Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Σχολικὰ βιβλία

ΖΗΤΕΙΤΑΙ «ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ» (Δ. Νατσιός) «Κράτος εἶναι οἱ μνημονιακοὶ λακέδες καὶ οἱ ζητωκραυγαστές τους. Πατρίδα εἶναι ὁ Παῦλος Μελᾶς καὶ ὅσοι ἀντρειωμένοι κοσμοῦν τὸ Συναξάρι τοῦ Γένους μας».

Ζητεῖται Παῦλος Μελᾶς

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             Νυχτώνοντας ἀκούστηκε ἕνας πυροβολισμὸς καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Παύλου: «στὴ μέση μὲ πῆρε παιδιά». Μπῆκε στὸ σπίτι καὶ φώναξε τὸν καπετὰν Πύρζα. Ὁ Νίκος Πύρζας ἔτρεξε κοντά του. Ὁ Παῦλος ἔβγαλε ἀπὸ τὸ λαιμό του τὸν σταυρὸ ποὺ φοροῦσε πάντοτε καὶ τοῦ λέει: «τὸν σταυρὸ νὰ τὸν δώσεις στὴ γυναίκα μου. Καὶ τὸ ντουφέκι τοῦ Μίκη. Καὶ νὰ τοὺς πεῖς ὅτι ἔκαμα τὸ καθῆκον μου…». Καὶ ζήτησε νὰ τὸν σκοτώσουν τὰ παλικάρια του, γιὰ νὰ μὴν τὸν βροῦνε οἱ Τοῦρκοι ζωντανό. Σὲ λίγο ὅμως ξεψύχησε. Ἦταν Τετάρτη 13 Ὀκτωβρίου 1904. «Καὶ οἱ Ἕλληνες ξύπνησαν», γράφει ὁ Ἴων Δραγούμης, «γιατί ξύπνησαν τώρα μόνο; Ἐπειδὴ εἶναι τυφλοὶ οἄνθρωποι. Καὶ οἱ περισσότεροι γεννήθηκαν γιὰ νὰ εἶναι μικροί. Σπίθες κοντὲς εἶναι οἱ στιγμὲς ποὺ ξυπνοῦν καὶ νιώθουν τὴ μετριότητα ποὺ βαραίνει ἐπάνω τους…Τέτοια σπίθα τοὺς ἄναψε ὁ Παῦλος Μελᾶς. Ὅσοι συνηθίζουν νὰ συλλογίζονται, ἂς στοχασθοῦν πόσο μεγαλύτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁ Παῦλος Μελᾶς, γιὰ νὰ καταφέρει νὰ τὴν ἀνάψει. Καὶ μὲ τὴν σπίθα ποὺ ἄναψε στὸν καθένα, πολλοὶ ἦταν τυφλοί, ὡς τὸν εἶδαν. Ἔτριψαν τὰ μάτια τους κάπως ξιπασμένοι καὶ εἶπαν μέσα τους, γιατί ντρέπονταν νὰ τὸ διαλαλήσουν: Ὥστε ὑπάρχει Μακεδονία, ἀφοῦ πῆγε ὁ Παῦλος Μελᾶς καὶ σκοτώθηκε γι’ αὐτή! Καὶ ἄλλοι συμπέραναν: Ὥστε βρίσκονται ἀκόμα, μετὰ τὸ 1897, ἀξιωματικοὶ στὸ στρατὸ καὶ ζωὴ στὸ Ἔθνος!».
.             Σὲ καιροὺς σακάτικους σὰν τοὺς τωρινούς, ποὺ μᾶς περιζώνει ἡ χαμέρπεια καὶ πιάνουμε τὶς μύτες μας ἀπὸ τὶς παντοειδεῖς ἀναθυμιάσεις, παρηγοριὰ μονάχη κάτι σὰν ὑποσυνείδητη ὤθηση, εἶναι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν ἐθνική μας ἱστορία. Ὅπως ἔλεγε θυμόσοφα κάποιος καθηγητής μου στὸ πανεπιστήμιο, «ἀφῆστε τὰ ὑποκείμενα καὶ καταπιαστεῖτε μὲ τὰ κείμενα», ἐννοώντας πὼς ἡ ἐντρύφηση μὲ τὴν ἱστορία προσφέρει τὸν ἀναζητούμενο ἀνασασμό. Ἂς μὴν λησμονοῦμε καὶ τὴν πασίγνωστη προγονικὴ ρήση «ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίης ἔσχεν μάθησιν», εὐτυχὴς ὁ γνώστης τῆς ἱστορίας. Ἡ ἱστορία δίνει στὸν ἄνθρωπο, ποὺ συνηθίζει νὰ σκέφτεται καὶ ὄχι νὰ σκέφτονται ἄλλοι γι’ αὐτόν, ὅπως συμβαίνει στὰ κομματικὰ ποιμνιοστάσια, πολὺ βαθύτερη καὶ πιὸ πλούσια ἐμπειρία, ὥστε νὰ τὸν προετοιμάζει γιὰ κάθε γεγονὸς ἀτομικὸ ἢ καὶ γενικό (τοῦ ἔθνους, τῆς ἀνθρωπότητας) καὶ νὰ μὴν καταπλήσσεται γιὰ ὅσα συμβαίνουν. Ὁ ἀνιστόρητος, ὁ ἀμύητος παρουσιάζει ἀντιδράσεις πρωτόγονου στὰ διάφορα γεγονότα τῆς ζωῆς καὶ «πέφτει», ὅπως κοινότοπα λέγεται, «ἀπὸ τὰ σύννεφα». Ὁ ἱστορικὰ μορφωμένος, κατὰ τὸ δυνατόν, δὲν χάσκει ἐνώπιον τῶν «ραγδαίων ἐξελίξεων», ὅπως κάθε βράδυ «τσιρίζουν καὶ κοάζουν» οἱ ὅλο κόρδωμα καὶ ἔπαρση ἐπιβήτορες τῆς ἐξουσίας.
.             Ἀφιέρωμα, λοιπὸν τὸ σημερινὸ σημείωμα. Ὄχι, ἁπλῶς καὶ μόνον, ἐπετειακό. Δὲν εἶναι χρέος μνήμης. Εἶναι ἐξαναγκασμὸς μνήμης. Ἀφιέρωμα στὸν ἀητὸ τῆς Μακεδονίας, ποὺ ἔφτασε στὰ «κρημνὰ τῆς ἀρετῆς» (Κάλβος). Ἀρχοντόπουλο ἦταν, μὲ γυναίκα σπουδαία, κόρη τοῦ Δραγούμη, μετέπειτα πρωθυπουργοῦ, μὲ παιδιὰ μικρά, μπροστά του καριέρα καὶ μεγαλεῖα, ὅμως τάραζε τὰ σπλάχνα του ἡ σωτηρία τῆς Μακεδονίας.

« Ὡς ἀπὸ ἕνα βουνὸν
ὁ ἀετὸς εἰς ἄλλο
πετάει, κι ἐγὼ τὰ δύσκολα
κρημνὰ τῆς ἀρετῆς
οὕτω ἐπιβαίνω»,
γράφει στὶς «Ὠδές» τοῦ ὁ ὑπέροχος ἐθνικὸς ποιητὴς Κάλβος. Αὐτὸς ἦταν ὁ Παῦλος, «ἀετός», ποὺ ἄφησε τὶς ἀθηναϊκὲς δυσωδίες καὶ τὶς «ἄψογες στάσεις» τοῦ παλαιοκοματισμοῦ καὶ θυσιάστηκε. Θυσία καὶ ὄχι λόγια. Αὐτὸ εἶναι Ὀρθόδοξος Ἕλληνας. Ἔλεγαν τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, ὅταν μία μάνα Ρωμηὰ γεννοῦσε ἀγόρι: «Νὰ σοῦ ζήσει, νὰ γίνει καπετάνιος, νὰ τοῦ γράψουν καὶ τραγούδι». «Μακαρία» ἡ μάνα του, τέτοιος ἦταν ὁ βλαστός της. Καπετάνιος, ὁ Μίκης Ζέζας καὶ τοῦ ἔγραψαν καὶ τραγούδια, ὁ λαὸς τὸν ἔκλαψε, «πάντα χλωρὸ νὰ σειέται τὸ χορτάρι». (Παλαμᾶς).
.             «Ἕνα πουλάκι ξέβγαινε ἀπ’ τὴ Μακεδονία./ Γιὰ τὴν Ἀθήνα διάβαινε γιὰ τοῦ Μελᾶ τὰ σπίτια./ Δὲν ἐλαλοῦσε σὰν πουλὶ οὐδὲ σὰν ἀηδόνι,/ παρὰ λαλοῦσε καὶ ἔλεγε ἀνθρώπινη κουβέντα: Τὸν Παῦλο τὸν ἐβάρεσαν».
.             Καὶ λαβωμένος «κράζει παλληκάρια» του καὶ τὰ γλυκομιλάει:/ Παιδιά μου, μὴ τρομάζετε, τὸ χάρο μὴ φοβᾶσθε/ τὰ παλληκάρια τὰ καλὰ /μον’ τὸν Θεὸ φοβοῦνται».
.             Τὸ ἴδιο ἔλεγε καὶ ὁ Κανάρης: «μόνο τὸν Θεὸ φοβᾶμαι»! (Ὅποιο νεοπαγανιστικὸ ἀπολειφάδι δὲν κατανοεῖ τί σημαίνει «φόβος Θεοῦ», ἂς μελετήσει κάποιον ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Τοὺς ἀθεόφοβους καὶ ὁ λαός μας τοὺς…φοβᾶται). Τοῦτες τὶς σάπιες, τῶν σάπιων, ἡμέρες, ἡ Μακεδονία, τὸ ὄνομά της, πάλι ξεβράζεται στὰ χείλη ἄνομων, παχυλῶν μετριοτήτων ποὺ –κακῇ τῇ ὥρᾳ-κατέχουν τρανὰ πόστα. Πολὺ φοβᾶμαι, μήπως τώρα ποὺ ὁ λαὸς ἔχει πλήρως ἀποπροσανατολιστεῖ καὶ ἀποσβολωθεῖ μὲ τὴν φρικώδη κρίση καὶ τὰ συμπαρομαρτοῦντα της, «περάσει στὰ μουλωχτὰ» καὶ κάποιο μνημόνιο προδοσίας, ὁ δυσώνυμος συμβιβασμός.
.             Ἡ ἔνδεια καὶ ὁ συνοδὸς πανικὸς ἀφοπλίζουν, καθηλώνουν ἀντανακλαστικά, ὁδηγοῦν σὲ παραίτηση καὶ ἀδιαφορία. Οἱ μεγάλες τραγωδίες τῆς ἱστορίας τότε συμβαίνουν: ὅταν ταυτίζεται τὸ κράτος μὲ τὴν πατρίδα. Κράτος εἶναι οἱ μνημονιακοὶ λακέδες καὶ οἱ ζητωκραυγαστές τους. Πατρίδα εἶναι ὁ Παῦλος Μελᾶς καὅσοι ἀντρειωμένοι κοσμοῦν τὸ Συναξάρι τοῦ Γένους μας. Μᾶς ἐξευτελίζουν, μᾶς ποδοπατοῦν, ἔβαλαν νεοταξικὰ καθάρματα -τρόικες- νὰ μᾶς διαφεντεύουν καὶ ἡμέτερους προσκυνημένους νὰ τοὺς δορυφοροῦν. Μὴν χάσουμε ὅμως τὴ γῆ μας. Ὅ,τι κερδήθηκε μὲ αἷμα δὲν μπορεῖ νὰ ξεπουληθεῖ μὲ τὸ μελάνι μιᾶς ὑπογραφῆς. Στὴν Μακεδονία μας, εἶναι θαμμένα, τὰ κόκκαλα τὰ ἱερὰ τοῦ Παύλου Μελᾶ, θησαυρὸς πολυτίμητος. Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ τὸν προδώσουμε; Ἕλληνες εἴμαστε! Νὰ πάρει ἡ εὐχή!
.             «Κάποτε», γράφει ὁ Στρατῆς Μυριβήλης, «μία μέρα ποὺ συζητοῦσαν δύο ἁπλοὶ ἄνθρωπο ι-δύο ψαράδες ἦταν- γιὰ τὴν πίεση ποὺ ἀσκοῦν οἱ μεγάλες δεξιὲς καὶ ἀριστερὲς δυνάμεις πάνω στὴν ζωὴ τοῦ τόπου γιὰ τὰ συμφέροντά τους, ὁ ἕνας ξεστόμισε μία φράση ποὺ μὲ ξάφνιασε. Εἶπε ὀργισμένος: -Ἂν μᾶς πιάσει καμμιὰ μέρα τὸ ἑλληνικό μας!». (περ. «Γνώσεις», Φεβρουάριος 1959, τεῦχος 14, σελ. 4).
.             Αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη «ἰδεολογία» ποὺ μᾶς ἀξίζει: τἑλληνικό μας! Καὶ αὐτὴ δὲν περιέχει λόγια, μόνο θυσίες, καὶ ὀνομάζεται Μάρκος Μπότσαρης καὶ Παῦλος Μελᾶς καὶ Γρηγόρης Αὐξεντίου. Αὐτὸ τὸ «ἑλληνικό» μας εἶναι τὸ μόνο ποὺ δὲν φροντίζει νὰ καλλιεργήσει συστηματικὰ τὸ κράτος στὴν ψυχὴ τῆς νέας γενιᾶς, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ φοβοῦνται οἐχθροὶ τῆς πατρίδας καὶ αὐτὸ βάλθηκαν νὑπονομεύσουν μὲ χίλιους τρόπους. Οὔτε μία ἀναφορὰ στὰ βιβλία Γλώσσας Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου στὸν Παῦλο Μελᾶ. Ἕνα ποίημα, ἕνα δημοτικό… τίποτε. Θὰ βρεῖς τὸν Λεφάκη, τὸν ἀστρολόγο, θὰ βρεῖς 35 συνταγὲς μαγειρικῆς, σκύβαλα καὶ περιτρίμματα, ἀλλὰ τὸν Παῦλο «ποῦχε ταράξει τὴν Τουρκιά», δὲν θὰ τὸν βρεῖς. Στὴν «σάπια πολιτεία» ἔχουν τὰ πρωτεῖα, οἱ…σκυφτοί, οἱ τετραποδίζοντες, κατὰ τὸ ὡραῖο τὸ ποίημα τοῦ Βάρναλη.

