ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενο τῶν σχολικῶν βιβλίων. Ὅπως εἶναι φυσικό, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἱκανοποιηθοῦν μέσῳ τῶν σχολικῶν βιβλίων ὅλες οἱ ἐπιθυμίες καὶ ἰδεολογικὲς προτιμήσεις καὶ ἀπαιτήσεις τοῦ κάθε πολίτη. Οἱ ἀπόψεις ὅλων εἶναι σεβαστές, ὡστόσο τὰ σχολικὰ βιβλία ὑπηρετοῦν ἀμιγῶς ἐκπαιδευτικὲς ἀνάγκες, καὶ δὲν πρέπει νὰ ἐξυπηρετοῦν στόχους ποὺ ἀπηχοῦν ἀπόψεις προερχόμενες ἀπὸ διαφόρους ἰδεολογικοὺς χώρους». Λαμπρά! Τὸ ἐρώτημα παραμένει: Ποιές ἀμιγῶς ἐκπαιδευτικὲς ἀνάγκες ὑπηρετεῖ τὸ κείμενο τοῦ κ. Νίκου Δήμου;
.                Ἕνας μαθητὴς Γ´ Γυμνασίου διαβάζει στὸ βιβλίο του ὅτι «οἱ πόροι τῶν ΜΚΟ εἶναι ἀπὸ εἰσφορὲς μελῶν, δωρεές, ἱδρύματα καὶ διεθνεῖς ὀργανώσεις». Τώρα μαθαίνει ὅτι «οἱ πόροι» εἶναι ἀπὸ τὸν ἱδρώτα καὶ τὰ χαράτσια τῆς οἰκογενείας του καὶ τοῦ κοροϊδοπιασμένου λαοῦ μας. Τί θὰ σκεφτεῖ; Ὅτι τὸ ὑπουργεῖο τοῦ λέει ψέματα, καλύπτει καὶ ἐξωραΐζει βρωμοδουλειὲς καὶ ἐγκλήματα.
.                Δεύτερον. Ὅταν οἱ αὐξημένων προσόντων, εἰδικοὶ ἐπιστήμονες, παιδαγωγοί, πανεπιστημιακοί, σύμβουλοι καὶ παρασύμβουλοι, «ἀξιολογώντας» τὸ κείμενο, διάβασαν (ἂν τὸ διάβασαν!) τὴν φράση «ὅταν οἱ ἴδιες ὀργανώσεις διαμαρτύρονται γιὰ καταπίεση τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβά, τῶν Σλαβόφωνων ἢ τῶν Μουσουλμάνων στὴν Ἑλλάδα», τί ἄξιο λόγου καὶ χρήσιμο ἐντόπισαν στὴν φράση, ὥστε νὰ τὸ περάσουν στὰ βιβλία; Συμφωνοῦν μὲ τὴν διαπίστωση τοῦ δυστυχισμένου… Γραικύλου; Καταπιέζονται οἱ «Γιαχωβάδες» στὴν πατρίδα μας; Ὅταν ἐπιτρέπουν τὴν παρείσφρηση τῆς λέξης «Σλαβόφωνοι», ποιούς ἐννοοῦν; Συμφωνον τ αξημένα προσόντα καί… ντα μὲ τὴν «ἐπιστημονικῆς ἐγκυρότητας καὶ διδακτικῆς καταλληλότητας» γνώμη τοῦ συγγραφέα περὶ καταπίεσης τῶν Μουσουλμάνων στὴν πατρίδα μας;
.                Ἐφ’ ὅσον ἀξιολογήθηκε τὸ κείμενο ἀπὸ ἔγκυρες ἐπιστημονικὲς ἐπιτροπὲς καὶ περιελήφθη στὸ σχολικὸ βιβλίο, συνεπάγεται ὅτι συμφωνοῦν καὶ ἐπιβραβεύουν τὸν συντάκτη του καί, ἐν ὀλίγοις, παιδαγωγεῖ ὀρθὰ τοὺς μαθητές.
.                Ὁπότε, ἀπευθυνόμενος στοὺς γονεῖς, τί διδάσκονται τὰ παιδιά σας; Τί φαρμάκια καταπίνουν; τι ζον σ μία χώρα-τέρας, στν ποία, μία ντίχριστη κα νθελληνικ αρεση, καταπιέζεται. τι χουμε Σλαβόφωνους, δηλαδ σκοπιανος γενίτσαρους, πο κα ατο ποφέρουν, πως κα ο Μουσουλμάνοι. ξοχοι διδακτικο στόχοι!! Δηλητήρια, φιλοπατρία κα κκλησιομαχία, ξ παλν νύχων! ναπαυθετε στος καναπέδες σας!
.              Ἡ Ἱεραρχία, τὸ ἐπίσημο ὄργανό της, συμφωνεῖ μὲ τὰ περὶ καταπίεσης τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβά; Αὐτὸς ὁ σκυβαλοειδὴς ὑπαινιγμὸς ποιὸν θίγει; Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ αἱρετικοὶ καὶ προβατόσχημοι λύκοι Ἰεχωβάδες, τὰ τσιράκια τῆς Μασονίας, προσηλυτίζουν καὶ αἰχμαλωτίζουν στὶς νοσηρὲς δοξασίες τους, δεκάδες Ἕλληνες λόγῳ οἰκονομικῆς κρίσης. Πῶς ἐπιτρέπει ἡ Ἐκκλησία, νὰ διδάσκονται τὰ παιδιά της, τὸ πιὸ εὐάλωτο τμῆμα τοῦ λαοῦ μας, τέτοιες παραλυσίες καὶ παλιανθρωπιές; Ὁ κ. πρωθυπουργός, ποὺ πρόσφατα σταυροκοπιόταν στὸ Ἅγιον Ὄρος, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν ὑπουργὸ Παιδείας, τί γνώμη ἔχει γι’ αὐτά; Πς θ μείνουν ο νέοι στν λλάδα, τν πατρίδα τους, κα θ ργαστον σ’ ατν κα γι’ ατήν, ταν διδάσκονται κα νδρώνονται μ τ μίσος γι τν γενέτειρά τους;
.                Καί, τέλος, ὁ κ. Νίκος Δήμου, ἐπαίρεται καὶ καυχᾶται γιὰ τὴν συμμετοχή του σὲ πολλές, «στὶς περισσότερες», ΜΚΟ. Σὲ ποιές ἀνῆκε;

,

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ: ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΑΣ (Δ. Νατσιός) «Οἱ γκρεμιστὲς τῆς Παιδείας, τὸ πέτυχαν, μέσῳ τῆς ἀλλαγῆς τῶν βιβλίων Γλώσσας μὲ τὶς παρδαλὲς μεθόδους διδασκαλίας»

  λληνικ γλῶσσα: φαινόμενα μαδικς ψυχοπάθειας
Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

 «…ὅλα γίνονται στὴν Ἑλλάδα σὰ νὰ μᾶς κινεῖ ἕνα θανάσιμο μίσος γιὰ τὴ λαλιά μας. Τὸ κακὸ εἶναι τόσο μεγάλο, ποὺ μόνο σὰν φαινόμενο ὁμαδικῆς ψυχοπάθειας θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τὸ ἐξηγήσει». Γ. Σεφέρης