«Πέτα τὴν ἀνθρωπιά σου
Κι ἀπ’ τὸν ἀφέντη πιάσου
Κι ἅμα σὲ φτύσει αὐτὸς
νὰ κάθεσαι σκυφτὸς
Καὶ θὰ ἔχεις τὰ πρωτεῖα
στὴ σάπια πολιτεία».

.              Ζητεῖται Παῦλος Μελᾶς καὶ σήμερα. Νὰ μᾶς ἀφυπνίσει, νὰ μᾶς συγκλονίσει, νὰ διαλύσει τὰ σάβανα ποὺ μᾶς καταπλακώνουν.

, , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΚΑΡΚΙΝΩΜΑΤΑ ΤΑ «ΞΗΛΩΝΟΥΝ», ΔΕΝ ΤΑ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΟΥΝ (Δ. Νατσιός) «Ἕνας ὑπόνομος ἀναθυμιάσεων, ποὺ δηλητηριάζει ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἕναν ὁλόκληρο λαό».

Τὰ καρκινώματα τὰ «ξηλώνουν», δὲν τὰ ἀναζωογονοῦν

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ὅταν πρὸ τριακονταετίας διαλαλοῦσαν τὸ ἐμπόρευμά τους καὶ ἐπαγγέλλονταν μεσσιανικὰ τὴν «Ἀλλαγή», δὲν ψεύδονταν (ὅπως νομιζόταν). Ἔλεγαν τὴν ἀλήθεια: ὑπόσχονταν δηλ. «Ἐξαλλαγή» (ἢ Μετάλλαξη. Ὡς γνωστὸν στὴν ἰατρικὴ ὁ ὅρος αὐτὸς σημαίνει οὐσιαστικῶς τὸν καρκίνο: Ὅταν δηλ. ἕνα γονίδιο, λόγῳ βλάβης, προκαλεῖ τὴν γένεση καρκινικῶν κυττάρων καὶ τὸν σχηματισμὸ κακοήθων ὄγκων, τότε λέγεται πὼς ἔχει ὑποστεῖ ἐξαλλαγή, καὶ ἔχει μετατραπεῖ σὲ ὀγκογονίδιο.). Καὶ τὴν πέτυχαν τὴν Ἐξαλλαγή. Ἕνας ὁλόκληρος λαὸς ἐξαλλάχθηκε. Ἀλλοτριώθηκε. Ἐκμαυλίστηκε. Ἀποκόπηκε ἀπὸ τὶς παραδοσιακές του Ἀξίες μεθοδικὰ καὶ χειρουργικά. Καὶ ἔγινε ἀγνώριστος.

.               Γνωστή, πασίγνωστη ἡ φράση τοῦ Ἀβραὰμ Λίνκολν (1809-1865), «μπορεῖς νὰ τοὺς ἐξαπατᾶς ὅλους γιὰ λίγο καιρό, λίγους ὅλο τὸν καιρό, ἀλλὰ ὄχι ὅλους γιὰ ὅλο τὸν καιρό». Κι ὅμως σὲ τούτη ἐδῶ τὴν χώρα «ποτὲ τόσο λίγοι, δὲν ἐξαπατοῦν τόσο πολλούς, ὅλο τὸν καιρό». Τὸ «ἐξαπατοῦν» εἶναι ἐνεστώτας διαρκείας, ὅπως λέμε στὴν γραμματική, διότι διαρκεῖ καὶ διαιωνίζεται ἡ ἐξαπάτηση τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὸ πυορρέον ἀπόστημα ποὺ ὀνομάζεται ΠΑΣΟΚ.
.               Εἶναι καταπληκτικό! Κανέναν δὲν ἐκφράζει, οἱ πάντες τὸ ἀπεχθάνονται, πλὴν εὐαρίθμων, ἀμετανοήτων ζητωκραυγαστῶν. Κι ὅμως, τὸ καρκίνωμα βρίσκεται στὴν ἐξουσία. Κρίσιμες καὶ κομβικὲς θέσεις τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, τὶς κατέχουν κομματικοὶ σαλταδόροι, ἀνίκανες μετριότητες. Οἱ βατραχομυομαχίες καὶ οἱ καμποτινισμοὶ τῶν στελεχῶν του ἀκόμη ἀποτελοῦν εἴδηση. Χυδαιολογεῖ -«ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ»- κάποια Τώνια Ἀντωνίου, ἡ ὁποία ψήφιζε μὲ χέρια καὶ ποδάρια, τὰ καταστρεπτικὰ «μνημόνια» καὶ τὰ ΜΜΕ (Ἐπιρροῆς-Ἐπιβολῆς-Ἐκχαυνώσεως-Ἐκμαυλισμοῦ-Ἐξαχρειώσεως) προβάλλουν τὰ λεκτικὰ κοπρίσματά της, ἕνα εἶδος ἐπαίνου γιατί «τὰ λέει ἔξω ἀπὸ τὰ δόντια». Κι ἐδῶ εἶναι καὶ ὁ τρισάθλιος Φαρισαϊσμὸς καὶ ἡ ἐμετικὴ ὑποκρισία τοῦ συστήματος. Ὅταν ἀκούγονται ἀπὸ Χρυσαυγίτες ὑβρεοβωμολοχίες, διαρρηγνύουν τὰ ἱμάτιά τους οἱ συνήθεις γυμνοσάλιαγκες τῆς παραπολιτικῆς, ὑποδύονται τοὺς πνευματικοὺς θεματοφύλακες τῆς ἠθικῆς τοῦ λαοῦ. Ὅταν βρίζει ἡ κ. Τώνια, εἶναι ἐλευθεροστομία καὶ μαγκιὰ (τσογλανομαγκιά). Ὅσοι καντιποτένιοι κηφῆνες αὐτοεντάσσονται ἐντὸς τοῦ λεγομένου εὐφημιστικῶς «δημοκρατικοῦ τόξου», ἀπολαμβάνουν ἀσυλία καὶ ἀνοχὴ λόγων καὶ πράξεων. Ἡ βορβορώδης εὐτέλεια, ἡ φαυλολογία καὶ ἡ αἰσχροήθεια ἐπιτρέπονται στοὺς τοξοδημοκράτες καὶ ἂς καταρρακώνεται τὸ δημόσιο ἦθος. Ὁ δὲ πρωθυπουργὸς ἀντὶ νὰ διώξει κλωτσηδὸν τὰ ὑπολείμματα, τὰ σέρνει μαζί του. Δὲν κατανοεῖ ὅτι στὴν παροῦσα συγκυρία, ἡ μεγαλύτερη εὐεργεσία γιὰ τὸν τόπο θὰ ἦταν νὰ ἀποτινάξει ἀπὸ πάνω του τὸ πασοκικὸ ὄνειδος. Νὰ τοὺς ἀφαιρέσει τὸν ἔσχατο συγκολλητικό τους ἱστό, τὸ κίνητρο τῆς καννιβαλικῆς συνύπαρξής τους: Τὴν ἐξουσία. Δὲν καταλαβαίνει ὅτι μ τν ξαφάνιση ατο τοῦ κόμματος κλείνει νας πόνομος ναθυμιάσεων, πο δηλητηριάζει δ κα δεκαετίες ναν λόκληρο λαό!
.               Εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχουμε ὑπουργὸ παιδείας στέλεχος τοῦ κόμματος ποὺ μαγάρισε τὴν παιδεία τοῦ λαοῦ;
.               Ἐρωτῶ: Ποιός δίδαξε σὲ παιδιὰ 13 ἐτῶν νὰ πραγματοποιοῦν καταλήψεις καὶ βανδαλισμούς, στὰ σχολεῖα μὲ αἴτημα, παλαιότερα, τὴν κατάργηση τῶν ἐξετάσεων; Μήπως βελτιώθηκε ἡ ἐκπαίδευση ἀπὸ τὶς καταλήψεις; Ποιός, μέσῳ τοῦ καταστρεπτικοῦ νόμου-πλαισίου τοῦ 1982, εὐνόησε τὴν ἀναξιοκρατία, τὴν εὐνοιοκρατία, τὸν Νεπωτισμὸ καὶ τὴν… «ἐνδογαμία» στὰ ΑΕΙ. (Δηλαδὴ ἡ πλήρωση θέσεων ΔΕΠ σ’ ἕνα τμῆμα ἀπὸ ἄτομα ποὺ ἔκαναν τὸ διδακτορικό τους ἐκεῖ). Τὸ 2007 ὁ καθηγητὴς Χαρ. Μουτσόπουλος δήλωσε, ὅτι περισσότεροι ἀπ’ τοὺς μισοὺς καθηγητὲς στὸ τμῆμα του (ἰατρικὴ) «κληροδότησαν» τὶς θέσεις τους στὰ παιδιά τους («Βῆμα», 14.1.2007). Ποιός ποινικοποίησε τὴν πειθαρχία καὶ ἐπέβαλε τὴν ἀτιμωρησία στὸ σχολεῖο, καρυκεύοντας τὴν διάλυση μὲ τὸ ἀπατηλὸ σύνθημα «ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ»;
.               Ἔχω κρατήσει ἐπιστολὴ μιᾶς καθηγήτριας τεχνικοῦ λυκείου, στὴν ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ τῆς 5ης Νοεμβρίου 1991. Ἤμουν νεοδιόριστος δάσκαλος, ἄψητος καὶ «ἄβγαλτος» καὶ μοῦ προκάλεσε μεγάλη ἐντύπωση. «Μέσα στὴν τάξη τὴν ὥρα τοῦ μαθήματος κάθε παιδὶ συμπεριφέρεται, ὅπως νομίζει. Ἄλλος κάθεται μὲ τὰ πόδια ἁπλωμένα στὸ διπλανὸ θρανίο, ἄλλος κοιμᾶται ἢ προκλητικὰ κάνει πὼς κοιμᾶται. Ἄλλος μιλάει ἢ χασκογελάει μὲ τὸν διπλανό του καὶ ἄλλοι τραγουδοῦν χτυπώντας ρυθμικὰ τὰ θρανία. Συχνὰ μαθήτριες βγάζουν καθρεφτάκι καὶ τσατσάρα καὶ χτενίζονται ἢ βάφουν τὰ νύχια τους. Συμβαίνει, ἐπίσης, ἕνας μαθητὴς νὰ βγαίνει ἀπὸ τὴν τάξη, χωρὶς νὰ ζητήσει ἄδεια. Ὅταν τὸν ρωτήσεις ποῦ πάει, μπορεῖ νὰ λάβεις τὴν πιὸ προκλητικὴ ἀπάντηση: Ὅτι πηγαίνει ἔξω νὰ πάρει ἀέρα ἢ ὅτι πείνασε καὶ πηγαίνει νὰ φάει. Ἡ πιὸ συνηθισμένη ἀπάντηση σὲ παρατήρηση εἶναι: Καὶ τί ἔγινε; Ἢ «ποιό τὸ πρόβλημα ἢ ποιόν ἐνοχλῶ;». Σήμερα ἔχουν τὰ κινητὰ καὶ «συζητοῦν» ἐν ὥρᾳ μαθήματος. Ποιό τὸ πρόβλημα ἐξ ἄλλου;
.               paideia1aΔιαβάζω τὸν ἐπίλογο τοῦ βιβλίου «Ἡ Παιδεία σὲ κρίση», τοῦ Γ. Τσέντου, ἐκδ. «Τῆνος»: «Τὸ σχολεῖο εἶναι εἰκόνα τῆς κοινωνίας. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι τόσο εὔκολο γιὰ μερικοὺς ἀπὸ ἐμᾶς νὰ καταδικάζουμε τοὺς νέους, ὅτι ἔχουν πάρει λάθος δρόμο. Οἱ νέοι δὲν ἔχουν πάρει λάθος δρόμο, ὄχι. Ἁπλῶς –καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ τραγικὸ– βαδίζουν μπροστὰ ἀπὸ ἐμᾶς στὸν δρόμο ποὺ ἐμεῖς τοὺς δείξαμε νὰ βαδίζουν. Ἐμεῖς εἴμαστε αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι στὴν πράξη βάζουμε πάνω ἀπ’ ὅλα τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ χρήματα. Ἐμεῖς μὲ τὰ λόγια μὲν ἐξαίρουμε τὰ ὑψηλά, ἀλλὰ ἀσχολούμαστε ὁλημερὶς μὲ τὰ χαμηλά. Ἐμεῖς, στὴν καλύτερη περίπτωση, μιλᾶμε γιὰ ἀρχὲς καὶ ἀξίες, ἀλλὰ στὴν πράξη ἀποκοπτόμαστε ὅλο καὶ περισσότερο ἀπὸ αὐτές. Ὅταν, λοιπόν, ἐμεῖς ἐνεργοῦμε ἔτσι, θὰ ἦταν παράλογο νὰ ἔχουμε ἀπὸ τοὺς νέους τὴν ἀπαίτηση νὰ βαδίζουν ἄλλο δρόμο. Ἁπλῶς, ἀφοῦ πρῶτα τοὺς διδάξαμε ἐμεῖς, τώρα μᾶς διδάσκουν αὐτοί, δείχοντάς μας ποῦ ὁδηγεῖ ὁ δρόμος ποὺ ἐν τῇ ἀφελείᾳ μας ἐπιλέξαμε νὰ βαδίσουμε».
.               Καί, γιὰ νὰ ἐπανέλθω στὸ θέμα, ποιό κόμμα σάρωσε τὴν γλῶσσα μας, ἐπιβάλλοντας τὴν μονόχνωτη «δημοτικιά», τὸ ξύλινο ἀριστεροκομματικὸ ἰδίωμα, τὸ «κάλεσμα» καὶ «πισωγύρισμα» καὶ λοιπὲς μπουρδολογίες; (Ν μν μιλήσω γι τν βίαιη κατάργηση τς στορικς ρθογραφίας, τς ρτιμελος μορφς τς γλώσσας μας, διότι οἱ περισσότεροι, ἰδίως οἱ νεώτεροι, καὶ δικαίως, τὰ βρίσκουν… κινέζικα αὐτά).
.               Ποιός κατέστρεψε ἀδίστακτα, ἐν ὀνόματι κάποιου νεφελώδους «προοδευτισμοῦ» καὶ ἀβασάνιστου, δῆθεν ἐξευρωπαϊσμοῦ, τὶς ἐθνικές μας ρίζες, μέσῳ τῶν σχολικῶν βιβλίων;
.               Λιμοκτονοῦν πνευματικὰ τὰ παιδιὰ σὲ μία χώρα ποὺ κορδακίζεται καὶ διαλαλεῖ -τώρα λόγῳ καὶ Ἀμφιπόλεως- ὅτι ὑπῆρξε λίκνο τοῦ πολιτισμοῦ καὶ θεματοφύλακας τιμαλφῶν ἀξιῶν παναθρώπινης ἐμβέλειας. Τὰ βιβλία, ἡ ἀλλαγή τους, ἐκπονήθηκε τὸ 2003 ἐπὶ ΓΑΠ καὶ εἰσῆλθαν τὸ 2006 στὰ σχολεῖα, ἐπὶ Γιαννάκου. Ὁ ἠθικὸς καὶ φυσικὸς αὐτουργὸς ποὺ λέει τὸ ποινικὸ Δίκαιο. (Τὸ δὲ ἰνστιτοῦτο ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς, ἄντρο καὶ αὐτὸ «ἐκσυγχρονιστῶν», θεωρεῖ τὰ βιβλία «ἐξαιρετικά»! Θυμίζω τὴν περίπτωση Ρεπούση).
.               Ὁ κατάλογος τῶν πασοκικῶν ἀνομιῶν δὲν κλείνει ἐδῶ. Μόλυνε τ πάντα ατ « κατάρα τς φυλς». Κι ὅμως αὐτὸ τὸ «ἐξαίσιον πτῶμα» τὸ αἱματοδοτεῖ ἡ ΝΔ, τὸ συντηρεῖ στὴν ζωή, διότι ἡ ἀπώλεια τῆς ἐξουσίας τρομάζει τὰ δύο κόμματα. (Τὸ ἐναπομεῖναν 20% ποὺ ψηφίζει τοὺς κ. Κυριάκο, Μίλτο, Ἄδωνι καὶ λοιποὺς συντηρητικοὺς νοικοκυραίους τῆς πάλαι ποτὲ Δεξιᾶς). Τὸ ΠΑΣΟΚ παρασύρει στὸν βοῦρκο καὶ τὸν συγκάτοικο, ἡ μέθη τῆς ἐξουσίας ναρκώνει.
.               «Πρὸς γὰρ τὸ τελευταῖον ἐκβὰν ἕκαστον τῶν πρὶν ὑπαρξάντων κρίνεται». Ἡ τελευταία πράξη, αὐτὴ κρίνει καὶ τὰ προηγούμενα. Ἡ σαμαρικὴ νεοδημοκρατία θὰ μείνει στὴν Ἱστορία, ἐκτὸς τῶν ἄλλων δυσωδιῶν, καὶ γιὰ τὴν ἔσχατη ἀναζωογόνηση τοῦ μεγάλου ὀνείδους αὐτῆς τῆς μεγάλης Ἱστορίας.

, , , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ… (Δ. Νατσιός) «Μὲ τί θέλετε νὰ ἀρχίσουμε; ρώτησε ἡ κυρία μας. Ὁ Κωστὴς σήκωσε τὸ χέρι. -Μὲ τὴν τουαλέτα κυρία»

Στὰ σχολεῖα ἡ πατρίδα ἀργοπεθαίνει…

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

.               Ὁ Ἀθηναῖος ἀγωνιστὴς τοῦ Εἰκοσιένα Γεώργιος Ψύλλας στὰ «Ἀπομνημονεύματα τοῦ βίου του» (Ἀθήνα 1974, σελ. 286-287), καταγράφει ἕνα χαριτωμένο ἀξιομνημόνευτο περιστατικό: «Ἕνας Θεσσαλὸς προεστός, ἐντελῶς ἀναλφάβητος, χρησιμοποιεῖ τὸν δάσκαλο τοῦ χωριοῦ καὶ ὡς γραμματικό του. Ἐπειδή, ὅμως, ὁ δάσκαλος δὲν ἦταν σὲ ὅλα ὑπάκουος, ὁ προεστὸς προτείνει στὴν γενικὴ συνέλευση τῶν κατοίκων τὴν ἀπόλυσή του. Γιατί, ρωτάει ὁ δάσκαλος ἐμβρόντητος. Γιατὶ δὲν ξέρεις γράμματα, ἀπαντᾶ ὁ δημογέρων. Καὶ ποιός τὸ λέει αὐτό; Ἐγώ! Ἀπαντᾶ ὁ προεστός. Γράψε τὴν λέξη βόδι, νὰ δοῦμε ἂν ξέρεις. Ὁ δάσκαλος ἔγραψε σ’ ἕνα χαρτί, βόδι. Τότε ὁ προεστὸς ζωγραφίζει σ’ ἕνα ἄλλο χαρτὶ ἕνα βόδι, τὸ δείχνει στοὺς χωριανοὺς -τὸ ἴδιο ἀναλφάβητους- καὶ ρωτάει:
-Πέστε με, ποιό χαρτὶ γράφει βόδι;
-Τὸ δικό σου, ἀπαντοῦν ὅλοι. Καὶ ἔδιωξαν τὸν ταλαίπωρο τὸν δάσκαλο».

.               Τὴν ἴδια πονηρὴ τακτικὴ ἀκολουθεῖ, τρόπον τινά, καὶ ὁ ἡμέτερος προεστός, τὸ πολύπαθο ὑπουργεῖο Παιδείας. Σὲ ὅλες τὶς διαμαρτυρίες ποὺ γίνονται γιὰ τὸ περιεχόμενο τῶν σχολικῶν βιβλίων Γλώσσας, ἡ ἀπάντηση εἶναι… τὸ χαρτὶ μὲ τὸ βόδι.
.               Στὰ ἀκαταμάχητα καὶ τεκμηριωμένα ἐπιχειρήματα τῶν διαφωνούντων τὸ ὑπουργεῖο καὶ δὴ διὰ στόματος τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου (μετονομάστηκε σὲ Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς. Αὐτὸ τὸ βαρβαρόηχο «Ἰνστιτοῦτο» θὰ μποροῦσε νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ τὴν ἑλληνικὴ λέξη «ἵδρυμα». Νὰ πάρει ἡ εὐχὴ νὰ πάρει! ὑπουργεῖο Παιδείας εἶσαι…), ἀπαντᾶ μὲ τὸ ἑξῆς νηπιῶδες ἐπιχείρημα: «Τὰ βιβλία ἔχουν ἀξιολογηθεῖ ἀπὸ εἰδικοὺς ἐπιστήμονες, πανεπιστημιακοὺς δασκάλους, παιδαγωγούς… εἶναι ἔγκυρα καὶ κατάλληλα… ὑπηρετοῦν πρωτίστως γλωσσικοὺς καὶ ἐπικοινωνιακοὺς στόχους καὶ λοιπὰ καὶ λοιπά…».
.               Μιὰ καὶ εἴμαστε στὴν ἀρχὴ τῆς σχολικῆς χρονιᾶς, θὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ Ἀνθολόγιο τῆς Α´ Δημοτικοῦ, τῆς κρισιμότερης τάξης ὅλων τῶν βαθμίδων. Ἔχω ἐνώπιόν μου καὶ τὸ παλιὸ Ἀνθολόγιο, πρὸ τοῦ 2006.
.               Τὸ νέο Ἀνθολόγιο τὸ κρίνουν καὶ τὸ ἀξιολογοῦν οἱ: Ἁλ. Ἀκριτόπουλος, λέκτορας Πανεπιστημίου Θράκης καὶ δύο σχολικοὶ σύμβουλοι. Τὸ παλιὸ τὸ εἶχαν ἀξιολογήσει καὶ ἐποπτεύσει οἱ: Μιχαὴλ Στασινόπουλος (ποὺ διετέλεσε καὶ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας) καὶ ὁ Γιῶργος Σαββίδης, καθηγητής, λογοτέχνης καὶ σπουδαῖος κριτικὸς τοῦ ἔργου τοῦ Σεφέρη.
.               Ἀκόμη στὸ παλιὸ συμμετεῖχαν στὴν συγγραφή του, μεταξὺ ἄλλων, ὁ Γιῶργος Ἰωάννου, ὁ Ἀλ. Δημαρᾶς καὶ ἦταν ἀφιερωμένο στὸν Ζαχ. Παπαντωνίου. Τὸ νέο τὸ ἔγραψαν ἡ Τασ. Τσιλιμένη, λέκτορας τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ἡ Μ. Καπλάνογλου ἐπ. Καθ. Πανεπιστημίου Αἰγαίου καὶ δύο ἐκπαιδευτικοί, ἐνῶ δὲν ὑπάρχει καμμία τιμητικὴ ἀφιέρωση.
.             Νὰ πῶ παρενθετικὰ κάτι συναφές. Τὸ Ἀνθολόγιο Ϛ´ Δημοτικοῦ, τὸ παλιό, ἦταν ἀφιερωμένο στὴν μνήμη τῆς ἀξεπέραστης Πηνελόπης Δέλτα καὶ περιεῖχε ἐκτενὲς ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ «μυστικὰ τοῦ Βάλτου». Στὸ καινὸ (καὶ κενὸ) βιβλίο ἡ Πηνελόπη Δέλτα, γιαγιὰ τοῦ νῦν πρωθυπουργοῦ, καθότι, κατὰ τοὺς ἐθνομηδενιστές, ἐθνικίστρια, ἐξοβελήθηκε καὶ δὲν τιμᾶται ἡ μεγαλύτερη Ἑλληνίδα λογοτέχνης παιδικοῦ διηγήματος, μὲ καμμιὰ παραπομπὴ στὸ ἔξοχο ἔργο της.
.             Μεταξὺ δὲ τῶν μελῶν τῆς συγγραφικῆς ὁμάδας τοῦ νέου Ἀνθολογίου, τῆς Ε´ καὶ Ϛ´ τάξεων, εἶναι καὶ ἡ δασκάλα Στέλλα Πρωτονοταρίου. Θυμίζω ὅτι ἡ ἐν λόγῳ κυρία εἶχε ἀντικαταστήσει στὸ σχολεῖο της, τὴν πρωινὴ προσευχή, μὲ τὸ ποίημα τοῦ Γ. Ρίτσου «πρωινὸ ἄστρο». Δικάστηκε, ἀλλὰ ἀθωώθηκε πανηγυρικῶς, ἐπαινέθηκε, γιατί ὅλο τὸ νεοταξικὸ σύστημα ἔσπευσε νὰ τὴν ὑπερασπιστεῖ.

.             Ἂς δοῦμε ὅμως, καὶ τὸ περιεχόμενο τῶν Ἀνθολογίων. Στὸ παλιὸ τὰ πρῶτα κείμενα -ὑποδοχῆς, θὰ λέγαμε- ποὺ ἀντίκριζε ὁ μαθητής, ἦταν ἡ παραδοσιακή, ὡραιότατη καὶ εὐμνημόνευτη προσευχούλα «Πέφτω κάνω τὸ σταυρό μου/ κι ἄγγελο ἔχω στὸ πλευρό μου./Δοῦλος τοῦ Θεοῦ λογιοῦμαι/ καὶ κανένα δὲν φοβοῦμαι». Στὴν ἴδια σελίδα καὶ τὸ περίφημο «φεγγαράκι μου λαμπρό», τὸ ἀθάνατο «Κρυφὸ Σχολειό», δοκὸς στοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν Γραικύλων τῆς σήμερον. Μνημεῖα τοῦ λόγου καὶ τὰ δύο, ποὺ στοὺς στίχους τους φωλιάζουν οἱ ἀγῶνες, οἱ ἀγωνίες καὶ ἡ πίστη τοῦ λαοῦ μας. Διότι, ἡ γλώσσα, πέραν τῶν ἐπικοινωνιακῶν στόχων, εἶναι καὶ φορέας ἠθικῶν ἀξιῶν, αὐτογνωσίας καὶ πολιτισμοῦ. «Ὅπου γλώσσα πατρίς», ἀποφαίνεται ὁ Ἐλύτης. «Ἂν εἶναι νὰ προκόψουμε σὰ λαός, δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ τὸ κατορθώσουμε μακριὰ ἀπὸ τὴν πίστη μας καὶ τὴν γλώσσα μας. Μονάχα μέσα ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο σωθήκαμε ὣς σήμερα καὶ μονάχα μέσα ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο θὰ σωθοῦμε αὔριο», γράφει στὴν μελέτη του γιὰ τὸν Σολωμὸ ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος. Ὅσο μεγαλύτερο πλοῦτο διαθέτει μία γλώσσα, τόσο εὐνοεῖ τὴν πνευματικὴ ἀκμὴ τῆς κοινωνίας, τόσο ἐμποδίζει τὴν πνευματική της κατάπτωση. Ὀφείλει ἑπομένως νὰ ἐξαντλεῖ μέχρι κεραίας τὸ ἱστορικό της δυναμικό, ἀξιοποιώντας εἰς τὸ ἔπακρο τὸν λεξιλογικό της θησαυρό, ὅπως αὐτὸς διασώθηκε ἀπὸ τοὺς μάστορες τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου. (Πράγμα στὸ ὁποῖο ἀνταποκρίνονταν τὰ παλιά, καλὰ Ἀνθολόγια, ποὺ εἶχαν κείμενα μόνο Ἑλλήνων συγγραφέων καὶ δικαίως. Πρῶτα μαθαίνεις στὰ «πρωτάκια» ποιὸς εἶναι ὁ Αἴσωπος καὶ μετὰ …ὁ Γκούτμαν).
.             Στὸ νέο Ἀνθολόγιο περιέχεται ἕνα ἀξιοθρήνητο κείμενο μὲ τίτλο: «Ἡ πρώτη μέρα στὸ σχολεῖο», κάποιου Κλὸντ Γκούτμαν. (Εἴπαμε, τὴν «ἐθνοκεντρικὴ» Π. Δέλτα θὰ προσφέρουμε στὰ παιδάκια; Ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ τὸν …Γκούντμαν. Ξενομανία καὶ πνευματικὴ ὑποτέλεια). Στὸ χαζοχαρούμενο αὐτὸ κείμενο στὸν ἐπίλογο διαβάζουμε: «Ἡ δασκάλα μας ἦταν ἡ κυρία Μεταξᾶ. Ἤθελε νὰ τὴν φωνάζουμε Γεωργία καὶ κυρίως ὄχι δασκάλα… Μὲ τί θέλετε νὰ ἀρχίσουμε; Ρώτησε ἡ κυρία μας. Ὁ Κωστὴς σήκωσε τὸ χέρι. -Μὲ τὴν τουαλέτα κυρία». (σελ. 31).

.             Ἐπειδὴ τὰ βιβλία κυρίως Γλώσσας, ἀποτελοῦν γιὰ τὸν μικρὸ μαθητὴ -μαζὶ μὲ τὸν δάσκαλο- ἐνσάρκωση τῆς κοινωνίας, στὴν ὁποία τὸ σχολεῖο τὸν ὁδηγεῖ, περνοῦν μηνύματα, διδάσκουν ἕνα ὁρισμένο ἦθος -ἐξυψωτικὸ ἢ ἰσοπεδωτικὸ ἀναλόγως- τὸ «νὰ τὴ φωνάζουμε Γεωργία», τί διδάσκει στοὺς ἄγουρους μαθητές; Τὴν κακῶς ἐννοούμενη ἰσότητα καὶ τὴν κατάργηση τῆς βασικῆς καὶ διέπουσας τὴν διδακτικὴ πράξη «ἀρχὴ τῆς μαθητείας». Ὁ δάσκαλος πρέπει νὰ ἀποτελεῖ πρότυπο μίμησης γιὰ τὸν μαθητή, νὰ διατηρεῖ τὴν εὐλογημένη ἀπόσταση -ἡ οἰκειότητα σ’ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις εἶναι μητέρα τῆς καταφρόνησης- ἔτσι ὁ μαθητὴς συνειδητοποιεῖ τὴν ἀνεπάρκειά του καὶ ἀναγνωρίζει τὸν δρόμο, τὶς «πικρὲς ρίζες τῆς Παιδείας», ποὺ ἔχει νὰ διανύσει καὶ νὰ γευτεῖ, γιὰ νὰ κατακτήσει καὶ νὰ ἀπολαύσει τὸν «γλυκὺ καρπὸ» τῶν γνώσεων καὶ δεξιοτήτων. Καὶ δεύτερον, ἡ ἐκπαίδευση ὀφείλει νὰ εἶναι συντηρητική, μὲ τὴν ἁπλὴ καὶ πρωταρχικὴ σημασία τῆς λέξης, νὰ συντηρεῖ δηλαδὴ τὸν πολιτισμὸ ποὺ οἱ πρεσβύτεροι ἔχουν δημιουργήσει καὶ νὰ τὸν παραδίδει (αὐτὸ εἶναι Παράδοση) στοὺς νεότερους. «Κυοφόρησαν οἱ αἰῶνες» γιὰ νὰ μᾶς παραδοθεῖ ἀπὸ τὸν λαό μας ἡ γλυκύφθογγη προσευχούλα «Πέφτω κάνω τὸν σταυρό μου» ἢ νὰ φανερώσει τοῦτος ὁ τόπος Πηνελόπη Δέλτα. Ποιοί εἶναι αὐτοὶ καὶ μὲ ποιό δικαίωμα τὰ ἀντικαθιστοῦν μὲ βόθρους καὶ τουαλέτες; Πότε θὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι ἡ πατρίδα ἀργοπεθαίνει στὰ σχολεῖα;

, , , , ,

Σχολιάστε

ΛΕΞΙΚA ΓΙA ΠΑΙΔΙA Ἢ …ΚΛΑΥΣΙΓΕΛΩΤΩΝ (Δ. Νατσιός) ! ! ! «Ὅταν περπατᾶς στὶς μύτες τῶν ποδιῶν σου, περπατᾶς στὰ ΜΠΡΟΣΤΙΝΑ σου δάχτυλα γιὰ νὰ μὴν κάνεις θόρυβο»

Λεξικὰ γιὰ παιδιὰ ἢ …κλαυσιγελώτων

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν
τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα
τῶν Εὐρωπαίων περίγελα
καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι»
(Κ. Παλαμᾶς)

.               Θὰ μποροῦσαν, ὅσα ἀκολουθοῦν, νὰ συνιστοῦν εὐθυμογράφημα, ἀλλὰ θὰ τὸ ὀνομάσω κείμενο «κλαυσιγελώτων», δανειζόμενος τὴν λέξη ἀπὸ τὴν ἀρχαία γραμματεία.
.               Στὰ νέα σχολικὰ βιβλία, ποὺ κυκλοφορήθηκαν τὸ 2006, περιλαμβάνονται καὶ δύο Λεξικὰ γιὰ τοὺς μαθητές. Ἕνα γιὰ τὶς τρεῖς πρῶτες τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ, τὸ ὁποῖο, ἐπιγράφεται «Εἰκονογραφημένο Λεξικὸ Α´, Β´, Γ´ Δημοτικοῦ- Τὸ Πρῶτο μου Λεξικὸ» καὶ τὸ δεύτερο «Ὀρθογραφικὸ-Ἑρμηνευτικὸ» γιὰ τὶς τρεῖς ὑπόλοιπες τάξεις τοῦ σχολείου. (Περιορίζομαι στὸ πρῶτο, γιὰ τὶς τρεῖς πρῶτες τάξεις).
.               Θὰ περίμενε κανείς, ἐφ’ ὅσον ἀπευθύνεται σὲ μικροὺς μαθητές, ποὺ τὸ «φύλλωμα τῶν λέξεων» τοῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου, τοὺς εἶναι σχεδὸν ἄγνωστο καὶ κάνουν τὰ πρῶτα τους βήματα στὸν ἑρμηνευτικὸ πλοῦτο τῆς Γλώσσας μας καὶ στὶς ποικίλες ἀποχρώσεις της -τοὺς «ἰριδισμοὺς τῆς νεοελληνικῆς», ὅπως γράφει ὁ Γ. Καλλιόρης στὸ ἐξαίρετο βιβλίο του «Παρεμβάσεις ΙΙ, Γλωσσικὰ» – εἶναι, λοιπόν, αὐτονόητο ὅτι οἱ συγγραφεῖς του θὰ ἐπιδείκνυαν καὶ τὴν ἀνάλογη προσοχή. Θὰ «χτένιζαν» κυριολεκτικὰ τὸ «λημματολόγιο τοῦ Λεξικοῦ», ὥστε νὰ ἀποφευχθοῦν λάθη. Λάθη κυρίως ἑρμηνευτικά.
.               Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς ξεκινῶ τὴν… περιήγηση.
.               Στὴν σελίδα 358, στὸ λῆμμα «ποτάμι» διαβάζουμε τὰ ἑξῆς, μεταξὺ ἄλλων: «Τὸ νερὸ τοῦ ποταμοῦ κυλάει συνέχεια. Τὴν ἀρχὴ τοῦ ποταμοῦ τὴν λέμε κοίτη…». Κοίτη εἶναι ἡ κοιλότητα, ὅπου ρέουν τὰ νερά. Ἡ ἀρχὴ λέγεται πηγή!
.               Στὴν σελίδα 337 γράφουν γιὰ τὸ «περιστέρι». «Τὸ περιστέρι εἶναι ἕνα ἄσπρο πουλὶ ποὺ ζεῖ στὶς πόλεις». Ὑπάρχουν καὶ διαφορετικοῦ χρώματος περιστέρια οὔτε βεβαίως τὰ διακρίνει πνεῦμα ἀστυφιλίας. Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ περιστέρια τῆς πλατείας Συντάγματος, ὑπάρχουν πολλά, τὰ ὁποῖα «ζοῦν καὶ βασιλεύουν» στὰ χωριά μας καὶ ἀναπνέουν λεύτερο, καθαρὸ ἀέρα.
.               Στὴν σελίδα 316 λεξικογραφεῖται τὸ «παλτό». (Θὰ ἔπρεπε ἐδῶ νὰ δοθεῖ καὶ τὸ ἑλληνόλεκτο ἀντίστοιχο «πανωφόρι»). Διαβάζω: «Τὸ φορᾶμε τὸ χειμώνα πάνω ἀπὸ τὰ ροῦχα μας γιὰ νὰ ζεσταινόμαστε ἀπὸ τὸ κρύο». Ἀπὸ τὸ κρύο δὲν ζεσταίνεσαι, ἀλλὰ προστατεύεσαι. Αὐτὰ τὰ ἑλληνικὰ θυμίζουν τὰ «σπασμένα» ἑλληνικὰ τοῦ Σημίτη, ὅταν ἔλεγε «βελτιώνουμε τὰ λάθη μας» ἢ τοῦ ΓΑΠ, ὅταν μιλοῦσε γιὰ τὴν φορολογία τῶν πισινῶν καὶ ὄχι τῶν πισίνων ἢ τὸ περίφημο «μηδὲν στὸ πηλίκιο».
.               Στὴν σελίδα 343 γιὰ τὸν «πίνακα» γράφουν: «Ὁ πίνακας εἶναι φτιαγμένος ἀπὸ μαῦρο ξύλο ἢ ἄσπρο πλαστικὸ καὶ κρέμεται στὸν τοῖχο τῆς τάξης μας». Ἄρα τὰ θρανία εἶναι ἀπὸ πράσινο ξύλο, τὰ βιβλία ἀπὸ λευκό, τὰ ἔπιπλα ἀπὸ καφέ. Ἀναβιώνει μέσῳ τῶν ὁρισμῶν καὶ ἡ… ξυλοσοφία, ἡ «μωρὰ σοφία», ὅπως τὴν ἑρμηνεύουν τὰ καλά, παλιὰ λεξικά.
.               Στὴν σελίδα 277, διαβάζουμε γιὰ τὴν «μύτη». «Ὅταν περπατᾶς στὶς μύτες τῶν ποδιῶν σου, περπατᾶς στὰ μπροστινά σου δάχτυλα γιὰ νὰ μὴν κάνεις θόρυβο». Ὡραῖα. Μαθαίνουν τὰ παιδιὰ ὅτι ὑπάρχουν καὶ πισινὰ δάχτυλα, τὰ ὁποῖα δὲν συμμετέχουν στὴν ἀκροβασία, ὅπως ὀρθῶς λέγεται.
.               Στὴν σελίδα 28 καὶ στὸ λῆμμα «ἀκροατής», παρατίθεται ὁ ἑξῆς ὁρισμὸς-ἑρμηνεία: «Ἀκροατὲς εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἀκοῦν μία ἐκπομπὴ στὸ ραδιόφωνο ἢ («πού», «ποὺ» παντοῦ «πού», καταργήθηκε ἡ ἀναφορικὴ ἀντωνυμία ὁ ὁποῖος-α-ο, φαινόμενο ποὺ προσφυῶς ὀνομάστηκε «πουπουισμός»), «παρακολουθοῦν ἕνα θέαμα ἢ μία ὁμιλία». Οἱ ἀκροατὲς δὲν παρακολουθοῦν θέαμα, ἀλλὰ οἱ θεατές. Λέμε τηλεοπτικὸ κοινὸ ἢ ραδιοφωνικὸ ἀκροατήριο, ἀλλὰ ὄχι οἱ ἀκροατὲς τῆς τηλεόρασης. Ἀκροῶμαι σημαίνει ἀκούω καὶ θεῶμαι, βλέπω, παρατηρῶ.
.               Στὴν σελίδα 435 φιλοξενοῦνται τὰ «σύννεφα, ποὺ εἶναι γκρίζα ἢ ἄσπρα καὶ τὰ βλέπεις στὸν οὐρανὸ πρὶν βρέξει». «Μαῦρα σύννεφα» μᾶς ἀπειλοῦν, ὅταν διαβάζουμε τέτοιες πρόχειρες ἑρμηνεῖες. «Λευκὸ βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει», ἔγραφε ὁ Σολωμός, γιὰ τὰ ἄσπρα συννεφάκια τ’ Ἀπρίλη στοὺς «Ἐλεύθερους Πολιορκημένους». Καὶ αὐτὰ τὰ «λευκὰ βουνάκια» τῆς ἄνοιξης καὶ τοῦ θέρους συνήθως δὲν φέρνουν βροχή.
.           Συνεχίζουμε τίς… εὐτραπελίες. Σελίδα 182 «Ἡ καρέκλα εἶναι ἕνα κάθισμα γιὰ νὰ καθόμαστε». Μὲ τὴν ἴδια λογικὴ θὰ λέγαμε ὅτι τὸ ὕψος εἶναι ἕνα ὕψωμα γιὰ νὰ ὑψωνόμαστε καὶ ὁ βυθὸς ἕνα βύθισμα γιὰ νὰ βυθιζόμαστε. «Εἶναι κι αὐτὸ μία στάσις… νιώθεται», ὅπως λέει κι ὁ ποιητής.
.              Στὴν λέξη «σφραγίδα», σελ. 440, διαβάζουμε τὸν ἑξῆς «δυναμικὸ» ὁρισμό: «Τὴν σφραγίδα τὴ βουτᾶς στὸ μελάνι καὶ μετὰ τὴ χτυπᾶς στὸ χαρτί». Ὅπως λέμε, δηλαδή, βούτηξα στὰ βαθιὰ καὶ χτύπησα τὸ κεφάλι μου.
.         Τί εἶναι ἡ μπανάνα; «Εἶναι ἕνα μακρύ, κίτρινο φροῦτο ποὺ φυτρώνει σὲ ζεστὲς χῶρες». Μάλιστα. Καὶ οἱ κολοκύθες κίτρινες καὶ μακριὲς εἶναι καὶ φυτρώνουν σὲ ζεστὲς χῶρες, ὅπως ἡ πατρίδα μας καὶ ἐνίοτε, ἀπὸ τὴν πολλὴ ἐνασχόληση μὲ τὶς κολοκύνθες, παθαίνεις ἀποκολοκύνθωσιν, ἀσθένεια ἀνίατος καὶ μεταδοτική.
.                   Σελίδα 378, ἀντικρίζουμε τὸ ἑξῆς κρανιοκενές: «Τὰ αὐτοκίνητα, τὰ ποδήλατα καὶ οἱ μοτοσικλέτες κινοῦνται πάνω σὲ στρογγυλὲς ρόδες». Ὡς γνωστὸν ὑπάρχουν καὶ τετράγωνες ρόδες ἢ τριγωνικοῦ σχήματος, ρόδες σὲ σχῆμα κύβου. Οἱ στρογγυλὲς εἶναι μία «ρόδινη» κατηγορία ροδῶν ἢ ρόδων ἢ ρόιδων, ἔτσι γιὰ νὰ συνεννοούμαστε.
.                   Στὴν 403η σελίδα διαβάζουμε κάτι τὸ ἐξαιρετικὰ ἐπίκαιρο. Λῆμμα: σκουπίδι. Γιὰ τὸ παράδειγμα «ποὺ δείχνει τὴ λέξη μέσα σὲ πρόταση», διαβάζουμε: «Τὰ σκουπίδια δὲν πέρασαν ἐδῶ καὶ τρεῖς μέρες καὶ ὁ δρόμος εἶναι βρόμικος». Καὶ ὅμως «τὰ σκουπίδια» περνοδιαβαίνουν καθημερινά, νυχθημερόν, ἀρκεῖ μία ματιὰ στὴν τηλεόραση, στὶς μεσημεριάτικες σκουπιδοεκπομπές.
.             «Τὸ καναρίνι ζεῖ σὲ κλουβί», διαβάζουμε στὴν σελ. 179, ἐνῶ «σφαίρα λέμε καὶ τὸ στρογγυλὸ κομμάτι ἀπὸ μέταλλο, ποὺ βάζουν στὸ πιστόλι οἱ στρατιῶτες γιὰ νὰ πυροβολήσουν». (σελ. 439). Ὅπως λέει καὶ τὸ τραγούδι «ἔβαλα ἕνα βόλι στὸ καρυόφυλλο».
.             Γιὰ τὴν λέξη «μπουνιά», οἱ μαθητὲς μαθαίνουν τὴν τεχνικὴ μίας… ἀξιοσέβαστης μπουνιᾶς. «Ὅταν δίνεις μπουνιὰ σὲ κάποιον, σφίγγεις τὰ δάχτυλα τοῦ χεριοῦ σου καὶ τὸν χτυπᾶς δυνατά». (σελ. 274). Ἐνῶ «ὅταν δίνεις καρπαζιά, τὸν χτυπᾶς στὸ σβέρκο μὲ τὴν παλάμη σου». (σελ. 183) καὶ «ὅταν πλακώνεις κάποιον στὸ ξύλο, τὸν δέρνεις πολὺ δυνατά». (σελ. 347). Κακῶς δὲν μπῆκαν στὸ λεξικὸ καὶ ἄλλοι… εὐγενικοὶ τρόποι ἐπίλυσης διαφορῶν ὅπως ὁ ἀποκεφαλισμός, τὸ παλούκωμα, τὸ μαστίγωμα,ὁ ἀνασκολπισμός, ἡ φάλαγγα…
.                 Αὐτά, λοιπόν, τὰ φαιδρὰ καὶ ὡραῖα περιέχονται, μεταξὺ ἄλλων, στὸ Λεξικὸ ἐπαναλαμβάνω τῶν τριῶν πρώτων τάξεων τοῦ Δημοτικοῦ. Κάποιος καλοπροαίρετος ἀναγνώστης θὰ μποροῦσε ν’ ἀντιτάξει πὼς λάθη καὶ ἀβλεψίες πάντοτε παρεισφρέουν στὰ βιβλία. Ὅμως ἐδῶ πρόκειται περὶ Λεξικοῦ γιὰ «πρωτάκια» καὶ εἶναι πολὺ κακὸ νὰ ξεκινοῦν μὲ λάθη καὶ γελοιότητες.
.              Ὅπως «προφητικὰ» ἔγραφε ὁ Σ. Καργάκος στὸ σπουδαῖο βιβλίο του «Ἀλεξία», (σελ. 52) ἀπὸ τὸ 1991: «Σὲ μερικὲς χῶρες ἡ ἐθνικὴ ἰδέα ταυτίζεται μὲ τὴ γλώσσα ἢ ἐκφράζεται μὲ τὴ γλώσσα, ὅπως καὶ ὁ ἐθνικὸς πολιτισμός. Ἡ γλώσσα εἶναι πατρίδα, ἂν τὴ χάσουμε, θὰ γίνουμε ἀπάτριδες μὲ δική μας εὐθύνη. Στὰ χρόνια ποὺ ἔρχονται οἱ ὑποδουλώσεις θ’ ἀρχίζουν ἐκ τῶν ἔνδον. Οἱ νέοι ἰμπεριαλισμοὶ ἔχουν πνευματικὸ χαρακτήρα. Τὸ πρῶτο ποὺ θὰ χαθεῖ εἶναι ἡ γλώσσα…». Μπορεῖ νὰ γελᾶμε μὲ «τὰ μπροστινὰ δάχτυλα» καὶ μὲ τὰ παλτὰ ποὺ τὰ φορᾶμε «γιὰ νὰ ζεσταινόμαστε ἀπὸ τὸ κρύο», ὅμως αὐτὰ ἀπευθύνονται σὲ ἀνύποπτους μαθητὲς τοῦ Δημοτικοῦ καὶ ἂς μὴν λησμονοῦμε καὶ τὴν «λοβοτομὴ» μέσῳ τῶν ἀθλίων βιβλίων «Γλώσσας».
.              Κατὰ τὸν ἀειθαλῆ λόγο τοῦ Πατροκοσμᾶ: «Ὅταν τὰ μῆλα εἶναι ξινά, δὲν φταῖνε τὰ μῆλα, ἀλλὰ οἱ μηλιές».