.                Ὅταν ἤμασταν σκλάβοι, χωρὶς σχολεῖα καὶ σχολές, κάτω ἀπὸ τὸν φρικτὸ ζυγὸ τῶν Τούρκων: «Οἱ Ἕλληνες πάσης τάξεως ἔτρεφαν πάντοτε διὰ τὰ γράμματα μεγαλυτέραν ἐκτίμησιν ἀπὸ κάθε ἄλλον λαόν. Διὰ τῶν σχολείων αὐτῶν ἐλάμβανον ἐπίγνωσιν οἱ νέοι τῆς ἱστορίας των, τῆς σπουδαιότητος τοῦ Ἔθνους των καὶ τῆς σημασίας ποὺ ἔχει ἡ ἐλευθερία διὰ τὴν ἀνάπτυξιν ἑνὸς λαοῦ καὶ ἰδίᾳ τοῦ Ἑλληνικοῦ». (Γ.Φίνλεϋ, «Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως», α´ τόμος, σελ. 29, ἔκδ. «Τολίδη»).
.                Τώρα ποὺ εἴμαστε «ἐλεύθεροι», μὲ σχολεῖα, δασκάλους καὶ βιβλία καὶ δὲν μᾶς «σκιάζει ἡ φοβέρα» τοῦ κατακτητῆ: «Σύμφωνα μὲ τὰ ἀποτελέσματα τῆς τακτικῆς ἔκθεσης τοῦ ΟΟΣΑ γιὰ τὶς ἱκανότητες τῶν 15χρονων μαθητῶν στὰ Μαθηματικά, τὶς Φυσικὲς Ἐπιστῆμες καὶ τὴν Ἀνάγνωση, ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται στὴν 42η θέση γιὰ τὸ 2012, ἐπὶ 65 χωρῶν συνολικά. Στὴν Εὐρώπη καταλαμβάνει τὴν τέταρτη, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ τέλος, θέση…».
.                Μάλιστα, ἡ μεγαλύτερη ὑστέρηση τῶν Ἑλλήνων μαθητῶν παρατηρεῖται στὴν μελέτη, ἀνάγνωση καὶ κατανόηση κειμένων, ἐν ὀλίγοις στὸ γλωσσικὸ μάθημα. Καὶ ἐπειδὴ ζοῦμε σὲ «σοβαρὸ» κράτος, ἀμέσως, καὶ ὄχι «ἄμεσα» ποὺ λένε οἱ ἀγράμματοι, λειτούργησαν τὰ ἀντανακλαστικά του πρὸς ἴασιν τοῦ νοσήματος: θὰ καθιερωθεῖ ἡ φράγκικη «λευκὴ ἑβδομάδα», θὰ συνεχιστεῖ, δηλαδὴ ἡ ἑβδομάδα τῆς Τυροφάγου, κατὰ τὴν ὁποία, σύμφωνα μὲ τοὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, καταναλώνουμε μόνον «λευκὰ» ἐδώδιμα. (Αὐγά, γάλατα, τυριά). Καλῶς εἰπώθηκε ὅτι, ἀφοῦ δὲν μποροῦμε νὰ ἔχουμε ἐλευθερία τοῦ ἤθους σ’ αὐτὸν τόπο, ἔχουμε ἐλευθερία τῶν ἠθῶν. Οὔτε λίγο οὔτε πολύ, τὸ ὑπουργεῖο, πρώην ἐθνικῆς παιδείας, θὰ παρατείνει τὴν καρναβαλικὴ εὐωχία καὶ κραιπάλη καὶ κατὰ τὴν ἔναρξη τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. «Λαμπρὸ» τὸ μήνυμα στοὺς μαθητὲς καὶ στὶς οἰκογένειές τους, «φάγωμαν, πίωμεν», ἱκανοποίηση τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ βόσκηση τῶν παθῶν. Ἡ νηστεία, ἡ ἐγκράτεια, ἡ ὀλιγοδεΐα εἶναι ἀναχρονισμοί, δὲν ἁρμόζουν σὲ εὐρωπαϊκὴ χώρα. Ἀντὶ νὰ περάσουμε τὸ μήνυμα στοὺς νεότερους, ποὺ καὶ ἡ σωματική τους ἀκόμη ὑγεία κινδυνεύει ἐξ αἰτίας τοῦ διαιτολογίου τῆς ἀφθονίας ποὺ τοὺς ἐπέβαλαν οἱ παλαιότεροι, οἱ ὁποῖοι μαστίζονταν ἀπὸ τὸ σύμπλεγμα τοῦ πεινασμένου, τοῦ παιδιοῦ τῆς Κατοχῆς, ὅτι ἡ νηστεία, σήμερα ἰδίως, εἶναι «γαλήνη τῶν ψυχῶν, τῶν νέων παιδαγωγός, τῶν σωφρονούντων διδάσκαλος καὶ τροφὴ τῆς ψυχῆς» (ἅγιος Χρυσόστομος), διδάσκουμε τόν, κατὰ τὸν Κονδύλη, παρασιτικὸ καταναλωτισμό, τὸν αὐτοκαταστροφικὸ κορεσμό, τὴν ἡδονοθηρία.
.                Ἂς ἐπιστρέψουμε ὅμως στὴν ὀδυνηρὴ γιὰ μᾶς ἔκθεση τοῦ ΟΟΣΑ. Τὴν γλῶσσα μας, ποὺ ἄνθισε στὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου, μὲ τὰ πρῶτα πρῶτα Δόξα σοι, ποὺ στὰ φυλλώματά της κρύβει τὰ ἀρώματα τοῦ Ἄθω καὶ τῆς Πίνδου, τὴν γλῶσσα μας, ποὺ στάθηκε προσάναμμα καὶ ἐφώτισε ὅλη τὴν Οἰκουμένη, οἱ νέοι, οἱ μαθητές μας δὲν τὴν καταλαβαίνουν. Οἱ γκρεμιστὲς τῆς Παιδείας, τὸ πέτυχαν, μέσῳ τῆς ἀλλαγῆς τῶν βιβλίων Γλώσσας (τὸ 2006) μὲ τὶς παρδαλὲς μεθόδους διδασκαλίας, διὰ τῆς μετάλλαξης τοῦ δασκάλου σὲ ἐμψυχωτὴ μίας ὁμάδας ἀνηλίκων. Πῶς νὰ ἀγαπήσουν τὰ παιδιὰ τὴν Γλῶσσα μας καὶ νὰ νιώσουν τὴν ἀπόλαυση τῆς ἀνάγνωσης, ὅταν στὰ βιβλία Γλώσσας, τὰ ὁποία καθημερινὰ ξεφυλλίζουν, στὴν Ε´ καὶ ϛ´ Δημοτικοῦ, γιὰ παράδειγμα: (Ἡ ὅλη διαδικασία ξεκίνησε μὲ σοσιαλιστικὴ κυβέρνηση -τὸ 2003- καὶ ὁλοκληρώθηκε ἐπὶ δεξιᾶς -τὸ 2006- ἐνδιαμέσως ἄλλαξε καὶ ἡ στελέχωση τοῦ παιδαγωγικοῦ ἰνστιτούτου. Ἐκδιώχτηκαν τὰ σημιτόπαιδα καὶ προσλήφθηκαν τὰ «δικά μας παιδιά»). Ἐκπροσωποῦνται μὲ μόλις ἕνα (1) κείμενο πεζὸ ἢ ποίημα οἱ ἑξῆς μεγάλοι μας λογοτέχνες: Σολωμός, Παλαμᾶς, Ἐλύτης, Σεφέρης, Παπαντωνίου, Νιρβάνας, Ξενοπουλος καὶ ἀκόμη χειρότερα δὲν ὑπάρχει κανένα κείμενο οὔτε γιὰ δεῖγμα -σὲ ἀντίθεση μὲ προηγούμενες ἐκδόσεις- ἀπό τούς: Βαλαωρίτη, Καβάφη, Παπαδιαμάντη, Κόντογλου, Μαβίλη, Μυριβήλη, Κρυστάλλη, Καρκαβίτσα, Πολέμη, Κάλβο, Δροσίνη, Βάρναλη, Βιζυηνό, Ἄγρα, Ρώτα, Ψαθά, Σικελιανό, Ρίτσο, Βρεττάκο κ.α. Ἐξοστρακίστηκαν καὶ ἐξοβελίστηκαν ὅλοι οἱ μεγάλοι Ἕλληνες συγγραφεῖς καὶ μάλιστα σχεδὸν ὅλοι ὅσοι ἀπὸ αὐτοὺς τυγχάνουν καὶ οἱ πιὸ πολυμεταφρασμένοι, αὐτοὶ ποὺ διαβάζονται σήμερα ἀπὸ μικροὺς καὶ μεγάλους καὶ στὶς πιὸ ἀπίθανες γλῶσσες τοῦ κόσμου.
.                Ἀπουσιάζουν ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι συγγραφεῖς. Οἱ διδακτικότατοι καὶ ὡραιότατοι μύθοι τοῦ Αἰσώπου. Ἕνα ἔργο τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τῶν ὁποίων ἡ ἑορτὴ ἔγινε ἀργία… μήτηρ πάσης κακίας. (Ἀντὶ νὰ ἐκδοθεῖ μία «ἁπανταχοῦσα» τοῦ ὑπουργείου, ποὺ νὰ καθιστᾶ ὑποχρεωτικὸ τὸν ἐκκλησιασμὸ δασκάλων καὶ μαθητῶν, «ἐπιβραβεύεται» ἡ τεμπελιὰ καὶ ἡ ἀδιαφορία. Χίλιες φορές, νὰ κάνουμε μάθημα, παρὰ ἡ εὐτέλεια…).
.                Ἐκπαραθυρώθηκε τὸ ἄφθαστο δημοτικό μας τραγούδι, ἡ ἀπαράμιλλη ποίηση τῆς Πονεμένης Ρωμηοσύνης, «ἡ ἐκτρέφουσα καὶ συντηροῦσα τὸ ἐθνικὸν φρόνημα, τὸ τελεσφερώτατον ὄργανον τῆς ἐθνικῆς ἀγωγῆς» κατὰ τὸν μεγάλο μας λαογράφο Ν. Πολίτη. («Δημοτικὰ Τραγούδια», ἔκδ. «Γράμματα», σελ. 7). Ἔφυγαν τὰ σπουδαῖα, τὰ τιμαλφῆ τῆς λογοτεχνίας μας, προγραμμένοι οἱ μεγάλοι συγγραφεῖς, λογοκρίθηκαν οἱ ἄριστοι τοῦ Γένους, καὶ τί μπῆκε στὴν θέση τους; Ἄρθρα ἐφημερίδων, (ἀπὸ Βῆμα, Νέα, Ἐλευθεροτυπία καὶ Καθημερινή), μικρὲς ἀγγελίες, κείμενα ἀπὸ ἱστοσελίδες, συνταγὲς μαγειρικῆς (περίπου 30 σ’ ὅλα τὰ βιβλία τοῦ Δημοτικοῦ, ὅσα ἦταν περίπου τὰ δημοτικὰ τραγούδια), κείμενα τῆς συγγραφικῆς ὁμάδας, ἀνάξιες λόγου τιποτολογίες καὶ ἀτάλαντες μωρολογίες. Ἀφίσες,  ὁδηγίες χρήσης καφετιέρας καὶ κλιματιστικοῦ, στὴν ϛ´ Δημοτικοῦ. Κείμενα, δηλαδή, τῆς ἀγορᾶς… ἀγοραῖα κείμενα. (Χαχανίζουν τὰ παιδιὰ καὶ οἱ δάσκαλοι -ὅσοι βιώνουμε τὴν ἀσημαντότητα- βγαίνουμε μὲ σκυμμένο τὸ κεφάλι ἀπὸ τὴν τάξη, πελιδνοὶ καὶ ντροπιασμένοι.
.                Ἔφυγαν τὰ ὡραῖα κείμενα καὶ «ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὰ κείμενα καὶ τὶς παραδόσεις, ὁμοιάζει μὲ στήλην ἅλατος ὑπὸ βροχήν», θὰ πεῖ ὁ Ἀνδρέας Ἐμπειρίκος. Τρέχουν οἱ γονεῖς καὶ ἀγοράζουν τὶς ἐφημερίδες, ποὺ προσφέρουν τὰ παλιὰ Ἀναγνωστικὰ καὶ καλὰ κάνουν. Στὴν ἄκρη τὰ «περιοδικὰ ποικίλης ὕλης», τὰ νῦν βιβλία Γλώσσας, ἂς γευτοῦν τὰ παιδιὰ τὰ γλυκύφορα κατορθώματα τῶν μαϊστόρων τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου.  (Τὰ λέγαμε παλιὰ «Ἀναγνωστικά», γιατί μέσῳ τῶν βιβλίων αὐτῶν, δὲν μάθαιναν τὰ παιδιὰ ἀνάγνωση μόνο, αὐτὸ τελειώνει στὴν Α´ δημοτικοῦ, ἀλλὰ γινόταν καὶ ἀνάγνωση τοῦ ἐθνικοῦ μας πολιτισμοῦ, ἦταν ἀρωματισμένα μὲ Ἑλλάδα. Ὅλα τὰ Ἀναγνωστικά, μέχρι ἴσως καὶ  τὸ 2006, ἀπὸ γενέσεως τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, δίδασκαν τὰ δύο ἱερὰ ὀνόματα, Ἑλλὰς καὶ ἐλευθερία, καὶ πάντοτε μὲ σεβασμὸ στὴν πατρώα πίστη, τὴν ἑλληνοσώτειρα Ἐκκλησία μας. Καὶ ἡ συγγραφή τους ἀνατίθετο σ’ ὅ,τι καλύτερο διέθετε ἡ πατρίδα καὶ ὄχι σὲ Γραικύλους). Καὶ ἀντὶ νὰ κηρύξουν οἱ «ἁμαρτωλὲς» ΔΟΕ καὶ ΟΛΜΕ, τὰ συνδικαλιστικά μας ὄργανα, μία ἀπεργία διαρκείας, μὲ μοναδικὸ αἴτημα τὴν ἀλλαγὴ τῶν βιβλίων Γλώσσας, γιὰ νὰ ἀνακτήσουμε καὶ τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἐκτίμηση τοῦ λαοῦ, οἱ κηφῆνες ἀδιαφοροῦν. (Ἔχω διαγραφεῖ, μὲ αἴτησή μου, ἀπὸ τὴν ΔΟΕ. Παλιὸς συνδικαλιστής, μὲ παρουσία στὰ συνδικαλιστικὰ ὄργανα, μοῦ ἔλεγε γιὰ τὰ συνέδρια τῆς ΔΟΕ, ποὺ τὰ πραγματοποιοῦσε- καὶ μᾶλλον συνεχίζεται ἡ τακτικὴ- στὰ καλύτερα ξενοδοχεῖα τῆς Ἀθήνας ἢ σὲ ἡλιοχαρῆ νησιὰ τῆς πατρίδας, μὲ ἔξοδα τῶν κορόιδων, τῶν συναδέλφων, ποὺ πληρώνουν συνδρομὴ 30-40 εὐρὼ τὸν χρόνο. Γιατί δὲν συγκεντρώνονται σὲ κάποιο σχολικὸ ἀμφιθέατρο καὶ χωρὶς θέρμανση;).
.                Θέλω νὰ κλείσω τὸ κείμενο μὲ λόγια ἀπὸ καρδιᾶς. Δὲν γράφω ὅ,τι ξέρω, γράφω ὅ,τι ζῶ. Ντρέπομαι! ντρέπομαι,  γιατί μὲ τέτοια ἐξαίσια Παράδοση καὶ Ἱστορία, καταντήσαμε περιγελως, ὄχι τῶν ξένων, ἀλλὰ τῶν παιδιῶν μας, τῶν μαθητῶν μας. Γράφω, ὄχι γιὰ ἐπίδειξη, γράφω γιὰ τὴν πατρίδα μου. «Κι ὅσο ἀγαπῶ τὴν πατρίδα μου δὲν ἀγαπῶ ἄλλο τίποτας. Νάρθη ἕνας νὰ μοῦ εἰπῆ ὅτι θὰ πάγη ὀμπρὸς ἡ πατρίδα, στέργομαι νὰ μοῦ βγάλη καὶ τὰ δύο μου μάτια. Ὅτι ἂν εἶμαι στραβός, καὶ ἡ πατρίδα μου καλά, μὲ θρέφει. Ἂν εἶναι ἡ πατρίδα μου ἀχαμνά, δέκα μάτια νὰ χῶ, στραβὸς θὲ νὰ εἶμαι. Ὅτι σ’ αὐτείνη θὰ ζήσω, δὲν ἔχω σκοπόν, νὰ πάγω ἀλλοῦ». [Στρατηγὸς Μακρυγιάννης]

, ,

Σχολιάστε

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ (Δ. Νατσιός) «Τέτοιες ξινές, ἀνιστόρητες μηλιές, τύπου Ρεπούση, μὲ τὴν ὁποία ἔχετε ταύτιση ἀπόψεων σ’ αὐτὰ τὰ θέματα, “σαπίζουν” τὰ μῆλα.»

Μία ἀπάντηση στὴν βουλευτὴ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γιὰ τὶς παρελάσεις

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Οἱ παρελάσεις, κάθε Ὀκτώβρη καὶ Μάρτη, σχηματίζουν τὸ ποτάμι τῆς ζωῆς γιὰ νὰ τὸ βλέπουμε»
Γ. Ἰωάννου, «Κοιτάσματα»