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ; «Κυκλοφοροῦν μὲς στὰ σχολεῖα, βιβλία πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνα ἀπὸ Τουρκοκρατίες καὶ Κατοχές».(Δ. Νατσιός)

Τὰ παιδιὰ ποὺ κάθονται τώρα στὰ θρανία
θ
ὰ εἶναι Ἕλληνες;

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

Ἡ Ἑλλάδα «τρώει» τὰ καλά της παιδιὰ καὶ ἀφήνει νὰ τὴν «τρῶνε» τὰ κακά της παιδιά. (Μεν. Παλλάντιος)

.              «…Καὶ τὰ Νέα Ἑλληνικὰ θὰ ξαναγυρίσουν κι ὄχι πιὰ μὲ τ’ ἄθλια ἐκεῖνα κείμενα ποὺ διαλέγουν ς τώρα οἱ κλίκες καὶ οἱ λογοκρισίες τῶν πολιτικῶν ψευτοϊδεολογικῶν παρατάξεων καὶ κομμάτων, ἀλλὰ τ’ ἄριστα κείμενα τῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας…». («Ἑλλάδα καὶ Πολιτισμός», Ἱ. Μ. Κουτλουμουσίου, σελ. 158, κείμενο τοῦ Ρ. Ἀποστολίδη, 1995). Ὥσπου νὰ ἔρθει ὅμως αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ὥρα, ὥσπου νὰ ἔρθουν «καινούργιοι ἄνθρωποι / γιὰ νὰ συνοδέψουν τὴν βλακεία / στὴν τελευταία της κατοικία» (Παλαμᾶς), τὸ ἔθνος εἶναι βυθισμένο «εἰς τὴν ἀπόλυτον ἀγραμματείαν», ὅπως ἔλεγε ὁ μεγάλος Δάσκαλος τοῦ Γένους Κωνσταντῖνος Κούμας. Ὄχι κείμενα ἄριστα, ἄλλα σκύβαλα ἀκατ-ανόητα.
.             Ἔχω γίνει κουραστικός, ὅμως ἐπιμένω καὶ βροντοφωνάζω. Αὐτὴν τὴν στιγμή, συντελεῖται μὲς στὶς σχολικὲς αἴθουσες, ἔγκλημα «καθοσιώσεως», ὅπως ἔλεγαν παλαιότερα. (Καθοσίωσις = ἐσχάτη προδοσία). Ἂν βγοῦμε καὶ ὅποτε βγοῦμε ἀπ’ αὐτὴν τὴν κρίση, δὲν ξέρω ἂν θὰ βρεθοῦν Ἕλληνες στὴν Ἑλλάδα. Εἶναι ἡ πρώτη φορά, ἀπὸ ἱδρύσεως τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ποὺ κυκλοφοροῦν μὲς στὰ σχολεῖα, βιβλία πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνα ἀπὸ Τουρκοκρατίες καὶ Κατοχές. Ἕνα ὕπουλο, σύγχρονο «παιδομάζωμα». Ἐκπαιδεύεται μιὰ ὁλόκληρη γενιὰ χωρὶς ἰθαγένεια, χωρὶς τὰ πολυτίμητα τζιβαϊρικὰ τοῦ λαοῦ μας, τὴν Πίστη, τὴν Γλῶσσα, τὴν ἔξοχη Παράδοσή του. Δὲν πολεμοῦνται μέσῳ τῶν βιβλίων, ἀλλὰ κάτι πολὺ χειρότερο: Γελοιοποιοῦνται, εὐτελίζονται, στρεβλώνονται τὰ «ριζιμιὰ λιθάρια» τοῦ Γένους. Ἂς τὸ καταλάβουμε ὅλοι μας. Μόνο ἡ Παιδεία μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει καὶ νὰ μᾶς ἀνορθώσει. Ἡ Παιδεία εἶναι τὸ λίπασμα γιὰ νὰ δυναμώσει ἡ ἀφυδατωμένη ρίζα. Μία Παιδεία ἐπιστροφῆς -ποὺ δὲν εἶναι ὀπισθοδρόμηση, ἀλλὰ ἐπιβεβαίωση τῆς διαχρονικότητάς μας- στὴν Ὀρθόδοξη ταυτότητά μας, στὸ Ἑλληνικὸ ἦθος, στὴν δωρικὴ ἁπλότητα καὶ ἐγκαρδιότητα τοῦ τρόπου ζωῆς, στὸν ἐπαναγνισμό μας, νὰ ξαναγίνουμε ἁγνοὶ ζώντας μὲ τὰ δικά μας παλιὰ πλούτη. Νὰ μοσχοβολήσουν οἱ τάξεις μας, ἀπὸ τὰ τιμαλφῆ τῆς μυρίπνοης Γλώσσας μας, κεφάλαιο ἀτίμητο καὶ θησαυρὸς ἀδαπάνητος. Νὰ ἀνεβοῦμε στοὺς ὤμους τῶν πατέρων μας, γιὰ νὰ δοῦμε μακρύτερα στὸ μέλλον, ὅπως μᾶς κανοναρχεῖ σοφός τις.
Ἐσχάτη ὥρα ἐστι!!

.              Τὶς προάλλες, μοῦ τηλεφωνεῖ συνάδελφος, δασκάλα μάχιμη, ἐξαιρετική, ποὺ παλεύει γιὰ «ψυχὴ καὶ Χριστὸ» μὲς στὴν τάξη. (Καὶ ἔχει βρεῖ τὸ μπελὰ ἀπὸ σχολικὸ σύμβουλο. Γιὰ τὸν «θεσμὸ» αὐτὸ ἂς σκεφτεῖ τὸ ὑπουργεῖο τὸ ἑξῆς ἁπλὸ καὶ γόνιμο: Μετὰ ἀπὸ δύο θητεῖες –8 ἔτη– νὰ ἐπιστρέφουν οἱ σύμβουλοι στὴν τάξη. Πολλοὶ ἀγνοοῦν καὶ τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων. «Ἐρέτην χρὴ πρῶτον γενέσθαι καὶ εἴτα πηδαλίοις ἐπιχειρεῖν». Πρῶτα μαθητεύεις, τραβᾶς κουπὶ καὶ ὕστερα παίρνεις τὸ πηδάλιο. Καὶ ὅταν ἐπισκέπτονται τὰ σχολεῖα νὰ μὴν τρομοκρατοῦν τὸν κόσμο, ἀλλὰ νὰ μιλοῦν σὰν δάσκαλοι).
.              Ὀργισμένη ἡ συνάδελφος, δασκάλα Γ´ Δημοτικοῦ, μοῦ καταγγέλλει – τί ἄλλο – γιὰ τὰ σκύβαλα ποὺ φιλοξενοῦν τὰ βιβλία Γλώσσας. Μὲ παραπέμπει στὴν σελίδα 56 τοῦ β´ τεύχους Γλώσσας τῆς Γ´ Δημοτικοῦ. Διάβασα τὸ κείμενο, τὸ ὁποῖο ἀπευθύνεται σὲ 8χρονα – 9χρονα παιδιά. Εἶναι ἕνας «διασκευασμένος ἀφρικανικὸς μύθος», ὅπως γράφουν τὰ «σαΐνια» ποὺ τὸν ἐπέλεξαν, μὲ τίτλο: «Φτιάξε μου ἕνα σιδερένιο ἄνθρωπο». Λοιπόν. Ἔχω 25 περίπου χρόνια μὲς στὴν τάξη. Δόξα τῷ Θεῷ δὲν ἔγινα κηφήνας συνδικαλιστής. Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ δὲν καταλαβαίνω, δὲν κατανοῶ σχολικὸ κείμενο. Τὸ διάβασα, τὸ ξαναδιάβασα, πλὴν εἰς μάτην. Ἄκρη δὲν ἔβγαζα. Τί στὴν εὐχή! Ξέρω ὅτι τὰ βιβλία περιέχουν κείμενα καντιποτένια, ἀλλὰ κατανοητά. Σὰν τοὺς λόγους τοῦ ἀλήστου μνήμης ΓΑΠ. Ἀξεπέραστες κενολογίες καὶ πρωτότυπες σαχλολογίες. Ἀλλὰ πάντοτε στοῦ «Κακοῦ τὴ Σκάλα» σὲ τοῦτο τὸν τόπο, δὲν στεκόμαστε στὸ τελευταῖο σκαλοπάτι. Ὑπάρχει καὶ πιὸ κάτω. Παρένθεση. Θυμήθηκα μία ἱστορία. «Πήγαιναν κάποιον νὰ τὸν τουφεκίσουν καὶ τοῦ λέει ἕνας γέρος: καὶ μὴ χειρότερα! Λέει ὁ κατάδικος: Τί χειρότερα μπάρμπα; Ἔ, νά, μπορεῖ νὰ σὲ κρεμάσουν. Ὕστερα τοῦ λέει ἕνας ἄλλος, καὶ μὴ χειρότερα. Τί χειρότερα, ψελλίζει ὁ θανατοποινίτης; Ἔ, νά, μπορεῖ νὰ σὲ παλουκώσουν».
.              Τέλος πάντων. Ξεστρατίζει κάπου – κάπου ὁ λόγος, γιατί ἀλλιῶς δὲν ἀντέχεις. Τὸ εὐτράπελο εἶναι ἡ κρούστα, ποὺ σὲ προστατεύει ἀπὸ τὴν περιρρέουσα παράνοια. Παραθέτω τὸ «ὑψιπετὲς» κείμενο, μήπως καὶ κάποιος ἀναγνώστης βγάλει νόημα.
.              «Πρὶν ἀπὸ πολλὰ πολλὰ χρόνια ζοῦσε ἕνας βασιλιάς, ποὺ ἤθελε νὰ φτιάξει ἕναν ἄνθρωπο. Φώναξε, λοιπόν, τὸν ἀρχηγὸ τῶν σιδηρουργῶν καὶ τὸν πρόσταξε νὰ τοῦ φτιάξει ἕνα σιδερένιο ἄνθρωπο.
“Μὰ…” πῆγε νὰ πεῖ ὁ σιδεράς.
“Δεν ἔχει μὰ” τὸν διέκοψε ὁ βασιλιάς. “Ἐδῶ σοῦ ἔχω ὅλο τὸ σίδερο ποὺ θὰ χρειαστεῖς. Ἔχε ὑπ᾽ ὄψη σου ὅτι θέλω ἕνα ζωντανὸ ἄνθρωπο, ποὺ θ’ ἀνασαίνει, μὲ αἷμα στὸ σῶμα του καὶ μυαλὸ στὸ κεφάλι του”.
Ὁ ἀρχισιδηρουργὸς πῆρε τὸ σίδερο κι ἐπέστρεψε λυπημένος σπίτι του. Ρώτησε ὅλους τοὺς φίλους του, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἤξερε πῶς φτιάχνεται ἕνας ἀληθινὸς ἄνθρωπος.
Μία μέρα, συνάντησε ἕναν παλιό του φίλο ποὺ ζοῦσε μόνος στὴν ἐρημιά. Ὁ ἀρχισιδηρουργὸς εἶπε στὸ σοφὸ τὰ βάσανά του κι αὐτὸς τοῦ εἶπε τί νὰ κάνει. Ἔχοντας στὰ αὐτιά του τὰ λόγια τοῦ σοφοῦ, πῆγε στὸ βασιλιὰ καὶ τοῦ εἶπε: “Μεγαλειότατε, πρέπει νὰ διατάξεις ὅλους τοὺς ὑπηκόους σου νὰ ξυρίσουν τὰ κεφάλια τους καὶ νὰ κάψουν τὰ μαλλιά τους, ὥστε νὰ μαζευτοῦν χίλια φορτία κάρβουνο, γιὰ νὰ λιώσει ὁ σίδηρος. Μετὰ θὰ τοὺς βάλεις νὰ μαζέψουν χίλιους κουβάδες δάκρυα, γιὰ νὰ σβηστεῖ ἡ φωτιά. Γιατί, ὅπως καταλαβαίνεις, τὸ κάρβουνο ἀπὸ ξύλα καὶ τὸ νερὸ ἀπὸ ποτάμι, δὲν ἀρκοῦν γιὰ νὰ φτιαχτεῖ ἕνας ἄνθρωπος!”.
Ὁ βασιλιὰς ἔκανε ὅ,τι τοῦ ζήτησε. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ξύρισαν τὰ κεφάλια τους καὶ ἔκαψαν τὰ μαλλιά τους, ἀλλὰ ἔβγαλαν μόνο ἕνα φορτίο κάρβουνο. Μετὰ ὅλοι ἄρχισαν νὰ κλαῖνε, ἀλλὰ μάζεψαν μονάχα δύο κουβάδες δάκρυα.
Ὁ βασιλιὰς κάλεσε ξανὰ τὸν ἀρχηγὸ τῶν σιδηρουργῶν. “Δὲν χρειάζεται νὰ φτιάξεις ἕναν ἀνθρωπο”, τοῦ εἶπε. “Δυστυχῶς, δὲν μπόρεσα νὰ μαζέψω οὔτε τὰ κάρβουνα οὔτε τὸ νερό”.
“Μεγαλειότατε», ἀπάντησε ὁ ἀρχισιδηρουργός του, “χαίρομαι ποὺ δὲν βρῆκες ἀρκετὰ μαλλιὰ καὶ δάκρυα, ἐπειδή, γιὰ νὰ πῶ τὴν ἀλήθεια, δὲν θὰ μποροῦσα νὰ σοῦ φτιάξω ἕναν ἄνθρωπο!».