.             Διάβασα μὲ προσοχὴ τὰ δύο κείμενα τῆς κ. Εἰρήνης Ἀγαθοπούλου, βουλευτῆ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, στὸν νομὸ Κιλκίς, σχετικὰ μὲ τὴν ἀναγκαιότητα τῶν παρελάσεων, τὸ πρῶτο, καὶ τὸ ἀπαντητικὸ δεύτερο, κατόπιν ἐρωτήματος ἀναγνώστη τοῦ «ΜΑΧΗΤΗ», γιὰ τὶς λεγόμενες «παρελάσεις ὑπερηφανείας» τῶν ὁμοφυλοφίλων
.             Κατ’ ἀρχάς, ἂν καὶ νέα, ἀναμασᾶ παλιὰ καὶ μουχλιασμένα ἐπιχειρήματα, ποὺ ἐπιπολάζουν, ἐδῶ καὶ δεκαετίες, στὰ τρικυμιῶδες πέλαγος τῶν συνασπισμένων συνιστωσῶν τῆς ἀριστερᾶς ἢ ἀριστερόεσσας.
.             Λείψανο τοῦ παρελθόντος καὶ ἡ γλώσσα της, τὸ γνωστὸ ἀριστεροκομματικὸ ἰδίωμα -ἡ ξύλινη γλώσσα- ποὺ ἀφοῦ ἐπὶ μισὸ αἰώνα ἐπιχωρίασε ἀποκλειστικὰ στὸ σύμπαν τοῦ ΚΚΕ, ὡς σύμπτωμα ἰδιοπαθές, τὶς τελευταῖες δεκαετίες ὑπερέβη τὸ γκέτο τοῦ γενεθλίου χώρου του, μὲ βραδὺ βηματισμὸ ἀρχικά, γιὰ νὰ ἁπλωθεῖ ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων ἐν συνεχείᾳ καὶ νὰ γνωρίσει ἡμέρες δόξας λαμπρῆς μὲ τὴν ἄνοδο τοῦ ΠΑΣΟΚ στὴν ἐξουσία τὸ 1981. (Προφανῶς οἱ «ὀρδὲς» τῶν ὀπαδῶν τοῦ Κινήματος, ποὺ μετακινήθηκαν στὸν ΣΥΡΙΖΑ, διαβρώνουν καὶ τὴν γλωσσική του φυσιογνωμία).
.             Στὸ κείμενό της «τί ἐξυπηρετοῦν οἱ παρελάσεις;», ἡ κ. Ἀγαθοπούλου, θέτει κάποια, «φιλολογικὰ» ἐρωτήματα καὶ ἀπαντᾶ ἡ ἴδια. Μέμφεται τὰ παιδιά, τοὺς μαθητές, διότι: «δὲν γνωρίζουν κἂν τί γιορτάζουμε ἐκείνη τὴν ἡμέρα». Εἶναι ἀπειθάρχητα. Παρελαύνουν ἀσύντακτα, «τὸ ἀρνεῖται ὑποσυνείδητα ὁ ὀργανισμὸς τους» αἰσθάνονται, δηλαδή, πνευματικὴ ἀδιαθεσία τὴν ἡμέρα τῆς παρέλασης. Τὰ χρησιμοποιεῖ ἡ Κυβέρνηση γιὰ «νὰ δείξει τὴν ἰσχύ της». Ἐλέγχει καὶ τοὺς γονεῖς τους, γιατί τὰ καμαρώνουν, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε «νὰ τὰ καμαρώσουν ὅταν λένε: Μαμὰ σήμερα μοιράστηκα τὸ κολατσιό μου μὲ τὸν φίλο μου, γιατί αὐτὸς δὲν εἶχε». (Πράγμα ποὺ συμβαίνει ἐδῶ καὶ 25 αἰῶνες στὰ σχολεῖα, τὰ παιδιὰ πάντα μοιράζονται καὶ προσφέρουν). Καὶ κλείνει μὲ τὰ γνωστά, χιλιοειπωμένα περὶ μιλιταριστικῶν, μεταξικῶν καταλοίπων καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ παρόμοια.
.             Μιᾶς καὶ εἶμαι δάσκαλος, μάχιμος, ἐδῶ καὶ 25 περίπου χρόνια, καὶ κάποιες ἀπὸ τὶς αἰτιάσεις της μὲ θίγουν προσωπικά, ἀπαντῶ τὰ ἑξῆς:
.             Ἡ πλειοψηφία τῶν παιδιῶν ξέρει τί γιορτάζουμε καὶ τί τιμοῦμε «ἐκείνη τὴν ἡμέρα». Τὸ «ἡ πλειοψηφία δὲν γνωρίζει» εἶναι αὐθαίρετη γενίκευση. Καὶ «ὅπου γενικότης ἐκεῖ καὶ ἐπιπολαιότης» κατὰ τὸν ἀείχλωρο λόγο τοῦ Παπαδιαμάντη. Τὸ ὅτι ρώτησε παιδιὰ γνωστῶν καὶ φίλων της, δὲν εἶναι ἐπιχείρημα. Ἂς ἔρθει νὰ ρωτήσει τοὺς μαθητὲς τῆς τάξης μου. Γνωρίζει ὅμως τί διδάσκεται στὸ σχολεῖο γιὰ τὴν ἐπέτειο; Ὅτι στὴν Ε´ Δημοτικοῦ περιέχεται κείμενο στὸ βιβλίο Γλώσσας (α´τεῦχος, σελ. 44) ὅπου μία οἰκογένεια, ὅταν κηρύχτηκε ὁ πόλεμος πῆγε καὶ κρύφτηκε στὸ ὑπόγειο; Ὅταν τὰ μῆλα εἶναι ξινά, κ. Ἀγαθοπούλου, δὲν φταῖνε τὰ μῆλα, φταῖνε οἱ μηλιές. Καὶ τέτοιες ξινές, νιστόρητες μηλιές, τύπου Ρεπούση, μ τν ποία χετε ταύτιση πόψεων σατ τ θέματα, «σαπίζουν» τ μλα.
.             Καὶ ὅταν δὲν διδάσκεις ἡρωισμό, φιλότιμο, αὐτοθυσία, φιλοπατρία ἄδολη καὶ ἁγνή, ἀλλὰ πράγματα κακορίζικα, στενά, ξέψυχα καὶ ἀνούσια, τότε τ παιδιά, «ποσυνείδητα», νιώθουν ναυτία κα δν πειθαρχον, γιατί ατν τν Παιδεία, τν νεοταξική, τν ποστρέφονται. Αὐτὰ ποὺ ὀνομάζετε «καλούπια», εἶναι τὸ στέρεο καὶ εὔφορο ἔδαφος τῆς ἐξαίσιας Παράδοσής μας, ἡ ὁποία «ἀποπνέει μιὰν ἀρχοντιὰ κατά τι ἀνώτερη τῶν Λουδοβίκων» (Ἐλύτης).
.             Τὸ σχολεῖο πρέπει νὰ ἀρδεύεται ἀπὸ τὸν πολιτισμὸ ποὺ τὸ γέννησε. «Τὸ σχολεῖο διδάσκοντας συστηματικὰ στὸ παιδὶ τ’ ἀγαθὰ τοῦ πολιτισμοῦ του καὶ γνωρίζοντάς του τὸν τόπο του, κάνει συνειδητή, συστηματοποεῖ καὶ ἁπλώνει τὴν ἐθνικὴ μόρφωση ποὺ παίρνει κάθε παιδὶ ἀπὸ τὴν ἐξωσχολική του ζωή… δὲν μπορεῖ ἡ παιδεία μας ν’ ἀρνηθεῖ κάθε ἐθνικὴ μόρφωση καὶ νὰ γίνει ἀχρωμάτιστη πανανθρώπινη παιδεία ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου». (Ἀλ . Δελμοῦζος, «Μελέτες καὶ πάρεργα», σελ. 42, Ἀθήνα 1958). Ἡ «ἐθνικὴ μόρφωση» ἐμπνέει σεβασμὸ στοὺς μαθητές, ὅπως τὴν ὀραματιζόταν καὶ ὁ Ἀλ. Δελμοῦζος, καὶ ἡ μόρφωση αὐτὴ στοὺς μικροὺς μαθητὲς ἐπιτυγχάνεται μέσῳ τῆς προβολῆς τῶν μεγάλων, ἡρωικῶν στιγμῶν τοῦ λαοῦ μας.
.             Ἂν μιλήσεις στὰ παιδιὰ γιὰ τοὺς «πατρικοὺς» ἀγῶνες καὶ τὶς θυσίες, γιὰ τὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά, μετέχουν στὴν παρέλαση μὲ καμάρι. Ἐξ ἄλλου οἱ παρελάσεις εἶναι φανέρωση τοῦ «ἐμεῖς», τῆς αἴσθησης τοῦ «συνανήκειν», εἶναι τὸ ὡραιότερο μάθημα φιλοπατρίας-καὶ τὰ ἔθνη λέγονται ἔθνη «ὅταν εἶναι στολισμένα μὲ πατριωτικὰ αἰστήματα». (Μακρυγιάννης)
.             Οἱ παρελάσεις εἶναι προσανάμματα μνήμης τῶν ἀγώνων γιὰ πατρίδα ἑλληνικὴ καὶ ὄχι πολυπολιτισμικό… παστίτσιο. Ἀκόμη καὶ ἡ ἐνδυματολογικὴ ὁμοιομορφία ὑποδηλώνει τὴν ἐν Ἐπιδαύρῳ διακήρυξη τῶν προγόνων μας ὅτι «ὅλοι οἱ Ἕλληνες εἰσὶν ἴσοι ἐνώπιον τῶν νόμων, ἄνευ τινὸς ἐξαιρέσεως».
.             Ξεχνοῦν οἱ πολιτικοὶ τὰ ἐπιγραμματικὰ λόγια τοῦ Πολυβίου «…ἀληθινωτάτην… εἶναι παιδείαν καὶ γυμνασίαν πρὸς τὰς πολιτικὰς πράξεις τὴν ἐκ τῆς ἱστορίας μάθησιν…». (Α,Ι,2).
.             Συμφωνῶ μὲ τοὺς χαρακτηρισμοὺς τῆς κ. Ἀγαθοπούλου, γιὰ τὴν νῦν μνημονιακὴ Κυβέρνηση, ποὺ ὑπογράφει μὲ χέρια καὶ ποδάρια ὅ,τι τῆς σερβίρουν οἱ τροϊκανὲς συμμορίες. Οἱ παρελάσεις, ὅπως γίνονται τὰ τελευταῖα χρόνια, δὲν δείχνουν ἰσχύ, ἀλλὰ πανικὸ καὶ ἀδυναμία τῆς Κυβέρνησης. Μ τ προστατευτικ κιγκλιδώματα κα τος χιλιάδες στυνομικούς, δείχνει τν πομόνωσή της π τν λαό, πο τν θεωρε ατ πο εναι: πειθήνιο νεργούμενο στ κελεύσματα τν ξένων.
.             Οἱ γονεῖς καμαρώνουν τὰ παιδιά τους στὶς παρελάσεις καὶ ἔχω δεῖ πολλοὺς νὰ δακρύζουν ἀπὸ συγκίνηση. Ἐξ ἄλλου στὶς 27.10.2009, σὲ ἔρευνα τῆς Public Issue, τὸ 78% τῶν ἐρωτηθέντων δήλωσαν ὅτι συμφωνοῦν μὲ τὸν θεσμὸ τῶν μαθητικῶν παρελάσεων.
.             Οἱ παρελάσεις δὲν εἶναι μεταξικὸ κατάλοιπο, ἀλλὰ γίνονταν καὶ παλαιότερα. Παραπέμπω στὸ ἐξαιρετικό, δίτομο ἔργο τοῦ συμπολίτη μας Θ. Βαφειάδη, «Χρονικό τοῦ Κιλκὶς 1913-1940», ὁ ὁποῖος κυριολεκτικὰ «χτένισε τὶς πηγές», ποὺ γράφει στὸν α´ τόμο, σελ. 232-233: «Ἀθήνα 21 Ἰουνίου 1914. Μετὰ τὸ πέρας τῆς δοξολογίας ἄρχισε ἡ παρέλαση τῶν διαφόρων σωμάτων τοῦ στρατοῦ πρὸ τοῦ βασιλέως: “Μελαμψοί, δυνατοί, νευρώδεις περνοῦν οἱ στρατιῶται ἐνῶ ἡ μουσικὴ τῆς φρουρᾶς παίζει διάφορα ἐμβατήρια καὶ τὸν βασιλικὸν ὕμνον. Ἐμπρὸς ἀπὸ ἕνα τῶν προχωρούντων λόχων ὁ πρίγκηψ Ἀλέξανδρος βαδίζει ὑπερήφανα μὲ τὸ κεφάλι ψηλά, σκονισμένος, κοκκινισμένος, ἱδρωμένος, χαλκόχρους”. Μετὰ τὴν παρέλασι ὁ βασιλιάς, ἀφοῦ συνεχάρη ἐκ νέου τὸν ἐπικεφαλῆς τῆς Γαλλικῆς ἀποστολῆς Στέφανο Βιλλαρὲ καὶ χαιρέτισε τὸν Μητροπολίτη καὶ τὸ ὑπουργικὸ συμβούλιο, ἀναχώρησε κάτω ἀπὸ τὶς ζωηρὲς ἐπευφημίες τοῦ συγκεντρωμένου πλήθους».
.             Παρελάσεις γίνονταν καὶ κατὰ τὴν περίοδο τῆς Ἐθνεγερσίας τοῦ ’21. Στὸ βιβλίο τοῦ καθ. Ἠλ. Οἰκονόμου -(σελ. 206)- «Κείμενα Πίστεως καὶ Ἐλευθερίας», περιγράφεται ἕνα περιστατικὸ ποὺ διασώζει ὁ Φωτάκος στὰ «ἀπομνημονεύματά» του. Ὁ Παπαφλέσσας μὲ τοὺς ἀντρειωμένους του σπεύδει πρὸς ἀπελευθέρωση τῆς Τριπολιτσᾶς. Καθ’ ὁδὸν περνᾶ μέσα ἀπὸ χωριά, γιὰ νὰ δώσει θάρρος στὸ αἱματοβαμμένο Γένος. «…Καθὼς ἔβλεπαν οἱ Ἕλληνες τὰς σημαίας καὶ τοὺς στρατιώτας, ἐσήμαινον τῶν ἐκκλησιῶν τὰ σήμαντρα καὶ οἱ μὲν ἱερεῖς ἔβγαινον ἐνδεδυμένοι τὰ ἱερὰ ἄμφια καὶ μὲ τὸ Εὐαγγέλιον ἀνὰ χείρας, οἱ δὲ Χριστιανοὶ ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδία ἐπαρακαλοῦσαν τὸν Θεὸν νὰ τοὺς ἐνδυναμώνει. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης (σ.σ. ὁ Παπαφλέσσας) μάλιστα ἐφοροῦσε μίαν περικεφαλαίαν καὶ διὰ τοῦτο τὸν ἐκύτταζαν μὲ πολλὴν περιέργειαν οἱ ἄνθρωποι καὶ τὸν ἐδέχοντο μὲ μεγάλην ὑποδοχήν. Εἶχε δὲ σημαιοφόρον ἕνα καλόγηρο θεόρατο, πάπα-Τούρταν ὀνομαζόμενον, ὁ ὁποῖος ἐκράτει ἕνα μεγάλο σταυρὸν ὑψηλὰ εἰς τὰ χέρια καὶ ἐπήγαινε μπροστὰ εἰς τὸ στράτευμα. Ὁ κόσμος ἐγένετο τοῖχος καὶ ἔκαμαν τὸν σταυρό τους, καθὼς ἐπέρνα ὁ καλόγηρος μὲ τὸ σταυρό».
.             Ἐδῶ ἔχουμε μία κανονικὴ περιγραφὴ παρέλασης, μὲ σημαιοφόρο καὶ τὸν λαὸ «νὰ κάμει τοῖχος», ὅπως ἀκριβῶς γίνεται καὶ σήμερα στὶς παρελάσεις.
.             Καλὸ εἶναι ἡ κ. Ἀγαθοπούλου νὰ μὴν υἱοθετεῖ ἀβασάνιστα τὶς ἀνακρίβειες τῶν ἐθνομηδενιστῶν. Ἡ ἱστορία εἶναι εὐόλισθον ἔδαφος καὶ πολλοὶ ἀδαεῖς γλίστρησαν «κερδίζοντας» ἀνεπούλωτα τραύματα καὶ στίγματα ἀνεξίτηλα.
.             Ὅσον ἀφορᾶ τώρα στὸ δεύτερο κείμενο τῆς βουλευτοῦ, γιὰ τὶς παρελάσεις τῶν ὁμοφυλοφίλων, θὰ ἤθελα νὰ ρωτήσω τὸ ἑξῆς: Μπορεῖ νὰ ἐπιδείξει τὴν ἴδια ζέση καὶ τὸ ἴδιο σθεναρὸ πνεῦμα ὑπεράσπισης τῶν παιδιῶν τοῦ λαοῦ ποὺ τὴν ψηφίζει αὐτὴ τὴν φορά, καὶ ὄχι τῶν λεσβιῶν, καταγγέλοντας τὸ νῦν σχολικὸ βιβλίο Νεοελληνικῆς Γλώσσας,  Α´ Γυμνασίου (Τετράδιο Ἐργασιῶν, σελ. 16) τὸ ὁποῖο «διαφημίζει» καὶ προβάλλει, σὲ 12χρονα παιδιά, μὲ ἐντελῶς ἀθῶο καὶ ἀκίνδυνο τρόπο, τὸ βδελυκτὸν ἔγκλημα τῆς παιδεραστίας ἢ παιδοβιασμοῦ καλύτερα; Παραθέτω τὸ κείμενο: «Ὁ καθηγητὴς τῆς φιλολογίας ἔριχνε κάθε μέρα τὸ μπαλάκι. Ὅλη ἡ τάξη τὸ ἔπιανε σὰν ἕνα γαργαλιστικὸ μήνυμα. Τὸ πετοῦσε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. Χαρᾶς εὐαγγέλια. “Ὁσάκις…” ἄρχισε τὴ φράση του ὁ φιλόλογος. “Ναί. Ναί. Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!” φώναζαν ὅλες μαζὶ οἱ μαθήτριες γελώντας. Κι ὁ καθηγητὴς τρελαινόταν. “Ὁσάκις…” ἐπαναλάμβανε τονίζοντας τὴ λέξη σὰν νὰ ἔλεγε «σκάστε». “Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!” ἀκουγόταν πάλι ἀπὸ κάτω καὶ τὸ γέλιο ἔδινε κι ἔπαιρνε. Ὁ καθηγητὴς δὲν μποροῦσε νὰ ξεχωρίσει ποιὲς ἀπὸ τὶς μαθήτριες ἦταν οἱ δράστες. Ἡ λέξη – μπαλάκι κυλοῦσε ἀκαριαία σὲ κλάσμα δευτερολέπτου μέσα ἀπὸ τὰ χείλια τους, ποὺ ἦταν κρυμμένα στὸ κάτω μέρος τοῦ σκυμμένου τους κεφαλιοῦ. Νόμιζε πὼς ἁπλῶς ἐπαναλάμβαναν τὴ λέξη. Πῶς τὶς ἐρέθιζε αὐτὴ ἡ λέξη. Δὲν ἦταν ὅμως ἔτσι. Ἄλλο πράγμα τὸ «Ὁσάκις» κι ἄλλος ἄνθρωπος «Ὁ Σάκης». Ὁ Σάκης ἦταν ἠλεκτρολόγος μὲ μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 μὲ 25 ἐτῶν. Τὰ εἶχε φτιάξει μὲ τὴν Ἀλέκα. Μία ἀπὸ τὶς μαθήτριες τῆς τάξης. Ψηλὴ κι ἀδύνατη, μὲ κοντὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ μεγάλα καστανὰ μάτια, μακρὺ λαιμὸ καὶ μακριὰ χέρια καὶ πόδια, κάπως ξερακιανή, ἀλλὰ ζόρικη. Στὰ 15-16, ὅπως ὅλες τους. Ἡ πρώτη ποὺ ἔβγαινε ραντεβοὺ μῆνες τώρα. Ὁ Σάκης τὴν περίμενε τὸ μεσημέρι στὴν ἄλλη γωνία κι οἱ ἄλλες μαθήτριες ἔτρεχαν ἀπὸ πίσω της νὰ τὸν δοῦνε. Τὰ σχόλια ἔδιναν κι ἔπαιρναν. Ἦταν ὁ πρῶτος ἔρωτας τῆς τάξης. Ὁ καθηγητὴς φώναξε τὴν πρώτη μαθήτρια, τὴ Μαρία, στὸ γραφεῖο του καὶ τὴ ρώτησε. “Τί συμβαίνει μὲ τὸ ‘Ὁσάκις’; Γιατί αὐτὴ ἡ ἀντίδραση;” “Δὲν ξέρω, κύριε. Στὸ δικό μου θρανίο δὲν ξέρουμε τίποτα. Τὸ πῆραν ἔτσι φαίνεται καὶ τὸ διασκεδάζουν”, τοῦ ἀπάντησε. Ρώτησε κι ἄλλες μαθήτριες. Μερικὲς δὲν κρατήθηκαν καὶ γελοῦσαν. Ὁ καθηγητὴς προσπάθησε νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὴ λέξη “Ὁσάκις”. Αὐτὴ ὅμως ἀντιστεκόταν. Τοῦ ἔβγαινε αὐθόρμητα, ἔστω καὶ μὲ κάποια καθυστέρηση. Τότε, ὅμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σὰν νὰ τὴν εἶχε στερηθεῖ ἡ τάξη καὶ ξεσποῦσε “Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!”, φώναζαν ἀκόμα πιὸ δυνατὰ καὶ γελοῦσαν μὲ τὴν καρδιά τους. Γιατί ἦταν ὑπόθεση καρδιᾶς καὶ ὄχι γραμματικῆς».