.             Ἐρωτῶ καὶ καλῶ σὲ βοήθεια: Μετὰ ἀπὸ τόσες τρίχες, μαλλιά, κάρβουνα καὶ λοιπὰ κρανιοκενῆ «διασκευάσματα» κατάλαβε κανεὶς κάτι; Τί καταλαβαίνει ἕνα παιδὶ Γ´ Δημοτικοῦ ἀπὸ αὐτὸ τὸ πράγμα; Ποιός εἶναι ὁ διδακτικὸς στόχος τοῦ «κειμένου»; (Ἐπαναλαμβάνω: εἶναι διασκευασμένος. Στὴν πρωτότυπή του μορφὴ καὶ γλώσσα θὰ εἶναι σίγουρα «ἔλλογος»). Ἐμεῖς δὲν ἔχουμε μύθους διδακτικότατους, τοῦ Αἰσώπου, μὲ τοὺς ὁποίους «παιδεύεται» ὅλη ἡ Οἰκουμένη; Τί μοῦ βάζουν «διασκευές», οὐσιαστικὰ δικά τους φτηνὰ καὶ σάπια ὑποπροϊόντα; Τί ὀνειροφαντάζονται ὅτι εἶναι τρανοὶ λογοτέχνες; Σὲ κάθε τάξη συναντᾶς καμμιὰ 15αριά κείμενα τῆς «συγγραφικῆς ὁμάδας», ὅπως τὴν ὀνομάζουν, κάτι ἀτάλαντες μωρολογίες. Καμμιὰ 30αριά κείμενα ἀπὸ περιοδικὰ καὶ ἱστοσελίδες (Σὲ κάθε τάξη). Ἡ γλῶσσα μας, ποὺ διατηρήθηκε τόσους αἰῶνες, ἡ γλῶσσα μας ποὺ ἀποτέλεσε τὴ γύρη, ἡ ὁποία διασκορπίστηκε καὶ πάνω της βλάστησε ὁ παγκόσμιος πολιτισμός, ἡ γλῶσσα ποὺ ἄντεξε τὴν σκλαβιὰ καὶ ἀντιστάθηκε στοὺς κατακτητές μας καὶ ποὺ κατέκτησε τοὺς κατακτητές μας, σήμερα κακοποιεῖται βάναυσα μέχρι θανάτου, γιατί ἔτσι προέκρινε ἡ Μ.Κ.Ο. ποὺ ὀνομάζεται «ἀφελληνισμένη διανόησις», ἡ ὁποία λυμαίνεται Παιδεία καὶ παιδιά. Καὶ ἐπειδὴ μυξοκλαῖνε στὰ κανάλια γιὰ τὴν σχολικὴ βία, ἂς γνωρίζουν πὼς ὅποιος δὲν ἔχει λόγο, λέξεις γιὰ νὰ συν-ἐννοηθεῖ, καταφεύγει στὴν βία. (Τί ὡραία τὸ διατύπωσε ὁ ποιητὴς «πάρε τὸν λόγο μου, δῶσ’ μου τὸ χέρι σου»!!). Τὸ ἐρώτημα παραμένει καὶ ἐνδιαφέρει ὅσους ἀγαποῦν τὴν πατρίδα μας καὶ ὄχι τοὺς πολυπολιτισμικοὺς Γραικύλους: τὰ παιδιὰ ποὺ κάθονται τώρα στὰ θρανία θὰ εἶναι Ἕλληνες;

, ,

Σχολιάστε

ΚΥΠΡΟΣ, ΤΟ ΜΑΡΜΑΡΕΝΙΟ ΑΛΩΝΙ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ (Δ. Νατσιός) «Ἐμεῖς ἔχουμε Ἱστορία καὶ Ἱστορία δὲν τηροῦμε, γιατί κυβερνάει τὸ σκουπιδαριό…».

Κύπρος, τὸ μαρμαρένιο ἁλώνι τοῦ Γένους

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

 «Ἡ Ἑλένη, συμμαθήτριά μου χρόνια, ἔγραφε πάντα στὸ ἐπάγγελμα πατρὸς μία λέξη ποὺ ποτὲ δὲν καταλάβαινα: Ἀγνοούμενος…»

.              Τὸν Μάρτιο τοῦ 2007 εἶχε ἐπισκεφτεῖ τὸ Κιλκὶς ἡ Ἑλένη Φωκᾶ, ἡ ἡρωίδα Κύπρια «Δασκάλα τοῦ Γένους», ἡ ὁποία δίδασκε, ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τοῦ 1974 ὣς τὸ 1997, στὰ λίγα ἐγκλωβισμένα Ἑλληνόπουλα τοῦ Ριζοκάρπασου. Βρῆκα τότε τὴν εὐκαιρία καὶ τῆς πῆρα μία μικρὴ συνέντευξη, ποὺ δημοσιεύτηκε σὲ τοπικὴ ἐφημερίδα τοῦ Κιλκίς. Ἐπειδὴ τοῦτες τὶς «πονηρὲς» ἡμέρες, κάτω στὸ πολύπαθο νησί, οἱ σύγχρονες Ἡρωδιάδες, πάλι μαίνονται καὶ ταράσσονται, ζητώντας ἐπὶ πίνακι τὴν κεφαλὴ τῆς Κύπρου, ἀποσπῶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἐξομολόγηση τῆς Δασκάλας, λίγα «σπαράγματα». (Μιλοῦσε ἡ γερόντισσα καὶ δάκρυζε μὲ σπαραγμό. Περίλυπη ἱστοροῦσε τὰ μαρτύριά της, ὅμως… περήφανη καὶ ἀγέρωχη, ὡραία σὰν Ἑλληνίδα τοῦ ’21, ποὺ «τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως/τὲς ἔμπνευσε χορό»). Ἡ Κύπρος συνιστᾶ τὸ τελευταῖο ὅριο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀπώλεια τῆς Κύπρου, ἂν ὑπογράψουν οἱ Ἐφιάλτες, «μὲ χέρια καὶ ποδάρια», πού ᾽λεγε ὁ Μακρυγιάννης, τὸ νέο σχέδιο «Ἀνάν», θὰ σημάνει καὶ τὸ ὁριστικὸ τέλος τῆς μείζονος παρουσίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τὸν ὁριστικὸ ἐγκλεισμό του στὸ συρρικνωμένο μνημονιοκρατίδιο. Εἶναι βέβαιο ὅτι οἱ μηχανισμοὶ καταδολίευσης τοῦ λαοῦ καὶ τὰ ἀργύρια τῆς προδοσίας θὰ ἐπιστρατευτοῦν καὶ πάλι. Οἱ ἐχθροὶ πανηγυρίζουν γιὰ τὰ κοινὰ ἀνακοινωθέντα. Καὶ ὡς γνωστὸν «ἐπαινούμενος γὰρ ὑπὸ τῶν ἐναντίων ἀγωνιῶ μή τι κακὸν εἴργασμαι», ὅταν χειροκροτοῦν Τοῦρκοι καὶ Φράγκοι, πρέπει νὰ τρέμουμε. Ἡ δημοσιογραφικὴ ξεφτίλα ἤδη “πῆρε γραμμὴ” καὶ μπῆκε στὴ γραμμή.  Οἱ πολιτικοὶ νάνοι καὶ ἀρλεκίνοι, τὰ γνωστὰ πουλημένα τομάρια, βγῆκαν ἀπὸ τὰ θαλάμια τους. Ὀρθῶς λέχθηκε ὅτι «κακὸ εἶναι νὰ πουλιέσαι, ἀλλὰ χειρότερο εἶναι νὰ πουλιέσαι καὶ νὰ μὴν σὲ ἀγοράζει κανείς».
.              Ἂν νομίζουν ὅτι θὰ ἐπιβιώσουν ἀνεβάζοντας τὴν στάθμη τῆς ἀτιμίας καὶ τῆς σαπίλας τους, αὐτοαπατῶνται. «Πολλοὺς ἀφέντες ἄλλαξες/δὲν ἄλλαξες καρδιὰ», ἔγραφε ὁ Παλαμᾶς γιὰ τὴν Κύπρο. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ τὸν Ἑλληνισμό. Θὰ ξυπνήσει ὁ γίγαντας καὶ τότε θὰ τοὺς πάρει καὶ θὰ τοὺς σηκώσει…
.              Ἂς παραθέσω ὅμως τὰ λόγια της Δασκάλας τοῦ Γένους:

«–Κάτω ἀπὸ ποιὲς συνθῆκες γινόταν τὸ μάθημά σας;
.              Ἔκανα μάθημα σὲ συνθῆκες Κρυφοῦ Σχολειοῦ. Τοῦρκοι τσαούσηδες ἔστηναν αὐτὶ γιὰ νὰ ἀκοῦν τί λέμε. Πολλὲς φορὲς τὰ βράδια, βρώμιζαν τὸ σχολεῖο καὶ μεῖς τὸ καθαρίζαμε τὸ πρωί. Ὅσο γιὰ τὰ βιβλία, αὐτὰ ἔφθαναν στὰ χέρια μας ἀπὸ τὶς ἐλεύθερες περιοχὲς τὸν Μάρτιο.

–Τί κάνατε γιὰ νὰ διατηρήσετε τὸ ἐθνικὸ φρόνημα τῶν μαθητῶν σας;

.              Ἤμουν μαθήτρια τῶν μαθητῶν μου. Κάθε πρωὶ ζωγραφίζαμε στὸν πίνακα τὴν ἑλληνικὴ σημαία, γιὰ νὰ μὴν ξεχνοῦν. Ζητοῦσαν πολὺ νὰ κάνουμε ἱστορία, νὰ μιλᾶμε γιὰ ἥρωες καὶ Συναξάρια ἁγίων. Δὲν ἔσκυψαν ποτὲ τὸ κεφάλι, οὔτε φοβήθηκαν. (σ.σ. Αὐτὰ νὰ τὰ διαβάζουν οἱ ποικιλώνυμοι μεταπατερικοὶ ἐκκλησιομάχοι  καὶ  ἐπίβουλοι τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τῆς Ἱστορίας).