, , ,

Σχολιάστε

ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ (Κ. Χολέβας)

Λανθασμένα μηνύματα στὰ βιβλία τοῦ σχολείου

 Κωνσταντῖνος Χολέβας

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 15.10.2013

.               Παρακολούθησα τὸ Σάββατο 12/10/2013 τὴν ἡμερίδα τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων γιὰ τὰ ἀναλυτικὰ προγράμματα καὶ τὰ σχολικὰ βιβλία τῶν ἀνθρωπιστικῶν μαθημάτων (Νέων Ἑλληνικῶν, Θρησκευτικῶν, Ἱστορίας) τῆς Δημοτικῆς καὶ τῆς Μέσης Ἐκπαιδεύσεως. Τὰ συναισθήματά μου εἶναι ἀνάμεικτα ἀπὸ τὴ γενικὴ εἰκόνα ποὺ ἐπικρατεῖ σήμερα στὴν Παιδεία μας. Ἀπὸ τὴ μία πλευρά, θλίβομαι γιὰ τὸ ἀξιακὸ ὑπόβαθρο καὶ τὸ ἀφελληνισμένο καὶ ἀποχριστιανοποιημένο περιεχόμενο ὁρισμένων διδακτικῶν ἐγχειριδίων. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, διαπιστώνω ὅτι, ὅταν γίνεται ἀγώνας μὲ τεκμηρίωση καὶ σοβαρὰ ἐπιχειρήματα, τότε μπορεῖ νὰ ἀποσυρθεῖ ἕνα προβληματικὸ βιβλίο. Παράδειγμα, τὸ βιβλίο Ἱστορίας τῆς Γ´ Λυκείου τοῦ 2002 ποὺ ἀποσύρθηκε ἀμέσως καὶ ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸ σημερινό, τὸ ὁποῖο εἶναι ἐπιστημονικῶς καὶ ἐθνικῶς ἀξιοπρεπές. Ἐξ ἄλλου χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ… συνωστισμένου βιβλίου τῆς ϛ´ Δημοτικοῦ, τὸ ὁποῖο ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ ἕνα πολὺ καλύτερο, τὸ ἰσχῦον σήμερα. Προηγήθηκε ἡ ἔντονη διαμαρτυρία τῶν Πανελλήνων καὶ ὁ μεθοδικὸς ἐντοπισμὸς τῶν σφαλμάτων ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν.
.                Τὰ καλὰ βιβλία ὑπάρχουν, ἀλλὰ φοβοῦμαι ὅτι ἀποτελοῦν μειοψηφία. Κατὰ τὴν ἀλλαγὴ τῶν σχολικῶν βιβλίων τὸ 2003 ἐμφανίστηκαν, εἰδικὰ στὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Γυμνάσιο, ἀπαράδεκτες «ἐκσυγχρονιστικὲς» ἀντιλήψεις ποὺ πληγώνουν τὸν ψυχισμὸ τῶν παιδιῶν μας, τὰ ἀποκόπτουν ἀπὸ τοὺς χυμοὺς τῆς ἑλληνορθόδοξης παράδοσής μας καὶ ἀπὸ τοὺς ἥρωες τῆς Ἱστορίας μας, τὰ στεροῦν ἀπὸ πρότυπα ἱκανὰ νὰ τοὺς δώσουν ἐλπίδα καὶ ἀγωνιστικότητα, καὶ τὰ ἀποκοιμίζουν μὲ νανουρίσματα γιὰ χταπόδια! Οἱ μεγάλοι λογοτέχνες μας ἔχουν συρρικνωθεῖ ἢ ἐξαφανιστεῖ ἀπὸ τὰ λογοτεχνικὰ κείμενα τοῦ Δημοτικοῦ καὶ τοῦ Γυμνασίου. Ἔχουν ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ κείμενα ἀκατάλληλα γιὰ τὴν παιδικὴ καὶ προεφηβικὴ ἡλικία, ἀπὸ συνταγὲς χρήσης καφετιέρας ἢ ἀπὸ ἐντελῶς ἄγνωστους πεζογράφους, οἱ ὁποῖοι ἐπελέγησαν λόγῳ «προοδευτικῶν» ἰδεῶν.
.                  Ὁ «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν» τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ σχεδὸν ἔχει ἐξαφανιστεῖ. Μὲ διάφορες ἀνυπόστατες δικαιολογίες, τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο, τὸ ὁποῖο ἔχει πλέον καταργηθεῖ, ἀφαίρεσε τὸ θαυμάσιο αὐτὸ πατριωτικό, χριστιανικὸ καὶ πανανθρώπινο μήνυμα ἐλευθερίας ἀπὸ τὰ βιβλία τῶν τριῶν τάξεων τοῦ Γυμνασίου. Οἱ ἔφηβοί μας, στὴν ἡλικία ποὺ διαπλάθουν ἦθος καὶ χαρακτήρα, δὲν θὰ μάθουν τὸν ἐθνικὸ ὕμνο τῆς πατρίδας μας, διότι κάποιοι ἐγκέφαλοι τὸν θεωροῦν ξεπερασμένο καί… ἀσύμβατο μὲ τὴ μοντέρνα καὶ μεταμοντέρνα λογική τους! Στὸ «Ἀνθολόγιο» τοῦ Δημοτικοῦ χλευάζεται ἡ ἱερὴ συνήθεια τῶν ὀρθοδόξων νὰ περιφέρουν τὸν Ἐπιτάφιο τὴ Μεγάλη Παρασκευή. Τὸ κείμενο περιγράφει «πῶς πήγαμε βόλτα τὸν Ἐπιτάφιο» καὶ εἰρωνεύεται ὅτι ὁ ἱερεύς… δὲν ἔβρισκε ἐθελοντὲς γιὰ τὴν περιφορά.
.                   Στὴν Ἱστορία παρατηρεῖται διχασμὸς ἀπόψεων καὶ ἑρμηνειῶν μεταξύ του βιβλίου τῆς Γ´ Γυμνασίου καὶ ἐκείνου τῆς Γ´ Λυκείου. Τὸ βιβλίο τῆς Γ´ Γυμνασίου, τὸ ὁποῖο χρειάζεται διόρθωση σὲ πολλὰ σημεῖα, εἰρωνεύεται τὴν ὁρκωμοσία τῶν ἀγωνιστῶν ἀπὸ τὸν Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸ καὶ τὴ χαρακτηρίζει φανταστικὸ γεγονός, ἐνῶ τὸ εὐπρεπὲς ἐγχειρίδιο τῆς Γ´Λυκείου καταγράφει ὅτι πράγματι στὶς 25 Μαρτίου ὁ Γερμανὸς εὐλόγησε τὸν Ἀγώνα στὴν πλατεία τῆς Πάτρας. Κατὰ τὸ βιβλίο τῆς Γ´ Γυμνασίου, οἱ Κύπριοι ἀγωνίστηκαν τὸ 1955-59 γιὰ τὴν Ἀνεξαρτησία τῆς Μεγαλονήσου (λάθος!), ἐνῶ τὸ βιβλίο τῆς Γ´ Λυκείου ὀρθῶς ἀναφέρει ὅτι ὁ ἀγώνας ἔγινε γιὰ τὴν Ἕνωση μὲ τὴν Ἑλλάδα.
.               Εἶναι πολλὰ τὰ παραδείγματα ἰδεολογικῆς φορτίσεως καὶ λανθασμένων μηνυμάτων ποὺ ἐκπέμπονται ἀπὸ ὁρισμένα σχολικὰ βιβλία. Ἐδῶ ἁπλῶς παρουσίασα ἐλάχιστα δείγματα. Εἶναι κρίμα νὰ ἀφήνουμε τοὺς νέους μας χωρὶς ἠθικὸ ἐξοπλισμὸ καί, μάλιστα, σὲ μία περίοδο πνευματικῆς καὶ οἰκονομικῆς κρίσης. Ἂς δώσουμε στοὺς νέους μας τὴ δυνατότητα νὰ ξεδιψάσουν ἀπὸ τὸ ζείδωρον ὕδωρ τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας, ἀπὸ τὴ διαχρονικὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀπὸ τοὺς κλασικούς της λογοτεχνίας μας, ἀπὸ τὴν τεράστια γλωσσική μας κληρονομιά.

 .             Θέλουμε Παιδεία ἑλληνική, χριστιανικὴ καὶ δημοκρατική, μὲ μηνύματα αἰσιοδοξίας γιὰ τοὺς νέους.

,

Σχολιάστε

ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ; (Δ. Νατσιός) «Ὅταν ἐκπαραθυρώνεις τὴν φιλοπατρία ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία, εἰσέρχονται ἀπὸ τὴν θύρα τὰ φαινόμενα βίας, ρατσισμοῦ καὶ φασισμοῦ».

Ποιός σκοτώνει τὴν δημοκρατία στὰ σχολεῖα;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς

.                 Στὴν ἐφ. «ΤΟ ΒΗΜΑ» τῆς 29ης Σεπτεμβρίου 2013, δημοσιεύτηκε μία ἔρευνα μὲ θέμα: «μίσος καὶ βία στὰ σχολεῖα». (Γνωστὸ καὶ ὡς «bullying»). Στὸ κείμενο περιγράφονται φαινόμενα βίας καὶ κυρίως -ὡς ἀπόρροια τῶν γνωστῶν γεγονότων- ἡ δράση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς στὶς τάξεις καὶ τὸν αὔλειο χῶρο. Περιέχεται ἐπιπλέον καὶ δήλωση τοῦ κ. Θ. Παπαθεοδώρου, πρώην ὑφυπουργοῦ παιδείας καὶ πανεπιστημιακοῦ, γιὰ τὸ ζήτημα. Μεταξὺ ἄλλων σημειώνει: «Μὴν ξεχνᾶτε ὅτι ὁ ρατσισμὸς καὶ ὁ φασισμὸς δουλεύουν πάνω στοὺς κοινοὺς ἄξονες τοῦ ἐκφοβισμοῦ καὶ τῆς ἀπαξίωσης τῶν ἀξιῶν τῆς δημοκρατίας στὸ σχολεῖο, ὅπως καὶ στὴν κοινωνία. Γι’ αὐτὸ συνδέσαμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὴν δράση τοῦ “Παρατηρητηρίου κατὰ τῆς βίας” μὲ τὴν ἀναβάθμιση τῆς πολιτειακῆς παιδείας καί, σὲ πρώτη φάση, μὲ τὴν ἔνταξη στὶς σχολικὲς δραστηριότητες εἰδικῶν προγραμμάτων γιὰ τοὺς μαθητές».
.                 ς συνήθως κανες δν σχολεται μ τ γενεσιουργ ατια το φαινομένου τς σχολικς βίας, ἀλλὰ ὅλοι τρέχουν, λαχανιασμένοι καὶ περιδεεῖς, πίσω του.
.                 Μίλησε ὁ πρώην ὑφυπουργὸς γιὰ «πολιτειακὴ παιδεία». Ἂν τὸν ἑρμηνεύω σωστά, ὀφείλει τὸ σχολεῖο, κυρίως στὴν κρίσιμη, ἐξοπλιστικὴ ἡλικία τοῦ δημοτικοῦ, νὰ διδάσκει καὶ νὰ ἐμφυσεῖ στοὺς μικροὺς μαθητὲς τὶς πανανθρώπινες ἀξίες τῆς ἐλευθερίας, τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ. («Πολιτειακὴ παιδεία», μᾶλλον εἶναι ἡ καλλιέργεια τοῦ δημοκρατικοῦ φρονήματος. Ἀρέσκονται οἱ «διανοούμενοι» στοὺς γριφώδεις νεολογισμούς). Οὐδεὶς διαφωνεῖ. Εἴμαστε ἡ γενέθλιος χώρα τῆς δημοκρατίας, ὁ τράχηλός μας δὲν ἀντέχει ζυγούς, φασισμοὺς καὶ ναζισμούς. Ἐλέγχεται ὅμως ὁ κ. καθηγητὴς καὶ ὅλο τὸ ἀποσβολωμένο σύστημα-οἱ «συνήθεις χάσχακες» ποὺ θά ᾽λέγε καὶ ὁ Ζουράρις- γιὰ ἀσυμφωνία λόγων καὶ πράξεων: Τί ἐννοῶ;
.                 Στὰ παλαιότερα βιβλία Γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου -πρὸ τοῦ 2006- στὸ γ´ τεῦχος Γλώσσας ϛ’ Δημοτικοῦ, στὴν σελίδα 75, περιεχόταν ὁ κλασσικὸς ὁρισμὸς τῆς δημοκρατίας τοῦ Περικλῆ. Τὸ περίφημο χωρίο τοῦ Θουκυδίδη, ἀπὸ τὸ Β,37»… καὶ ὄνομα μὲν διὰ τὸ μὴ ἒς ὀλίγους, ἀλλ’ εἰς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται», τὸ πολίτευμά μας λέγεται δημοκρατία, ἐπειδὴ τὴν ἐξουσία δὲν τὴν ἀσκοῦν λίγοι πολίτες, ἀλλὰ ὅλος ὁ λαὸς καὶ οὕτω καθεξῆς. Προφανῶς, ὅταν οἱ συγγραφεῖς «μαγείρευαν» τὰ νέα βιβλία, εἶχαν, πιστεύω, ὑπ’ ὄψιν τους τί περιεῖχαν τὰ παλιά. Γνωρίζουμε ὅτι, ἂν δὲν κατέθετες πιστοποιητικὸ προοδευτικότητας καί… νεοταξικῆς ἀριστεροφροσύνης, ἀνάθεση συγγραφῆς δὲν ἔπαιρνες. Γιατί, λοιπόν, δν συμπεριελήφθη τ θαυμάσιο κείμενο, « μνος στν δημοκρατία», πως ποκαλεται, κα στ νέα βιβλία Γλώσσας; Τέτοιου εἴδους προγραφὲς καὶ λογοκρισίες δὲν συμβαίνουν μόνο σὲ καθεστῶτα, ποὺ διαφωνοῦν μὲ τὸ περιεχόμενο αὐτῶν τῶν κειμένων; Μήπως ἡ φράση τοῦ κειμένου «γιὰ τὰ δημόσια ἀξιώματα προτιμῶνται ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι ἱκανοὶ καὶ τὰ ἀξίζουν καὶ ὄχι ἐκεῖνοι ποὺ ἀνήκουν σὲ μία ὁρισμένη τάξη» ἦταν πολὺ ἐνοχλητικὴ γιὰ τοὺς «κληρoνομικῷ δικαιώματι» πολιτικοὺς καὶ πολιτικάντηδες τῆς χώρας; Στοὺς πορφυρογέννητους τζιτζιφιόγκους, ποὺ ἀπὸ τὴν μέρα ποὺ γεννιοῦνται χρίονται ὑπουργοί;
.                 Στὸ ἴδιο βιβλίο, φιλοξενοῦνταν καὶ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἀριστουργηματικὴ τραγωδία τοῦ Αἰσχύλου «Πέρσαι», τὸ περίφημο «ὦ παῖδες Ἑλλήνων, ἴτε, ἐλευθεροῦτε πατρίδ’…», μνος τς φιλοπατρίας. Κα ατ κρίθηκε μλλον βαρ κα δύσπεπτο, θνικιστικό, γι τ παιδι κα φαιρέθηκε. Στὸ ἴδιο τεῦχος καὶ ὁ «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», οἱ πέντε πρῶτες στροφὲς τοῦ ἔργου. Στν κάλαθο τν χρήστων, στὸ χρονοντούλαπο καὶ ὁ Σολωμός, γιατί μᾶλλον ἔχει τό …«κουσούρι» νὰ ὀνομάζεται ἐθνικὸς ποιητής. Τν δια τύχη εχαν κα «ο κρίτες» («Ὁ Κωνσταντῖνος ὁ μικρὸς καὶ ὁ Ἀλέξης ὁ ἀντρειωμένος»), ἡ διήγηση γιὰ τὸ τέλος τοῦ Ρήγα Φεραίου, ὁ Κάλβος («παρὰ προστάτας νά ᾽χωμεν»), ὁ Εὐαγόρας Παλληκαρίδης, ἡ διήγηση τοῦ Κοσμᾶ Πολίτη γιὰ τὶς «τελευταῖες ὧρες τῆς Σμύρνης», τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Κολοκοτρώνη. Ἐκεῖνο τὸ ὡραῖο «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελούς. Ἐμεῖς, ἂν δὲν ἤμαστε τρελοί, δὲν ἐκάναμε τὴν Ἐπανάσταση».
.                 ταν διώχνεις π τ βιβλία κείμενα-πετράδια το λληνικο λόγου, μ τ ποία μπορες ν διδάξεις τν δολη κα γι φιλοπατρία κα στν θέση τους βάζεις «συνταγς μαγειρικς» -25 πολύτιμες σελίδες ἀφιερώνει τὸ α´ τεῦχος Γλώσσας ϛ´ Δημοτικοῦ στὴν διατροφὴ καὶ στὶς συνταγές. Μία σελίδα ἔπιαναν οἱ στροφὲς τοῦ «Ὕμνου», ἀλλὰ «οὐκ ἦν τόπος» γι’ αὐτόν. Ἡ συνταγὴ γιὰ «μακαρόνια μὲ κιμὰ» (σέλ. 48) εἶναι σημαντικότερο πράγμα -ταν, λοιπόν, κπαραθυρώνεις τν φιλοπατρία, εσέρχονται π τν θύρα τ φαινόμενα βίας, ρατσισμο κα φασισμο. Ὅταν διδάσκει ὁ δάσκαλος, τὸν ἡρωισμό, τὴν εὐγενικὴ παλληκαριά, τὸ χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο μέςῳ μιᾶς γάτας, τῆς Σόνιας, (στὸ βιβλίο Γλώσσας ϛ´, β´ τεῦχος) καὶ ὄχι μὲ τὰ κείμενα τοῦ Κολοκοτρώνη τοῦ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη ἢ τοῦ Παύλου Μελᾶ (ὑπῆρχε στὸ παλιὸ “Ἀνθολογία” ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ναταλίας Μελᾶ, στὸ ὁποῖο περιγραφόταν τὸ ἔνδοξο τέλος τοῦ ἀθάνατου ἥρωα. Τὸ πέταξαν…) τότε τ θέση τν ρώων, τν παίρνουν κομματοθρεμμένοι τυχοδικτες κα λοιπο λακτοντες κρετίνοι. δημοκρατία, γραφε Μπρεχτ, χρειάζεται διάκοπη σφυρηλασία. Πρέπει ν τν χτυπμε πως τν πάσσαλο, γι ν βυθιστε πι βαθι στ χμα. δημοκρατία κτρέφεται κα γαλβανίζεται π τν στορία κα τν παράδοση, ατ κριβς πο φρόντισαν ν μαγαρίσουν κα ν ποινικοποιήσουν ο μιμαθες φανατικο τς ψευτοπροόδου, ποὺ ἐμφιλοχώρησαν καὶ στὰ πανεπιστήμια, ποὺ γράφουν σχολικὰ βιβλία καὶ ἐκπονοῦν ἀναλυτικὰ προγράμματα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀνδρωθοῦν γενιὲς Ἑλλήνων, χωρὶς τὰ ἀπαραίτητα πνευματικὰ ἀντισώματα, χωρὶς αἴσθημα ἀλληλεγγύης, χωρὶς τῶν παππούδων μας «καθαρὸ μέτωπο», χωρὶς Χριστὸ καὶ ἀγάπη πρὸς τὴν «μεγαλόψυχη στὸν πόνο καὶ στὴ δόξα» πατρίδα μας, ὅλα ἔκφραση ζωῆς καὶ στάση ψυχῆς, ποὺ δυνάμωναν τὴν ἀντοχὴ καὶ τὴν καρτερία τοῦ λαοῦ στὶς τραγικὲς ἐθνικὲς περιπέτειες. Ἂς μὴν θρηνοῦν ἐπὶ τῶν ἐρειπίων οἱ ταγοί. «ταν τ μλα εναι ξινά, δν φτανε τ μλα, φτανε ο μηλιές», κατὰ τὸν ἀείχλωρο λόγο τοῦ Πατροκοσμᾶ.
.             Ὁ Παῦλος Μελᾶς, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν ἀητὸ τῆς Μακεδονίας, ποὺ σὲ λίγες μέρες (13 Ὀκτ.) τιμοῦμε τὴν μνήμη του, «ἄσπιλος σὰν φῶς», ἔγραφε στὶς 15 Σεπτεμβρίου τοῦ 1904, στὴν ἀγαπημένη του γυναίκα: «…Διαρκῶς ἐρωτοῦσα τὸν ἑαυτόν μου ἂν εἶχα τὸ δικαίωμα ἐγὼ νὰ συλλάβω οἱονδήποτε ἄνθρωπον, ὁσονδήποτε κακοῦργος καὶ ἂν εἶναι, νὰ τὸν τραβήξω ἀπὸ τὴν οἰκογένειάν του καὶ νὰ τὸν φονεύσω. Καὶ διαρκῶς  ἀπαντοῦσα ὄχι, ὄχι…». Συνεχίζει παρακάτω: «…Ἐγὼ ὅμως οὐδὲν ἄλλο στήριγμα, πλὴν τῆς πρὸς τὴν πατρίδα καὶ τὸ ἔθνος μου ἀγάπης, ἔχω. Μὰ τὴν ἀλήθειαν πολὺ θὰ τὰ ἀγαπῶ καὶ τὰ δύο, διότι καίτοι ὑποφέρω, καίτοι κλαίω, θ’ ἀφήσω νὰ γίνη ἐκεῖνο ποὺ ἀπεφασίσθη».
.             Τ γεμάτα καλοσύνη λόγια το ρωα, πο διδάσκουν τν εγένεια, τν πιείκεια, τν αταπάρνηση κα τν θυσία, χι γι διοτελες σκοπούς, λλ γι τς πατρίδος τν  λευθερία, δν χουν θέση σ σχολικ βιβλία, ν τ νιαουρίσματα γατιν βρίσκουν σελίδες. Γιατί κπλήσσονται κα πορον ο «σάπιες μηλις» τς πολιτικς, πο γρίεψαν τ παιδιά; Ὅταν συκοφαντεῖς τὴν ἱστορία τοῦ λαοῦ μας, γράφοντας πὼς τὸ ’40 κρύφτηκε λόγῳ δειλίας στὰ ὑπόγεια (Γλώσσα Ε´ Δημοτικοῦ), ἐξομοιώνεις τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο μὲ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα (Γλώσσα ϛ´ Δημοτικοῦ), ἐξυμνεῖς τὴν παιδεραστία (Γλώσσα Α´ Γυμνασίου), διασύρεις τὴν οἰκογένεια, ἐπαινώντας τὶς «ἀπιστίες» τῶν γονέων (Γλώσσα Β´ Γυμνασίου) καὶ «προσφέρεις» στοὺς μαθητὲς κείμενα τοῦ τηλεαστρολόγου Λεφάκη γιὰ τὰ ζώδια, ποὺ «εὐνοοῦν τὶς ἐρωτικὲς σχέσεις», τότε τ παιδιὰ σοῦ πιστρέφουν, ς «ντίδωρο», τ δηλητήρια κα τς ναθυμιάσεις, πο εσπνέουν μέσ τν σχολικν βιβλίων. Καὶ στὰ σχολεῖα δὲν χρειαζόμαστε «παρατηρητήρια κατὰ τῆς βίας», ἀλλὰ ν νοίξουν τ κρατητήρια γι’ ατος πο σκοτώνουν τν δημοκρατία, τν φιλοπατρία κα τν στορία ατο το λαο στ σχολεα…