–Ποιές ἦταν οἱ συνθῆκες ζωῆς τῶν ἐγκλωβισμένων;

.          Ζούσαμε μία νέα Τουρκοκρατία. Τὸ μεγαλύτερο κακὸ μᾶς τὸ ἔκαναν οἱ ἔποικοι. Βίαζαν, δολοφονοῦσαν καὶ οἱ οἰκογένειες ποὺ εἶχαν κορίτσια ἀναγκάστηκαν νὰ καταφύγουν στὶς ἐλεύθερες περιοχές. Οἱ ἔποικοι ἦρθαν σὲ δύο δόσεις. Οἱ πρῶτοι ἦρθαν στὶς 25 Μαρτίου καὶ οἱ δεύτεροι τὸν Δεκαπενταύγουστο, ὅταν γιορτάζει ἡ Παναγία, γιὰ νὰ μᾶς ἐξευτελίσουν.
.           Ἐπίσης, νὰ σᾶς ἀναφέρω ὅτι ὁ πατέρας μου, ὅταν χρειάστηκε ἐγχείρηση, πῆγε σὲ νοσοκομεῖο στὰ κατεχόμενα. Ἡ τομὴ ἔγινε σὲ σχῆμα μισοφέγγαρου καὶ τὸν ἕραψαν ὅπως ράβουν τσουβάλια μὲ πατάτες. Ἡ κατάστασή του ἐπιδεινώθηκε καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο πέθανε.

–Τί γνώμη ἔχετε γιὰ τὸ Σχέδιο Ἀνάν;

.            Ἀνάλγητοι ξένοι, ὑποστηρικτὲς τῆς Τουρκίας, χάριν τῶν στυγνῶν συμφερόντων τους καὶ ὑποτελεῖς στοὺς ξένους δικοί μας, μεθόδευσαν τὸ περιβόητο Σχέδιο Ἀνάν. Ὄχι γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Κύπρου. Ὄχι γιὰ ὅσα περιμέναμε ἀπὸ τὸν Ὀργανισμὸ Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Οὔτε καὶ γιὰ τὶς ἀρχὲς καὶ ἀξίες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐπέκταση τοῦ τουρκικοῦ ἐλέγχου σὲ ὁλόκληρη τὴν Κύπρο. Γιὰ τὴ διάλυση τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Γιὰ τὴ μετατροπὴ τῆς Κύπρου σὲ προτεκτοράτο. Γιὰ τὴν ἐπιβολὴ ἑνὸς ρατσιστικοῦ, ἀντιδημοκρατικοῦ καθεστῶτος διαχωρισμοῦ, μόνιμης καταπάτησης τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιὰ τὴ νομιμοποίηση τοῦ παράνομου τουρκικοῦ ψευδοκράτους καὶ τῶν ἐποίκων».

–Ποιά εἶναι ἡ ἄποψή σας γιὰ τὸ βιβλίο ἱστορίας τῆς ϛ´ Δημοτικοῦ;

.             Τὸ βιβλίο Ἱστορίας εἶναι ἀπαράδεκτο. Χάνουμε τὴν ταυτότητά μας, ἐξευτελιζόμαστε μὲ τέτοια βιβλία. Ὁ πατέρας μου ἔλεγε ὅτι οἱ Τοῦρκοι θρησκεία δὲν ἔχουν καὶ θρησκεία τηροῦν. Ἐμεῖς ἔχουμε Ἱστορία καὶ Ἱστορία δὲν τηροῦμε».
.             Σπουδαῖα, τρανὰ λόγια. Τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ ποὺ οἱ τωρινοὶ τσαρλατάνοι τῆς ἱστοριογραφίας καὶ τῶν Μ.Κ.Ο. ἀπορρίπτουν, ζοῦσε καὶ βασίλευε στὴν Κύπρο ὣς τὰ χρόνια μας. Ἄλαλα τὰ χείλη τῶν ἀσεβῶν… Ὅταν τέτοιοι «μεταξένιοι» ἄνθρωποι, σὰν τὴν Ἑλένη Φωκᾶ, λένε Ἑλλάδα, ἐννοοῦν τάφο. Λόγος ἐθνικὸς γι’ αὐτοὺς εἶναι νὰ μιλᾶς μὲς ἀπὸ τὸ μνῆμα. Νά, σὰν τὸν Αὐξεντίου, τὸν Γρηγόρη τὸν ἀντρειωμένο, ποὺ ἔγινε λαμπάδα τοῦ Γένους, στὶς 3 Μαρτίου τοῦ 1957, ἐκεῖ στὸν Μαχαιρᾶ. (Στὸ χωριὸ Ἀκρίτας τοῦ Κιλκίς, δίπλα στὰ σύνορα μὲ τὸ σκοπιανὸ ψεῦδος, στέκεται ὁλόρθη προτομὴ τοῦ ἥρωα. Γύρω στὸ 1950 ὑπηρετοῦσε ὡς ἔφεδρος ἀξιωματικὸς τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ ἐδῶ στὸν νομὸ Κιλκίς. Ἄραγε πῆγε ποτὲ ἕνα σχολεῖο νὰ τὸν τιμήσει, νὰ καταθέσει ἕνα δάφνινο στεφάνι στὴν μνήμη του; Προλαβαίνουμε ἀπὸ τοὺς ἀποκριάτικους χοροὺς καὶ τὶς λοιπὲς ἀξιολύπητες… ἐκδηλώσεις).
.              Κι ἂν «ἀνεβοῦμε» λίγο στὸν Μάρτιο, «θὰ σκοντάψουμε» στὶς 13, τότε ποὺ ἔπαιρνε τὴν ἀνηφοριὰ καὶ τὰ σκαλοπάτια τῆς λευτεριᾶς ὁ Εὐαγόρας Παλληκαρίδης. Πῆγαν στὴν μάνα του, τὴν περήφανη Ρωμηὰ τῆς Κύπρου, νὰ τῆς ποῦν, νὰ πιέσει τὸ γιό της, ὥστε νὰ προδώσει. Οἱ λίρες πολλὲς καὶ ἕνα διαβατήριο οἰκογενειακὸ γιὰ τὴν Ἀγγλία. Τοὺς εἶπε: «Ἐγὼ δὲν ἐγέννησα παιδὶ νὰ τὸ λαλοῦν προδότη/χαλάλι τῆς πατρίδας μου τὸ αἷμα τοῦ παιδιοῦ μου». Στὰ παλιὰ βιβλία Γλώσσας ϛ´ δημοτικοῦ (πρὸ τοῦ 2006) ὑπῆρχε, στὸ γ´ τεῦχος, ἕνα ὡραιότατο ποίημα γιὰ τὸν Εὐαγόρα, γραμμένο ἀπὸ τὸν Δωδεκανήσιο Φώτη Βαρέλη. Τὸ ἀντιγράφω:
.           «Ἐψὲς πουρνὸ μεσάνυχτα στῆς φυλακῆς τὴ μάντρα/ μὲς στῆς κρεμάλας τὴ θελιὰ σπαρτάραγε ὁ Βαγόρας. /Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δὲν τ’ ἄκουσε κανένας. /Ἡ μάνα του ἦταν μακριά, ὁ κύρης του δεμένος,/ οἱ νιοὶ συμμαθητάδες του μαῦρο ὄνειρο δὲν εἶδαν,/ ἡ νιὰ ποὺ τὸν ὁρμήνευε δὲν εἶχε νυχτοπούλι./ Ἐψὲς πουρνὸ μεσάνυχτα θάψαν τὸν Εὐαγόρα. /Σήμερα Σάββατο ταχιὰ ὅλη ἡ ζωὴ σὰν πρῶτα./ Ἐτοῦτος πάει στὸ μαγαζί, ἐκεῖνος πάει στὸν κάμπο, /ψηλώνει ὁ χτίστης ἐκκλησιά, πανὶ ἁπλώνει ὁ ναύτης/ καὶ στὸ σκολειὸν ὁ μαθητὴς συλλογισμένος πάει./ Χτυπᾶ κουδούνι, μπαίνουμε στὴν τάξη του ὁ καθένας./ Μπαίνει κι ἡ Πρώτη ἡ ἄταχτη κι ἡ Τρίτη ποὺ διαβάζει, /μπαίνει κι ἡ Πέμπτη ἀμίλητη, ἡ τάξη τοῦ Εὐαγόρα./
-Παρόντες ὅλοι;
-Κύριε, ὁ Εὐαγόρας λείπει.
-Παρόντες, λέει ὁ δάσκαλος, καὶ μὲ φωνὴ ποὺ τρέμει:
-Σήκω, Εὐαγόρα, νὰ μᾶς πεῖς ἑλληνικὴ ἱστορία.
Ὁ δίπλα, ὁ πίσω, ὁ μπροστά, βουβοὶ καὶ δακρυσμένοι,/ ἀναρωτιοῦνται στὴν ἀρχή, ὥσπου ἡ σιωπή τους κάμνει /νὰ πέσουν μ’ ἀναφιλητὰ ἐτοῦτοι κι ὅλη ἡ τάξη./ -Παλληκαρίδη, ἄριστα, Βαγόρα, πάντα πρῶτος, /στοὺς πρώτους πρῶτος, ἄγγελε πατρίδας δοξασμένης,/ σὺ μέχρι χθὲς τῆς μάνας σου ἐλπίδα κι ἀποκούμπι, /καὶ τοῦ σχολειοῦ μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία. /Τά ᾽πε κι ἁπλώθηκε σιωπὴ πὰ ‘στὰ κλαμένα νιάτα, /ποὺ μπρούμυτα γεμίζανε τῆς τάξης τὰ θρανία,/ ἔξω ἀπ’ ἐκεῖνο τ’ ἀδειανό, παντοτινὰ γεμάτο».

.                Τὸ πέταξαν ἔξω καὶ στὴ θέση του διδάσκουμε τὸν ἡρωισμὸ μέσῳ μιᾶς σαχλαμάρας μὲ τίτλο «Μὲ λένε Σόνια» (β´ τ., σελ. 62). Ἡ «Σόνια» εἶναι μία γάτα-ἥρωας, γιατί νιαούριζε καὶ ξύπνησαν οἱ γείτονες καὶ ἀποσοβήθηκε μία πυρκαγιὰ καὶ τὴν ἐπαινοῦν οἱ πυροσβέστες καί… δὲν συνεχίζω, γιατί «καπνίζουν τὰ μάτια μου» ἀπὸ ὀργή. Ὅπως τὸ εἶπε ἡ Δασκάλα, «ἐμεῖς ἔχουμε Ἱστορία καὶ Ἱστορία δὲν τηροῦμε», γιατί κυβερνάει τὸ σκουπιδαριό…

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ Μ.Κ.Ο. ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ (Δ. Νατσιός) «Τώρα ἔχουμε τὶς Μ.Κ.Ο., τὸ νεοταξικὸ αὐτὸ πονήρευμα διαρπαγῆς χρήματος. Τὸ καρύκευμα; ἀγαθοεργίες, φιλανθρωπίες, οἰκτιρμοὶ καὶ εὐσπλαγχνίες».