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΕΙΚΟΝΑ (Δ. Νατσιός)

Παιδ κα βυζαντιν εκόνα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 Τὸ ἔχουμε τονίσει ἐπανειλημμένως ὅτι ἀπὸ τὰ σχολικὰ ἐγχειρίδια, τὰ βιβλία Γλώσσας, τὰ Ἀναγνωστικὰ τοῦ Δημοτικοῦ -ὅπως τὰ ὀνομάζαμε παλαιότερα-εἶναι τὰ κρισιμότερα καὶ ἀπὸ πλευρᾶς συγγραφῆς, τὰ δυσκολότερα. (Μία διευκρίνηση. Τὰ βιβλία Γλώσσας, ὀνομάζονταν Ἀναγνωστικά, ὄχι μόνο γιατί μέσῳ τῶν βιβλίων αὐτῶν μάθαινε ὁ μαθητὴς ἀνάγνωση, νὰ συλλαβίζει, νὰ διαβάζει. Αὐτὸ τελειώνει στὴν Α´ Δημοτικοῦ. Μὲ τὰ παλιά, ὡραῖα Ἀναγνωστικά, γινόταν ἀνάγνωση τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ξεφυλλίζοντάς τα ὁ μαθητὴς περιδιάβαινε καὶ οἰκειωνόταν τά, καθ’ ἡμᾶς, τιμαλφῆ. Τὰ βιβλία περιεῖχαν γνώσεις ἱστορικές, γεωγραφικές, λαογραφικές. Τὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀρωμάτιζαν τὰ «φυλλώματά» τους. Γι’ αὐτὸ καὶ συγγραφ τος νατίθετο σ τρανος κα σπουδαίους λογοτέχνες κα πιστήμονες κα χι, ς εθισται σήμερα, σ σκύβαλα κα περιτρίμματα τς θνοαποδόμησης). Τὰ βιβλία, λοιπόν, Γλώσσας, ἀλλὰ καὶ ὁ δάσκαλος ἀποτελοῦν γιὰ τὸν μικρὸ μαθητὴ ἐνσάρκωση τῆς κοινωνίας, στὴν ὁποία τὸ σχολεῖο τὸν ὁδηγεῖ. Στ βιβλία ντικατοπτρίζεται τ ποιν τς κοινωνίας στν ποία καλεται μικρς μαθητς ν νηλικιωθε κα ν προκόψει. Ἔχουμε ἀναφερθεῖ πολλὲς φορὲς στὰ ἀνούσια καὶ ἐπικίνδυνα κείμενα ποὺ περιέχουν τὰ βιβλία Γλώσσας. Τὰ βιβλία ὅμως ἔχουν καὶ εἰκαστικὴ διάσταση. Καὶ μέσῳ τῆς εἰκόνας περνοῦν μηνύματα, κάποτε δραστικότερα ἀπὸ τὸν λόγο. (Ἡ λέξη εἰκόνα προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα εἴκω, ποὺ σημαίνει ὁμοιάζω, ἐξ οὗ καὶ ὁ σύγχρονος ὅρος «εἰκαστικὲς τέχνες»).
.                 Πρὶν ὅμως ἀκροθίξουμε τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων, μία ἀναφορὰ στὸν εἰκαστικὸ καλλωπισμὸ τῶν τάξεων. Θυμᾶμαι πρὶν ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια, ὑπηρετοῦσα στὸ σχολεῖο τῶν Ἄνω Σουρμένων, χωριὸ σκαρφαλωμένο στοὺς πρόποδες τοῦ καταπράσινου καὶ πανέμορφου ὅρους Μπέλλες, στὰ σύνορα μὲ τὰ Σκόπια. Συνηθίζω νὰ ἔχω ἀναρτημένα, στοὺς τοίχους τῆς αἴθουσας, κάδρα τῶν ἡρώων τῆς ἱστορίας μας, καθὼς καὶ λίγες εἰκόνες, βυζαντινὲς ἁγιογραφίες. Ἐπισκέπτεται τὸ διθέσιο σχολεῖο -ἔκλεισε πιὰ- σχολικὸς σύμβουλος, «προοδευτικῆς» κοπῆς. (Ἦταν τὰ χρόνια τῆς σοσιαληστρικῆς λαίλαπας καὶ φαυλοπραξίας). Μοῦ ζήτησε νὰ κατεβάσω τὶς εἰκόνες καὶ τὰ κάδρα τῶν ἡρώων, διότι δὲν δημιουργοῦν «παιδαγωγικὴ ἀτμόσφαιρα», τρομάζουν τὰ παιδιὰ καὶ νὰ ἀναρτήσω τοπία, ζῶα καὶ λοιπὲς χαζοχαρούμενες παραστάσεις.
.                 Πρῶτον, τοῦ ἀπάντησα, ἡ αἴθουσα δὲν εἶναι προέκταση τοῦ παιδικοῦ δωματίου, πρέπει ὁ χῶρος νὰ ἀναδίδει σοβαρότητα. Δεύτερον, ἂν στρέψουν τὸ βλέμμα τους τὰ παιδιὰ ἀριστερὰ ἀντικρίζουν τὸ Μπέλλες καί, ἂν κοιτάξουν δεξιά, τὴν ὡραιότατη λίμνη Δοϊράνη. Τί δουλειὰ ἔχουν τὰ τοπία, ὅταν ἔχεις, ζωντανὸ μπροστὰ στὰ μάτια σου τὸν… τόπο. Τρίτον, οἱ ἥρωες, οἱ ἀνέσπερες μορφές τους, δὲν «κατεβαίνουν», γιατί αὐτοὶ μᾶς ἐλευθέρωσαν, τὰ παιδιὰ τοὺς συνήθισαν, ἔγιναν «φίλοι» τους. Δὲν κατάλαβε, σηκώθηκε καὶ ἔφυγε. Δν μπορ ν καταλάβω, γιατί μία φωτογραφία μ γατάκια πο παίζουν, εναι παιδαγωγικς τελεσφερότερη π τν παράσταση, γι παράδειγμα, τς ξόδου το Μεσολογγίου. Ἀντίθετα ἡ δεύτερη διδάσκει μία πολὺ ὑψηλὴ ἔννοια, τὴν θυσία, ἐνῶ ἡ πρώτη εἶναι ἕνα ρηχὸ «μπακλαβούργημα», ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Κόντογλου. Δὲν θυμᾶμαι ποῦ τὸ ἐντόπισα, ἀλλὰ σημείωσα ἕνα σπουδαῖο κείμενο τοῦ Παλαμᾶ, γι’ αὐτὴν τὴν ὑποτίμηση οὐσιαστικά τοῦ μαθητῆ, τοῦ παιδιοῦ.
.                 «Ἔχω γιὰ τοῦ παιδιοῦ τὸν νοῦ μία ἰδέα κάπως διαφορετικὴ ἀπὸ ἄλλους. Πιστεύω πὼς τὸ μυαλό του μπορεῖ νὰ χωνέψει τροφὴ πιὸ λεπτὴ καὶ πιὸ βαθιὰ ἀπ’ ὅση συνηθίζουμε νὰ τοῦ προσφέρουμε. Μέσα στὸν μικρόκοσμο τῆς ψυχῆς του γίνονται πράγματα πιὸ πολλὰ κι ἀπ’ ὅσα φαντάζονται τοῦ κόσμου οἱ ψυχολόγοι. Οἱ πιὸ μεγάλοι ἄνθρωποι μοῦ φαίνεται πὼς εἶν’ ἐκεῖνοι ποὺ ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τους γρικούσανε κουβέντες καὶ ἀναστρεφότανε μὲ ἰδέες πιὸ ψηλὲς ἀπὸ τὸ παιδακίσιο μπόι τους». (Σοφὲς κουβέντες. Γιατί γιὰ παράδειγμα, νὰ μὴν ὑπάρχουν στὰ βιβλία Γλώσσας ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ ἐξαίσια ἔργα τοῦ Πλούταρχου, τοῦ Μεγ. Βασιλείου -σὲ στρωτὴ νεοελληνική- τοῦ Παπαδιαμάντη καὶ βρίσκεις ἀνοητολογήματα τοῦ τύπου «ἡ Φρικαντέλα ἡ μάγισσα»;).
.                 Εἶναι γνωστὸ πὼς τὰ τελευταῖα χρόνια τὰ γνωστά, σκοτεινὰ κέντρα τῶν Χριστομάχων, χρησιμοποιώντας τὸ ἐπιχείρημα τοῦ λεγόμενου οὐδετερόθρησκου σχολείου, βάλθηκαν νὰ ἀποκαθηλώσουν ἀπὸ τὶς σχολικὲς τάξεις τὶς εἰκόνες. Στὰ σχολικὰ βιβλία Γλώσσας, οἱ σύγχρονοι αὐτοὶ Εἰκονομάχοι σχεδὸν πέτυχαν τὸν ἐξοβελισμὸ τῆς ὀρθόδοξης ἁγιογραφίας. Μετὰ βίας σ’ ὅλα τὰ βιβλία Γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ θὰ συναντήσεις 5-6 εἰκόνες. (Ἀκόμη καὶ στὶς ἑορταστικὲς ἑνότητες -Χριστούγεννα, Πάσχα- παρελαύνουν οἱ φραγκοζωγραφιές, κάρτες, αὐγὰ καὶ χιονάνθρωποι ἐνῶ δὲν θὰ βρεῖς, γιὰ παράδειγμα, εἰκόνα τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ στὸ κεφάλαιο γιὰ τὰ Χριστούγεννα τῆς Ε´ Δημοτικοῦ). Κατ’ αὐτοὺς τὸ λιτό, «ἀνεξίκακον καὶ ἀθεάτριστον» τῆς βυζαντινῆς ἁγιογραφίας δὲν συνάδει μὲ τὴν παιδικὴ ἡλικία. Εἶναι ὅμως ἔτσι τὰ πράγματα; Χρησιμοποιώντας τὴν ἐξαίρετη ἔκδοση τῆς Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Καρέας, «τί ξέρεις ἐσὺ γιὰ τὶς εἰκόνες» σημειώνουμε τὰ ἑξῆς:
.                 Ἂν βάλουμε τὸ παιδὶ νὰ ζωγραφίσει π.χ. ἕνα δέντρο, ἐκεῖνο θὰ ἀκολουθήσει φυσικότατα τὴ βυζαντινὴ ζωγραφική. Θὰ ζωγραφίσει τὸ δέντρο μὲ κάθε του φύλλο χωριστά, εὐδιάκριτα, τὸν κάθε καρπὸ ὁλόκληρο, συγκεκριμένο. Διότι τὸ παιδὶ ἔχει ἔμφυτη τὴν αἴσθηση τῆς ἑνότητας, ἐνῶ ἡ δυτικὴ τέχνη, ποὺ ἔχει ὡς κύριο χαρακτηριστικό της τὴν ἀποσπασματικότητα, τοῦ δημιουργεῖ διλήμματα. Τὸ παιδὶ δηλαδὴ δὲν μπορεῖ νὰ δημιουργήσει κάτι μισό, π.χ. ἕνα σπίτι ἢ ἕνα βουνὸ μισὸ καὶ τὸ ἄλλο μισὸ νὰ χάνεται μέσα στὴ σκιά. Στὸ παιδικὸ σχέδιο, ὅπως καὶ τὸ βυζαντινό, ὅλα φαίνονται, ὅλα παρατίθενται. Ὅλα τὰ φύλλα εἶναι πάνω στὰ δέντρα, τίποτε δὲν εἶναι πεσμένο κάτω.
.                 Ἐπίσης τὸ παιδὶ δὲν δεσμεύεται ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς ὀπτικῆς καὶ τῆς προοπτικῆς. Ἂν τοῦ πεῖς νὰ ζωγραφίσει τὴν οἰκογένειά του, θὰ ζωγραφίσει μεγαλύτερο τὸν πατέρα, λίγο μικρότερη τὴ μητέρα καὶ τὰ παιδιὰ ἀκόμη μικρότερα. Θὰ ζωγραφίσει δηλαδὴ ἀξιολογικά, ὅπως κάνει καὶ ἡ βυζαντινὴ τέχνη. Ἔχουμε δεῖ εἰκόνες στὶς ὁποῖες τὸ πρόσωπο ποὺ κυριαρχεῖ, ζωγραφίζεται μεγαλύτερο. (Ἡ Θεοτόκος στὴν εἰκόνα τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ, ὁ Παῦλος καὶ ὁ Πέτρος στὴν εἰκόνα τῆς Πεντηκοστῆς). Ζωγραφίζονται μεγαλύτεροι ἀξιολογικά, σύμφωνα μὲ τὴν πνευματικὴ προοπτική. Ἀπ’ αὐτὰ γίνεται κατανοητὸ ὅτι στὸ παιδὶ ἡ βυζαντινὴ ζωγραφικὴ ταιριάζει περισσότερο, διότι δὲν τὸ βάζει σὲ διλήμματα σκιοπλαστικά, ἀνταγωνισμοὺς στὸ θέμα ὅλου καὶ μέρους, στὸ προοπτικὸ βάθος καὶ τὸ βοηθᾶ νὰ ἐκφράσει αὐτὸ ποὺ ἔχει μέσα του.
.                 Ἕνα ἄλλο σημεῖο ταυτίσεως παιδικοῦ σχεδίου καὶ βυζαντινοῦ, εἶναι ἡ θέα τῶν ἀθεάτων. Ἡ βυζαντινὴ εἰκόνα ἱστορεῖ, ὄχι μόνο τὰ θεατά, ἀλλὰ καὶ τὰ ἀθέατα ἀκόμη, πράγμα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ κάνει ἡ δυτικὴ φαινομενοκρατικὴ τέχνη. Π.χ. στὴν εἰκόνα τῆς ἰάσεως τοῦ Παραλυτικοῦ τοῦ Εὐαγγελίου, εἰκονίζονται ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι ὅσα διαδραματίζονται μέσα στὸ σπίτι τοῦ ὁποίου οἱ ἄνθρωποι, ποὺ μετέφεραν τὸν Παραλυτικό, διέρρηξαν τὴ στέγη. Ἐπειδὴ δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ παρουσιαστοῦν καταλεπτῶς τὰ γεγονότα, ἂν ζωγραφίζονταν μέσα στὸ σπίτι καὶ θὰ παρέμεναν ἀθέατα, ἡ βυζαντινὴ τέχνη βρίσκει αὐτὴ τὴ λύση, τὰ παρουσιάζει σὰν νὰ διαδραματίζονται ἔξω. Ἢ σὰν νὰ γίνονται διάφανοι οἱ τοῖχοι καὶ νὰ ἀποκαλύπτονται ὅλα. Τὸ ἴδιο κάνει καὶ τὸ παιδὶ στὴ ζωγραφική του. Ἡ θέα τῶν ἀθεάτων εἶναι πολὺ φυσικὴ γιὰ τὸ παιδί, γιατί μέσα του ἔχει μία ὁλοκληρωμένη θεώρηση τοῦ κόσμου, ποὺ δὲν δεσμεύεται ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς προοπτικῆς. Ἔτσι, ἂν τὸ βάλεις νὰ ζωγραφίσει τὸ σπίτι του, τὸ ζωγραφίζει σὰν διάφανο. Οἱ ἄνθρωποι, τὰ ἔπιπλα, τὰ λουλούδια, εἶναι θεατά. Οἱ τοῖχοι δὲν ἐμποδίζουν τὴ θέα καὶ τῆς πιὸ μικρῆς λεπτομέρειας. Ἢ ἂν τοῦ πεῖς νὰ ζωγραφίσει τὴ θάλασσα, θὰ τὴ ζωγραφίσει ἔτσι ὥστε τὰ ψάρια ὅλα νὰ εἶναι ὁρατά, ὅπως τὸ κάνει καὶ ἡ βυζαντινὴ τέχνη, στὴν εἰκόνα τῆς Βάπτισης.
.                 Εἶναι φανερὸ λοιπὸν ὅτι τέχνη ατ εναι πολ οκεία στ παιδί, δν το δημιουργε διλήμματα, δν τ κοντράρει κα τ ριμάζει μ τ μυστικ μηνύματα πο το μπνέει ασθητική της: τι δηλαδ λη κτίση εναι δρο το Δημιουργο. λα εναι καμωμένα «καλ λίαν». Ὅλα εἶναι συμφιλιωμένα μεταξύ τους, καὶ τὸ ὅλο καὶ τὸ ἐπὶ μέρους, ἡ ἠρεμία, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἁρμονία ξεχύνονται ἀπὸ τὴ συνύπαρξή τους. Καὶ ἔτσι τὸ δοξολογικὸ βίωμα κτίζεται μυστικὰ καὶ ὑπαρξιακὰ στὴν παιδικὴ ψυχή.
.                 Καί, συνοψίζοντας, τ παιδι ντικρίζουν τς ξίες σαρκωμένες σ πρόσωπα. τσι μαθαίνει κα χι μ τς ερόπλαστες δεολογίες κα τιποτολογίες

, , , ,

Σχολιάστε

“ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ ΓΙΑ ΧΤΑΠΟΔΙΑ”…; “ΣΚΑΣΜΟΣ ΣΚΟΥΠΙΔΟΠΑΙΔΑ”!

.           Κατωτέρω στὸ μαγνητοσκόπημα ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Δημητρίου Νατσιοῦ, Δασκάλου στὸ Κιλκίς, μὲ θέμα «Τὰ θρησκευτικὰ βιβλία στὸ Δημοτικό, μέσα ἀπὸ τὸ προτεινόμενο Πρόγραμμα Σπουδῶν γιὰ τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν», στὴν διημερίδα γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ποὺ πραγματοποιήθηκε τὸ διήμερο 11-12 Μαρτίου 2013 στὴ Θεσσαλονίκη.

.             Ἂς σημειωθεῖ ὅτι ὁ κορμὸς τῆς ἴδιας ὁμιλίας ἔχει ἤδη παρουσιασθεῖ στὴν Ἀθήνα στὴν Αἴθουσα τοῦ Φιλολ. Συλλόγου “Παρνασσός”, πρὸ διετίας (ὀργανωμένη ἀπὸ τὴν Ἕνωση Ἐπιστημόνων Γυναικῶν) καὶ στὶς 19.05.12 κατὰ τήν ΗΜΕΡΙΔΑ: 
«ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ἢ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ»; 
ποὺ ἔλαβε χώρα στὸ Πολεμικὸ Μουσεῖο. 

, ,

Σχολιάστε

ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΓΚΕΦΑΛΩΝ Ἢ ΑΝΘΡΩΠΩΝ; «Ἡ γλῶσσα κατακρεουργήθηκε, ἡ παράδοση διαπομπεύτηκε, ἡ πίστη περιθωριοποιήθηκε, ἡ φιλοπατρία ποινικοποιήθηκε.» [Δ. Νατσιός]

«Τὰ σχολεῖα δὲν εἶναι ἁπλῶς τόποι προσκτήσεως γνώσεων,
ἀλλὰ κυρίως φροντιστήρια ἠθικῆς, χριστιανικῆς καὶ ἐθνικῆς ἀγωγῆς».

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.           «Κάλλιο γνώση παρὰ γρόσι». Ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς δουλείας μᾶς ἔρχεται ἡ σοφὴ παροιμία τοῦ λαοῦ μας, ποὺ ἐξεικονίζει τὸν ζῆλο τῶν προγόνων μας γιὰ τὰ γράμματα. Ἀλλὰ γιὰ ποιά γράμματα; Ἐκεῖνο τὸ φαινομενικῶς ἁπλοϊκὸ τραγουδάκι τοῦ «Κρυφοῦ Σχολειοῦ», τὸ «φεγγαράκι μου λαμπρό», μᾶς λέει ὅτι τὰ σκλαβόπουλα, «μέσα στὴ θολόκτιστη ἐκκλησιά», ἄκουγαν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ παπᾶ γιὰ γράμματα καὶ σπουδάματα, ἀλλά, κυρίως, θέριευαν τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα μὲ «τοῦ Θεοῦ τὰ πράματα».
.           Ὅπως γράφει ὁ ἀκαδημαϊκὸς Σίμος Μενάρδος, στὰ χρόνια της φρικτῆς Ὀθωμανοκρατίας «…ἡ ψυχὴ τοῦ Ἔθνους ἀγρυπνοῦσε. Φτωχοὶ παπάδες καὶ δάσκαλοι, ποὺ ἐτρέφοντο μὲ λίγο ψωμί, εἶχαν τὸ σθένος εἰς τὸ βάθος τῆς ψυχῆς των, σθένος ποιητῶν. Καταλάβαιναν τὴν εὐθύνην ποὺ τοὺς ἐβάρυνε νὰ συνεχίσουν τὴν ἑλληνικὴν παράδοσιν, διηγοῦντο εἰς τὰ Ἑλληνόπουλα ποιὰ ἦταν ἄλλοτε ἡ πατρίδα τους καὶ τοὺς ἐδίδασκαν δύο ὀνόματα: Ἑλλὰς καὶ ἐλευθερία». (ἀρχ. Ἰω. Ἀλεξίου, «Ἡ Παιδεία στὴν Τουρκοκρατία», ἔκδ. «Ζωῆς», σελ. 181). Ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ σχολεῖα καὶ μὲ τέτοιους δασκάλους «ἀποφοίτησαν» τὰ λιοντάρια τοῦ ’21. Μὰ καὶ ὁ ἅγιος τῶν σκλάβων, ὁ Πατροκοσμᾶς, τὰ ἴδια δὲν κανοναρχοῦσε στὸ Γένος; «Τὸ σχολεῖον ποτίζει τὴν ψυχὴ καὶ ἀνοίγει τὲς ἐκκλησιὲς» κήρυττε, γιατί γνώριζε ὁ ἅγιος ὅτι τὰ προσανάμματα τῆς ἐθνικῆς ἐλευθερίας τὰ προσφέρει τοῦ Χριστοῦ ἡ πίστη ἡ ἁγία. Ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος ἴσως Ρωμηὸς Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδας, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, εἶχε συλλάβει ἐναργέστατα ὅτι γιὰ νὰ «σταθεῖ» τὸ ἀρτιγενὲς κράτος στὴν χορεία τῶν «πεπολιτισμένων» ἐθνῶν τῆς Ἑσπερίας, πρέπει ἡ Παιδεία του νὰ ἀρδεύεται ἀπὸ τὶς ἀείχλωρες πηγὲς τῆς ρωμαίικης παράδοσης, εἰδάλλως καταντᾶ «παλιοψάθα τῶν ἐθνῶν». Γράφει σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μουστοξύδη μεταξὺ ἄλλων. «Τὰ σχολεῖα δὲν εἶναι ἁπλῶς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, ἀλλὰ κυρίως φροντιστήρια ἠθικῆς, χριστιανικῆς καὶ ἐθνικῆς ἀγωγῆς». (Ι. Καποδίστρια, «Κείμενα», ἔκδ. ΟΕΔΒ, σελ. 75).
.           Αὐτὰ τὰ τρία εἶναι τὰ ψηλώματα, οἱ κορυφὲς μὲ τὶς ὁποῖες φτερούγιζε ὁ λαὸς γιὰ τόσους αἰῶνες: ἡ πίστη (ἡ χριστιανικὴ ἀγωγή), ἡ πατρίδα (ἡ ἐθνικὴ ἀγωγὴ) καὶ ἡ οἰκογένεια (ἡ ἠθικὴ ἀγωγή), ποὺ τὰ πρῶτα ἀνεξίτηλα μαθήματά της τὰ λαμβάνει ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν κατ’ οἶκον Ἐκκλησία. Κα ν π πταετίας διαπομπεύτηκε τ τρίπτυχο τν λληνοσώτειρων ρετν, λόγῳ τς μετατροπς τους σ δεολόγημα, δίδοντας ταυτόχρονα κα μία ορανόπεμπτη πρόφαση στος ψευτοπροοδευτικος ν πιπέσουν ργότερα κα ν μαγαρίσουν κα τν πατρίδα κα τν «θρησκεία» κα τν οκογένεια, ν τούτοις πάντοτε στν στορία μας πολεμομε γι’ ατ τ τρία πολυτίμητα. Δὲν ἦταν ἐφεύρημα τῶν Ἀπριλιανῶν. Ἡ ἡμιμάθειά τους τὰ ἀμαύρωσε. Θυμίζω. Τὸν παιάνα ποὺ διασώζει ὁ Αἰσχύλος στὸ ἔργο τοῦ «Πέρσαι» (Στίχ. 402-5).