Οἱ Μ.Κ.Ο. καὶ στὰ σχολικὰ βιβλία

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                Κάθε τόσο ραγίζει κι ἕνας ὀχετὸς καὶ εἰσπνέουμε τὶς ἀναθυμιάσεις, πιάνουμε τὶς μύτες μας. Τώρα ἔχουμε τὶς Μ.Κ.Ο., τὸ νεοταξικὸ αὐτὸ πονήρευμα διαρπαγῆς χρήματος. Τὸ καρύκευμα; ἀγαθοεργίες, φιλανθρωπίες, οἰκτιρμοὶ καὶ εὐσπλαχνίες-«τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος»- καὶ κάτω π τ κέλυφος, καθάρματα κα φιλάργυροι πατενες. «Ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ἐξ ἁρπαγῆς καὶ ἀδικίας». (Ματθ. κγ´ 25). Ἔκλεβαν, μὲ τὶς εὐλογίες τῆς καταδιαφθαρμένης ἐξουσίας, καὶ παρουσιάζονταν καὶ ὡς εὐεργέτες. Νὰ τοὺς δώσουν καὶ ἐπαίνους νὰ τοὺς στήσουν καὶ ἀνδριάντες… (Στοὺς «Βίους Παραλλήλους» τοῦ Πλουτάρχου, ὅπου σκιαγραφεῖται ἕνας Ἕλληνας καὶ ἕνας Ρωμαῖος, στὸ «Ἀριστείδης καὶ Κάτων» ἀναφέρεται κάτι «νόστιμο». Ρώτησαν τὸν Κάτωνα τὸν Πρεσβύτερο, γιατί δὲν τὸν τίμησε ἡ πολιτεία μὲ ἀνδριάντες, ὅπως τόσους καὶ τόσους ἄλλους Ρωμαίους καὶ ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Προτιμῶ νὰ ρωτοῦν οἱ ἄνθρωποι γιατὶ δὲν μοῦ ἔστησαν ἀνδριάντα, παρὰ γιατὶ μοῦ ἔστησαν». «Μᾶλλον γὰρ βούλομαι ζητεῖσθαι διὰ τί μου ἀνδριὰς οὐ κεῖται ἢ διὰ τί κεῖται». Σήμερα «εὐεργετοῦν» πολλοὶ γιὰ ἰδιοτελεῖς σκοποὺς-φοροαπαλλαγές, ρουσφέτια, ἐπωνυματοφορία- καὶ καλοῦν καὶ τὰ κανάλια νὰ καλύψουν καὶ νὰ προβάλλουν τὴν «φιλάνθρωπη» ψυχή τους. Ἐκτὸς θέματος, παρενθετικά, νὰ ἀναφέρω ὅτι ὁ Πλούταρχος στοὺς «Παράλληλους Βίους», Ἑλλήνων καὶ Ρωμαίων, συμπεριέλαβε καὶ ἕναν μὲ τίτλο «Ἀλέξανδρος καὶ Καίσαρ». Τὸν Ἀλέξανδρο, τὸν Μέγα, τὸν θεωρεῖ Ἕλληνα).
.                Καὶ βέβαια, γιὰ νὰ ἐπανέλθω στὸ θέμα, κατὰ τὸ κρανιοκενὲς σύνθημα τοῦ Νέου Σχολείου, «Σχολεῖο ἀνοικτὸ στὴ ζωὴ» -ποιά «ζωὴ» ἄραγε; Τί νὰ δοῦν τὰ παιδιὰ καὶ τί «νὰ θαυμάσουν» ἀπ’ αὐτὴν τὴν ζωή; τὴν διαφθορὰ καὶ τὸν ἐκφυλισμό;- δὲν μποροῦσε νὰ μείνει πίσω ἡ Ἐκπαίδευση ἀπὸ τὸ περιρρέον κλίμα. Στὰ νέα βιβλία «Γλώσσας» φιλοξενεῖται κείμενο, στὸ ὁποῖο ἐκθειάζονται οἱ Μὴ Κυβερνητικές…Συμμωρίες. (Μὲ ὠμέγα, ἐκ τοῦ συν+μωρία. Εἰπώθηκε ὅτι ὑπάρχουν καὶ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις. Δὲν ἀμφιβάλλω. Νὰ δημοσιευτοῦν τὰ ὀνόματα αὐτῶν, γιὰ νὰ μὴν καίγονται μαζὶ μὲ τὰ ξερὰ καὶ τὰ χλωρά). Στὸ βιβλίο «Νεοελληνικὴ Γλώσσα» τῆς Γ´ Γυμνασίου, σελίδα 116 «κεῖται»… κείμενο μὲ τίτλο «Μὴ Κυβερνητικὲς Ὀργανώσεις». Τὸ παραθέτω ὁλόκληρο:
.                «Κείμενο 8 [Μὴ Κυβερνητικὲς Ὀργανώσεις] Κατηγοροῦμε συχνὰ τὴν ἀνθρωπότητα πώς, ἐνῶ τὸν τελευταῖο αἰώνα ἔχει ἐπιτελέσει τεράστια ἐπιστημονικὴ καὶ τεχνολογικὴ πρόοδο, στὸν τομέα τῆς ἠθικῆς ἔχει μείνει πίσω. Ὑπάρχει κάτι ποὺ ἀντικρούει αὐτὴ τὴν ἄποψη: ἡ δημιουργία καὶ παρουσία, στὸ δεύτερο τοῦ αἰώνα μας, τῶν Μὴ Κυβερνητικῶν Ὀργανώσεων (NGOs-Non Government Organizations). Πίσω ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἀρχικὰ κρύβονται πασίγνωστες κινήσεις ὅπως ἡ Γκρὴν Πίς, ἡ Διεθνὴς Ἀμνηστία, οἱ Γιατροὶ χωρὶς Σύνορα καὶ οἱ Γιατροὶ τοῦ Κόσμου, τὸ Παρατηρητήριο τῶν Συμφωνιῶν τοῦ Ἐλσίνκι, ἡ Ὁμάδα γιὰ τὴν Προστασία τῶν Μειονοτήτων κ.ἄ. [...]
.                Οἱ ὀργανώσεις αὐτὲς λέγονται μὴ κυβερνητικές, γιατί δὲν ἐξαρτῶνται ἀπὸ κυβερνήσεις (εὐτυχῶς -ἡ ἀνεξαρτησία εἶναι προϋπόθεση γιὰ τὴ σωστὴ λειτουργία τους). Οἱ πόροι εἶναι ἀπὸ εἰσφορὲς μελῶν, δωρεές, ἱδρύματα καὶ διεθνεῖς ὀργανώσεις. Ἡ συνολικὴ προσφορά τους εἶναι ἐντυπωσιακή: ἔχουν σώσει ἑκατομμύρια ζωές, ἔχουν προστατέψει πολλὲς χιλιάδες ἀνθρώπων ἀπὸ βασανιστήρια καὶ καταπίεση, ἔχουν βελτιώσει σημαντικὰ τὴν ποιότητα ζωῆς.
.                Ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα τὶς ἀντιμετωπίζουμε περίεργα: Ὅταν ἡ Διεθνὴς Ἀμνηστία καὶ τὸ Παρατηρητήριο τοῦ Ἐλσίνκι καταγγέλλουν παραβιάσεις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων στὴν Τουρκία, γράφουμε τὴν εἴδηση στὴν πρώτη σελίδα. Ὅταν οἱ ἴδιες ὀργανώσεις διαμαρτύρονται γιὰ καταπίεση τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ, τῶν Σλαβόφωνων ἢ τῶν Μουσουλμάνων στὴν Ἑλλάδα, εἶναι ἀνθελληνικὲς καὶ πληρωμένες ἀπὸ ξένα κέντρα. Οὐσιαστικά μᾶς ἐνοχλεῖ ἡ ἀνεξαρτησία τους: θὰ τὶς θέλαμε μὲ τὸ μέρος μας (ὅπως καὶ ὅλες τὶς ἄλλες ἐξουσίες) καὶ ξεχνᾶμε ὅτι αὐτὸ θὰ καταργοῦσε αὐτόματα τὸ διεθνές τους κύρος.
.                Εἶμαι ὑπερήφανος ποὺ ἀνήκω στὶς περισσότερες ἀπὸ αὐτὲς τὶς ὀργανώσεις. Πιστεύω πὼς ὁ σεβασμὸς στὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἑνιαῖα καὶ ἀδιαπραγμάτευτα, εἶναι ἡ μόνη ἰδεολογία ποὺ μᾶς ἀπέμεινε -ἀλλὰ καὶ ἡ μόνη ποὺ μᾶς χρειάζεται».
.                Ποιός τὸ ὑπογράφει αὐτὸ τὸ «παιδαγωγικὸ» καὶ λίαν ἐπωφελὲς γιὰ τοὺς ἀνώριμους ἀκόμη Ἑλληνόπαιδες κουρελούργημα; Ὁ Νίκος Δήμου, ὁ ἄνθρωπος πού, κατὰ τὸν τίτλο ἑνὸς βιβλίου του, αἰσθάνεται δυστυχὴς ποὺ εἶναι Ἕλληνας. (Ὁ τίτλος εἶναι «Ἡ δυστυχία τοῦ νὰ εἶσαι Ἕλληνας»). Ἐπειδὴ κάθε κείμενο, τὸ ὁποῖο περιέχεται ἰδίως στὰ βιβλία «Γλώσσας» ὑπηρετεῖ ἀμιγῶς καὶ μόνον διδακτικοὺς στόχους, σὲ ποιόν στόχο… στοχεύει τὸ προαναφερθὲν ἀπόσπασμα; (Τὰ ἀποσπάσματα ἐνίοτε εἶναι καὶ …ἐκτελεστικά).
.                Παρένθεση καὶ πάλι, συναφὴς μὲ τὸ θέμα. Σύλλογος, ἐξαίρετος καὶ δραστήριος, μὲ ἕδρα τὴν Καβάλα, ἀπέστειλε στὸ ὑπουργεῖο Παιδείας ἐπιστολὴ «ἐξώδικη δήλωση-διαμαρτυρία», γιὰ τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων «Γλώσσας». Ἔλαβε ἀπάντηση ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο (ποὺ τὰ βρίσκει ὅλα καλά!). Μοῦ τὴν κοινοποίησαν. Στὸν ἐπίλογο τοῦ ἀπαντητικοῦ ἐγγράφου σημειώνεται: «Τὰ βιβλία ποὺ μὲ τόση αὐστηρότητα κρίνετε στὴν ἐπιστολή σας ἔχουν γραφεῖ καὶ ἀξιολογηθεῖ ἀπὸ εἰδικοὺς ἐπιστήμονες καὶ παιδαγωγοὺς μὲ αὐξημένα προσόντα, πανεπιστημιακοὺς δασκάλους, σχολικοὺς συμβούλους, ἐκπαιδευτικοὺς τῆς πρωτοβάθμιας καὶ δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης καὶ συμβούλους τοῦ πρώην Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, πράγμα τὸ ὁποῖο ἐγγυᾶται τὴν ἐπιστημονικὴ ἐγκυρότητά τους ἀλλὰ καὶ τὴν παιδαγωγικὴ καὶ διδακτικὴ καταλληλότητά τους. Θὰ πρέπει νὰ ἀναφερθεῖ ὅτι στὸ ΥΠΑΙΘ φτάνουν συχνὰ ἐπιστολὲς ἀπὸ πολλοὺς ἰδιῶτες καὶ φορεῖς, ὅπου διατυπώνονται κριτικές, συχνὰ αὐστηρές, ἀνάλογα μὲ τὴν ἰδεολογία τοῦ καθενός, ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενο τῶν σχολικῶν βιβλίων. Ὅπως εἶναι φυσικό, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἱκανοποιηθοῦν μέσῳ τῶν σχολικῶν βιβλίων ὅλες οἱ ἐπιθυμίες καὶ ἰδεολογικὲς προτιμήσεις καὶ ἀπαιτήσεις τοῦ κάθε πολίτη. Οἱ ἀπόψεις ὅλων εἶναι σεβαστές, ὡστόσο τὰ σχολικὰ βιβλία ὑπηρετοῦν ἀμιγῶς ἐκπαιδευτικὲς ἀνάγκες, καὶ δὲν πρέπει νὰ ἐξυπηρετοῦν στόχους ποὺ ἀπηχοῦν ἀπόψεις προερχόμενες ἀπὸ διαφόρους ἰδεολογικοὺς χώρους». Λαμπρά! Τὸ ἐρώτημα παραμένει: Ποιές ἀμιγῶς ἐκπαιδευτικὲς ἀνάγκες ὑπηρετεῖ τὸ κείμενο τοῦ κ. Νίκου Δήμου;
.                Ἕνας μαθητὴς Γ´ Γυμνασίου διαβάζει στὸ βιβλίο του ὅτι «οἱ πόροι τῶν ΜΚΟ εἶναι ἀπὸ εἰσφορὲς μελῶν, δωρεές, ἱδρύματα καὶ διεθνεῖς ὀργανώσεις». Τώρα μαθαίνει ὅτι «οἱ πόροι» εἶναι ἀπὸ τὸν ἱδρώτα καὶ τὰ χαράτσια τῆς οἰκογενείας του καὶ τοῦ κοροϊδοπιασμένου λαοῦ μας. Τί θὰ σκεφτεῖ; Ὅτι τὸ ὑπουργεῖο τοῦ λέει ψέματα, καλύπτει καὶ ἐξωραΐζει βρωμοδουλειὲς καὶ ἐγκλήματα.
.                Δεύτερον. Ὅταν οἱ αὐξημένων προσόντων, εἰδικοὶ ἐπιστήμονες, παιδαγωγοί, πανεπιστημιακοί, σύμβουλοι καὶ παρασύμβουλοι, «ἀξιολογώντας» τὸ κείμενο, διάβασαν (ἂν τὸ διάβασαν!) τὴν φράση «ὅταν οἱ ἴδιες ὀργανώσεις διαμαρτύρονται γιὰ καταπίεση τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβά, τῶν Σλαβόφωνων ἢ τῶν Μουσουλμάνων στὴν Ἑλλάδα», τί ἄξιο λόγου καὶ χρήσιμο ἐντόπισαν στὴν φράση, ὥστε νὰ τὸ περάσουν στὰ βιβλία; Συμφωνοῦν μὲ τὴν διαπίστωση τοῦ δυστυχισμένου… Γραικύλου; Καταπιέζονται οἱ «Γιαχωβάδες» στὴν πατρίδα μας; Ὅταν ἐπιτρέπουν τὴν παρείσφρηση τῆς λέξης «Σλαβόφωνοι», ποιούς ἐννοοῦν; Συμφωνον τ αξημένα προσόντα καί… ντα μὲ τὴν «ἐπιστημονικῆς ἐγκυρότητας καὶ διδακτικῆς καταλληλότητας» γνώμη τοῦ συγγραφέα περὶ καταπίεσης τῶν Μουσουλμάνων στὴν πατρίδα μας;
.                Ἐφ’ ὅσον ἀξιολογήθηκε τὸ κείμενο ἀπὸ ἔγκυρες ἐπιστημονικὲς ἐπιτροπὲς καὶ περιελήφθη στὸ σχολικὸ βιβλίο, συνεπάγεται ὅτι συμφωνοῦν καὶ ἐπιβραβεύουν τὸν συντάκτη του καί, ἐν ὀλίγοις, παιδαγωγεῖ ὀρθὰ τοὺς μαθητές.
.                Ὁπότε, ἀπευθυνόμενος στοὺς γονεῖς, τί διδάσκονται τὰ παιδιά σας; Τί φαρμάκια καταπίνουν; τι ζον σ μία χώρα-τέρας, στν ποία, μία ντίχριστη κα νθελληνικ αρεση, καταπιέζεται. τι χουμε Σλαβόφωνους, δηλαδ σκοπιανος γενίτσαρους, πο κα ατο ποφέρουν, πως κα ο Μουσουλμάνοι. ξοχοι διδακτικο στόχοι!! Δηλητήρια, φιλοπατρία κα κκλησιομαχία, ξ παλν νύχων! ναπαυθετε στος καναπέδες σας!
.              Ἡ Ἱεραρχία, τὸ ἐπίσημο ὄργανό της, συμφωνεῖ μὲ τὰ περὶ καταπίεσης τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβά; Αὐτὸς ὁ σκυβαλοειδὴς ὑπαινιγμὸς ποιὸν θίγει; Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ αἱρετικοὶ καὶ προβατόσχημοι λύκοι Ἰεχωβάδες, τὰ τσιράκια τῆς Μασονίας, προσηλυτίζουν καὶ αἰχμαλωτίζουν στὶς νοσηρὲς δοξασίες τους, δεκάδες Ἕλληνες λόγῳ οἰκονομικῆς κρίσης. Πῶς ἐπιτρέπει ἡ Ἐκκλησία, νὰ διδάσκονται τὰ παιδιά της, τὸ πιὸ εὐάλωτο τμῆμα τοῦ λαοῦ μας, τέτοιες παραλυσίες καὶ παλιανθρωπιές; Ὁ κ. πρωθυπουργός, ποὺ πρόσφατα σταυροκοπιόταν στὸ Ἅγιον Ὄρος, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν ὑπουργὸ Παιδείας, τί γνώμη ἔχει γι’ αὐτά; Πς θ μείνουν ο νέοι στν λλάδα, τν πατρίδα τους, κα θ ργαστον σ’ ατν κα γι’ ατήν, ταν διδάσκονται κα νδρώνονται μ τ μίσος γι τν γενέτειρά τους;
.                Καί, τέλος, ὁ κ. Νίκος Δήμου, ἐπαίρεται καὶ καυχᾶται γιὰ τὴν συμμετοχή του σὲ πολλές, «στὶς περισσότερες», ΜΚΟ. Σὲ ποιές ἀνῆκε;

,

Σχολιάστε

Παρακολουθῆστε

Νὰ ἔρχεται κάθε νέο ἄρθρο στὰ εἰσερχόμενά σας.

Ὑπάρχουν ἤδη 87 συνδρομητές. Ἐγγραφῆτε καὶ σεῖς.