«Ὦ παῖδες Ἑλλήνων, ἴτε
ἐλευθεροῦτε πατρίδ’ (ἡ πατρίδα),
ἐλευθεροῦτε δὲ παῖδας, γυναίκας (ἡ οἰκογένεια),
θεῶν τε πατρώων ἔδη (ἡ θρησκεία), θήκας προγόνων νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών».

.           Τὴν Δευτέρα 28 Μαΐου τοῦ 1453 ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος μιλᾶ στὸν λαὸ ὡς «ὁ ποιμὴν ὁ καλός», ποὺ «τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων». «Ὅσοι συνάχθηκαν καὶ τὸν ἄκουσαν, ἦταν σὰν νὰ κάθισαν γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου», γράφει ὁ Πααν. Κανελλόπουλος. Διέσωσε ὁ πιστός του συμβουλάτορας Σφραντζὴς τὰ λόγια τοῦ ἥρωα βασιλέα: «Καλῶς οὖν οἴδατε ἀδελφοί, ὅτι… ὀφειλέται κοινῶς ἐσμὲν ἵνα προτιμήσωμεν ἀποθανεῖν… ὑπὲρ τῆς πίστεως ἡμῶν… (ἡ θρησκεία) ὑπὲρ τῆς πατρίδος… ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ὡς Χριστοῦ τοῦ Κυρίου… ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων…». (ἡ οἰκογένεια). («Ἑλληνορθόδοξη Πορεία» ἐπιμ. Κ. Χολέβας, σελ. 126).
.           Αὐτὰ τὰ τρία τιμαλφῆ λαμπρύνουν τὸ Συναξάρι τοῦ Γένους – οἱ ἥρωες τῆς πατρίδος – καὶ κοσμοῦν τὸ Εἰκονοστάσι τῆς Ἐκκλησίας – οἱ ἅγιοι καὶ οἱ μάρτυρες. Ὅταν ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης «γι’ αὐτὰ πολεμήσαμεν», αὐτὸ ἐξυπονοοῦσε… Αὐτὴ ἡ Παιδεία, ἡ βαπτισμένη στὴν κολυμπήθρα τῆς Ἑλληνορθοδοξίας, βαστοῦσε, παρ’ ὅλο ποὺ ἡ λεγόμενη πνευματικὴ ἡγεσία τοῦ τόπου πάλευε γιὰ τὴν νεκρανάσταση τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας (Κοραῆς), μήπως καὶ μᾶς ἀποδεχθεῖ ἡ Εὐρώπη. Ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ ἀγράμματος αὐτὸς ἄνθρωπος, ὁ μόλις γνωρίζων νὰ συλλαβίζει, εἶχε σαφέστατη ἀντίληψη τοῦ σκοποῦ τῆς μορφώσεως. Ἀποτεινόμενος τὸν Νοέμβριο τοῦ 1838 ἀπὸ τὸν λόφο τῆς Πνύκας πρὸς τοὺς συγκεντρωμένους ἐκεῖ μαθητὲς τῶν Ἀθηνῶν, τοὺς εἶπε ἐπιγραμματικότατα: «Ἡ προκοπή σας καὶ ἡ μάθησή σας νὰ μὴ γίνη σκεπάρνι μόνο γιὰ τὸ ἄτομό σας, ἀλλὰ νὰ κυττάξη τὸ καλὸ τῆς κοινότητος καὶ μέσα εἰς τὸ καλὸν αὐτὸ βρίσκεται καὶ τὸ δικό σας», λόγια ποὺ ὑπενθυμίζουν τὴν ρήση τοῦ μεγάλου Περικλῆ στοὺς Ἀθηναίους: «Καλῶς μὲν γὰρ φερόμενος ἀνὴρ τὸ καθ’ ἑαυτὸν διαφθειρόμενης τῆς πατρίδος οὐδὲν ἧσσον ξυναπόλληται, κακοτυχὼν δὲ ἐν εὐτυχούσῃ πολλῷ μᾶλλον διασώζεται». (Θουκυδ. Β´ 60). Μεταφράζει ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος «διότι ὁ ἄνθρωπος ποὺ εὐδοκιμεῖ εἰς τὰς ἰδιωτικάς του ὑποθέσεις, ἐὰν ἡ πατρίς του καταστραφῆ, χάνεται κι αὐτὸς μαζί της, ἐνῶ εἶναι πολὺ μᾶλλον πιθανὸν ὅτι θὰ σωθῆ, ἐὰν κακοτυχῆ μὲν ὁ ἴδιος, ἡ πατρὶς του ὅμως εὐτυχῆ». Αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ «εἴμαστε στὸ ἐμεῖς» τοῦ Μακρυγιάννη; Παιδεία χωρὶς τὸ εὐλογημένο «ἐμεῖς», εἶναι μία «Παιδεία», «μία βιομηχανία ποὺ παράγει τοὺς ψευτομορφωμένους καὶ τοὺς νεόπλουτους τῆς μάθησης, ποὺ ἔχουν τὴν ἴδια κίβδηλη εὐγένεια μὲ τοὺς νεόπλουτους του χρήματος», γράφει ὁ Σεφέρης (Δοκιμές, τ. Ά’, σέλ. 236, ἔκδ. «Ἴκαρος»). (Τί ὡραῖα τὸ διατύπωσε αὐτὸ ὁ ὁσιακῆς μνήμης Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὅταν ἔλεγε: «Κλείνουμε λάθος τὴν ἀντωνυμία. Λέμε ἐγώ, ἐσύ, αὐτός, ἀντὶ νὰ λέμε αὐτός, ἐσύ, ἐγώ»).

.           Ὁ τύπος αὐτὸς τοῦ ἑλληνορθόδοξου σχολείου βαστοῦσε ὣς τὴν ἐποχὴ ποὺ ἄρχισε νὰ δροῦν καὶ νὰ τὸ ἐπηρεάζουν οἱ πειραματισμοί, οἱ ἀλχημεῖες ποὺ ὀνομάστηκαν πομπωδῶς ἐκπαιδευτικὲς μεταρρυθμίσεις. Φαινόμενο ποὺ παρουσιάστηκε στὴν αὐγὴ τοῦ 20ου αἰ. καὶ ἐντάθηκε κατὰ τὴν μεταπολίτευση.
.           Μέχρι τότε τὸ σχολεῖο μὲ τὸν κακοπληρωμένο, ἀλλὰ ψυχωμένο ἐκεῖνο δάσκαλο, στάθηκε θεματοφύλακας τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τοῦ Γένους, τῆς ρωμαίικης παράδοσης, ἀπὸ τὸν Τρωικὸ πόλεμο καὶ τὸν Ὅμηρο ἕως τὸν Παλαιολόγο καὶ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21. Οἱ «παλιοὶ» οἱ δάσκαλοι δὲν ἤξεραν πολλὰ πράγματα ἀπὸ τὸ τί γινότανε ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τοῦ κράτους, δὲν κατεῖχαν μεταπτυχιακὰ καὶ «ντοκτορά», γνώριζαν ὅμως ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ καὶ τὴν ἱστορία μας καὶ μετέδιδαν τὴν φλόγα τῆς ψυχῆς τους, πολλὲς φορὲς μὲ πολλὴ ρητορική, ἀλλὰ πάντοτε μὲ πνευματικὴ ἐντιμότητα καὶ εὐθύνη. Καὶ ξεσκόλιζαν ἐκεῖνα τὰ σχολεῖα «δασκαλούδια», ὁπλισμένα μὲ τὸν γερὸ πολιτισμὸ τοῦ Γένους, ποὺ ἔβγαζαν ἀσπροπρόσωπες τὶς κοινωνίες ποὺ τὰ ἀνέθρεφαν.
.           Αὐτὸ τὸ σχολεῖο ὅμως τὸ κλόνισε στὴν ψυχὴ τοῦ Ἔθνους ἡ ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθμιση. Ὅ,τι δὲν εἶχε πρόσφατη ἡμερομηνία λήξεως θεωρήθηκε ἀντιδραστικό, συντηρητικὸ καὶ ἐξοβελίστηκε. γλῶσσα, μυντήριο ήττητο τοῦ λαο, κατακρεουργήθηκε, παράδοση διαπομπεύτηκε, πίστη περιθωριοποιήθηκε, φιλοπατρία ποινικοποιήθηκε. Καὶ ἔτσι ἀπὸ τὸ σχολεῖο τῶν «ἱερῶν γραμμάτων», φτάσαμε στὰ «ἄθεα γράμματα».
.           «Τ’ ἄθεα γράμματα παραμέρισαν τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς ἀγωνιστὲς καὶ βάλανε στὸ κεφάλι τοῦ ἔθνους, ξένους κι ἄπιστους γραμματισμένους, ποὺ πᾶνε νὰ νοθέψουνε τὴ ζωή μας. Τὰ ἄθεα γράμματα κόψανε τὸ δρόμο τοῦ ἔθνους καὶ τὸ ἀμποδᾶνε νὰ χαρεῖ τὴ λευτεριά του», ἔλεγε ὁ «Παπουλάκος» τοῦ Κ. Μπαστιᾶ.
.           Τέτοια «ἄθεα γράμματα ποὺ ὑφαίνουνε τὸ σάβανο τοῦ Γένους» διδάσκονται σήμερα στὰ σχολεῖα μέσῳ τῶν ἐπικίνδυνων σχολικῶν βιβλίων.
.           Παράδειγμα: Ἔχω μπροστά μου, «τρεῖς γενιὲς» θὰ ἔλεγα, βιβλίων γλώσσας ϛ´ Δημοτικοῦ, ποὺ παλαιότερα τὰ ὀνομάζαμε «Ἀναγνωστικά», γιατί μέσῳ αὐτῶν γινόταν καὶ ἀνάγνωση τοῦ πολιτισμοῦ μας. Τοῦ 1964, 1983 καὶ 2006 ἀντίστοιχα. Τὸ πρῶτο ξεκινᾶ μὲ βυζαντινὴ εἰκόνα «Ὁ Χριστὸς εὐλογῶν τὰ παιδία», τὸ δεύτερο, μ’ ἕνα ἀπόσπασμα τῆς «Ἀντιγόνης» τοῦ Σοφοκλῆ, στὸ τρίτο, τὸ νεοταξικό, θὰ βρεῖς ἄσκηση μὲ τὴν ὁποία οἱ μαθητὲς καλοῦνται νὰ γράψουν μία ἱστορία, στὴν ὁποία πρωταγωνιστοῦν ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, ὁ Καραγκιόζης καὶ ἡ… Κοκκινοσκουφίτσα. Στὰ παλιὰ βιβλία μοσχοβολοῦσαν τὰ κείμενα γιὰ ἥρωες καὶ ἁγίους, σμίλευε ὁ δάσκαλος ψυχές. Στ νέα, το Νέου Σχολείου, περισσεύουν τ μίζερα, τ καταθλιπτικά, τ σχιζοφρενικ κείμενα. Παιδεία χωρὶς Χριστό, ἐκπαίδευση ξέψυχη, ποὺ ἑτοιμάζει τοὺς αὐριανοὺς Γενίτσαρους, ἐκπαίδευση ποὺ «γέμισε τὰ παιδιὰ μὲ μίαν ἀρρωστιάρικη ἀνησυχία γιὰ τὸ πῶς θὰ βγάλουν τὸ ψωμί τους μονάχα».
.            Καὶ θὰ κλείσω μὲ τὴ φωνὴ ποὺ μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὸ περιβόλι τῆς Παναγίας μας. Τὸ 1984 οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες κρούουν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου. Κυκλοφορήθηκε ἕνα συγκλονιστικὸ κείμενό τους μὲ τίτλο «τὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἡ Παιδεία τοῦ Γένους μας».
.           Λόγος ἀδελφικὸς βγαλμένος ἀπὸ τὴν πείρα ἑνὸς μεγάλου σχολείου ζωῆς, ὑπεύθυνος καὶ ἀναγκαῖος, παρήγορος καὶ αὐστηρὸς συνάμα. Ἀποσπῶ ἕνα κείμενο, γραμμένο ἀπὸ τὴν κιβωτὸ τοῦ Γένους: «Γιατί νὰ ὑποσιτίζονται πνευματικὰ τὰ παιδιά; Γιατί νὰ τρέφονται μὲ ἀκαθαρσίες; Γιατί νὰ βασανίζονται; …Ποιός μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὰ παιδιὰ νὰ μείνουν “ἀγράμματα”, σὰν τὸν Μακρυγιάννη, νὰ μάθουν, νὰ πάρουν τὴ χάρι τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τότε νὰ γίνουν οἱ ἀγράμματοι οἱ καλύτεροι πεζογράφοι μας… Ποιὸς μπορεῖ νὰ μᾶς κρατήση στὸ ὕψος , στὸ ἦθος, στὴν ἐλευθερία τῆς “ἀγραμματοσύνης” τοῦ “καθυστερημένου” λαοῦ, ποὺ βλάστησε ἀπὸ τὸ χῶμα του τὰ Δημοτικὰ τραγούδια, τὶς παροιμίες, τοὺς σκοπούς, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα τῶν Ἀρματολῶν καὶ Κλεφτῶν». Τὴν ἀπάντηση τὴν βρίσκουμε στὸ ἴδιο τὸ κείμενο: μόνο ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μπορεῖ…

, , , ,

Σχολιάστε

Παρακολουθῆστε

Νὰ ἔρχεται κάθε νέο ἄρθρο στὰ εἰσερχόμενά σας.

Ὑπάρχουν ἤδη 80 συνδρομητές. Ἐγγραφῆτε καὶ σεῖς.